Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed
Not all messages are displayed: show all messages (9533 of them)

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (eleven years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (eleven years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (eleven years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (eleven years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (eleven years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (eleven years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (eleven years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (eleven years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (eleven years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (eleven years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (eleven years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (eleven years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (eleven years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (eleven years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (eleven years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (eleven years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (eleven years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (eleven years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (eleven years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (eleven years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (eleven years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (eleven years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (eleven years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (eleven years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (eleven years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (eleven years ago) Permalink

'Solyaris - hersenkrakertje'? Dan heb je De Spiegel uit 1975 zeker nog niet gezien. :-)

Vido Liber, Friday, 29 June 2007 09:12 (eleven years ago) Permalink

De Spiegel, tsja. Vond ik eigenlijk tegenvallen (en is toch niet zo'n hersenkraker? Gewoon een rits jeugdherinneringen?) Wel weer een paar memorabele beelden.

OMC, Friday, 29 June 2007 14:25 (eleven years ago) Permalink

de films van Kurosawa blijven een beetje stuivertje wisselen onderin de lijst van IMDB.. Nu keek ik Ikiru, misschien wel een van zijn beste, alleen verknald door wat verbazingwekkende fouten.
Een man van middelbare leeftijd heeft een saaie baan als ambtenaar, hij krijgt last van zijn maag, gaat naar het ziekenhuis. De dokter verteld 'm dat het wel meevalt, maar net heeft een patient 'm verteld dat als de dokter die bepaalde formulering gebruikt, hij er absoluut aangaat (maagkanker) Dus hij stort zich in het nachtleven, ergens zelfs a la Tom Waits zingend en als dat niet genoeg afleiding blijkt te bieden houdt hij zich maar bezig met een "jong ding" van het werk. (Een bolle Mei Li Vos) Ook dat wordt niks en hij realiseert zich eindelijk dat hij (als kantoorslaaf) toch het meest van zijn werk houdt.. En dus gaat hij terug oom eindelijk nog iets goeds te doen.
The End! Zou ik zeggen.. Vooral ook omdat je dan als kijker nooit weet of hij werkelijk echt ziek was.
Maar nee de film maakt een sprongetje in de tijd.. De man blijkt dood en de laatste 50(!!!!!) minuten van de film worden gebruikt als een soort van nabeschouwing van de gasten op zijn dodenwake. Ongelofelijk.. Saai.. Citizen Kane zeggen ze dan op imdb.. Pff.. Het enige nut van dat hele lange outro is nog dat je 'm nog een keer het liedje ziet zingen, nu vlak voor zijn dood. Erg aangrijpend en weer een mooi einde, maar ook dan weet Kurosawa nog geen afscheid van zijn (2.5 uur durende) film te nemen. Jammer, jammer.

Babel was dan nog vrij kort eigenlijk. Ik dacht die film duurt 3 uur, maar het is niet meer dan een dikke 2 uur. Tsja.. Ik wordt narrig van films van het jaar.. En ik zou zeggen Amores Perros was een stuk beter. De verhalen daarin grepen me meer en belangrijker ze waren ook op aangenamere manier verbonden (dat auto-ongeluk) dit keer is het werkelijk allemaal puur toeval.. Sterker nog het hele Japanse gedeelte hangt maar een beetje bij. (Nog afgezien van het afgrijselijke cliche van Japanse schoolmeisjes zonder slipjes)

Tuurlijk gaan op zich allemaal over communicatie-problemen en hoe mensen elkaar niet eens de kansen geven elkaar te begrijpen.. Maar toch.. Enkel het Mexicaanse stuk en het allerlaatste outzoom-shot waren wat mij betreft de moeite waard.

(Nu nog 'n keer 21 grams zien)

Ludo, Sunday, 1 July 2007 07:19 (eleven years ago) Permalink

Om te beweren dat grootmeester Kursosawa in Ikiru fouten maakt (verbazingwekkende fouten nog wel, me dunkt ;-)), is een tikkeltje boud gesteld. Als kijker weet je wel degelijk dat hoofdpersonage Kanji ‘The Mummy’ Watanabe dodelijk ziek is, want de film introduceert hem al in het openingsbeeld middels zijn röntgenfoto waarop het lot van de man bezegeld staat. De break halverwege de film is een originele onverwachte stap om (à la Rashomon) aan de hand van getuigenverslagen terug te kijken op het leven van Watanabe en te zien hoe de belangrijke keuzen die hij heeft gemaakt door hen worden geïnterpreteerd. We hebben hun perspectief nodig voor het duidelijk maken van de achterliggende gedachte van de film. De regisseur kan onmogelijk zijn film stoppen als de oude man zijn laatste liedje heeft gezongen, want dan valt de boodschap van Ikiru in het niet: de mens is over het algemeen onveranderlijk. Zelfs als de mens zeer bewust een voorbeeld ziet hoe een leven zinvol inhoud te geven, vervalt hij/zij in oude, verstokte gewoonten. Dat is minder emotioneel dan het hartverscheurende liedje, maar des te schrijnender.

Dat je er verder weinig mee aankon is natuurlijk je goed recht en zal ik zeker niet betwisten ;-)

Vido Liber, Tuesday, 3 July 2007 08:03 (eleven years ago) Permalink

Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Ik denk ook dat Watanabes goede daad filmisch niet interessant in beeld valt te brengen (tocht langs loketten) en dat het dus een uitstekende vondst is om die tocht gewicht te geven door erover te laten verhalen.

Wel eens met de kritiek op Babel (al blijf ik erbij dat ik me prima vermaakt heb). Maar: het aloude cliche van schoolmeisjes zonder slipjes? Volgens mij is Babel de eerste film waarin ik dat zie gebeuren. Wat ben ik toch een groentje he...:-) Overigens ontkom je natuurlijk in Japanse cinema niet aan het fenomeen schoolmeisjes-erotiek-geweld-vernedering. Waarom dat nu zo intrinsiek is verbonden aan de Japanse cultuur, daar wil ik weleens een goede verhandeling over lezen.

Olaf K., Tuesday, 3 July 2007 09:38 (eleven years ago) Permalink

Door omstandigheden (alle plezierig) niet veel gezien, maar er zaten geen zeperds tussen dit keer.

You can count on me (Lonergan, 2000). Broer bezoekt zus. Beide hebben een ander leven geleid na het overlijden van hun ouders in een auto-ongeluk. Zij kind en gescheiden, hij drugs en gedoe. Zij zoekt relatie, hij stabiliteit, die hij lijkt te vinden door zich over haar zoon te ontfermen. Er zijn van die films die een film maken makkelijk doen lijken. Er gebeuren geen opvallende dingen in deze potentiele EO-prent, maar het gaat allemaal goed. Lonergan wil geen grote claims maken en nog minder hysterie en legt dit kleine drama zijn ingetogen wil op. De acteurs maken het af. Laura Linney maakt indruk, maar het is Mark Ruffalo die hier wegloopt. Een acteur die voor mij voor Zodiac wat onder de radar heeft geopereerd, maar dit is een performance die echt gezien mag worden.

