Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Message Bookmarked
Bookmark Removed

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Gutenberg.jpg/180px-Gutenberg.jpg

Over boeken die we gelezen hebben. Of willen lezen. Of nooit zullen lezen. Enzo.

Want dat mis ik wel van het oude nieuwe forum.

Martijn Grooten, Friday, 24 August 2007 21:34 (fifteen years ago) link

En om zelf maar even het spits af te bijten, want een hoop gelezen van de zomer, waaronder:

Orhan Pamuk - Snow
Duurde eeuwen (en honderden pagina's) voor ik er een beetje inkwam, maar is wel een heel erg mooi boek dat heel goed in elkaar zit. Ook het soort boek waarmee je nobelprijzen wint, natuurlijk. (Maar ik ben vrees ik, als het om boeken gaat, gewoon een gitaarsololiefhebbende rockist.)

Frank Westerdam - Ararat
Literaire non-fictie en denk ik mijn favoriet in het genre, omdat hij altijd verschillende niet-alledaagse onderwerpen zo mooi in één booek weet te stoppen. En dat dan heel subjectivistisch benadert.

Mark Haddon - A Spot Of Bother
Ionica had hier op het oude forum iets over gezegd, maar ik weet niet meer wat. Ik vond het een buitengewoon grappig boek. Niets meer verder, maar dat hoeft ook niet. Dat hij ook het totaal andere Curious Incident.. heeft geschreven is vooral toevallig.

Rachel Seiffert - Afterwards
Was erg onder de indruk van haar vorige boek, The Dark Room, en dit las ook vlot wel, maar ik had wel een onvoldaan gevoel aan het eind. Volgens mij was het boek gewoon nog niet af.

Douglas Coupland - Generation X
Omdat ik die toch ook eens gelezen moest hebben. Ja, wel goed enzo, maar vast beter als ik er vijf (of tien) jaar geleden aan begonnen was.

Jonathan Coe - The Rain Before It Falls
Mijn eerste Coe (werd ook tijd) en maar meteen eentje gekocht die kennelijk nog niet uit i(behalve bij de Libris op Schiphpol). Vond 'm erg indrukwekkend en ga nu maar meteen al die andere boeken lezen.

Martijn Grooten, Friday, 24 August 2007 21:35 (fifteen years ago) link

Ha, leuk...

Lees nu Het Kralenspel van Herman Hesse. Weet nog niet zo goed wat ik er van moet vinden. Het leest lekker weg en is toch ergens zoooo saai. Ben wel benieuwd hoe hij dit meer dan 600 pagina's wil volhouden.

Net de nieuwe William Gibson binnen dus die wil dan ook eigenlijk meteen gelezen worden.

OMC, Friday, 24 August 2007 21:58 (fifteen years ago) link

Nu bezig met:
Ploughing The Clouds, The Search for Irish Soma van Peter Lamborn Wilson, zwaardere kost dan het geweldige Sacred Drift, Essays On The Margins Of Islam.

Afgewisseld met een boekje over Turkse kunstmuziektheorie, ook zware kost.

Dan volgt:
Foucault's Pendulum van Eco, voor wat tegengas op wat ik meestal lees, naar verluidt.

Martijn Busink, Friday, 24 August 2007 23:25 (fifteen years ago) link

naast een hele bulk boeken over nieuwe media onlangs Los van Tom Naegels en Nostradamus van Coupland geconsumeerd. Coupland is toch een geval apart. z'n Miss Waoming, JPod en Microserfs vind ik geweldig, de rest kan me nauwelijks boeien.

ook bediep ik me met psychoanalytische gedachtegoed en Taal en Verlangen van Antoine Mooij in de psycholanalyse op nederlandse bodem en Lacan. interessant.

de slinger van foucault! das tijden geleden!

theo, Saturday, 25 August 2007 07:10 (fifteen years ago) link

<i>Het Complot tegen Amerika</i> van Philip Roth. Interessant gegeven (anti-semiet Lindbergh wint in 1940 de presidentsverkiezingen van Roosevelt en sluit meteen vrede met Duitsland en Japan), maar Roth zal toch nooit een favoriete schrijver worden. Daarvoor is hij te wijdlopig en te stijf.

<I>Elvistranen</i> van Bart Chabot. Gekregen, want ik ben nou niet bepaald een fan van tv-persoonlijkheid Chabot. Maar hij blijkt dus verbazingwekkend goede korte verhalen te kunnen schrijven, hoewel hij beter is in de vorm dan in de plots.

<I>Freakonomics</I> van Steven Levitt en Stephen Dubner. Interessante verslagen over de economie van het drugsdealen en valsspelen bij sumoworstelen en meer van dat soort zaken, maar die Amerikaanse 'That's so amazing!' borstklopperij is wel irri.

Martijn ter Haar, Saturday, 25 August 2007 07:17 (fifteen years ago) link

Hee, ik heb ook een Roth gelezen tijdens vakantie, Everyman. Wijdlopig, ja, daar ben ik het wel mee eens geloof ik, maar erg vind ik dat niet, stijf, hmm, 'conventioneel' vind ik dan een betere term, of 'klassiek geschreven', maar wel erg goed. Over de fysieke aftakeling van een oud lichaam, de tijd, relaties, jaloezie, de dood de dood en de dood van 'vrienden', familie, collegas, ik was onder de indruk toen ik het uit had.

Connie Palmen, Lucifer. Prachtig boek, het verhaal, het onderzoek naar de dood van de vrouw van een componist, is meeslepend, de karakters van het bonte gezelschap rondom de componist en zijn vrouw zijn prachtig neergezet. Zo uit, dat boek. Toch blijft het niet lang hangen. Misschien hoeft dat ook niet.

Nu lees ik Gyorgy Konrads Zonsverduistering, een autobiografisch boek over zijn tijd na WO II. Een jaar geleden trok ik de weldadige schrijfstijl van Konrad niet zo goed, nu proef ik ineens ook een hoop ironie, juist ook door die 'rijke' schrijfstijl, wat me erg aanspreekt.

Verder heb ik tijdens vacance mijn eerste Murakami gelezen, The Wind-Up Bird Chronicle. Daar ben ik verliefd op geworden. In de tweede (Kafka On The Shore) ben ik een endje op weg maar ik doe het rustig an. Verliefdheden moet je koesteren, door de tijd.

Ook was ik aan het begin van de zomer begonnen aan De Dialectiek Van De Verlichting (WAT?! HERHAAL!) DE DIALECTIEK VAN DE VERLICHTING, vol enthousiasme, in het park met een stompje potlood belangrijke passages en opmerkingen aan het onderstrepen, nu ben ik echter even de reden kwijt waarom ik het lees, dus heb ik het weer even opzij gelegd.

De Slinger Van Foucault heb ik denk ik zo'n tien jaar geleden ritueel verbrand, ik kon de dikke dosis pretentie absoluut niet aan (of ik begreep er geen hol van, dat kan ook).

Vanwaar deze titel voor deze draad? Wie is dat plaatje?

erikh, Saturday, 25 August 2007 10:05 (fifteen years ago) link

reden? omdat dialektik der aufklärung één van de belangrijkste sociologische verhandelingen ooit is en nog immmer staat als een huis. maar het is soms een beetje lastig leesbaar boek. ik probeer het mijn studenten eigenlijk ook door de strot te duwen, maar dat heeft tot nu toe weinig succes.

theo, Saturday, 25 August 2007 10:28 (fifteen years ago) link

omdat dialektik der aufklärung één van de belangrijkste sociologische verhandelingen ooit is

Vond er eerlijk gezegd niks aan. :) Maar ja, het is nogal slecht geschreven. Geef mij maar Eros & Civilization uit diezelfde hoek.

Zeg, heeft iemand Het Kralenspel al gelezen? Zo ja, wordt dat nog wat na 200 pagina's want ik word gek van dat brave mannetje Knecht en zijn mannencultus.

Eerste hoofdstuk van Spook Country intrigeert in ieder geval.

OMC, Saturday, 25 August 2007 10:57 (fifteen years ago) link

tja, Marcuse kàn schrijven. overigens vind ik dialektik niet zo slecht hoor, maar ja, ik leg de door jou bewierookte fransen dan weer gapend weg ;-) al zijn er uitzonderingen.

in de 'nieuwe media in NL'-krant die ik momenteel samenstel worden de fransen door een deel van de auteurs ook overal bijgehaald. zal wel typisch nederlands zijn.

theo, Saturday, 25 August 2007 11:49 (fifteen years ago) link

net uit: george pelecanos, geen idee meer welke (boeken zijn inmiddels ingepakt in dozen) was ook niet bepaald z'n beste. plot boeit weinig en nou lees je daar die pelecanos toch niet echt voor maar deze keer waren zelfs de sfeerbeschrijvingen van de mindere wijken van washington dc (aan de hand van muziek en auto's) saai.

in bezig: killing yourself to live van chuck klosterman. beetje het literaire equivalent van een zak chips als je trek hebt. de eerste paar happen/hoofdstukken zijn het beste wat je ooit gelezen hebt - reis per auto door amerika geschreven in dat o zo postmoderne, continu self-referencing en al babbelend uit de bocht vliegende stijltje dat we ook kennen van dave eggers (waar chuck zich in het eerste hoofstduk al voor verontschuldigt) en dan over coole muziek - maar na verloop van tijd wordt het een beetje een irritant truukje.

en ik heb de nieuwe volkskrant gekocht. met ongeveer 76 nieuwe bijlagen. vanaf volgende week gelukkig weer de guardian/observer/independent...

