Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed
Not all messages are displayed: show all messages (9379 of them)

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (eleven years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (eleven years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (eleven years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (eleven years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (eleven years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (eleven years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (eleven years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (eleven years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (eleven years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (eleven years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (eleven years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (eleven years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (eleven years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (eleven years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (eleven years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (eleven years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (eleven years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (eleven years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (eleven years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (eleven years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (eleven years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (eleven years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (eleven years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (eleven years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (eleven years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (eleven years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (eleven years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (eleven years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (eleven years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (eleven years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (eleven years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (eleven years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (eleven years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (eleven years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (eleven years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (eleven years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (eleven years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (eleven years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (eleven years ago) Permalink

'Solyaris - hersenkrakertje'? Dan heb je De Spiegel uit 1975 zeker nog niet gezien. :-)

Vido Liber, Friday, 29 June 2007 09:12 (eleven years ago) Permalink

De Spiegel, tsja. Vond ik eigenlijk tegenvallen (en is toch niet zo'n hersenkraker? Gewoon een rits jeugdherinneringen?) Wel weer een paar memorabele beelden.

OMC, Friday, 29 June 2007 14:25 (eleven years ago) Permalink

de films van Kurosawa blijven een beetje stuivertje wisselen onderin de lijst van IMDB.. Nu keek ik Ikiru, misschien wel een van zijn beste, alleen verknald door wat verbazingwekkende fouten.
Een man van middelbare leeftijd heeft een saaie baan als ambtenaar, hij krijgt last van zijn maag, gaat naar het ziekenhuis. De dokter verteld 'm dat het wel meevalt, maar net heeft een patient 'm verteld dat als de dokter die bepaalde formulering gebruikt, hij er absoluut aangaat (maagkanker) Dus hij stort zich in het nachtleven, ergens zelfs a la Tom Waits zingend en als dat niet genoeg afleiding blijkt te bieden houdt hij zich maar bezig met een "jong ding" van het werk. (Een bolle Mei Li Vos) Ook dat wordt niks en hij realiseert zich eindelijk dat hij (als kantoorslaaf) toch het meest van zijn werk houdt.. En dus gaat hij terug oom eindelijk nog iets goeds te doen.
The End! Zou ik zeggen.. Vooral ook omdat je dan als kijker nooit weet of hij werkelijk echt ziek was.
Maar nee de film maakt een sprongetje in de tijd.. De man blijkt dood en de laatste 50(!!!!!) minuten van de film worden gebruikt als een soort van nabeschouwing van de gasten op zijn dodenwake. Ongelofelijk.. Saai.. Citizen Kane zeggen ze dan op imdb.. Pff.. Het enige nut van dat hele lange outro is nog dat je 'm nog een keer het liedje ziet zingen, nu vlak voor zijn dood. Erg aangrijpend en weer een mooi einde, maar ook dan weet Kurosawa nog geen afscheid van zijn (2.5 uur durende) film te nemen. Jammer, jammer.

Babel was dan nog vrij kort eigenlijk. Ik dacht die film duurt 3 uur, maar het is niet meer dan een dikke 2 uur. Tsja.. Ik wordt narrig van films van het jaar.. En ik zou zeggen Amores Perros was een stuk beter. De verhalen daarin grepen me meer en belangrijker ze waren ook op aangenamere manier verbonden (dat auto-ongeluk) dit keer is het werkelijk allemaal puur toeval.. Sterker nog het hele Japanse gedeelte hangt maar een beetje bij. (Nog afgezien van het afgrijselijke cliche van Japanse schoolmeisjes zonder slipjes)

Tuurlijk gaan op zich allemaal over communicatie-problemen en hoe mensen elkaar niet eens de kansen geven elkaar te begrijpen.. Maar toch.. Enkel het Mexicaanse stuk en het allerlaatste outzoom-shot waren wat mij betreft de moeite waard.

(Nu nog 'n keer 21 grams zien)

Ludo, Sunday, 1 July 2007 07:19 (eleven years ago) Permalink

Om te beweren dat grootmeester Kursosawa in Ikiru fouten maakt (verbazingwekkende fouten nog wel, me dunkt ;-)), is een tikkeltje boud gesteld. Als kijker weet je wel degelijk dat hoofdpersonage Kanji ‘The Mummy’ Watanabe dodelijk ziek is, want de film introduceert hem al in het openingsbeeld middels zijn röntgenfoto waarop het lot van de man bezegeld staat. De break halverwege de film is een originele onverwachte stap om (à la Rashomon) aan de hand van getuigenverslagen terug te kijken op het leven van Watanabe en te zien hoe de belangrijke keuzen die hij heeft gemaakt door hen worden geïnterpreteerd. We hebben hun perspectief nodig voor het duidelijk maken van de achterliggende gedachte van de film. De regisseur kan onmogelijk zijn film stoppen als de oude man zijn laatste liedje heeft gezongen, want dan valt de boodschap van Ikiru in het niet: de mens is over het algemeen onveranderlijk. Zelfs als de mens zeer bewust een voorbeeld ziet hoe een leven zinvol inhoud te geven, vervalt hij/zij in oude, verstokte gewoonten. Dat is minder emotioneel dan het hartverscheurende liedje, maar des te schrijnender.

Dat je er verder weinig mee aankon is natuurlijk je goed recht en zal ik zeker niet betwisten ;-)

Vido Liber, Tuesday, 3 July 2007 08:03 (eleven years ago) Permalink

The Sisters Brothers
'What the hell is “fortuitous” energy!?' Geef me een film met semantische discussies, en ik ben tevreden. Zoiets kan zelfs in de western. Audiard bewijst het met een pak Hollywood-sterren, die allemaal worden weggespeeld door Riz Ahmed. Rappen en acteren blijkt weer eens een gouden combi. Joaquin Phoenix doet ondertussen zijn drinkebroer-mompelaar – een Hansje Teeuwen ('luid en duidelijk'). De casting van broer Reilly is een stuk verrassender, en haast tegendraads. In het begin heeft hij zelfs lang haar, al gaat dat er meteen af. De Sisters Brothers zitten in opdracht achter een man aan, die ook weer in opdracht een mysterieuze uitvinder (Ahmed) heeft gelokaliseerd. Later in de film worden onze jagers ook zelf achterna gezeten, ad infinitum. De broers kibbelen over carrière moves, nu de toekomst van gepoetste tanden nadert. Al typende lijkt de thematiek misschien gewoontjes, maar langzaam sijpelt er een fijnzinnige, Europese kapitalismekritiek de film binnen. 'Who is this pretentious fucking asshole kidding?' De entree tot Heaven's Gate ligt in het persoonlijke fetisj-ritueel, de kleine dromen. Nooit in de gold rush. Het gouden moment waar alle missiemannen op uit zijn, had wat magischer gekund, net als de matige MIDI-soundtrack van Desplat. De afwikkeling, daarentegen, is gruwelijk perfect. 'After a series of dramatic events...'