Venus (Michell, 2006), Weer zo´n `tsja`-gegeven: Oude man wordt bevangen door nicht van zijn beste vriend, die als verpleegster haar oom verzorgt. Een band ontstaat, waarbij hij zijn jeugd hervindt en zij haar zelfvertrouwen wint. En het pakt goed uit. Toegegeven, er zijn wat wrange, goedkope momenten, maar overall redt Michell zich prima. Wat helpt is dat de randjes niet worden vermeden. Peter o’Toole is een beetje een flamboyante oude viezerik, en Jodi Whittaker een beetje een jeugdige profiteur van de bejaarde man, waardoor Michell hun relatie redelijk overtuigend tot een goed eind weet te brengen. Belangrijk, de film bevat een paar uitstekende one-liners en een gros dialogen uit het boekje. Het eerste kwartier is een perfecte binnenkomer.

Uzak (Ceylan, 2002). Uzak betekent afstand en no kiddin’, dat wordt duidelijk. Man komt naar Istanbul en trekt in bij vriend. Hij probeert werk te vinden in tijden van economische malaise en tijdens dit proces stelt de gastheer zich niet echt gastvrij op. Hun verschil in leeftijd, intelligentie en achtergrond zorgt voor frictie. Ondertussen is de gastheer (fotograaf van voornamelijk tegels en eieren) de touch met realiteit ook wel een beetje kwijt en ziet hij een geliefde ex richting Canada gaan. Misschien dat het relatief eenvoudig is om goede, weloverwogen cinema te maken in een land waar de moderniteit niet al eeuwen oud is (hier: Turkije), maar Uzak weet op een ogenschijnlijk eenvoudige manier een ingrijpend verhaal te vertellen (en niet verstoken van humor, al is die gitzwart), waarbij de focus zich subtiel verplaatst van bezoeker naar gastheer. En altijd verschijnt er weer even een moskee in beeld. Ze spelen geen rol, maar ze zijn er wel.

Olaf K., Tuesday, 3 July 2007 18:42 (eleven years ago) Permalink

Het anime drieluik Memories, uit 1995 alweer, eindelijk gezien. Mwaah, mwaah, het ambacht straalt er van af maar de drie regisseurs hebben toch allemaal (veel) beter werk afgeleverd dan dit. Eigenlijk een studie naar science fiction narratief en daardoor voor wie in vergevorderd stadium zit een beetje saai (Morimoto gaat bijv. wel erg op de Solaris toer.) Stink Bomb vond ik het beste verhaal met een leuke draai aan het ontsnapte-virus genre.

OMC, Wednesday, 4 July 2007 08:57 (eleven years ago) Permalink

De beste grap in Uzak: het moment waarop de gastheer zijn bezoeker uit de woonkamer probeert te krijgen door ’s avonds een video van Stalker op te zetten in de hoop dat de bezoeker uit pure verveling wel zal vertrekken. Als het bezoek eindelijk naar de logeerkamer gaat, kan de gastheer ongestoord Stalker verruilen voor een wat minder literair verantwoorde pornovideo. Tarkovski en humor – het kan dus blijkbaar toch.

De overige films van Ceylan zijn ook de moeite waard, maar verder kan ik me lastig herinneren of ik nog meer Turkse films ken. Volgens mij is naast het werk van Ceylan het bijzondere Yol (1982) de enige andere Turkse film die ik ooit gezien heb.

Vido Liber, Wednesday, 4 July 2007 08:58 (eleven years ago) Permalink

Underground van 't weekend weer eens gezien. Vooral het eerste uur is een geweldige adrenaline rush. Over the top Balkan drama die van het scherm af spat. Briljant voortgeduwd door Bregovic' soundtrack. Schiet altijd weer in de lach als het orkest door Marko aangespoord wordt om harder te spelen vooraleer hij zich in een knokpartij stort. Mooie wrange momenten ook. Ludo deze oorlogsfilm al gezien?

willem, Wednesday, 4 July 2007 11:40 (eleven years ago) Permalink

Er gebeuren zoveel dingen in de eerste helft van Underground dat sommige details je bijna ontgaan, zoals vlak na het bombardement op de dierentuin. Terwijl de wilde dieren losgebroken door de stad banjeren, maakt Blacky (Lazar Ristovski) zich klaar voor de strijd door o.a. een toevallig langslopende zwarte kat te gebruiken om zijn laarzen mee te poetsen. Black Cat, White Cat was me na Underground iets teveel van het goede (wat ook gelegen kan hebben aan de abominabele staat waarin de filmkopie in Amsterdam destijds werd geprojecteerd). Life Is A Miracle oogde vervolgens weer heel fris.

Enkele films die ik deze week zag: Reprise van Joachim Trier (met o.a. muziek van Joy Division en The White Birch), Copying Beethoven en …ahum… Transformers. Zie hier. Van de drie is Reprise de aanrader.

Vido Liber, Wednesday, 4 July 2007 14:26 (eleven years ago) Permalink

Ja, Reprise, was ik benieuwd naar! Zag zelf Pather Panchali. Zal vanavond verslag doen.

Olaf K., Wednesday, 4 July 2007 15:42 (eleven years ago) Permalink

Pather Panchali (Ray, 1955). Verder met het meesterwerkenproject, de nummer 42 om precies te zijn. Bij deze duurde het even voordat ik erin zat. De film vertelt het verhaal van een Bengalese familie die zich in feite in de Middeleeuwen bevindt. Pa is schrijver maar moet lang van huis om toch wat binnen te schrapen, moeder moet het kroost opvoeden en is erg beschermend, dochter heeft veel last van hun ongemak in het opgroeien en omgaan met leeftijdgenoten, en het jongste zoontje is de onschuld zelve. En dan schuifelt er nog een tante door beeld, een levend lijk dat af en toe een uitbrander krijgt van moeder. De eerste helft duurt een beetje, maar is – zoals dat heet – ‘scene setting’. In het tweede deel begint alles te leven. Ray probeert niet te verhullen hoe zwaar het leven voor deze mensen is, maar kan het bepaald niet nalaten de ellende van tegenwicht te voorzien. Hoe dan ook, het leven is een geschenk, dat is de strekking. De liefdevolle, dartele scenes die dit moeten illustreren doen dan weer spiritueel dan weer sprookjes-achtig aan ( maar nergens religieus of wereldwinkel-approved). Het is deze tweestrijd die de film uiteindelijk een nauwelijks te missen kracht geeft. Hier en daar doet de film qua thematiek denken aan Ugetsu monogatari, maar Pather Panchali is niet alleen ongepolijster en documentairder (en daarom cooler om goed te vinden), het is vooral ook een film die unieker aanvoelt, en meer raakt.

