Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (ten years ago) Permalink

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (ten years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (ten years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (ten years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (ten years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (ten years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (ten years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (ten years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (ten years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (ten years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (ten years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (ten years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (ten years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (ten years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (ten years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (ten years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (ten years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (ten years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (ten years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (ten years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (ten years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (ten years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (ten years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (ten years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (ten years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (ten years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (ten years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (ten years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (ten years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (ten years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (ten years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (ten years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (ten years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (ten years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (ten years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (ten years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (ten years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (ten years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (ten years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (ten years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (ten years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (ten years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (ten years ago) Permalink

haha, oh ja, die ging hij nog even sarren toch? (nou ja, dat deed hij bij iedereen eigenlijk)

OMC, Thursday, 8 March 2018 12:32 (one month ago) Permalink

precies. overigens geen dijen maar kuiten! (past ook beter, bij het Italiaantje dat parmantig op zijn pootjes wil staan)

Ludo, Thursday, 8 March 2018 15:29 (one month ago) Permalink

迷宮物語
Een verzameling van drie korte animé uit 1987. Door de beperkte tijdsduur van de verhalen dachten de makers duidelijk "fuck verhaal, we gaan voor intensiteit!" Het resultaat is animatie-technisch briljant, het beste-van-het-beste en vrijwel niet gedateerd. Het mooiste werd voor het laatst bewaard wanneer Katsuhiro Ôtomo (Akira) een zeer hedendaagse thema aansnijdt van doorgeslagen robotisering in een heerlijke Apocalypse Now hommage. Vreemd genoeg komt Neo Tokyo helemaal niet terug in de verhalen (misschien heel indirect in het tweede over een doorgedraaide racer.)

OMC, Sunday, 11 March 2018 22:19 (one month ago) Permalink

A Quiet Passion
'You have a life, I have a routine.' Emily Dickinson seinde ons morse codes vanuit haar ziel. Gedachten en gedachtestreepjes zo fragiel, dat je ze het best kunt horen met de stem van je innerlijk. Ze valt tussen twee tijden. Enerzijds personifieert ze nog de oude vorm van vrouwelijke Kunstbeleving, het kluizenaarschap voor God. Nonnelijke en maagdelijke dames los van de wereld. Emily daarentegen, nochtans even opgesloten in haar eigen cocon, hunkert juist naar aards succes. Regisseur Terence Davies heeft dus lijdend goud in handen. Hij doet hier echter helemaal niets mee. A Quiet Passion begint al als moeizame period piece, wordt snel vervelender, om bloedirritant te eindigen. Slechts op de muzikale momenten wanneer Emily en familie in de werkelijke wereld naar het theater gaan, vindt Davies iets van zijn oude klasse terug. Een groot deel van de film wordt opmerkelijk genoeg gevuld met Whit Stillman-achtige 'banter' ('we were just trying to be ironic'). Emily Dickinson als stille sidekick in haar eigen film... Later gaan de personages bestudeerd in versregels praten. Ik moest heel hard door-denken voordat ik de film zag, die ik wenste te zien. Iets met een huismeisje dat uit wereldvreemde verlegenheid voor een familie werkt. Haar eigen. Had Jane Campion maar geregisseerd! 'You are alone in your rebellion, miss Dickinson.'

The Ascent
'Je zult je geweten moeten verontrusten.' Susan Sontag had overal verstand van. Ook van cinema uiteraard. Ze noemde The Ascent een van haar favoriete oorlogsfilms, al zal ze het jolige woord 'favoriet' vast niet gebruikt hebben voor deze bak ellende. De partizanen banjeren door eindeloze sneeuwvlaktes, terwijl Schnittke's orkestrale overtonen begeleiding bieden Dit alles wordt strak gekaderd in raak zwart-wit, met een hallucinante hoeveelheid bomen. Het gevoel voor minimalistische Sovjet-esthetica zit ook bij Larisa Shepitko ingebakken. Het zijn echter niet eens de fraaie beelden, maar de kleine Idi i Smotri-details die de film maken. De soldaten zijn door hun voedselvoorraad heen, dus vermalen ze ieder één lepeltje granen. Oorlogsellende met elke moeizame slikbeweging. (Geen wonder dat een van de hoofdpersonages last krijgt van een 'kriebelhoestje'). Hij en een kompaan worden erop uit gestuurd, om in de vallei een stukje vlees te vinden. Volgend detail van een goede oorlogsfilm: ze babbelen onderweg Fulleriaans over meisjes. Iedere droom zal in het dorp echter snel vergaan. Even zingt de soundtrack een 'het leven gaat door'-rustpuntje, en dan begint het sadistische Duitsers-feestje. Dat is ietsje gewoner, minder eenzaam, meer Christus. De overwonnen kruisweg van de Partizaan. 'Moet dit dan het einde zijn?'

