Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (thirteen years ago) link

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (thirteen years ago) link

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (thirteen years ago) link

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (thirteen years ago) link

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (thirteen years ago) link

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (thirteen years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (thirteen years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (thirteen years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (thirteen years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (thirteen years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (thirteen years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (thirteen years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (thirteen years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (thirteen years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (thirteen years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (thirteen years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (thirteen years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (thirteen years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (thirteen years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (thirteen years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (thirteen years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (thirteen years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (thirteen years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (thirteen years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (thirteen years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (thirteen years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (thirteen years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (thirteen years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (thirteen years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (thirteen years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (thirteen years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (thirteen years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (thirteen years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (thirteen years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (thirteen years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (thirteen years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (thirteen years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (thirteen years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (thirteen years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (thirteen years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (thirteen years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (thirteen years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (thirteen years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (thirteen years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (thirteen years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (thirteen years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (thirteen years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (thirteen years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (thirteen years ago) link

God Forgives...I Don't!
Spaghetti-western van Giuseppe Colizzi. Gewoon op de zondagmiddag op het Spaanse Paramount-kanaal. Opgenomen in Andalucië natuurlijk. Inventief gebruik van de waterput (als martelwerktuig). Er komt geen einde aan bewuste scene. Al met al de standaard-western ingrediënten, weinig verhaal en een hoog Tarantino-gehalte (het is óf praten óf schieten/knokken, en geen vrouw te bekennen), al denk ik dat Bassie en Adriaan hem ook gezien hebben, drommels!
https://es.wikipedia.org/wiki/T%C3%BA_perdonas..._yo_no#/media/Archivo:Frank_Wolff.png

EvR, Monday, 19 October 2020 18:32 (one month ago) link

hihih. welke rapper leende die titel ook alweer. Nas? Rick Ross? (jep 2e ingeving de juiste)

The Wild Goose Lake
'Waar heb je het vandaan?' 'Het internet.' Met Europees geld een Aziatische film noir, recht uit de Amerikaanse traditie. Wat zouden de Chinese machthebbers daarvan vinden? Misschien werden ze gepaaid met het overdadige politiewerk. Niks halve maatregelen. Het begint allemaal noiriger dan noir. Een gewonde man (Hu Ge, lol!) op een station, wachtend op een 'brief encounter' met zijn vrouw. Zij verschijnt niet, maar de raamvertelling gooit de kozijnen toch aan twee kanten open richting femme fatale. We zien hoe de man 'artful dodger'-lesjes krijgt, en, uiteraard, van de welbekende neonregen in de bloederige drup belandt. De filmmakers hebben zich vooral uitgeleefd op de stillevencomposities. Soms werkt dat wonderschoon, de dieven verworden dan tot de Nachtwacht, dankzij Rembrandt-lichtjes onder de dieven. Vaker heerst de bestudeerde overdaad. Alsof men de scenes niet geoefend hebt, doch slechts urenlang geënsceneerd, voor die tien seconden tijd dat 'we're rolling'. Ze willen het allemaal net iets te mooi doen, terwijl de potentie van gruizige, lokale luizigheid zeker aanwezig is. In het fraaiste shot komt de zon op, terwijl de gewonde man zich 'oprolt'. Ook dan is het eerder de actie, dan het licht dat hem, eh verlicht. Eentje voor de internationale markt dus. Met een twist tot slot. Begrip is er zeker! 'Refuse and you'll lose.'

Ludo, Thursday, 22 October 2020 06:51 (one month ago) link

À Nos Amours
De (bijna)beginscène van Sandrine Bonnaire in witte jurk op een boot is Tumblr Hall of Fame materiaal. Het luidt een wat deprimerende film in over een zoekend tienermeisje. Eigenlijk heel goed die sfeer gevangen inclusief de constante seksualisering waaraan je wordt onderworpen op allerlei niveaus, niet alleen voorbijgangers, leeftijdgenoten, wat oudere mecs maar ook broer en vader. Sowieso is haar familie totaal geflipt op een vrij unieke, realistisch aandoende manier, met die rare geweldsuitbarstingen. Vader (de regisseur zelf) heeft er genoeg van en dat geeft dochter nog meer vrij spel. Zo kabbelt het een beetje van bed naar bed om verrassend genoeg te eindigen met een vrij intens etentje inclusief terugkeer van pa. Een lastige film om grip op te krijgen, doet heel veel dingen goed, heeft bijna compleet schijt aan verhaalconventies, ergens heel onprettig.

OMC, Thursday, 22 October 2020 21:34 (one month ago) link

Hier een docu over de film.

EvR, Friday, 23 October 2020 08:11 (one month ago) link

Bonnaire has a daughter, Jeanne, from a relationship with actor William Hurt, whom she met in 1991 during filming of the Albert Camus novel The Plague (La Peste).

Je leert nog elke dag iets nieuws :) Echt nooit geweten, van Bonnaire en Hurt.

Dank voor die link Eric, daar ga ik eens lekker voor zitten.

Ilxor in the streets, Scampo in the sheets (Le Bateau Ivre), Friday, 23 October 2020 08:36 (one month ago) link

She Wore a Yellow Ribbon
Deze western had ik als kind, met mijn cavalry Playmobil-set, waarschijnlijk geweldig gevonden. Nu in cynischere tijden is dit een beetje een zwalkende Ford. Het wil maar niet echt op gang komen in deze vroege "I'm too old for this shit"-film. Prachtige beelden vanzelfsprekend al vond ik de Technicolor vaak wat flets. Wel een mooie rol van John Wayne met snor. Raar persona toch, ergens zachtaardig en introvert maar dan toch herhaaldelijk die Trumpiaanse one-liner van "Never say you're sorry. It's a sign of weakness!" Voor de goede verstaander ook weer wat Confederate signaling, "Je mist alleen Robert Lee als aanbeveling!"

OMC, Friday, 23 October 2020 21:55 (one month ago) link

End Of Summer
Een short van Jóhannsson. Bevalt me beter, door de lengte vooral en door het gebrek aan de voice over ook meer soort extended videoclip.

Book Of Blood
Een Clive Barkerverhaal, typisch Engels in de zin van degelijk. Niet superspooky maar op een soort prettige manier, zeg maar.