Leave her to heaven (Stahl 1946). Een Hollywood-film uit een gouden tijd, en eentje die niet teleurstelt. Gene Tierney speelt een vrouw die een schrijver (Cornel Wilde) aan de haak slaat en er alles aan doet om alleen met hem te zijn. Dan helpt de aanwezigheid van zijn kreupele broer niet echt, om maar iets te noemen. De mierzoete Technicolor-kleuren contrasteren mooi met het steeds donkerder wordende plot, een beetje zoals in Rear Window, en er zitten een paar voorbeeldige klassieke scenes in. De film rolt op het eind een beetje snel richting einde. Geen Hitchcock-kwaliteit, wel genoten.

Olaf K., Wednesday, 4 July 2007 21:51 (eleven years ago) Permalink

Azuloscurocasinegro (Daniel Sánchez Arévalo 2006) hier al 'ns besproken? Zevende week in Lantaren/Venster, dus een filmhuishit. Donkerblauw, bijna zwart is de vertaling en "bluesy" is van toepassing op dit geestige melodrama. Portret van een stel losers, dat droomt van betere tijden, maar mekaar de vernieling in jaagt. Gewoon, omdat ze tot elkaar veroordeeld zijn.
Een conciërge die ondanks een MBA (gehaald bij LOI, omdat hij voor zijn demente vader moet zorgen) nergens als pakman aan de bak komt. Zijn jeugdliefde. Zijn broer de bajesklant. Diens vrouwenvleugelvriendin. Zijn mattie die teert op de zakken van z'n ouders. Diens aquariumvissen verkopende vader...
De cameravoering, gevatte dialogen, acute plotwendingen en de melancholiek deden me wat denken aan "Do the right thing". Reden misschien waarom dit Spaanse debutantenbal her en der prijzen wegsleepte.
Wel aardig.

Mic, Wednesday, 4 July 2007 22:36 (eleven years ago) Permalink

Azuloscurocasinegro staat bij deze genoteerd, al draait hij in A'dam niet in een prettige bioscoop. Lukte het bij de aanschaf van het kaartje nog een beetje om de titel zonder kleerscheuren uit te spreken?

Vido Liber, Thursday, 5 July 2007 07:43 (eleven years ago) Permalink

Hij staat bij mij op het programma, kwestie van de ondertitels nog...

Olaf K., Thursday, 5 July 2007 08:02 (eleven years ago) Permalink

Gheghe... Het Azoel Oskoerò in m'n beste Spaans werd door de kassière aangevuld met Kassie Négróóó in vloeiend Rotterdams. Ze had meer moeite met het verwisselen van het kaartjespapier, waardoor het halletje zich vulde met ongeduldige Romy-Schneiderfans op leeftijd.

Mic, Thursday, 5 July 2007 10:26 (eleven years ago) Permalink

Azuloscurocasinegro (Arévalo 2006). Wat Mic zegt : wel aardig. Luchtige sort of komedie rond een conciërge die beter wil en het maar moeilijk gerealiseerd krijgt. Film heeft het tempo van een televisie-soap en doet in zijn understating erg denken aan Almodovar. Aardig zolang het duurt, maar het overheersende gevoel na afloop is dat er iets is met moderne Spaanse cinema dat me gewoon irriteert. Weer zo’n Spaanse film die we van de critici niet mogen missen en weer ben ik underwhelmed.

The time to live and the time to die (Hou Hsiao-Hsien, 1985). Doorbraakfilm van Hou die het verhaal vertelt van zijn eigen opgroeien in Taiwan. Zijn ouders zijn naar Taiwan gekomen door omstandigheden maar dromen openlijk van een terugkeer naar het vastenland. Dat zet een stempel op de stemming. Hou toont hier al zijn unieke en invloedrijke regie-hand: los gefilmd, achteloos aan elkaar hangend, maar daardoor levensecht verhaal. De invloed die dit gehad heeft op Jia Zhang Ke is onmiskenbaar. The time to live and the time to die is nog niet zo scherp als het later zou worden, maar is zeer het bekijken waard.

Sicko (Moore 2006). Ja, ik heb een zwak voor deze man. Documentair gebrachte propaganda? Doorgetrokken linksheid? Onevenwichtige visie op zaken? Allemaal waar, maar met zo ongelofelijk veel retorische vondsten, spitsvondigheden en humor gebracht, dat ik toch weer plat ga. Ik vind Sicko misschien nog beter dan Fahrenheit omdat het grote onrecht tot kleine proporties is teruggebracht en het conspiracy-gehalte daardoor wordt verlaagt (al doet Moore zijn best): mensen met een gezondheidsverzekering die er in de praktijk geen reet aan hebben. En dat in het welvarendste land ter wereld. Retoriek of niet, stel (en ik zie niet echt hoe) dat je de helft kunt afdingen op Moore’s verhaal, dan nog is de conclusie compleet shocking.

Verder met het meesterwerkenproject…

Persona (Bergman, 1966). Interessante film die een product is van zijn tijd maar die tijd overstijgt. Het begin is een collage van random indringende beelden die een Freudiaanse indruk maken. De psychologie blijft centraal staan in dit verhaal van een actrice die besluit niet meer te spreken en met een verpleegster in een huisje aan zee gaat zitten. De stille actrice laat zuster het woord doen en lijkt als een soort spiegel te fungeren. Dat levert een soort persoonlijke meditatie op omtrent de vraag in hoeverre men zichzelf kan en moet zijn, en de rol die schaamte hierin speelt. Dat leidt tot een breakdown die als gevolg heeft dat onduidelijk is wie nu wie is en de suggestie is dat actrice en verpleegster dezelfde persoon zijn. Dat is inderdaad één van de drie lezingen, las ik later op wikipedia, waaruit blijkt dat nogal over deze film is nagedacht. Ik vond het een interessant experiment, maar geen film waar ik weg van was. Op de eerste plaats heb ik een hekel aan acteurs die dingen in boeken lezen en die diepzinnigheden aan elkaar gaan voorlezen. Op de tweede plaats blijf ik op een behoorlijk grote afstand zitten kijken naar wat zich voltrekt en is de persoonlijke inleving bijzonder gering. Daar werkt de gestileerdheid zeker aan mee. Hoe bijzonder fraai bij vlagen ook, een shot van twee hoofden, één frontaal de ander en profile, dat doet me bijvoorbeeld ook aan die clips van ABBA denken. Als ik dan achteraf lees dat de ontsporende psyche nog nooit angstaanjagender in beeld is gebracht dan in Persona dan denk ik “Het is maar goed dat me even geen 5 voorbeelden te binnen schieten”.