Ludo, Monday, 12 March 2018 07:50 (one month ago) Permalink

Annihilation
De vorige van Alex Garland, ex_machina, was samen met Her verreweg het beste wat sciencefiction tot nu toe deze eeuw heeft geboden. Dus toch wel hoge verwachtingen voor zijn tweede. Toen ik een jaar geleden iets hoorde over het verhaal had ik lichte twijfels en, nou, nou, nadat de film in Europa direct op Netflix is gedumpt, is dat ongeveer het gevoel wat uiteindelijk bij mij overheerst. En dat terwijl er veel moois is. Het beste, zonder twijfel: de soundtrack. Mooi Crosby Stills and Nash als themaatje en dan nemen Geoff Barrow en Ben Salisbury het heft goed in handen voor een echt futuristische soundtrack. Eigenlijk veel vervreemdender dan de special effects. Oh ja, daar over gesproken, de digitale variant soms toch wel mwoah (beetje chillout-video's circa 1993), de ekte-ekte sculpturen vaak mooi. Wel leuk dat het een women-on-a-mission-film is al had de onderlinge dynamiek ondanks een speelduur van 2 uur toch wat dieper gemogen (dump dat militair-industrieel shitplex nog gewoon eens!) Garland lijkt lange tijd in de voetsporen van Ballard en Tarkovsky te gaan treden, maar die generatie was gewoon veel dieper, niks aan te doen. Er worden teveel genrekruiden in de soep gegooid waardoor er een vreemde instabiliteit ontstaat en alles uiteindelijk wat lichtjes aanvoelt. Prima escapisme dat weer niet ontsnapt aan enkele genreconventies (wetenschappers als hoofdpersonen: hier komt een uitleg, maar wacht ik heb ook een hypothese hoor) zonder nieuwe paden te verkennen (dat wat je toch wilt dat SF doet.)

OMC, Tuesday, 13 March 2018 22:36 (one month ago) Permalink

Garland moet maar weer eens wat screenplays voor anderen schrijven.

La Deuxieme Souffle
'Niemand is onvervangbaar.' Ha, een heuse moralistische intiteling. Zo ken ik de Fransen niet. Door wie zou Melville hiertoe gedwongen zijn? Toch niet door de uitgever Galimard (fout in de oorlog, in tegenstelling tot de verzetsheld achter de camera...) JP begint zijn degelijke noir met een gevangenis-ontsnapping, zo grijs en stil dat het wel abstracte kunst lijkt. Buiten de gevangenis wordt de film al snel 'correcter'. Amerikaanse gleufhoeden en cynische cops. Le plus grand hommage. De kunst is dan je kop erbij houden, of in elk geval boven les épaules. Er zijn zoveel personages dat de intiteling beter een personage-bijsluiter had gegeven. Mijn favoriet onder de wrede mannen wordt gespeeld door Michel Constantin. De wandelende kapstok runt een café. Grote naam Lino Ventura leidt de dans. Hij wil nog één keer scoren, voor ie 'met pensioen gaat'. Continu dreigt het gevaar van The Wire-achtige rip deals. (Het criminele motto is dat van de wielrenner: eerst het bordje van de ander leeg eten). Typisch Melville zijn de huiselijke scenes, ook een gangster in hiding verdient zijn wijntje, en een tandenborstel. 'Pas mal'. Het hoogtepunt vindt toch buiten plaats. Vanaf een berg plegen de 'men in black' hun heist. Bijna melancholisch staren ze later de opgeofferde auto na. Een signaal voor wat komen gaat. Les mains vides. 'Gu doit mourir.'