Joris Stereo, Saturday, 25 August 2007 13:37 (fifteen years ago) link

ben eindelijk bezig met 1984 van orwell; staat al jaren in de kast, nooit aan begonnen. en hierna staat extreem luid en ongelooflijk dichtbij voor herlezing op het programma. ben er nog steeds niet over uit of ik dat wel zo'n goed geschreven boek vind, maar ik heb iets met de thematiek.

bas, Saturday, 25 August 2007 14:10 (fifteen years ago) link

staat extreem luid en ongelooflijk dichtbij voor herlezing op het programma. ben er nog steeds niet over uit of ik dat wel zo'n goed geschreven boek vind, maar ik heb iets met de thematiek.

vond 'm in het engels brilliant geschreven, juist. terwijl ik z'n debuut waardeloos vind. heet iets van are you illuminated?, die eerste.

theo, Saturday, 25 August 2007 15:11 (fifteen years ago) link

stijf, hmm, 'conventioneel' vind ik dan een betere term, of 'klassiek geschreven'

'Klassiek geschreven' kan ik me wel in vinden, maar dan nog zou het meer elegantie kunnen hebben. Het is echt werken wat je moet als lezer, geen enkele zin springt je tegemoet of sleept je mee. Roths meesterlijk neergezette karakters verdienen eigenlijk beter.

Martijn ter Haar, Saturday, 25 August 2007 15:53 (fifteen years ago) link

zal wel typisch nederlands zijn.

35 jaar te laat er bij zijn? ;)

1984 ook nooit gelezen. :(

Wel bezig in Archaeologies of the future van Fredric Jameson. Ploeteren. Soms erg interessante essays over SF maar, man oh man, wat overschrijft die arme man zich.

OMC, Saturday, 25 August 2007 17:46 (fifteen years ago) link

waar zou die Gondry-film blijven n.a.v. extreem luid en ongelooflijk dichtbij blijven..

(en al eerder gezegd op een van die oude fora, ook ik vond het 2e boek van Foer beter, wegens minder flauw en vooral een sympathieker hoofdpersonage, om niet te zeggen een grote kleine held)

Ludo, Saturday, 25 August 2007 18:54 (fifteen years ago) link

Ha, ik wilde me eigenlijk niet meer aanmelden voor dit forum, maar nu het over boeken gaat, ben ik er weer bij! Ik heb gelijk weer titels genoteerd op mijn te-lezen-lijst.

Hierbij een greep uit mijn boekenzomer:

Vandaag ben ik begonnen in Jonathan Coe - The Rain Before It Falls, tot nu toe bevalt het goed. Coe is sowieso een van mijn favoriete schrijvers. Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik heb erg gelachen om Bestrijd het leed dat Mulisch leed, al vond ik sommige persiflages wel erg gemakzuchtig en flauw. Ik was ook verbaasd dat zoveel bekende journalisten van Propria Cures komen en dat Dirk van Delft zo geestig is.

Ook las ik veel "Young Adult writers". Het begon met An abundance of Katherines - John Green, wat me aangeraden werd vanwege de wiskunde erin. Was inderdaad een leuk boek met wat formules. Indruk maakte How I live now - Meg Rosoff, een vreemd, verontrustend boek dat ik niet aan een puber zou durven geven.

Verder was de De engelenmaker - Stefan Brijs bijna net zo spannend als Harry Potter and the deathly hallows en lachte ik meerdere malen hardop om A walk in the woods van Bill Bryson.

Op de planning staan voor de komende tijd nooit gelezen klassiekers als De avonden en Catch 22. 1984 heb ik al gehad, vond het tegenvallen na A brave new world (want dat hakte er echt in).

Ionica, Sunday, 26 August 2007 14:23 (fifteen years ago) link

Eindelijk mijn abonnement op de ECI opgezegd, want het levert je toch 4 keer per jaar een boek op wat je eigenlijk niet wil lezen. Maar goed: uit die collectie:

Jonathan Strange & Mr. Norrell - Susanna Clarke
Dikke pil over toveraars en de Engelse behoefte aan magie. Plaatst Harry Potter als roman in een kader, een traditie. Veel voetnoten, maar de semi-wetenschappelijke opzet is leesbaar en hoogst vermakelijk.

Monique, Sunday, 26 August 2007 18:13 (fifteen years ago) link

Voor de vakantie gekocht voor 6 euro of minder:

Hoe ben je een goed mens - Nick Hornby
Hornby schrijft altijd vlot. Met glansrol voor Molly, de dochter die haar vader wil overtreffen in 'goed doen'.

De evangelist - Bas van Putten
Dikke pil met ongelooflijk veel monologue interieur van onsympathieke Johannes Bach. Zijn carriere begint op het conservatorium, vervolgens de handel, dan verkoper van klassieke auto's om als componist te eindigen. Intrigerend boek over 'slecht doen'.

Carter klopt de duivel - Glen David Gold
Amerika in de roaring twenties, beleefd door Carter de illusionist. Mooie avonturenroman, geeft hetzelfde gevoel als een meeslepende film. (Waar blijft de film met Tom Cruise?)

De vliegeraar - Khaled Hosseini
Was een cadeautje. Erg mooi geschreven en daar laat ik het bij.

Boek van Foer heet overigens 'Everthing is illuminated'.

ragruijters, Sunday, 26 August 2007 21:16 (fifteen years ago) link

Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik wilde The Rotter's Club bij de plaatselijke bibliotheek halen, maar die zat niet in hun willekeurige verzameling boeken. Toen heb ik maar weer eens een poging gedaan om in James Joyces Ulysses te beginnen. Dus Coe komt over een maand of zes wel weer. ;)

1984 heb ik gelezen toen ik zestien of zeventien was, voor m'n Engelse boekenlijst, omdat het boek me zo aansprak. Ik was ook erg onder de indruk, maar eigenlijk was het wat te hoog gegrepen (al was het maar vanwege de driehonderdzoveel pagina's in een taal die ik nog lang niet voldoende machtig was). Heb het een jaar of zes later nog eens gelezen en vond het toen een beetje tegenvallen. Het idee was goed enzo en het is natuurlijk terecht ontelbaar vaak als referentie gebruikt tegen een of andere megalomane dictator of paranoïde anti-privacy plan, maar het zat allemaal vrij zwak in elkaar vond ik. Dingen als "oh ja, en je hebt ook nog eens 90 procent van de bevolking en die worden niet zo in de gaten gehouden, maar die worden zoet gehouden met loterijen die ze toch nooit winnen en blijven gewoon lekker dom".
(Animal Farm vond ik, ook bij het herbelezen, goed in elkaar zitten. Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk. Huxley's Brave New World heb ik ook alleen maar op m'n zeventiende gelezen, maar ik denk dat het wat beter in elkaar zit.)

(Man op het plaatje is de man van de topic-titel: hij die het boekdrukken heeft uitgevonden.)

Martijn Grooten, Monday, 27 August 2007 11:24 (fifteen years ago) link

De evangelist - Bas van Putten

Van Putten is de beste muziekschrijver van Nederland. Het is alleen wel een snob en een chagrijnige cultuurpessimist en over zijn andere hobby, auto's, schrijft hij lang niet zo goed als over Ricardo Chailly.

Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk.

Volgens mij had Orwell het ook meestal wel goed gezien. Ik heb in de ramsj ooit het anti-communistische boek ('Mijn communistentijd') van de Nederlandse Orwell, Jacques de Kadt, gekocht. Moet ik ook eens gaan lezen.

Martijn ter Haar, Monday, 27 August 2007 11:49 (fifteen years ago) link

ik heb nu ook Cloud Atlas gelezen.. kweenie.. Eerste helft van alle verhaaltjes is leuk. Maar dan op de terugweg, tsja is het nog steeds wel leuk hoor, maar denk ik ook WAAROM. waarom deze post-moderne constructie. Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen. (Maar misschien zag ik 't masterplan over het hoofd)

Ludo, Tuesday, 28 August 2007 07:15 (fifteen years ago) link

Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen

*niet*

Ludo, Tuesday, 28 August 2007 09:27 (fifteen years ago) link

Gisteren heb ik me vermaakt met de nieuwe Bas Haring: Voor een echt succesvol leven. Vlot geschreven, aardig basisidee en veel aansprekende voorbeelden - maar net niet echt diep. Ik vind het grappig dat hij precies zo schrijft als hij praat. Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

Ionica, Sunday, 9 September 2007 21:05 (fifteen years ago) link

net uit: Dino Buzzati's De Woestijn der Tartaren. Behoorlijk aangrijpende roman over een soldaat die in een vesting verzeild raakt en daar ongewild blijft hangen/steken. Net als zijn leven dus, soort metafoor voor depressie eigenlijk.

Ludo, Tuesday, 11 September 2007 11:35 (fifteen years ago) link

al een tijd uit: 1984. hmm. wel visionair aan de ene kant, maar het wordt me allemaal teveel uitgelegd, te weinig aan de verbeelding overgelaten. ik voelde ook totaal geen emotionele betrokkenheid bij de hoofdpersoon. toch jammer.

binnenkort beginnen aan de definitieve versie van omc's droomstof :). had al een eerdere versie ter berschikking enkele jaren geleden, ben benieuwd wat er is veranderd en wat er nog is blijven hangen bij me.

bas, Tuesday, 11 September 2007 12:11 (fifteen years ago) link

Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?

Ik heb Jonathan Coes* The Rotters' Club gelezen. Geweldig boek, dat hier zo voor de inburgeringscursus gebruikt kan worden. En nu wil ik helemaal elke letter die de man op papier heeft neergezet lezen.

* die -s in de tweede naamval in het Nederlands staat wel erg lelijk hoor, bij Engelse namen.

Martijn Grooten, Tuesday, 11 September 2007 12:16 (fifteen years ago) link

*: Je kan hier pleiten voor Coe's, omdat je het uitspreekt als 'Ko' en er dan bovendien geen verwarring ontstaat met iemand die Koe-met-een-C heet.