The Wolf Of Snow Hollow
Politieman probeert family man te zijn terwijl hij achter een mysterieuze moordenaar aanzit. De regisseur en hoofdrolspeler is een beetje een stoorzender door over acting. Beetje Nacho Vigalondo-achtig idee, horror als symbool voor meer aardse problemen. Had meer in gezeten met vooral een andere hoofdrolspeler dus.

Yummy
Belgische zombiefilm in een plastische chirurgiekliniek in Polen. De Mystère des Voix Bulgares soundtrack is wat vreemd, ws om "oostblok" aan te geven. Verder wat iffy grappen we can do without maar ook wel net onderhoudend (en smakeloos) genoeg om een voldoende te scoren.

Borat Subsequent Moviefilm
Meer "comedy" banking on ignorance wat betreft alles buiten Amerika en West Europa. Een enkele glimlach door ongemak daargelaten, meh. Bad Trip is boodschaploos minstens zo smakeloos en veel grappiger, Bananasplitwise.

Cam
Nice horror over hoe je internetpersonae je echte leven kan overnemen. Doordat het lekker in het ongewisse blijft hoe het nu precies zit prettig zelf in te vullen en bovendien ook uitstekend vormgegeven.

Blaka Skapoe, Saturday, 24 October 2020 23:59 (one month ago) link

恋や恋なすな恋
Prachtige sprookjesfilm van Tomu Uchida uit 1962. Typische film uit de jaren zestig, bijna compleet in de studio gefilmd. Daar leefde men zich even goed uit met intense belichting, schattige special effects, kleurrijke decors die draaien of plotseling in- of uitelkaar klappen. Japanse theatraliteit op zijn best. Daar moet je wel even in komen, ook omdat de film eerst richting een redelijk realistische hofintrige lijkt te bewegen en dan toch de afslag richting legende maakt. De internationale titel hint er al naar The Mad Fox al zou The Sad Fox veel beter zijn, want de lieve vos trekt hier toch aan kortste eind. De verteller kondigt het op poetische wijze al aan: "Binnenin is leegte. Word nooit verliefd."

OMC, Sunday, 25 October 2020 22:20 (one month ago) link

Gretel & Hansel
Ik heb op zich niks tegen vorm boven inhoud, maar hier is de inhoud net iets te snoresome om de aandacht erbij te houden. Zonde van mooie beelden en coole synthklanken.

The Wire s02-05
Goed weerzien, toch net ff anders onthouden hier en daar. Grappig ook de ontwikkelingen van internet en mobiele telefonie mee te pakken. Wat me de vorige keer niet op was gevallen is het wat belerende toontje, vooral in de laatste serie.

Lovecraft Country
Waar Antebellum faalde is dit een succes. Het mixt vernuftig Lovecraftian horror, Lovecraft zelf was natuurlijk ook een eh, rasracist, maar er zijn (las ik later) veel waargebeurde dingen in verwerkt (en ik blijf me verbazen over hoe ziek, terwijl ik toch al wel een en dacht te weten) en uiteindelijk de ontworsteling aan het spook van de White Supremacy. Horror met Cardi B. en Gil Scott-Heron in de soundtrack werkte bizar goed.

Blaka Skapoe, Sunday, 25 October 2020 23:15 (one month ago) link

ja raak dat Cam en dat voor Netflix.

The Wolf of Snow Hollow klinkt potentieel geweldig (helaas dus)

Dr Morbs (moge hij mopperen in vrede) is dood, en OMC kijkt Ford-films. Good timing.

About Endlessness
'De tijd verstrijkt, en ik heb niks bereikt.' In goed getimede corona-tijden mogen we samen met Roy Andersson in zijn prentenboek vol depri vignetten mochten kijken. De man die als geen ander humor door de wrangel kan halen, tot er haast niks om te lachen overblijft. 'Dan ben ik liever een tomaat.' Hij kan het nog altijd, maar wat hij kan, dat kenden we al tijden. Zo wordt het een rondje om de protestantse kerk, met nazi's als toetje. Een grijsgedraaide collectie b-kantjes eigenlijk. Hij opent nog met koorgezang dat zowaar melodramatische knipogen lijkt te voorspellen. Een soort Douglas Sirk misschien? Natuurlijk niet! Het surrealisme verdwijnt snel voor aardse 'sets'. Geniaal gescout, gedecoreerd en nabewerkt. Alle (dansende) poppetjes beleven de zinloosheid van Alles op bergmaniaanse wijze. Zeker de atheïstische dominee komt recht uit diens doodlopende zelfmoord-straatje. Godverdomse dagen op deze godverdomse bol. De tweede helft is leuker. De kijker raakt toch weer bevangen. Gedoe met een baby, een supermarkt-scene (in alle betekenissen van dat woord) en oude zeikerds in een bus. Als hij durft moet Andersson het materiaal eens elders gaan zoeken. Een film die ik graag gemaakt zou zien: De Kellner en de Levenden. Hij zou het kunnen. En de titel kende hij al. Half. 'Hij kan toch ook thuis verdrietig zijn. Waarom moet dat hier?'

Ludo, Monday, 26 October 2020 07:49 (one month ago) link

Kung-Fu Master!
Ik heb het vermoeden dat deze film uit 1988 een beetje wordt genegeerd wanneer men Varda's oeuvre bespreekt. Controversieel onderwerp natuurlijk, zelfs voor Franse begrippen, oudere vrouw valt op 14-jarige jongen. De Gainsbourg-familie draait daar de hand niet voor om, Charlotte had allang die hit met pa gehad en is hier ook, maar onschuldiger, van de partij. Birkin zelf droeg sowieso het idee aan. Is ook wel de juiste actrice met dat jongensachtige haar en achteloze chique (dat huis wil ik trouwens ook in wonen.) Varga liet haar eigen zoon dan maar de andere hoofdrol spelen, een beetje een Frans onderdeurtje, misschien wel goed juist, realistisch door zijn ongeloofwaardigheid. Er is een fascinerende vakantie aan de Engelse kust die wat mij betreft veel langer had mogen duren, zeker omdat de film maar 80 minuten duurt en daar de kloof tussen kind en volwassene nog meer had kunnen worden uitgediept. Hoe dan ook, ik las gezien het steeds terugkerende motief van de opkomende AIDS-bewustwording een intrigerende interpretatie dat de jongen voor haar een "veilige liefde" is en de oudere vrouw voor hem een geliefde uit een verloren, zorgeloze tijd. Ik zie het Varga en Birkin zo bedenken. Vernoemd naar de arcadegame, een van de weinigen die ik destijds echt totaal kon uitspelen, erg fijn om die weer terug te zien en horen.

