Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Message Bookmarked
Bookmark Removed

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Gutenberg.jpg/180px-Gutenberg.jpg

Over boeken die we gelezen hebben. Of willen lezen. Of nooit zullen lezen. Enzo.

Want dat mis ik wel van het oude nieuwe forum.

Martijn Grooten, Friday, 24 August 2007 21:34 (nine years ago) Permalink

En om zelf maar even het spits af te bijten, want een hoop gelezen van de zomer, waaronder:

Orhan Pamuk - Snow
Duurde eeuwen (en honderden pagina's) voor ik er een beetje inkwam, maar is wel een heel erg mooi boek dat heel goed in elkaar zit. Ook het soort boek waarmee je nobelprijzen wint, natuurlijk. (Maar ik ben vrees ik, als het om boeken gaat, gewoon een gitaarsololiefhebbende rockist.)

Frank Westerdam - Ararat
Literaire non-fictie en denk ik mijn favoriet in het genre, omdat hij altijd verschillende niet-alledaagse onderwerpen zo mooi in één booek weet te stoppen. En dat dan heel subjectivistisch benadert.

Mark Haddon - A Spot Of Bother
Ionica had hier op het oude forum iets over gezegd, maar ik weet niet meer wat. Ik vond het een buitengewoon grappig boek. Niets meer verder, maar dat hoeft ook niet. Dat hij ook het totaal andere Curious Incident.. heeft geschreven is vooral toevallig.

Rachel Seiffert - Afterwards
Was erg onder de indruk van haar vorige boek, The Dark Room, en dit las ook vlot wel, maar ik had wel een onvoldaan gevoel aan het eind. Volgens mij was het boek gewoon nog niet af.

Douglas Coupland - Generation X
Omdat ik die toch ook eens gelezen moest hebben. Ja, wel goed enzo, maar vast beter als ik er vijf (of tien) jaar geleden aan begonnen was.

Jonathan Coe - The Rain Before It Falls
Mijn eerste Coe (werd ook tijd) en maar meteen eentje gekocht die kennelijk nog niet uit i(behalve bij de Libris op Schiphpol). Vond 'm erg indrukwekkend en ga nu maar meteen al die andere boeken lezen.

Martijn Grooten, Friday, 24 August 2007 21:35 (nine years ago) Permalink

Ha, leuk...

Lees nu Het Kralenspel van Herman Hesse. Weet nog niet zo goed wat ik er van moet vinden. Het leest lekker weg en is toch ergens zoooo saai. Ben wel benieuwd hoe hij dit meer dan 600 pagina's wil volhouden.

Net de nieuwe William Gibson binnen dus die wil dan ook eigenlijk meteen gelezen worden.

OMC, Friday, 24 August 2007 21:58 (nine years ago) Permalink

Nu bezig met:
Ploughing The Clouds, The Search for Irish Soma van Peter Lamborn Wilson, zwaardere kost dan het geweldige Sacred Drift, Essays On The Margins Of Islam.

Afgewisseld met een boekje over Turkse kunstmuziektheorie, ook zware kost.

Dan volgt:
Foucault's Pendulum van Eco, voor wat tegengas op wat ik meestal lees, naar verluidt.

Martijn Busink, Friday, 24 August 2007 23:25 (nine years ago) Permalink

naast een hele bulk boeken over nieuwe media onlangs Los van Tom Naegels en Nostradamus van Coupland geconsumeerd. Coupland is toch een geval apart. z'n Miss Waoming, JPod en Microserfs vind ik geweldig, de rest kan me nauwelijks boeien.

ook bediep ik me met psychoanalytische gedachtegoed en Taal en Verlangen van Antoine Mooij in de psycholanalyse op nederlandse bodem en Lacan. interessant.

de slinger van foucault! das tijden geleden!

theo, Saturday, 25 August 2007 07:10 (nine years ago) Permalink

<i>Het Complot tegen Amerika</i> van Philip Roth. Interessant gegeven (anti-semiet Lindbergh wint in 1940 de presidentsverkiezingen van Roosevelt en sluit meteen vrede met Duitsland en Japan), maar Roth zal toch nooit een favoriete schrijver worden. Daarvoor is hij te wijdlopig en te stijf.

<I>Elvistranen</i> van Bart Chabot. Gekregen, want ik ben nou niet bepaald een fan van tv-persoonlijkheid Chabot. Maar hij blijkt dus verbazingwekkend goede korte verhalen te kunnen schrijven, hoewel hij beter is in de vorm dan in de plots.

<I>Freakonomics</I> van Steven Levitt en Stephen Dubner. Interessante verslagen over de economie van het drugsdealen en valsspelen bij sumoworstelen en meer van dat soort zaken, maar die Amerikaanse 'That's so amazing!' borstklopperij is wel irri.

Martijn ter Haar, Saturday, 25 August 2007 07:17 (nine years ago) Permalink

Hee, ik heb ook een Roth gelezen tijdens vakantie, Everyman. Wijdlopig, ja, daar ben ik het wel mee eens geloof ik, maar erg vind ik dat niet, stijf, hmm, 'conventioneel' vind ik dan een betere term, of 'klassiek geschreven', maar wel erg goed. Over de fysieke aftakeling van een oud lichaam, de tijd, relaties, jaloezie, de dood de dood en de dood van 'vrienden', familie, collegas, ik was onder de indruk toen ik het uit had.

Connie Palmen, Lucifer. Prachtig boek, het verhaal, het onderzoek naar de dood van de vrouw van een componist, is meeslepend, de karakters van het bonte gezelschap rondom de componist en zijn vrouw zijn prachtig neergezet. Zo uit, dat boek. Toch blijft het niet lang hangen. Misschien hoeft dat ook niet.

Nu lees ik Gyorgy Konrads Zonsverduistering, een autobiografisch boek over zijn tijd na WO II. Een jaar geleden trok ik de weldadige schrijfstijl van Konrad niet zo goed, nu proef ik ineens ook een hoop ironie, juist ook door die 'rijke' schrijfstijl, wat me erg aanspreekt.

Verder heb ik tijdens vacance mijn eerste Murakami gelezen, The Wind-Up Bird Chronicle. Daar ben ik verliefd op geworden. In de tweede (Kafka On The Shore) ben ik een endje op weg maar ik doe het rustig an. Verliefdheden moet je koesteren, door de tijd.

Ook was ik aan het begin van de zomer begonnen aan De Dialectiek Van De Verlichting (WAT?! HERHAAL!) DE DIALECTIEK VAN DE VERLICHTING, vol enthousiasme, in het park met een stompje potlood belangrijke passages en opmerkingen aan het onderstrepen, nu ben ik echter even de reden kwijt waarom ik het lees, dus heb ik het weer even opzij gelegd.

De Slinger Van Foucault heb ik denk ik zo'n tien jaar geleden ritueel verbrand, ik kon de dikke dosis pretentie absoluut niet aan (of ik begreep er geen hol van, dat kan ook).

Vanwaar deze titel voor deze draad? Wie is dat plaatje?

erikh, Saturday, 25 August 2007 10:05 (nine years ago) Permalink

reden? omdat dialektik der aufklärung één van de belangrijkste sociologische verhandelingen ooit is en nog immmer staat als een huis. maar het is soms een beetje lastig leesbaar boek. ik probeer het mijn studenten eigenlijk ook door de strot te duwen, maar dat heeft tot nu toe weinig succes.

theo, Saturday, 25 August 2007 10:28 (nine years ago) Permalink

omdat dialektik der aufklärung één van de belangrijkste sociologische verhandelingen ooit is

Vond er eerlijk gezegd niks aan. :) Maar ja, het is nogal slecht geschreven. Geef mij maar Eros & Civilization uit diezelfde hoek.

Zeg, heeft iemand Het Kralenspel al gelezen? Zo ja, wordt dat nog wat na 200 pagina's want ik word gek van dat brave mannetje Knecht en zijn mannencultus.

Eerste hoofdstuk van Spook Country intrigeert in ieder geval.

OMC, Saturday, 25 August 2007 10:57 (nine years ago) Permalink

tja, Marcuse kàn schrijven. overigens vind ik dialektik niet zo slecht hoor, maar ja, ik leg de door jou bewierookte fransen dan weer gapend weg ;-) al zijn er uitzonderingen.

in de 'nieuwe media in NL'-krant die ik momenteel samenstel worden de fransen door een deel van de auteurs ook overal bijgehaald. zal wel typisch nederlands zijn.

theo, Saturday, 25 August 2007 11:49 (nine years ago) Permalink

net uit: george pelecanos, geen idee meer welke (boeken zijn inmiddels ingepakt in dozen) was ook niet bepaald z'n beste. plot boeit weinig en nou lees je daar die pelecanos toch niet echt voor maar deze keer waren zelfs de sfeerbeschrijvingen van de mindere wijken van washington dc (aan de hand van muziek en auto's) saai.

in bezig: killing yourself to live van chuck klosterman. beetje het literaire equivalent van een zak chips als je trek hebt. de eerste paar happen/hoofdstukken zijn het beste wat je ooit gelezen hebt - reis per auto door amerika geschreven in dat o zo postmoderne, continu self-referencing en al babbelend uit de bocht vliegende stijltje dat we ook kennen van dave eggers (waar chuck zich in het eerste hoofstduk al voor verontschuldigt) en dan over coole muziek - maar na verloop van tijd wordt het een beetje een irritant truukje.

en ik heb de nieuwe volkskrant gekocht. met ongeveer 76 nieuwe bijlagen. vanaf volgende week gelukkig weer de guardian/observer/independent...