Martijn ter Haar, Tuesday, 11 September 2007 13:26 (fifteen years ago) link

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?
Kleine planken hebben jullie ;)

Het is officieel een Young Adult Novel, net als bijvoorbeeld The curious incident (etc.). Ik houd ook niet zo van oorlogsboeken, maar in dit boek is de oorlog meer een soort decor. Ik vind het moeilijk uit te leggen waardoor dat komt. De dood als verteller is in elk geval aardig gevonden. En een hoofdpersoon die boeken steelt om te kunnen lezen, vind ik ook heel sympathiek. Ik probeerde me voor te stellen wat ik zou doen als ik niet meer zomaar aan boeken zou komen.

Ionica, Wednesday, 12 September 2007 09:21 (fifteen years ago) link

ben ongeveer halverwege ayn rand's the fountainhead.
(het enige boek dat vernoemd is naar een bluetones albumtrack?)

ben als economisch-psycholoog/behavioral speltheoreticus/evolutionair sociaal psycholoog erg geinteresseerd in de tegenstelling/samenwerking tussen collectieve en individuele belangen en ik had begrepen dat mevr. rand daar ook bepaalde opvattingen over had. en dat is ook zo. het is alleen tot in het potsierlijke overdreven opgeschreven. de 'collectieven' zijn allemaal conservatieve, ouderwetse, op de oppervlakte goed bedoelende maar eigenlijk heel erg manipulatieve mannetjes en de 'individuelen' zijn modernistische, vooruitstrevende maar ook willens en wetens tegen de stroom oproeiende gevallen met, volgens mij, psychopatische, autistische en masochistische trekken. ze zijn pas gelukkig als ze door iedereen tegengewerkt worden. die laatste gaan natuurlijk 'winnen' en de eerste gaan koppie onder, maar het is moeilijk sympathie te krijgen voor eender welk personage.

ik ben nog niet helemaal overtuigd van het individualisme van ayn rand...

Joris Stereo, Monday, 17 September 2007 12:54 (fifteen years ago) link

Rand zelf schijnt wel naar haar filosofie geleefd te hebben. Het was dan ook een ongelooflijk kutwijf, geven zelfs haar grootste fans toe. Arnon Grunberg is trouwens bezig in Atlas Shrugged (waarvan je dan in ieder geval moet zeggen dat de titel een briljant beeld is.)

Martijn ter Haar, Monday, 17 September 2007 13:26 (fifteen years ago) link

Ook leuk: Ayn Rand is de grondlegger van het Objectivisme!

ragruijters, Wednesday, 19 September 2007 12:11 (fifteen years ago) link

Precies! Rand is de anti-sub! Ik kreeg Atlas Shrugged voor mijn afstuderen en las het met plezier, al is het natuurlijk veel te dik. Ik had in de roman wel sympathie voor personages, maar bedacht later dat ik aan al die mensen in het echt een bloedhekel zou hebben.

Ik neem trouwens terug dat The book thief niet echt een oorlogsboek is. Maar mooi was het wel.

Ionica, Wednesday, 19 September 2007 18:37 (fifteen years ago) link

Spook Country. Met gemak de slechtste William Gibson. Helaas, helaas. Wat een ontzettende slome thriller dit. En nog rockistisch ook. :)

Veder bezig in:

Ludwig Wittgenstein - Tractatus Logico-Philosophicus. Mwaaah, ik wil wel maar ik ben nog niet helemaal overtuigd. Volgens mij moet ik overstappen naar het latere werk.

Robert Lemm - Geschiedenis van Spanje. Zo maar bij de bieb uit de kast getrokken. Begint ontzettend saai (die trouwde met die, en die met die, en toen die met die....fuck offffff!!!) maar tegen 1492 wordt het allemaal wel lachen en doorprikt Lemm heel wat mythen over Spanje. Met historici is het altijd oppassen, ik heb het gevoel dat hier de wind uit conservatief-Hegeliaanse hoek blaast en de grote litmus test komt natuurlijk met de Spaanse Burgeroorlog.

Italo Calvino - De Onzichtbare Steden. Ben ik ook al jaren van plan om te lezen. Als op een winternacht een reiziger en Le cosmicomiche zijn twee van mijn favoriete boeken ooit, hier weet ik het nog niet mee. Heel compact geschreven, je moet je hoofd er echt bij houden want ik vermoed dat Calvino allemaal (post)structuralistisch en semiotische theorie zit uit te leggen aan de hand van reisverhalen van Marco Polo.

OMC, Thursday, 20 September 2007 10:40 (fifteen years ago) link

Er is trouwens een nieuwe Nick Hornby. Ook een Young Adult Novel.

Martijn Grooten, Thursday, 4 October 2007 07:47 (fifteen years ago) link

Jonathan Coe's Rotters Club. Gisteren in begonnen en moeilijk weg te leggen. Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

ragruijters, Thursday, 4 October 2007 20:25 (fifteen years ago) link

Doris Lessing, anyone? Er is geloof ik bij Engels eens wat van haar werk voorgelezen, maar dat heeft nooit een blijvende indruk op me achtergelaten. Zo vlug wat plots bij elkaar gewikipediaad lijkt het me echter best wel iemand die boeken kan schrijven die mij boeien.

Martijn Grooten, Thursday, 11 October 2007 11:40 (fourteen years ago) link

was (is?) toch een communist? Ik had The Good Terrorist op mijn Engelse boekenlijst staan. Redelijk boek, over wat slackers.

Ludo, Thursday, 11 October 2007 12:34 (fourteen years ago) link

one month passes...

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.

Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet:

* Salmon Fishing in the Yemen (Paul Torday). Ligt hier bij elke supermarkt en inderdaad een snelconsumptieboek. Prettig leesvoer desalniettemin, over een wetenschapper die in een project wordt gezogen om zalm te kweken in Jemen. Tegen het eind wordt het allemaal wel een beetje érg overdreven.
* Diary of a Bad Year (J.M. Coetzee). Mooi idee, indrukwekkend boek. Bevat een serie politieke en filosofische essays van een "gerenommeerd schrijver" (die nogal wat overeenkomsten met Coetzee zelf vertoont) en daarnaast de dagboekaantekeningen van die schrijver én die van het meisje dat die essays voor hem uittypt.
* Eleanor Rigby (Douglas Coupland). Mooi boek, goed verhaal.
* Havoc, in Its Third Year (Ronan Bennett). Speelt zich af rond 1630, maar met buitengewoon hedendaagse thema's als machtspolitiek en , vooral, xenofobie. Erg geloofwaardig geschreven. En een must-read voor de Wildersen en Verdonken van deze planeet.

Martijn Grooten, Wednesday, 14 November 2007 11:08 (fourteen years ago) link

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?
Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.

Woonden jullie maar in Leiden! Ik heb hem zo staan (in het Engels). Het is opvallend hoe vaak Martijn dezelfde dingen leest als mijn vrienden. Om me heen hoor ik nu iedereen over Coetzee en Coupland. Gisteren zag ik trouwens drie verschillende mensen in de trein Murakami lezen. Het was een mooie dag.

Ik las de laatste tijd vooral vakliteratuur, maar ook

* A certain ambiguity (Gaurav Suri & Hartosh Singh Bal). De beste roman over wiskunde die ik tot nu toe las.
* The polysyllabric spree (Nick Hornby). Erg amusante verzameling columns waarin hij elke maand beschrijft welke boeken hij koopt en welke boeken hij daadwerkelijk leest. Zijn smaak is duidelijk niet de mijne, maar hij schrijft erg geestig over boeken, lezen en redacteuren. Zo'n column zou ik ook wel willen schrijven!
* Shakespeare (Bill Bryson). Ik wist niets over Shakespeare, maar wil alles van Bryson lezen. Veel geleerd en gegrinnikt, al vond ik het iets taaier dan verwacht.
* Oracle night (Paul Auster). Auster is niet echt iets voor mij, maar dit heb ik in elk geval met plezier uitgelezen.

En ben net begonnen in This book will save your life (A.M. Homes). Het lijkt me wel wat!

Ionica, Thursday, 15 November 2007 09:39 (fourteen years ago) link

ps Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet
Heb je echt een spreadsheet? Ik schrijf alles in een mooi klein boekje. Tot groot vermaak van mijn vriend.

Ionica, Thursday, 15 November 2007 09:42 (fourteen years ago) link

Nee, dat was metaforisch bedoeld. Ofzo. :)
Al heb ik tegenwoordig wel de wathebjeallemaalgelezen-applicatie op Facebook. Wat in feite hetzelfde idee is.

Ik heb hem zo staan (in het Engels)

Volgens mij staat 'ie ook gewoon bij ons in de kast. In het Grieks...

Die Hornby moet ik dan toch ook maar eens lezen. Die verzameling muziekessays waren ook verrassend leuk. En Murakami ga ik ook eens aan beginnen.

Ik had bij Coetzee nog moeten vertellen dat de drie "verhalen" parallel lopen en dat elke pagina in drieën is verdeeld. Want dat maakt het allemaal een stuk intellectueler. :)

Martijn Grooten, Thursday, 15 November 2007 10:25 (fourteen years ago) link

de recent-gelezen-spreadsheet

bij mij is het gewoon een word-document...

* de gum thief van douglas coupland. erg lief. misschien iets te.
* de autiobio van alex james (bassist van blur). hij is 'in het echt' precies zoals je verwacht dat-ie is. zelf denkt-ie dat-ie een renaisssence man is, maar eigenlijk is-ie een meer een blufgozertje die veel dingen 'he, leuk man te gek'-vind met, op een gegeven moment, heel veel geld
* de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio maar die ene die een paar maanden na z'n dood verscheen. kostte maar 1 pond. vandaar. is verder gewoon een doos omgevallen en aan elkaar gebonden krantenknipsels en anekdotes die ik sowieso allemaal al uit m'n hoofd kende.