OMC, Wednesday, 28 October 2020 22:40 (four weeks ago) link

ha, geweldig. Op de lijst.

(volgens mij ook aardig weggemoffeld uit Varda par Agnès).

Color out of Space
'How hard can it be to dial 911!?' Buiten de lijntjes kleuren, kun je altijd aan Nicolas Cage overlaten. Al is zijn jaarlijkse ramptoerisme-trip in zekere zin ook voorspelbaar, binnen zijn gebruikelijke kaders, hoe fucked up die ook wiebelen. Color Out of Space begint met een stel goede muzikale drones, en ik constateerde tevreden dat kwaliteit zelfs in zulk minimalisme herkenbaar is – Colin Stetson verzorgde dan ook de soundtrack. Zijn geluiden vergezellen de caleidoscopische bommen en bomen van een HP Lovecraft-verhaal. Een alien-inslag op een afgelegen boerderij zet de trip in gang. En het 'boeren'-gezin maar lijden. 'I'm not your barn bitch.' Het gaat natuurlijk om vader Cage. Dik en met bril, lijkt hij als de flippende huisvader Donald Trump te kanaliseren. Er mogen zelfs grapjes over zijn haar worden gemaakt! 'I am so sorry about the smell. Can you smell it?' Het verhaaltje neemt een paar al te curieuze, eerder stoned onevenwichtige detours. Zo bivakkeert er een kluizenaar op het terrein met 'een pussy named g-spot'. Dat lijkt me meer iets voor Toejam & Earl. Pas wanneer de blik op de vulvische put gaat, daar waar alles begon, wordt het nog een half uurtje fysiek genieten. Meer Cronenbergse jeuk leidt (lijdt!) tot meer freudiaanse levels van fucked up. Lekker slecht, al komt de assimilatie-symboliek te laat. 'It's just a color, but it burns.'

Ludo, Thursday, 29 October 2020 07:49 (four weeks ago) link

volgens mij ook aardig weggemoffeld uit Varda par Agnès

Geeft trouwens een heel mooi beeld van de tweede helft van de jaren '80, Varga lette bijvoorbeeld goed op de Britse televisie met een paar gouden momenten als resultaat. En wellicht belangrijks als context, kwam ik ook achteraf achter, haar man Demy overleed twee jaar later aan AIDS (wat dan weer jarenlang werd verzwegen.)

OMC, Thursday, 29 October 2020 11:18 (four weeks ago) link

俠盜高飛
Ach Hong Kong actie cinema, waar is de tijd gebleven? Full Contact van Ringo Lam uit 1992 heeft het allemaal: Chow Yun-Fat, een nichterige Simon Yam als zijn tegenstever, wraak, geweld, zichtbare kogels, onrecht, puik gebruik van neonlicht en een aantal adembenemde shots. Sublieme vulgariteit. Heerlijk tempo ook: gaan, gaan, gaan. En als bonus een prime ravetrack van A Hippie, A Homeboy and a Funky Dread. Ah, zoveel nostalgie.

OMC, Friday, 30 October 2020 21:41 (four weeks ago) link

기묘한 가족 (The Odd Family: Zombie On Sale)
Train To Busan this is not. Een erg hoog slapstickgehalte, deze zombieflick.

Books Of Blood
Nog een verfilming van Clive Barkers verhaal. Heeft z'n momenten maar had allemaal wel wat intenser gemogen.

Blaka Skapoe, Saturday, 31 October 2020 11:21 (three weeks ago) link

https://screenanarchy.com/assets/2015/01/The_Offence_image.jpg

Ludo, Saturday, 31 October 2020 13:24 (three weeks ago) link

Wel een mooie leeftijd. Binnenkort dan maar eren door eindelijk zijn meesterwerk Zardoz te kijken.

OMC, Saturday, 31 October 2020 14:58 (three weeks ago) link

Nachts, wenn Dracula erwacht (Count Dracula)
Cuadecuc, Vampir
Een redelijk coherente Jess Franco, rijk aan sfeer maar niet zo dromerig als je het graag ziet. Uitstekende cast met Christopher Lee, Maria Rohm, Klaus Kinski en Soledad Miranda. Rough around the edges maar zeer genietbaar. Cuadecuc, Vampir zou een soort making of… worden maar is eigenlijk een zeer minimal remix, een soort Mater Suspiria Vision avant la lettre, al is de muziek ook een soort cut-up/musique concrète. Ondanks dat je ook backstagebeelden krijgt van hoe het bos van rook wordt voorzien en Dracula van spinnewebben breekt dat de sfeer totaal niet.

Blaka Skapoe, Sunday, 1 November 2020 17:36 (three weeks ago) link

Der amerikansiche Freund
Heb geduldig gewacht totdat ze deze een keer in de bioscoop draaide om die Müller-magie meteen goed te ondergaan. Op de fiets terug door een regenachtig, verlaten Amsterdam zag alles er ook meteen ook zo mooi belicht uit. Maar wat een absurde film. Het begint al met Dennis Hopper, die ik verdacht lucide vond voor die periode, trapte ik mooi in. Het verhaal slaat helemaal nergens op en is daarom eigenlijk superrealistisch. Je een beetje in de nesten werken omdat je naïef bent. Fijn paranoia-sfeertje dat lekker schakelt tussen het Oude New York en het Vieze Hamburg, met een beetje modern Parijs. Allemaal met zichtbaar plezier vastgelegd. Ik weet niet eens of het een goede film is, uniek sowieso.

OMC, Sunday, 1 November 2020 23:15 (three weeks ago) link

oh yeah!

Ondanks dat je ook backstagebeelden krijgt van hoe het bos van rook wordt voorzien en Dracula van spinnewebben breekt dat de sfeer totaal niet.

wow, heerlijk meta.