Polytechnique
'Ik heb besloten de feministen, die mijn leven tot een hel maakten, naar de hemel te sturen.' Voor de studie buig ik me over Christopher Lasch, een wat vergeten Freudiaan die met 'de Cultuur van het Narcisme' de bestseller-lijsten haalde, mopperend op het individualisme, de implosie van Gezin en Huwelijk, ondertussen feministen sarrend. (Want ja, in Freudiaanse theorie dreigt de 'castrerende' moeder altijd de schuld te krijgen.) Geen idee of Lasch zich ooit in de Canadese discussies heeft gemengd, maar hun eerste school shooting had 'm geïnteresseerd. Jaar: 1989, locatie: Quebec, dader: een zoon van een vrouwenhatende vader en een single mother (die 'de vaderrol' dus moest overnemen). Polytechnique is een van Villeneuve's vroege zwart-wit werken. Inktzwart bloed blijft enger dan de dood zelve! Na een stevige binnenkomer zet Villeneuve het Van Santiaans op een dwalen door het pand. In de marge zien we de problemen van de vrouw in een mannenwereld. (Mooi moeten zijn voor je sollicitatie en dan nog op je vrouw-zijn worden aangevallen...) Lang blijft de film zenuwachtig goed, dankzij vele, door de geluidsbarrière knallende schoten, en akelige stiltes. Richting einde, mist de film een fraaie, melancholische afslag. Fuck de school shooting, terug naar de family connection. Het zou zo laschiaans zijn geweest. 'Je suis fatiguee d'avoir peur.'

Ludo, Thursday, 15 March 2018 07:51 (one month ago) Permalink

Garland moet maar weer eens wat screenplays voor anderen schrijven.

Dat vraag ik me af. Ik heb het idee dat hij als filmer uiteindelijk meer brengt dan als schrijver (de geslaagde filmende schrijver). Maar ik zat ook net te denken dat de SF-liefhebber misschien wel een soort junkie is die steeds hogere doses nodig heeft om het juiste effect te veroorzaken. Kan me voorstellen dat bijvoorbeeld mijn dochters redelijk onder indruk zouden kunnen zijn van Annihilation.

Lasch, dat boek van hem wilde ik jarenlang lezen, nooit van gekomen.

OMC, Thursday, 15 March 2018 08:14 (one month ago) Permalink

Maar ik zat ook net te denken dat de SF-liefhebber misschien wel een soort junkie is die steeds hogere doses nodig heeft om het juiste effect te veroorzaken.

mooi omschreven.

wat betreft Garland, wie weet, mijn opmerking kwam vooral voort uit verbazing nu ik - nu pas - ontdekte dat ie The Beach heeft geschreven. Als boek.

Lasch, ja ach, er is wel een leuke paper uit te peuren (en dat gaat ook gebeuren). Maar ik denk dat Sennett en Bauman zinnigere dingen hebben weten te melden over consumptiemaatschappij etc. Bij Lasch heb je vaag het gevoel dat áls Baudet zijn eigen narcisme zou onderkennen, hij zomaar met Lasch weg kon lopen. (En Lasch krijgt dan ook een hoofdstuk toebedeeld, in Baudets bundel 'Conservatieve vooruitgang'.)

Niet eens meer in nieuwdruk leverbaar dat Cultuur van het Narcisme, dat zegt ook wat, en het past bij een bestseller. Plotselinge, onverwachte giga-sales in eigen tijd, en dan rap weer vergeten.

Ludo, Thursday, 15 March 2018 11:47 (one month ago) Permalink

Verónica
Spaanse horror die in het begin lijkt voort te borduren op de Italiaanse klassiekers maar de sadistische moordenaars links laat liggen om een treurig portret te schilderen van het eenzame leven en harde werk van een tiener in een Madrileense volksbuurt. Het geesten oproepen deel is niet zo origineel maar de uitvoering is vrij geslaagd: sinistere beelden ipv schrikeffecten, goed acteerwerk van de kids, een paar fijne camerafoefjes en Héroes del Silencio voor de juiste retro-touch.