Joris Stereo, Saturday, 25 August 2007 13:37 (nine years ago) Permalink

ben eindelijk bezig met 1984 van orwell; staat al jaren in de kast, nooit aan begonnen. en hierna staat extreem luid en ongelooflijk dichtbij voor herlezing op het programma. ben er nog steeds niet over uit of ik dat wel zo'n goed geschreven boek vind, maar ik heb iets met de thematiek.

bas, Saturday, 25 August 2007 14:10 (nine years ago) Permalink

staat extreem luid en ongelooflijk dichtbij voor herlezing op het programma. ben er nog steeds niet over uit of ik dat wel zo'n goed geschreven boek vind, maar ik heb iets met de thematiek.

vond 'm in het engels brilliant geschreven, juist. terwijl ik z'n debuut waardeloos vind. heet iets van are you illuminated?, die eerste.

theo, Saturday, 25 August 2007 15:11 (nine years ago) Permalink

stijf, hmm, 'conventioneel' vind ik dan een betere term, of 'klassiek geschreven'

'Klassiek geschreven' kan ik me wel in vinden, maar dan nog zou het meer elegantie kunnen hebben. Het is echt werken wat je moet als lezer, geen enkele zin springt je tegemoet of sleept je mee. Roths meesterlijk neergezette karakters verdienen eigenlijk beter.

Martijn ter Haar, Saturday, 25 August 2007 15:53 (nine years ago) Permalink

zal wel typisch nederlands zijn.

35 jaar te laat er bij zijn? ;)

1984 ook nooit gelezen. :(

Wel bezig in Archaeologies of the future van Fredric Jameson. Ploeteren. Soms erg interessante essays over SF maar, man oh man, wat overschrijft die arme man zich.

OMC, Saturday, 25 August 2007 17:46 (nine years ago) Permalink

waar zou die Gondry-film blijven n.a.v. extreem luid en ongelooflijk dichtbij blijven..

(en al eerder gezegd op een van die oude fora, ook ik vond het 2e boek van Foer beter, wegens minder flauw en vooral een sympathieker hoofdpersonage, om niet te zeggen een grote kleine held)

Ludo, Saturday, 25 August 2007 18:54 (nine years ago) Permalink

Ha, ik wilde me eigenlijk niet meer aanmelden voor dit forum, maar nu het over boeken gaat, ben ik er weer bij! Ik heb gelijk weer titels genoteerd op mijn te-lezen-lijst.

Hierbij een greep uit mijn boekenzomer:

Vandaag ben ik begonnen in Jonathan Coe - The Rain Before It Falls, tot nu toe bevalt het goed. Coe is sowieso een van mijn favoriete schrijvers. Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik heb erg gelachen om Bestrijd het leed dat Mulisch leed, al vond ik sommige persiflages wel erg gemakzuchtig en flauw. Ik was ook verbaasd dat zoveel bekende journalisten van Propria Cures komen en dat Dirk van Delft zo geestig is.

Ook las ik veel "Young Adult writers". Het begon met An abundance of Katherines - John Green, wat me aangeraden werd vanwege de wiskunde erin. Was inderdaad een leuk boek met wat formules. Indruk maakte How I live now - Meg Rosoff, een vreemd, verontrustend boek dat ik niet aan een puber zou durven geven.

Verder was de De engelenmaker - Stefan Brijs bijna net zo spannend als Harry Potter and the deathly hallows en lachte ik meerdere malen hardop om A walk in the woods van Bill Bryson.

Op de planning staan voor de komende tijd nooit gelezen klassiekers als De avonden en Catch 22. 1984 heb ik al gehad, vond het tegenvallen na A brave new world (want dat hakte er echt in).

Ionica, Sunday, 26 August 2007 14:23 (nine years ago) Permalink

Eindelijk mijn abonnement op de ECI opgezegd, want het levert je toch 4 keer per jaar een boek op wat je eigenlijk niet wil lezen. Maar goed: uit die collectie:

Jonathan Strange & Mr. Norrell - Susanna Clarke
Dikke pil over toveraars en de Engelse behoefte aan magie. Plaatst Harry Potter als roman in een kader, een traditie. Veel voetnoten, maar de semi-wetenschappelijke opzet is leesbaar en hoogst vermakelijk.

Monique, Sunday, 26 August 2007 18:13 (nine years ago) Permalink

Voor de vakantie gekocht voor 6 euro of minder:

Hoe ben je een goed mens - Nick Hornby
Hornby schrijft altijd vlot. Met glansrol voor Molly, de dochter die haar vader wil overtreffen in 'goed doen'.

De evangelist - Bas van Putten
Dikke pil met ongelooflijk veel monologue interieur van onsympathieke Johannes Bach. Zijn carriere begint op het conservatorium, vervolgens de handel, dan verkoper van klassieke auto's om als componist te eindigen. Intrigerend boek over 'slecht doen'.

Carter klopt de duivel - Glen David Gold
Amerika in de roaring twenties, beleefd door Carter de illusionist. Mooie avonturenroman, geeft hetzelfde gevoel als een meeslepende film. (Waar blijft de film met Tom Cruise?)

De vliegeraar - Khaled Hosseini
Was een cadeautje. Erg mooi geschreven en daar laat ik het bij.

Boek van Foer heet overigens 'Everthing is illuminated'.

ragruijters, Sunday, 26 August 2007 21:16 (nine years ago) Permalink

Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik wilde The Rotter's Club bij de plaatselijke bibliotheek halen, maar die zat niet in hun willekeurige verzameling boeken. Toen heb ik maar weer eens een poging gedaan om in James Joyces Ulysses te beginnen. Dus Coe komt over een maand of zes wel weer. ;)

1984 heb ik gelezen toen ik zestien of zeventien was, voor m'n Engelse boekenlijst, omdat het boek me zo aansprak. Ik was ook erg onder de indruk, maar eigenlijk was het wat te hoog gegrepen (al was het maar vanwege de driehonderdzoveel pagina's in een taal die ik nog lang niet voldoende machtig was). Heb het een jaar of zes later nog eens gelezen en vond het toen een beetje tegenvallen. Het idee was goed enzo en het is natuurlijk terecht ontelbaar vaak als referentie gebruikt tegen een of andere megalomane dictator of paranoïde anti-privacy plan, maar het zat allemaal vrij zwak in elkaar vond ik. Dingen als "oh ja, en je hebt ook nog eens 90 procent van de bevolking en die worden niet zo in de gaten gehouden, maar die worden zoet gehouden met loterijen die ze toch nooit winnen en blijven gewoon lekker dom".
(Animal Farm vond ik, ook bij het herbelezen, goed in elkaar zitten. Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk. Huxley's Brave New World heb ik ook alleen maar op m'n zeventiende gelezen, maar ik denk dat het wat beter in elkaar zit.)

(Man op het plaatje is de man van de topic-titel: hij die het boekdrukken heeft uitgevonden.)

Martijn Grooten, Monday, 27 August 2007 11:24 (nine years ago) Permalink

De evangelist - Bas van Putten

Van Putten is de beste muziekschrijver van Nederland. Het is alleen wel een snob en een chagrijnige cultuurpessimist en over zijn andere hobby, auto's, schrijft hij lang niet zo goed als over Ricardo Chailly.

Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk.

Volgens mij had Orwell het ook meestal wel goed gezien. Ik heb in de ramsj ooit het anti-communistische boek ('Mijn communistentijd') van de Nederlandse Orwell, Jacques de Kadt, gekocht. Moet ik ook eens gaan lezen.