Bladerunner (Scott 1982). Sci-fi noir. Bladerunner is een film waarin de art direction meer dan de helft doet. Een fantastisch vormgegeven beeld van een onherkenbaar L.A. in 2019. Vervuiling, regen, duisternis, grote gebouwen en neon reclames, minder mensen en een hele hoop akeligs. De typische jaren tachtig Miami Vice soundtrack is te afgrijselijk voor woorden, vooral als een saxofoon inzet, en dat is – ongelofelijk maar waar - precies watdie film nodig heeft. In deze wereld mag Harrison Ford jagen op replica’s van mensen, die ingezet zijn voor planetaire veroveringen maar teruggekeerd zijn naar aarde. Gaandeweg blijkt dat de replica’s, aangevoerd door onze eigen Rutger Hauer, op zoek zijn naar een volwaardig mens-zijn en zich uiteindelijk menselijker tonen dan hun niet-gerepliceerde soortgenoten. Interessant gegeven, goede thriller maar de cult status en een nummer 66 notering in de tophonderd allertijden, na ja dat ontgaat me. Silence of the lamb was ook goed. Of L.A. Confidential. Goed, leeft Omar nog….?

Olaf K., Sunday, 8 July 2007 20:30 (eleven years ago) Permalink

Ik leef nog. :) Blade Runner en Persona, twee van mijn favoriete films allerrrr tijden. :) Nr.66 van Blade Runnert is idd veel te laag, hoort nummer 2 te zijn (die saxofoon is vet klote, voor de rest is de soundtrack natuurlijk de proto-techno bizzniz.)

OMC, Sunday, 8 July 2007 20:37 (eleven years ago) Permalink

Blade Runner: The Final Cut

Vido Liber, Monday, 9 July 2007 09:24 (eleven years ago) Permalink

Resolution
'Don't play that.' Het bleek zowaar een goed idee om deze budgetloze voorganger van The Endless pas als tweede (en dus als prequel) te kijken. The Endless heeft weliswaar de helderheid, het betere acteerwerk, en de spectaculaire actie, oftewel, in bourdieuske termen, al het kapitaal dat kapitaal aantrekt. Resolution daarentegen bestaat gewoon fijn uit gebabbel – gemok van 'Jay en Silent Bob'. Een enkel lynchiaans segment uit The Endless wordt hier de hele film. De crackhead wordt door zijn beste vriend ('Mike Danube and shit') vastgebonden. In de bouwval waar deze cold turkey plaatsvindt, beginnen vervolgens vreemde objecten te verschijnen. Mediadragers, meta-levensdragers, eigenlijk. Ze laten zien wat er is gebeurd en gaat gebeuren. Soms vond ik deze freaky verdubbeling zelfs nog wat al te subtiel 'geshowd'. Van slapen komt het voor de vrienden nooit meer. The loop wants you in the loop. Een intrigerend zijpaadje vormen de indiaanse verhuurders van het krot. De aanwezigheid van de reservaat-schaduwstaat maakt het allemaal extra ongemakkelijk, en slim bizar. Het land dat niet bestaat, van het volk dat werd uitgeroeid. Opnieuw, meer suggestie dan werkelijkheid, maar toch wel een slimme touch. Ik hoop dat de makers nog een paar vervolgen maken. Een universum in elk genre. 'I study man, but I prefer not to be with him.'

Lazzaro Felice
'Wolf of geen wolf, de haantjes ontbreken.' Fijn werk van Alba en Alice Rohwacher, wederom. De Firenzische zussen zoeken het dit keer in een meer klassieke vorm, en bereiken die dan ook nog via een paar traditionele schijnbewegingen. Paradox! Eerst oogt Lazzaro Felice als de archetypische Italiaanse plattelandsfilm. Sappelen in totale armoede, slechts het slachten van een beest ontbreekt. Ik mag dat type graag, maar verwacht meer van Rohrwacher. En zo geschiedde. Lazzaro is niet voor niets gezegend met die naam. Hij lijdt op katholieke wijze. De scene waarin hij koortsig in het hok dat huis heet, door ieder familielid wordt aangeraakt, is bekeringswaardig. Het maankind leeft ook zonder mirakels in een wonderlijke omgeving. De troefkaart komt uit de mouw wanneer een mobieltje afgaat, weg fifties! Wanneer Lazzaro zijn Lazarus-ding doet (zo voor de hand liggend en toch zo schokkend) ontvouwt zich een parabel – politiek met mens en dier, en de bij-bel bij de hand. De wending werkt fabuleus, maar zoals voor iedere parabel geldt, heft het de magie ook op. Zodra het duidelijk is, moet het ook klaar zijn. Rohrwachter raakt al te verliefd op haar ideeën. Doordat de punt steeds gemist wordt, wordt de pointe van het surrealisme ook minder. Een groot probleem is dat niet. Vastzitten heeft zowel wat tragisch als wat moois. 'Ze kan haar kont niet bewegen.'

Ludo, Monday, 1 April 2019 06:46 (two weeks ago) Permalink

The Endless
Dan toch maar de Ludo-volgorde. :) Erg leuk mysterie met een goede combinatie van broers. Laat de dingen lekker onverklaarbaar. Niet een film die me nu heel erg aan het denken zet maar juist de ervaring zelf is. En ja, ik voelde de Boards of Canada-vibes ook (gaat de goede kant op met de indie soundtracks de laatste jaren.) Verfrissend.

OMC, Tuesday, 2 April 2019 21:41 (two weeks ago) Permalink

wijs :P

het einde had wat cynischer gemogen voor mijn gevoel. Maar die caleidoscopische visuals en lava-torens, de bom. :-)

Ludo, Wednesday, 3 April 2019 06:27 (two weeks ago) Permalink

Vive l'Amour
'Ik kwam via de deur naar binnen.' Wegdroomfilm in de goede zin des woords, niet naar iets anders, maar richting de film zelf. Een niet-wereld die verdraaid veel op de wereld lijkt. Tsai Ming-Liang registreert scherp hoe onze samenleving automatiseert en anonimiseert. Iedereen (be)studeert, niemand doet, de camera's kijken toe. De Taiwanese regisseur volgt een stille driehoeksverhouding. Dame uit makelaarsland valt voor jongen van de zwarte markt. Een 'kantoorknecht' observeert en onaneert. Aan vervelende baantjes ontsnappen blijkt niet zo gemakkelijk. Het stille schaduwspel van de liefde wordt in een eerste, rustige seksscène gespeeld, vol van navoelbare huid op huid. Belangrijker dan de vele wanhopige pogingen tot de-automatisering van het eigen leven – zelfs het ophangen van reclameborden krijgt voor even iets erotisch – is de opmerkelijk rake analyse van de huidige tijd. Ligt het kapitalisme in Taiwan 25 jaar voor? In elk geval is de zeitgeist al in alles aanwezig, van workouts tot foodtrucks, en de huizenbubbel. Allemaal zelf-wekerij, rimpel voor rimpel. Bijna zonder tekst legt Tsai de pijnpunten bloot. Spreken heeft weinig zin. Ik denk zelf(s) dat er een tachtig minuten cut mogelijk zou zijn waar ook het Laatste Woord uit geschrapt zou zijn. Een massa aan stads-eenzaamheid, van het bankje zonder troost. Geen genade. 'Te koop'.

