Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed
Not all messages are displayed: show all messages (9379 of them)

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (eleven years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (eleven years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (eleven years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (eleven years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (eleven years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (eleven years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (eleven years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (eleven years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (eleven years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (eleven years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (eleven years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (eleven years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (eleven years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (eleven years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (eleven years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (eleven years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (eleven years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (eleven years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (eleven years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (eleven years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (eleven years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (eleven years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (eleven years ago) Permalink

'Solyaris - hersenkrakertje'? Dan heb je De Spiegel uit 1975 zeker nog niet gezien. :-)

Vido Liber, Friday, 29 June 2007 09:12 (eleven years ago) Permalink

De Spiegel, tsja. Vond ik eigenlijk tegenvallen (en is toch niet zo'n hersenkraker? Gewoon een rits jeugdherinneringen?) Wel weer een paar memorabele beelden.

OMC, Friday, 29 June 2007 14:25 (eleven years ago) Permalink

de films van Kurosawa blijven een beetje stuivertje wisselen onderin de lijst van IMDB.. Nu keek ik Ikiru, misschien wel een van zijn beste, alleen verknald door wat verbazingwekkende fouten.
Een man van middelbare leeftijd heeft een saaie baan als ambtenaar, hij krijgt last van zijn maag, gaat naar het ziekenhuis. De dokter verteld 'm dat het wel meevalt, maar net heeft een patient 'm verteld dat als de dokter die bepaalde formulering gebruikt, hij er absoluut aangaat (maagkanker) Dus hij stort zich in het nachtleven, ergens zelfs a la Tom Waits zingend en als dat niet genoeg afleiding blijkt te bieden houdt hij zich maar bezig met een "jong ding" van het werk. (Een bolle Mei Li Vos) Ook dat wordt niks en hij realiseert zich eindelijk dat hij (als kantoorslaaf) toch het meest van zijn werk houdt.. En dus gaat hij terug oom eindelijk nog iets goeds te doen.
The End! Zou ik zeggen.. Vooral ook omdat je dan als kijker nooit weet of hij werkelijk echt ziek was.
Maar nee de film maakt een sprongetje in de tijd.. De man blijkt dood en de laatste 50(!!!!!) minuten van de film worden gebruikt als een soort van nabeschouwing van de gasten op zijn dodenwake. Ongelofelijk.. Saai.. Citizen Kane zeggen ze dan op imdb.. Pff.. Het enige nut van dat hele lange outro is nog dat je 'm nog een keer het liedje ziet zingen, nu vlak voor zijn dood. Erg aangrijpend en weer een mooi einde, maar ook dan weet Kurosawa nog geen afscheid van zijn (2.5 uur durende) film te nemen. Jammer, jammer.

Babel was dan nog vrij kort eigenlijk. Ik dacht die film duurt 3 uur, maar het is niet meer dan een dikke 2 uur. Tsja.. Ik wordt narrig van films van het jaar.. En ik zou zeggen Amores Perros was een stuk beter. De verhalen daarin grepen me meer en belangrijker ze waren ook op aangenamere manier verbonden (dat auto-ongeluk) dit keer is het werkelijk allemaal puur toeval.. Sterker nog het hele Japanse gedeelte hangt maar een beetje bij. (Nog afgezien van het afgrijselijke cliche van Japanse schoolmeisjes zonder slipjes)

Tuurlijk gaan op zich allemaal over communicatie-problemen en hoe mensen elkaar niet eens de kansen geven elkaar te begrijpen.. Maar toch.. Enkel het Mexicaanse stuk en het allerlaatste outzoom-shot waren wat mij betreft de moeite waard.

(Nu nog 'n keer 21 grams zien)

Ludo, Sunday, 1 July 2007 07:19 (eleven years ago) Permalink

Om te beweren dat grootmeester Kursosawa in Ikiru fouten maakt (verbazingwekkende fouten nog wel, me dunkt ;-)), is een tikkeltje boud gesteld. Als kijker weet je wel degelijk dat hoofdpersonage Kanji ‘The Mummy’ Watanabe dodelijk ziek is, want de film introduceert hem al in het openingsbeeld middels zijn röntgenfoto waarop het lot van de man bezegeld staat. De break halverwege de film is een originele onverwachte stap om (à la Rashomon) aan de hand van getuigenverslagen terug te kijken op het leven van Watanabe en te zien hoe de belangrijke keuzen die hij heeft gemaakt door hen worden geïnterpreteerd. We hebben hun perspectief nodig voor het duidelijk maken van de achterliggende gedachte van de film. De regisseur kan onmogelijk zijn film stoppen als de oude man zijn laatste liedje heeft gezongen, want dan valt de boodschap van Ikiru in het niet: de mens is over het algemeen onveranderlijk. Zelfs als de mens zeer bewust een voorbeeld ziet hoe een leven zinvol inhoud te geven, vervalt hij/zij in oude, verstokte gewoonten. Dat is minder emotioneel dan het hartverscheurende liedje, maar des te schrijnender.

Dat je er verder weinig mee aankon is natuurlijk je goed recht en zal ik zeker niet betwisten ;-)

Vido Liber, Tuesday, 3 July 2007 08:03 (eleven years ago) Permalink

Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Ik denk ook dat Watanabes goede daad filmisch niet interessant in beeld valt te brengen (tocht langs loketten) en dat het dus een uitstekende vondst is om die tocht gewicht te geven door erover te laten verhalen.

Wel eens met de kritiek op Babel (al blijf ik erbij dat ik me prima vermaakt heb). Maar: het aloude cliche van schoolmeisjes zonder slipjes? Volgens mij is Babel de eerste film waarin ik dat zie gebeuren. Wat ben ik toch een groentje he...:-) Overigens ontkom je natuurlijk in Japanse cinema niet aan het fenomeen schoolmeisjes-erotiek-geweld-vernedering. Waarom dat nu zo intrinsiek is verbonden aan de Japanse cultuur, daar wil ik weleens een goede verhandeling over lezen.

Olaf K., Tuesday, 3 July 2007 09:38 (eleven years ago) Permalink

Door omstandigheden (alle plezierig) niet veel gezien, maar er zaten geen zeperds tussen dit keer.

