Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed
Not all messages are displayed: show all messages (9735 of them)

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (twelve years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (twelve years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (twelve years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (twelve years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (twelve years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (twelve years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (twelve years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (twelve years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (twelve years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (twelve years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (twelve years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (twelve years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (twelve years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (twelve years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (twelve years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (twelve years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (twelve years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (twelve years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (twelve years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (twelve years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (twelve years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (twelve years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (twelve years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (twelve years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (twelve years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (twelve years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (twelve years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (twelve years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (twelve years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (twelve years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (twelve years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (twelve years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (twelve years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (twelve years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (twelve years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (twelve years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (twelve years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (twelve years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (twelve years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (twelve years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (twelve years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (twelve years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (twelve years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (twelve years ago) link

'Solyaris - hersenkrakertje'? Dan heb je De Spiegel uit 1975 zeker nog niet gezien. :-)

Vido Liber, Friday, 29 June 2007 09:12 (twelve years ago) link

De Spiegel, tsja. Vond ik eigenlijk tegenvallen (en is toch niet zo'n hersenkraker? Gewoon een rits jeugdherinneringen?) Wel weer een paar memorabele beelden.

OMC, Friday, 29 June 2007 14:25 (twelve years ago) link

de films van Kurosawa blijven een beetje stuivertje wisselen onderin de lijst van IMDB.. Nu keek ik Ikiru, misschien wel een van zijn beste, alleen verknald door wat verbazingwekkende fouten.
Een man van middelbare leeftijd heeft een saaie baan als ambtenaar, hij krijgt last van zijn maag, gaat naar het ziekenhuis. De dokter verteld 'm dat het wel meevalt, maar net heeft een patient 'm verteld dat als de dokter die bepaalde formulering gebruikt, hij er absoluut aangaat (maagkanker) Dus hij stort zich in het nachtleven, ergens zelfs a la Tom Waits zingend en als dat niet genoeg afleiding blijkt te bieden houdt hij zich maar bezig met een "jong ding" van het werk. (Een bolle Mei Li Vos) Ook dat wordt niks en hij realiseert zich eindelijk dat hij (als kantoorslaaf) toch het meest van zijn werk houdt.. En dus gaat hij terug oom eindelijk nog iets goeds te doen.
The End! Zou ik zeggen.. Vooral ook omdat je dan als kijker nooit weet of hij werkelijk echt ziek was.
Maar nee de film maakt een sprongetje in de tijd.. De man blijkt dood en de laatste 50(!!!!!) minuten van de film worden gebruikt als een soort van nabeschouwing van de gasten op zijn dodenwake. Ongelofelijk.. Saai.. Citizen Kane zeggen ze dan op imdb.. Pff.. Het enige nut van dat hele lange outro is nog dat je 'm nog een keer het liedje ziet zingen, nu vlak voor zijn dood. Erg aangrijpend en weer een mooi einde, maar ook dan weet Kurosawa nog geen afscheid van zijn (2.5 uur durende) film te nemen. Jammer, jammer.

Babel was dan nog vrij kort eigenlijk. Ik dacht die film duurt 3 uur, maar het is niet meer dan een dikke 2 uur. Tsja.. Ik wordt narrig van films van het jaar.. En ik zou zeggen Amores Perros was een stuk beter. De verhalen daarin grepen me meer en belangrijker ze waren ook op aangenamere manier verbonden (dat auto-ongeluk) dit keer is het werkelijk allemaal puur toeval.. Sterker nog het hele Japanse gedeelte hangt maar een beetje bij. (Nog afgezien van het afgrijselijke cliche van Japanse schoolmeisjes zonder slipjes)

Tuurlijk gaan op zich allemaal over communicatie-problemen en hoe mensen elkaar niet eens de kansen geven elkaar te begrijpen.. Maar toch.. Enkel het Mexicaanse stuk en het allerlaatste outzoom-shot waren wat mij betreft de moeite waard.

(Nu nog 'n keer 21 grams zien)

Ludo, Sunday, 1 July 2007 07:19 (twelve years ago) link

Om te beweren dat grootmeester Kursosawa in Ikiru fouten maakt (verbazingwekkende fouten nog wel, me dunkt ;-)), is een tikkeltje boud gesteld. Als kijker weet je wel degelijk dat hoofdpersonage Kanji ‘The Mummy’ Watanabe dodelijk ziek is, want de film introduceert hem al in het openingsbeeld middels zijn röntgenfoto waarop het lot van de man bezegeld staat. De break halverwege de film is een originele onverwachte stap om (à la Rashomon) aan de hand van getuigenverslagen terug te kijken op het leven van Watanabe en te zien hoe de belangrijke keuzen die hij heeft gemaakt door hen worden geïnterpreteerd. We hebben hun perspectief nodig voor het duidelijk maken van de achterliggende gedachte van de film. De regisseur kan onmogelijk zijn film stoppen als de oude man zijn laatste liedje heeft gezongen, want dan valt de boodschap van Ikiru in het niet: de mens is over het algemeen onveranderlijk. Zelfs als de mens zeer bewust een voorbeeld ziet hoe een leven zinvol inhoud te geven, vervalt hij/zij in oude, verstokte gewoonten. Dat is minder emotioneel dan het hartverscheurende liedje, maar des te schrijnender.