Joris Stereo, Thursday, 15 November 2007 11:11 (fourteen years ago) link

Vergeten jullie pardoes wat jullie hebben gelezen of zo? :)

Uitgelezen Bug Jack Baron van Norman Spinrad. Een echte jaren 60 SF klassieker, ongelofelijk inventief geschreven en toch leest het weg als een thriller.

Ik ben nu bezig met Palomar van Italo Calvino. Wel okay, denk ik, een soort ambient literatuur.

Net uitgelezen Godard, portrait of the artist at 70 van Colin MacGabe. Wel rap geschreven biografie van Godard die steeds goed wordt geplaatst in zijn tijd. De post-68 Godard was altijd een mysterie voor mij en dat is dus nu fijn ik kaart gebracht, al geloof ik er geen reet van dat die films zo goed zijn als MacGabe pretendeert.

Nu verder in: The Work of Mourning van Jacques Derrida. Mooie, voor zijn doen toegankelijke maar zwaarmoedige teksten van JD geschreven voor vrienden/collega's die zijn overleden.

OMC, Thursday, 15 November 2007 12:22 (fourteen years ago) link

even de agenda tevoorschijn toveren.

*Cormac McCarthy - De Weg
korte postacopalyptische roman, vader + zoontje op weg door verschroeide aarde. erwtjes uit blikjes. rottende lijken. zou naar Hollywood kunnen, ware het niet dat het einde ietwat te droevig en spiritueel is. Heb je zo uit, dus zeker de moeite van het lezen waard.

*Daniel Wallace's Grote Vis.. negeren, de film van Burton zien. Het boek is een schetsmatige opzet voor de magie die Burton op weet te roepen.

*Sándor Márai - Gloed
Wereldbibliotheek is wel een interessante uitgever, of imprint, whatever. De Woestijn van der Tartaren was ook al interessant. Gloed is een mooie filosofische verhandeling, over 2 gezworen vrienden en 1 gebeurtenis in 't verleden die hun uitelkaar heeft gedreven en ze nu eens aan het einde van hun leven uitgebreid analyseren. Mooi tijdvak en plaats ook.. Hongarije, voor de 2de wereldoorlog. (of ik moet mijn feiten nu alweer over hoop hebben, het is alweer een maand of 2 geleden)

oh en voor extra drama is Marai een vergeten schrijver a la Kennedy Toole (Samenzwering van Idioten) inclusief zelfmoord.

Nu bezig in Amos Oz epos Een verhaal van liefde en duisternis, goed voor de Jiddisch/Hebreeuwse woordenschat, als ik 't zou kunnen onthouden. Hij valt soms in herhaling, maar 't lijkt een keuze. Soort Eeuw van mijn Vader, maar die Oz heeft natuurlijk een veel interessanter leven. Iedere zionist aan 't begin van de staat Israel lijkt wel een intellectueel met Nobelprijs.

Ludo, Thursday, 15 November 2007 14:22 (fourteen years ago) link

ok i love you guys

chaki, Monday, 19 November 2007 06:11 (fourteen years ago) link

de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

Ik vond nog een Coetzee-boek, gewoon thuis in de kast (Boyhood), wat mijn fascinatie voor de man alleen maar grote heeft gemaakt. En mijn dorpsgenoot die The Closed Circle aan het lezen was, heeft die inedelijk uit en ik inmiddels ook al bijna. (Voorzover dat nog niet duidelijke was, @ragruiters: Lezen! Nu! Meteen!)

Oh ja, en Ira Levin (die ik altijd met de zanger van Yo La Tengo verwar) is dood. Was volgens mij zo'n schrijver die je ofwel voor je boekenlijst las, of helemaal nooit. Ik las hem nooit. Heb ik iets gemist?

Martijn Grooten, Wednesday, 21 November 2007 10:54 (fourteen years ago) link

Levin schreef wel leuke thrillerts (Rosemary's Baby, Boys From Brazil), maar het is wel iets voor als je puber bent.

Palomar was zo uit. Toch wel mooi en apart boek.

Nu ben ik de Laatstsche Mensch die eens De Naam van de Roos gaat lezen...leest verrot weg in het begin als ik even mag klagen.

OMC, Wednesday, 21 November 2007 11:03 (fourteen years ago) link

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

nog niet. moet ik bekennen. verder geen excuus voor. zie hem elke week weer voor vijf pond bij de virgin zavvi liggen. binnenkort.

heb recentelijk trouwens ook shortcomings van adrian tomine gelezen. m'n eerste graphic novel.

Joris Stereo, Wednesday, 21 November 2007 11:17 (fourteen years ago) link

Jonathan Coe - Gesloten Kring:
Mooi vervolg op de Rotters Club, alleen worden er wel heel nadrukkelijk allerlei losse eindjes uit het eerste boek aan elkaar geknoopt. De relatie van Paul met Malvina is ongeloofwaardig, temeer hun relatie (voor haar) vanaf het begin duidelijk moet zijn. Maar zoals de boektitel al zegt: er moeten heel wat cirkels gesloten worden. En dat gebeurt. Benjamin is een zielige loser.

Irvine Welsh - Lijm:
Vermakelijk boek over vrienden die groot worden met veel drank, drugs en sex. Uiteindelijk een mooi happy end. Over trouw en geen vrouwen slaan.

Stephane Audeguy - Wolkenbibliotheek:
Bibliothecaresse in de ban van Japanse couturier die boeken over wolken verzamelt. Een ontdekkingsreis langs quakers, schilders en wetenschappers. En natuurlijk die grote allesbepalende Japanse wolk aan het einde van wo2.
Ik zie steeds meer als ik in de lucht kijk!

ragruijters, Wednesday, 28 November 2007 15:21 (fourteen years ago) link

Ja, Eric is volgens mij een liefhebber. En hij heeft die 33 1/3 over Fear of Music geschreven.

Toevallig ben ik net "Chronic City" aan het herlezen. Aardige karakterschets van Manhattan als decadente mini-samenleving, leest vlot weg, maar toch een hoog "soap"-gehalte. Wat vermoeiend is bij Lethem is dat hij zijn eigen belezenheid constant opdringt via zijn romanpersonages. "Bleeding Edge" is een veel beter boek over dezelfde Zeitgeist in New York.

EvR, Sunday, 19 December 2021 11:41 (nine months ago) link

Douglas Coupland - Player One
Uit 2010. Vier mensen komen elkaar tegen in een bar bij een luchthaven wanneer zich uit het niets een ramp voltrekt en ze dus met elkaar zitten opgesloten. Mooie personages wel. Lekker geschreven natuurlijk vol Couplandiaanse observaties over het 21ste eeuwse leven. Met de verschijning van een grimmigere figuur wordt het verhaal semi-conventioneel spannend maar dat had van mij niet zo gehoeven. Al met al aardig maar vooral het bijgevoegde Flaubertachtige woordenboek met allerlei verzonnen termen die herkenbare moderne problemen, afwijkingen en sensaties omschrijven blijft uiteindelijk het best beklijven.

OMC, Thursday, 23 December 2021 20:08 (nine months ago) link

four weeks pass...

Tommy Wieringa - Joe Speedboot
Aanvankelijk was ik zeer enthousiast. Goed geschreven literatuur lite. Typisch Hollandse bestseller, vlot te lezen gerommel in de dorpse marge. Boys will be boys. Wat verleden over Duitsers. Popcultuur-referenties. Gehandicapte hoofdpersoon Fransje is geobsedeerd door de stoere nieuwkomer Joe. Voor een echt goede bildungsroman blijkt het gebrek aan psychologische diepgang echter al snel een zwaar gemis. Je merkt dat de editor na een paar honderd pagina's tegen Tommy zei, ook dan maar ACTIE bitte. En dan volgt wel weer een goede passage over armworstel-toernooien (zouden ze echt bestaan, door heel Europa?). Andere ingevingen werken juist tegen, zo moet ook nog even Nederland Cultuurland worden ontleend met een meta-stuk over een geflipte schrijver. Zo hobbelt het boek gaandeweg van ingeving naar ingeving.

Ludo, Saturday, 22 January 2022 07:29 (eight months ago) link

Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan...
Dit was een bulkboek tijdens mijn schooltijd, maar ik had daar destijds geen zin in, oude mensen, familieroman, ik was toen meer into geile elfjes dus gingen Psyche en Fidessa op de lijst. Hoe dan ook, dit wordt vaak als het meesterwerk van Couperus gezien, zelf denk ik nog steeds dat Iskander onovertroffen is, maar als familieroman is het van hoog niveau, al ontkom je niet aan de soapachtige ontwikkelingen. Lekker Haags, met een mooie opbouw zonder echte hoofdpersoon, drie generaties met hun eigen worstelingen waarbij de echte oudjes worstelen met een gebeurtenis uit het verleden...in Indië. Dat levert ook meteen een soort psychoanalytische manifestatie van het onderbewuste op, erg vooruitstrevend van Louis. Goed uitgewerkte personages kun je verder wel aan hem overlaten net als die geëxalteerde stijl met zijn karakteristieke ritmiek.

OMC, Sunday, 30 January 2022 17:10 (eight months ago) link

ahh ik hoor het 'm bijna al voorlezen

Ludo, Wednesday, 2 February 2022 07:28 (eight months ago) link

Je merkt dat de editor na een paar honderd pagina's tegen Tommy zei, ook dan maar ACTIE bitte.

Heb het zelf niet gelezen, maar wel meegekregen dat het manuscript vaak is afgewezen. Dikke kans dat het dus zo is gegaan zoals jij suggereert.

EvR, Wednesday, 2 February 2022 09:25 (eight months ago) link

three weeks pass...