You can count on me (Lonergan, 2000). Broer bezoekt zus. Beide hebben een ander leven geleid na het overlijden van hun ouders in een auto-ongeluk. Zij kind en gescheiden, hij drugs en gedoe. Zij zoekt relatie, hij stabiliteit, die hij lijkt te vinden door zich over haar zoon te ontfermen. Er zijn van die films die een film maken makkelijk doen lijken. Er gebeuren geen opvallende dingen in deze potentiele EO-prent, maar het gaat allemaal goed. Lonergan wil geen grote claims maken en nog minder hysterie en legt dit kleine drama zijn ingetogen wil op. De acteurs maken het af. Laura Linney maakt indruk, maar het is Mark Ruffalo die hier wegloopt. Een acteur die voor mij voor Zodiac wat onder de radar heeft geopereerd, maar dit is een performance die echt gezien mag worden.

Venus (Michell, 2006), Weer zo´n `tsja`-gegeven: Oude man wordt bevangen door nicht van zijn beste vriend, die als verpleegster haar oom verzorgt. Een band ontstaat, waarbij hij zijn jeugd hervindt en zij haar zelfvertrouwen wint. En het pakt goed uit. Toegegeven, er zijn wat wrange, goedkope momenten, maar overall redt Michell zich prima. Wat helpt is dat de randjes niet worden vermeden. Peter o’Toole is een beetje een flamboyante oude viezerik, en Jodi Whittaker een beetje een jeugdige profiteur van de bejaarde man, waardoor Michell hun relatie redelijk overtuigend tot een goed eind weet te brengen. Belangrijk, de film bevat een paar uitstekende one-liners en een gros dialogen uit het boekje. Het eerste kwartier is een perfecte binnenkomer.

Uzak (Ceylan, 2002). Uzak betekent afstand en no kiddin’, dat wordt duidelijk. Man komt naar Istanbul en trekt in bij vriend. Hij probeert werk te vinden in tijden van economische malaise en tijdens dit proces stelt de gastheer zich niet echt gastvrij op. Hun verschil in leeftijd, intelligentie en achtergrond zorgt voor frictie. Ondertussen is de gastheer (fotograaf van voornamelijk tegels en eieren) de touch met realiteit ook wel een beetje kwijt en ziet hij een geliefde ex richting Canada gaan. Misschien dat het relatief eenvoudig is om goede, weloverwogen cinema te maken in een land waar de moderniteit niet al eeuwen oud is (hier: Turkije), maar Uzak weet op een ogenschijnlijk eenvoudige manier een ingrijpend verhaal te vertellen (en niet verstoken van humor, al is die gitzwart), waarbij de focus zich subtiel verplaatst van bezoeker naar gastheer. En altijd verschijnt er weer even een moskee in beeld. Ze spelen geen rol, maar ze zijn er wel.

Olaf K., Tuesday, 3 July 2007 18:42 (eleven years ago) Permalink

Het anime drieluik Memories, uit 1995 alweer, eindelijk gezien. Mwaah, mwaah, het ambacht straalt er van af maar de drie regisseurs hebben toch allemaal (veel) beter werk afgeleverd dan dit. Eigenlijk een studie naar science fiction narratief en daardoor voor wie in vergevorderd stadium zit een beetje saai (Morimoto gaat bijv. wel erg op de Solaris toer.) Stink Bomb vond ik het beste verhaal met een leuke draai aan het ontsnapte-virus genre.

OMC, Wednesday, 4 July 2007 08:57 (eleven years ago) Permalink

De beste grap in Uzak: het moment waarop de gastheer zijn bezoeker uit de woonkamer probeert te krijgen door ’s avonds een video van Stalker op te zetten in de hoop dat de bezoeker uit pure verveling wel zal vertrekken. Als het bezoek eindelijk naar de logeerkamer gaat, kan de gastheer ongestoord Stalker verruilen voor een wat minder literair verantwoorde pornovideo. Tarkovski en humor – het kan dus blijkbaar toch.

De overige films van Ceylan zijn ook de moeite waard, maar verder kan ik me lastig herinneren of ik nog meer Turkse films ken. Volgens mij is naast het werk van Ceylan het bijzondere Yol (1982) de enige andere Turkse film die ik ooit gezien heb.

Vido Liber, Wednesday, 4 July 2007 08:58 (eleven years ago) Permalink

Underground van 't weekend weer eens gezien. Vooral het eerste uur is een geweldige adrenaline rush. Over the top Balkan drama die van het scherm af spat. Briljant voortgeduwd door Bregovic' soundtrack. Schiet altijd weer in de lach als het orkest door Marko aangespoord wordt om harder te spelen vooraleer hij zich in een knokpartij stort. Mooie wrange momenten ook. Ludo deze oorlogsfilm al gezien?

willem, Wednesday, 4 July 2007 11:40 (eleven years ago) Permalink

Er gebeuren zoveel dingen in de eerste helft van Underground dat sommige details je bijna ontgaan, zoals vlak na het bombardement op de dierentuin. Terwijl de wilde dieren losgebroken door de stad banjeren, maakt Blacky (Lazar Ristovski) zich klaar voor de strijd door o.a. een toevallig langslopende zwarte kat te gebruiken om zijn laarzen mee te poetsen. Black Cat, White Cat was me na Underground iets teveel van het goede (wat ook gelegen kan hebben aan de abominabele staat waarin de filmkopie in Amsterdam destijds werd geprojecteerd). Life Is A Miracle oogde vervolgens weer heel fris.

Enkele films die ik deze week zag: Reprise van Joachim Trier (met o.a. muziek van Joy Division en The White Birch), Copying Beethoven en …ahum… Transformers. Zie hier. Van de drie is Reprise de aanrader.

Vido Liber, Wednesday, 4 July 2007 14:26 (eleven years ago) Permalink

Ja, Reprise, was ik benieuwd naar! Zag zelf Pather Panchali. Zal vanavond verslag doen.

Olaf K., Wednesday, 4 July 2007 15:42 (eleven years ago) Permalink

Pather Panchali (Ray, 1955). Verder met het meesterwerkenproject, de nummer 42 om precies te zijn. Bij deze duurde het even voordat ik erin zat. De film vertelt het verhaal van een Bengalese familie die zich in feite in de Middeleeuwen bevindt. Pa is schrijver maar moet lang van huis om toch wat binnen te schrapen, moeder moet het kroost opvoeden en is erg beschermend, dochter heeft veel last van hun ongemak in het opgroeien en omgaan met leeftijdgenoten, en het jongste zoontje is de onschuld zelve. En dan schuifelt er nog een tante door beeld, een levend lijk dat af en toe een uitbrander krijgt van moeder. De eerste helft duurt een beetje, maar is – zoals dat heet – ‘scene setting’. In het tweede deel begint alles te leven. Ray probeert niet te verhullen hoe zwaar het leven voor deze mensen is, maar kan het bepaald niet nalaten de ellende van tegenwicht te voorzien. Hoe dan ook, het leven is een geschenk, dat is de strekking. De liefdevolle, dartele scenes die dit moeten illustreren doen dan weer spiritueel dan weer sprookjes-achtig aan ( maar nergens religieus of wereldwinkel-approved). Het is deze tweestrijd die de film uiteindelijk een nauwelijks te missen kracht geeft. Hier en daar doet de film qua thematiek denken aan Ugetsu monogatari, maar Pather Panchali is niet alleen ongepolijster en documentairder (en daarom cooler om goed te vinden), het is vooral ook een film die unieker aanvoelt, en meer raakt.