Dat je er verder weinig mee aankon is natuurlijk je goed recht en zal ik zeker niet betwisten ;-)

Vido Liber, Tuesday, 3 July 2007 08:03 (twelve years ago) link

Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Ik denk ook dat Watanabes goede daad filmisch niet interessant in beeld valt te brengen (tocht langs loketten) en dat het dus een uitstekende vondst is om die tocht gewicht te geven door erover te laten verhalen.

Wel eens met de kritiek op Babel (al blijf ik erbij dat ik me prima vermaakt heb). Maar: het aloude cliche van schoolmeisjes zonder slipjes? Volgens mij is Babel de eerste film waarin ik dat zie gebeuren. Wat ben ik toch een groentje he...:-) Overigens ontkom je natuurlijk in Japanse cinema niet aan het fenomeen schoolmeisjes-erotiek-geweld-vernedering. Waarom dat nu zo intrinsiek is verbonden aan de Japanse cultuur, daar wil ik weleens een goede verhandeling over lezen.

Olaf K., Tuesday, 3 July 2007 09:38 (twelve years ago) link

Die Abenteuren des Prinzen Achmed

Ja, al eerder opgepikt dat deze speciaal is. Even een boost op de kijklijst derhalve.

op de lijst dus.

:) Ieder zijn manier van kijken maar je kunt dit heel fijn in vier delen van 55 minuten kijken (aftiteling is steeds een must trouwens.)

OMC, Monday, 29 July 2019 07:56 (three weeks ago) link

Reiniger is dope!

Blaka Skapoe, Monday, 29 July 2019 08:39 (three weeks ago) link

Toch nog een goeie tip van Mark Cousins deze zomer (dan), want ik zat duidelijk in de minor works van zijn Film Odyssey inmiddels.

Prinzen Achmed zou ik eigenlijk met een liveband willen zien, gigantische beelden. (van het verhaal weinig meegekregen verder) :-)

eigenlijk een mini-serie dat Little Forrest dus. Te overwegen op die manier, zeker.

Ludo, Monday, 29 July 2019 10:50 (three weeks ago) link

Youth
Op Canvas, zonder reclame en op een normaal tijdstip dus laten we deze Sorrentino eens een kans geven. Speelt zich af in een sanatorium dus dat begint meteen goed. Prima sfeertje, met een eerlijke Italiaanse geilheid die prima geponeerd is. Caine en Keitel als oude rotten, ga ik in mee. Dano intrigerend zoals altijd. Rachel Weisz op haar neurotisch mooist. Het gaat de goede kant op. En poef! ergens halverwege een ongekende soufflé, niks werkt meer, het is zwoegen, die monnik gaat heel voorspelbaar toch zweven en de emotionele stem van Caine trek ik ook steeds slechter. Toch wel jammer, Il Divo was zo eigen en krachtig maar sindsdien is Sorrentino toch een soort surrogaat Fellini gebleken. Maar die had een soort achteloze droomtouch, bij Sorrentino zie je het denkwerk.

OMC, Wednesday, 31 July 2019 21:52 (two weeks ago) link

ascolta, ascolta.

Elephant
'Where y'in last night?' Weinig thuis, druk, druk, dus daarom deze kortfilm stukjes-waardig verklaart. Niet geheel ten onrechte, want Mark Cousins digt 'm, en vanaf het eerste shot begrijp ik het. Dit is de film waar Van Sant naar keek toen hij zijn minimal murder tale Elephant maakte. De serene camera volgt op schouderhoogte schutter na schutter. De eerste keer is dat nog verrassend. Plots het brute bloedbad, het slachtoffer heeft geen tijd om zelfs maar verbaasd te reageren. Daar ligt hij al, voor eeuwig slapend tegen een muurtje. Het grauwe Noord-Ierse land van de Troubles huilt mee, terwijl de body count van 'the Troubles' oploopt. Er klinken hier geen woorden (hooguit vier zinnetjes), de schietkroniek blijft knallen. Na een tijdje wordt dat – bewust? – saai. Als een museuminstallatie, een eeuwigdurende loop. Deze kijker gaat zich vreemde dingen afvragen. Als ik zo moest gaan, welke plek zou ik prefereren? Zeker niet de kille tegels van een openbaar sanitair. Sommige patronen – no pun intended – beginnen op te vallen. Zowel daders als slachtoffers zijn allemaal mannen. Niemand schiet terug (als gezegd, geen tijd). Er komt ook niemand bezorgd op het geweld afrennen. (Te gevaarlijk). Het meest pittoresk in alle moordzucht is de enige scene waarin wel gesproken wordt. Een stel voetballers op een aftands modderveldje. Daar komt een man aanlopen. En wij worden weer opgezadeld met daderkennis. 'What's it gotta do with you?'

Ludo, Thursday, 1 August 2019 06:53 (two weeks ago) link

Midsommar
Feitelijk een soort coming of age met wat schepen te verbranden, gegoten in een ervaring bij een cult. Het Zweedse zomerkamp waar de Amerikanen belanden is zonovergoten maar de sfeer is van het begin pikdonker. Hoewel het rustig en vrij uneventful begint weet je dat het grandioos mis zal gaan. Als die spanning niet voelt zal je het wel saaie arthouse vinden, maar vond zeer geslaagd. Wil 'm graag nog eens zien want je weet dat je dingen gaat oppikken die je de eerste keer gemist heb.