Time to Hunt
'Weet je niet dat al die protesten zinloos zijn?' Het begint zoals de aarde begon, in spreekwoordelijke duisternis. Een Korea uit de nabije toekomst, een soort semi-SF voor mijn gevoel. De samenleving is ingestort, samen met de munt – dus zijn er IMF-maatregelen en protesten. Het land van de toekomst is de afgrond voor de toekomst denken twee, drie en tot slot vier vrienden. Wat doen ze na veel geshiba? Een gokhol overvallen. Ik zeg: The Killing of a Korean Bookie, en ja, dat had gekund. In een veel gemakkelijkere werkelijkheid wordt de Netflix-productie rap een paar slechte genrefilms ineen. Het blijkt vooral lachen om de superprofessionaliteit van de heist, gezien hoe de gasten ervoor en – vooral! – hoe amateuristisch ze erna doen. Alles om dat plot maar gaan de te houden. Weg economische malaise, weg melancholie, enter genrefilm twee (of drie). Ze worden haast uit het niets opgejaagd door een mysterieuze killer, zo'n zwijgende wreker van Koolhoven-niveau. In de meest bizarre van vele matige twists maakt de man een meta-kat en muis-grap. Hij geeft de gevangen jongens nog 'vijf minuten'! Ja daag. Veel gehijg, en een puffertje, wat op zich dan wel weer een cool, doodnormaal detail is. Een der knapen raakt doorzeefd met kogels. De ander: 'Ben je okay?' Een terechte vraag, gezien de film. 'How could this be real?'

Ludo, Monday, 2 November 2020 07:49 (three weeks ago) link

Beanpole
'We hebben een levendig stel gevangen.' De eerste herfst na de Oorlog, een militair ziekenhuis te Leningrad. Werkelijk overal fysieke en mentale wonden. Bloedneuzen na bloedbaden. Het enorme meisje 'Bonestaak' werkt als verpleegster. Met haar lijkwitte haar lijkt ze een rijzige engel des doods, die de arme soldaten 'verlichting' brengt. Schrijf maar op: de mooiste euthanasie uit de recente filmgeschiedenis. Tarkovsky had het niet minder 'ikonisch' gedaan. Zelf heeft ze ook last van de gevolgen (en dat geen toeval, of wel, het is maar hoe je het bekijkt). Regisseur Balagov filmt alle ellende in zeer humane, vaselinezachte beelden. Een goud Europees classicisme. Of moeten we zeggen dat hij vergeefs met de gloed van de overwinning schijnt, die al gauw begint te branden. Het maakt de stiltes alleen maar schrijnender, het verlangen naar pijn enkel indringender. De elegie van invaliden opent zich godzijdank langzaam. Sovjets en hun galgenhumor. Een vriendin van Bonestaak keert terug. Ook zij op de rand van waanzin. Als een Scarlett Johansson (en Tilda Swinton) draaien de twee om elkaar heen in schuld en boete. Twee vrouwen vervuld van spanning. Met twee Derde Mannetjes. Alles is verziekt, maar de liefde nog het meest. Zonder noemenswaardige soundtrack danst de film de wals van verlatenen. 'Ik ben zonder betekenis van binnen.'

Ludo, Thursday, 5 November 2020 07:55 (three weeks ago) link

On The Rocks
Kabbelt een beetje en ik ben het ook wel eens met Omar dat die hele cheat-lijn niet zoveel toevoegt. Maar goed, Murray doet Murray en mijn oog was al een beetje op Jones (van Quincy, kwam ik achter) gevallen in The Office en die is leuk en goed met Murray. Beetje sappy, tho, maar dat vind ik dan toch niet zo erg.

Tehran s01
Israëlische serie over Mossad-agente in Teheran. Potentiële can-o'-worms maar valt mee. Het regime in Iran ís ook niks. Bedoel, er zijn volgens mij geen publieke executies in Teheran maar wel in Iran, dus om nou te zeggen dat het er met de haren bijgesleept is gaat ook wat ver, al was het ook niet nodig geweest. Maar goed, in de hele serie maar een detail. Dat het regime van Israël op z'n eigen manier ook niet deugt zien we dan weer minder van. Israëli's zijn ook gewoon midden-oosters, dat zekere gebrek aan oriëntalisme is dan wel weer een grappige twist, gewend als we zijn aan Amerikaanse series en films in deze stijl. Verder ook een hoop intriges en plot twists en ook gewoon spannond, dus.

Blaka Skapoe, Thursday, 5 November 2020 23:47 (three weeks ago) link

en in Tehran opgenomen?

;-) ;-)

Ludo, Friday, 6 November 2020 10:57 (three weeks ago) link

Weet ik niet. Misschien wel wat dingen stiekem of handig gebruik van bestaande footage.

Blaka Skapoe, Friday, 6 November 2020 11:28 (three weeks ago) link

Matka Joanna od Aniolów
Poolse film uit 1961, naar het schijnt uit dezelfde bron als <i>The Devils</i>, maar dan het "wat gebeurde erna?"-verhaal. Stemmig Oostblok zwart-wit en lekker op de strenge katholieke vibe met aantal sensationele shots. Priester wordt naar een klooster gestuurd om daar de door de duivel bezeten nonnen, en dan met name de abdis (een geweldige Lucyna Winnicka.) In het dorp aangekomen hoort hij al wat verhalen over de dansende nonnen. Er ontvouwt zich een fraaie spanning tussen beide hoofdpersonen met veel vragen over geloof. Er is ook een second opinion door een rabbi die teleurgesteld is over het gebrek aan complexiteit van katholieke insteek. Nog wat existentialistisch vragen en zo was ik, ondanks de vermoeidheid waardoor ik de film een tweede keer moest opstarten, zeer tevreden.

OMC, Friday, 6 November 2020 12:29 (three weeks ago) link

en dan met name de abdis (een geweldige Lucyna Winnicka) in het gareel te krijgen. Of zoiets. Dat wachten op Pennsylvania/Nevada/Georgia begint er in te hakken mensen.

Hoop deze nog eens in de bioscoop te kunnen zien voor het volledige effect.

OMC, Friday, 6 November 2020 13:13 (three weeks ago) link

トマトケチャップ皇帝 (Emperor Tomato Ketchup)
Van die Stereolabplaat … weer geen makkelijke kost van Terayama. Het geheel is in (grotendeels overbelicht) bordeaux monochrome en zoals vaker bij Terayama heb ik het gevoel een hoop context (Japanse geschiedenis) te missen. Kinderen en stichten een ouderloos empire en dat escaleert helemaal uit de hand. Op een of andere manier wel toepasselijk met een scheidende manbaby. Vreemd, intrigerend in ieder geval en natuurlijk heet hangtaboe no1: kinderen en sex. Dit mag écht niet meer.