Leave her to heaven (Stahl 1946). Een Hollywood-film uit een gouden tijd, en eentje die niet teleurstelt. Gene Tierney speelt een vrouw die een schrijver (Cornel Wilde) aan de haak slaat en er alles aan doet om alleen met hem te zijn. Dan helpt de aanwezigheid van zijn kreupele broer niet echt, om maar iets te noemen. De mierzoete Technicolor-kleuren contrasteren mooi met het steeds donkerder wordende plot, een beetje zoals in Rear Window, en er zitten een paar voorbeeldige klassieke scenes in. De film rolt op het eind een beetje snel richting einde. Geen Hitchcock-kwaliteit, wel genoten.

Olaf K., Wednesday, 4 July 2007 21:51 (eleven years ago) Permalink

Azuloscurocasinegro (Daniel Sánchez Arévalo 2006) hier al 'ns besproken? Zevende week in Lantaren/Venster, dus een filmhuishit. Donkerblauw, bijna zwart is de vertaling en "bluesy" is van toepassing op dit geestige melodrama. Portret van een stel losers, dat droomt van betere tijden, maar mekaar de vernieling in jaagt. Gewoon, omdat ze tot elkaar veroordeeld zijn.
Een conciërge die ondanks een MBA (gehaald bij LOI, omdat hij voor zijn demente vader moet zorgen) nergens als pakman aan de bak komt. Zijn jeugdliefde. Zijn broer de bajesklant. Diens vrouwenvleugelvriendin. Zijn mattie die teert op de zakken van z'n ouders. Diens aquariumvissen verkopende vader...
De cameravoering, gevatte dialogen, acute plotwendingen en de melancholiek deden me wat denken aan "Do the right thing". Reden misschien waarom dit Spaanse debutantenbal her en der prijzen wegsleepte.
Wel aardig.

Mic, Wednesday, 4 July 2007 22:36 (eleven years ago) Permalink

Azuloscurocasinegro staat bij deze genoteerd, al draait hij in A'dam niet in een prettige bioscoop. Lukte het bij de aanschaf van het kaartje nog een beetje om de titel zonder kleerscheuren uit te spreken?

Vido Liber, Thursday, 5 July 2007 07:43 (eleven years ago) Permalink

Hij staat bij mij op het programma, kwestie van de ondertitels nog...

Olaf K., Thursday, 5 July 2007 08:02 (eleven years ago) Permalink

Gheghe... Het Azoel Oskoerò in m'n beste Spaans werd door de kassière aangevuld met Kassie Négróóó in vloeiend Rotterdams. Ze had meer moeite met het verwisselen van het kaartjespapier, waardoor het halletje zich vulde met ongeduldige Romy-Schneiderfans op leeftijd.

Mic, Thursday, 5 July 2007 10:26 (eleven years ago) Permalink

Azuloscurocasinegro (Arévalo 2006). Wat Mic zegt : wel aardig. Luchtige sort of komedie rond een conciërge die beter wil en het maar moeilijk gerealiseerd krijgt. Film heeft het tempo van een televisie-soap en doet in zijn understating erg denken aan Almodovar. Aardig zolang het duurt, maar het overheersende gevoel na afloop is dat er iets is met moderne Spaanse cinema dat me gewoon irriteert. Weer zo’n Spaanse film die we van de critici niet mogen missen en weer ben ik underwhelmed.

The time to live and the time to die (Hou Hsiao-Hsien, 1985). Doorbraakfilm van Hou die het verhaal vertelt van zijn eigen opgroeien in Taiwan. Zijn ouders zijn naar Taiwan gekomen door omstandigheden maar dromen openlijk van een terugkeer naar het vastenland. Dat zet een stempel op de stemming. Hou toont hier al zijn unieke en invloedrijke regie-hand: los gefilmd, achteloos aan elkaar hangend, maar daardoor levensecht verhaal. De invloed die dit gehad heeft op Jia Zhang Ke is onmiskenbaar. The time to live and the time to die is nog niet zo scherp als het later zou worden, maar is zeer het bekijken waard.

Sicko (Moore 2006). Ja, ik heb een zwak voor deze man. Documentair gebrachte propaganda? Doorgetrokken linksheid? Onevenwichtige visie op zaken? Allemaal waar, maar met zo ongelofelijk veel retorische vondsten, spitsvondigheden en humor gebracht, dat ik toch weer plat ga. Ik vind Sicko misschien nog beter dan Fahrenheit omdat het grote onrecht tot kleine proporties is teruggebracht en het conspiracy-gehalte daardoor wordt verlaagt (al doet Moore zijn best): mensen met een gezondheidsverzekering die er in de praktijk geen reet aan hebben. En dat in het welvarendste land ter wereld. Retoriek of niet, stel (en ik zie niet echt hoe) dat je de helft kunt afdingen op Moore’s verhaal, dan nog is de conclusie compleet shocking.

Verder met het meesterwerkenproject…

Persona (Bergman, 1966). Interessante film die een product is van zijn tijd maar die tijd overstijgt. Het begin is een collage van random indringende beelden die een Freudiaanse indruk maken. De psychologie blijft centraal staan in dit verhaal van een actrice die besluit niet meer te spreken en met een verpleegster in een huisje aan zee gaat zitten. De stille actrice laat zuster het woord doen en lijkt als een soort spiegel te fungeren. Dat levert een soort persoonlijke meditatie op omtrent de vraag in hoeverre men zichzelf kan en moet zijn, en de rol die schaamte hierin speelt. Dat leidt tot een breakdown die als gevolg heeft dat onduidelijk is wie nu wie is en de suggestie is dat actrice en verpleegster dezelfde persoon zijn. Dat is inderdaad één van de drie lezingen, las ik later op wikipedia, waaruit blijkt dat nogal over deze film is nagedacht. Ik vond het een interessant experiment, maar geen film waar ik weg van was. Op de eerste plaats heb ik een hekel aan acteurs die dingen in boeken lezen en die diepzinnigheden aan elkaar gaan voorlezen. Op de tweede plaats blijf ik op een behoorlijk grote afstand zitten kijken naar wat zich voltrekt en is de persoonlijke inleving bijzonder gering. Daar werkt de gestileerdheid zeker aan mee. Hoe bijzonder fraai bij vlagen ook, een shot van twee hoofden, één frontaal de ander en profile, dat doet me bijvoorbeeld ook aan die clips van ABBA denken. Als ik dan achteraf lees dat de ontsporende psyche nog nooit angstaanjagender in beeld is gebracht dan in Persona dan denk ik “Het is maar goed dat me even geen 5 voorbeelden te binnen schieten”.