Blaka Skapoe, Friday, 2 August 2019 12:16 (two weeks ago) link

寝ても覚めても
Happy Hours, een van mijn favoriete films van deze eeuw, is lang blijven nazingen. Vorig jaar maakte regisseur Ryūsuke Hamaguchi weer een film met de achteraf verraderlijke titel (en poster) Asako I & II. Asako gaat op een dag naar een fototentoonstelling raakt gefascineerd door een lange jongen die ze achtervolgt en wat leidt tot een bijzonder mooie filmkus. Ja, ik ging er voor zitten. Voordat je het weet is deze Baku op mysterieuze wijze verdwenen uit het leven van Asako die verhuist naar Tokio waar ze op een dag de ambitieuze Rychei ontmoet die erg op Baku lijkt. Na een eerste schok wordt ze langzaam verliefd op de "vervanger" maar Baku blijkt niet totaal verdwenen (dat moment trouwens dat dit wordt verteld, onwaarschijnlijk goed en achteloos gedaan.) Die dubbelganger-shizzle klinkt serieus maar achteraf voelt het heel organisch en dat is Hamaguchi's talent, los van de prachtige shots en natuurlijke manier van acteren: alles, hoe vreemd, voelt geloofwaardig, onderdeel van echte levens. Los daarvan, er zit halverwege een aardbeving en een lange nasleep hoe men hier mee omgaat die echt onbeschrijfelijk goed is.

OMC, Friday, 2 August 2019 21:18 (two weeks ago) link

Midsommar
Ik ook. :) Ik heb ooit ergens gelezen dat horror in wezen een conservatief genre is. "Maar Cronenberg en Romero dannnn?" Er zijn altijd uitzonderingen maar ergens zit er wel wat in, is horror de angst voor alles wat zondig is en wat de zekerheden van de burgerlijke maatschappij mogelijk kan bedreigen. Ik zie Midsommar als een exponent van Amerikaanse evangelical ultrarechtse paranoia, met zijn angst voor heidense rituelen en specifiek Scandinavië (als mythisch socialistische heilstaat waar vrouwen testikels ontbijten.) De veel te lange film begint grimmig met een moord/zelfmoord. De bezorgde zus/overlever wordt door haar vriend en bro's gezien als een zeikerd en dan gaat ze ook nog eens mee op hun trip naar Zweden. Geïnstigeerd door een vriendelijke Zweedse studievriend die ze wel even meeneemt naar de commune waar hij is opgegroeid. Zoals de horrortraditie eist doet iedereen ontzettend dom en krijgt eigenlijk wat hij verdient. Het brave Zweedse midzomerfeest blijkt occult alhoewel het minder een afmaakfilm is dan ik had verwacht. En ik moet zeggen eindshot/conclusie vond ik erg mooi.

OMC, Saturday, 3 August 2019 18:59 (two weeks ago) link

Heh, dat zie ik toch heel anders. Verwerking van trauma of moeilijke passages van het leven lijken een ritueel, veel dingen weet je van te voren (de film zit vol vooraankondigingen) maar blijven moeilijk. Ik interpreteerde de keuze voor het Zweden als "safe", Afrikaans, oosters of zelfs native American zou al snel een soort oriëntalistisch luchtje aan zitten (moest denken aan Zomergast Lidewij Edelkoort en haar Abramović-fragment van vrouwen die vissen in hun privates zouden steken).

Blaka Skapoe, Sunday, 4 August 2019 00:34 (two weeks ago) link

Ja, die laag zit er ook in en is wel goed gedaan. Denk dat de film ook beter was geweest als het wat sukkelige een-voor-een-afmaken-gedoe er niet was geweest (scheelt ook ongeveer een uur speelduur). Ik denk ook dat het gewoon de beurt aan Zweden was dit keer, maar het is in tijden van President Fox News zeker niet een neutrale keuze. Ergens in GB is altijd een logische keuze maar dan krijg je de "Wicker Man rip off!" crowd helemaal over je heen. :) Maar dat is het eigenlijk: hij wilde een bepaalde film maken en er zijn twee films gekomen waardoor het geheel schuurt. Geen idee waarom natuurlijk, of onkunde, of studiodruk dat het anders te arthouse zou worden.

OMC, Sunday, 4 August 2019 07:12 (two weeks ago) link

Ik hoorde al dat z'n volgende geen horrorfilm wordt.

Dacht nog ff: huh, die A$AP Rocky-zaak is nog veel te vers, maar idd "can you believe it? Sweden?"

Anyway:

The Bad Batch
Dit is niet A Girl Walks Home Alone at Night maar A Girl Walks Home alone in the desert. Beetje Mad Max maar zonder het spektakel, zoals die vampierenfilm ook een beetje kabbelde. De heldin heeft een offer gemaakt (kostte an arm and a leg, schijnbaar) al komen we er niet achter wat precies en Keanu Reeves heeft een cameo als een cultleider die eruit ziet als Cem Karaca. Overal hangen borden dat het een droom is maar we worden niet wakker.

Drego
Alleenstaande moeder en haar twee zoons leven in een soort isolement met elkaar in huis. Eén voor één volgen we ze. Veel fraaie beelden en peinzende blikken met subtiele drones als muziek, af en toe een meer lyrische opleving van fantasie. Meditatief.