Newness
'Maybe love is not enough.' Afzetter van het jaar. Ik moest 'm in blokjes van twintig minuten doorworstelen. Toch interesseert het swipe-onderwerp me wel, de ADD van onze samenleving, allang door Lasch gesignaleerd. In Amerika lijkt het nog een tandje erger, matchen op Tinder is daar echt enkel DTF. ('En door', zouden Nederlandse dames dan zeggen.) Intimiteit? 'Ho', maar. 'We kinda just met.' In de film 'vinden' twee irritant mooie mensen elkaar. Hij met grote ogen en lege konijnenblik. Zij met Bjork-accent en het gezicht op standje verontwaardigd. Urenlang bekken de twee elkaar af, gefilmd in een Barry Hayze. De shady visuals weerspiegelen de aswolk van zelfkwellende 'wat ben ik zielig'-weemoed. Nog veel irritanter dan Bokkeh (die hadden recht tot klagen). Enige tijd brengt men relatietherapiehandboeklessen in praktijk. ('I want a threesome'.) De eindeloze onderhandelingen vervelen, al zijn er wat waarheden te vinden. Een open relationship is oké, maar 'friends are complicated'. Oftewel, helemaal niet open. Of wat te denken van deze: man biecht een moeilijk verhaal op aan een bekende, ze heeft er zelf naar gehengeld. Zij bemerkt plots de friendzone. 'I don't think I'm the right person to tell...' Op het laatst zweemt na Tinder de even tijdelijke kinder-oplossing. But that's another movie. Thank God. 'You said that so sad.'

Ludo, Thursday, 4 April 2019 06:51 (two weeks ago) Permalink

天然コケッコー
Nobuhiro Yamashita (van Linda Linda Linda en Tamako in Moratorium) verfilmde een populaire manga over de jeugd op het platteland. Dat ziet er jaloersmakend mooi uit. Vijf meisjes en een jongen van uiteenlopende leeftijd vormen een complete school en krijgen op een dag een nieuwe leerling, Hiromi, uit Tokio. Er lijkt de rest van de film niets bijzonders te gebeuren, iedereen doet zijn ding een beetje terwijl Soyo en Hiromi tergend langzaam een item lijken te worden. Er is een soort zijplot over de stoere moeder van Hiromi die ooit een relatie had met de vader van Soyo, maar niets wordt uitgespeld of tot een climax gebracht. Dingen gebeuren gewoon. Wellicht iets te lang voor zoveel eenvoud (hoe mooi ook gefilmd) al wordt de film kabbelend tot een fijn einde gebracht met een melancholische blik op een wereld die gaat verdwijnen.

OMC, Friday, 5 April 2019 21:41 (two weeks ago) Permalink

The Parallax View
Zo'n ontzettende thuiswedstrijd dat ik er lange tijd van overtuigd was dat ik hem al had gezien. In zijn ongegeneerde overdrijving de Ultieme Amerikaanse Paranoia Film (al was Pakula's volgende film All the President's Men in zijn realisme beter en spannender.) De film doet heel veel goed: de cinematografie is echt jaren '70 Hollywood vakwerk en Beaty doet weer heel bescheiden zijn domme dude ding, wat perfect werkt want een iets slimmere figuur had zijn lot zien aankomen. Het is een mooi sfeerbeeld van Amerika in die onzekere jaren maar schiet ergens teveel door, de bad guys zijn net te perfect en komen overal mee weg (wellicht om de boodschap goed er in te rammen.) En de veelgeroemde Paralllax-scène kwam op mij wat ouderwets over (iedereen weet nu wat je probeer te flikken door beelden zo te mengen.) Maar ergens voorbij de cynische simplificatie ook een waarschuwing over wat er gaat komen: die hele geestdodende mix van bedrijven, architectuur, psychologische tests, media, computers. Beaty laat niet voor niets in begin achteloos de term 'future shock' vallen.

OMC, Sunday, 7 April 2019 20:31 (one week ago) Permalink

bizar kan me er eigenlijk niets van herinneren. Die film valt zo samen met Amerika dat ie in een void van realiteit dondert wellicht. (Benieuwd naar 天然コケッコー )

Love & Pop
'There are people whose fathers have changed twice.' Bijzondere film, al is het maar om hoe een doodgewoon onderwerp, bijzonder ongemakkelijk wordt gemaakt. Het is examentijd voor vier Japanse scholieres. Op het oog hebben ze het coming of age-leventje van iedere zeventienjarige (heldin). Lekker aan de wandel, pubervragen, puberdrama's. Maar dit is Japan, waar de dingen altijd net even anders kunnen (en mogen) gaan. Het fenomeen 'play-date' doet zijn intrede. Misschien lag het aan de Franse soundtrack (Debussy! Satie!), de bespiegelingen over tijdsverloop (Ri-Coeur!) en de ultra-subjectivistische shots (Marker!), maar zelfs het woord play-date, kieperde alweer luikjes richting Tati open. Playtime, date time. De meisjes gaan met weirdo's op stap en de kijker krijgt het allemaal zonder voorbehoud te zien, vanuit alle hoeken en standen. Upskirts passen nog bij de uniformen, maar wat te denken van de bijzonder antropomorfe POV-shots? Het bord spaghetti kijkt mee, en gaat naar binnen. Op zoiets zou Gaspar Noe (nog een Fransoos!) nou nooit komen. Tijdens goedmoedige momenten neigt het naar een Beastie Boys-videoclip. Later worden de druiven zuurder. Ik werd er een beetje verdrietig van. Ook bij mij kwam die camera dus binnen, onaangenaam diep. 'We gaan de film niet kijken, we gaan alleen maar de Videoland-schappen af.'

