Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Message Bookmarked
Bookmark Removed

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Gutenberg.jpg/180px-Gutenberg.jpg

Over boeken die we gelezen hebben. Of willen lezen. Of nooit zullen lezen. Enzo.

Want dat mis ik wel van het oude nieuwe forum.

Martijn Grooten, Friday, 24 August 2007 21:34 (eleven years ago) link

En om zelf maar even het spits af te bijten, want een hoop gelezen van de zomer, waaronder:

Orhan Pamuk - Snow
Duurde eeuwen (en honderden pagina's) voor ik er een beetje inkwam, maar is wel een heel erg mooi boek dat heel goed in elkaar zit. Ook het soort boek waarmee je nobelprijzen wint, natuurlijk. (Maar ik ben vrees ik, als het om boeken gaat, gewoon een gitaarsololiefhebbende rockist.)

Frank Westerdam - Ararat
Literaire non-fictie en denk ik mijn favoriet in het genre, omdat hij altijd verschillende niet-alledaagse onderwerpen zo mooi in één booek weet te stoppen. En dat dan heel subjectivistisch benadert.

Mark Haddon - A Spot Of Bother
Ionica had hier op het oude forum iets over gezegd, maar ik weet niet meer wat. Ik vond het een buitengewoon grappig boek. Niets meer verder, maar dat hoeft ook niet. Dat hij ook het totaal andere Curious Incident.. heeft geschreven is vooral toevallig.

Rachel Seiffert - Afterwards
Was erg onder de indruk van haar vorige boek, The Dark Room, en dit las ook vlot wel, maar ik had wel een onvoldaan gevoel aan het eind. Volgens mij was het boek gewoon nog niet af.

Douglas Coupland - Generation X
Omdat ik die toch ook eens gelezen moest hebben. Ja, wel goed enzo, maar vast beter als ik er vijf (of tien) jaar geleden aan begonnen was.

Jonathan Coe - The Rain Before It Falls
Mijn eerste Coe (werd ook tijd) en maar meteen eentje gekocht die kennelijk nog niet uit i(behalve bij de Libris op Schiphpol). Vond 'm erg indrukwekkend en ga nu maar meteen al die andere boeken lezen.

Martijn Grooten, Friday, 24 August 2007 21:35 (eleven years ago) link

Ha, leuk...

Lees nu Het Kralenspel van Herman Hesse. Weet nog niet zo goed wat ik er van moet vinden. Het leest lekker weg en is toch ergens zoooo saai. Ben wel benieuwd hoe hij dit meer dan 600 pagina's wil volhouden.

Net de nieuwe William Gibson binnen dus die wil dan ook eigenlijk meteen gelezen worden.

OMC, Friday, 24 August 2007 21:58 (eleven years ago) link

Nu bezig met:
Ploughing The Clouds, The Search for Irish Soma van Peter Lamborn Wilson, zwaardere kost dan het geweldige Sacred Drift, Essays On The Margins Of Islam.

Afgewisseld met een boekje over Turkse kunstmuziektheorie, ook zware kost.

Dan volgt:
Foucault's Pendulum van Eco, voor wat tegengas op wat ik meestal lees, naar verluidt.

Martijn Busink, Friday, 24 August 2007 23:25 (eleven years ago) link

naast een hele bulk boeken over nieuwe media onlangs Los van Tom Naegels en Nostradamus van Coupland geconsumeerd. Coupland is toch een geval apart. z'n Miss Waoming, JPod en Microserfs vind ik geweldig, de rest kan me nauwelijks boeien.

ook bediep ik me met psychoanalytische gedachtegoed en Taal en Verlangen van Antoine Mooij in de psycholanalyse op nederlandse bodem en Lacan. interessant.

de slinger van foucault! das tijden geleden!

theo, Saturday, 25 August 2007 07:10 (eleven years ago) link

<i>Het Complot tegen Amerika</i> van Philip Roth. Interessant gegeven (anti-semiet Lindbergh wint in 1940 de presidentsverkiezingen van Roosevelt en sluit meteen vrede met Duitsland en Japan), maar Roth zal toch nooit een favoriete schrijver worden. Daarvoor is hij te wijdlopig en te stijf.

<I>Elvistranen</i> van Bart Chabot. Gekregen, want ik ben nou niet bepaald een fan van tv-persoonlijkheid Chabot. Maar hij blijkt dus verbazingwekkend goede korte verhalen te kunnen schrijven, hoewel hij beter is in de vorm dan in de plots.

<I>Freakonomics</I> van Steven Levitt en Stephen Dubner. Interessante verslagen over de economie van het drugsdealen en valsspelen bij sumoworstelen en meer van dat soort zaken, maar die Amerikaanse 'That's so amazing!' borstklopperij is wel irri.

Martijn ter Haar, Saturday, 25 August 2007 07:17 (eleven years ago) link

Hee, ik heb ook een Roth gelezen tijdens vakantie, Everyman. Wijdlopig, ja, daar ben ik het wel mee eens geloof ik, maar erg vind ik dat niet, stijf, hmm, 'conventioneel' vind ik dan een betere term, of 'klassiek geschreven', maar wel erg goed. Over de fysieke aftakeling van een oud lichaam, de tijd, relaties, jaloezie, de dood de dood en de dood van 'vrienden', familie, collegas, ik was onder de indruk toen ik het uit had.

Connie Palmen, Lucifer. Prachtig boek, het verhaal, het onderzoek naar de dood van de vrouw van een componist, is meeslepend, de karakters van het bonte gezelschap rondom de componist en zijn vrouw zijn prachtig neergezet. Zo uit, dat boek. Toch blijft het niet lang hangen. Misschien hoeft dat ook niet.

Nu lees ik Gyorgy Konrads Zonsverduistering, een autobiografisch boek over zijn tijd na WO II. Een jaar geleden trok ik de weldadige schrijfstijl van Konrad niet zo goed, nu proef ik ineens ook een hoop ironie, juist ook door die 'rijke' schrijfstijl, wat me erg aanspreekt.

Verder heb ik tijdens vacance mijn eerste Murakami gelezen, The Wind-Up Bird Chronicle. Daar ben ik verliefd op geworden. In de tweede (Kafka On The Shore) ben ik een endje op weg maar ik doe het rustig an. Verliefdheden moet je koesteren, door de tijd.

Ook was ik aan het begin van de zomer begonnen aan De Dialectiek Van De Verlichting (WAT?! HERHAAL!) DE DIALECTIEK VAN DE VERLICHTING, vol enthousiasme, in het park met een stompje potlood belangrijke passages en opmerkingen aan het onderstrepen, nu ben ik echter even de reden kwijt waarom ik het lees, dus heb ik het weer even opzij gelegd.

De Slinger Van Foucault heb ik denk ik zo'n tien jaar geleden ritueel verbrand, ik kon de dikke dosis pretentie absoluut niet aan (of ik begreep er geen hol van, dat kan ook).

Vanwaar deze titel voor deze draad? Wie is dat plaatje?

erikh, Saturday, 25 August 2007 10:05 (eleven years ago) link

reden? omdat dialektik der aufklärung één van de belangrijkste sociologische verhandelingen ooit is en nog immmer staat als een huis. maar het is soms een beetje lastig leesbaar boek. ik probeer het mijn studenten eigenlijk ook door de strot te duwen, maar dat heeft tot nu toe weinig succes.

theo, Saturday, 25 August 2007 10:28 (eleven years ago) link

omdat dialektik der aufklärung één van de belangrijkste sociologische verhandelingen ooit is

Vond er eerlijk gezegd niks aan. :) Maar ja, het is nogal slecht geschreven. Geef mij maar Eros & Civilization uit diezelfde hoek.

Zeg, heeft iemand Het Kralenspel al gelezen? Zo ja, wordt dat nog wat na 200 pagina's want ik word gek van dat brave mannetje Knecht en zijn mannencultus.

Eerste hoofdstuk van Spook Country intrigeert in ieder geval.

OMC, Saturday, 25 August 2007 10:57 (eleven years ago) link

tja, Marcuse kàn schrijven. overigens vind ik dialektik niet zo slecht hoor, maar ja, ik leg de door jou bewierookte fransen dan weer gapend weg ;-) al zijn er uitzonderingen.

in de 'nieuwe media in NL'-krant die ik momenteel samenstel worden de fransen door een deel van de auteurs ook overal bijgehaald. zal wel typisch nederlands zijn.

theo, Saturday, 25 August 2007 11:49 (eleven years ago) link

net uit: george pelecanos, geen idee meer welke (boeken zijn inmiddels ingepakt in dozen) was ook niet bepaald z'n beste. plot boeit weinig en nou lees je daar die pelecanos toch niet echt voor maar deze keer waren zelfs de sfeerbeschrijvingen van de mindere wijken van washington dc (aan de hand van muziek en auto's) saai.

in bezig: killing yourself to live van chuck klosterman. beetje het literaire equivalent van een zak chips als je trek hebt. de eerste paar happen/hoofdstukken zijn het beste wat je ooit gelezen hebt - reis per auto door amerika geschreven in dat o zo postmoderne, continu self-referencing en al babbelend uit de bocht vliegende stijltje dat we ook kennen van dave eggers (waar chuck zich in het eerste hoofstduk al voor verontschuldigt) en dan over coole muziek - maar na verloop van tijd wordt het een beetje een irritant truukje.

en ik heb de nieuwe volkskrant gekocht. met ongeveer 76 nieuwe bijlagen. vanaf volgende week gelukkig weer de guardian/observer/independent...