Bladerunner (Scott 1982). Sci-fi noir. Bladerunner is een film waarin de art direction meer dan de helft doet. Een fantastisch vormgegeven beeld van een onherkenbaar L.A. in 2019. Vervuiling, regen, duisternis, grote gebouwen en neon reclames, minder mensen en een hele hoop akeligs. De typische jaren tachtig Miami Vice soundtrack is te afgrijselijk voor woorden, vooral als een saxofoon inzet, en dat is – ongelofelijk maar waar - precies watdie film nodig heeft. In deze wereld mag Harrison Ford jagen op replica’s van mensen, die ingezet zijn voor planetaire veroveringen maar teruggekeerd zijn naar aarde. Gaandeweg blijkt dat de replica’s, aangevoerd door onze eigen Rutger Hauer, op zoek zijn naar een volwaardig mens-zijn en zich uiteindelijk menselijker tonen dan hun niet-gerepliceerde soortgenoten. Interessant gegeven, goede thriller maar de cult status en een nummer 66 notering in de tophonderd allertijden, na ja dat ontgaat me. Silence of the lamb was ook goed. Of L.A. Confidential. Goed, leeft Omar nog….?

Olaf K., Sunday, 8 July 2007 20:30 (eleven years ago) Permalink

Ik leef nog. :) Blade Runner en Persona, twee van mijn favoriete films allerrrr tijden. :) Nr.66 van Blade Runnert is idd veel te laag, hoort nummer 2 te zijn (die saxofoon is vet klote, voor de rest is de soundtrack natuurlijk de proto-techno bizzniz.)

OMC, Sunday, 8 July 2007 20:37 (eleven years ago) Permalink

Blade Runner: The Final Cut

Vido Liber, Monday, 9 July 2007 09:24 (eleven years ago) Permalink

Jeuzus die koffer! Ik zie mezelf daarmee al de mediamarkt uitkomen...

Olaf K., Monday, 9 July 2007 12:15 (eleven years ago) Permalink

mooi ik dacht dat het forum eruitlag, totdat ik me na een week realiseerde dat het ILX-forum was gerevived...!

Ludo, Tuesday, 10 July 2007 07:14 (eleven years ago) Permalink

even de schade inhalen..
allereerst voor de torrent-rippers enzo. ik kon een paar films uit de IMDB lijst dus niet via de bekende torrent-sites vinden, waarna ik iets nieuws probeerde: eMule.. een of ander p2p-netwerk.. Hoe het werk is me niet duidelijk maar ik vond de volgende 2 films.
The Man Who Shot Liberty Valance heeft me iets teveel "comic relief" karakters.. Zoals de sheriff en de hoofdredacteur van de krant. James Stewart in een western werkt ook niet echt, zelfs niet als ie een "character" speelt dat er zelf ook niet echt in thuishoort. De plot had ik moet kunnen raden, John Wayne moest natuurlijk wel de held spelen.
Sleuth is een van de betere films die ik de laatste tijd zag. Zoals Olaf al opmerkte, prima acteerwerk. (of uitstekend zelfs) het is een fake (?! of toch niet) moord-mysterie met talloze plottwists, die overigens nog redelijk voorspelbaar zijn, maar dat maakt zowaar niets uit. Een aanstekelijk potje breinpoker.
Toen waren de IMDB films wel zo'n beetje op en vervolgde ik met 2006-films.. Interessant om meteen te merken hoe arty films toch echt een duidelijk ander ritme hebben dan het vlotte formulewerk in zo'n publiekslijst. Zo zag ik Batalla En El Cielo.. Een clichematige arthouse film met veel expliciete seks en vooral heel veel gepeins en gestaar. Ook de talloze katholieke metaforen enzo zijn erg gaap. 2 leuke genitale grappen zaten er wel in. 1)de 2 hoofdpersonages liggen naakt op bed, hebben een dialoog.. en ineens meent de regisseur een close-up van 't vrouwelijk geslachtsdeel te moeten tonen, waarna een halve seconde dacht: huh een pratende kut?!?! 2)er zijn een paar scenes die zich volgens mij in de hemel afspelen, waar het mannelijke hoofdpersonage ineens enorm grootgeschapen is. Toch lief van God :)
We vervolgende onze Spaanstalige belabberde serie met Volver. Maar goed mijn afkeer van Almodovar mag bekend zijn inmiddels. Het grote probleem met Volver lijkt te zijn dat 1 familie zo ontzettend veel bizarre dingen meemaakt en er tegelijkertijd toch zo koel (robotachtig) onder blijft. Het is natuurlijk standaard over the top Almodovar gegoochel, maar goed ik houd er dus gewoon niet van. Ik bedoel, de hele film begint al met het verbergen van een lijk wat eigenlijk plottechnisch toch echt rammelt. (Al is de verklaring misschien dat alle vrouwen gewoon gek zijn en alle mannen misdadigers.. Hoe dan ook.. whatever)
Three Times is een film uit Taiwan in (duh) 3 delen.. Maar eigenlijk kun je naar het eerste deel wel stoppen met kijken. De 2 daarna zijn saai en bovendien is de sfeer in deel 1 zo mooi dat het eigenlijk genoeg is. Daarin wordt gebiljart en zoekt het hoofdpersonage naar zijn meisje. Het heeft niets om het lijf, maar de beelden en de muziek (van The Platters en Aphrodite's Child) zijn gewoon heerlijk.
Marie Antoinette is 1 lange saaie videoclip, de muziek is zonder de beelden eigenlijk leuker (merk ik op dit moment) Die beelden zijn natuurlijk esthetisch prachtig, maar enige emotie komt er niet bij kijken. Jason Schwartzmann krijgt niet de kans te schitteren en Dunst is ook alleen maar vervelend. Een film over verveling kan dat wat worden.
Ik zag trouwens op Wikipedia een Coppola stamboom.. En god wat is Hollywood toch incrowd :)
Douches Froides is een Franse film dus dat wordt weer van retteketet. Een goede film is het bepaald niet, maar wel intrigerend. Een driehoeksverhouding tussen 2 jongens en 1 meisje.. De jongens kennen elkaar van judo, maar zijn het nou vrienden? De film levert geen bewijs. Het hoofdpersonage en het meisje hebben wat, vermoedelijk al heel lang, maar toch lijkt vooral het meisje er geen enkel probleem mee te hebben dat hun relatie langzaam eraan gaat. (waarin de andere jongen de katalysator is..) Op zich dus wel een aardige ambigue film, maar wederom had ik het gevoel dat de karakters dus wel erg koeltjes waren.
Gelukkig ook nog wat goeds gezien (naast Sleuth): Requiem, The Exorcist maar dan de real thing.. Zonder katholieke superpriesters en andere nonsens. Het hakt er allemaal goed in, maar dat krijg je als iets teveel op dat meisje lijkt. ;) De film lijkt wel kansen te missen op het gebied van dramatische lijnen enzo.. Maar de karakters maken veel goed. (Vooral de vader en ook de wetenschappelijke ratio in de vorm van een mede-studente)