A Man of Integrity
'Mannentrots creëert problemen die alleen vrouwenintelligentie kan oplossen.' Alles zit tegen voor onze man uit Teheran, die naar provinciehoofdstad Rasht is verkast. Een plek groots in kleinzerigheden. Hij doet aan 'meloendoping', het meest unieke en vlezige detail van de film. Dat zorgt er wel voor dat iedere paar dagen de politie bij hem komt koekeloeren. En dat is nog maar het begin van de ellende. Zeker het eerste kwartier lijkt het scenario wel een absurd toneelstuk, of een klucht van Tsjechov. De Goudvissenkweker, zo had het ook kunnen heten. Dit is, uiteraard, een Iraanse film die het Westen bereikt, ofwel een anti-Iraanse film, van de makers van Manuscripts Don't Burn. Met de minuut zwengelt men aanklacht tegen het kafkaeske draaideurregelland steviger aan. 'God heeft voor alles een oplossing'. Het zou boeiender zijn geweest wanneer het scenario focuste op de echtgenote van Job, een een vrouw van stavast, met een eigen, baan, en een sensuele hoofddoek-uit knipoog op zijn tijd, terwijl de melk overkookt. (Zoals Tom Pintens al zong.) De film blijft stug bij de boze held, eenzaam in zijn grot, een nogal simpele, dubbelzinnig-metaforische plek. Intens kijkende mannen worden tot de laatste druppel uitgeperst. 'Het leven is te koop.'

Ludo, Thursday, 27 December 2018 07:53 (three weeks ago) Permalink

The Ballad of Buster Scruggs
Zo’n subtielere Coen flick, waar je extra op de dialogen moet letten. Twee keer last van wegsukkelen gehad, maar de derde keer toch wel weer genoten. Eigenlijk nu nog een keer kijken.

Bad Santa
Had ’em geloof ik wel eens gezien, maar nog niet gelogd. Lollig kerstvermaak die toch nog redelijk zoet is ondanks alle bad shit.

La proprietà non è più un furto (Property Is No Longer a Theft)
Elio Petri maakt geen hapslikwegfilmpjes. Deze ligt meer in de lijn van Todo Modo dan La decima vittima maar heeft gelukkig minder kennis van Italiaanse politiek van node.

エクステ (Exte: Hair Extensions)
Je ziet wel vaker haarlokken en spooky shit in Japanse films, maar dit is wel de ultieme haarhorrorfilm. Het groeit echt overal uit. En het wordt nooit echt normaal maar in de finale gebeurt dan toch weer iets zo whacky …

La notte che Evelyn uscì dalla tomba (The Night Evelyn Came Out of the Grave)
Denk dat Entombed het nummer Evelyn hiernaar vernoemd heeft. Een prima giallo met een spectaculaire ontknoping waarin we erachter komen wie nu wie gefinessed heeft.

Gate Nero The Black Cat
Een van de betere Fulci’s denk ik, of op z’n minst wat serieuzer dan zijn gore-expedities al zijn die minstens zo leuk. Niet dat hier geen gore aan te pas komt, maar het Poe-verhaal is een aardige kapstop en het kattenperspectief is ook bonus.

Blaka Skapoe, Friday, 28 December 2018 02:45 (three weeks ago) Permalink

Bird Box
Apocalyptische Netflixert met wat sterren uit voorbije dagen, Sandra Bullock in out-of-the-box non-komische hoofdrol en John Malkovich gewoon als mensenhater (wat resulteert in een redelijk succesvolle oneliner). Het gegeven is volgens mij al tig keer gedaan: mensen beginnen plotseling zelfmoord te plegen en een zorgvuldig geselecteerde dwarsdoorsnede van de Amerikaanse maatschappij weet in een huis te overleven. Met dank aan het altijd fijne bezoekje aan de verlaten supermarkt. De film wisselt af naar een reis die zes jaar later afspeelt en even De Grote Rivieren-films lijkt te willen volgen maar die pretentie wordt al snel losgelaten. Wat rest is een vermakelijke, iets te lange, survivalfilm.

OMC, Saturday, 29 December 2018 22:46 (three weeks ago) Permalink

met trotsch presenteerrrrr ik: https://subjectivisten.nl/cinema-in-2018-ludo/

mijn laatste films van dit jaar waren:

The Place
'Als je God wilt voelen, moet je zwanger worden.' Een Europese remake van een Amerikaanse tv-serie, dat kan dus ook! Ik noteerde bovendien 'Japans sardonisch', als kernbegrip. De nationale hokjes kunnen daarmee weer subiet de deur uit. God's dealmaker – of is het toch de duivel zelve? – zit in een cafe. Hoofdrolspeler Mastandrea zal kilo's aangekomen zijn op de set. Hij blijft maar eten en drinken. Een groep imperfecte vreemden komen langs, vragen Hem om een gunst, en vertrekken verbijsterd. Op het kruispunt van hun leven verkopen zij de ziel. Geluk in ruil voor gruwelheden. Een faustiaanse setup, die sadomasochistisch-postmodernistisch wordt ingevuld. Vandaar mijn Japanse notitie, al komt ieder willekeurig kort verhaal van Auster snel om de hoek piepen. Misschien zou de film zelf ook beter als kortfilm zijn geweest, aangezien we – dapper! – de hele tijd in dat cafe blijven. Een weeïge soundtrack (als een trailer) en schimmige lenzen moeten het minimalisme voor de massa verdoezelen. Die goocheltrucs doen uiteindelijk meer kwaad dan goed. Het scenario zit van zichzelf al snappy in elkaar. Vol cynische rechtvaardigingen en lesjes acceptatie. De lijnen kruisen elkaar als op een magic board, en vormen, dus toch heel Italiaans, een geinige bijbel-update met een lachwekkend appeltje tot besluit. 'Things don't always make sense.'

The Cleaners
'They rely on garbage.' Fijne post van Aafke – voornaam volstaat – een paar dagen terug, over hoe de media enkel scherpe uitspraken blieven. Anders blijf je als slimme talking head maar mooi thuis met je redelijke middenweg. En dan zeg ik als Ludo-Vico, eindeloze scherpheid, leidt tot botheid! The Cleaners legt zulke machinaties bloot aan de hand van de lui die de boel 'opruimen'. Het Filippijnse modjes-legion dat voor mTurk-zakgeld veertig plaatjes en video's per minuut bekijkt. 'Ignore.' 'Delete.' Uiteraard heeft dat effect op hun psyche, maar die laag interesseert me niet zo, en wordt door de makers wat opgeklopt (jawel, aangescherpt!). Op zoiets kun je als mod getraind worden, of je verschuift dood-leuk elke week van stoel. Na onthoofdingen met een bot keukenmes is zelfs de ziekste pornografie vermoedelijk een verademing. De beelden van Manilla, brengen de documakers waar ze moeten wezen. De St(r)aat. Sociale media zijn immers slechts een afspiegeling van onszelf en onze machthebbers. Daar en dan komen de interessante vragen naar boven uit de menselijke brij, veelal zonder oplossing. Censuur is soms wel en soms geen goed idee. En wanneer, wat, geldt? God mag het heten. Zuckerberg dus, voorlopig... 'We should keep disturbing the world'.