Martijn ter Haar, Monday, 27 August 2007 11:49 (nine years ago) Permalink

ik heb nu ook Cloud Atlas gelezen.. kweenie.. Eerste helft van alle verhaaltjes is leuk. Maar dan op de terugweg, tsja is het nog steeds wel leuk hoor, maar denk ik ook WAAROM. waarom deze post-moderne constructie. Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen. (Maar misschien zag ik 't masterplan over het hoofd)

Ludo, Tuesday, 28 August 2007 07:15 (nine years ago) Permalink

Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen

*niet*

Ludo, Tuesday, 28 August 2007 09:27 (nine years ago) Permalink

Gisteren heb ik me vermaakt met de nieuwe Bas Haring: Voor een echt succesvol leven. Vlot geschreven, aardig basisidee en veel aansprekende voorbeelden - maar net niet echt diep. Ik vind het grappig dat hij precies zo schrijft als hij praat. Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

Ionica, Sunday, 9 September 2007 21:05 (nine years ago) Permalink

net uit: Dino Buzzati's De Woestijn der Tartaren. Behoorlijk aangrijpende roman over een soldaat die in een vesting verzeild raakt en daar ongewild blijft hangen/steken. Net als zijn leven dus, soort metafoor voor depressie eigenlijk.

Ludo, Tuesday, 11 September 2007 11:35 (nine years ago) Permalink

al een tijd uit: 1984. hmm. wel visionair aan de ene kant, maar het wordt me allemaal teveel uitgelegd, te weinig aan de verbeelding overgelaten. ik voelde ook totaal geen emotionele betrokkenheid bij de hoofdpersoon. toch jammer.

binnenkort beginnen aan de definitieve versie van omc's droomstof :). had al een eerdere versie ter berschikking enkele jaren geleden, ben benieuwd wat er is veranderd en wat er nog is blijven hangen bij me.

bas, Tuesday, 11 September 2007 12:11 (nine years ago) Permalink

Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?

Ik heb Jonathan Coes* The Rotters' Club gelezen. Geweldig boek, dat hier zo voor de inburgeringscursus gebruikt kan worden. En nu wil ik helemaal elke letter die de man op papier heeft neergezet lezen.

* die -s in de tweede naamval in het Nederlands staat wel erg lelijk hoor, bij Engelse namen.

Martijn Grooten, Tuesday, 11 September 2007 12:16 (nine years ago) Permalink

*: Je kan hier pleiten voor Coe's, omdat je het uitspreekt als 'Ko' en er dan bovendien geen verwarring ontstaat met iemand die Koe-met-een-C heet.

Martijn ter Haar, Tuesday, 11 September 2007 13:26 (nine years ago) Permalink

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?
Kleine planken hebben jullie ;)

Het is officieel een Young Adult Novel, net als bijvoorbeeld The curious incident (etc.). Ik houd ook niet zo van oorlogsboeken, maar in dit boek is de oorlog meer een soort decor. Ik vind het moeilijk uit te leggen waardoor dat komt. De dood als verteller is in elk geval aardig gevonden. En een hoofdpersoon die boeken steelt om te kunnen lezen, vind ik ook heel sympathiek. Ik probeerde me voor te stellen wat ik zou doen als ik niet meer zomaar aan boeken zou komen.

Ionica, Wednesday, 12 September 2007 09:21 (nine years ago) Permalink

ben ongeveer halverwege ayn rand's the fountainhead.
(het enige boek dat vernoemd is naar een bluetones albumtrack?)

ben als economisch-psycholoog/behavioral speltheoreticus/evolutionair sociaal psycholoog erg geinteresseerd in de tegenstelling/samenwerking tussen collectieve en individuele belangen en ik had begrepen dat mevr. rand daar ook bepaalde opvattingen over had. en dat is ook zo. het is alleen tot in het potsierlijke overdreven opgeschreven. de 'collectieven' zijn allemaal conservatieve, ouderwetse, op de oppervlakte goed bedoelende maar eigenlijk heel erg manipulatieve mannetjes en de 'individuelen' zijn modernistische, vooruitstrevende maar ook willens en wetens tegen de stroom oproeiende gevallen met, volgens mij, psychopatische, autistische en masochistische trekken. ze zijn pas gelukkig als ze door iedereen tegengewerkt worden. die laatste gaan natuurlijk 'winnen' en de eerste gaan koppie onder, maar het is moeilijk sympathie te krijgen voor eender welk personage.

ik ben nog niet helemaal overtuigd van het individualisme van ayn rand...

Joris Stereo, Monday, 17 September 2007 12:54 (nine years ago) Permalink

Rand zelf schijnt wel naar haar filosofie geleefd te hebben. Het was dan ook een ongelooflijk kutwijf, geven zelfs haar grootste fans toe. Arnon Grunberg is trouwens bezig in Atlas Shrugged (waarvan je dan in ieder geval moet zeggen dat de titel een briljant beeld is.)

Martijn ter Haar, Monday, 17 September 2007 13:26 (nine years ago) Permalink

Ook leuk: Ayn Rand is de grondlegger van het Objectivisme!

ragruijters, Wednesday, 19 September 2007 12:11 (nine years ago) Permalink

Precies! Rand is de anti-sub! Ik kreeg Atlas Shrugged voor mijn afstuderen en las het met plezier, al is het natuurlijk veel te dik. Ik had in de roman wel sympathie voor personages, maar bedacht later dat ik aan al die mensen in het echt een bloedhekel zou hebben.

Ik neem trouwens terug dat The book thief niet echt een oorlogsboek is. Maar mooi was het wel.

Ionica, Wednesday, 19 September 2007 18:37 (nine years ago) Permalink

Spook Country. Met gemak de slechtste William Gibson. Helaas, helaas. Wat een ontzettende slome thriller dit. En nog rockistisch ook. :)

Veder bezig in:

Ludwig Wittgenstein - Tractatus Logico-Philosophicus. Mwaaah, ik wil wel maar ik ben nog niet helemaal overtuigd. Volgens mij moet ik overstappen naar het latere werk.

Robert Lemm - Geschiedenis van Spanje. Zo maar bij de bieb uit de kast getrokken. Begint ontzettend saai (die trouwde met die, en die met die, en toen die met die....fuck offffff!!!) maar tegen 1492 wordt het allemaal wel lachen en doorprikt Lemm heel wat mythen over Spanje. Met historici is het altijd oppassen, ik heb het gevoel dat hier de wind uit conservatief-Hegeliaanse hoek blaast en de grote litmus test komt natuurlijk met de Spaanse Burgeroorlog.

Italo Calvino - De Onzichtbare Steden. Ben ik ook al jaren van plan om te lezen. Als op een winternacht een reiziger en Le cosmicomiche zijn twee van mijn favoriete boeken ooit, hier weet ik het nog niet mee. Heel compact geschreven, je moet je hoofd er echt bij houden want ik vermoed dat Calvino allemaal (post)structuralistisch en semiotische theorie zit uit te leggen aan de hand van reisverhalen van Marco Polo.

OMC, Thursday, 20 September 2007 10:40 (nine years ago) Permalink

Er is trouwens een nieuwe Nick Hornby. Ook een Young Adult Novel.

Martijn Grooten, Thursday, 4 October 2007 07:47 (nine years ago) Permalink

Jonathan Coe's Rotters Club. Gisteren in begonnen en moeilijk weg te leggen. Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

ragruijters, Thursday, 4 October 2007 20:25 (nine years ago) Permalink

Doris Lessing, anyone? Er is geloof ik bij Engels eens wat van haar werk voorgelezen, maar dat heeft nooit een blijvende indruk op me achtergelaten. Zo vlug wat plots bij elkaar gewikipediaad lijkt het me echter best wel iemand die boeken kan schrijven die mij boeien.

Martijn Grooten, Thursday, 11 October 2007 11:40 (nine years ago) Permalink

was (is?) toch een communist? Ik had The Good Terrorist op mijn Engelse boekenlijst staan. Redelijk boek, over wat slackers.

Ludo, Thursday, 11 October 2007 12:34 (nine years ago) Permalink

one month passes...

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.

Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet:

* Salmon Fishing in the Yemen (Paul Torday). Ligt hier bij elke supermarkt en inderdaad een snelconsumptieboek. Prettig leesvoer desalniettemin, over een wetenschapper die in een project wordt gezogen om zalm te kweken in Jemen. Tegen het eind wordt het allemaal wel een beetje érg overdreven.
* Diary of a Bad Year (J.M. Coetzee). Mooi idee, indrukwekkend boek. Bevat een serie politieke en filosofische essays van een "gerenommeerd schrijver" (die nogal wat overeenkomsten met Coetzee zelf vertoont) en daarnaast de dagboekaantekeningen van die schrijver én die van het meisje dat die essays voor hem uittypt.
* Eleanor Rigby (Douglas Coupland). Mooi boek, goed verhaal.
* Havoc, in Its Third Year (Ronan Bennett). Speelt zich af rond 1630, maar met buitengewoon hedendaagse thema's als machtspolitiek en , vooral, xenofobie. Erg geloofwaardig geschreven. En een must-read voor de Wildersen en Verdonken van deze planeet.

Martijn Grooten, Wednesday, 14 November 2007 11:08 (nine years ago) Permalink

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?
Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.