Ludo, Tuesday, 10 July 2007 08:11 (eleven years ago) Permalink

Majorie Prime
Je verkrijgt niet zo maar de nummer 1 positie in de jaarlijst van Ludo. :) Fascinerende film, duurt even voordat je het ritme te pakken hebt (is, zag ik pas bij de aftiteling, een adaptatie van een toneelstuk) en moest ook even wennen aan de oude koppen van voormalige toppers Geena Davis en Tim Robbins. Wel meta, gezien wat volgt, een zachte, melancholische sciencefictionfilm over ouderdom, geheugen en toch wel relaties en vergroeiing. Mooie onderwerpen waar iedereen onvermijdelijk op moet marineren. De subtiele opbouw overmant je heel sneaky samen met een paar cruciale overgangen en leiden naar een fijnzinnig einde in de betere "wat is hier echt aan de hand?" SF-traditie waar je nog lekker lang over kunt nadenken (en heerlijke My Best Friend's Wedding sample). Ik verwacht dat we de komende jaren wel meer over dit onderwerp gaan zien in het arty kwadrant van de sciencefiction.

OMC, Friday, 11 January 2019 22:52 (one week ago) Permalink

Marjorie natuurlijk. Ludo wijst terecht op de subtiele hints naar ecologische rampspoed. De film voelt California maar daardoor is er ook iets grondigs mis. Heel mooi gedaan.

OMC, Friday, 11 January 2019 22:56 (one week ago) Permalink

Surviving R. Kelly
Ja, sheesh, ik voel me gefinessed. Omdat ik Trapped In The Closet leuk vond en heb aangeraden aan allerlei mensen. Was dus gewoon een bliksemafleider … hoewel ik het ook wel eens ben met dat stuk dat Ludo hierboven postte, met name de laatste alinea: het grenst aan emo-porno en hoever moeten al die beschadigde vrouwen graven om hun punt te maken? All kan ik me ook voorstellen dat de makers nogal wat urgentie (om dat woord maar eens te gebruiken) voelden … maar kudo's to Vince Staples, die ik al wel mocht met z'n dwarse benadering van diverse onderwerpen (zoals een nogal wit publiek op een van die middelbarevrouwenfestivalletjes hard het n-woord te laten roepen en dan te zeggen "now that felt weird huh?") en dus ook Kells maar weer eens te "agenderen". Maar goed, ik ben best bereid de mens en de artiest te scheiden, maar omdat de man en zijn werk zo verweven zijn, zijn die geile tekste ("ik maak je natter dan Jurassic Park" … forever tainted, die film) toch een stuk minder grappig.

Blaka Skapoe, Saturday, 12 January 2019 01:44 (one week ago) Permalink

Ik verbaas me er toch over dat dit zo lang blijft doorgaan. Om de zoveel jaar, en dat al zeker 20 jaar, is er weer de R Kelly controverse en denk ik "nu is het over" en elke keer waait het over. Dat emo-porno idee weerhoudt mij ervan om het te kijken, maar je weet niet hoe louterend het kan zijn om samen met andere slachtoffers een collectief statement te maken. En op social media staat ik echt versteld hoe met name zwarten en bepaalde Amerikaanse "correcto's" toch in de beschermende/ontregel rol schieten. Chuck D ook laatst in een wat raadselachtig antwoord op een zwarte vrouw die het er compleet mee had gehad, dat ik denk: "Nee, nu even niet."

OMC, Saturday, 12 January 2019 09:29 (one week ago) Permalink

Je verkrijgt niet zo maar de nummer 1 positie in de jaarlijst van Ludo. :)

gheh dank. spelde 'm zelf ook constant verkeerd trouwens. De ontdekking 'het is een toneelstuk' verbaasde me ergens toch, meestal moet ik niks van toneelstukken op scherm hebben. Extra verrassend dus.

R. Kelly, met dat soort controverses (zie ook OJ Simpson) spelen in Murikah toch al snel eigenlijk TEVEEL lagen. (Dan goed voor wie dan ook is.)
anyway, ik verwacht toch dat het nu qua mainstream carriere volledig gedaan is. Tot iets van een veroordeling zal het wel niet komen.
Wat ik met mijn Kelly-cd's moet doen. Nota bene voor het eerst met een meisje in de bios gezeten n.a.v. I Believe I Can Fly 8-)

Ludo, Saturday, 12 January 2019 11:43 (one week ago) Permalink

Wat die journalist die in zo'n beetje alle documentaires over black music zit aanstipt en waar ik als witte man niet zo bij stil had gestaan is dat die liedjes belangrijk zijn in het leven van veel Afro-Amerikanen. Ze trouwden ermee, studeerden ermee af en eigenlijk hangt een Kelly-lied aan al die life events. Dat maakt het moeilijker te verkroppen, voor mij was het maar voor te lachen en dat is me nu vergaan.

Blaka Skapoe, Saturday, 12 January 2019 12:09 (one week ago) Permalink

Eigenlijk was z'n carrière al wel behoorlijk over z'n hoogtepunt, hij is uit z'n slavenmansion gezet en "houdt" ze nu in een doos op een of ander industrieterrein.

Blaka Skapoe, Saturday, 12 January 2019 12:12 (one week ago) Permalink

Een soort The Box dus https://i.postimg.cc/44vVGHrx/lol.png … (was er een keer maar nooit meer, en dat hoorde we – in het Turks, want het was een Turkse rockavond – ook om ons heen).