Ludo, Monday, 31 December 2018 07:52 (three weeks ago) Permalink

Mooi altijd die jaarlijst. Toch altijd wel handig omdat ik blijkbaar te vaak dingen meteen op mijn kijklijst zet, terwijl 1 en 2 bijvoorbeeld echt wel must-sees lijken te zijn.

OMC, Monday, 31 December 2018 12:55 (three weeks ago) Permalink

1 in elk geval (jouw smaak kennende)

Pale Flower uiteindelijk niet in het overzicht kwijt gekund (van de vele OMC-tips, naast die van Gert en MB uiteraard)

Ludo, Monday, 31 December 2018 16:49 (three weeks ago) Permalink

Te vaak dingen *niet* meteen op mijn kijklijst zet (of wel, en dan jaren later zit van "hoe kom ik toch in godsnaam aan deze tip?" True story)
Er zat nog wel wat meer interessants tussen, maar [even spieken] de teller op Letterboxd staat op het moment op 426 films te gaan. :(

OMC, Monday, 31 December 2018 17:54 (three weeks ago) Permalink

ha! lijkt op mijn vroegere lijstje, tegenwoordig moet ik schrapen. De truc is 365 films per jaar kijken (... gelukkig ook al lang mee gekapt)

over gelukkig gesproken, gelukkig nieuwjaar allen!

Ludo, Tuesday, 1 January 2019 07:40 (three weeks ago) Permalink

Jij ook gelukkig nieuwjaar! En om meteen goed te beginnen:

斬る
In de opvolger van het magistrale Sword of Doom speelt Tatsuya Nakadai weer de hoofdrol, dit keer als een Eastwoodachtige antiheld die allerlei partijen tegen elkaar uitspeelt. Meteen flinke Western-vibes in het stoffige begin trouwens, met wat muzikale knipoogjes erbij voor de juiste sfeer. Net als zijn voorganger is de film weer in geweldig zwart-wit geschoten, vol prachtige shots en lekkere snelle edits. De intriges zijn zoals wel vaker lastig te volgen maar de explosies van bruut geweld, beeldschone vrouwen en goed getimede humor houden deze Westerling bij de les. Verdere hoogtepunten: een wild feest in een bordeel en toch wel redelijke communistisch aandoende eindboodschap.

"It's strange. I don't feel like drawing my sword."

"Me neither. Kill or be killed, either would just leave an unpleasant aftertaste."

OMC, Tuesday, 1 January 2019 15:34 (three weeks ago) Permalink

rrrrrevolucion!

Tully
'Momma's joking honey, like a clown.' Borstelige film, in alle opzichten. Charlize Theron ontbeert komisch talent, net zoals scenariste Diablo Cody. Dit geeft al een hint hoe deze tragikomedie zich zal gaan ontwikkelen, maar voor het zover is, intrigeert precies dat ruwbehaarde spanningsveld. Alsof slechte grappen het idee waren, en ook kunnen zijn. Het soort ongemakkelijke kwinkslagen waarmee mensen elkaar (expres) raken. Theron speelt een doodgewone moeder, met een doodgewone, gamende echtgenoot (toch actiever dan films kijken) en twee kids. Er is een onverwachte derde op komst, die de film de kans geeft tot eindeloze afap-scenes. De moeder als melkmachine. Je ziet dat soort 'fysicaliteiten' niet zo vaak in cinema, zeker niet in een Amerikaanse, en juist daarom is het best stoer. 'Mom, what's wrong with your body.' Er valt zelfs wat van op te steken. Na een bevalling moet moeder piesen, van de verpleegster. 'How much fucking pee do you need?' Als de nood hoog is, en Theron op springen staat, verschijnt Tully. De borderliner nanny, met het wilde plan van aanpak. Ze verandert rap van Poppins in een sexy begeleidingsmeisje. Vijf jaar terug zou ik daar compleet voor gesmolten zijn. Nu haperde de derde akte. De boel binnenstebuiten gekeerd, als een veertig plus-moeder. Wel toepasselijk. 'My veins have veins.'

Ludo, Thursday, 3 January 2019 07:54 (two weeks ago) Permalink

Roma
Wees op je hoede wanneer filmers teveel zelf willen doen. Alfonso Cuarón gaat op de semi-autobiografische toer met een echte wanna-be klassieker, dus zwart-wit, traag tempo, grootste beelden, Licht! Familie! Geboorte! Rellen! Een hele vreemde afstandelijke film, alsof je naar een aquarium kijkt. Vooral steeds dezelfde rollende camerabeweging begon me al heel snel te irriteren. Daar had Lubezki toch wel het verschil kunnen maken. Mexico begin jaren '70 word mooi nagedaan, denk ik, al voelt dat zelfs ook artificieel aan. Ergens halverwege vindt een prachtig excentriek moment plaats waar de film er nog wel minstens twintig van had kunnen gebruiken. Wijze les, geeft regisseurs nooit teveel controle.

OMC, Thursday, 3 January 2019 20:21 (two weeks ago) Permalink

Les abysses
Twee hysterische meiden leggen het vuur aan de schenen van een oud stel in een boerderij, of andersom. Ergens mooi maar ook zware kost, misschien mis ik ook wat achtergrondinfo van Frankrijk in de jaren zestig.

The Saddest Music in the World
Rrrrrraarrrrr! Maar wel dreamy, uniek en fascinerend. Bierdouches en trieste muziek, net geen Noorderslag. (Zuid-)Albanië hoorde zeker in de competitie. qua titel.

(Radiance)
Dromerige film over loslaten. Beetje Iraans qua idee van iemand die films beschrijft voor blinden en dat in haar echte leven toepast. In de letterlijke zin onbeschrijfelijk mooi, omdat er veel open gelaten wordt en, bijna ironisch, in beeld wordt verteld.

La morte accarezza a mezzanotte (Death Walks At Midnight)
Een fraai uitziende giallo, beetje teveel grof geweld, maar wonderschone interieurs en shots.