Blaka Skapoe, Sunday, 4 August 2019 14:09 (two weeks ago) link

Ik hoorde al dat z'n volgende geen horrorfilm wordt.

Dat wordt interessant.

A.K.
Sjonge, Chris Marker mocht tijdens de opnamen van Ran de meester Kurosawa filmen en het resultaat is niet geheel verrassend helemaal te gek. Marker doet natuurlijk niet aan een standaard behind-the-scenes docu. Hij weet net die mooie beelden te vinden zoals de middeleeuwse soldaten die richting de set marcheren tussen auto's. Dat soort werk. Kurosawa zit er bovenop, mooi om te zien. Niet al te streng, een complimentje ook al wil hij beter zien. Leuk om zijn team te zien, met veel oude rotten en een verdwaalde Italiaan. Toch echt weer dat Japanse collectief aan het werk. Marker weet af en toe zelfs een grap te plaatsen. Vanzelfsprekend verzorgt Toru Takemitsu de muziek en dat deed hij ook voor Ran. Bovendien staat hij centraal in het mooiste moment van de film. Door weersomstandigheden kan men niet filmen en daar is Takemitsu plotseling die door de mist wandelend het kasteel observeert en dan goedkeurend knikt. Kippenvel.

OMC, Sunday, 4 August 2019 19:57 (two weeks ago) link

ahhh wat cool. Nooit geweten van het bestaan van die docu :-)

Midsommar zal ik in het najaar kijken, maar dat dachten jullie al wel.

The Horse Thief
'Papa, papa, een kleine vogel.' Stel dat deze film door een Westerling zou zijn gemaakt, zou dat mijn mening veranderen over zulke esoterische psychedelica? Ik had het best geloofd als een stel Duitsers richting Tibet was getrokken om daar alle bellen der seizoen te horen rinkelen. Nu ging het hier eigenlijk ook om een buitenlander, een Chinees met een voorliefde voor de ethnische minderheden van 'zijn land'. (Een statement op zich...) Zhuangzhuang serveert vaag mystieke beelden, en toont de kijker Kurosawa koeien. Zijn interesse gaat niet uit naar een helder verteld verhaal, daarvoor gebeurt wat er moet gebeuren te bruusk. Deze film gaat om nooit plotselinge, al-tijd eindeloze rituelen. Prachtige doeken worden ontvouwd, net als zielen in hypnotiserende seances. Ik kreeg al wegdommelend zin in een remix met pastorale Kompakt-techno, en voila, daar dansen boeddhisten op synths. (Hun eigen instrumenten zijn overigens ook super cool). De drones van schelpen maken natuurreligie zoveel mooier dan monotheïstische stadsreligies. Met een lynchiaans doodsmasker op, overbruggen de dorpelingen een cultureel-magische kloof, zoals Wim Gijsen dat zou zeggen. The Horse Thief is echter meer een film voor diens collega Anton Quintana. Het boek van Bod Pa, het boek der eeuwigheid. 'De gieren raken slechte mensen niet aan.'

Ludo, Monday, 5 August 2019 07:02 (two weeks ago) link

ahhh wat cool. Nooit geweten van het bestaan van die docu :-)

Nee, ik ook niet. :) Ik denk dat MUBI me op de socials me op het spoor zette. Ik zou toch eens een abonnement moeten nemen.

Midsommar zal ik in het najaar kijken, maar dat dachten jullie al wel.

Ben benieuwd.

OMC, Monday, 5 August 2019 07:13 (two weeks ago) link

Wat interessante informatie over de ademhaling …

Blaka Skapoe, Monday, 5 August 2019 13:07 (two weeks ago) link

voor de liefhebbers, Cage is into Stockhausen now: https://www.nytimes.com/interactive/2019/08/07/magazine/nicholas-cage-interview.html

Ludo, Wednesday, 7 August 2019 18:29 (one week ago) link

Chimes at Midnight
'I must turn away some off my followers.' De vaste volgers weten, van Shakespeare heb ik geen kaas gegeten. Ook een Orson Welles-fan zou ik mezelf niet noemen. Surprise, surprise, de twee anti-theses maken voor deze ene keer een synthese. Van het handjevol Bard-projecten van Orson Welles, is dit de veruit leukste. Afwisselend, liefdevol, en, vooral – toepasselijk. Orson kuiert obees rond, in de rol van Falstaff. Het zou wel eens zijn beste acteerprestatie kunnen zijn. Hij leent de Shakespeare-regular voor een mash-up. De taal mag dan irritant Shakespeariaans zijn, het is door die genomen vrijheid toch wat meer eigen. Zoals Rosencrantz & Guildenstern ook leuk is, juist door dóór te werken op het materiaal. Met potten en pannen op de kop speelt de cervanteske schelm Falstaff zijn grootste droom na. De macht die hij nooit zal krijgen. De 'play out the play' is een van de lollig-tragische momenten. Alles wringt. Falstaff lijkt op een kerstman, maar goed (noch moedig) is hij niet. Bedoelt hij het echter wel zo? Het wordt nooit duidelijk, en dat hoeft ook niet. Wat volgt is een greatest hits uit het repertoire, met de gekende elementen als een stervende koning, een veldslag, het meta-toneel en godslasterend stuntwerk. Eindeloos duurt het daardoor wel. Maar ik dreigde toch even al te positief te gaan denken... 'Mark now how a plain tale shall put you down.'