Meshes Of The Afternoon
Divine Horsemen: The Living Gods of Haiti
In the Mirror of Maya Deren
De eerste haar eigen film en klassieker, een bijzondere en dromerige film. Divine Horsemen is na haar dood gemaakt met haar footage van Haïti. Op zich interessant, met ook nog heet hangtaboe no2: dierenmishandeling. De documentaire schiet ook tekort. Het blijft allemaal wat aan de oppervlakte. Met al het gesproken woord zegt het toch minder dan Meshes…

Possessor
De zoon van David Cronenberg en je zit in de eerste minuten al in de body horror. Waarschijnlijk dacht Brandon: die vergelijking komen er toch wel, dus ik ga er maar gewoon voor. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een uitstekende Cronenbergfilm is.

Goldie
Style over substance, deze. Zit er flitsend uit maar het verhaal is gewoon same ol' same ol', struggles van een alleenstaande moeder van kleur. Realistisch of niet, we hebben het gewoon al erg vaak gezien en dan is het toch een beetje zonde van de acteerprestaties en flashy graphics.

Blaka Skapoe, Saturday, 7 November 2020 17:03 (two weeks ago) link

Zardoz
Puike jaren 70 SF-film zeg. Had eigenlijk een slechte actiefilm verwacht maar kreeg een avant-gardistisch verhaal over een post-kapitalistische utopie, een fijn traditioneel sciencefiction-onderwerp. Op originele wijze grimmig opgezet met Sean Connery als witte hetro-dude in beruchte outfit die voor onrust zorgt in een post-seksuele maatschappij. Charlotte Rampling met haar mooie zware stem en lange hals ziet de bui al hangen, andere inwoners zijn wel nieuwsgierig. Veel weirde shit, waaronder Connery die in een diamant wordt gezogen alwaar de climax van The Lady From Shanghai wordt nagespeeld. Veel mooie shots ook, maar goed, Boorman kon inderdaad wel filmen.

OMC, Saturday, 7 November 2020 23:58 (two weeks ago) link

Ja, die reputatie is niet helemaal terecht. 🙂

Doet me denken aan die "slechte film"-avond van BNN waar de meeste films helemaal niet zo slecht waren imo (Showgirls, Under The Cherry Moon…).

Blaka Skapoe, Sunday, 8 November 2020 00:50 (two weeks ago) link

Ha. Ja, hoe die reputaties tot stand komen is vaak best wel raar. Ik denk ook dat Under the Cherry Moon een slechte film is, geen idee waar dat op gebaseerd is.

OMC, Sunday, 8 November 2020 07:55 (two weeks ago) link

La Femme de l'aviateur
Zo even Tumblr gelogd, want er was weer veel fraais te zien in deze Rohmer uit 1981. Maar zeker niet een van mijn favorieten van de meester. Een student die als postsorteerder werkt betrapt zijn iets oudere vriendin, de immer neurotische Marie Rivière, met haar pilotenminnaar, die het eigenlijk net uit heeft gemaakt. Zij is in de war, hij wil praten, maar zo lekker is die relatie ook niet. Dan begint het hoogtepunt van de film een soort dubbele achtervolging van de bus naar het park met de heerlijke Anne-Laure Meury (maar drie films gemaakt, allemaal Rohmer) in haar Lacoste-polo. Er volgen ellenlange discussies en meneer ziet natuurlijk niet dat de leuke vrouw voor zijn snufferd staat. Rohmer maakt een intrigerende keuze door af te sluiten met een superlange scène die de verschrikkelijke relatie van student en vriendin tastbaar maakt. Eerlijk en pijnlijk, maar de romanticus in mij huilde een beetje.

OMC, Sunday, 8 November 2020 23:08 (two weeks ago) link

het hoofd van Marx(oz) zal nooit hetzelfde zijn.

ahh Cronenberg jr. eindelijk terug, die vorige was ook erg leuk. (Antiviral, moehaha toepasselijk, acht jaar geleden alweer :o )

Relic
'House arrest it is then.' Psy-geriatrische horror uit Australië. Altijd fijn als griezelfilms over reële, fysieke angsten gaan. In dit geval: oma wordt dement. Drie generaties verzamelen zich daarom in de 'outback', haar spookhuis ver van Melbourne. Kleindochter is aanvankelijk nog op de hand van moeke. Het gaat toch best? Bezorgde Cold Feet-moeder Emily Mortimer – altijd een betrouwbare actrice – heeft het sneller door. Alles in het huis is gelabeld. Doodeng is dat (een keer meegemaakt op huizenjacht. Een groot stopbord bij de hete kraan....) Het maakt de film op dat moment heerlijk gewoon. 'Nothing really. Normal stuff.' Terwijl je aftakelt wordt je een geest in eigen huis. Je bestaat steeds minder. De drie dames beginnen elkaar bang te maken, waarbij oma uiteraard de leiding neemt. Helaas levert dat een hoop slowmotion gedwaal op, en overdadige muziek.
De uitgeteerde dromen zijn fraaier. Ondertussen komt de omkering van rollen steeds dichterbij. Child is the mother of the woman. Het huis zelf neemt de metaforische gestalten over. De mise en abyme van een doolhofbrein. Denk aan Coraline, of, voor oudere volwassenen, Danielewski's Kaartenhuis. Het einde trekt onverbiddelijk de joker-cultkaart. In de woorden van Maarten Ducrot. 'Iedereen zit om zijn moeder te roepen.' Een hele bevalling. 'It's my room. It's my house.'

Ludo, Monday, 9 November 2020 07:47 (two weeks ago) link

Proxima
'Let's hear it for our astronauts as they begin quarantine.' Met een smak geld maakt ESA ruimtereizen weer normaal – en sexy tegelijk. (Of gaan die dingen stiekem altijd samen?) Eva Green helpt ook (meer dan) een handje. Ze speelt de Franse Andre Kuijpers. Een 'spacewoman' worden, brengt 'andere' problemen met zich mee. (Tampons meenemen, het mag, maar gaat wel van je persoonlijke bagage-gewicht af.) Bovendien is er al een kind. Het eeuwige dilemma van de vrouw. De biologische klok tikt harder dan die van de 'wereldlijke' ambitie. Nu moet ze kiezen. Het levert een fijne film op, waarin de kat Laika heet en het kind Stella. Even simpel als intellectueel tegelijk (ook dat kan dus). Bij vlagen neigt het naar een echte handelingenfilm. Eindeloze trainingen en gave tests, plus polyglotten zonder al teveel euro pudding. De entree in Space City is fenomenaal, van een Malickiaanse verwondering. Daarvoor hoef je de aarde niet af. Matt Dillon speelt de lompe spacecowboy die de genderstrijd op scherp zet in een mannenwereld die geen mannenwereld meer kan zijn, willen wij een toekomst out there opbouwen. M/V verhoudingen komen hier letterlijk van Mars en Venus. 'Ik ben altijd een planeet verder dan je moeder.' Met een (k)raamvisite had het kunnen eindigen. Een pak mens minder, een ervaring rijker. 'Pars!'