OMC, Saturday, 17 March 2018 21:18 (one month ago) Permalink

Zardoz
'The gun is good.' 'The penis is evil.' Een Amerikaanse Republikein zou nog een hele tijd mee kunnen, down the road van deze droogkloterige utopie. Nou ja, tot de erectie-lessen dan. Respect voor Connery en Rampling, die hun gezichten uitgestreken houden. Connery rockt een paardenvlecht, beest-achtige bakkebaarden, en een rode slip. Hij speelt dan ook een echte Vent. De enige man die nog hard kan worden! Niet geheel per ongeluk belandt hij in een softpornografisch hippieparadijs waar mannen en vrouwen in naveltruitjes lopen. Ont-mand en ont-vrouwd. Plastic kweekmensen. Zonder geslachtsdelen dus, met slechts fallische stokbroden ter compensatie. De eindeloze democratische procedures vervelen het rijkeluisvolk. ('We said no to May!'). Het 'Monster' schudt de boel daardoor aardig op. Zardoz vliegt ook als film metaforisch alle kanten op. Zo toont het scenario de beperkingen van onsterfelijkheid. Sommige Zomergasten moeten de film maar eens kijken, om bijgesteld te worden in die ijdelste der ijdele dromen. Ook het gezicht van de stenen nep-God Zardoz is vermakelijk, ergens tussen Marx en de ING leeuw. Het laatste deel wordt wel wat te uitleggerig. Boorman moest toch even tonen alle cultuurcritici gelezen te hebben. En de Republikein... Die zou weer inhaken. Want een beetje christenheid, dat hoort erbij. 'You are alone.'

Tokyo Godfathers
'Should a burden on society like you be talking?'Een manga-kerstfilm, dat betekent flikkerende lichtjes en lichtvoetige flikkers. Disney-trucs verhullen hier vergeefs volwassen woorden en daden ('He's just a homeless homo'). Het grinnik-plotje heeft men uit de Droomfabriek geleend. Drie bums and a baby. Een alcoholist, een weglooptiener, en een travo. Vooral laatstgenoemde gaat helemaal los. Hij/zij heft net geen opera aan, maar The Sound of Music telt ook. De anderen: 'Nooit van gehoord.' De helden vinden na een kerstuitvoering een baby in de trash. Drie gegroefde Dragon Ball Z-koppen trekken drie verschillende standjes. Aan de sjouw met het krijsende kerstkado verdwijnt hun restje geld als sneeuw voor de zon. En sneeuwen doet het uiteraard, totdat ze verkleumd op de begraafplaats naar 'offerings' moeten speuren. Dat hoef je in Nederland niet te proberen. In het begin moest ik intunen op de gekende manga-stijl. Alles maximaal. (En Harry Merry-gepingel op de soundrack). Soms wordt dat vermoeiend, maar een keirin-referentie helpt, en gelukkig verschijnen er yakuza. Dat had de film net even nodig. Daarna volgt de glijbaan naar beneden, richting maximale emotie. Het rollende traan-moment stelt niet teleur, in fact, er zijn er meer. Hoeveel clichés de film ook bevat, in brul-sentiment excelleert ie. 'We even checked unidentified corpses.'

Ludo, Monday, 19 March 2018 07:51 (one month ago) Permalink

The Manchurian Candidate
'These are only theoretical.' Remakes, ik snap de verleiding goed. Als alle verhalen toch hetzelfde zijn, waarom dan niet gewoon herhalen. In dit geval werd ik over de streep getrokken door Jonathan Demme én een herinnering. Demme zou vast de joie de vivre in de malle thriller kunnen (her)vinden. Bovendien stond me van het origineel een scene bij, met een vrouw verkleed als speelkaart. (Two of my favorite things!) Niks van dat, uiteraard. Niks van beiden zelfs. Demme heeft de boel serieus naar de moderne tijd gebracht: Koeweit, PTTS, NSA. Een heel stel zwarte acteurs (onder wie hoofdrolspeler Denzel Washington) maakt hun entree. Zo loopt de remake stoer op het nieuwe Hollywood vooruit. Qua plot is de film juist ouderwets. Vol staaltjes Freudiaanse psychedelica en een Clintoneske Meryl Streep als castrerende moeder. Streep speelt zo'n koude bitch dat ze zelfs een ijsklontje vermaalt. Maar ze moet wel: 'Where are all the men anymore?' Als vampier-narcist houdt ze alleen van haar eigen 'kloon', haar zoon. Op de beste momenten voelt het scenario daardoor als een DePalma film, of een mindere Get Out. Had Demme het komische gehalte nog maar wat meer opgekrikt. Uiteindelijk gaat het toch van rambam in de paranoiastaat. Snel naar de bieb! 'You are to resume your medication. Right now.'