Joris Stereo, Saturday, 25 August 2007 13:37 (eleven years ago) link

ben eindelijk bezig met 1984 van orwell; staat al jaren in de kast, nooit aan begonnen. en hierna staat extreem luid en ongelooflijk dichtbij voor herlezing op het programma. ben er nog steeds niet over uit of ik dat wel zo'n goed geschreven boek vind, maar ik heb iets met de thematiek.

bas, Saturday, 25 August 2007 14:10 (eleven years ago) link

staat extreem luid en ongelooflijk dichtbij voor herlezing op het programma. ben er nog steeds niet over uit of ik dat wel zo'n goed geschreven boek vind, maar ik heb iets met de thematiek.

vond 'm in het engels brilliant geschreven, juist. terwijl ik z'n debuut waardeloos vind. heet iets van are you illuminated?, die eerste.

theo, Saturday, 25 August 2007 15:11 (eleven years ago) link

stijf, hmm, 'conventioneel' vind ik dan een betere term, of 'klassiek geschreven'

'Klassiek geschreven' kan ik me wel in vinden, maar dan nog zou het meer elegantie kunnen hebben. Het is echt werken wat je moet als lezer, geen enkele zin springt je tegemoet of sleept je mee. Roths meesterlijk neergezette karakters verdienen eigenlijk beter.

Martijn ter Haar, Saturday, 25 August 2007 15:53 (eleven years ago) link

zal wel typisch nederlands zijn.

35 jaar te laat er bij zijn? ;)

1984 ook nooit gelezen. :(

Wel bezig in Archaeologies of the future van Fredric Jameson. Ploeteren. Soms erg interessante essays over SF maar, man oh man, wat overschrijft die arme man zich.

OMC, Saturday, 25 August 2007 17:46 (eleven years ago) link

waar zou die Gondry-film blijven n.a.v. extreem luid en ongelooflijk dichtbij blijven..

(en al eerder gezegd op een van die oude fora, ook ik vond het 2e boek van Foer beter, wegens minder flauw en vooral een sympathieker hoofdpersonage, om niet te zeggen een grote kleine held)

Ludo, Saturday, 25 August 2007 18:54 (eleven years ago) link

Ha, ik wilde me eigenlijk niet meer aanmelden voor dit forum, maar nu het over boeken gaat, ben ik er weer bij! Ik heb gelijk weer titels genoteerd op mijn te-lezen-lijst.

Hierbij een greep uit mijn boekenzomer:

Vandaag ben ik begonnen in Jonathan Coe - The Rain Before It Falls, tot nu toe bevalt het goed. Coe is sowieso een van mijn favoriete schrijvers. Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik heb erg gelachen om Bestrijd het leed dat Mulisch leed, al vond ik sommige persiflages wel erg gemakzuchtig en flauw. Ik was ook verbaasd dat zoveel bekende journalisten van Propria Cures komen en dat Dirk van Delft zo geestig is.

Ook las ik veel "Young Adult writers". Het begon met An abundance of Katherines - John Green, wat me aangeraden werd vanwege de wiskunde erin. Was inderdaad een leuk boek met wat formules. Indruk maakte How I live now - Meg Rosoff, een vreemd, verontrustend boek dat ik niet aan een puber zou durven geven.

Verder was de De engelenmaker - Stefan Brijs bijna net zo spannend als Harry Potter and the deathly hallows en lachte ik meerdere malen hardop om A walk in the woods van Bill Bryson.

Op de planning staan voor de komende tijd nooit gelezen klassiekers als De avonden en Catch 22. 1984 heb ik al gehad, vond het tegenvallen na A brave new world (want dat hakte er echt in).

Ionica, Sunday, 26 August 2007 14:23 (eleven years ago) link

Eindelijk mijn abonnement op de ECI opgezegd, want het levert je toch 4 keer per jaar een boek op wat je eigenlijk niet wil lezen. Maar goed: uit die collectie:

Jonathan Strange & Mr. Norrell - Susanna Clarke
Dikke pil over toveraars en de Engelse behoefte aan magie. Plaatst Harry Potter als roman in een kader, een traditie. Veel voetnoten, maar de semi-wetenschappelijke opzet is leesbaar en hoogst vermakelijk.

Monique, Sunday, 26 August 2007 18:13 (eleven years ago) link

Voor de vakantie gekocht voor 6 euro of minder:

Hoe ben je een goed mens - Nick Hornby
Hornby schrijft altijd vlot. Met glansrol voor Molly, de dochter die haar vader wil overtreffen in 'goed doen'.

De evangelist - Bas van Putten
Dikke pil met ongelooflijk veel monologue interieur van onsympathieke Johannes Bach. Zijn carriere begint op het conservatorium, vervolgens de handel, dan verkoper van klassieke auto's om als componist te eindigen. Intrigerend boek over 'slecht doen'.

Carter klopt de duivel - Glen David Gold
Amerika in de roaring twenties, beleefd door Carter de illusionist. Mooie avonturenroman, geeft hetzelfde gevoel als een meeslepende film. (Waar blijft de film met Tom Cruise?)

De vliegeraar - Khaled Hosseini
Was een cadeautje. Erg mooi geschreven en daar laat ik het bij.

Boek van Foer heet overigens 'Everthing is illuminated'.

ragruijters, Sunday, 26 August 2007 21:16 (eleven years ago) link

Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik wilde The Rotter's Club bij de plaatselijke bibliotheek halen, maar die zat niet in hun willekeurige verzameling boeken. Toen heb ik maar weer eens een poging gedaan om in James Joyces Ulysses te beginnen. Dus Coe komt over een maand of zes wel weer. ;)

1984 heb ik gelezen toen ik zestien of zeventien was, voor m'n Engelse boekenlijst, omdat het boek me zo aansprak. Ik was ook erg onder de indruk, maar eigenlijk was het wat te hoog gegrepen (al was het maar vanwege de driehonderdzoveel pagina's in een taal die ik nog lang niet voldoende machtig was). Heb het een jaar of zes later nog eens gelezen en vond het toen een beetje tegenvallen. Het idee was goed enzo en het is natuurlijk terecht ontelbaar vaak als referentie gebruikt tegen een of andere megalomane dictator of paranoïde anti-privacy plan, maar het zat allemaal vrij zwak in elkaar vond ik. Dingen als "oh ja, en je hebt ook nog eens 90 procent van de bevolking en die worden niet zo in de gaten gehouden, maar die worden zoet gehouden met loterijen die ze toch nooit winnen en blijven gewoon lekker dom".
(Animal Farm vond ik, ook bij het herbelezen, goed in elkaar zitten. Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk. Huxley's Brave New World heb ik ook alleen maar op m'n zeventiende gelezen, maar ik denk dat het wat beter in elkaar zit.)

(Man op het plaatje is de man van de topic-titel: hij die het boekdrukken heeft uitgevonden.)

Martijn Grooten, Monday, 27 August 2007 11:24 (eleven years ago) link

De evangelist - Bas van Putten

Van Putten is de beste muziekschrijver van Nederland. Het is alleen wel een snob en een chagrijnige cultuurpessimist en over zijn andere hobby, auto's, schrijft hij lang niet zo goed als over Ricardo Chailly.

Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk.

Volgens mij had Orwell het ook meestal wel goed gezien. Ik heb in de ramsj ooit het anti-communistische boek ('Mijn communistentijd') van de Nederlandse Orwell, Jacques de Kadt, gekocht. Moet ik ook eens gaan lezen.

Martijn ter Haar, Monday, 27 August 2007 11:49 (eleven years ago) link

ik heb nu ook Cloud Atlas gelezen.. kweenie.. Eerste helft van alle verhaaltjes is leuk. Maar dan op de terugweg, tsja is het nog steeds wel leuk hoor, maar denk ik ook WAAROM. waarom deze post-moderne constructie. Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen. (Maar misschien zag ik 't masterplan over het hoofd)

Ludo, Tuesday, 28 August 2007 07:15 (eleven years ago) link

Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen

*niet*

Ludo, Tuesday, 28 August 2007 09:27 (eleven years ago) link

Gisteren heb ik me vermaakt met de nieuwe Bas Haring: Voor een echt succesvol leven. Vlot geschreven, aardig basisidee en veel aansprekende voorbeelden - maar net niet echt diep. Ik vind het grappig dat hij precies zo schrijft als hij praat. Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

Ionica, Sunday, 9 September 2007 21:05 (eleven years ago) link

net uit: Dino Buzzati's De Woestijn der Tartaren. Behoorlijk aangrijpende roman over een soldaat die in een vesting verzeild raakt en daar ongewild blijft hangen/steken. Net als zijn leven dus, soort metafoor voor depressie eigenlijk.

Ludo, Tuesday, 11 September 2007 11:35 (eleven years ago) link

al een tijd uit: 1984. hmm. wel visionair aan de ene kant, maar het wordt me allemaal teveel uitgelegd, te weinig aan de verbeelding overgelaten. ik voelde ook totaal geen emotionele betrokkenheid bij de hoofdpersoon. toch jammer.

binnenkort beginnen aan de definitieve versie van omc's droomstof :). had al een eerdere versie ter berschikking enkele jaren geleden, ben benieuwd wat er is veranderd en wat er nog is blijven hangen bij me.

bas, Tuesday, 11 September 2007 12:11 (eleven years ago) link

Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?

Ik heb Jonathan Coes* The Rotters' Club gelezen. Geweldig boek, dat hier zo voor de inburgeringscursus gebruikt kan worden. En nu wil ik helemaal elke letter die de man op papier heeft neergezet lezen.