The Saddest Music in the World
''Don't tell me you live here and you don't know it.' Een groot fan van Guy Maddin zal ik nooit worden, dat kan met zekerheid worden gesteld wanneer zelfs de hulp van grootheid Kazuo Ishiguro hem hier niet redt. Die dekselse hyper-epileptische editing ook altijd. Toch is The Saddest Music wel anders, meer plot-gericht. De retro-beelden-tombola verwordt hier tot vrolijke satire op showbizland. In tijden van depressie houdt een Canadese stad een Spel zonder Grenzen, een Pop World cup (iets voor de blogosphere). Wie maakt de zieligste muziek? Zoiets moet de bier-omzet ten goede komen, denkt Isabella Rossellini. Noem het kijk- en luistergeld in natura. Door haar aanwezigheid – plus die van een ziener-dwerg – piept Lynch snel tevoorschijn. En dan heb ik het nog niet over het lollige lichaamsdelen-motief. In de surreële stijl van Boelgakov verzamelt de wereld zich voor een ijskoude musical performance. The American Ambassador of Sadness weet daar wel raad mee. Te gniffelen valt er genoeg, en van charmante, plotse kleurmomenten (in een zwart-wit stemming) krijg ik zelf ook bierbenen. Wat ontbreekt, is goede muziek. Wellicht postmodern bedoeld, maar geen van de liedjes maakte mij verdrietig. Dan rest humor op hoge pootjes, wegtrippel-end richting verveling. 'We don't know if he's in a coma, or just very,very sad.'

Ludo, Monday, 8 April 2019 06:46 (one week ago) Permalink

Die film valt zo samen met Amerika dat ie in een void van realiteit dondert wellicht.

LOL. Het is zo'n rare film, ergens te flauw maar ook weer lekker grimmig. Zoals je ooit schreef Antonioni is nooit ver weg, een soort comic Antonioni eigenlijk.

Ach ja, Love & Pop. Heel speciaal en ik vermoed veel te weinig gezien.

OMC, Monday, 8 April 2019 07:45 (one week ago) Permalink

schijnbaar ook alleen in een verminkte versie (zelfs qua beeldkwaliteit) op dvd uitgebracht... (Love & Pop)

Ludo, Monday, 8 April 2019 10:49 (one week ago) Permalink

Cléo de cinq à sept
Nouvelle was het al niet meer, maar dat vague viel me mee. Heb me prima vermaakt, nog maar een paar van deze Varda bekijken.

Possum
Britse horror, over een man die worstelt met demonen in de vorm van een enge pop en een koffer, met muziek van BBC Radiophonic Workshop, hoewel geen vroege synth- en tape-experimenten wel een bijzonder aspect van deze film.

Hevi reissu (Heavy Trip)
Finse metalhumor, beetje cliché en erg light weight en ondanks de legit shirtjes ook veel dingen waar ik me als metalhead een beetje aan ergerde („luister naar de blastbeat” … dat is geen blastbeat!).

Zombie Bloodbath
Super low budget zombiefest. Kan nog wel enige bewondering opbrengen voor de dedication van de makers maar toch écht geen goede film.

Blackaria
Franse sleazy neo-giallo, die dingen goed doet (mooie vrouwen, goede fx, meestal goede muziek) maar ook dingen fout (lolliesabbelende inspecteur die alles even samenvat, rare editing en cameravoering en beeldkwaliteit). Maar goed, Amer was ook een aardig begin.

Blaka Skapoe, Monday, 8 April 2019 21:24 (one week ago) Permalink

soms (heel soms) ben ik benieuwd hoe je überhaupt van het bestaan van Zombie Bloodbath weet :P

A Simple Favour
'I'm gonna have to slap the sorry out of you.' Helikopterouder meets queen bitch, in deze serieus spannende satire. Het kan vanaf het begin allerlei kanten opgaan, het gaat ook alle kanten op, en toch heb ik nog wat wegen gevonden om over te mokken. De seventies chique intiteling is bijvoorbeeld overbodig, of men had Pink Panther in moeten huren (cat fight!). Vlogster Anne Kendrick doet als weduwe alles voor haar kind. Op het schoolplein treft ze de Madonna-achtige Blake Lively. Die doet alles voor zichzelf. Een match in heaven derhalve, en een moord hangt al snel in de lucht. Ik ging helemaal voor een Fincher-parodie. Probleem. Hoe meer wendingen, hoe minder de komedie werkt. (Is een echte komedie een eenbaansweg?) De film gelooft teveel in haar eigen drama. Stel je voor dat het scenario zichzelf had geconfronteerd met de onzin van de twist-rollercoaster. Nu gebeurt dat pas in de (wél leuke) aftiteling. Had men bijtijds de meta-weg gekozen, dan kon het een soort Adaptation worden, verdachtmakingen over en weer, bovenal aan op moord beluste scenaristen. De one-liners over kids met 'play dates' blijven echter het doel raken. Ik kreeg als teetotaller trek in alcohol. Corecte mom vibes dus. Vervang de kut door augustijnse boom. Poëzie van het schoolplein. Voor je het weet zit je 'ballsdeep in my best friend'.

Megane
'Wanneer je je verdwaald begint te voelen, nog een paar minuten doorrijden.' Meesterlijk spel met Japanse clichés. Ik snap de veelal negatief gestemden recensenten best – Kamome Diner kriebelde – maar ze zaten er hier naast, door niet te zien hoe juist het cliché-gebruik, op een volkomen open en achteloos vertrouwen in eigen tempo en stijl spreekt. Aan een Japans strand keert ieder jaar de Aardmoeder terug, die te midden van real life Ghibli-landschappen de lente doet beginnen. Een gastloos hotel vult zich met mindfulness. Alles dat je met aandacht doet, kan niet hermetisch meer zijn, want je opent je er juist dan voor. Er wordt gekookt en geschranst, en 'geschemert'. Langzaam kruipen de mensen uit hun schulp van een zelfgezocht vakantiemoratorium. De camera zweeft er als een wolk boven, signaleert hoe eenvoudige metaforen (weg van het kapitalistische hotel!) voorbij het 'conceptu' richting einder kringelen. A la recherche du temps qui passe. Elke opmerking wordt belangrijk. Een terzijde als 'there are no cute boys in my class', is niet alleen niet waar het eerst op lijkt, maar daarna ook nog meer dan dat wat het wel blijkt. En net als de laatste akte een overbodige dreigt worden, in een aangename overpeinzing van het Niets, dondert Alles de diepte in, die van de azuurblauwe oceaan. Wat een gedicht, wat een mysterie. 'Mir ist bewusst was Freiheit bedeutet.'

Ludo, Thursday, 11 April 2019 06:50 (one week ago) Permalink

Wat een gedicht, wat een mysterie.

[op fluistertoon] Wat een film!

OMC, Thursday, 11 April 2019 07:10 (one week ago) Permalink

soms (heel soms) ben ik benieuwd hoe je überhaupt van het bestaan van Zombie Bloodbath weet :P

Komt langs op My Duck Is Dead. Daar vind je ook zaken als Dickhole Antfarm (maar ik heb m'n tax wel bereikt, qua Bill Zebub).