Enter the Dragon
'You skills are now at the point of spiritual insight.' Lee's laatste symfonie. Tot op heden had ik enkel Fist of Fury gezien, waar men toch een stuk minder apenkooieriger tekeer ging. Enter the Dragon mixt James Bond met een Thunderbirds-eiland en alle etniciteiten van de wereld. Iedereen mat en meet zich met elkaar. Het wordt daarmee een soort Marvel-film avant la lettre. (De hipsterige politieke correctheid blijkt niet van gisteren.) Bruce Lee moet nog hard werken om de coolste van het stel te zijn. Na een minuut of acht barst de intiteling met fonk los, en komt black brother Jim Kelly aanwandelen. Een moment later wordt hij het slachtoffer van politie racisme. Ook van alle tijden... Veel verder wordt de pijnlijk politieke kaart niet gespeeld, want jan en alleman belandt op een Street Fighter-toernooi georganiseerd door een Epstein-schurk. Het plot verwordt tot vrolijk niemendalletje, waaraan speciaal voor de witman ook nog een George Clooney look-a-like meedoet. Bruce Lee is zijn eigen look en like. Hij slaakt kippengeluidjes, praat als een robot, en rockt het perfecte Lego-haar. Hij wordt bovendien doodleuk als Mr. Lee aangesproken! 'Man, you come right out of a comic book.' Het einde, biedt de onvermijdelijke voorspiegeling op Lee's verscheiden. 'There is no opponent.' 'And why is that?' 'Because the word I does not exist.'

Ludo, Thursday, 8 August 2019 06:54 (one week ago) link

Diego Maradona
Documentaire van de maker van Senna en Amy (allebei niet gezien) over de man die we allemaal wel kennen. De term iconisch wordt vaak misbruikt maar Maradona vlak voor de aftrap van de WK-finale 86met dat Le Coq Sportif shirt en wanneer hij de wereldbeker in ontvangst nemen zijn dat echt. De film concentreert zich op zijn periode in Napoli en geeft mooi de absurditeit van voetbal, de stad en Italië in de jaren ’80 weer. Maar daar zit ook een beetje het probleem van de film, met een speelduur tegen de 2,5 uur wil het teveel. Ik denk dat het gewoon had moeten beginnen met de fantastische aankomst als een soort politieachtervolging en eindigen met het onspectaculaire en eenzame vertrek op het vliegveld. Aan de andere kant, de WK’s zijn ergens ook belangrijk, die van 86 omdat dat de mythe werd ingelost en 90 vanwege die vreemde halve finale tegen Italië in Napels. Zo krijg je inderdaad de opbouw van een klassieke Amerikaanse sportfilm van een talent dat bij een loserclub aankomt (de evolutie van het tenue van Napoli, van cheapo tot slick is fascinerend), ze tegen de verwachtingen in kampioen maakt en dan de neergang.

Ergens had de film van mij ook gewoon 90 minuten Maradona op het veld mogen zijn. Tijdens de solo’s en bizarre aanslagen hoorde je gewoon de zaal “oeh” en “aah” slaken. En er zit ook gewoon veel moois in, vaak op opgeblazen VHS-kwaliteit. Iedereen moet de vrije trap tegen Juventus kennen. En De Solo met Argentijns radiocommentaar is subliem. En ook al is het een tragedie valt er genoeg te lachen, om de Napolitaanse humor (de leus op het kerkhof na het kampioenschap!), de haast psychopathische Italiaanse spreekkoren, de lieve vader die voor het Argentijnse elftal de barbecue hanteert en steeds tijdens alle kampioensfeesten een hele stoïcijnse verzorger (geen idee wie het is).

OMC, Thursday, 8 August 2019 07:24 (one week ago) link

Ha, Enter the Dragon. Heb het Bruce Lee persona altijd een ontzettende eikel gevonden. Slaat iedereen maar dood terijl hij er een irritant hoofd bij trekt. Maar net als Maradona, een figuur waar als kind al over verteld werd voordat je hem ooit aan werk zag. Dat is wel totaal weg, de legende die vooruit snelt.

OMC, Thursday, 8 August 2019 08:04 (one week ago) link

ah we zien wat die regisseur van die docu's voor larmoyant leitmotif heeft (al schiet me te binnen dat Maradonnie nog 'leeft').

qua Lee ik was meer onder de indruk van Bolo. o_O

https://i.ytimg.com/vi/1Yorbtl6jYg/maxresdefault.jpg

Ludo, Thursday, 8 August 2019 08:33 (one week ago) link

刺客聶隱娘
De eerste Instagram film ooit? #nofilter lol. Hier was destijds toch veel om te doen vanwege het gebrek aan uitgekauwd plot? Is waar trouwens, maar maakt de The Assassin natuurlijk nog mooier, een soort droom die langzaam vervliegt. Zelfs de beschrijving van een babe moordenares die verliefd wordt op een van haar slachtoffers kon ik er niet in terug herkennen. Bij vlagen miraculeus gefilmd, ik bedoel hoe kregen ze het bij een van de laatste scènes voor elkaar dat de wolken precies op het juiste moment de berg opkomen? De soundtrack is ook bizar goed en bestaat grotendeels uit trommels die ver weg klinken, HOe geniaal is dat? Heerlijk WTF?-einde maakt het helemaal compleet. Heel verfrissend en uniek allemaal.