* die -s in de tweede naamval in het Nederlands staat wel erg lelijk hoor, bij Engelse namen.

Martijn Grooten, Tuesday, 11 September 2007 12:16 (eleven years ago) link

*: Je kan hier pleiten voor Coe's, omdat je het uitspreekt als 'Ko' en er dan bovendien geen verwarring ontstaat met iemand die Koe-met-een-C heet.

Martijn ter Haar, Tuesday, 11 September 2007 13:26 (eleven years ago) link

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?
Kleine planken hebben jullie ;)

Het is officieel een Young Adult Novel, net als bijvoorbeeld The curious incident (etc.). Ik houd ook niet zo van oorlogsboeken, maar in dit boek is de oorlog meer een soort decor. Ik vind het moeilijk uit te leggen waardoor dat komt. De dood als verteller is in elk geval aardig gevonden. En een hoofdpersoon die boeken steelt om te kunnen lezen, vind ik ook heel sympathiek. Ik probeerde me voor te stellen wat ik zou doen als ik niet meer zomaar aan boeken zou komen.

Ionica, Wednesday, 12 September 2007 09:21 (eleven years ago) link

ben ongeveer halverwege ayn rand's the fountainhead.
(het enige boek dat vernoemd is naar een bluetones albumtrack?)

ben als economisch-psycholoog/behavioral speltheoreticus/evolutionair sociaal psycholoog erg geinteresseerd in de tegenstelling/samenwerking tussen collectieve en individuele belangen en ik had begrepen dat mevr. rand daar ook bepaalde opvattingen over had. en dat is ook zo. het is alleen tot in het potsierlijke overdreven opgeschreven. de 'collectieven' zijn allemaal conservatieve, ouderwetse, op de oppervlakte goed bedoelende maar eigenlijk heel erg manipulatieve mannetjes en de 'individuelen' zijn modernistische, vooruitstrevende maar ook willens en wetens tegen de stroom oproeiende gevallen met, volgens mij, psychopatische, autistische en masochistische trekken. ze zijn pas gelukkig als ze door iedereen tegengewerkt worden. die laatste gaan natuurlijk 'winnen' en de eerste gaan koppie onder, maar het is moeilijk sympathie te krijgen voor eender welk personage.

ik ben nog niet helemaal overtuigd van het individualisme van ayn rand...

Joris Stereo, Monday, 17 September 2007 12:54 (eleven years ago) link

Rand zelf schijnt wel naar haar filosofie geleefd te hebben. Het was dan ook een ongelooflijk kutwijf, geven zelfs haar grootste fans toe. Arnon Grunberg is trouwens bezig in Atlas Shrugged (waarvan je dan in ieder geval moet zeggen dat de titel een briljant beeld is.)

Martijn ter Haar, Monday, 17 September 2007 13:26 (eleven years ago) link

Ook leuk: Ayn Rand is de grondlegger van het Objectivisme!

ragruijters, Wednesday, 19 September 2007 12:11 (eleven years ago) link

Precies! Rand is de anti-sub! Ik kreeg Atlas Shrugged voor mijn afstuderen en las het met plezier, al is het natuurlijk veel te dik. Ik had in de roman wel sympathie voor personages, maar bedacht later dat ik aan al die mensen in het echt een bloedhekel zou hebben.

Ik neem trouwens terug dat The book thief niet echt een oorlogsboek is. Maar mooi was het wel.

Ionica, Wednesday, 19 September 2007 18:37 (eleven years ago) link

Spook Country. Met gemak de slechtste William Gibson. Helaas, helaas. Wat een ontzettende slome thriller dit. En nog rockistisch ook. :)

Veder bezig in:

Ludwig Wittgenstein - Tractatus Logico-Philosophicus. Mwaaah, ik wil wel maar ik ben nog niet helemaal overtuigd. Volgens mij moet ik overstappen naar het latere werk.

Robert Lemm - Geschiedenis van Spanje. Zo maar bij de bieb uit de kast getrokken. Begint ontzettend saai (die trouwde met die, en die met die, en toen die met die....fuck offffff!!!) maar tegen 1492 wordt het allemaal wel lachen en doorprikt Lemm heel wat mythen over Spanje. Met historici is het altijd oppassen, ik heb het gevoel dat hier de wind uit conservatief-Hegeliaanse hoek blaast en de grote litmus test komt natuurlijk met de Spaanse Burgeroorlog.

Italo Calvino - De Onzichtbare Steden. Ben ik ook al jaren van plan om te lezen. Als op een winternacht een reiziger en Le cosmicomiche zijn twee van mijn favoriete boeken ooit, hier weet ik het nog niet mee. Heel compact geschreven, je moet je hoofd er echt bij houden want ik vermoed dat Calvino allemaal (post)structuralistisch en semiotische theorie zit uit te leggen aan de hand van reisverhalen van Marco Polo.

OMC, Thursday, 20 September 2007 10:40 (eleven years ago) link

Er is trouwens een nieuwe Nick Hornby. Ook een Young Adult Novel.

Martijn Grooten, Thursday, 4 October 2007 07:47 (eleven years ago) link

Jonathan Coe's Rotters Club. Gisteren in begonnen en moeilijk weg te leggen. Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

ragruijters, Thursday, 4 October 2007 20:25 (eleven years ago) link

Doris Lessing, anyone? Er is geloof ik bij Engels eens wat van haar werk voorgelezen, maar dat heeft nooit een blijvende indruk op me achtergelaten. Zo vlug wat plots bij elkaar gewikipediaad lijkt het me echter best wel iemand die boeken kan schrijven die mij boeien.

Martijn Grooten, Thursday, 11 October 2007 11:40 (eleven years ago) link

was (is?) toch een communist? Ik had The Good Terrorist op mijn Engelse boekenlijst staan. Redelijk boek, over wat slackers.

Ludo, Thursday, 11 October 2007 12:34 (eleven years ago) link

one month passes...

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.

Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet:

* Salmon Fishing in the Yemen (Paul Torday). Ligt hier bij elke supermarkt en inderdaad een snelconsumptieboek. Prettig leesvoer desalniettemin, over een wetenschapper die in een project wordt gezogen om zalm te kweken in Jemen. Tegen het eind wordt het allemaal wel een beetje érg overdreven.
* Diary of a Bad Year (J.M. Coetzee). Mooi idee, indrukwekkend boek. Bevat een serie politieke en filosofische essays van een "gerenommeerd schrijver" (die nogal wat overeenkomsten met Coetzee zelf vertoont) en daarnaast de dagboekaantekeningen van die schrijver én die van het meisje dat die essays voor hem uittypt.
* Eleanor Rigby (Douglas Coupland). Mooi boek, goed verhaal.
* Havoc, in Its Third Year (Ronan Bennett). Speelt zich af rond 1630, maar met buitengewoon hedendaagse thema's als machtspolitiek en , vooral, xenofobie. Erg geloofwaardig geschreven. En een must-read voor de Wildersen en Verdonken van deze planeet.

Martijn Grooten, Wednesday, 14 November 2007 11:08 (eleven years ago) link

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?
Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.

Woonden jullie maar in Leiden! Ik heb hem zo staan (in het Engels). Het is opvallend hoe vaak Martijn dezelfde dingen leest als mijn vrienden. Om me heen hoor ik nu iedereen over Coetzee en Coupland. Gisteren zag ik trouwens drie verschillende mensen in de trein Murakami lezen. Het was een mooie dag.

Ik las de laatste tijd vooral vakliteratuur, maar ook

* A certain ambiguity (Gaurav Suri & Hartosh Singh Bal). De beste roman over wiskunde die ik tot nu toe las.
* The polysyllabric spree (Nick Hornby). Erg amusante verzameling columns waarin hij elke maand beschrijft welke boeken hij koopt en welke boeken hij daadwerkelijk leest. Zijn smaak is duidelijk niet de mijne, maar hij schrijft erg geestig over boeken, lezen en redacteuren. Zo'n column zou ik ook wel willen schrijven!
* Shakespeare (Bill Bryson). Ik wist niets over Shakespeare, maar wil alles van Bryson lezen. Veel geleerd en gegrinnikt, al vond ik het iets taaier dan verwacht.
* Oracle night (Paul Auster). Auster is niet echt iets voor mij, maar dit heb ik in elk geval met plezier uitgelezen.

En ben net begonnen in This book will save your life (A.M. Homes). Het lijkt me wel wat!

Ionica, Thursday, 15 November 2007 09:39 (eleven years ago) link

ps Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet
Heb je echt een spreadsheet? Ik schrijf alles in een mooi klein boekje. Tot groot vermaak van mijn vriend.

Ionica, Thursday, 15 November 2007 09:42 (eleven years ago) link

Nee, dat was metaforisch bedoeld. Ofzo. :)
Al heb ik tegenwoordig wel de wathebjeallemaalgelezen-applicatie op Facebook. Wat in feite hetzelfde idee is.

Ik heb hem zo staan (in het Engels)

Volgens mij staat 'ie ook gewoon bij ons in de kast. In het Grieks...

Die Hornby moet ik dan toch ook maar eens lezen. Die verzameling muziekessays waren ook verrassend leuk. En Murakami ga ik ook eens aan beginnen.

Ik had bij Coetzee nog moeten vertellen dat de drie "verhalen" parallel lopen en dat elke pagina in drieën is verdeeld. Want dat maakt het allemaal een stuk intellectueler. :)

Martijn Grooten, Thursday, 15 November 2007 10:25 (eleven years ago) link

de recent-gelezen-spreadsheet

bij mij is het gewoon een word-document...