Boeli van Leeuwen - De Eerste Adam
Altijd bijzonder gefascineerd door Curaçao (en de andere Antillen). Boeli heeft zellf wel een aardige verklaring, het is als klein, dichtgepakt eiland een plek waarin de mensen elkaar allemaal echt diep doorleefd kennen, als Menschen. En dan blijft er dus stiekem weinig menselijks over, want de mens is een ander mens een dier. Zoiets. Eerste 100 pagina's zijn van een heerlijke Zuid-Amerikaanse zwier, surrealistisch, larger than life karakters, natuurlijk een dikke mep religie erbij, en een soms onnavolgbare mengelmoes van talen. Niet alleen het papiamento zelf, maar ook Frans, Duits, Spaans en Engels. Er komt een Teilhard-Chardin-achtige priester naar het eiland. En hij ontmoet de Eerste Adam. Dat wordt, passend bij het beeld dat ik had van Van Leeuwen, wel allemaal steeds hermetischer, totdat het sluit als een ondoordringbare oester. Nog altijd meeslepen, dat wel.

Ludo, Wednesday, 23 February 2022 11:10 (seven months ago) link

Klinkt als een aanrader.

OMC, Wednesday, 23 February 2022 14:42 (seven months ago) link

de moeite waard, zeker en ook niet heel dik, of zo. (helpt toch)

Philippe Sollers - De Eenzaamheid van Het Geluk
Er was een moment, 1 of 2 jaar geleden, dat ik bedacht om Sollers mijn favoriete schrijver te laten zijn. Na nagenoeg niks van hem te hebben gelezen! Ik voel zeker - en ook nu nog - een zielsverwantschap. Het navelstaarderige, de literatuur die filosofie probeert te zijn, het hegeliaanse, de lok van de erotiek en ongemakkelijke misogynie bestreden door het hoofd. Interessant en boeiend, maar is het een goed schrijver, eigenlijk, werkelijk? Niet in deze door Remco Campert vertaalde roman, in elk geval, waarin Sollers zijn jeugdliefde (als rijkeluiszoontje opgevat voor een Spaanse bediende) verlitteratuurt (zoals dat toen nog met dubbel-t moest luiden). Glimpen van genie, meer niet. Dan bevalt de oudere Sollers van Mouvement me beter.

Ludo, Sunday, 6 March 2022 19:58 (seven months ago) link

Sollers leek mij op een of andere manier altijd een wannabe. Heb ik verder totaal geen echte aanwijzingen voor, gewoon spider sense. Ook al werd dat in De zevende functie van taal enigszins bevestigd. :)

OMC, Sunday, 6 March 2022 21:34 (seven months ago) link

Mijn oudste dochter mailde me of wij Fahrenheit 451 en The Handmaid's Tail (...) in het engels in de kast hadden staan. Tuurlijk! Ray Bradury stond er alleen in vertaling, dus die voor de gelegenheid maar in het engels besteld en meteen daarbij:

Jevgeni Zamjatin - Wij (1921)

Boek blijkt Bordewijks Blokkens blauwdruk.

Nou ja, niet helemaal, of eigenlijk helemaal niet, maar dat wordt lastig met die B. Een scene uit het begin met marcherende, zingende en met vlaggen zwaaiende pelotons burgers deed me erg aan Blokken denken. En die grote vliegtuigen / ruimteschepen. Misschien had Bordewijk het boek gelezen of beide auteurs tapten uit het zelfde vat.

Klassiek verhaal. De braafste burger van het hele stel veranderd zijn denkbeelden dankzij een onaangepaste vrouw. In dagboekvorm. Lekker korte hoofdstukken. Verrassender dan verwacht, maar ook met een eind dat niet anders kon. Het boek ademt een koortsachtige sfeer, maar dat kan ook aan Covid19 liggen waar ik eindelijk voor ben gevallen. Met dank aan de gedwongen isolatie voor het eerst in lange tijd weer eens een roman gelezen. Hij krijgt een ereplaatsje in het dystopische hoekje.

clismo, Wednesday, 9 March 2022 12:05 (six months ago) link

Na Wij direct op zoek gegaan naar nieuwe fictie om te lezen. Hoewel ik geen ratel heb toch de straat op gegaan met mijn lepra. Ik voel me wel gaar, maar het is ook mooi weer. Je mot wat. Uit de dichtstbijzijnde minibieb The New York Trilogy van Paul Auster getrokken. Het eerste verhaal vond ik vermakelijk, maar zoeken op Auster geeft 24 hits op deze bladzijde en ik heb weinig drang om daar mijn eigen geurspoor aan toe te voegen.

clismo, Thursday, 10 March 2022 16:19 (six months ago) link

denk dat je gelijk hebt wat betreft Sollers, OMC.

en wat een dochters! Geweldig, Clismo.

WIJ is wel de oer-oer-oer-dystopie. Wat een boek.

Stanislaw Lem – Solaris
Classic natuurlijk, zo gecomprimeerd, zoveel informatie. Typische SF in de zin dat het een metafoor voor Alles kan zijn – communisme, kolonialisme - en dat past dan zelfs intrinsiek, want de buitenaardse, denkende zee die 'geprob(eer)d wordt, spiegelt ook Alles. Zelf las ik in deze encounter vooral een wetenschapsgeschiedenis. Zou het zo zijn dat wanneer de mens iets echt totaal onverklaarbaars tegenkomt, wij de hele geschiedenis van de wetenschap opnieuw, vanaf het prilste begin, zullen moeten doorlopen, voordat we het denken te begrijpen (en dan nog alleen vanuit de menselijke maat, opgeplakt op het on-menselijke). Hoe dan ook, knap dat het tot 2x toe verfilmd is, want als harde SF zit Solaris ook boordevol technische passages, die moeten bewijzen dat de speculatie kan. Ironie? Voor mij is het niet nodig, maar bewonderenswaardig blijft het. De menselijke psyche via het onmogelijke. Misschien toch eens die mooiemensenversie van Soderbergh kijken.

Ludo, Friday, 18 March 2022 11:32 (six months ago) link

Was na lezing van dit magnifieke artikel ook weer van plan om in Lem te duiken. Solaris nooit gelezen omdat die film zo groots is dat ik onvermijdelijk denk dat het boek er niet aan kan tippen (Lem vond de film niet zo, als ik me goed herinner.)

OMC, Friday, 18 March 2022 22:00 (six months ago) link

Lems Golem XIV heeft wel mijn ideeën over kunstmatige intelligentie doen herzien, maar moet nog steeds eens wat meer lezen.

Blaka Skapoe, Saturday, 19 March 2022 21:55 (six months ago) link

WF Hermans – Uit Talloos Veel Miljoenen
Een wedijveraar voor de Slechtste Hermans, samen met Au Pair. Die laatste ergerde nog haast bewonderenswaardig tenenkrommend als een vleesgeworden en vleesetende bloedzuiger. Uit Talloos Veel Miljoen is lang vooral saai en soapy. Hermans maakt de universiteit Groningen weer belachelijk, maar dat had ie al eens beter gedaan. Wel voelde ie goed het suburban desperate huisvrouwengenre aankomen, met een dame die dolgraag wil gaan schrijven. De passage waarin ze uitgever Dick Hosselaar in Amsterdam bezoekt, is een van de beste. Haar echtgenoot (een geflopte academicus die tegen beter weten in zweert bij Marx en Marcuse) is op zijn best bij de psychiater, waar hij klaagt over collega's als Janus Dunnebroek. De speaking names zijn weer 10/10, de roman zelf doet daar minstens de helft af.

Ludo, Tuesday, 29 March 2022 16:52 (six months ago) link

Haar echtgenoot (een geflopte academicus die tegen beter weten in zweert bij Marx en Marcuse) is op zijn best bij de psychiater

Die truc heeft 'ie eerder toegepast in een kort verhaal, daar heet de psychiater van dienst "Herman F. Williams" oid. Ik geloof dat "Uit Talloos Veel Miljoenen" ook over de teloorgang van staatsbedrijven als de post gaat, had 'ie ook op tijd door.

EvR, Wednesday, 30 March 2022 16:45 (six months ago) link

Inderdaad een zijlijntje, gecombineerd met de auteur als BN'er in de "literatuurfabriek"

Ludo, Thursday, 31 March 2022 16:25 (six months ago) link

Paul Theroux - Kingdom by the Sea: A Journey Around the Coast of Britian
Yank Theroux reisde met een knapzak de hele Britse kust rond tijdens de falklandoorlog. Meestal per trein, vaak ook wandelend. De werkloosheid is hoog, de kusthotels meestal leeg en aan het einde van het boek staakt het treinpersoneel in het hele land. Er zijn mods, er zijn skinheads en er zijn confrontaties tussen beide groepen. De Britse kust heeft ook hotels waar werklozen hun ww mogen besteden en die zitten dan weer wel vol. Theroux beschrijft het allemaal in detail en maakt zich daarna snel uit de voeten. Hij beschrijft het terrorisme in Noord-Ierland, de natuur van Schotland en "railway buffs" die de voorbode zijn van het opheffen van kleine kustlijnen.

EvR, Thursday, 31 March 2022 16:27 (six months ago) link

Raymond Chander – The Lady in the Lake
Geweldige gimmick film noir van Montgomery. Het boek is typical Marlowe (hoe kan het ook anders en hoe zou het ook anders moeten?). Lustig geloer, femme fatales en als lezer nooit van de hoed en de rand weten. Tot aan de twist die zelfs door Marlowe zelf 'superficial' genoemd wordt. Good lynchian vibin' in de Hollywoodse hills. Nou ja, eigenlijk is het nog een stukkie verder het hinterland in. Een dronkelap met een houtepoot, een verdwenen 'dame'. Genieten. Na dat een en ander boven water komt, wordt de zaak al snel onnavolgbaar troebel.