Ludo, Thursday, 12 November 2020 07:48 (two weeks ago) link

correctie *Star City (bij Moskou, de nerds wisten het al).

Ludo, Thursday, 12 November 2020 07:49 (two weeks ago) link

La innòcencia
Dankzij de idiote beslissing om de brave bioscopen tijdelijk te sluiten is het Spaanse filmfestival ook gedwongen om online plaats te vinden. Eigenlijk wel zo praktisch, aangezien ik die festivals altijd vrij hectisch vind. Deze debuutfilm van Lucía Alemany is qua verhaal eigenlijk je standaard depri-tiener-in-een-dorp-arthouse, dit keer ergens in de regio Valencia. De sportieve Lis wil graag naar circusschool in Barcelona. Ondertussen zijn er de gebruikelijke tienerdingen: roddelende vriendinnen, de dorpsdisco en het cokedealende vriendje met infaam kapsel. De zwangerschap is onvermijdelijk. En toch is het een leuke film door sterk natuurlijk acteerwerk een fraai beeld van het Spaanse dorpsleven: iedereen op straat, kinderen tot laat overal bij, de kleppende vrouwen, het zwembad en natuurlijk het dorpsfeest met wat dierenmishandeling. Net lekker rond de 90 minuten, precies goed, ook omdat Alemany scènes lekker kort houdt door vooral de reacties van mensen te laten zien.

OMC, Thursday, 12 November 2020 21:55 (two weeks ago) link

泣きたい私は猫をかぶる
Fraaie Netflix Original anime. Gewaagde keuze om de hoofdpersoon vrij irritant te maken, al leert ze haar lesje wel. Kind van gescheiden ouders, iets te opgefokt verliefd. Maar daar is de kattengeest al om een problematische deal voor te stellen. Als schattige poes verover je blijkbaar toch eenvoudiger het jongenshart. Verhaal zit goed in elkaar met een paar mooie twists en het is weer puik geanimeerd. Twijfelde even over de personages maar de details van de stad (en de kattenstad), de huizen en het licht zorgen voor de juiste onderdompeling. Kortom, een geslaagde combinatie van bekende motieven.

OMC, Saturday, 14 November 2020 22:51 (one week ago) link

Maar daar is de kattengeest al <3

Never Rarely Sometimes Always
'We've got a girl out here for a test.' Vrouwen die op foute mannen vallen. Mannen die vrouwen haten. Nee, het leven is kut (of zuigt...) voor een vrouw. In elk geval heel wat meer dan voor mensen met een piemeltje. ('Don't you ever just wish you were a dude?' 'All the time.'). Rustig en sereen hamert (!) NRSA de simpele boodschap erin. Een muurbloem op een toniekavond zingt haar ellende van zich af. Complimenten krijgt ze niet. Noch thuis, noch van haar medeleerlingen. Een vrouw die zichzelf durft te tonen – opstaat voor haar echte naaktheid – dat gaat niet he. De karakterschets van kleinschalig mannelijk machtsmisbruik zet zich voort tijdens de bijbaan. De voorspelbare ellende nadert. 4,3,2... 'Are you abortion minded?' Heel knap weet de film het verdriet te laten sudderen. Het gedoe langzaam te dilateren. De eindeloze handelingen, tot aan het hartverscheurende titelmoment. Wel werd ik Holters filmambient-beu. In Europese arthouse hadden ze voor hyperrealistische stilte gekozen. Het blijft toch de USA. Samen met een nichtje moet de zangeres op stap. Van dorp naar stad. Daar zien we ook weer hoe verschrikkelijk verdeeld Amerika is, en hoe gejuridiseerd. Het leven is een transactie. Als jonge vrouw sta je snel alleen. Tegelijkertijd ben je nooit alleen, want er is altijd wel een man die iets moet. 'Will you drink with me?'

Ludo, Monday, 16 November 2020 07:54 (one week ago) link

スイートプールサイド
Japan in optima forma. Sweet Poolside is natuurlijk een adaptatie van een manga, wel geweldig dat er zulke strips bestaan, want... tieners rond het zwembad, dat is een bron van schaamte waar pestkoppen als bloedhonden op afgaan. Ōta heeft bijvoorbeeld nog geen haar op zijn lichaam waarvoor hij publiek wordt uitgelachen. De mooie Gotō heeft last van teveel haren wat haar prestaties in het zwemteam doet afremmen (ze durft bijvoorbeeld geen borstcrawl te doen.) Wat de Ladyshave niet kan, doet Ōta dan maar met veel toewijding. Armen, benen en oksels worden geschoren terwijl hij weet dat er nog een plek overblijft. Ondertussen is er een klasgenote die de haarloze wel schattig vindt en het ritueel op moderne wijze verstoord. Dat is op zich wel jammer in zijn conventionaliteit maar aan de andere kant is de manier waarop dit "straight" wordt gespeeld wel mooi. Na wat Testuo-achtig heen en weer geren dan toch een mooie climax rond het laatste lichaamsdeel en een onvermijdelijke conclusie met fraai eindshot. Zeer Japans gefilmd weer met die fietstochten langs de velden en een aantal originele camerastandpunten.

OMC, Wednesday, 18 November 2020 22:45 (one week ago) link

wow die Japanners durven alles. Suîto pûrusaido!

op de lijst.