Woonden jullie maar in Leiden! Ik heb hem zo staan (in het Engels). Het is opvallend hoe vaak Martijn dezelfde dingen leest als mijn vrienden. Om me heen hoor ik nu iedereen over Coetzee en Coupland. Gisteren zag ik trouwens drie verschillende mensen in de trein Murakami lezen. Het was een mooie dag.

Ik las de laatste tijd vooral vakliteratuur, maar ook

* A certain ambiguity (Gaurav Suri & Hartosh Singh Bal). De beste roman over wiskunde die ik tot nu toe las.
* The polysyllabric spree (Nick Hornby). Erg amusante verzameling columns waarin hij elke maand beschrijft welke boeken hij koopt en welke boeken hij daadwerkelijk leest. Zijn smaak is duidelijk niet de mijne, maar hij schrijft erg geestig over boeken, lezen en redacteuren. Zo'n column zou ik ook wel willen schrijven!
* Shakespeare (Bill Bryson). Ik wist niets over Shakespeare, maar wil alles van Bryson lezen. Veel geleerd en gegrinnikt, al vond ik het iets taaier dan verwacht.
* Oracle night (Paul Auster). Auster is niet echt iets voor mij, maar dit heb ik in elk geval met plezier uitgelezen.

En ben net begonnen in This book will save your life (A.M. Homes). Het lijkt me wel wat!

Ionica, Thursday, 15 November 2007 09:39 (nine years ago) Permalink

ps Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet
Heb je echt een spreadsheet? Ik schrijf alles in een mooi klein boekje. Tot groot vermaak van mijn vriend.

Ionica, Thursday, 15 November 2007 09:42 (nine years ago) Permalink

Nee, dat was metaforisch bedoeld. Ofzo. :)
Al heb ik tegenwoordig wel de wathebjeallemaalgelezen-applicatie op Facebook. Wat in feite hetzelfde idee is.

Ik heb hem zo staan (in het Engels)

Volgens mij staat 'ie ook gewoon bij ons in de kast. In het Grieks...

Die Hornby moet ik dan toch ook maar eens lezen. Die verzameling muziekessays waren ook verrassend leuk. En Murakami ga ik ook eens aan beginnen.

Ik had bij Coetzee nog moeten vertellen dat de drie "verhalen" parallel lopen en dat elke pagina in drieën is verdeeld. Want dat maakt het allemaal een stuk intellectueler. :)

Martijn Grooten, Thursday, 15 November 2007 10:25 (nine years ago) Permalink

de recent-gelezen-spreadsheet

bij mij is het gewoon een word-document...

* de gum thief van douglas coupland. erg lief. misschien iets te.
* de autiobio van alex james (bassist van blur). hij is 'in het echt' precies zoals je verwacht dat-ie is. zelf denkt-ie dat-ie een renaisssence man is, maar eigenlijk is-ie een meer een blufgozertje die veel dingen 'he, leuk man te gek'-vind met, op een gegeven moment, heel veel geld
* de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio maar die ene die een paar maanden na z'n dood verscheen. kostte maar 1 pond. vandaar. is verder gewoon een doos omgevallen en aan elkaar gebonden krantenknipsels en anekdotes die ik sowieso allemaal al uit m'n hoofd kende.

Joris Stereo, Thursday, 15 November 2007 11:11 (nine years ago) Permalink

Vergeten jullie pardoes wat jullie hebben gelezen of zo? :)

Uitgelezen Bug Jack Baron van Norman Spinrad. Een echte jaren 60 SF klassieker, ongelofelijk inventief geschreven en toch leest het weg als een thriller.

Ik ben nu bezig met Palomar van Italo Calvino. Wel okay, denk ik, een soort ambient literatuur.

Net uitgelezen Godard, portrait of the artist at 70 van Colin MacGabe. Wel rap geschreven biografie van Godard die steeds goed wordt geplaatst in zijn tijd. De post-68 Godard was altijd een mysterie voor mij en dat is dus nu fijn ik kaart gebracht, al geloof ik er geen reet van dat die films zo goed zijn als MacGabe pretendeert.

Nu verder in: The Work of Mourning van Jacques Derrida. Mooie, voor zijn doen toegankelijke maar zwaarmoedige teksten van JD geschreven voor vrienden/collega's die zijn overleden.

OMC, Thursday, 15 November 2007 12:22 (nine years ago) Permalink

even de agenda tevoorschijn toveren.

*Cormac McCarthy - De Weg
korte postacopalyptische roman, vader + zoontje op weg door verschroeide aarde. erwtjes uit blikjes. rottende lijken. zou naar Hollywood kunnen, ware het niet dat het einde ietwat te droevig en spiritueel is. Heb je zo uit, dus zeker de moeite van het lezen waard.

*Daniel Wallace's Grote Vis.. negeren, de film van Burton zien. Het boek is een schetsmatige opzet voor de magie die Burton op weet te roepen.

*Sándor Márai - Gloed
Wereldbibliotheek is wel een interessante uitgever, of imprint, whatever. De Woestijn van der Tartaren was ook al interessant. Gloed is een mooie filosofische verhandeling, over 2 gezworen vrienden en 1 gebeurtenis in 't verleden die hun uitelkaar heeft gedreven en ze nu eens aan het einde van hun leven uitgebreid analyseren. Mooi tijdvak en plaats ook.. Hongarije, voor de 2de wereldoorlog. (of ik moet mijn feiten nu alweer over hoop hebben, het is alweer een maand of 2 geleden)

oh en voor extra drama is Marai een vergeten schrijver a la Kennedy Toole (Samenzwering van Idioten) inclusief zelfmoord.

Nu bezig in Amos Oz epos Een verhaal van liefde en duisternis, goed voor de Jiddisch/Hebreeuwse woordenschat, als ik 't zou kunnen onthouden. Hij valt soms in herhaling, maar 't lijkt een keuze. Soort Eeuw van mijn Vader, maar die Oz heeft natuurlijk een veel interessanter leven. Iedere zionist aan 't begin van de staat Israel lijkt wel een intellectueel met Nobelprijs.

Ludo, Thursday, 15 November 2007 14:22 (nine years ago) Permalink

ok i love you guys

chaki, Monday, 19 November 2007 06:11 (nine years ago) Permalink

de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

Ik vond nog een Coetzee-boek, gewoon thuis in de kast (Boyhood), wat mijn fascinatie voor de man alleen maar grote heeft gemaakt. En mijn dorpsgenoot die The Closed Circle aan het lezen was, heeft die inedelijk uit en ik inmiddels ook al bijna. (Voorzover dat nog niet duidelijke was, @ragruiters: Lezen! Nu! Meteen!)

Oh ja, en Ira Levin (die ik altijd met de zanger van Yo La Tengo verwar) is dood. Was volgens mij zo'n schrijver die je ofwel voor je boekenlijst las, of helemaal nooit. Ik las hem nooit. Heb ik iets gemist?

Martijn Grooten, Wednesday, 21 November 2007 10:54 (nine years ago) Permalink

Levin schreef wel leuke thrillerts (Rosemary's Baby, Boys From Brazil), maar het is wel iets voor als je puber bent.

Palomar was zo uit. Toch wel mooi en apart boek.

Nu ben ik de Laatstsche Mensch die eens De Naam van de Roos gaat lezen...leest verrot weg in het begin als ik even mag klagen.

OMC, Wednesday, 21 November 2007 11:03 (nine years ago) Permalink

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

nog niet. moet ik bekennen. verder geen excuus voor. zie hem elke week weer voor vijf pond bij de virgin zavvi liggen. binnenkort.

heb recentelijk trouwens ook shortcomings van adrian tomine gelezen. m'n eerste graphic novel.

Joris Stereo, Wednesday, 21 November 2007 11:17 (nine years ago) Permalink

Jonathan Coe - Gesloten Kring:
Mooi vervolg op de Rotters Club, alleen worden er wel heel nadrukkelijk allerlei losse eindjes uit het eerste boek aan elkaar geknoopt. De relatie van Paul met Malvina is ongeloofwaardig, temeer hun relatie (voor haar) vanaf het begin duidelijk moet zijn. Maar zoals de boektitel al zegt: er moeten heel wat cirkels gesloten worden. En dat gebeurt. Benjamin is een zielige loser.

Irvine Welsh - Lijm:
Vermakelijk boek over vrienden die groot worden met veel drank, drugs en sex. Uiteindelijk een mooi happy end. Over trouw en geen vrouwen slaan.

Stephane Audeguy - Wolkenbibliotheek:
Bibliothecaresse in de ban van Japanse couturier die boeken over wolken verzamelt. Een ontdekkingsreis langs quakers, schilders en wetenschappers. En natuurlijk die grote allesbepalende Japanse wolk aan het einde van wo2.
Ik zie steeds meer als ik in de lucht kijk!

ragruijters, Wednesday, 28 November 2007 15:21 (nine years ago) Permalink

hehe lampje @ Deep Space al :)

Telefone is me effe ontgaan, die ga ik checken

Ludo, Monday, 8 August 2016 10:42 (one year ago) Permalink

Telefone staat niet in het boek is wel tof, en voor kratis), het zijn er drie uit het boek..