Blaka Skapoe, Saturday, 12 January 2019 12:16 (one week ago) Permalink

in een doos op een of ander industrieterrein.

Brrr. En ja, ik krijg inderdaad OJ part II vibes.

meestal moet ik niks van toneelstukken op scherm hebben.

Ha! Idem. Was wel blij dat ik erg clean die film inging en eigenlijk alleen wist dat Don Draper gevirtualiseerd was. Kwam het kijkplezier als mysterie zeer ten goede.

OMC, Saturday, 12 January 2019 12:26 (one week ago) Permalink

:-)

lol @ the Box.

ik draaide vandaag bij toeval Marvin Gaye.. en dacht aan zijn vader. (helaas/of niet/toevallig, was R. Kelly vader 'absent throughout his son's life')

Ludo, Saturday, 12 January 2019 19:04 (one week ago) Permalink

デッド リーブス
Extreem hyperactieve anime uit 2004 die in 50 minuten Natural Born Killers concentreert. Het is echt van startsein en 50 minuten later zit je met rook uit je oren en een WTF blik naar de aftiteling te kijken. Qua animatie weer hoogstaand in een zeer karakteristieke MTV-circa-1990-stijl vol splitscreens en KABOOMS! Een sneltrein van geweld en geile grappen (van de grote boor als fallus soort) met als enig "rustpunt" een olijk-bizarre seksscène. Dead Leaves dus, met zelfs een knipoog naar de spinnenkop van The Thing (denk ik).

OMC, Saturday, 12 January 2019 19:25 (one week ago) Permalink

L'assassino è ancora tra noi
Giallo's werden in de jaren tachtig echt gnarly en dit is wel een goed voorbeeld. De finale is echt next level qua misogyn geweld. De rest van de film is wel sfeervol, vooral de soundtrack die doet denken aan de dungeon synth uit de black metal nineties black metal is wel tof. De ontknoping is ook wel origineel te noemen.

Viva
Als je The Love Witch langzaam en houterig geacteerd vond moet je zeker niet naar Viva kijken. Dat is allemaal nog dikker aangezet. Maar ook de Technicolor™ kleurenpracht en onironische sixties/seventies pastiche met waanzinnig set design, kleding tot aan de kekke Wanderley/Piccioni soundtrack. En natuurlijk ook weer een feministische boodschap (androcentrische vrijheidsidealen).

A Simple Favor
Erg leuke thriller, ik verwachte eigenlijk geen moord en doodslag deze keer maar toch weer. Leuke wendingen, humor en goede leads, uitstekende film!

Blaka Skapoe, Sunday, 13 January 2019 14:33 (one week ago) Permalink

吸血少女対少女フランケン (Vampire Girl vs. Frankenstein Girl)
Hoog wtf-gehalte. Politiek incorrect ook met en automutilatie-wedstrijd en een soort blackface-gedoe waar ik nog niet eens weet wat ik daar van moet denken … verder veel bloedspetters op de lens, de bizarste splatter FX die je je niet voor kan stellen en veel cheesy muziek. Beetje Troma in de overdrive …

Blaka Skapoe, Sunday, 13 January 2019 23:06 (one week ago) Permalink

ik pas, maar niet voor A Simple Favor, op de lijst.

Hannah Gadsby – Nanette
'Let me explain to you what a joke is.' Lang geleden zag ik Theo Maassen optreden in het theater. Een van mijn vrienden bleef (achteraf) maar roepen dat zoiets 'geen zin had, dat kon net zo goed op tv!' Nu kijk ik Hannah Gadsby's show, en vraag me af of het een film is. Moet dat niet in het theater? Gelukkig – het begint met een kopje thee voor ons cinefielen. Daarna duiken we het uitzinnige Sydney Opera House in, gevuld met witte vrouwen. Ik kende Gadsby niet, maar ze blijkt een lesbisch icoon. En ze heeft er genoeg van! 'Bit of negative feedback.' Heel meta, gaat het grootste deel van de show over the end of comedy. De grenzen aan Mannelijke Vrouw-grapjes en Picasso-disses. 'You wrote the rules. Read 'em.' Gadsby heeft het leven meegemaakt, de shit van het anders zijn. Dat werd grimlachen in de week van de Nashville-verklaring ('too much hysteria around gender'). Ondertussen betrapte ik me op Nederlandse trots. Niet voor onze homo-tolerantie (dat valt tegen), maar om het gevarieerde cabaret. Gadsby worstelt met de vorm van het Angelsaksisch standuppen, dat ze hier nog een laatste uurtje volhoudt. Ze heeft terecht geen zin meer in adolescentenkomedie. Misschien moet ze maar eens naar Nederland. Een piano, een sketch, variatie. Dan wordt je van middlebrow, hi brow. Haar stiekeme droom. 'No need to be so sensitive.'

The Favourite
'He had charm to burn.' Lanthimos on a roll, mensen. Als je zo'n goede film na The Killing of the Sacred Deer kunt maken, en dat nauwelijks een jaar later. Wow. The Favourite is zijn eigen Barry Lyndon, een net niet gewoon periodestuk ontdaan van weeïge romances – liefde steekt als een krab – en sentimentele orkestraties. Veelal doemt de soundtrack in korte noten. En anders heeft Handel nog wel wat fijnzinnigs in huis. Ik wachtte vergeefs op zijn cameo. Of was hij toch de volgevreten man die bekogeld wordt met sinaasappels? Het is een van de absurde intermezzi, in een wat te lang verhaal, vervuld van kokette spanning. Het strijktrio Emma Stone, Rachel Weisz en Olivia Colman levert topwerk. Mannen geven het materiaal aan waarmee dit drietal elkaar te lijf kan gaan. 'Throw!' Colman speelt Anne, een kindse koningin met buien en konijnen. Weisz fungeert als haar machiavellistische hofdame slash power woman, met krasjes. Stone arriveert met een ferme klap, in de modder, en begeeft zich dan richting sardonische slangenkuil, waar niet alleen de slangen kronkelen. 'You're uncharacteristically still with your tongue this morning.' De cinematografie moet ook nog geroemd worden. Deze film vormt hét voorbeeld van de overbodigheid van 3D, dankzij de schwung die je kunt suggereren via groot(s) lenswerk. Een bijtende knock-out. 'Wolves.'