* de gum thief van douglas coupland. erg lief. misschien iets te.
* de autiobio van alex james (bassist van blur). hij is 'in het echt' precies zoals je verwacht dat-ie is. zelf denkt-ie dat-ie een renaisssence man is, maar eigenlijk is-ie een meer een blufgozertje die veel dingen 'he, leuk man te gek'-vind met, op een gegeven moment, heel veel geld
* de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio maar die ene die een paar maanden na z'n dood verscheen. kostte maar 1 pond. vandaar. is verder gewoon een doos omgevallen en aan elkaar gebonden krantenknipsels en anekdotes die ik sowieso allemaal al uit m'n hoofd kende.

Joris Stereo, Thursday, 15 November 2007 11:11 (eleven years ago) link

Vergeten jullie pardoes wat jullie hebben gelezen of zo? :)

Uitgelezen Bug Jack Baron van Norman Spinrad. Een echte jaren 60 SF klassieker, ongelofelijk inventief geschreven en toch leest het weg als een thriller.

Ik ben nu bezig met Palomar van Italo Calvino. Wel okay, denk ik, een soort ambient literatuur.

Net uitgelezen Godard, portrait of the artist at 70 van Colin MacGabe. Wel rap geschreven biografie van Godard die steeds goed wordt geplaatst in zijn tijd. De post-68 Godard was altijd een mysterie voor mij en dat is dus nu fijn ik kaart gebracht, al geloof ik er geen reet van dat die films zo goed zijn als MacGabe pretendeert.

Nu verder in: The Work of Mourning van Jacques Derrida. Mooie, voor zijn doen toegankelijke maar zwaarmoedige teksten van JD geschreven voor vrienden/collega's die zijn overleden.

OMC, Thursday, 15 November 2007 12:22 (eleven years ago) link

even de agenda tevoorschijn toveren.

*Cormac McCarthy - De Weg
korte postacopalyptische roman, vader + zoontje op weg door verschroeide aarde. erwtjes uit blikjes. rottende lijken. zou naar Hollywood kunnen, ware het niet dat het einde ietwat te droevig en spiritueel is. Heb je zo uit, dus zeker de moeite van het lezen waard.

*Daniel Wallace's Grote Vis.. negeren, de film van Burton zien. Het boek is een schetsmatige opzet voor de magie die Burton op weet te roepen.

*Sándor Márai - Gloed
Wereldbibliotheek is wel een interessante uitgever, of imprint, whatever. De Woestijn van der Tartaren was ook al interessant. Gloed is een mooie filosofische verhandeling, over 2 gezworen vrienden en 1 gebeurtenis in 't verleden die hun uitelkaar heeft gedreven en ze nu eens aan het einde van hun leven uitgebreid analyseren. Mooi tijdvak en plaats ook.. Hongarije, voor de 2de wereldoorlog. (of ik moet mijn feiten nu alweer over hoop hebben, het is alweer een maand of 2 geleden)

oh en voor extra drama is Marai een vergeten schrijver a la Kennedy Toole (Samenzwering van Idioten) inclusief zelfmoord.

Nu bezig in Amos Oz epos Een verhaal van liefde en duisternis, goed voor de Jiddisch/Hebreeuwse woordenschat, als ik 't zou kunnen onthouden. Hij valt soms in herhaling, maar 't lijkt een keuze. Soort Eeuw van mijn Vader, maar die Oz heeft natuurlijk een veel interessanter leven. Iedere zionist aan 't begin van de staat Israel lijkt wel een intellectueel met Nobelprijs.

Ludo, Thursday, 15 November 2007 14:22 (eleven years ago) link

ok i love you guys

chaki, Monday, 19 November 2007 06:11 (eleven years ago) link

de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

Ik vond nog een Coetzee-boek, gewoon thuis in de kast (Boyhood), wat mijn fascinatie voor de man alleen maar grote heeft gemaakt. En mijn dorpsgenoot die The Closed Circle aan het lezen was, heeft die inedelijk uit en ik inmiddels ook al bijna. (Voorzover dat nog niet duidelijke was, @ragruiters: Lezen! Nu! Meteen!)

Oh ja, en Ira Levin (die ik altijd met de zanger van Yo La Tengo verwar) is dood. Was volgens mij zo'n schrijver die je ofwel voor je boekenlijst las, of helemaal nooit. Ik las hem nooit. Heb ik iets gemist?

Martijn Grooten, Wednesday, 21 November 2007 10:54 (eleven years ago) link

Levin schreef wel leuke thrillerts (Rosemary's Baby, Boys From Brazil), maar het is wel iets voor als je puber bent.

Palomar was zo uit. Toch wel mooi en apart boek.

Nu ben ik de Laatstsche Mensch die eens De Naam van de Roos gaat lezen...leest verrot weg in het begin als ik even mag klagen.

OMC, Wednesday, 21 November 2007 11:03 (eleven years ago) link

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

nog niet. moet ik bekennen. verder geen excuus voor. zie hem elke week weer voor vijf pond bij de virgin zavvi liggen. binnenkort.

heb recentelijk trouwens ook shortcomings van adrian tomine gelezen. m'n eerste graphic novel.

Joris Stereo, Wednesday, 21 November 2007 11:17 (eleven years ago) link

Jonathan Coe - Gesloten Kring:
Mooi vervolg op de Rotters Club, alleen worden er wel heel nadrukkelijk allerlei losse eindjes uit het eerste boek aan elkaar geknoopt. De relatie van Paul met Malvina is ongeloofwaardig, temeer hun relatie (voor haar) vanaf het begin duidelijk moet zijn. Maar zoals de boektitel al zegt: er moeten heel wat cirkels gesloten worden. En dat gebeurt. Benjamin is een zielige loser.

Irvine Welsh - Lijm:
Vermakelijk boek over vrienden die groot worden met veel drank, drugs en sex. Uiteindelijk een mooi happy end. Over trouw en geen vrouwen slaan.

Stephane Audeguy - Wolkenbibliotheek:
Bibliothecaresse in de ban van Japanse couturier die boeken over wolken verzamelt. Een ontdekkingsreis langs quakers, schilders en wetenschappers. En natuurlijk die grote allesbepalende Japanse wolk aan het einde van wo2.
Ik zie steeds meer als ik in de lucht kijk!

ragruijters, Wednesday, 28 November 2007 15:21 (eleven years ago) link

ahh ik ben ook wel benieuwd (althans naar Het leven een gebruiksaanwijzing, dan, om mee te beginnen.)

Ludo, Saturday, 3 March 2018 15:31 (one year ago) link

op titels is hij al behoorlijk winnend:
Tips en wenken voor wie zijn afdelingschef om opslag wil vragen (2011)

Ludo, Saturday, 3 March 2018 15:32 (one year ago) link

De duistere winkel dus inderdaad in nieuwe mooie uitgave (plus nog wat andere titels). Komt op mij altijd over als een zeer geschikte kerel maar echt veel te veel filterloze sigaretten gerookt. :(

OMC, Saturday, 3 March 2018 19:53 (one year ago) link

one month passes...

Georges Perec - La Vie mode d'emploi
Ja mooi. Echte stonerklassieker op een of andere manier. Perec portretteert tot in de details een gebouw in Parijs met iedereen die er woont en heeft gewoond. Heel consequent beschrijft Perec elke kamer en de objecten die zich er in bevinden (vroeg me meteen af of hij daar school mee heeft gemaakt of dat hij een bepaald idee van "goed schrijven" op de hak neemt). Daardoor komt het tot leven maar krijgt ook alles meteen een zekere melancholische lading want voor Perec heeft alles het potentieel voor een zijpad, soms achteloos (de bewoner die door zijn opa naar het jaarlijkse veteranenbezoek aan het opgebaarde lichaam van Napoleon werd meegenomen!) en soms echt een kort levensverhaal. De liefhebbers van Borges en Calvino weten hier wel raad mee.

OMC, Tuesday, 10 April 2018 07:21 (one year ago) link

Laurent Binet - De Zevende Functie van Taal
Zeer vermakelijke pageturnert die op gang wordt gebracht door de ongelukkige dood van Roland Barthes in 1980. Zoals in het echt wordt hij na een lunch met presidentskandidaat Mitterand bij het oversteken aangereden door een busje. Maar was het wel een ongeluk? De politiecommissaris Bayard komt routineus een kijkje nemen in het ziekenhuis en komt er langzaam achter dat er iets niet pluis is. Samen met een universitair medewerker die hem een beetje wegwijs moet maken in het intellectuele wereldje van Parijs. Het mooi kibbelende stel komt erachter dat Barthes over iets beschikte als 'de zevende functie van de taal' waar meerdere partijen graag over willen beschikken. Binet gebruikt lekker lui de clichés van de internationale thriller om een portret te schilderen van het intellectuele wereldje van die tijd met overlappingen naar de politiek. Bayard en Simon maken wel heel veel mee (al weet Binet zich daar slim uit te redden), de Fight Club van de retorica draad vond ik niet zo, het uitstapje naar Amerika is daarentegen redelijke briljant op een soort opgefokte Brett Easton Ellisachtige manier. En verder wordt iedereen wel mooi met zijn of haar karakteristieke trekjes geportretteerd, sommigen (Foucault, Derrida) komen er beter af dan anderen (Kristeva, Sollers en natuurlijk ijdeltuit Bernard-Henri Lévy.) Ja, dat waren nog eens tijden.