Blaka Skapoe, Monday, 8 August 2016 11:29 (one year ago) Permalink

De vijfde is geïnspireerd door Zomergasten van vorige week.

Blaka Skapoe, Monday, 8 August 2016 11:30 (one year ago) Permalink

ach so :)

Ludo, Monday, 8 August 2016 12:30 (one year ago) Permalink

leuk die NoName Telefone. soort TheeSatisfaction, maar dan zonder okselhaar ofzo. ;)

Ludo, Friday, 12 August 2016 10:41 (one year ago) Permalink

Ja, ik ben wel fan inmiddels. :) Toch ook d'r mattie Chance The Rapper nog eens checken …

Blaka Skapoe, Friday, 12 August 2016 12:03 (one year ago) Permalink

Judith Thurman - Secrets of the Flesh: A Life of Colette
Lijvige biografie van de Franse schrijfster/journaliste/actrice/danseres. Mooi levensverhaal wel met veel intriges, twee wereldoorlogen. Colette wordt gepresenteerd als scandaleus en dat is een beetje van zijn tijd (topless dansen, affaires met vrouwen). Dan toch lange tijd een koude moeder (die dochter kun je ook denk ik een fijne biografie van schrijven). Flink oeuvre geschreven dat inmiddels klassieke Franse literatuur is, ze kreeg dan ook een staatsbegrafenis.

Colette - Chéri
Meteen naar de bieb natuurlijk, hadden ze zowaar twee boeken. Prettig leesbaar met inderdaad de juist erotische touch, soort lichtvoetige Proust. Een mooie vrouw van middelbare leeftijd en een jonge man breken hun liefdesrelatie wanneer de laatste (knap maar verwend) gaat trouwen. Maar dat gaat zo maar niet. Smaakt naar meer.

Alfred Andersch - De vader van een moordenaar
So Duits. Novelle in bijna real-time over een klas die tijdens een les Grieks bezoek krijgt van de schooldirecteur. Deze neemt al snel de les over en begint te controleren hoe het niveau van de jongens is. De hoofdpersoon (Andersch zelf blijkt uit het nawoord) bekijkt het vol angst en hoopt dat hij niet naar voren wordt geroepen. Zelf was ik daar vroegah ook panisch voor dus het is vrij spannend. Speelt zich af tussen beide wereldoorlogen en er zit een hint naar de zoon van de schooldirecteur die het achteraf bezien allemaal meer gewicht moet geven (vond het zelf een beetje geforceerd.)

OMC, Wednesday, 17 August 2016 12:52 (one year ago) Permalink


Wanneer tussen twee jonggehuwden al snel een verwijdering ontstaat omdat de uitingsvormen van hun sensualiteit volkomen van elkaar verschillen, zoekt de man troost in de genegenheid voor zijn kat, wat bij de vrouw een felle jaloezie veroorzaakt.

ghehe *plaatje Freud*

(boek heet La Chatte, naturellement)

ik zie dat ze hier in de bieb wat 'scholierenuitgaven' hebben. Misschien een bonne ehhh chance/occasion ehh om mijn Frans op te halen :P

Ludo, Wednesday, 17 August 2016 19:11 (one year ago) Permalink

La Chatte ja, die klinkt fascinerend. :) Mmm, in het Frans ja, dat is natuurlijk ook een mogelijkheid (maar vind ik zelf nog steeds vermoeiend.)

OMC, Thursday, 18 August 2016 07:00 (one year ago) Permalink

ik heb altijd de fantasie, als ik nou 300 Franse films in 1 jaar kijk spreek ik dan Frans

mais non. (natuurlijk)

ach ja. maar zo'n schoolboekje, ga ik wel effe proberen. tres facile, et alors, bien.

Ludo, Thursday, 18 August 2016 10:53 (one year ago) Permalink

Thomas Pynchon - Against The Day
'Ich bin ein Berliner!'
"Exucse me?" The patient seemed anxious to speak with Kit.
"He will not harm you," Dr. Dingkopf assured him as attendants adroitly steered the patient away. "He has come to believe that he is a certain well-known pastry of Berlin - similar to your own American, as you would say, Jelly-doughnut."
"How long's he been in here?"
Shrug. "A difficult case. The Jelly-doughnut being such a powerful metaphor for body and spirit, to find one's way back to sanity merely through reason becomes quite problematic - so we must resort to Phenomenology, and accept the literal truth of his delusion - bringing him into Gottingen. to a certain Konditerei where he is all powdered with Puderzucker and allowed to sit, or actually recline, up on a shelf ordinarily reserved for the pastries.
When he starts with his 'Ich bin ein Berliner, most customers try to correct his diciton, as if he is from Berlin and has meant to say 'Ich bin Berliner' - though sometimes he is actually purchased-

En dit dan 1085 pagina's. Jaja, die Pynchon. Hij houdt wel van een uitdaging. Hoe begin je aan zoiets, wat voor schema's heb je dan! (aan de muur hangen.) Honderden personages, honderden locaties. Kriskras door heel Amerika en - vooral - Europa. Wenen, Venetie, de Balkan, en de olie in Bakoe. En dat allemaal in meerdere dimensies (want bij Pynchon kan alles. Inclusief pratende bliksembollen.) In de beginfase (laten we zeggen de eerste 400 pagina's) geven de Chums of Chance aangenaam houvast. Het stelletje avonturiers zweet letterlijk boven het verhaal in een gigantische Zeppelin. Het merendeel van de avonturen van de kolderieke jongelui wordt niet verteld, daarvoor verwijst de schrijver naar 'Chums of Chance en de banvloek van de kwaaie Karpaat'. Dat soort grollen dus. Plus hond.
In de middengedeelten begint iets anders op te vallen. Die Pynchon, hij is niet alleen melig. Hij is een melige geilneef. Personages 'keep finding themselves with erections'. Wie 1085 volpent, kan het ook niet laten alle gaatjes te benutten. Zeker als het verhaal verwarrend wordt, en de lezer wat begint te suffen, zijn het de broekelijke ontboezemingen die af en toe wakker doen schrikken.
Metafysisch mooi wordt het boek in het eerdergenoemde Bakoe. Mythische rebellen, de geur van olie. En de Grote Ontploffing. Is het een voorafschaduwing van de Atoombom, per ongeluk over gewaaid vanuit een andere dimensie. Of zijn het de Chums die in een zwart gat richting andere dimensie donderen.
Wie zal het zeggen. Onder de personages vinden we ook een hele familie bommenleggers die dynamietstaafjes nog sneller tevoorschijn halen dan die andere staven. De boel opblazen (en een beetje opgeblazen doen) dat is Pynchon ook wel. Tof om een keer te lezen. Maar een meesterwerk, dat niet.

Ludo, Saturday, 20 August 2016 14:39 (eleven months ago) Permalink

Absoluut respect voor Ludo. Ik vrees dat 'Vineland' voor mij een meerjarenplan gaat worden. Pynchon lezen is hard werken.

EvR, Saturday, 20 August 2016 18:23 (eleven months ago) Permalink

dank. Vineland is nog dikker? ik houd het maar bij eentje. En inderdaad, deze titel stond ook jaaaaaren achterin mijn agenda (en ieder jaar opnieuw opgeschreven, want niet gelezen) herinner me de jubelende Vrij Nederland recensie.
ik vond het de eerste paar honderd pagina's zeer meeslepend en hallucinant, maar daarna .. inderdaad hard werken. En het leest ook niet echt lekker door. na 20 pagina's per dag, heb je weer zoiets, van okeeee

Ludo, Saturday, 20 August 2016 18:45 (eleven months ago) Permalink

Aarghh...je moet met het dunne 'Crying of Lot 49' beginnen om de Pynchon-feel te krijgen. Daarna het absolute meesterwerk 'Gravity's Rainbow' (wees gewaarschuwd: hogere stoner literatuur). Daarna de rest. 'Bleeding Edge' is lekker leesbaar. Zelf vind ik 'Against the Day' geweldig met dat fin-de-sciecle "een wereldoorlog is onvermijdelijk" sfeertje, een soort Jugendstil sciencefiction ook. Die VN-recensie kan ik me nog herinneren,was redelijk otm.

OMC, Saturday, 20 August 2016 19:25 (eleven months ago) Permalink

wees gewaarschuwd: hogere stoner literatuur

gheheh. in Against The Day heet er eentje voor het gemak ook gewoon Reef. hazy jane :-)

Ludo, Sunday, 21 August 2016 06:53 (eleven months ago) Permalink

En het leest ook niet echt lekker door. na 20 pagina's per dag, heb je weer zoiets, van okeeee.