Ludo, Monday, 14 January 2019 07:45 (one week ago) Permalink

Bohemian Rhapsody
Mehriffic, tbqh. Blijf het moeizaam vinden, bekende mensen naspelen en daarbij vond ik het componeerproces zoals hier te zien echt raar. Componisten zeggen vaak dat liedjes er al zijn, maar dit gaat wel heul erg makkelijk. Je ziet er al bijna een glunderende Van Nieuwkerk bij maar van die stadions krijg ik de kriebels. En ik snap dat de film om de band Queen gaat en je kan niet alles behandelen, maar je vraagt je serieus af hoe Freddie AIDS heeft kunnen oplopen, want sex heeft ie naar mijn idee niet gehad in deze film.

Blaka Skapoe, Tuesday, 15 January 2019 22:08 (six days ago) Permalink

lol.

American Animals
'If this is how Spencer remembers it, let's go with it.' Heistfilm, sheistfilm. Wie fopt wie, en met wiens instemming? American Animals goochelt met een gedeconstrueerde vertelling. Dat is altijd fijn, presents inside multiple pasts. Vier gozers bedenken een overval, en voor ze het weten, voeren ze 'm uit, en bestaat deze film. De werkelijke overvallers, staan er namelijk bij, en kijken hoe de acteurs het doen. Mooie gimmick, en met veel goede wil een betrekkelijk lichtvoetige uitvoering van In Cold Blood. (De moeder aller Amerikaanse crime reconstructies, en trouwens evengoed een werk met darwineske ondertonen). Wat wil het geval? De jongen pogen een paar oude boeken uit een bieb te gappen 'I have the Darwin.' Ze bedenken een Sabotage-snorren-vermomming, en gaan aan de slag. Valt dat even tegen. Een robbery plannen aan de hand van films (want zo uber-meta gaat dat dus!) is nog leuk, maar improviseren 'on the set'... Dat blijkt andere koek. Ondertussen peinzen de talking heads over hun lege levens. Het idee voor een overval 'om nog iets van hun avond te maken'. De sfeer heeft wat van bildungsdrama's als A Guide To Recognizing Your Saints, al kan dat door de New York Groove komen. En net toen ik dacht, iedereen spreekt hier, behalve de ware grenswachter. Spreekt ook zij. Gelukkig maar. 'I think it's a dangerous line to cross.'

Thunder Road
'I don't know if I can keep going.' Een ongemakkelijkheden-komedie met arthouse-geweldseinde, twee dingen die ik nooit zo goed trek, behalve dit keer. Thunder Road verbijstert vanaf het pathetische begin. Beeld u Herman Finkers in, on speed, op een begrafenis, met een knalroze ghettoblaster. 'A frameable moment.' In het dagelijks leven werkt hij als agent, en daarmee staat snorremans in de autistische cop traditie van L'Humanite. Waar Dumonts film urenlang huiveringwekkend voortschrijdt, wordt de weg der ellende hier verlicht door offbeat komedie. 'In my culture we do that.' Door de droge humor lijkt het soms op de wereld van David Gordon Green, al heeft die dit niveau jarenlang niet gehaald. Thunder Road's overijverige, opdringerige agent draagt moeiteloos de film. Figuurlijk loopt hij continu op de tenen – als een ballerina, moeten we dan toch grappen – hij zit immers opgescheept met moeder's dansschool. Heel fraai blijft er een hoop familieshizzle onbesproken, in het vage, en dat is goed voor een film zoals deze, onverwacht. Een ding is echter glashelder, hoofdrolspeler Jim Cummings geeft zich helemaal. Thunder Road is zijn pet project. Hij deed zowat alles (waaronder de regie). Hij en zijn film hebben het liedje niet nodig. Cummings is The Boss. Met een lach, en liters tranen. 'I kissed the vacuum cleaner.'

Ludo, Thursday, 17 January 2019 07:51 (four days ago) Permalink

Even terzijde voor alle filmliefhebbers, er staat een mooi interview deze week in Humo met Sergio Morricone.

EvR, Thursday, 17 January 2019 12:09 (four days ago) Permalink

niks terzijde, dat is gewoon on topic ;-)

https://www.npostart.nl/2doc/14-01-2019/VPWON_1286533

(voor de wielerliefhebbers dan weer deze docu over David Millar, met een einde dat volgens mij op Beau Travail alludeert)

Ludo, Thursday, 17 January 2019 21:03 (four days ago) Permalink

シン・ゴジラ
Nooit echt geïnteresseerd geweest in Godzilla-films. Man in een monsterpak trapt stad in elkaar, so what? Maar ja, Hideaki Anno (Neon Genesis Evangelion, Love & Pop) geef ik toch maar een kans. Goede zet, want die maakt natuurlijk niet zo maar een monsterfilm. Een deel is een overduidelijke kritiek op de Japanse bureaucratie en die wordt echt lekker droog en uitgebreid in beeld gebracht. Wanneer hij dat uit zijn systeem heeft gaat Anno over op diepere collectieve angsten die onderdrukt worden: de oorlog, Fukushima en een minderwaardigheidsgevoel in de internationale politiek, met name tov de Amerikanen die ze eigenlijk niet kunnen uitstaan. Prima. Oh ja, Godzilla, die zit er in het begin wat levenloos uit maar na wat mutaties is hij bad ass en gaat hij lekker los op Tokio wat met een zekere schoonheid in beeld wordt gebracht. Sowieso, vrij goed gefilmd, met weer flink wat innovatieve shots. Mooi, grimmig eindshot ook. Veel bekende koppen weer, waarbij de underground met o.a. Shinya Tsukamoto en Mikako Ichikawa niet wordt vergeten (maar ik vermoed dat de scheidslijn underground - mainstream in Japanse cinema voor acteurs vrij dun is).

OMC, Friday, 18 January 2019 22:21 (three days ago) Permalink

Revenge
Revenge-films zijn niet echt de plek voor subtiliteiten en Revenge vormt daarop geen uitzondering. Naast de gore (liters bloed) is er namelijk nogal wat toxic masculinity, op het ridicule af. Je krijgt in ieder geval wel zin in een afstraffing. De heldin is wel erg onverwoestbaar, niet erg realistisch maar het feit dat dat opvalt zegt misschien iets over de actiefilms met onverwoestbare mannen. Verder met veel panache gemaakt, coole elektronische soundtrack, dus ook best onderhoudend.

Skate Kitchen
Zo'n beetje aankeutelend drama van een opgroende skater chick in New York. En dat is gewoon best wel cool, al die stoere meiden op de straten van the Big Apple. Ook stoere muziek, vette beelden en je leert wat "being credit carded" is.