Ludo, Sunday, 10 April 2022 18:59 (five months ago) link

Felix Timmermans – Pallieter
Beroemde en beruchte vroege bestseller, die als ondertitel best 'unnen Vlaomse pastorale' had kunnen heten. Timmermans trok door stad en land om zijn boekske te promoten, heel modern, en heel begrijpelijk, want het is een roman die met smaak en accent voorgelezen dient te worden. Sentimenteel op en top, tot het maximale vervoerd, drinkt Pallieter gulzig van het leven (en de dobbele stopen en oude Driesters). Naast liefde voor de Vlaamse blut und boden vormt ook muziek een jubelzingend leitmotief. Richting het end dat tegelijkertijd de lente aankondigt – want uiteraard volgt het boek de stroom der seizoenen – komen 4 bohemers de internationale pijpen.

'Begint mor', zei Pallieter, die zich met de buik op een strobussel had gelegd. En toen begonnen de drie doedelzakken te ronken en te gonzen, en het rietklankige hobogespeel bibberde hel daaroever en daarop en om, als een regen van lank. En voor Pallieters gespannen oog gingen er driftige Spaanse dansen op, weemoedige Russische liederen, sterke zangen uit de bergen en slepende liederen uit de Bretonse vlakten. Heel de wereld ging voorbij in klank, roerend, opgewekt, weemoedig, klagend en teer.
Hij luisterde aangedaan: 't was iets enigs in zijn leven!

Ludo, Wednesday, 20 April 2022 14:45 (five months ago) link

源氏物語/The Tale of Genji
Ja, dat was weer een meerjarenproject. Ergens in 2018 begonnen met de klassieker van de Japanse literatuur. Niet dat het lastig is in de soepele Engelse vertaling, maar 1184 pagina's hardcore hofliteratuur circa het jaar 1000 blijft een flinke opgaaf. Geen oorlogen alleen maar de avonturen van de knappe prins/fulltime geilneef Genji met af en toe een uitstapje naar een festival of spookachtig klooster. Genji is eigenlijk best irritant en is ook rond pagina 700 opeens dood. Dan wordt het boek eigenlijk pas goed wanneer het gaat over Genji's ongelukkige broer en zijn twee (eigenlijk drie) mooie dochters die in de bergen wonen. Zoals gebruikelijk werd ik tegen het einde wat melancholisch toen ik weer besefte dat ik toch vergroeid was geraakt met het boek, al die personages die met elkaar in korte gedichten communiceren die bij voorkeur verwijzen naar klassieke gedichten. Hoe fraai. Op naar de tig verfilmingen (en anime, duh.)

OMC, Thursday, 21 April 2022 19:52 (five months ago) link

en verfilmingen?

en is ook rond pagina 700 opeens dood.

lol

Ludo, Friday, 22 April 2022 06:50 (five months ago) link

two weeks pass...

Pisemski – Duizend Zielen
'O Gij, Partijdige Onpartijdigheid!' Klein werk uit de Russische Bibliotheek, wat dus niet wel zeggen dat het niet Groots is bedoeld. Alleen vergeleken met de Echt Groten gaat Pisemski soms wat al te schematisch met zijn personages op, soms tot op het onnavolgbare en ongeloofwaardige af. Het eerste deel is het aardigst, als een klein huiselijk drama van Balzac. Een ijverige ambtenaar valt in de smaak bij de dochter van een collega (in feite is hij de Oude Man opgevolgd). Ze is niet de Partij die hij wil, maar hij houdt van haar. Ratio en emotie strijden hun pathetische strijd. En aan het eind van het liedje kiest onze man voor St. Petersburg, het geld, en het morele verval. Zijn demasqué in moeraspoel St Petersburg is de laatste fijne fase van het boek. Daarna gaat Pisemski driftig aan het schuiven en schuren met sympathieën en onmogelijke mogelijkheden, tot hij zijn personages uitgeput verlaat. Leuk aan Russische literatuur uit die Goede Oude Tijd blijft wel het eindeloze meta-gediscussieer over de waarde van... de Russische literatuur.

Ludo, Sunday, 8 May 2022 19:36 (four months ago) link

Antoon Coolen - Het Donkere Licht
Ooit wilde ik een blauwe maandag promoveren. Misschien op romans over de botsing tussen platteland en stad, meer bepaald de teloorgang van het platteland in Nederland. Snel vergeten, maar deze boekentip bleef. Gelukkig maar. Coolen heeft een tikkeltje de associatie met Kortooms en A.M. de Jong, maar is veel meer de Brabantse Streuvels. Een melodrama in even poëtisch als gecondenseerd dialect, vol nieuwe, dwarrelende woorden en verbastering. Evekes dacht het durske in de herd haar ontsnapping te vinden. De lampenfabriek in de grote stad lokt haar uit de Peel en de boerenhut naar het verderf. Een penatrie, bijna, helemaal. Fraai is ook de faulkneriaanse zijfiguur Jan Olie, de man die door omstandigheden de wereld niet kan kennen, terwijl hij hem wel snapt. Een tragische redder.

Ludo, Thursday, 19 May 2022 09:54 (four months ago) link

Émile Zola - In het paradijs voor de vrouw
Echt zo'n Franse grootmeester die ik eens moest lezen. Maakt zijn faam wel waar met deze prachtige vertelling over een steeds maar uitdijend warenhuis in Parijs. Hij wist heel goed het begin van de consumptiemaatschappij te identificeren en hoe dat ook de oude stad verandert. De jonge Denise komt met haar twee broertjes naar Parijs om een nieuw leven te starten. Haar oom die een wegkwijnende winkel tegenover Het Paradijs voor de Vrouw warenhuis heeft ziet haar liever zo snel mogelijk vertrekken. Hier is het allemaal heel erg afzien voor de brave maar superkoppige Denise. Ze gaat in het warenhuis werken maar wordt tegengewerkt door gemene collega's en al haar geld gaat op aan haar broertjes, met name de irritante lady's man. Maar zo halverwege begint het lekker te lopen, Zola omschrijft de vernieuwingen van het warenhuis in verlekkerende details. Sowieso wel een goede stilist zonder heel aanstellerig te zijn. Mouret, de ambitieuze baas van het warenhuis heeft behalve geweldige ideeën ook een oogje op Denise maar zij wimpelt hem steeds af terwijl ze succesvoller wordt (en stiekem ook verliefd op hem is.) De laatste omschrijvingen van het warenhuis in volle pracht zijn geweldig en dan sluit Zola goedmoedig het soapachtige plot positief af.

OMC, Sunday, 22 May 2022 18:39 (four months ago) link

O ja het warenhuis!

Nu Germinal (De Mijn) dan. Als antithese. De enige roman waar ooit een voetbalclub naar is vernoemd. (O nee, Hearts of Midlothian)

Rob van Essen – De Goede Zoon
Een boek zo melig meta dat alle fouten door de schrijver zelf alvast maar eigenhandig tot volkomen toepasselijk worden uitgeroepen. Best een misselijke streek eigenlijk, al is het richting einde wel grappig. Een pseudo-SF-boek met een meanderend plot, vertelt door een thrillerschrijver bekend van plotloze thrillers, moet natuurlijk wel moeite hebben met het verhaal beëindigen, met vertellen an sich zelfs. Wat dat betreft is het wel weer héél Nederlands ook. We noemen het een toekomstroman, maar eigenlijk is het een bijzonder matige combinatie van zich autobio gravende jeugdnostalgie, slechte essayistiek en nog matigere filosofische gedachten. En dan de middlebrow-referenties waar alles op is gestut! Mijn god. Damien fucking Hirst en Roseanne. Nog wat bijbel erbij en het kan doorgaan voor intelligent. Ik zeg, het is niet meer dan een melige sof, met slechts op driekwart één enkele geniale ingeving. Een zelfrijdende, zelfpratende, overijverige, maagdelijke auto. De bovenmenselijke vlag op een mechanische modderschuit.

Ludo, Thursday, 2 June 2022 19:38 (four months ago) link

Daniel Saldaña París – Aviones sobrevolando un monstruo
Jonge Mexicaanse schrijver met een verzameling autobiografische verhalen. De eerste helft van het boek is overduidelijk geïnspireerd op “Valse Papieren” van Valeria Luiselli: een mix van essays en persoonlijke reisverhalen geschreven in een vlotte stijl. Het verschil met Luiselli is dat París open is over zijn afkomst (upper middleclass), Luiselli niet (ouders zijn diplomaten). En dan kun je, zoals París, gewoon met een studiebeurs of werkbeurs van je partner de shit van je eigen land ontvluchten in een ‘first world country’. Probleem is dat París in het buitenland een toerist dan wel student blijft. In Montreal verandert hij zelfs in een verslaafde drugstoerist, toevallig wel het best geschreven verhaal, niet vanwege het thema maar hoe hij de stad en de drugsproblematiek ‘an sich’ beleeft.

EvR, Wednesday, 15 June 2022 09:51 (three months ago) link

Boelgakov – De Witte Garde
Akelig actueel. De huidige oorlog in Oekraine is al vele malen gevoerd. Zo ook rond 1918, toen stromannen van de Duitsers met plaatselijke nationalisten én de bolsjewieken knokten. Het eindresultaat was enkel voorlopig. Boelgakov is steevast hermetisch en dat is hier niet anders. (Het is maar een detail dat Kiev niet bij naam wordt genoemd, en slechts consequent als de Stad figureert). Een familie redelijk gegoeden wordt redelijk fataal meegesleept in de Grote Ellende van de hele geschiedenis. Vaak verwarrend, soms hallucinant aangrijpend. Een bezoekje aan het mortuarium waar een gesneuvelde kameraad in een berg lijken moet worden teruggevonden. 'Neem maar een snuifje ether.' 'Ah, u bent arts, die wennen 'r het snelst aan.'

Ludo, Monday, 20 June 2022 15:22 (three months ago) link

'Neem maar een snuifje ether.' 'Ah, u bent arts, die wennen 'r het snelst aan.'