Dat dus. "Vineland" is iets van 400 pagina´s, valt nog wel mee met "Against the Day".

EvR, Sunday, 21 August 2016 10:24 (eleven months ago) Permalink

ik zie toch weer een Pynchon plekje in mijn agenda opdoemen

schiet me eigenlijk nu pas te binnen dat ik eerder Eigen Gebrek al las. En dat is dus... Inherent Vice. Volgens mij heb ik die hele verfilming gezien zonder een moment aan het boek te denken. Wel van 'oh daar is dat Doc-personage', maar niet.. ach ja. Pynchon psychedelica in full effect :-)

Ludo, Sunday, 21 August 2016 10:57 (eleven months ago) Permalink

:) Zelfs in Mason & Dixon roken ze een joint (moet ik nog een keer uitlezen maar in oud-Engels, dusss halverwege gestrand. Misschien dat het met de voltooide Tristam Shandy opleiding wat makkelijker gaat.)

Vineland vond ik wel zijn minste, maar zou ik misschien eens moeten herlezen.

OMC, Sunday, 21 August 2016 12:13 (eleven months ago) Permalink

two weeks pass...

Occidentalisme Ian Buruma & Avishai Margalit
De evenknie van Saïds Orientalism, de geschiedenis van anti-westerse ideeën. Een lekker vlot doorlezend boekje wat haarfijn uit de doeken doet hoe het idee over het spiritueel failliete westen zijn ontstaan (voor een deel zelfs in het westen, maar ook China en Japan). Geen gesmijt met soeras maar gewoon een prima en goed geïnformeerde opsomming met oog voor balans. Zo krijgen we na informatie over architecten van het moslimradilisme Taleqani, Maududi en natuurlijk occidentalistische eindbaas Qutb ook een voorbeeld van Muhammad Iqbal, een Pakistaanse dichter die kritisch was op het westen (en daar is genoeg reden voor) zonder al die romantische, futuristische tendensen die de nazis, sommige zionisten, traditionalisten en nog een paar andere -isten kenmerkt. Aanrader.

Blaka Skapoe, Monday, 5 September 2016 07:34 (eleven months ago) Permalink

oh ja! moet ze eigenlijk beide nog lezen. grappig (typical) als iemand me zou quizzen 'wie schreef Occidentalisme', zou ik alleen Buruma kunnen noemen of zelfs hebben gedacht.

Ludo, Monday, 5 September 2016 09:06 (eleven months ago) Permalink

one month passes...

Thomas Mann- Doktor Faustus: Das Leben des deutschen Tonsetzers Adrian Leverkühn, erzählt von einem Freunde
So Duits. Hervertelling van de Faust-mythe aan de hand van een componist in de eerste helft van de 20ste eeuw. Biografische opzet met zo'n stijve verteller, de jeugdvriend van de hoofdpersoon Adrian Leverkühn. Aangezien deze Zeitblom zijn manuscript schrijft tijdens de Tweede Wereldoorlog (Leverkühn is in 1940 overleden) kan hij in tussenstukken uitpakken over het Lot van Duitsland. Mooi boek natuurlijk, maar het zou tegenwoordig geen uitgever meer vinden: geen plot, veel uitwijdingen over muziek, langzaam. De jeugdjaren zijn echt geweldig, een blik in een verloren Duitsland met een heel eigen culturele traditie. De duivel komt uit het niets halverwege in een koortsdroom ten tonele en maakt die deal: 24 jaar geniaal componeren en dan is het spel uit. Dat leidt tot een prachtige climax, nadat Mann de lezer het woud in heeft gestuurd met tig personages en een tweetal grote incidenten die ik wel weer wat soapachtig vond. In het Duits schijnt het een vrij lastig boek te zijn vanwege allerlei Oud-Duits en regionaal taalgebruik, maar heel netjes opgelost door de vertaler.

Tijdens het lezen ontvouwde de hypothese: Nederlandse literatuur mist die duivel, zelfs Luther moest er mee dealen. Over de dijk naar de kerk, alles zichtbaar, duisternis krijgt nooit een kans om je te verrassen.

OMC, Sunday, 16 October 2016 07:50 (ten months ago) Permalink

David Mitchell - Slade House
Mitchell schrijft eigenlijk gewoon literaire manga´s. Deze doet vooral denken aan het werk van Hayao Miyazaki, met wat Twin Peaks, X-Files en Ghostbusters erbij (Mitchell zelf is scheutig met referenties). Mitchell gebruikt net als Miyazaki een fantasiewereld om een visie op de realiteit te geven, vooral als het toch weer gewoon om "good vs evil" blijkt te gaan. Het 'Slade House' in kwestie is een soort 'worm hole' waar elke negen jaar mysterieuze verdwijningen plaatsvinden, die tot in detail worden beschreven worden, waarbij het principe van de onbetrouwbare verteller een nieuwe dimensie krijgt. Net als bij manga zitten er vaak grote gaten in het plot maar het stoort nergens. Bedoeld als tussendoortje maar stukken beter dan "The Bone Clocks".

EvR, Sunday, 16 October 2016 13:17 (ten months ago) Permalink

ah daar hing OMC uit ;)

als die Mitchell nou ten tijde van de Sint aan de prijs is, zal ik mijn zusje daar mee verrassen.

zit zelf in
Vestdijk - Pastorale 1943
Geen duivel te bekennen, oorlog is best 'gewoon', gaat zijn gangetje. Vestdijk fileert het neppe patriottisme. 'De Rehabilitatie' is misschien wel het beste hoofdstuk in de NL literatuur over WWII. Alles en iedereen voor paal. Sulletjes. Vestdijk is vaak wat idiosyncratisch - in het begin is het inderdaad echt weer effe 'inkomen' - maar dit moet toch wel tot zijn toegankelijke werken behoren. Veel vlotte dialogen. Veel 'random' Engelse leenwoorden. Typisch Nederlands trekje begonnen in die tijd? Dat mensen bij zichzelf denken 'God daar had ik bijna een kogel in mijn body'.
Echt een boek dat het zó gegund is om tijdens Nederland Leest op grote schaal verspreid te worden. Vestdijk mag wel weer eens in die Sonne stehen.

Ludo, Sunday, 16 October 2016 18:55 (ten months ago) Permalink

Ah Vestdijk, De kellner en de levenden is buiten categorie, ook, zal je net zien, best Faustachtig op een bepaalde manier.
Ja, zo'n Mann ben je toch wel even mee bezig, daarna trouwens ook. Hoe dan ook, voorlopig zien jullie me hier waarschijnlijk niet terug want ik ga aan Alan Moore's Jerusalem beginnen, 1100 pagina's en vast geen pageturnert.

OMC, Sunday, 16 October 2016 19:12 (ten months ago) Permalink

"De Toverberg" staat hier al een paar jaar in de wachtrij, maar deins er steeds voor terug. Ik strand vaak ergens middenin, zoals ook weer bij "Ulysses", tja dat zesde hoofdstuk he?

Veel 'random' Engelse leenwoorden. Typisch Nederlands trekje begonnen in die tijd? Dat mensen bij zichzelf denken 'God daar had ik bijna een kogel in mijn body'.

Bij Slauerhoff kwam ik het ook tegen, dat is uit het interbellum. Was toen blijkbaar al modern.

Voor OMC: "Dichtertje" van Nescio is een uitzondering op je hypothese die volgens mij verder klopt.

EvR, Sunday, 16 October 2016 19:34 (ten months ago) Permalink

Pfff, 'Dichtertje' dat is echt zo lang geleden. :) De hypothese heeft nog een soort sub-hypothese over Indië nodig, maar dat komt nog wel een keer.
Ja, De Toverberg. Ben ik in eerste instantie in gestrand, volgens mij hoort dat gewoon. Als je hem dan weer oppikt, lees je hem in een ruk uit. En ik blijf erbij, Ulysses moet je gewoon in de Nederlandse vertaling lezen, om met Marcellus Wallace te spreken: "fuck pride!"

OMC, Sunday, 16 October 2016 20:01 (ten months ago) Permalink

Ulysses lees ik ook in het Nederlands, vertaling van Paul Claes en Mon Nys. Dat boek van Alan Moore zijn er stiekem gewoon drie zie ik.

EvR, Sunday, 16 October 2016 20:39 (ten months ago) Permalink

Bij Slauerhoff kwam ik het ook tegen, dat is uit het interbellum. Was toen blijkbaar al modern.

hah wow, Slauerhoff zo'n beetje de laatste bij ik wie ik dat zou verwachten. "Cool"

Kellner en de Levenden veul te vroeg gelezen, op een kampeervakantie als 15-jarige of zo tss.