OMC, Sunday, 22 April 2018 09:03 (one year ago) link

A. Den Doolaard - Het Verjaagde Water
Dé hit van 1947. Het valt nauwelijks voor te stellen. Ondanks het onderwerp toch dik 500+ vrij droge kost, soms Voskuijliaans in de volledigheid. Wel leerzaam. In 'waterheelal' Walcheren ontstond Het Plan. De Deltawerken. Een eerste testcase van de 'watertovenaars '. Een test die alleen maar plaats kon vinden omdat de geallieerden - om de oorlog te winnen - Walcheren lieten verzuipen met wat bommen. (Den Doolaard merkt op dat het gebied Walcheren nagenoeg zo groot is als Hiroshima, gelukkig was de bom anders...)
Als geschiedenisles is het boek nog altijd wel interessant. Termen die allang in de vergetelheid zijn geraakt, en die Den Doolaard eigenlijk als titel had moeten gebruiken. Wat te denken van 'Zinkstuk', of 'Rijshout', of 'Doodwater'. (Hij had echter geen tijd voor negativiteit, teveel een patriot)
Ondanks al zijn alliteraties en als-gelijkstellingen zou hij nooit de slauerhoffiaanse poëet worden die hij altijd had gehoopt te zijn. Dat hij zélf als militair opzichter meewerkte aan het Project Walcheren, dat pleit dan weer wel voor hem, karrend door Zeeland in een 'dukw'. 'Gate benne d'r om gevuld te worden'. Geen Vorm, wel een Echte Vent. (En toch haatte Forum hem, om literair-begrijpelijk redenen).

Ludo, Saturday, 5 May 2018 13:33 (one year ago) link

Dé hit van 1947

Het zou helemaal geweldig zijn als dat als verkooptekst op het kaft zou staan.

EvR, Saturday, 5 May 2018 18:47 (one year ago) link

ghehe :D nee in die jaren had literatuur nog net teveel status om dat als uitgever te durven, geloof ik. dat komt pas met Jan Cremer.

Ludo, Sunday, 6 May 2018 08:02 (one year ago) link

Sartre - Walging

Ik typ/schrijf steeds Sastre. Teveel wielrennen gezien. Zo'n 120 pagina's is Walging een nogal saai academisch gebeuren. Een soort promovendus in een bibliotheek, werkend aan een biografie, althans, met het plan, de bekende procrastinatie. Frida Vogeliaanse zelfobservering. En net als ik denk: nee Sartre als romancier, dat is 'm niet. BAM. De walging slaat werkelijk toe. Het existentiele drama. De grond onder de voet weggeslagen, niet om enige werkelijke reden, maaar door het ontbreken van Zijn. Klinkt wazig, maar wordt almaar concreter. Het drama van de Autodidact. Kleine vogelaar in de bibliotheek. (Ik zie opeens in waarom Paul Schrader juist deze sfeer, dit verhaal als inspiratie gebruikte voor Taxi Driver)
Toch nog een mooi en beklemmend dus. En de historicus, hij blijkt pas aan het eind slechts 30! "Ik schaamde me voor zijn schande"

Ludo, Friday, 18 May 2018 16:04 (one year ago) link

William Gibson - Zero History
Spook County uit 2007 was een tegenvaller en daardoor sloeg ik deze destijds even over. Maar een prachtig ongelezen exemplaar bij de 2ehandszaak kon ik niet laten liggen. Gelukkig is dit een veel beter boek al blijf je achteraf een beetje met een gevoel achter van "much ado about nothing". De in eerdere boeken geïntroduceerde Belgische reclamemagnaat Hubertus Bigend keert weer terug als de motor die de ex-rockzangeres Hollis Henry en een ex-verslaafde Milgrim op pad zoekt om de identiteit te achterhalen van de ontwerper van het obscure denim-merk Gabriel Hounds. Maar in hun onderzoek raken ze ook de wereld van legerkleding (wie zulke orders binnenhaalt is meteen binnen) waar een aantal minder amusante figuren opereren. 2/3 van het boek is redelijk geweldig, een fraai kijkje in post-9/11 militarisme vol nare mannetjes met nare plannetjes en de manier waarop tegelijkertijd mode, cool, consumptie complexer wordt. Erg mooi geschreven, maar zoals wel vaker kan Gibson er weer lastig een leuk eind aan breien (toch wel weer erg McGyver). Gibson kan ook heel goed onsympathieke personages neerzetten maar zoals wel vaker vraag ik me af of dat de bedoeling is, want iedereen wantrouwt bijvoorbeeld Bigend die ik toch altijd wel een okaye gast vind met zijn rare ideeën en avant-gardistische bluf.

OMC, Saturday, 26 May 2018 12:35 (one year ago) link

two weeks pass...

Elias Canetti - Het Ogenspel

Zij voelt dat ik er ben en houdt zich slapende. Wat zijzelf, in mijn plaats, gedacht zou hebben speelde door het hoofd, want ik was zij, wij kenden elkaars gedachten, het waren onze eigen gedachten.

Laatste deel van de memoires van Elias Canetti. Het minste, maar ik ben blij het gelezen te hebben. Het zijn de stervensdagen van Wenen, vlak voor de Anschluss. Het slotakkoord der grandeur. Canetti wordt omringd door beroemde mensen. Nu beroemde, toen nog niet, of toch minder. Alban Berg, Kokoschka, Broch, moeder en dochter Mahler, een brief van Thomas Mann.Robert Musil is de grootste, maar die moet door een groepje Weners onderhouden worden, omdat hij totaal niet met geld om kan gaan. In de beschrijving van de woeste volkse beeldhouwer Wotruba overtreft Canetti zichzelf. In dit deel lijkt hij toch al beter in de analyse van anderen, dan van hemzelf. Dit boek staat dan ook het dichtst bij zijn analyse van de massa. Hijzelf komt er soms wat vrouwonvriendelijk vanaf, maar dat kunnen we wellicht wijten aan Het Martyrium. Voor mij een 'fictief' boek, omdat ik het alleen uit deze memoires ken. Eindelijk in voorbereiding. Misschien toch eens lezen. Zeer persoonlijk wordt het aan het eind. De memories kunnen niet anders dan eindigden met de dood van de Moeder. Een Proustiaanse nadering in geur. De twee haten en houden van elkaar, zoals dat gaat met ware moeders en zonen. Zou Freud zeggen. Van hem moet Canetti echter niks hebben.

Ludo, Friday, 15 June 2018 11:04 (one year ago) link

one month passes...

Akira Kurosawa - Something Like an Autobiography
Autobiografie uit 1982. Geweldig boek dat eigenlijk uit twee delen bestaat. In het tweede deel vertelt Kurosawa over zijn carrière in cinema aan de hand van zijn eerste films tot Rashomon (eindigt prachtig dat hij sacherijnig thuis komt omdat The Idiot is afgekraakt, geen films bij zijn maatschappij meer mag maken en zijn vrouw hem feliciteert, "Gouden Leeuw gewonnen in Venetië voor Rashomon!" waarvan hij niets eens wist dat het was ingezonden.) Maar zijn jeugdhereninningen maken dit tot een van mijn favoriete boeken, meeslepend en met droge humor vertelt, je zit helemaal in een Japan dat niet meer bestaat (prachtige beschrijving van geuren, professionele verhalenvertellers en beroepen die niet meer bestaan). Pa is telg uit een samoerai-familie en wordt helemaal kriegel als zijn vrouw de vis niet in de goede richting serveert. De jonge Akira is een vreemde vogel: vrij slecht op school maar gaat wel elke ochtend voor zonsopgang braaf naar kendo-les. Zijn oudere broer is bijkans excentrieker en zijn wat strenge voorbeeld. Alles komt bij elkaar tijdens de aardbeving van 1923 wanneer de broers samen op pad gaan om de ravage te bestuderen. Uiteindelijk pleegt zijn broer op jonge leeftijd zelfmoord.

OMC, Saturday, 21 July 2018 17:54 (one year ago) link

Hideo Yokoyama - 64
Naar het schijnt enorm populair in eigen land, deze lijvige detective (600+ pagina's). Lekker vertaald in ieder geval. Ik ben niet super ingewijd in het genre maar ik heb het vermoeden dat Yokoyama een flink aantal conventies van het genre negeert. Bijvoorbeeld: de eerste 500 pagina's is het niet echt spannend. Meer mysterieus op een licht onaangename manier. Het grootste deel gaat ook nog eens over een oud-rechercheur die de media-afdeling leidt van de regionale politie en vooral ruzie heeft met journalisten over het al dan niet opheffen van anonimiteit in berichtgeving. Ondertussen spelen er twee zaken op de achtergrond: de tienerdochter van deze Mikami is van huis weggelopen en al lange tijd zoek en het korps kan niet verkroppen dat een oude kidnapzaak van een 7-jarig meisje ooit slecht is afgelopen. Langzaam wordt Mikami weer in die laatste zaak getrokken wat hem door de eindeloze bureaucratie leidt waar de hoge bazen een soort onaantastbare Boeddha's zijn die in raadsels spreken. Vreemd boek, mooi realistische blik in de Japanse samenleving, maar ook met een vreemde opbouw met een plotse versnelling tegen het einde en zeer aparte afhandeling van de losse eindjes die je niet vaak zult zien in het Westen.

OMC, Sunday, 22 July 2018 13:09 (one year ago) link

two weeks pass...