L'arma, l'ora, il movente (The Weapon, The Hour, The Motive)
Uitstekende giallo met een flagellerendenonnenscene die niet zal misstaan als backdrop voor een Electric Wizardconcert.

Blaka Skapoe, Saturday, 19 January 2019 17:03 (two days ago) Permalink

maar het feit dat dat opvalt zegt misschien iets over de actiefilms met onverwoestbare mannen

sharp! (no pun(t) intended)

Ludo, Saturday, 19 January 2019 20:50 (two days ago) Permalink

エンドレス・ワルツ
Pfff, hier werd ik toch even in het nauw gedreven. Want, in wezen een geweldige film over een ontzettende klootzak die een getalenteerde vrouw sloopt. Ja, het is Endless Waltz, de biografische film over free jazz-saxofonist Kaoru Abe. Na de beginscène die niet veel goeds beloofd werd ik toch even richting "oh, dit is de Japanse Betty Blue!" geduwd. Maar al gauw blijkt het een veel grimmiger portret van een toxic relationship te zijn en dit keer blijft er niet iemand vrolijk over met de kat. De seks is gedenkwaardig en maakt optimaal gebruik van Leona Hirota's weelderige lichaam, maar de echte gedenkwaardige scènes zijn de crematie en vooral dat optreden dat Abe al spelend de zaal in komt lopen en met de band begint de blazen. Als je free jazz daarna niet begrijpt gaat het gewoon niet lukken.

OMC, Saturday, 19 January 2019 22:03 (two days ago) Permalink

hehe wop wop! of nee, toet toet, tiet tiet!
een van de meest WTF films die ik vorig jaar zag.

An Elephant Sitting Still
'The world is a wasteland.' Net geen vier uur lang stilzitten voor de kijker. Concentratie vereist, want de stemmen in deze film komen uit andere kamers, de beelden van ruggen, de dialogen met mensen in het vage. Zo lijkt het op een geradicaliseerde Hou Hsiao-hsien – dat zoiets überhaupt kan, is al een pre. Snoeihard, uitgebeend taoïsme. Al meanderend krijgen we een asgrauw beeld van China. Een land waar ze tegenstribbelende jongeren richting het internetcafé duwen, als het laatste afvoerputje voor depressievelingen. Eenmaal volwassen moet je carrière maken op de vierkante millimeter van je huis, eenmaal oud, slapen op het balkon van je kinderen. Niet zo vreemd dus dat alle personages op de rand van zelfmoord lijken te staan, met levens zo opgebrand als het stompje van een lucifer. De regisseur maakte er na de film zelf een einde aan... In de loop van zijn epos probeert een viertal mensen hun leven vergeefs een andere wending te geven, terwijl de slagen van Job blijven vallen. Soms letterlijk, want op een paar onrealistische 'actie'-scenes moesten de makers nog oefenen. Voor de rest levert iedereen topwerk. De oude man met zijn keu, de jonge meid met haar smartphone. Slachtoffers en schurken (en soms vice versa). Met als laatste lichtpuntje, de circusdroom. Kan daar dan iemand een lampje aandoen? 'None of your business. Just leave.'

The Other Side of the Wind
'We are in public domain.' Welles, der Unvollendete. Netflix vond (het/de) tijd om de honderden uren aan footage die Welles schoot voor zijn mafste project, enigszins zinvol te rangschikken. Wat aardig uitkomt, is dat het scenario altijd al meta was. Een film over het mislukken van een film. Zulke deconstructies bevallen de 'movie freak' snel, anderzijds lijkt het toch wel wat flauw en laat. Het resultaat is een variant op Hoppers The Last Movie. 'Our own movie. A real movie.' Hopper geeft zelf acte de présence, maar wie niet! John Huston vormt de kern van alle 'frentic' waanzin, als het monkelende wellesiaanse alter ego. Hij geeft een feestje, dat geen feestje kan zijn, want zijn film is niet af, en zijn belangrijkste acteur is verdwenen. Zolang het plezier overheerst, lijkt het op Shampoo, de ultieme Hollywood-film over Hollywood. Zodra de 'film in film' wordt gestart, verandert de zaak, in een onzuiver zaakje. 'They got wet. In the other reel.' De regisseur maakte een seventies nudie! Mijn gedachten dwaalden af... Welles (of zijn reconstructeurs) hervinden de kern pas, wanneer hij in zwart-wit een vader zoon-ode brengt, aan zijn eigen held. Shakespeare. Toeval? Welles was al niet meer bij de tijd hier, zelfs niet wanneer hij meta deed over een regisseur die niet meer bij de tijd was. 'A great deal of morbid conversation, I'm afraid, on unhealty subjects.'

Ludo, Monday, 21 January 2019 07:45 (six hours ago) Permalink

een van de meest WTF films die ik vorig jaar zag.

Echt. Heb er nog lang over nagedacht (goed teken), sowieso die hele freejazz-scene in Tokio zag er fascinerend uit met van die kleine bars en clubs. Zijn zelfs wat vintage optredens van hem te vinden op YouTube.

OMC, Monday, 21 January 2019 08:20 (six hours ago) Permalink

Een biopic die ik wél de moeite waard vond. Wellicht omdat ik het verhaal niet ken maar misschien ook omdat het gewoon wat fantasierijker is aangepakt. Z'n vrouw was ook wel een fenomeen volgens mij.

Blaka Skapoe, Monday, 21 January 2019 08:26 (six hours ago) Permalink

[Cargo]
Eigenlijk dacht ik een zombiefilm te gaan kijken, maar dit is een zakenpief in een container die afgeperst wordt. Zo lowbudget dat zelfs de container cgi is. Maak dan een hoorspel, zou ik zeggen.

Velvet Vampire
Kleurige, lichtfeministische, vampierenfilm, vooral de droomsequenzen zijn de moeite.

The Ritual
Nog een in het "niet onaardig"bakje. Soort Bro Witch Project, ik las dat de cult in het boek black metalheads zijn en het trauma er ook voor de film is bijverzonnen. Too bad on both counts, maar de spooky Zweedse bossen en het monster zijn wel leuk.

Blaka Skapoe, Monday, 21 January 2019 10:47 (three hours ago) Permalink

Zijn zelfs wat vintage optredens van hem te vinden op YouTube.

meeste van zijn albums lijken er op te staan, maar ik moest er toch ehh beelden bij zien om het echt te waarderen.

Maak dan een hoorspel, zou ik zeggen.

lol. Het [ ] grapje is kinda of a highlight though.

Ludo, Monday, 21 January 2019 14:27 (six minutes ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.