Ludo, Monday, 17 October 2016 06:53 (ten months ago) Permalink

Dat boek van Alan Moore zijn er stiekem gewoon drie zie ik.

Oh jee, meteen een trilogie in je mik. Ik heb er van te voren zo min mogelijk over gelezen, wist wel dat hij er al een tijd mee bezig was. Eerste pagina's zijn een beetje "goed geschreven" maar daarna leest het verbazingwekkend goed weg.

OMC, Monday, 17 October 2016 08:58 (ten months ago) Permalink

one month passes...

Don Delillo - End Zone
American Football is (ook) oorlog. De grens tussen een potje agressief American Football en een atoomoorlog vervaagt al snel en er vallen dan ook de nodige slachtoffers. Deed me denken aan Joseph Heller's "Catch-22". De vele korte zinnen dragen bij aan de paranoïde sfeer. Delillo had zijn vorm qua dialogen ook al vroeg gevonden.

EvR, Monday, 21 November 2016 09:41 (eight months ago) Permalink

Michel de Montaigne – De Essays
Wij besteden meer tijd aan het interpreteren van interpretaties dan aan de dingen zelf, en er zijn meer boeken over boeken dan over andere onderwerpen: al wat wij doen is elkaar annoteren.

Ergens merkt Montaigne op dat dit boek, als het ware 'vooruit' kan worden gezonden, naar een toekomstige vriend. Deze zou dan alvast in 3 dagen alles over hem te weten kunnen komen, wat ie moet weten. Drie dagen!? In tijden zonder interwebz hadden mensen veel tijd over zeker. De Essays kostte me zo'n drie maanden. Maar het was het waard. Montaigne is een Subjectivist avant la lettre, hij graaft zich soms pijnlijk eerlijk autobio. (Allerlei kwalen en geestespijnen komen onverbloemd langs). Al wat ik hier bij elkaar klad is slechts het kasboek van mijn ervaringen: en je kunt er voor je geestelijke gezondheid best wat van leren: hoe je het niet moet doen.

Montaigne strooit kwistig rond met Latijnse en Griekse spreuken (veel Aeneis van Vergilius). Ware ik op het gymnasium leraar Klassieke Talen, dan zou ik elk proefwerk beëindigen met een bonus-vertaalvraag ontleend aan De Essays. Stof genoeg voor een hele carrière aan les geven. De overdaad aan quotes doet soms aan het oog onttrekken dat Montaigne zelf óók met aforismen weet te toveren. En dat in de volkstaal. (Hij was één van de eerste die het Latijn als 'wetenschappelijke' taal losliet.) Zo was hij geen fan van het 'lopend buffet'. Een menigte schotels en gangen staat me net zo tegen als welke menigte ook.
|
Montaigne leert ons vooral bescheidenheid, berusten in onwetendheid. Over zijn misogynie kon hij niet 'heen kijken', maar over relaties wist hij genoeg. Via zijn eigen geest ontleedde hij de menselijke psyche. Het heeft geen zin om op stelten te klimmen, want ook op stelten moet je met je eigen benen lopen.

Ludo, Monday, 21 November 2016 16:08 (eight months ago) Permalink

four weeks pass...

Edward Said - Orientalism
Nou, een boek voor huidige tijden. Maar misschien ook wel voor alle tijden. Een cultuurwetenschaps-klassieker in elk geval, en da's volkomen terecht. Een broeinest (hmm negatief woord) van ideeen. Je voelt de invloed van het vertoog meteen, op alles wat je ziet. De Afrikakundige in de krant die het niet-aftreden van Kabila mag duiden. En dan met 'Afrika is blijven hangen in het pre-koloniale' (Moeten we dit opvatten als het kolonialisme was niet alleen verschrikkelijk maar ook nog mislukt?) Of A.L. Snijders in de VPRO Gids die beweert dat de islam niet met de vrije, liberale, moderne waarden van de Westerse cultuur verenigbaar is, 'zoals het Christendom dat wel bleek te zijn.' (Daarbij volgens mij vergetend dat het Christendom enkel adaptatief is geweest, door simpelweg te verdwijnen!)
Anderzijds verbaasde ik me ove hoe idioot detaillistisch Orientalism soms is, de hoeveelheid (obscure) bronnen is bijkans bijzar. En soms ook gewoon heel vermakelijk. Flaubert heeft heel wat bizarre dingen over 'het Oosten' geschreven. (Maar ja, 'Het Oosten' dag mag je dus niet zeggen).
Mooie pijnlijke ironie dan nog: Said miste de 'opkomst' van de politieke islam een beetje (hij was daarvoor teveel anti-imperialist), en daarmee was hij eigenlijk een echte Amerikaan. Want ook de Amerikanen zijn tot 9/11 teveel in natiedenken blijven hangen. En ook daarna nog natuurlijk (door Irak dan maar aan te vallen, in de naam van Freedom natuurlijk, en die onzin verkondigden Orientalisten volgens Said al eeuwen (en hij komt met bewijzen.)
Tot slot nog even lachen met deze man:
http://www.nieuwwij.nl/wp-content/uploads/2014/03/jansen.jpg

Er is niemand die zo erg het, sorry, wandelende cliché van de afgrijselijke arabist behelst. als hij twitter heeft zou hij als profielomschrijving voor 'het gelijk van Said' kunnen opteren. Nee moeten. :-)

Ludo, Tuesday, 20 December 2016 16:07 (seven months ago) Permalink

Hij is dood, dus dat twitterprofiel komt er niet meer van :) Verder geheel eens (over Said en Jansen).

Le Bateau Ivre, Tuesday, 20 December 2016 16:41 (seven months ago) Permalink

Laatst een en ander van Saïd op Youtube gekeken en hij neemt inderdaad bijna altijd het standpunt van een westerling in (wat hij als Amerikaan ook is), maar wat iemand als Sinan Çankaya in Nederland vrijwel nooit kan doen als hij voor een talkshow gevraagd wordt. Zag net op Vice dat een zwarte dance dj gevraagd was om in Afrikaans gewaad aan te treden, we hebben nog een lange weg te gaan.

Blaka Skapoe, Tuesday, 20 December 2016 16:54 (seven months ago) Permalink

Hij is dood, dus dat twitterprofiel komt er niet meer van :)

lol! (sorry Hans) onderschat 'm niet :P

Ludo, Tuesday, 20 December 2016 19:47 (seven months ago) Permalink

Da's ook weer waar :) Gare kwast was dat. Eerste keer dat ik 'm op tv zag dacht ik oprecht dat hij een typetje was.

Le Bateau Ivre, Tuesday, 20 December 2016 21:33 (seven months ago) Permalink

effe lekker nerden met..

http://i.imgur.com/boQuEIt.jpg

zal er eens géén lijstje van maken :P

Ludo, Saturday, 31 December 2016 10:47 (seven months ago) Permalink

two months pass...

http://i.imgur.com/ISbosfz.jpg?1

Ja, aan de Nijl lagen nog Napata en de Ethiopische hoofdplaats Meroë, maar daar achter verloor zich het geheim van het wereldeinde, het geheim van de bronnen des Nijls, het geheim van de kimmen der aardeschijf, het geheim van de eindeloze wereldzee ... Hier, in deze wouden, begon de verlokking maar door te gaan en door te gaan, door te gaan om te wéten wát het einde zou zijn, met welke verlokkingen en welke verschrikkingen.

Ja, Lowieke, die vorstelijke heer, laat de volzinnen weer rollen als sestertiën. Het ruimbemeten quadrireem ruim beladen, de ruimen zo oneindig diep, dat heel het Antieke Oosten moogt te worden doorkruist. Van Alexandrië tot Ethiopië, opdat een liefde kan worden vergeten.

Het is als met de films van Bergman. Elk opus wordt het beter. :-)

Ludo, Saturday, 25 March 2017 16:21 (four months ago) Permalink

Oh een roman? Ik dacht eerst aan een reisverslag. Zou dat huis van hem al zijn verkocht? :(

OMC, Sunday, 26 March 2017 18:15 (four months ago) Permalink

nooit in Egypte geweest die man. :-)

het huis staat onderhand langer te koop dan dat Couperus er woonde, zo lijkt het.

Ludo, Sunday, 26 March 2017 19:10 (four months ago) Permalink

four weeks pass...