Bacurau
'Een feest van angst en terreur.' De grens tussen rijke en lukrake fantasie is klein, en Kleber Mendonca Filho weet altijd weer op dat randje te rijden. Cinefielen kennen hem van het fraaie Neighbouring Sounds en het literair-hermansiaanse Aquarius. Twee heerlijk hermetische films. Eigenlijk te lastig en te eigenzinnig om hartstochtelijk te omarmen, maar wat vertelden ze knap doodgewone dingen met ongewoon veel ambitie. Enter Bacurau, een vergeten dorpje in het Braziliaanse hinterland. Er vliegt een UFO-drone rond. Een watertruck wordt beschoten. Het lijkt wel een hyperrealistische Max Max ('een paar jaar van ons vandaan'). In het Gallische (vrij)plaatsje speelt een Ry Cooder-kerel de livemuziek, en ik dacht, verdomme, Filho heeft hier inderdaad wel die Wim Wenders-vibe te pakken. Ook iemand die graag verhalen met een enorme 'scope' opdist. Het dorpje belandt van de droogte in de drop. Er beginnen plotseling dooien te vallen. De twee uur blijken te kort voor wat Filho wil. Dit had vermoedelijk een lynchiaanse serie moeten zijn. Wat is eigenlijk Portugees voor Dark? Rake scenes en losse flodders wisselen elkaar af, en als er niet geschoten wordt raken ze vaker. Os sete magníficos verschijnen in stilte. Onze avant-gardist poogt een pophit te schrijven. Kinderspel in het donker. Moeilijk, leuk. 'You see technically we are not here.'

Ludo, Thursday, 19 November 2020 07:52 (one week ago) link

Mark Of The Devil
Gewelddadige maar weinig verheffende heksenfilm al is de vermeende heks wel mooi.

Scacco alla regina
Meer mooie plaatjes, interieurs, kleding, dames en al helemaal de psychedelische intermezzo’s zijn een lust voor oog en oor. Het s/m-thema doet inderdaad ook denken aan The Duke Of Burgundy maar is minder interessant qua machtsspel – wat hooguit ondeugend is – en de humor mist.

Les Statues Meurent Aussi
Beschouwing van Afrika aan de hand van de geroofde kunst in musea. In die tijd misschien al wel woke, maar nu nog steeds problematisch. Toont evengoed wel weer aan dat er toen ook over werd nagedacht en zeker niet iedereen kolonialisme en racisme maar normaal vond.

Bir Başkadır (Ethos) s01
Ik zag eens een reportage over een Turks gastarbeiderstel dat, nadat de man nooit had kunnen aarden in Nederland en de vrouw wel, besloot terug te gaan naar het Turkse platteland. De vrouw verzuchtte dat mensen daar niet luisterden. De plattelandsmensen in deze serie laten zien hoe dat werkt. Het komt wat karikaturaal over maar dat geldt ook voor de „witte Turken” (modern, seculier) en die zitten ook behoorlijk op slot als ze niet bij de psychiater zitten. De structuur doet denken aan die vreselijk pedante film Crash (niet die van Cronenberg dus), dus veel verschillende mensen blijken allemaal verbonden. Het ergerde hier een stuk minder dan bij die film. Soms is het allemaal wel erg toevallig, de ontlading is ook wat over the top maar toch ook wel welkom. De boodschap dat we het toch allemaal met elkaar zullen moeten rooien en eens stilstaan bij je vooroordelen kan nooit geen kwaad. Heb me evengoed best vermaakt, ook door de soundtrack, een heerlijke warme deken seventies „nostalji”, zowel de „orijinal müzik” (doet denken aan het betere Cahit Berkay-werk) als de regelmatig terugkerende Ferdi Özbeğen, waar ik ook erg van houd.

Blaka Skapoe, Friday, 20 November 2020 12:21 (one week ago) link

The Killers
Film noir uit 1946 begint ijzersterk met twee mannen die in fabuleus zwart-wit, vol schaduwen een dorp bezoeken. Deze twee ontzettende eikels zijn op zoek naar The Swede. Nadat ze de lokale diner terroriseren probeert iemand Burt Lancaster te waarschuwen. Maar die heeft nergens zin in en laat zich afknallen. Flashback film dus. Meestal niet zo'n fan van, maar hier wordt het wel heel zorgvuldig gedaan aan de hand van een verzekeringsagent die de levensverzekering van de dode moet checken. Veel bekende hits komen langs: de oude bokser, paranoide poker, een heist en een femme fatale in de vorm van de belachelijk mooie Ava Gardner. Echt zo'n vrouw waar je meteen afscheid van moet nemen om vervolgens te verhuizen naar een andere stad. Doet domme Burt natuurlijk niet. Zoals wel vaker in film noir is het mysterie en al het gekonkel geweldig en de afwikkeling teveel gedoe (en moralistisch.) Desondanks een heerlijke film. En de gebruikelijke homoseksuele toespeling mag natuurlijk niet ontbreken, "we loved to watch the stars together."

OMC, Friday, 20 November 2020 22:11 (one week ago) link

Who’ll Stop the Rain
Intrigerende verfilming van Robert Stone's Dog Soldiers. Was al een cinematisch boek, vooral de climax in de bergen en daar maakt men hier dan ook gretig gebruik van. Sowieso wel prettig want het begin van het boek was opgefokt "literair" geschreven en dus bijna onnavolgbaar. Hier alles lekker helder. Het latente nihilisme van een journalist in Vietnam komt tot volle bloei. Waarom dan niet gewoon heroïne smokkelen? De jonge Nick Nolte als zijn oude marinemaat helpt hem tegen wil en dank. Wanneer hij het spul aflevert bij de vriendin van de journalist gaat alles dankzij een paar vage foute coppers flink mis. Als tijdsbeeld van het post-Vietnam, post-hippie Amerika geweldig. Alles klopt ook, met goed acteerwerk en een fraaie opbouw. Ik had de toch wel lange film alleen op een bepaald punt beëindigd, niet eens om tijd te besparen, maar voor een mooi open einde. Goede film, maar ook engiszins vervreemdend omdat het nihilisme stug tot het einde wordt volgehouden. Alles is echt voor niets geweest.

OMC, Saturday, 21 November 2020 22:43 (six days ago) link

Ned Rifle
Had na 'n simpsessie in Hot wings zin in een film met de mij tot dan toe onbekende Aubrey Plaza. Bleek dat ik haar toch eerder gezien had, in Life After Beth. Misschien had ik de andere twee delen moeten zien maar het keutelt maar aan, lastig aandacht erbij te houden en beetje last van wegtrekkers, dan helpt die stroperige, repetitieve soundtrack ook niet. Mij te indie, geloof ik. Ms beter Life After Beth herbekeken.