Het lijkt Celine wel.

EvR, Thursday, 23 June 2022 07:33 (three months ago) link

nog altijd 'courage' aan het verzamelen voor 'Au bout'.

Gijs IJlander De Kapper
Als boekenstruiner en afgestudeerd cultuurwetenschapper krijg je op een gegeven moment wel een oogje voor de interessante afdankertjes tussen tweedehands zooi. Ooit deze eens opgepikt, puur op de arty voorkant, een vage herinnering aan de naam en de uitgever Veen. Tevreden las ik vervolgens – niet het boek – maar dat De Kapper ooit de Anton Wachterprijs won voor het beste debuut. Het boek kent inderdaad zo zijn momenten, al was het beter geweest als grimmig kortverhaal, van pakweg 8 pagina's. Nu zijn het er twee keer zoveel, terwijl het toch met een nogal typische korteverhalen twist eindigt. De stijl is vaak rommelig en soms 'irritant', in lopende zinnen wordt nogal 'gequote', aangezien mensen nu eenmaal 'zo hun spreektaal spreken.' De vibe is wel goed, WF Hermans meets Hitchcock met een beetje 'Binocle' van Couperus, om het toch weer op een kortverhaal te gooien. Het onderwerp kan weinig afgezaagder en Nederlandser. Natuurlijk, de Tweede Wereldoorlog, het kleine verraad en de Wo ist der Bahnhof-wraak. Watjes zijn we en blijven we. Zelfs als we het knipgerei hanteren.

Ludo, Friday, 1 July 2022 13:21 (three months ago) link

nog altijd 'courage' aan het verzamelen voor 'Au bout'.

Alleen al interessant om te zien waar WFH de mosterd haalde qua stijl. Qua thematiek volgt het een beetje de eerste Kuifje-boeken, inclusief de stereotypen. "Dood op krediet" is misschien het betere boek van de twee.

EvR, Wednesday, 6 July 2022 19:00 (three months ago) link

benieuwd! in het Frans lezen zal door al het argot en dialect vast niet lukken, helaas :c (Denkende aan het hoofdpersonage uit Frances Ha, dat éérst Frans wilde kunnen kennen en dan pas Proust lezen)

Hubert Lampo – De Belofte aan Rachel
Wim Gijsen durfde nooit een historische roman te schrijven, omdat hem het geld ontbeerde om research te doen. Het zegt vooral iets over zijn bescheidenheid, grenzend aan onzekerheid. Zonder opleiding 'mocht' hij niet, van het innerlijke stemmetje. Ik weet niet welke opleiding mannen als Vestdijk en Lampo hebben gehad – het zal al snel meer zijn dan die van schoolverlater Gijsen – maar zij schreven ze wél, en volgens mij zonder enige research. Dat moet in elk geval voor deze bijbelse vertelling van Lampo gelden, waarin hij opgewekt duizenden jaren vóór dato Elsschot dist en bovendien een wel heel opzichte nazi-metafoor verwerkt. (Er wordt in het oude Egypte onder leiding van de Hebreeuw Jozef een soort zwarte laarzen SS-opgetuigd.) Alle anachronismen worden al snel wat lachwekkend, en soms downright 'fout'. Maar dat zijn dan weer moderne opvattingen zeker, net zoals alle hemeltergende misogynie – en laat nu dat juist geen anachronisme zijn. Vermoed ik dan toch. Ik heb ook geen research gedaan.

Ludo, Monday, 11 July 2022 19:53 (two months ago) link

Mij werd vorige week verteld dat dit ooit door mij gestartte topic nog altijd gaande is. Hoera enzo. Het in mijn eerste post genoemde Snow heeft een recente opruiming van mijn boekenkast weer overleefd. (De andere genoemde boeken heb ik niet meer. Als ik ze uberhaupt ooit had.)

Émile Zola - In het paradijs voor de vrouw

Ha! Nu moet je de hele Rougon-Macquart serie lezen! Dit is denk ik een van mijn favorieten. Maar lees in elk geval het klassieke Germinal.

Martijn Grooten, Friday, 15 July 2022 06:45 (two months ago) link

20 delen! Germinal kom ik vast in een kringloopwinkel tegen. Hopelijk met net zo'n legendarisch spannend-absurde voorkant als die ene die Ludo laatst heeft gevonden.

OMC, Friday, 15 July 2022 21:09 (two months ago) link

ha ja! Zola en de meisjes. Ik vrees voor blackface in het geval Germinal.

Sneeuw is (en blijft) Pamuk op zijn best <3

Ludo, Monday, 18 July 2022 10:41 (two months ago) link

Maryson – Meestermagiër - Het eerste zwaard: Sperling
Het is niet het woord dat het ding maakt. Het is niet de rijke fantasie die een verhaal schrijft. Jammer voor Maryson, een nóg wat meer vergeten Nederlandse fantasy-auteur als Wim Gijsen. Maryson deed wel iets wat Gijsen nooit deed. Hij zette zijn boeken om in muziek – en Thijs van Leer speelde mee! Het zal wel iets progrock-ish wezen. Ook dan kan het nog altijd beter zijn dan het boek, want dit is fantasy van c-garnituur. Het is allemaal van voor tot na van Tolkien gejat, inclusief een uitverkorene met speciale krachten, een groep reisgenoten, waarvan er al snel één sneuvelt, een oude gandalfiaanse tovenaar, een zelfverzonnen taal, en een elfig oord als rustplaats. In een klein elven-karaktertje zit nog wat pit – al gaat Maryson helaas alle erotiek uit de weg. Sowieso lijkt hij vooral haast te hebben, van enige karakterontwikkeling is geen enkele sprake, en na een paar honderd pagina's kan de lezer zich nog betrappen op een element als: 'goh de zus van het hoofdpersonage is ook mee, da's waar ook'. Nergens hebben de twee ook maar één noemenswaardige conversatie gevoerd. Waar Wim Gijsen dan nog schilderachtig en poëtisch zijn werelden schetst, blijft ook dat achterwege. Ik stel me voor dat dergelijke lappen tekst, het soort verzinsels zijn die amateur-spelleiders verzinnen als ze D&D of Warhammer of weet ik het spelen. Leuk voor ze. En voor niemand anders.

Ludo, Friday, 22 July 2022 19:16 (two months ago) link

Hij zette zijn boeken om in muziek

Ad Visser stijl! De titel hint naar een reeks, deel twee zit er zeker niet in. ;)

OMC, Friday, 22 July 2022 20:57 (two months ago) link

nee er waren er eerst drie en toen nog 3. Ik heb wel deel 3 staan, hopelijk vind ik deel 2 nimmer :P

Ludo, Saturday, 23 July 2022 06:40 (two months ago) link

Pola Oloixarac - Las constelaciones oscuras
Moderne SF uit Argentinië. Behapbare lengte met korte hoofdstukken wat goed uitkomt want mijn literaire Spaans is wat roestig. Hoe dan ook, wel een grappig verhaal, dat zich in eerste instantie in de koloniale tijd afspeelt, dan in de nerdy techwereld. Veel gedoe met biologie en mens-machine virussen op een apart afstandelijke wijze verteld-verteld. Het leuke vond ik vooral dat de verwijzingen en invloeden grotendeels hetzelfde zijn maar dat je het echt vanuit een ander geografisch perspectief krijgt te zien, Europa is ver en oud en de V.S. is toch altijd aanwezig.

OMC, Tuesday, 26 July 2022 18:31 (two months ago) link

en Argentijns is misschien ook weer een ander literair Spaans dan dat van het Castellano?

Hoffmann – Leven en Opvattingen van Kater Murr
O, eetlust uw naam is kater! Zijn tijd ver, ver vooruit, het multi-talent Hoffman (naast sprookjesschrijver ook componist en all around parodist). Hier dist hij met smaak het verhaal op van een kat, een (uiteraard) uiterst ijdel beest dat graag op Fichte alludeert en (veel) meer van die dingen. Méér nog dan de eindeloze intertekstuele grappen, is de vorm van deze geschiedenis postmodern. Zogenaamd heeft de kater zijn biografie op schrift gesteld, én weer verscheurd, waarvan de achterkant dan weer is hergebruikt. Door een mens! Lukraak begint dus het een (of het ander), “helaas” wel netjes aangegeven door een 'tekstbezorger'. Meta-miauw! Ik betrapte mezelf er wel op dat ik vooral uitkeek naar de humoristische passages rond onze kater, van het andere verhaal zou ik u bijna niks kunnen berichten.

Ludo, Friday, 5 August 2022 18:36 (two months ago) link

Philip K. Dick - Time Out of Joint
Lekker weer eens PKD. Deze uit 1959 is waarschijnlijk zijn eerste poging om te ontsnappen aan het SF-loopbandenwerk wat hij destijds op amfetaminen schreef. En je merkt het ook wel, lange tijd is er bijna geen SF te bekennen in dit verhaal van een man die in een idyllische buitenwijk bij zijn zuster en zwager woont en geld verdient met het oplossen van de dagelijkse puzzel in de krant. Iets waar hij zo goed in is dat hij een lokale beroemdheid is geworden. Dick gaat hier goed voor de simulatie-psychose combinatie die hij de rest van zijn carrière zou uitwerken. Geschreven tijdens de Eisenhower-jaren en daar (ik denk bewust?) een kritiek op. Heel mooi hoe je als lezer begint te beseffen dat er niets klopt wanneer de hoofdpersoon aan de rand van het dorp een tijdschrift vindt met een foto van een hele sensuele vrouw maar hem onbekende vrouw en zijn buurman achteloos observeert "Ja, Marilyn Monroe." De paranoia is echt goed gedaan, de ontknoping is dan wel erg SF van die tijd. Daar ging hij later echt goed werk van maken. Hoe dan ook de blauwdruk voor al die "Is dit de echte realiteit?"-films die in de jaren negentig zijn opgekomen (Truman Show is er grotendeels op gebaseerd.)