Danielewski - Het Kaartenhuis
Postmoderne heksentoer, letterlijk en figuurlijk, maar toch vooral letter-lijk. In wezen is de witz simpel. Het aloude haunted house horror-verhaal in academic paper-vermoming. Academic paper! Kom er maar eens op. Honderden, duizenden noten. Uitweidingen. Een parodie en een eerbetoon aan de zucht naar kennis van de wetenschap ineen. Overpeinzingen over 'nieuwe' media vormen een belangrijk bestanddeel. Heel veel film-referenties natuurlijk. Hoe ingenieus ook, het boek lijkt zelfs verfilmbaar. Of ben ik nou aangestoken door ambitie?
Een fotografenfamilie filmt zichzelf in een peilloos diep huis, hun tragedie wordt dan weer 'in beeld gebracht' door latere connaisseurs. (Die op hun beurt zelf ook weer ontsporen, als vinder van de bron.) Uiteindelijk komt één van hen zijn eigen werk tegen. En dat is dan wel weer klassiek. Don Quichote ging hem voor. Het mysterie van het gapende gat in het huis, leent zich voor tal van theorieën (het boek staat er dan ook vol mee). Maar als couveusekindje vond ik het vroeggeboorte-idee wel toepasselijk. Een huis als een baarmoeder. Je wil eruit, naar die echte wereld waarin je pas werkelijk bestaat, maar je wil er ook altijd blijven - of desnoods naar terug. Ook al kost deze versmelting met het Hogere Niets je de kans om de wereld zélf te begrijpen. (In woorden, wat anders.)

Ludo, Tuesday, 25 April 2017 15:16 (three months ago) Permalink

Don Delillo - Ratner´s Star

The novel has been described as "famously impenetrable"
. Geen gemakkelijke kost nee, met name het tweede deel. Duidelijke James Joyce-echos maar tegelijk ook een parodie op de wetenschap die maar doordendert, resultaat of niet. U vraagt, wij draaien. De setting lijkt verdraaid veel op die van Zero-K (onderaards bouwwerk met liften en gangenstelsels).

EvR, Monday, 1 May 2017 18:40 (three months ago) Permalink

Susan Sontag - Against Interpretation and other essays
Essaybundel met vroeg werk uit de jaren zestig met het beroemde titelessay en 'Notes on Camp' (de laatste was zijn tijd erg vooruit.) Prettig elegante stijl, typisch New York sfeertje en over veelzijdige ondewerpen: Godard, toneel, sciencefiction, moeilijke Franse literatuur.

OMC, Tuesday, 2 May 2017 17:22 (three months ago) Permalink

two weeks pass...

Alan Moore - Jerusalem
Het is gelezen. 1174 pagina's. Eerlijk is eerlijk het was af en toe zwaar. Lange hoofdstukken, meestal in verschillende stijlen en in bloemrijk proza geschreven die vaak nieuwe hoofdpersonages presenteren. Een duivel merkt ergens middenin iets op dat levens altijd zo eendimensionaal worden verteld, en Jerusalem doet dit zelfbewust niet (sowieso veel meta-lagen in het boek.) Moore is heel geduldig, hij neemt de tijd, de lezer wordt door allerlei straten van The Burroughs, de traditionele achterstandswijk van Northhampton genomen, met name het tweede deel, een soort Peter Pan in het hiernamaals vertelling geeft Moore de mogelijkheid om door de geschiedenis te reizen. Vaak lijk je als lezer te verzanden en dat heeft Moore net een kwinkslag, een kleine openbaring (soms pas in een ander hoofdstuk) waarmee hij je weet te raken. Het boek is een ode aan Moore's stad (na lezing weet je echt alles van Northampton) en een overkoepelende kritiek op sociale desintegratie door kapitalisme. Het eindresultaat is een unieke working class mythologie, inclusief een kleine rol voor The KLF, die me waarschijnlijk altijd zal bijblijven. Maar zou ik Jerusalem aanraden? Met mitsen en maren. Enige anglofilie is wel vereist, zeker op literair vlak (Blake, Beckett, Joyce), net als eerdere ervaring met Moore´s manier van vertellen (met name The Watchmen), een soort mozaïek van popcultuur, mystiek, wetenschap, fantasy, geschiedenis die, vermoed ik, niet voor iedereen is.

OMC, Saturday, 20 May 2017 07:31 (two months ago) Permalink

een van de langste boeken ooit volgens Wikipedia

https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_longest_novels

Ludo, Saturday, 20 May 2017 10:46 (two months ago) Permalink

Ha! Zo voelde het ook wel, maar zo te zien nog best wel bescheiden. :) Het heeft ook echt wel wat en het is ook lekker tegen de tijdsgeest in, van alles korter en, plottechnisch, niet toewerken naar een climax met zo'n queeste.

OMC, Saturday, 20 May 2017 12:15 (two months ago) Permalink

three weeks pass...

China Miéville - The Last Days of New Paris
Intrigerend boek, een novelle die in zekere zin perfect dienst zou kunnen doen als catalogus bij een overzichtstentoonstelling van het Surrealisme (het boek eindigt met een uitgebreid notenapparaat dat je misschien als eerste zou moeten lezen). Het kernidee van het boek is geweldig: een zoekende wetenschapper heeft een nieuw soort bom uitgevonden waar hij de nazi's een lesje mee wil leren. Maar hij weet ondanks zijn occulte interesses niet zo goed hoe. Hij verzeilt bij een ontmoeting van surrealistische kunstenaars en na het overwinnen van wederzijds wantrouwen bouwen ze de S-bom die via een omweg in het bezette Parijs ontploft. Resultaat: alle dromen, visioenen, kunstideeën van de surrealisten (en voorlopers) verschijnen in de stad waar een groep surrealisten de nazi's bestrijden die natuurlijk demonische wapens gaan ontwikkelen. Een derde partij gaat zich er vervolgens ook tegen aan bemoeien. Soms had ik het idee dat het verhaal een aanzet was tot iets veel groters, maar misschien bestaat dat boek al (Gravity's Rainbow om precies te zijn). En Miéville laat alles met een mooi mysterieus nawoord op zijn plek vallen.

OMC, Saturday, 10 June 2017 11:35 (two months ago) Permalink

Frans Kellendonk - Verzameld Werk
Een box met twee stoeptegels van boeken. De eerste bevat romans en verhalen, de tweede essays en artikelen - al dekt dat de lading niet omdat er ook nog een serie interviews aan is toegevoegd. En die gaan (bijna) allemaal over het schandaal n.a.v. Mystiek Lichaam. Dat hadden ze misschien voor een apart boek moeten bewaren, of deel twee thematisch moeten indelen want het schrijftalent van Kellendonk wordt er zo door overschaduwd. Mooie verslagen van reisjes naar de VS en Rusland (denk Grunberg maar dan veel beter). Wat ook duidelijk wordt is dat de jaren '80 echt andere tijden waren en Nederland een ander land.

EvR, Sunday, 18 June 2017 07:12 (two months ago) Permalink

one month passes...

Anaïs Nin - Delta of Venus
Na de middelbare school ging ik eens serieus lezen en een van de eerste favorieten was Henry Miller, ekte-ekte stoere mannen literatuur over seks, kunst en niets doen. Daarna raasde ik door en vergat zijn collega uit de Parijse tijd, Anaïs Nin, te lezen (zie ook de bravige schandaalfilm Henry and June met de jonge Uma Thurman.) Delta of Venus werd postuum uitgebracht en is een verzameling erotische verhalen die Nin scheef voor een anonieme rijke cliënt. Die was tevreden al kreeg ze steeds te horen dat ze minder poëtisch moest doen, just the facts. Wist ze uiteindelijk slim te omzeilen met een mooie stijl die toch lekker direct is op het moment dat het nodig is. Erg vooruitstrevend en een leerzame blik in de vrouwelijke seksualiteit.

OMC, Tuesday, 18 July 2017 21:59 (one month ago) Permalink

Paul Theroux - De Gelukkig Eilanden
"Waar is je vrouw?" vraagt iedereen aan Paul Theroux terwijl hij van eiland naar eiland peddelt in de Pacific. De ironie is dat Theroux net is gescheiden en afleiding zoekt, weg van huis. Een boektournee in Australië brengt luxe en aandacht, maar Theroux wordt al snel nieuwsgierig naar de outback. Hij schrijft enthousiast over "Walkabout" van Nicolas Roeg en gaat daarna wandelen in Nieuw-Zeeland. Pas echt interessant wordt het als hij aan het peddelen slaat en een soort amateursociologie gaat bedrijven als hij een nieuw eiland bezoekt (inteelt, kannibalisme, zendelingen en zedenbedervende videos van de Golfoorlog, er komt geen eind aan). De gortdroge dialogen mogen er ook zijn (afgekeken van Chatwin). Met name de Fransen moeten het ontgelden met hun imperialistische ontwikkelingshulp en kernproeven. Theroux doet goed zijn huiswerk en schudt een berg feiten uit zijn mouw over de geschiedenis van de regio, zonder dat het pedant wordt. Je mag zelf je oordeel vormen over wat kolonialisme en vooruitgang met die eilanden gedaan hebben - Theroux heeft al snel door dat het zwaard aan twee kanten snijdt.

EvR, Tuesday, 1 August 2017 15:09 (two weeks ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.