Bandersnatch
Dit schijnt een interactieve film te zijn maar ik zag een edit waar alle mogelijkheden op een rijtje zijn gemonteerd. Beetje duizelingwekkend. Het idee is wel aardig en heeft een "free will"-component die filosofisch interessant is. Ik zou wel villen pleiten dat je echt maar een keer mag kiezen elke keer, al zal men daar wel workarounds voor verzinnen. Goed idee, Black Mirror-waardig, maar misschien wat te conceptueel.

Pretty Maids All in a Row
Soort proto-slasher, schijnt dat Tarantino er nogal fan van is. Voor een slasher een lage bodycount en wat te serieus, maar heel degelijk gemaakt met gerenommeerde acteurs een een soundtrack van Henry Mancini, maar ook wel een beetje corny in dat vrouwen figuranten zijn in een drama tussen de op sex beluste puber en de sexual predator.

Escape from New York
Degelijke actiefilm, Carpenter maar ik prefereer toch zijn horrorkant, al is dat ook hit or miss. Soundtrack is natuurlijk dope.

The Bill Murray Stories: Life Lessons Learned from a Mythical Man
Zo'n docu waar de hoofdpersoon zich niet laat grijpen wil nogal eens een copout zijn, maar bij Murray past het. Zijn plotselinge verschijningen in levens van willekeurige mensen blijft een bron van vermaakt en getuigen van een wonderlijk Joie de vivre.

Nightwing
Native American horror, alleen daarom al de moeite waard. Met al z'n gebreken (knullige special effects) lang niet allemaal even low budget en absoluut de moeite waard.

Blaka Skapoe, Sunday, 6 January 2019 15:44 (two weeks ago) Permalink

The Saddest Music gaat op de lijst, Roma stond er al (nu iets minder vetgedrukt :P)

Shoplifters
'Kijk uit ouwe tang, straks vat je nog kou.' De rijke kleuren van Kore-eda, het werd tijd dat ik ze in de bioscoop ging bekijken. Op het grote scherm viel me meer dan voorheen Ozu's invloed op. De shots die kleine kamertjes binnen koekeloeren. Of zit het toch anders, is Japan an sich gevormd naar Ozu's cinema? Een surrogaat-familie Shoplifters drijft hier in elk geval weer mee op de seizoenen. Vader 'Fagin' (Lily Franky) heeft zijn troep van baantjes-sukkelaars nauwelijks onder controle. Op elkander gepropt bij oma in haar anderhalf kamer-flatje. In een van de vele fijnzinnige shots kijken ze met zijn allen naar het vuurwerk, naar de horizon die ze nooit zullen bereiken. Op thematisch vlak gebeurt er weinig nieuws. Een 'aangenomen' zoon leert zijn 'afgeleefde' vader waarderen. En afscheid nemen, dat kunnen Japanners. Met gepaste afstand, en, op zijn tijd, gepaste gevoelens. Afgepast eten, zit er echter niet in. Wat een onwaarschijnlijke hoeveelheid gaat 'r hier naar binnen. Dat zorgt wel voor een lollige cut van boys talk naar een mais-stick, waar dan ook nog een plastic zakje om heen gaat – het moment deed me aan een Project Pat-lyric denken. In de finale volgen verklaringen, die voor ongeloofwaardigheid zorgen. In het ongewisse kan alles. Mag alles. Laat Kore-eda eens een sensuele vrouwenfilm maken. Vrij van de familie. 'Morgen is er weer een dag.'

Three Identical Strangers
'It's a little darker than a Disney movie.' Mijn mening over adoptie moge bekend zijn, maar ellende levert in elk geval wel goeie films op. (Misschien dat er ooit nog eens een fijne Andere Tijden-aflevering over de huidige 'Braziliaanse' casus zal verschijnen.) In Three Identical Strangers ontmoeten drie identieke Amerikaanse seventies-boys elkaar bij toeval. Zoals elk goed Amerikaans verhaal wordt het wonder, meteen een showbizverhaal ('We went on everything.'). Het wordt allemaal ook heel Amerikaans verteld, op zo'n manier dat alles maximaal effect heeft. Een beetje volksverlakkerij en zelf-uitmelkerij zit er – toepasselijk – wel bij. Wie Apteds Up-reeks kent, komt het allemaal bekend voor. Ik noteerde de volgende raad, degene na mij kijkt moet maar notities maken, om te zien welke adoptieve ouders ook alweer van welke jongen waren, om zo te zien hoe dat zijn invloed heeft. Spoiler! Uiteraard blijkt dat het plan. Grappig, elke fictie-twist blijft me foppen, maar een academisch plannetje zie ik van verre aankomen. Voor de newbies komt de docu halverwege met een onnozele samenvatting. En dan gaat het goed los. Met drama, Duitse psychiaters, nieuwe casi, en zelfs zeer moderne deepstate verontwaardiging. Ik kon me er niet echt druk om maken, maar een sterk verhaal blijft het. 'I remember filming more than anything else.'

Ludo, Monday, 7 January 2019 07:45 (two weeks ago) Permalink

Madeline's Madeline
Had ik ook nog gezien. Ik krijg heel erg jeuk van De vloer op … en dit deed me daar aan denken, dat is jammer. Maar toch wel een bijzondere film waardoor ik het toch wel de moeite waard vond. Later nog eens proberen.

Blaka Skapoe, Monday, 7 January 2019 08:48 (two weeks ago) Permalink

Ash vs Evil Dead[ s03
Nog steeds erg grappig met naast wagonladingen inventieve splatter en gore een aantal sterke vrouwen die de macho Ash in check houden.

En nu verder gruwelen met Surviving R. Kelly

Blaka Skapoe, Tuesday, 8 January 2019 12:55 (two weeks ago) Permalink

ja als dat zijn carrière niet definitief breekt, what will?

Ludo, Tuesday, 8 January 2019 20:26 (two weeks ago) Permalink

interessante read: https://www.vulture.com/2019/01/surviving-r-kelly-review.html

Ludo, Tuesday, 8 January 2019 20:33 (two weeks ago) Permalink

Todo Lo Saben
'Waarom zeg je niets?' Farhadi in soapy Spanje, soppend en tranend. Cruz en Bardem zijn niet mijn sterren, maar ik begrijp best dat de Iraanse regisseur stond te popelen. Speciaal voor de arty snobs heeft hij ook Ricardo Darin nog ingehuurd, al moeten we daar een halve film op wachten. Cruz is terug uit Argentinië voor een huwelijksfeest in een Spaans stadje, waar ex Bardem tot ongenoegen van d'r familie een grote meneer is geworden. Darin is wijselijk thuis in Buenos Aires gebleven. Het eerste kwart heeft Todo Lo Saben een Woody Allen-vakantiesfeer. Europa, Europa, continent van goede vino en (te) mooie mensen. De Spaanse 'grappen' zijn helaas ook mee in de rugzak, net als hun exaltaties. Emoties beleefd in rituelen. Ik wachtte ongeduldig op die Farhadi-touch – een oude, dronken man monkelend in een traplift – en vooral, de Farhadi-twist. Voila! Een verdacht assertieve dochter wordt ontvoerd. Nu begint Cluedo met schimmige Spanjaarden, in een keeping up appearances-staat. Schoon van buiten, verrot van binnen. Zoiets heeft potentie, maar door de clichématige familie-vetes raakt het verhaal troebel. Zelfs de gearriveerde geest Darin kan de boel niet redden. Wat blijft, is de rake titel. Duidelijk uitgesproken, niet mis te verstaan. Dat zegt ook wat over de film. Meer schematisch dan schismatisch. 'Ik dacht niet dat hij het je zou vertellen.'