Blaka Skapoe, Sunday, 22 November 2020 00:22 (five days ago) link

Kız Kardeşler (A Tale of Three Sisters)
Ja, drie zussen dus. Op het platteland, dus het landschap steelt de show en het gebruik van dit slaapliedjes is ook makkelijk succes. Het bleek nu eens geen hint naar de oostgrens want dit speelt zich af in de buurt van Taşpınar, in centraal Anatolië. Anyway, geen onaardig drama en sterk acteerwerk maar ook wel een beetje standaard world cinema. Maar pittoresk is het wel, in deze scenery lekker aan de rakı.

https://i.postimg.cc/bJ0ZSfgT/rak-table.png

Blaka Skapoe, Sunday, 22 November 2020 14:57 (five days ago) link

wowz!

(Siodmak stille meester).

Ludo, Sunday, 22 November 2020 16:17 (five days ago) link

Atlantique
'Ik ben verleid door de slaapkamer.' Een half uur is Atlantique de meest normale Afrikaanse film ooit. Vermoedelijk chargeer ik (zoals altijd), maar ik zag het Nieuwe Afrika, door de filmmakers geobserveerd met een Antonioni-achtige rust. Niet weer de kommer en kwel, nee, ditmaal doodgewone 'luxe' liefdesproblemen. Helaas, vraagteken. Ik keek niet goed genoeg. De schitterende wolkenkrabber die als een fata morgana aan de horizon vibreert, had het me moeten doen realiseren. Net zoals trouwens de bijzonder fraaie soundtrack van juxtaposities waar call and answer-gezang vecht met synths. Traditioneel handgeklap met subtiele beats. Het gaat hier in de kern toch weer over armoede en strijd, over hoe het Westerse spulletjeskapitalisme als een vampier Afrika leeg trekt. Met enkel ongelukkige, neon zombies tot gevolg. Het schakelen van zinnenprikkelende liefdestwijfels en liefdestips naar business as usual kostte me wat moeite. Niet in de laatste plaats omdat regisseur Diop een handvol 'hoofdpersonages' elk net te weinig screentime geeft. Uiteindelijk wordt haar punt wel duidelijk – glashelder zelfs. Wat wil je ook met zo'n metaforisch logische titel? Atlantique blijft een magische sensualiteit behouden midden in een zee van verloren hoop. Niet goed, wel opmerkelijk (en merkwaardig) genoeg om te boeien. 'Dat willen we niet horen.'

Ludo, Monday, 23 November 2020 07:53 (four days ago) link

Adaptation
Uit 2002 alweer, pre-forum. Ik vond hem destijds wat tegenvallen, al had ik het vermoeden dat ik niet helemaal in de juiste headspace zat. Nu na een aantal Kaufman-projecten ga ik er makkelijker in mee, helemaal in de bioscoop. Wat heeft die guy, en Jonze natuurlijk, snel krediet gekregen dat ze zo'n film van de grond kregen ("We hebben Meryl Streep!" zal met gejuich zijn ontvangen.) Want eigenlijk superniche en avant-gardistisch. Waarschijnlijk vindt men het in Hollywood te geinig om een film over hun eigen besognes te zien. Het Kaufman-persona is nog steeds heel eerlijk en realistisch, en bij vlagen herkenbaar (gelukkig net wat neurotischer). Ergens werken dingen niet, maar vergeef je ze gewoon (ook omdat hij het brutaal aankondigt) en hoe het verhaal ontspoort is eigenlijk geweldig (en ook irritant?)

OMC, Tuesday, 24 November 2020 10:21 (three days ago) link

blijft lollig hoe de schrijfster van dat 'originele boek' waarschijnlijk wel gewoon de verfilmrechten a 2 miljoen dollar is uitbetaald (of bestond de hele schrijver en dat boek niet :P)

House of Hummingbird
'We zouden allemaal apart moeten wonen.' Puberteit, dat betekent wankelen tussen kleine zielenroerselen die niemand – inclusief jijzelf – begrijpt, en groots melodrama, waarvan de anderen niets snappen, en jij ook niet, denk je van wel. Voila, het warrige gevoel dat House of Hummingbird meanderend overbrengt. Het lijkt allemaal erg veel op Koreeda. De Aziatische specialist in familie-opstellingen, immer weemoedig over ellende, met zwemen van Europese marktdegelijkheid. Voor het hoofdpersonage blijkt 1994 een jaar met genoeg Grote Gebeurtenissen op wereld- en familieschaal. De dictator van het Noorden sterft, het WK wordt gespeeld, en er is de 21e oktober. (Google helpt). Tegelijkertijd ontdekken artsen een knobbel in haar (overactieve) lymfekiler, wordt ze betrapt als ze uit 'shopliften' gaat, en maakt ze de eerste 120 dagen met haar eerste vriendje mee. De Motorola-pager draait overuren. Via het tolstojaans ongelukkige gezin krijgen we de keiharde Koreaanse prestatiemaatschappij mee. Werken of ten ondergaan. Uit alles spreekt levend dat het herinneringen zijn van de regisseur zelf. Misschien zelfs op het hermetische af. Een leven 'maakt geen zin', maar een verhaal moet dat stiekem wel doen. Uiteindelijk brengen scherven berusting en weerstandsvermogen. 'Het kost wat tijd om jezelf te leren kennen.'

Ludo, Thursday, 26 November 2020 10:32 (yesterday) link

Eigenlijk nooit gerealiseerd dat de schrijfster ook echt is. :) Dus wel.

OMC, Thursday, 26 November 2020 10:40 (yesterday) link

High Noon
Kwam ik zo maar tegen in een verzameling nog te kijken films. Hoogste tijd. Maakt zijn klassieke status echt compleet waar. Strakke zwart-witfotografie. Real-time verhaal zonder ruimte voor onzin (ook meteen onder de 90 minuten). En wat een heerlijk lijden van de oude Gary Cooper, zie hoe iedereen hem in steek laat en hij toch zijn lot tegemoet gaat. Maar het mooie vond ik dat het niet zo macho bullshit act is, Cooper is paranoïde, moe en bang. Zijn uiteindelijke hulpje komt uit onverwachte hoek (al wist ik het helaas al van te voren), heerlijk statement waar niet iedereen in Hollywood blij mee was. Prachtige shoot-out met een paar echt iconische shots, geen gelul, gewoon knallen. Amerikaanse cinema op zijn allerbest.

OMC, Thursday, 26 November 2020 22:08 (yesterday) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.