OMC, Sunday, 7 August 2022 18:31 (one month ago) link

en Argentijns is misschien ook weer een ander literair Spaans dan dat van het Castellano?

Zelfde taal maar andere uitspraak, grammatica en vocabulaire.

Thomas Mann - Der Tod in Venedig
Mijn Duits eens even testen, dacht ik. Dat viel tegen. De vertaling van "De Toverberg" heb ik nog steeds niet uitgelezen, vooral omdat het "echte" verhaal pas BEGON na honderden pagina's geroddel over hotelgasten, kuurbeschrijvingen en eindeloos gediscussieer of een kuuroord wel of niet goed is voor de gezondheid dan wel portemonnee. In deze korte novelle die in Venetië speelt is er ook weinig sprake van enige plotontwikkeling, maar des te meer filosofische bespiegelingen over vergankelijkheid/eeuwigheid vs. jeugd/ouderdom en meer van dat. Met veel verwijzingen naar de klassieken.

EvR, Monday, 8 August 2022 18:19 (one month ago) link

two weeks pass...

ja Deutsch ist immer taai vinde ich.

Den Doolaard – Kleine Mensen In De Grote Wereld
'Ik ken maar één ijzeren gordijn', zei hij strak – 'het scherm dat de mens om zich heen trekt in zijn onverschilligheid.' De arme Den Doolaard neemt hier als een Atlas álle problemen van de jaren veertig/vijftig op zijn schouders. Geen wonder dat hij er bijna aan onderdoor ging, zoals hij zelf ooit beweerde. Hij wilde zo graag een échte kunstenaar zijn. Kleine Mensen... is een van zijn meer geslaagde pogingen. Het was tijden geleden dat ik nog eens een boek van Den Doolaard las, waarin ik wilde dóórlezen – dat niet voelde als een endurance test, omdat ik er nu eenmaal aan begonnen was om zijn hele oeuvre te lezen. De kwaliteit zit vooral in het eerste deel, waarin Franse fabrieksarbeiders discussiëren en laveren tussen God de Vader of Marx als God. Het tweede deel speelt in het naoorlogse Duitsland. Alles ligt in pijn und puin. Je voelt dat Den Doolaard het allemaal met eigen ogen zag – want hij was 'berezen'. Transcenderen doet het echter niet. Voor het slotdeel trekt het verhaal naar Amerika, inclusief magical injun. Wat veel clichés daar, maar het past bij het land, en het gaf Den Doolaard – denk ik – het idee voor een soort It's A Wonderful Life-einde.

Ludo, Tuesday, 23 August 2022 17:20 (one month ago) link

Wim Gijsen - Deirdre: Keerkringen
Ja, ja, dan toch eindelijk een keer Gijsen. Ik had dit boek als tiener zo vaak uit de bibliotheek kunnen pakken, om dan weer afgeleid te worden. Had het destijds waarschijnlijk geweldig gevonden met vrijwel direct de introductie van Deirdre's "rijzende borsten". Nu nog steeds goed trouwens. Prima staaltje worldbuilding, eigenlijk niet meer dan een alternatieve middeleeuwen zonder draken (die voetnoten met allerlei uitleg over het muntstelsel hadden van mij weer niet gehoeven.) In wezen een zeer feministisch boek, Deirdre mag dan, waar Amerikanen altijd bovenop zitten, een soort Mary Sue-personage zijn maar dat maakt de tegenslagen ook grootser en leest lekker weg qua tempo. Wat betreft de taal opvallend goed, eerst leek het licht-archaïsch ook voor 1985, maar Gijsen heeft een subtiel muzikale stijl die nooit opschepperig is. Ga ervan uit dat hij meteen wist dat het een trilogie zou worden want het einde is wel heel open.

OMC, Wednesday, 24 August 2022 08:40 (one month ago) link

jaaa!

good luck met de rest, het middendeel is nogal taai, met een soort heruitvinding van de moderne wetenschap en politiek (inclusief twijfel tussen kapitalisme en communisme) door onze Dei.

Dit jaar sprak ik een ex van Wim, de Deirdre in kwestie. Althans dat beweerde zij, en gezien de hoeveelheid tranen die ze nog altijd om zijn verscheiden vergoot, heb ik de neiging het te geloven.

Ludo, Saturday, 27 August 2022 06:28 (one month ago) link

two weeks pass...

Canetti – Het Martyrium
(ook wel Auto da Fé en Die Blendung genoemd)
'Met reuzenkracht pakt hij het boek open slaat het dicht. Nu heeft hij de letters gevangen, allemaal, hij denkt er niet aan ze nog ooit vrij te laten. Nooit! Hij is vrij.' Zelden een boek gelezen dat zó grappig begint en daarna zó ingewikkeld wordt. Ergens las ik zelfs een vergelijking met Hegels Fenomenologie van de Geest. Een boekennerd maximus (annex geniale sinoloog) raakt helemaal van het padje als hij zijn huishoudster tot echtgenote promoveert. (Of zij hem tot echtgenoot?) Opeens wordt hij omringd door een samenzwering van idioten, waaronder onvergetelijke figuren als Fischerle, de schaakwaanzinnige dwerg, 'de Rooie Kater' (met zijn kijkgat) en figuren waarvan alleen al de naam genoeg is om een wereld op te roepen. 'Passen-Henkie'. Zoals het een debuut betaamt is het allemaal veel te ingewikkeld en doodvermoeiend, maar wat een intellectueel graf om te delven. Een loopgraaf voor intellectuelen. (Dat de sinloog als een soort vrouwenhatende incel terug in zijn cel eindigt, klopt ook precies.) De vertaling van hermeticus Jacques Hamelink helpt overigens ook geen sikkepit, enige voorliefde voor het behoud der germanismen kan hem niet ontzegd worden, en of Canetti het allemaal dermate archaïsch had bedoeld? Keine ahnung.

Ludo, Monday, 12 September 2022 17:13 (three weeks ago) link

Joan Lindsay - Picnic at Hanging Rock
Wilde al jaren het boek ook eens lezen. In vier weken geschreven door Lindsay naar aanleiding van terugkerende dromen. De film is subliem en het boek doet er niet voor onder. Lindsay heeft een prachtige stijl, zwierige zinnen die toch gewoon helder omschrijven. De sfeer is weer geweldig met die droomachtige picnic. Ik moet de film nog een keer in de bioscoop zien maar het boek is heel sensueel, alles ademt een met moeite onderdrukte seksualiteit uit die natuurlijk perfect past in het Victoriaanse tijdperk. Ook de koppige Engelsman Michael die zegt te zijn geobsedeerd door de verdwenen Miranda is knetter-homo, net als zijn meer macho koetsier. Knap hoe Lindsay het allemaal net onuitgesproken laat. Kom er nu achter dat Lindsay een laatste hoofdstuk had geschreven waar de verdwijning enigszins bovennatuurlijk wordt uitgelegd maar dat werd door haar uitgever afgeraden. Is ook gewoon beter, in de stijl van L'avventura, dat bovennatuurlijke zit er door suggestie toch al in.

OMC, Monday, 12 September 2022 19:38 (three weeks ago) link

two weeks pass...

Dola de Jong – En de akker is de wereld
Een tijdje terug beleefde Dola een soort van onvoltooid verleden tijd-remonte, een vergeten auteur, vergeten omdat ze vrouw was. Of dat waar is, is weer wat anders, al kan ik me voorstellen dat de Nederlandse literaire mannetjesputterswereld geen raad wist met een Joods-later ook nog Amerikaanse balletdanseres die goed kon schrijven. Want dat kan ze.!En de akker is denk ik de enige Nederlandse roman die aan Casablanca of een authentieke Camus doet denken. De Arabische wereld aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Vol refugies. In de chaos probeert een gezin verschoppelingen een akker tot bloei te brengen. Zeg ik, gezin? Het is uiteraard een samenstelling van bijeengeraapten. Vooral van de kinderen zijn er bijzonder veel, jong en oud. Een verfilming zou minstens de helft schrappen. Natuurlijk schemert ook het camusiaanse probleem dat de Arabische Ander niet veel meer is dan flat character, een bijzonder barre omgeving waar de westerling zichzelf en de elementen pas echt duidelijk ontwaart. Kritiek daargelaten zit de Akker vol ouderwetsch mooie zinnen en opvallend moderne psychologische gedachten.

Ludo, Tuesday, 27 September 2022 15:12 (one week ago) link

Thomas van Aalten - Voorstad
Van Aalten brengt Ballard naar de polder, maakt daar ook gezien het inleidend citaat geen geheim van. Een scherp portret van Amsterdam in de jaren 10-20 aan de hand van het stadsdeel Babylon waar een luxueus appartementencomplex Nieuw-Babylon wordt gebouwd. Met een flinke dosis corona, hier in de vorm van een zeer persistente wespenplaag inclusief maatschappijkritische wappies. Leest als een trein in een soort absurd-realistische stijl, Van Aalten kan als geen ander de bizarre platheid van de Nederlandse consumptiemaatschappij omschrijven. Met name de eerste helft moest ik elke pagina wel lachen om een of andere snedige observatie, bijnaam of dialoog al is het uiteindelijk ook vaak van een intense treurigheid met name als seks om de hoek komt kijken. Prima spannende climax die mooi gebruik maakt van onze angst en technologische verslaving. Wat me wel opviel is dat volgens mij de redacteur van dienst af en toe heeft gesuggereerd van "kun je dit niet uitleggen?" Lijkt me wat onnodig, je begrijpt iets, of je begrijpt het niet en hebt dan dikke pech.

OMC, Wednesday, 28 September 2022 14:43 (one week ago) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.