The Snorkel
'You think I'm mad don't you?' De finale doodswals vertrekt zich aan het begin van The Snorkel. Een man verricht systematisch(e) handelingen in een gigantisch huis. Wordt het zelfmoord? Spoiler! Neen, The Gaslamp Killer slaat toe, perfectie met een masker. De lange openingsscene zet de toon voor een fijne thriller, tegelijk heel erg bij die tijd (de fifties van Hitchcock) en tijdloos. (Mannen die mannen verdedigen, vrouwen die daarin trappen.) Mij bevielen de gewone looks, bijvoorbeeld van het hoofdpersonage, een jeugdige heldin weggelopen uit de wereld van Henry Orient. Na de dood van haar moeder gaat ze op onderzoek aan de costa. Ze kent de dader, maar het hoe? Van Eyck glibbert door de film als womanizer. Hij palmt in, en strijkt glad. Zelfs een pedofiele suggestie gaan de makers niet uit de weg. 'Come and sit on the bed.' Hoewel het acteertalent van de cast te wensen over laat, blijft de film overeind met een kwartet kernkwaliteiten. Goede teksten, sardonische grapjes, fraaie nacht-shots die wedijveren met Wyler, en, bovenal, de kindse goedheid van het hoofdpersonage. Puberen in de doortrapte wereld der volwassen. Een trauma-opeenstapeling. Even logisch als galant moet dat in een cirkel eindigen. Het vakwerk van de figuurzaag, als een verhaal van Dahl. 'Nobody really understands why a person does such a thing.'

Ludo, Thursday, 10 January 2019 07:52 (one week ago) Permalink

Majorie Prime
Je verkrijgt niet zo maar de nummer 1 positie in de jaarlijst van Ludo. :) Fascinerende film, duurt even voordat je het ritme te pakken hebt (is, zag ik pas bij de aftiteling, een adaptatie van een toneelstuk) en moest ook even wennen aan de oude koppen van voormalige toppers Geena Davis en Tim Robbins. Wel meta, gezien wat volgt, een zachte, melancholische sciencefictionfilm over ouderdom, geheugen en toch wel relaties en vergroeiing. Mooie onderwerpen waar iedereen onvermijdelijk op moet marineren. De subtiele opbouw overmant je heel sneaky samen met een paar cruciale overgangen en leiden naar een fijnzinnig einde in de betere "wat is hier echt aan de hand?" SF-traditie waar je nog lekker lang over kunt nadenken (en heerlijke My Best Friend's Wedding sample). Ik verwacht dat we de komende jaren wel meer over dit onderwerp gaan zien in het arty kwadrant van de sciencefiction.

OMC, Friday, 11 January 2019 22:52 (one week ago) Permalink

Marjorie natuurlijk. Ludo wijst terecht op de subtiele hints naar ecologische rampspoed. De film voelt California maar daardoor is er ook iets grondigs mis. Heel mooi gedaan.

OMC, Friday, 11 January 2019 22:56 (one week ago) Permalink

Surviving R. Kelly
Ja, sheesh, ik voel me gefinessed. Omdat ik Trapped In The Closet leuk vond en heb aangeraden aan allerlei mensen. Was dus gewoon een bliksemafleider … hoewel ik het ook wel eens ben met dat stuk dat Ludo hierboven postte, met name de laatste alinea: het grenst aan emo-porno en hoever moeten al die beschadigde vrouwen graven om hun punt te maken? All kan ik me ook voorstellen dat de makers nogal wat urgentie (om dat woord maar eens te gebruiken) voelden … maar kudo's to Vince Staples, die ik al wel mocht met z'n dwarse benadering van diverse onderwerpen (zoals een nogal wit publiek op een van die middelbarevrouwenfestivalletjes hard het n-woord te laten roepen en dan te zeggen "now that felt weird huh?") en dus ook Kells maar weer eens te "agenderen". Maar goed, ik ben best bereid de mens en de artiest te scheiden, maar omdat de man en zijn werk zo verweven zijn, zijn die geile tekste ("ik maak je natter dan Jurassic Park" … forever tainted, die film) toch een stuk minder grappig.

Blaka Skapoe, Saturday, 12 January 2019 01:44 (one week ago) Permalink

Ik verbaas me er toch over dat dit zo lang blijft doorgaan. Om de zoveel jaar, en dat al zeker 20 jaar, is er weer de R Kelly controverse en denk ik "nu is het over" en elke keer waait het over. Dat emo-porno idee weerhoudt mij ervan om het te kijken, maar je weet niet hoe louterend het kan zijn om samen met andere slachtoffers een collectief statement te maken. En op social media staat ik echt versteld hoe met name zwarten en bepaalde Amerikaanse "correcto's" toch in de beschermende/ontregel rol schieten. Chuck D ook laatst in een wat raadselachtig antwoord op een zwarte vrouw die het er compleet mee had gehad, dat ik denk: "Nee, nu even niet."

OMC, Saturday, 12 January 2019 09:29 (one week ago) Permalink

Je verkrijgt niet zo maar de nummer 1 positie in de jaarlijst van Ludo. :)

gheh dank. spelde 'm zelf ook constant verkeerd trouwens. De ontdekking 'het is een toneelstuk' verbaasde me ergens toch, meestal moet ik niks van toneelstukken op scherm hebben. Extra verrassend dus.

R. Kelly, met dat soort controverses (zie ook OJ Simpson) spelen in Murikah toch al snel eigenlijk TEVEEL lagen. (Dan goed voor wie dan ook is.)
anyway, ik verwacht toch dat het nu qua mainstream carriere volledig gedaan is. Tot iets van een veroordeling zal het wel niet komen.
Wat ik met mijn Kelly-cd's moet doen. Nota bene voor het eerst met een meisje in de bios gezeten n.a.v. I Believe I Can Fly 8-)

Ludo, Saturday, 12 January 2019 11:43 (one week ago) Permalink

Wat die journalist die in zo'n beetje alle documentaires over black music zit aanstipt en waar ik als witte man niet zo bij stil had gestaan is dat die liedjes belangrijk zijn in het leven van veel Afro-Amerikanen. Ze trouwden ermee, studeerden ermee af en eigenlijk hangt een Kelly-lied aan al die life events. Dat maakt het moeilijker te verkroppen, voor mij was het maar voor te lachen en dat is me nu vergaan.