OMC, Friday, 9 August 2019 20:07 (one week ago) link

De eerste Instagram film ooit? #nofilter lol.

actual lol om mijn eigen verwarring even. (Het lijkt me goed mogelijk.)

Ludo, Saturday, 10 August 2019 19:26 (one week ago) link

Ha!

巨人と玩具
Giants and Toys (1958) is een interessante en vooruitziende kritiek op eerste golf van de consumptiemaatschappij. Het eerste shot van een man die naar werk loopt en onderdeel wordt van een marcherende massa zet meteen de toon. Een snoepbedrijf gaat een nieuwe soort karamel lanceren. Om concurrenten te slim af te zijn bedenkt een ambitieuze werknemer een nieuwe campagne met gewaagd gezicht: een jonge vrouw uit de hood met een legendarisch slecht gebit. Zo charmant dat ze een grote hit wordt, al blijkt ze al snel een eigen wil te hebben. Klinkt vrolijk en de satire is dat grotendeels maar er is ook een veel bottere en cynischere laag waarin regisseur Masumara zijn landgenoten nog probeert te waarschuwen over het lot wat ze te wachten staat. Misschien iets te onsubtiel voor onze hedendaagse smaak, Masumara kon natuurlijk nooit het hedendaagse medialandschap aan zien komen, maar hij komt een heel eind met de voorlopers. Mooi beeld van de Japanse maatschappij in de jaren '50. Prachtig, treurig einde ook.

OMC, Sunday, 11 August 2019 07:59 (one week ago) link

Je weet de pareltjes wel te vinden :-) (nooit van gehoord deze)

La Noire de...
'C'est beau, la France.' 'Oui m'sieur.' Aziatische films heb ik het liefst, maar moderne Afrikaanse cinema, daar zou ik me in willen verdiepen. Dat wat de Europese cinemas haalt, is toch altijd met Europees geld gemaakt, en dito arthouse toon. Er moet een andere, onbekende wereld zijn, zei de cinema-koloniaal. Deze gedachtegang volgde ik de eerste minuten van La Noire de (nergens?)... Prompt arriveert het hoofdpersonage in Frankrijk en filmt Sembene in Godard-stijl (inclusief vague voice-over)! Jammer? Ja en nee. Want de invloed moge dan duidelijk zijn, in 1955 was het bepaald bij de tijd. Bovendien zijn de statements compromisloos. Een zwarte jonge vrouw is met haar koloniale familie meegekomen naar de Riviera. Het goede leven gaat beginnen, hoopt ze. In werkelijkheid wordt ze te werk gesteld als femme de menage. De pijn van de exil spat er vanaf. De film springt terug naar haar tijd vóór het baantje bij de witten. Senegal verkeert in een overgangsfase, als de lift waarin de vrouw staat. Tijdens de 'mooiste' tegenstelling van de film klinkt Afrikaanse blues, terwijl zij eindelijk beet heeft. 'Du travail chez les blancs!'. Wij weten hoe dat eindigt. Le trou noir. Zelfs met slechts 55 minuten is La Noire gaaf als het metaforische en concrete masker waar de film rond-cirkelt. 'Attendez come tous les jours, la providence.'

Ludo, Monday, 12 August 2019 06:48 (one week ago) link

Pornocracy
Docu over de macht van de "tubes", ofwel de gratis aangeboden content en de ontwrichting die het teweeg brengt. Het bedrijf achter alle tubes heeft inmiddels alle grote studio's opgekocht en een mysterieus en eng clubje maakt inmiddels geld via een netwerk van brievenbusfirma's. Interessant maar zeker ook als afschrikwekkend voorbeeld van alle streaming services die draaien op ideeën ads en traffic en naar mijn (en actrice/contentmaker Stoya's) idee de perverterende werking ervan.

The Hustle
Wow, deze was echt slecht. En behalve ongrappig ook nog zogenaamd feministisch maar zo smug about it dat het bijna niet te harden is.

Blaka Skapoe, Monday, 12 August 2019 08:24 (one week ago) link

Je weet de pareltjes wel te vinden :-)

True. Het is een combinatie van de juiste Letterboxd-volgers, enkele Twitterati (MUBI!) en dan goed opletten wanneer dit soort lijstjes langskomen (kalibreert ook hoe goed je bezig bent ;) Het Subs-forum schijnt ook aardig te zijn.

Die Abenteuer des Prinzen Achmed
Weinig toe te voegen aan Ludo's prachtige observaties hierboven. Echt heel mooi gedaan, de moderne update van wajang leent zich natuurlijk perfect voor dit soort oriëntalisme. Moest toch een beetje fantaseren hoe was om uit de bioscoop te stappen in Weimar Berlijn, "Ja, das war Großartig!" en of Goebbels de film had gezien (vrijwel zeker). Het is eigenlijk wachten op Wes Anderson die dit een keer gaat herontdekken.

OMC, Monday, 12 August 2019 08:47 (one week ago) link

Mag ik vragen waar je vervolgens aan het parelduiken slaat?