Asimov - De Robotromans
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/e/e5/The-naked-sun-doubleday-cover.jpg

Zit een beetje te peinzen of ik mijn master-scriptie over Wim Gijsen zal schrijven (volgens mij totaal vergeten, vermoedelijk terecht, maar dat kan dan ook wel weer leuk zijn). Dus eerder dit jaar ter voorbereinding al wat Clarke gelezen. Dat boeide me niet zo. Asimov is een goede jeugdherinnering van me (slappe lach met mijn vader om een of ander verhaal). En deze Robotromans zijn gelukkig ook verrassend goed. Met name de eerste 2. De allereerste ('de stalen holen') vormt een perfect cinemagische detective. Kan iemand een goeie tech noir van maken. De 2e is nog interessanter, modern on-fysieke webcam-toestanden op Solarie, en de freudiaanse seksualiteit die daaronder borrelt, en uiteindelijk wel tot ontploffing moet komen. Een mens wil toch meer zíen dan alleen kijken. De 2 delen daarna hebben weliswaar stoere titels, maar zijn typisch werk van een latere schrijver. Beide delen zijn ieder zo'n 400 pagina's (dat is dubbel zoveel als de eerste 2), wat een beetje zelfoverschatting en gewoon luiheid is van Asimov. Niettemin eindigt het allemaal wel weer intrigerend. De aarde moet opgeofferd worden voor het grotere goed. Climate change will do that for us, denk ik zo, deze zomer in gedachten houdende. We moeten er wel op uit.

Ludo, Thursday, 9 August 2018 15:56 (one year ago) link

Wim Gijsen, die is natuurlijk rijp voor herontdekking. Geen idee of hij goed was. Ik stelde me altijd voor als een soort Lord of the Rings tovenaar, maar waarschijnlijk klopt dat niet. :) Zou eens wat moeten proberen, je kunt die boeken vast voor nop overal vinden. Vroege Asimov moet ik ook weer eens een kans geven. Dat hele Foundation-geneuzel heeft me altijd afgeschrokken.

OMC, Sunday, 12 August 2018 18:49 (one year ago) link

gheh. ja ik heb al een hele stapels Gijsens uit de kringloop voor 50 cent per deeltje binnengehengeld. Nog altijd niet durven beginnen though. (Misschien eerst AL zijn boeken vinden, nerd face). Genderkwesties zitten er op zeker wel in (Deirdre!).

project voor 2019 hoe dan ook.

Ludo, Sunday, 12 August 2018 19:44 (one year ago) link

Iskander de dromendief, dat moet toch goed zijn.

OMC, Sunday, 12 August 2018 19:51 (one year ago) link

:D

*plaatje Leo in INCEPTION.

Ludo, Monday, 13 August 2018 06:50 (one year ago) link

one month passes...

Saul Bellow - Ravelstein
Aardige roman a clef over Bloom (die van Closing of an American mind) geschreven door zijn oudere vriend Bellow (even joods en conservatief). Bloom sterft aan AIDS - dat is bijna een statement an sich - van Bloom én van Bellow die dit 'onthulde', want hij is erbij, filosoferend met 'Ravelstein' over het leven en de dood (en de Chicago Bulls, en dure kleren). Met veel liefde opgeschreven, vaak erg babbelig, en in herhaling vallend, maar dat moet haast bewust zijn. Gaandeweg raakt Bellow namelijk zelf ook ziek (hij loopt iets op op Saint Martin) waarna hij begint te bazelen, te ijlen. En hij móet blijven leven, want hij heeft de inmiddels morsdode Bloom belooft een 'korte biografie' over hem te schrijven. Tegelijkertijd voelt hij, als ik leef, en ik schrijf, dan sterf ik dán.
Hij bleef leven. Hij schreef. En stierf. (5 jaar later, het was zijn laatste boek.)

Ludo, Saturday, 29 September 2018 17:34 (ten months ago) link

two weeks pass...

Natsume Sōseki - 吾輩は猫である/I Am a Cat
Lijvige klassieker uit de Japanse literatuur heeft gewoon een kat als verteller. Geweldig idee wat begon als een kort verhaal maar zo succesvol bleek dat Soseki hoofdstukken bleef toevoegen. De naamloze kat wordt geboren en gescheiden van zijn moeder en eindigt na wat omzwervingen bij een familie van leraar. Daar kan hij mooi de mores van de Japanse burger in de Meiji periode bestuderen. Prima tijd natuurlijk omdat de Westerse invloeden op allerlei gebieden intrede beginnen te doen. Zijn baasje is een wat nukkige leraar die zichzelf heel wat vindt en paar typische vrienden heeft, waaronder de zuigende grapjurk Waverhouse, die regelmatig langskomen. Fijn boek, vaak erg grappig maar wel het beste wanneer de kat zich in analyses verbaast over de minderwaardige mensheid. Gewoon verfilmd zie ik nu, ook als anime (duh).

OMC, Sunday, 14 October 2018 09:58 (ten months ago) link

Marlon James – A Brief History Of Seven Killings
Bombo r'asscloth, wat een lijdensweg. Won de Booker Prize in 2015, maar dat doet vooral een oud jurycliché vermoeden: je leest de eerste honderd pagina's, én het einde, en oordeelt. Die eerste honderd pagina's is deze tour de soufflé inderdaad nog very impressive. In Jamaicaans slang vertelt James over Kingston eind seventies. The Singer - kan er maar één zijn uiteraard - is op het toppunt van zijn reële, fysiek gematerialiseerde roem. Er komt een Peace Concert, en een moordaanslag (of twee). Heel muzikaal wordt het verhaal verder nergens helaas. Kingston loopt vol met grote en kleine gangsters, al dan niet van de CIA (of de Cubanen). Als het spannend wordt laat James ook nog de interpunctie los, en vergis je niet, het was al niet eenvoudig deze you dem crazy brethren, me no battyhole-extravaganza bij te houden. Dat is een paar scenes heel erg leuk, gangsters onder invloed die bij zichzelf blijven denken 'all me want is fuck fuck fuck but all me do is kill kill kill', maar zelfs dat wordt toch een trucje. (Actiescene = interpunctie weg.) Een ander structuur-ding wordt wat later vermoeiend. We krijgen korte hoofdstukjes, steeds vanuit één perspectief. Die monoloog interieur in mozaïekvorm begint na een pagina of 500 samen te smelten tot een ondefinieerbare brij. Een groot schrijver (een schrijver met dít overduidelijk aanwezige talent) schrapt en schrapt. Op een gegeven moment ging ik vermoeden dat James zijn hoofdstukken niet eens had herlezen. (De bekende politicus Seaga heet a clef Nasser, maar ergens slipt er toch een oorspronkelijke naam erdoor) Misschien was de editor ook met de gedachten afgedwaald. Nah, geen Uptown Top Ranking van mij.

Ludo, Saturday, 27 October 2018 15:23 (nine months ago) link

Tering...ergens ben ik nieuwsgierig en ergens denk ik "no way, no day, mon."

OMC, Saturday, 27 October 2018 17:03 (nine months ago) link

wise, wise, cool runnings.

Ludo, Saturday, 27 October 2018 17:15 (nine months ago) link

one month passes...

Charless Stross - Accelerando
Er is een bepaald soort sciencefiction dat loopt van Olaf Stapledons Last and First Men naar Sterlings Schismatrix en Greg Bears Eon van echt compleet losgaan op de toekomst van de mensheid. En daar sluit Accelerando uit 2005 op indrukwekkende wijze op aan. Het eerste cyberpunkachtige deel is nog wat zoekende maar dan gaat de singularity los, is de dochter van de hoofdpersoon al snel een soort tech-godin geworden die zich rond Jupiter vestigt en dan realiseer je dat je nog 300 pagina's hebt te gaan, waarin Stross met ongelofelijke bluf de vreemdste innovaties introduceert. Een van mijn favoriete toch wel een ruimteschip ter grootte van blikje waarin een virtuele crew zich drie lichtjaren verder naar een buitenaardse router verplaatst. Wonderbaarlijk boek dat een hele aparte leesplezier genereert.

OMC, Sunday, 9 December 2018 12:41 (eight months ago) link

Frida Vogels - De Harde Kern 2
Uiteraard weer heel bijzonder, misschien niet heel goed, of in elk geval minder dan De Harde Kern 1, dat meer een Bergmaniaanse huwelijksroman was. Scenes from a failed marriage. Uit dit boek, waarin Frida ook werkelijk Frida heet, leren we duidelijker van het waarom en het hoe, zonder dat die Harde Kern nou écht wordt bereikt, of ze die durft te bereiken. Frida is frigide (net als haar moeder), mogelijk lesbisch (net als haar moeder), en bovendien verliefd op haar bloedeigen broer, een zoon van moeder dus, ook. Een zwik heavy thema's, die ze omzichtig benaderd, omcirkeld, om dan weer terug te schrikken. De momenten met broer lijken wat op Musil's Man Zonder Eigenschappen (wellicht de Laatste Grote Roman met een incest-thematiek). Verder baseert Frida zich veelal op Het Land van Herkomst van Du Perron. Haar grote held, na haar broer dan... (Ze gaat bij mevrouw Du Perron op bezoek zelfs) Het eindigt in Eduards voetsporen in Bretagne. Dat voorbeeld is misschien waarom dit uiteindelijk het mindere Harde Kern-deel is. Ter Braak en Du Perron waren - uiteraard - de mannen van de Vent-stroming (in Forums Vorm of Vent discussie) Frida's goede vriend Voskuijl heeft in hun traditie gewerkt, en geleefd, jezelf volledig in boekvorm 'litteraturen'. Een enorme tour de force, waarin ieder moment je boek je leven dreigt te worden. Maar de hele zaak is, in de kern en postmodern gezien - een onmogelijkheid. Wat dat betreft ben ik uiteindelijk meer op de hand van WF Hermans (die Ter Braak en Du Perron graag aanviel) en meer met literatuur als Vorm had. Hij zou niets van De Harde Kern moeten hebben, bijna 800 pagina's filosofisch-melancholisch meanderend, en uiteindelijk in een even tragische als gepast Niets eindigend. Even irritant als mooi. En altijd ongrijpbaar. Typisch Frida.