Blaka Skapoe, Saturday, 12 January 2019 12:09 (one week ago) Permalink

Eigenlijk was z'n carrière al wel behoorlijk over z'n hoogtepunt, hij is uit z'n slavenmansion gezet en "houdt" ze nu in een doos op een of ander industrieterrein.

Blaka Skapoe, Saturday, 12 January 2019 12:12 (one week ago) Permalink

Een soort The Box dus https://i.postimg.cc/44vVGHrx/lol.png … (was er een keer maar nooit meer, en dat hoorde we – in het Turks, want het was een Turkse rockavond – ook om ons heen).

Blaka Skapoe, Saturday, 12 January 2019 12:16 (one week ago) Permalink

in een doos op een of ander industrieterrein.

Brrr. En ja, ik krijg inderdaad OJ part II vibes.

meestal moet ik niks van toneelstukken op scherm hebben.

Ha! Idem. Was wel blij dat ik erg clean die film inging en eigenlijk alleen wist dat Don Draper gevirtualiseerd was. Kwam het kijkplezier als mysterie zeer ten goede.

OMC, Saturday, 12 January 2019 12:26 (one week ago) Permalink

:-)

lol @ the Box.

ik draaide vandaag bij toeval Marvin Gaye.. en dacht aan zijn vader. (helaas/of niet/toevallig, was R. Kelly vader 'absent throughout his son's life')

Ludo, Saturday, 12 January 2019 19:04 (one week ago) Permalink

デッド リーブス
Extreem hyperactieve anime uit 2004 die in 50 minuten Natural Born Killers concentreert. Het is echt van startsein en 50 minuten later zit je met rook uit je oren en een WTF blik naar de aftiteling te kijken. Qua animatie weer hoogstaand in een zeer karakteristieke MTV-circa-1990-stijl vol splitscreens en KABOOMS! Een sneltrein van geweld en geile grappen (van de grote boor als fallus soort) met als enig "rustpunt" een olijk-bizarre seksscène. Dead Leaves dus, met zelfs een knipoog naar de spinnenkop van The Thing (denk ik).

OMC, Saturday, 12 January 2019 19:25 (one week ago) Permalink

L'assassino è ancora tra noi
Giallo's werden in de jaren tachtig echt gnarly en dit is wel een goed voorbeeld. De finale is echt next level qua misogyn geweld. De rest van de film is wel sfeervol, vooral de soundtrack die doet denken aan de dungeon synth uit de black metal nineties black metal is wel tof. De ontknoping is ook wel origineel te noemen.

Viva
Als je The Love Witch langzaam en houterig geacteerd vond moet je zeker niet naar Viva kijken. Dat is allemaal nog dikker aangezet. Maar ook de Technicolor™ kleurenpracht en onironische sixties/seventies pastiche met waanzinnig set design, kleding tot aan de kekke Wanderley/Piccioni soundtrack. En natuurlijk ook weer een feministische boodschap (androcentrische vrijheidsidealen).

A Simple Favor
Erg leuke thriller, ik verwachte eigenlijk geen moord en doodslag deze keer maar toch weer. Leuke wendingen, humor en goede leads, uitstekende film!

Blaka Skapoe, Sunday, 13 January 2019 14:33 (one week ago) Permalink

吸血少女対少女フランケン (Vampire Girl vs. Frankenstein Girl)
Hoog wtf-gehalte. Politiek incorrect ook met en automutilatie-wedstrijd en een soort blackface-gedoe waar ik nog niet eens weet wat ik daar van moet denken … verder veel bloedspetters op de lens, de bizarste splatter FX die je je niet voor kan stellen en veel cheesy muziek. Beetje Troma in de overdrive …

Blaka Skapoe, Sunday, 13 January 2019 23:06 (one week ago) Permalink

ik pas, maar niet voor A Simple Favor, op de lijst.

Hannah Gadsby – Nanette
'Let me explain to you what a joke is.' Lang geleden zag ik Theo Maassen optreden in het theater. Een van mijn vrienden bleef (achteraf) maar roepen dat zoiets 'geen zin had, dat kon net zo goed op tv!' Nu kijk ik Hannah Gadsby's show, en vraag me af of het een film is. Moet dat niet in het theater? Gelukkig – het begint met een kopje thee voor ons cinefielen. Daarna duiken we het uitzinnige Sydney Opera House in, gevuld met witte vrouwen. Ik kende Gadsby niet, maar ze blijkt een lesbisch icoon. En ze heeft er genoeg van! 'Bit of negative feedback.' Heel meta, gaat het grootste deel van de show over the end of comedy. De grenzen aan Mannelijke Vrouw-grapjes en Picasso-disses. 'You wrote the rules. Read 'em.' Gadsby heeft het leven meegemaakt, de shit van het anders zijn. Dat werd grimlachen in de week van de Nashville-verklaring ('too much hysteria around gender'). Ondertussen betrapte ik me op Nederlandse trots. Niet voor onze homo-tolerantie (dat valt tegen), maar om het gevarieerde cabaret. Gadsby worstelt met de vorm van het Angelsaksisch standuppen, dat ze hier nog een laatste uurtje volhoudt. Ze heeft terecht geen zin meer in adolescentenkomedie. Misschien moet ze maar eens naar Nederland. Een piano, een sketch, variatie. Dan wordt je van middlebrow, hi brow. Haar stiekeme droom. 'No need to be so sensitive.'

The Favourite
'He had charm to burn.' Lanthimos on a roll, mensen. Als je zo'n goede film na The Killing of the Sacred Deer kunt maken, en dat nauwelijks een jaar later. Wow. The Favourite is zijn eigen Barry Lyndon, een net niet gewoon periodestuk ontdaan van weeïge romances – liefde steekt als een krab – en sentimentele orkestraties. Veelal doemt de soundtrack in korte noten. En anders heeft Handel nog wel wat fijnzinnigs in huis. Ik wachtte vergeefs op zijn cameo. Of was hij toch de volgevreten man die bekogeld wordt met sinaasappels? Het is een van de absurde intermezzi, in een wat te lang verhaal, vervuld van kokette spanning. Het strijktrio Emma Stone, Rachel Weisz en Olivia Colman levert topwerk. Mannen geven het materiaal aan waarmee dit drietal elkaar te lijf kan gaan. 'Throw!' Colman speelt Anne, een kindse koningin met buien en konijnen. Weisz fungeert als haar machiavellistische hofdame slash power woman, met krasjes. Stone arriveert met een ferme klap, in de modder, en begeeft zich dan richting sardonische slangenkuil, waar niet alleen de slangen kronkelen. 'You're uncharacteristically still with your tongue this morning.' De cinematografie moet ook nog geroemd worden. Deze film vormt hét voorbeeld van de overbodigheid van 3D, dankzij de schwung die je kunt suggereren via groot(s) lenswerk. Een bijtende knock-out. 'Wolves.'