Le Bateau Ivre, Monday, 12 August 2019 08:50 (one week ago) link

Kuch...teh tOrReNtZ, en de toch wel zeer gunstige bioscoopcultuur van Damkso.

OMC, Monday, 12 August 2019 09:18 (one week ago) link

Criterion (ik dacht altijd dat het een Engels bedrijf was) is dit jaar begonnen met een eigen streamingservice (www.criterionchannel.com) maar dit soort initatieven worden altijd eerst in Noord-Amerika uitgerold. Zal wel 2025 zijn voordat Europa aan de beurt is. Dan is het downen voor mij voor het grootste gedeelte verleden tijd, vermoed ik.

OMC, Monday, 12 August 2019 09:54 (one week ago) link

Blijft toch raar dat zoiets niet gewoon wereldwijd kan, da's nou net zo leuk van dat internet.

Blaka Skapoe, Monday, 12 August 2019 11:05 (one week ago) link

"Heeft met de rechten te maken." is dan altijd het slappe excuus. Maar ondertussen wel die films hier op DVD verkopen. Vermoed dat men nooit genoeg geld heeft om het dataverkeer in een keer aan te kunnen.

OMC, Monday, 12 August 2019 11:24 (one week ago) link

VOD, geen gezeur over territoria, zo zou het moeten, imo. Tot die tijd doe ik niet mee aan die all-you-can-eat voor een schijntje in de maand bs.

Blaka Skapoe, Monday, 12 August 2019 12:27 (one week ago) link

ja de Spotify voor films blijft maar uit. En zelfs van Netflix gebruikers hoor ik tegenwoordig geklaag dat 'er echt niks te vinden is'. In werkelijkheid ook gewoon een service voor series en meer niet, natuurlijk.

Ludo, Monday, 12 August 2019 13:47 (one week ago) link

Ruben Brandt, Collector
Alweer een leuke Europese animatie, dit keer van Hongaarse makelij. Intrigerend geanimeerd al is het verhaal niet supergoed. Een psychoanalyticus heeft last van nachtmerries (best intens inderdaad) waarin schilderijen een hoofdrol spelen. Genezen door confrontatie! Dus met een aantal van zijn patiënten gaat hij die schilderijen uit musea stelen voor zijn privécollectie. Het eerst half uur is redelijk geweldig, lekker op de surrealistisch gaspedaal met een duizelingwekkend salvo aan verwijzingen (ook naar film en popmuziek.) Maar op een cruciaal moment, waar ik hoopte op een diepe en trage duik in een psychoanalytische zoektocht, gaat de film toch over op meer geijkte actiepaden, wat voorspelbare kunstroven en een einde dat riekt naar een Donald Duckachtig "het was maar een droom".

OMC, Tuesday, 13 August 2019 22:28 (one week ago) link

een droom in een droom in een droom. (jammer inderdaad, klinkt potentieel geweldig)

Flying down to Rio
'Since when is dancing a familiarity?' De eerste filmontmoeting van het superduo Fred & Ginger vindt in de marge van een foute film plaats. Dolores del Rio krijgt de sterretjes 'bill', en ze krijgt ervan langs tot ze sterretjes ziet. In pre-code Hollywood kon je nog gewoon een tegenstribbelende dame spanken. Normaal kan ik wel genieten van dergelijke nostalgische sekstinten in zwart en wit, maar hier liggen de innuendo's er vuistdik bovenop. 'What have the South Americans got below the equator that we haven't?' Dolores speelt een rijpende society dochter op huwbare leeftijd. Voorbestemd te trouwen met een mede-Rio-rijkaard ontmoet ze in den vreemde een Amerikaanse muzikant met een grote stuurknuppel. Ze landen en stranden voor even op een 'onbewoond eiland' waar Arische mannen voor gek worden gezet met de perfecte kannibalengrap. Aan de zijlijn van dit alles leven Fred & Ginger. Het wachten is dan op hun danswerk in het zwoele zuidelijke land. In Count Basie's swing style gaat het gelukkig ook schaamteloos los. 'Use your Brazilian nut'. De decorstukken komen strak gekleed to leven. Showpieces vol vulling, een Busby Berkeley on viagra. Met als middelpunt ditmaal vooral Fred. Het onooglijke mannetje, zonder acteertalent of komische timing. Maar zo te kunnen dansen. Subjectivistische extatica. 'You always was good, Fred.'

Ludo, Thursday, 15 August 2019 07:05 (five days ago) link

een droom in een droom in een droom.