Elizabeth Harvest
Echte eye candy met mooi uitgelichte interieuren, droomsequenzen en stylish camerawerk en outfits. De soundtrack (van Rachel Zeffira van Cat's Eyes) is ook zeer deftig. Had wat mysterieuzer uitgewerkt kunnen worden, het mysterie wordt al vrij vroeg uitgelegd. Maar puur esthetisch fraai genoeg om dat op de koop toe te nemen.

Blaka Skapoe, Thursday, 11 April 2019 09:47 (one week ago) Permalink

ahh ja Duck is Dead. al een tijd niet geweest (vermoedelijk goed voor mijn nachtrust)

[op fluistertoon] Wat een film!

:-) bizar dezelfde recensie ook van ons beiden. Net nonnen in een klooster.

Ludo, Thursday, 11 April 2019 10:03 (one week ago) Permalink

High Life
Claire Denis doet een gooi naar Euro SF glorie. Robert Pattinson (en een onherkenbare Andre 3000 van Outkast) gaat zijn Twilight partner Stewart achterna richting de arthouse als veroordeelde gevangene die de kans krijgt om met lotgenoten richting een zwart gat te reizen. Heel tijdig gezien de eerste foto ooit van het fenomeen. Hier trouwens best realistisch nagedaan (in tegenstelling tot veel van de natuurkunde.) De claustrofobie en de verveling van het ruimtereizen wordt prima neergezet alhoewel me dat als kijker ook wat ongedurig maakte (ik zat maar te draaien in de bioscoopstoel.) Pattinson blijkt met een babydochter opgescheept en in terugblikken komen we erachter hoe dat is gekomen. Juliette Binoche doet het verplichte arthouse kinky ding in een soort masturbatiekamer en is verder als semi-geflipte scheepsdokter bezig met een compleet nutteloos broedprogramma. Het einde is wel aardig maar ook niet meer dan dat en verder weet ik het niet zo goed. Ik vermoed een grote metafoor, maar daar hou ik sowieso niet zo van. Wel een prima soundtrack voor een sciencefictionfilm.

OMC, Friday, 12 April 2019 15:18 (one week ago) Permalink

What We Do in the Shadows
Mockumentary over Nieuw-Zeelandse vampieren, geregisseerd door Jemaine Clement en Taika Waititi die meteen ook twee van de hoofdrollen op zich nemen. Waititi is altijd goed voor droge humor en gaat dan ook geduldig alle vampierclichés af. Echt leuk wordt het als de groep samenwonende meesters van de nacht het nachtleven van Wellington induiken. Amusant, maar Waititi is op zijn best als hij de melancholie van het loserdom opzoekt (Eagle vs Shark) en dat is hier compleet afwezig. Wel een schattig einde trouwens. Film is alweer 5 jaar oud maar in zijn algemeenheid is het genre mockumentary inmiddels wel played out en niemand gaat C'est arrivé près de chez vous ooit nog overtreffen.

OMC, Friday, 12 April 2019 20:57 (one week ago) Permalink

ships.. Claire Denis valt tegen :o Ik zal 'm in het najaar toch nog wel kijken.

Wel gegniffeld destijds om die Shadows. Eagle vs Shark maar eens noteren.

Ludo, Saturday, 13 April 2019 06:47 (six days ago) Permalink

Ik zal 'm in het najaar toch nog wel kijken.

Doe maar, ik kijk het natuurlijk voornamelijk vanuit het persepctief van de fundamentalistische SF-liefhebber. ;) Ik lees ook veel enthousiaste verhalen van mensen die blijkbaar wel een klik hadden.

OMC, Saturday, 13 April 2019 07:30 (six days ago) Permalink

未来のミライ
Mirai de laatste van animeheld Hosoda draaide eenmalig in EYE dus meteen toegeslagen. Vanaf het magnifieke beginshot van Yokohama voelt het weer als een warm bad. De 4-jarige Kun krijgt te maken met een zusje en dat trekt hij maar matig. In een geweldige huis dat zijn vader heeft ontworpen bevindt zich een binnenplaats met een boom die hem op een gegeven moment toegang geeft tot een fantasiewereld waar hij allerlei bekenden tegenkomt in andere gedaanten. Dat levert naast grappig scènes ook een ontmoeting op met zijn stoere overgrootvader. En even wordt het wat engig dankzij een welbekende kinderangst. Zeer vermakelijk weer, niet zo goed als zijn beste films maar met een fijne familiemoraal en vooral buitengewone animatietechniek ("Jongens, wolken kunnen we nu wel. Dit keer wil ik realistische sneeuw proberen!") goed genoeg.

OMC, Saturday, 13 April 2019 14:55 (six days ago) Permalink

http://i67.tinypic.com/23vkoyt.png

Snif. Bibi Andersson (1935 - 2019)

OMC, Sunday, 14 April 2019 17:55 (five days ago) Permalink

de coolste :-)

Benzinho
'Ik eet niet en ik krijg geen straf.' Bjorn van der Doelen spreekzingt er een mooi liedje over. De pijn van een moeder wanneer haar niet-volwassen zoon voor de sport het huis uitgaat. 'Ik weet ge hebt elke dag gehuild.' Tijdens het Braziliaanse Benzinho treurt moeder continu om haar nog niet vertrokken eerstgeborene, die naar Duitsland mag voor de handbal. Haar pijn is Freudiaans, zo benadrukt de film minstens twee keer. Mama verhaalt hoe juist deze eerste zoon (altijd de 'benzinho') de enige was die uit haar borst wilde drinken. Later liggen de twee innig tezamen op zee. Terug naar de geborgenheid van het (vrucht)water. Net als in het verwante Roma vormt het element water een belangrijk motief. Ook het aftandse huis van het gezin krijgt er mee te maken. Het zijn de tranen van de middenklasse. Niet arm genoeg om enkel met overleven bezig te zijn, niet rijk genoeg om de schouders op te halen. Nu is er enkel de droom van Verbetering. Ondanks bovenstaande psychoanalyse blijft het gedrag van de moeder daarom toch wat moeilijk te geloven voor deze oudste zoon. Waar de Little Miss Sunshine-achtige bijfiguren doen glimlachen, wordt zij almaar vermoeiender, meer minpunt dan hoofdpersonage. Interessant in dezen: hoofdrolspeelster Teles is de ex (!) van de regisseur. Toch een afrekening? 'Ik ben boekrecensent geworden.'