Ludo, Monday, 14 January 2019 07:45 (one week ago) Permalink

Bohemian Rhapsody
Mehriffic, tbqh. Blijf het moeizaam vinden, bekende mensen naspelen en daarbij vond ik het componeerproces zoals hier te zien echt raar. Componisten zeggen vaak dat liedjes er al zijn, maar dit gaat wel heul erg makkelijk. Je ziet er al bijna een glunderende Van Nieuwkerk bij maar van die stadions krijg ik de kriebels. En ik snap dat de film om de band Queen gaat en je kan niet alles behandelen, maar je vraagt je serieus af hoe Freddie AIDS heeft kunnen oplopen, want sex heeft ie naar mijn idee niet gehad in deze film.

Blaka Skapoe, Tuesday, 15 January 2019 22:08 (one week ago) Permalink

lol.

American Animals
'If this is how Spencer remembers it, let's go with it.' Heistfilm, sheistfilm. Wie fopt wie, en met wiens instemming? American Animals goochelt met een gedeconstrueerde vertelling. Dat is altijd fijn, presents inside multiple pasts. Vier gozers bedenken een overval, en voor ze het weten, voeren ze 'm uit, en bestaat deze film. De werkelijke overvallers, staan er namelijk bij, en kijken hoe de acteurs het doen. Mooie gimmick, en met veel goede wil een betrekkelijk lichtvoetige uitvoering van In Cold Blood. (De moeder aller Amerikaanse crime reconstructies, en trouwens evengoed een werk met darwineske ondertonen). Wat wil het geval? De jongen pogen een paar oude boeken uit een bieb te gappen 'I have the Darwin.' Ze bedenken een Sabotage-snorren-vermomming, en gaan aan de slag. Valt dat even tegen. Een robbery plannen aan de hand van films (want zo uber-meta gaat dat dus!) is nog leuk, maar improviseren 'on the set'... Dat blijkt andere koek. Ondertussen peinzen de talking heads over hun lege levens. Het idee voor een overval 'om nog iets van hun avond te maken'. De sfeer heeft wat van bildungsdrama's als A Guide To Recognizing Your Saints, al kan dat door de New York Groove komen. En net toen ik dacht, iedereen spreekt hier, behalve de ware grenswachter. Spreekt ook zij. Gelukkig maar. 'I think it's a dangerous line to cross.'

Thunder Road
'I don't know if I can keep going.' Een ongemakkelijkheden-komedie met arthouse-geweldseinde, twee dingen die ik nooit zo goed trek, behalve dit keer. Thunder Road verbijstert vanaf het pathetische begin. Beeld u Herman Finkers in, on speed, op een begrafenis, met een knalroze ghettoblaster. 'A frameable moment.' In het dagelijks leven werkt hij als agent, en daarmee staat snorremans in de autistische cop traditie van L'Humanite. Waar Dumonts film urenlang huiveringwekkend voortschrijdt, wordt de weg der ellende hier verlicht door offbeat komedie. 'In my culture we do that.' Door de droge humor lijkt het soms op de wereld van David Gordon Green, al heeft die dit niveau jarenlang niet gehaald. Thunder Road's overijverige, opdringerige agent draagt moeiteloos de film. Figuurlijk loopt hij continu op de tenen – als een ballerina, moeten we dan toch grappen – hij zit immers opgescheept met moeder's dansschool. Heel fraai blijft er een hoop familieshizzle onbesproken, in het vage, en dat is goed voor een film zoals deze, onverwacht. Een ding is echter glashelder, hoofdrolspeler Jim Cummings geeft zich helemaal. Thunder Road is zijn pet project. Hij deed zowat alles (waaronder de regie). Hij en zijn film hebben het liedje niet nodig. Cummings is The Boss. Met een lach, en liters tranen. 'I kissed the vacuum cleaner.'

Ludo, Thursday, 17 January 2019 07:51 (six days ago) Permalink

Even terzijde voor alle filmliefhebbers, er staat een mooi interview deze week in Humo met Sergio Morricone.

EvR, Thursday, 17 January 2019 12:09 (six days ago) Permalink

niks terzijde, dat is gewoon on topic ;-)

https://www.npostart.nl/2doc/14-01-2019/VPWON_1286533

(voor de wielerliefhebbers dan weer deze docu over David Millar, met een einde dat volgens mij op Beau Travail alludeert)

Ludo, Thursday, 17 January 2019 21:03 (six days ago) Permalink

シン・ゴジラ
Nooit echt geïnteresseerd geweest in Godzilla-films. Man in een monsterpak trapt stad in elkaar, so what? Maar ja, Hideaki Anno (Neon Genesis Evangelion, Love & Pop) geef ik toch maar een kans. Goede zet, want die maakt natuurlijk niet zo maar een monsterfilm. Een deel is een overduidelijke kritiek op de Japanse bureaucratie en die wordt echt lekker droog en uitgebreid in beeld gebracht. Wanneer hij dat uit zijn systeem heeft gaat Anno over op diepere collectieve angsten die onderdrukt worden: de oorlog, Fukushima en een minderwaardigheidsgevoel in de internationale politiek, met name tov de Amerikanen die ze eigenlijk niet kunnen uitstaan. Prima. Oh ja, Godzilla, die zit er in het begin wat levenloos uit maar na wat mutaties is hij bad ass en gaat hij lekker los op Tokio wat met een zekere schoonheid in beeld wordt gebracht. Sowieso, vrij goed gefilmd, met weer flink wat innovatieve shots. Mooi, grimmig eindshot ook. Veel bekende koppen weer, waarbij de underground met o.a. Shinya Tsukamoto en Mikako Ichikawa niet wordt vergeten (maar ik vermoed dat de scheidslijn underground - mainstream in Japanse cinema voor acteurs vrij dun is).

OMC, Friday, 18 January 2019 22:21 (five days ago) Permalink

Revenge
Revenge-films zijn niet echt de plek voor subtiliteiten en Revenge vormt daarop geen uitzondering. Naast de gore (liters bloed) is er namelijk nogal wat toxic masculinity, op het ridicule af. Je krijgt in ieder geval wel zin in een afstraffing. De heldin is wel erg onverwoestbaar, niet erg realistisch maar het feit dat dat opvalt zegt misschien iets over de actiefilms met onverwoestbare mannen. Verder met veel panache gemaakt, coole elektronische soundtrack, dus ook best onderhoudend.