Ludo, Friday, 14 December 2018 16:32 (eight months ago) link

Georges Perec - Het leven een gebruiksaanwijzing
De eerste alinea is even schrikken...maar het valt allemaal reuze mee verder. Inleiding is meteen een meta-analyse van het boek zelf. En bij het slot dacht ik even "wat?" maar het kwartje viel al snel. Want het levenswerk van de grote puzzelaar is natuurlijk ook Perec zelf die jaren nodig heeft gehad om deze literaire puzzle te voltooien. Je weet ook meteen waar Bolaño inspiratie heeft opgedaan (en talloze anderen).

Hugo Claus - De koele minnaar
Grunberg meets Fellini. Ongelooflijk dat dit begin jaren '50 is verschenen want je leest het er niet aan af. Tragikomische toestanden in Italië, op een filmset ook nog. Noorderling valt voor filmster in wording en de afloop laat zich raden. Claus toont geen enkele vorm van medelijden met zijn personages.

EvR, Friday, 14 December 2018 21:47 (eight months ago) link

zou het ooit verfilmd zijn, dat De Koele Minnaar, klinkt doenbaar (en tof)

Heel benieuwd naar Het leven, een gebruiksaanwijzing inmiddels. Misschien iets voor zomer 2019.

Ludo, Saturday, 15 December 2018 07:34 (eight months ago) link

two weeks pass...

Don Delillo - The Names
Interessant overgangsboek van Delillo waarin eigenlijk alle interesses van de man samenkomen: Amerikaanse (buitenland)politiek, taal en sektes. Veel colour locale, want het boek speelt grotendeels in Griekenland. Eerste deel van het boek is bijna saai (het lijkt wel een standaard detectiveverhaal), maar als alle kaarten geschud zijn wordt het weer ouderwets spannend. En dat blijft het ook. Zoals vaker bij Delillo veel mooie melancholieke bespiegelingen, bijvoorbeeld wanneer vader en zoon een autorit door het regenachtige Griekse landschap maken. Mooi ook de bespiegelingen over film (er doet een filmmaker mee die wel wat aan Herzog doet denken gezien zijn interesses), later verder uitgewerkt in "Libra" en "Underworld". En de apotheose midden in de woestijn (waar anders).

EvR, Sunday, 30 December 2018 21:11 (seven months ago) link

Een van mijn favo DeLillo's toch wel.

Will Ashon - Chamber Music: about the Wu-Tang [in 36 pieces]
Bij vlagen meesterlijke kritiek van Enter the 36 Chambers het debuutalbum van Wu-Tang Clan. Zeker niet mijn favoriet (Tical, Only Built for Cuban Linx en Liquid Swords zijn alledrie veel beter IMHO) maar goed wel een game-changer, zoals ook in S2 van Hip Hop Evolution duidelijk werd gemaakt. De Engelsman maakt er 36 essays van en doet een aantal dingen echt heel goed. Allereerst blijft hij als een bloedhond het inherente rascisme van de Amerikaanse maatschappij achtervolgen, het klimaat waar de plaat uiteindelijk in gedijd (met overigens een buitengewone conclusie in het hoofdstuk over Ghostface Killah). Beetje een spoiler maar het hoofdstuk waar hij de wortels van die "fluitketel-sample" beschrijft is werkelijk adembenemed. En zo heeft Ashon wel meer insteken (de omgeving, de kung fu-films, de drugs, dat Polo-jack van Raekwon) die je zoals een goede kritiek op hernieuwde wijze naar de muziek laat luisteren, waarbij ook elke lid op zijn eigenzinnige krachten wordt ontleed (Method als stonede samplemachine, de flow van Ol' Dirty, de kalmte van U-God, etc) Hou je op enige wijze van hip-hop en dus van de Wu dan is dit gewoon verplichte kost. Schriftelijke overhoring over 3 weken.

OMC, Sunday, 30 December 2018 21:44 (seven months ago) link

ha! awesome, eretitel Buitenlandse Subjectivist van het Jaar.

Ludo, Monday, 31 December 2018 12:08 (seven months ago) link

Guess that's my call, die Chamber Music. :)

Ik vind het debuutalbum overigens echt wel on par met die drie. En ik zou Return To The 36 Chambers daar ook nog wel bij willen doen.

Blaka Skapoe, Monday, 31 December 2018 12:30 (seven months ago) link

eretitel Buitenlandse Subjectivist van het Jaar.

Is wel zo. :)

Misschien ben ik te streng voor 36 Chambers, maar ik vind het vooral een plaat met een aantal geniale pieken en tegen het einde verlies ik mijn aandacht. Heeft Return to the 36 Chambers ook wel een beetje last van. En de muzikale sprong die RZA maakt in een jaar tussen 36 Chambers en Tical vind ik altijd buitengewoon.

OMC, Monday, 31 December 2018 13:07 (seven months ago) link

two months pass...

Barrington J. Bayley - The Knights of the Limits
Dit je eckte-eckte jaren '70 knetterharde psychedelische filosofie SF. De beste SF dus. Negen verhalen die het buitenaardse inleefbaar maken of zoals in 'The Problem of Morley's Emission' de uitgestrektheid van het heelal haast tastbaar doet aanvoelen.

OMC, Saturday, 9 March 2019 15:33 (five months ago) link

oeh, kan ik niet lezen tot mijn Gijsen scriptie af is om niet gecorrumpeerd te raken door eckte eckte Denkers.

Stefan Zweig - De wereld van Gisteren
"Op een keer, bij een van mijn laatste bezoeken, nam ik Salvador Dali mee, naar mijn mening de begaafdste schilder van de nieuwe generatie, die een enorme verering voor Freud had, en terwijl ik met Freud sprak, maakte hij schetsen. Ik heb ze Freud nooit durven laten zien, want in zijn helderziendheid had Dali de dood al in hem afgebeeld."

Een man met heel veel, heel beroemde vrinden! Zweig. Eerst lijkt het een nadeel aan zijn memoires, een beetje op pochen zelfs, ook omdat hij toch iets meer vergeten is geraakt dan de velen die hij noemt. Maar gaandeweg wordt het een kwaliteit, de gevierde bestseller-auteur is altijd op de juiste plek. Hij zwaait de keizer uit, wanneer die uit Oostenrijk moet vertrekken, nog hopend op de Hongaarse kroon. Hij zit bij Rathenau in de auto, in een van diens laatste persoonlijke gesprekken. (Niet veel later werd Rathenau in diezelfde dienstauto doodgeschoten.) En hoe dichter Zweig het Bu nadert, hoe meer lucide hij analyseert, hij laat de Grote Generalisaties waarmee hij begon achter zich, en wordt zo persoonlijk als Canetti. Als ware liberaal, weet wereldburger Zweig zelfs nog hoe het was... zonder paspoort rond mogen reizen. "Er bestonden geen permits, geen visa, geen verplichtingen; dezelfde grenzen die nu door middel van douaniers, politie, marechaussee, en dankzij het pathologische wantrouwen van allen tegenover allen in prikkeldraadversperringen zijn veranderd, waren toen niet meer dan symbolische lijnen, die je even zorgeloos overstak als de Greenwichmeridiaan."

Ludo, Friday, 15 March 2019 18:36 (five months ago) link

Mooi.

OMC, Friday, 15 March 2019 19:02 (five months ago) link

three weeks pass...

Carolyn Burke - Lee Miller
Degelijke biografie van een van de interessantste vrouwen van de 20ste eeuw. Geweldige foto van Man Ray (natuurlijk) op de voorkant en dat blijft het mooiste deel: surrealisme, Parijs, jaren '20-30. Daarvoor een choquerende verkrachting op 7-jarige leeftijd waar haar ouders haar doorheen slepen. Miller lijkt haast achteloos alles voor elkaar te krijgen: fotomodel bij Vogue, avant-garde fotografe, acteren voor Cocteau, vrienden met Picasso en dan aan het einde van de WOII oorlogfotograaf wat resulteert in een legendarische foto in Hitlers bad en een traumatisch vastleggen van de bevrijding van Dachau. Ondanks een wat stroef huwelijk en alcoholisme echt een bijzonder leven met een hele vreemde relatie met haar vader die haar jarenlang naakt fotografeerde, zelfs samen met Man Ray achter de lens met wie hij het prima kon vinden. Kortom, het boek schrijft zichzelf haast. Apart einde ook waar Burke Miller net voor haar dood ontmoet.

OMC, Friday, 5 April 2019 14:46 (four months ago) link

three weeks pass...

Michail Boelgakov - De meester en Margarita
'Hij was echt, alle anderen een hersenschim.' Berucht gecompliceerde Sovjet-roman over... 'de ridder Pontius Pilatus', en wat doordraaiende leden van een literatuurgenootschap. Oh, en over heksen, pratende katten, faustiaanse duivels en de KGB (in vermomming). Stalin was niettemin fan van Boelgakov, wat ervoor zorgde dat hij een natuurlijke dood kon sterven. 11 jaar werkte hij aan dit magnum opus, hele stukken moest hij (hij werd blind) dicteren. Navertellen onmogelijk, maar zelden een roman gelezen die zo hermetisch en tegelijkertijd zo grappig is. (En dus precies en alleen in die combinatie) Ach.. 'Een feit blijft een feit, niet waar.'