Mary Shelley
'May I practice upon you Mary?' De schrijversbiografie blijkt weer een stuk lastiger dan die van de schilder. Gekriebel op pagina's voldoet visueel zoveel minder, daarom hier maar afgedaan als een trailer zeker. Anderzijds zou zich de toch al gecreëerde verhaalwereld kunnen openen, opdat Kafka in een Kafka-bureaucratie belandt. Niets van dat alles bij (in, en met) Mary Shelley, een film die al zwelgend de politieke gender-kaart trekt. Niet zonder reden, want ondanks haar grootsheid wist ik belachelijk weinig van haar. Rond haar achttiende (!) schreef ze haar meesterwerk. Daarvoor (!) en daarna kreeg ze kinderen, die ze (steeds) overleefde. Iets dat niet gold voor haar vroeggestorven moeder, Mary Wollstonecraft. Elle Fanning speelt de junior schrijfster als een feeëriek elfje. Ze brengt mimiek-masterclasses in de praktijk. Afzonderlijk klopt elke emotie helemaal, maar de overgangen zijn wat bruusk. Bestseller-fan Mary 'elopet' van de ene in de andere situatie, met de evil stepmother als opper-cliché. Een goede familiefilm zit verstopt in de relatie met haar stiefzus. Mary & Claire samen in een menage a trois met dezelfde man. Het kan de biopic niet meer redden. Precies op de helft, werkelijk op de seconde, krijgt Shelley het idee van haar leven. Dat is schrijven volgens het boekje. Zonder eigen stem of 'espiritu'. 'The public just has no interest in the truth.'

Ludo, Monday, 15 April 2019 06:46 (four days ago) Permalink

Edgar Wallace - Der Teufel kam aus Akasava
Er is zo'n anekdote over Jess Franco dat hij wanneer hij twee films gefinancierd had gekregen kosten bespaarde door dezelfde cast, crew en lokaties gebruikte voor die twee films. Als het even kon probeerde hij er dan nog een derde tussendoor te sneaken, waardoor niemand meer kon volgen waar ze nu eigenlijk mee bezig waren. Deze film lijkt zo'n derde, gedraaid tijdens de zeer geslaagde Vampyros Lesbos en She Killed In Ecstacy, met Horst Tappert, uiteraard Howard Vernon en zijn tragisch overleden muze Soledad Miranda. Een incoherent ratjetoe, met Miranda als enige attractie die het nog enigszins het bekijken waard maakt, if you're into that kind of thing.

Penn & Teller Get Killed
Schoenmaker blijf bij je leest. Dit vehikel voor het anarchistische goochelduo is vooral een pijnlijke mislukking.

Blaka Skapoe, Monday, 15 April 2019 21:14 (four days ago) Permalink

Deze film lijkt zo'n derde

Ha, ha...mooi dit.

OMC, Tuesday, 16 April 2019 07:05 (three days ago) Permalink

ha!

Infinite Jesst!

Ludo, Tuesday, 16 April 2019 10:01 (three days ago) Permalink

Final Cut: Ladies and Gentlemen
'Once upon a dream.' Meme-ig en enig maakt een Hongaar een film van films, als een quilt. Reeksen aan cinema blijkt het verhaal steeds hetzelfde. Boy meets girl. Obstakel. Overcome. Het evenwicht tussen geniaal structuralistenspel en belachelijke deconstructie is wankel, maar wordt gevonden. Altijd maken de sterren dezelfde gebaren, dezelfde moves, in honderdvoud hypnotiseert dat niet alleen, het doet ook peinzen over de imprint in the brain (het discours!) die film oplegt. Zo, en niet anders, wordt het spel der liefde gespeeld. Het meisje schittert cerebraal en onbereikbaar en vlucht dan weg. De man moet erachteraan, de jager zijn. 'I'm a nice man.' 'No you're not.' Veel van wat langsschiet is de cinefiel – en zelfs de gemiddelde kijker – wel bekend. Om rechten bekommerde Pálfi zich niet. Een paar momenten uit de ADD-tombola maken (her)benieuwd. Ik zie een donkere man met een paardenstaart een stripclub binnentreden. En wat een autoriteit heeft All About Eve ineens! Nog mooier – de waarheid van de loner: 'It is a good viewpoint to see the world as a dream.' Meestal gaat het niet zo diep. Dat hoeft ook niet. Movie talk is girl talk. De mash-up van gegenderde bodies. Dames en heren, uw rolbevestiging. Na afloop zette ik Rage Against the Machine aan (hier ook aanwezig.) 'Something's, like, crossed over in me, and I can't go back.'

Grans
'Wat is dit?' 'Raad eens.' Ja, daar had doorgesijpelde info me mooi te pakken. Iets over een lilluk wijf, een lonely security guard. Dat wijst toch op een standaard handelingen-arthouse. Wanneer de vrouw dan in het openingsshot ook naar een Liverpool Seaways ferry staart, ging ik gemakkelijk zitten voor die Lisandro Alonso-nikserigheid. Maar wacht, die kop van het hoofdpersonage. Lijkt dat niet op een... (Het zou een spoiler zijn.) Inderdaad, Oscargenomineerde gezichtsprotheses. Niet alleen de actrice, alles wordt hier een beetje smerig(er) gemaakt. Het eten, het bos. Een hondenleven. Sniffend op zoek naar surrealisme. Het buiten-menselijke, boven-natuurlijke, binnen-geslachtelijke schittert in een zo gewoon mogelijke setting. En dan steeds een tandje of twee opschuiven, verder dan iemand als Gijsen ooit durfde gaan. Hij was teveel alfamannetje. Grans combineert (gen(d)ereert!) de Zuid-Amerikaanse tentakelporno van La Region Salvaje met Let The Right One In. De vrouw ontdekt zichzelf, en de liefde. Overschrijdt grenzen die ze nooit kende. 'Du wete, du will.' Hoewel het ritme van de film rommelig raakt, blijft het een geniale draai aan een Noordse mythe. Ben benieuwd of de Amerikanen dit keer een remake gaan maken. Daarvoor lijkt het me toch net iets te geaborteerd-geperverteerd. 'Ze komen op gezette tijden uit me.'

Ludo, Thursday, 18 April 2019 06:48 (yesterday) Permalink

Now here's a useful list …, zeker nu ik nog een werkend NF-acct heb … :)

Blaka Skapoe, Thursday, 18 April 2019 08:57 (yesterday) Permalink

ha! :D

Ludo, Thursday, 18 April 2019 10:37 (yesterday) Permalink

wat een site. Eigenlijk is alles wat ik daarvan heb gezien op zijn minst de moeite waard. :-)

Weet ik nu ook waar ik Un Homme Qui Dort vandaan moet halen.

Ludo, Thursday, 18 April 2019 10:39 (yesterday) Permalink

Oh! [decadente snob]Wel in .rar, in delen[/decadente snob]

OMC, Thursday, 18 April 2019 19:47 (yesterday) Permalink

illegaliteit is extra lekker als ze het moeilijk maken :P

Ludo, Friday, 19 April 2019 06:36 (two hours ago) Permalink

Slow is hier echt wel langzaam. :(

OMC, Friday, 19 April 2019 07:12 (one hour ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.