Skate Kitchen
Zo'n beetje aankeutelend drama van een opgroende skater chick in New York. En dat is gewoon best wel cool, al die stoere meiden op de straten van the Big Apple. Ook stoere muziek, vette beelden en je leert wat "being credit carded" is.

L'arma, l'ora, il movente (The Weapon, The Hour, The Motive)
Uitstekende giallo met een flagellerendenonnenscene die niet zal misstaan als backdrop voor een Electric Wizardconcert.

Blaka Skapoe, Saturday, 19 January 2019 17:03 (four days ago) Permalink

maar het feit dat dat opvalt zegt misschien iets over de actiefilms met onverwoestbare mannen

sharp! (no pun(t) intended)

Ludo, Saturday, 19 January 2019 20:50 (four days ago) Permalink

エンドレス・ワルツ
Pfff, hier werd ik toch even in het nauw gedreven. Want, in wezen een geweldige film over een ontzettende klootzak die een getalenteerde vrouw sloopt. Ja, het is Endless Waltz, de biografische film over free jazz-saxofonist Kaoru Abe. Na de beginscène die niet veel goeds beloofd werd ik toch even richting "oh, dit is de Japanse Betty Blue!" geduwd. Maar al gauw blijkt het een veel grimmiger portret van een toxic relationship te zijn en dit keer blijft er niet iemand vrolijk over met de kat. De seks is gedenkwaardig en maakt optimaal gebruik van Leona Hirota's weelderige lichaam, maar de echte gedenkwaardige scènes zijn de crematie en vooral dat optreden dat Abe al spelend de zaal in komt lopen en met de band begint de blazen. Als je free jazz daarna niet begrijpt gaat het gewoon niet lukken.

OMC, Saturday, 19 January 2019 22:03 (four days ago) Permalink

hehe wop wop! of nee, toet toet, tiet tiet!
een van de meest WTF films die ik vorig jaar zag.

An Elephant Sitting Still
'The world is a wasteland.' Net geen vier uur lang stilzitten voor de kijker. Concentratie vereist, want de stemmen in deze film komen uit andere kamers, de beelden van ruggen, de dialogen met mensen in het vage. Zo lijkt het op een geradicaliseerde Hou Hsiao-hsien – dat zoiets überhaupt kan, is al een pre. Snoeihard, uitgebeend taoïsme. Al meanderend krijgen we een asgrauw beeld van China. Een land waar ze tegenstribbelende jongeren richting het internetcafé duwen, als het laatste afvoerputje voor depressievelingen. Eenmaal volwassen moet je carrière maken op de vierkante millimeter van je huis, eenmaal oud, slapen op het balkon van je kinderen. Niet zo vreemd dus dat alle personages op de rand van zelfmoord lijken te staan, met levens zo opgebrand als het stompje van een lucifer. De regisseur maakte er na de film zelf een einde aan... In de loop van zijn epos probeert een viertal mensen hun leven vergeefs een andere wending te geven, terwijl de slagen van Job blijven vallen. Soms letterlijk, want op een paar onrealistische 'actie'-scenes moesten de makers nog oefenen. Voor de rest levert iedereen topwerk. De oude man met zijn keu, de jonge meid met haar smartphone. Slachtoffers en schurken (en soms vice versa). Met als laatste lichtpuntje, de circusdroom. Kan daar dan iemand een lampje aandoen? 'None of your business. Just leave.'

The Other Side of the Wind
'We are in public domain.' Welles, der Unvollendete. Netflix vond (het/de) tijd om de honderden uren aan footage die Welles schoot voor zijn mafste project, enigszins zinvol te rangschikken. Wat aardig uitkomt, is dat het scenario altijd al meta was. Een film over het mislukken van een film. Zulke deconstructies bevallen de 'movie freak' snel, anderzijds lijkt het toch wel wat flauw en laat. Het resultaat is een variant op Hoppers The Last Movie. 'Our own movie. A real movie.' Hopper geeft zelf acte de présence, maar wie niet! John Huston vormt de kern van alle 'frentic' waanzin, als het monkelende wellesiaanse alter ego. Hij geeft een feestje, dat geen feestje kan zijn, want zijn film is niet af, en zijn belangrijkste acteur is verdwenen. Zolang het plezier overheerst, lijkt het op Shampoo, de ultieme Hollywood-film over Hollywood. Zodra de 'film in film' wordt gestart, verandert de zaak, in een onzuiver zaakje. 'They got wet. In the other reel.' De regisseur maakte een seventies nudie! Mijn gedachten dwaalden af... Welles (of zijn reconstructeurs) hervinden de kern pas, wanneer hij in zwart-wit een vader zoon-ode brengt, aan zijn eigen held. Shakespeare. Toeval? Welles was al niet meer bij de tijd hier, zelfs niet wanneer hij meta deed over een regisseur die niet meer bij de tijd was. 'A great deal of morbid conversation, I'm afraid, on unhealty subjects.'

Ludo, Monday, 21 January 2019 07:45 (two days ago) Permalink

een van de meest WTF films die ik vorig jaar zag.

Echt. Heb er nog lang over nagedacht (goed teken), sowieso die hele freejazz-scene in Tokio zag er fascinerend uit met van die kleine bars en clubs. Zijn zelfs wat vintage optredens van hem te vinden op YouTube.

OMC, Monday, 21 January 2019 08:20 (two days ago) Permalink

Een biopic die ik wél de moeite waard vond. Wellicht omdat ik het verhaal niet ken maar misschien ook omdat het gewoon wat fantasierijker is aangepakt. Z'n vrouw was ook wel een fenomeen volgens mij.

Blaka Skapoe, Monday, 21 January 2019 08:26 (two days ago) Permalink

[Cargo]
Eigenlijk dacht ik een zombiefilm te gaan kijken, maar dit is een zakenpief in een container die afgeperst wordt. Zo lowbudget dat zelfs de container cgi is. Maak dan een hoorspel, zou ik zeggen.

Velvet Vampire
Kleurige, lichtfeministische, vampierenfilm, vooral de droomsequenzen zijn de moeite.

The Ritual
Nog een in het "niet onaardig"bakje. Soort Bro Witch Project, ik las dat de cult in het boek black metalheads zijn en het trauma er ook voor de film is bijverzonnen. Too bad on both counts, maar de spooky Zweedse bossen en het monster zijn wel leuk.

Blaka Skapoe, Monday, 21 January 2019 10:47 (two days ago) Permalink

Zijn zelfs wat vintage optredens van hem te vinden op YouTube.

meeste van zijn albums lijken er op te staan, maar ik moest er toch ehh beelden bij zien om het echt te waarderen.

Maak dan een hoorspel, zou ik zeggen.

lol. Het [ ] grapje is kinda of a highlight though.

Ludo, Monday, 21 January 2019 14:27 (two days ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.