Later dacht ik in een iets gunstigere interpretatie [voor later en voor wie hem nog gaat zien, hij is vermakelijk] dat het superego zich herstelt, alles weer op zijn plaats. :)

OMC, Thursday, 15 August 2019 07:13 (five days ago) link

飢餓海峡
Hebt u even tijd om het met mij over de glorie van de Japanse cinema te hebben? Ja, ik heb er weer een. A fugitive from the past wist me om verschillende redenen te verbazen. De film is uit 1965 en in streng Japans new wave zwart-wit geschoten maar ademt een heel authentieke post-oorlog sfeer uit o.a. met buurten die nog een puinhoop liggen, iedereen in overlevingsstand. Speeluur van drie uur maar je zit er meteen in dankzij drie dieven die hun roofmoord verdoezelen door een huis in de fik te steken. Ze hebben mazzel want er raast een tyfoon waardoor een passagiersschip verongelukt en in de chaos maken ze een oversteek naar het altijd mysterieuze Hokkaido waarbij de langste van het stel de andere twee uit de weg ruimt. Wanneer hij eindelijk in een trein zit geeft hij een oude vrouw zijn pakje sigaretten, een gebaar dat de aandacht trekt van een prostituee. Uit dat kleine gebaar rolt de rest van de film die heel geduldig wordt verteld en waarbij elk van de drie hoofdpersonages lange tijd uit beeld verdwijnt om dan toch terug te keren. Prachtige shots en acteerwerk van acteurs met hele mooie hoofden. Doet enigszins denken aan Kurosawa's High and Low qua sfeer en intensiteit maar lijkt vreemd genoeg een cultfilm.

OMC, Saturday, 17 August 2019 08:25 (three days ago) link

Oh ja, en met een buitengewone soundtrack van Isao Tomita.

OMC, Saturday, 17 August 2019 08:29 (three days ago) link

http://i68.tinypic.com/2mwzfa8.jpg

Bijna meer symbool dan acteur. RIP (1940 - 2019)

OMC, Saturday, 17 August 2019 09:14 (three days ago) link

The Dead Don't Die
De boodschap leek helder in de trailer: this is not going end well voor lethargische "centrists" als het doodgewaande weer de kop opsteekt, er is enkel een vigilante ninja … In de film wordt er wat meer omheen gefietst en zijn er meer lezingen mogelijk maar mijn eerste indruk is na enig bezinken toch wel juist. Meer zal ik niet zeggen want no spoilers maar ik kan wel zeggen dat me kostelijk vermaakt heb. Veel tips to the hat aan Romero maar ook veel deadpan humor met behoud van het goeie zombiefilmgevoel.

Blaka Skapoe, Saturday, 17 August 2019 15:05 (three days ago) link

Jarmusch! En Selena Gomez. :D

plaatje van Fonda zie ik niet, probeer ik er zelf eentje uit the Trip.

https://66.media.tumblr.com/192c0f6d31edd66ec1e4a280f49d287f/tumblr_inline_o7qouctXK71qbycn1_500.gif

Japanse parel staat weer genoteerd.

Ludo, Saturday, 17 August 2019 15:12 (three days ago) link

The Dead Don't Die kreeg zulke meh-recensies dat ik werd afgeschrikt, misschien toch onterecht.

Dat is nog eens een gif. :) Is Jack toch de overlever.

OMC, Saturday, 17 August 2019 19:07 (three days ago) link

Tja, ik hou natuurlijk sws wel van zombiefilms die meer acquired taste zijn. Kan me voorstellen dat een arthousefan het daarom niet voelt.

Blaka Skapoe, Saturday, 17 August 2019 21:28 (three days ago) link

One Day in the Life of Andrei Arsenevich
'A region to be reached at the price of transgression.' Van deze docu kreeg ik bijna spijt de Tarkovsky-films als ci-newbie te hebben gekeken! Ze lijken met de jaren alleen maar beter te worden. Dat is klasse. Of heeft het ook met de kundige scene-selectie van filmessayist Chris Maker te maken? Andrei's collega-mysticus betuigt voor de Franse televisie eer aan zijn geestverwant. Marker begint met het Zweedse hek, de bom die valt, of zou kunnen vallen, wat nog veel naarder is dan alle gevallenen. Marker leert ons het wachtteken, het privé-moment, dat van Tarkovksy's film zijn leven binnensijpelde. Stervend in zijn Parijse bed speelt Andrei voor Roodkapje én de Wolf. Mooi zijn ook de vele behind the films-momenten. De master at work, kunstliefhebber pur sang, kunstmaker par excellence. 'He buries himself in Russia.' De tweede helft van dit uur van de wolf bestaat uit rondjes langs de meesterwerken. Een compendium van Tarkovsky's Zeven kan nimmer misgaan. Chris Marker speculeert er wat bij, soms met vleugjes liefdevol effectbejag. Het hoogtepunt vormt voor mij het circulaire maak-proces van The Sacrifice. Sven Nykvist aan het doodsbed, Tarkovksy die dirigeert. Hij ligt alleen fysiek. Echte mensen kunnen immers zweven. 'For his first screen appearance Andrei Tarkovsky whistles Lullaby of Birdland.'

Ludo, Monday, 19 August 2019 06:48 (yesterday) link

Joy
Contradictoire titel, want de paper chase van sekswerker Joy is een deprimerende aangelegenheid. Haar omzwervingen in Oostenrijk worden kil en hard realistisch neergezet en zelfs de feestelijke beelden in thuisland Nigeria zijn niet bepaald opbeurend.

Dear White People s03
In het begin wordt de grap gemaakt dat iets zo "matig is als de derde reeks van een Netflixserie" en ik vond deze zeker minder captivating dan s02.

Fleabag s01
Snel doorheen gejast. Curb Your Enthusiasm-achtige ongemakkelijkheid maar verder zo'n beetje alles anders. Erg grappig, snel door met s02.

Blaka Skapoe, Monday, 19 August 2019 09:43 (yesterday) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.