Ludo, Tuesday, 30 April 2019 11:12 (three months ago) link

Even met de teletijdmachine gluren, want enthousiast was ik, maar wel veel details ben ik vergeten inmiddels (behalve dat tramongeluk in het begin natuurlijk.) Later nog eens zo'n vintage Mick Jagger interview gezien waar hij het expliciet noemt als een van invloeden op 'Sympathy for the Devil'.

OMC, Tuesday, 30 April 2019 13:18 (three months ago) link

klinkt wel als een aanrader :-)

EvR, Tuesday, 30 April 2019 15:44 (three months ago) link

zo onnavolgbaar dat ie vast eindeloos herleesbaar is.

ik ben echter toch ook wel benieuwd naar Boelgakov's early work, want dit lijkt een compendium van al zijn stijlen en registers in 300 pagina's. Wie weet werkt het los wel beter, of in elk geval.. begrijpelijker :P

Ludo, Tuesday, 30 April 2019 19:56 (three months ago) link

Albert Vigoleis Thelen - Het Eiland Van Het Tweede Gezicht
De eerste en enige druk (uit 2004) van een Duits boek uit 1953. Deze pil van 960 pagina´s is een combinatie van een autobiografisch reisboek, schelmenroman en oorlogsdocument dat begint in 1931 en eindigt met een vluchtpoging voor Duitse en Spaanse moordcommando’s in 1936. Het verhaal is simpel: Duitse schrijver en zijn vriendin worden door zijn zwager per telegram ontboden naar Mallorca. Hij ligt "op sterven", waarmee eenmaal ter plaatse wordt bedoeld: "kaalgeplukt door mijn partner, een ex-prostituee met losse handjes". Het verhaal beslaat een periode van zo'n zes jaar want Thelen heeft eerst niet de middelen om weg te gaan, later wel de middelen maar geen behoefte meer om te vertrekken, totdat de Spaanse Burgeroorlog voor de deur staat en vluchten de enige mogelijkheid tot veiligheid biedt.
De persoonlijke belevenissen van Thelen zijn pas later schrift op gesteld en daarmee niet helemaal “betrouwbaar”: ook moesten er nogal wat personen in bescherming worden genomen door Thelen. Wat het meest opvalt aan dit boek is de stijl: eerder een soort meta-stijl a la Cervantes. Pas later wordt duidelijk hoe dit boek precies is ontstaan: Thelen heeft 500 pagina´s moeten schrappen uit zijn manuscript, maar wat er geschrapt is staat er nog, zij het in verkorte vorm. Thelen is dus zijn eigen redacteur geweest. Dus dat betekent veel niet ter zake doende anekdotes die rustig een hele pagina in beslag nemen, paginalange redeneringen of uitleg bij iets wat nog komen of teruggrijpt op eerdere hoofdstukken, of gewoon zomaar wat losse opmerkingen over zijn literaire vrienden (Thelen was bevriend met Thomas Mann, Slauerhoff, Ter Braak en dol op theologische verhandelingen in het algemeen). En dat ook nog eens in onnavolgbare kronkelende zinnen die grammaticaal wel gewoon helemaal kloppen en desondanks de vaart erin houden (hulde voor de vertaler ook). Het mooist echter is het verhaal zelf: Thelen is een naïeve goedzak die pas in de gaten heeft hoe hij door snode Spanjaarden wordt geplukt als hij zelf alles kwijt is en zich noodgedwongen opnieuw moet uitvinden in den vreemde (zijn Zwitserse vriendin Beatrice levert geestig commentaar op zijn stommiteiten). Het begint hem al snel te dagen dat er iets niet klopt als hij met haar zonder geld en werk in een rovershol/openluchtbordeel mét altaar terechtkomt waar de ratten zijn boeken aan gort knagen. Zijn gehuurde "onderkomen" daar blijkt ook geen dak te hebben. Als het dan ook nog eens flink gaat regenen is de maat vol en vertrekt hij naar een pension en begint een cursus overleven voor beginners. Daarna wordt stapje voor stapje de maatschappelijke ladder met succes beklommen en leert Thelen alle lagen van de bevolking kennen, wat hem street credit oplevert bij de locals (hij is een graag geziene gast bij adel/literaire figuren en andere famosos). Dat gedeelte is wat saai maar gelukkig komen er allerlei lijpe en geslepen figuren langs waar Thelen vaak wel raad mee weet. Maar dan gooit de politieke realiteit roet in het eten en moet Thelen vluchten naar het vasteland (hij staat te boek als ongewenste vreemdeling en overleeft als bij toeval meerdere razzia’s). Dat deel is wat erg kort maar een kort “weerzien” in een veel later toevoegde epiloog voegt nog weer een diepere laag toe aan de bijna duizend pagina´s die eraan vooraf gaan, met als onderliggende boodschap "alles van waarde gaat voorbij". Terecht een jarenlange geheimtip onder schrijvers.

EvR, Friday, 3 May 2019 19:39 (three months ago) link

wop wop (nooit van gehoord)

(Thelen was bevriend met Thomas Mann, Slauerhoff, Ter Braak en dol op theologische verhandelingen in het algemeen)

als ze er nog niet zijn, zullen ze komen, die 10000 scripties.

Ludo, Saturday, 4 May 2019 10:48 (three months ago) link

Onlangs heeft een andere uitgever het aangedurfd nog een boek van ´m uit te geven.

EvR, Sunday, 5 May 2019 09:24 (three months ago) link

Voor de volledigheid: Bret Easton Ellis - White.

OMC, Tuesday, 7 May 2019 07:08 (three months ago) link

two weeks pass...

Joan Didion - Salvador en Miami
Na een pauze verder gegaan in de complete non-fictie van Didion waar we inmiddels in de jaren '80 aanlanden. Salvador is een buitengewoon hopeloos boek. Met haar afstandelijke observaties krijgt de grimmige burgeroorlog iets van een sluimerende droom waar je maar niet uit ontwaakt. Miami zat ik van te voren een beetje tegen aan te hikken maar blijkt een geweldig boek. Didion weet er een hele vreemde stad van te maken, een soort tropisch Latijns-Amerikaanse stad in de Verenigde Staten, een hele eigen wereld. Vervolgens portretteert ze de Cubaanse diaspora in al zijn facetten met een voor mij toch wel verrassend aantal gewelddadige zijtakken (gewoon met aanslagen in de V.S. zelf). In het laatste deel maakt ze een onverwachte sprong naar Washington D.C. waar Reagan een nieuw soort politiek heeft geïntroduceerd wat uiteindelijk eindigt in het Iran-Contra schandaal. Wat een doolhof. Past mooi bij Didions stijl die hier vaak op haar best is met zinnen die je een kant op lijken te leiden en opeens heel ergens anders uitkomen.

OMC, Wednesday, 22 May 2019 06:53 (two months ago) link

Bruce Sterling - A Good Old-Fashioned Future
Een leuke collectie korte verhalen uit de jaren '90 waarvan de meeste niet zijn gedateerd. Sterling is altijd een ideeënmachine en hier zijn de toekomstfantasieën van de nabije variant. Als Texaan in Europa heeft hij ook een fijne kosmopolitische blik waardoor de verhalen op allerlei locaties afspelen (o.a. Californië, Japan, Finland en Düsseldorf). Licht satirisch van toon met een nadruk op vaak coole subculturen waardoor het leven nooit saai is.

OMC, Sunday, 2 June 2019 21:31 (two months ago) link

two weeks pass...

Thomas Pynchon - Slow Learner
Collectie vroege verhalen, met inleidend essay van de schrijver zelf. Het meest toegankelijke wat ik tot nu toe van de man las. Mooiste verhaal is ook meteen het langst, "The Secret Integration".

EvR, Tuesday, 18 June 2019 19:59 (two months ago) link

three weeks pass...

Don Delillo - Great Jones Street
De derde roman van Delillo uit 1973 is een soort literaire versie van Taxi Driver. Rockster Bucky Wunderlick zijn bestaan als martelaar en zoekt zijn heil in een appartement in New York, dat dient als schuilplaats. Lang duurt dat niet want al gauw staan er managers, journalisten en andere nieuwsgierige types op de stoep. Dat de kille, nihilistische Wunderlick ook menselijke trekjes heeft blijkt als zijn reislustige vriendin Opel langskomt en een feestje geeft met allerlei rare genodigden (David Lynch moet dit boek gelezen hebben, want het doet erg denken aan de feestscene uit Lost Highway, en het geheim dat Bucky's buurvrouw voor de wereld verbergt doet denken aan een andere bekende Lynch-film). Dan stokt het aanvankelijke plot ineens en komen er Verdachte Pakketjes in beeld, met alle Pynchoniaanse paranoia die daarbij hoort. Dat idee heeft Delillo beter uitgewerkt in "Running Dog" maar het dwingt Wunderlick keuzes te maken en zijn stek te verlaten. Het laatste hoofdstuk, met impressies van New York streetlife, is fenomenaal.

EvR, Wednesday, 10 July 2019 20:15 (one month ago) link

*Rockster Bucky Wunderlick IS zijn bestaan als martelaar BEU

EvR, Wednesday, 10 July 2019 20:16 (one month ago) link

Het Oude New York in optima forma die roman.

OMC, Wednesday, 10 July 2019 20:21 (one month ago) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.