The Naked Emperor's Army Marches On
'Nation is a wall between men.' Van titel tot slotmededeling fascineert deze Japanse docu grenzeloos. De cameracrew volgt de totale ontsporing van een anarchistisch kruideniertje met een anti-hirohitaanse roeping, iets dat op zichzelf al vloeken in de Japanse kerk is. De man gaat over lijken. Bloedirritant en bezwerend rijdt hij met zijn beschilderde dorpsgek-kar door het land. Een minuut of vijf lijkt dat nog ongevaarlijk, een nar die sart; maar dan begint hij zijn medeveteranen op te zoeken, die samen met hem voor de Goddelijke Keizer in Indonesië stierven, ergens aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Kenzo Okuzako zoekt naar de waarheid. Wie executeerde een stel kompanen, en waarom? De sfeer verkilt. Dit is een voorloper van The Act of Killing, en wat voor een! De grijstinten zijn nog grauwer. Bleek weggetrokken mannetjes onder dekens, stamelen 'dat hij de zielen met rust moet laten.' Ware mister K.O. een Ophuls, dan had hij rustig nog een sigaret opgestoken. Maar deze kerel staat erop, en slaat erop. Hij doet dingen die Frequin niet zou durven. 'There's more proper ways to introduce yourself' De 'directe actie' resulteert in een geweldig Aziatische verwerkfilm. Met elke buiging worden de verhalen gruwelijker, en de maatregelen van de narcistische martelaar harder. Staalhard. 'That's a matter of opinion.'

Ludo, Thursday, 22 March 2018 07:50 (four weeks ago) Permalink

Grace Jones: Bloodlight & Bami
Die Grace is me er eentje. Livebeelden en de studio-opnames voor het album Hurricane wisselen af met bijna random filmpjes van Jones in o.a. Parijs en Jamaica. Enig spektakel komt fly on the wall-observaties van haar dealings met bijv. Sly & vooral Robbie. Ook de rauwe Grace zonder make up en couture is wel heel eerlijk. Het voorkomt niet dat de film af een toe een beetje aansukkelt, wat misschien een leuk contrast is met haar glamorous imago, maar per saldo toch wel een beetje saai uitpakt.

Blaka Skapoe, Thursday, 22 March 2018 09:46 (four weeks ago) Permalink

Tomb Raider
Ik was met een stel gamers en 3d-modelers en die hadden een hoop te klagen over de rendering enzo, dat stoorde me niet zo. Wel een flinterdun verhaaltje met dingen als "hier zijn ge papieren van mijn zoektocht, verbrand deze als ik dood ben plz". Zou Lara die order opvolgen denk je? Of vraag even met je rugzak losjes om je schouder even de weg aan drie opgeschoten Hongkongse puberjongens … En meer van dit soort dingen die niet eens een knipoog behoeven. De muziek, mijn specialisme zeg maar, van Holkenborg is ook weer de pompeuze bagger die we van ’m gewend zijn.. Maar die Lara is op zich wel leuk om te zien.

Blaka Skapoe, Friday, 23 March 2018 11:14 (three weeks ago) Permalink

Liza, a rókatündér
Als je synopsis onder ogen krijgt weet je als cultliefhebber eigenlijk al snel genoeg: Hongaarse vrouw heeft een denkbeeldige dode Japanse popster als vriend (het eerste liedje met dat dansje!!) Hij is jaloers en Liza denkt dat een vossenvloek uit de Japanse folkore over haar is uitgeroepen waardoor elke man die seksueel tot haar is aangetrokken sterft. Bingo! De film maakt het nog waar ook met een heerlijke Jeunet vs Buurman & Buurman esthetiek. Knettergoede vintage (maar toch niet, respect) Japanse popliedjes en de, natuurlijk, naïef grote ogen van Liza leiden alles, met een zacht melancholisch ondertoon, in goede banen. "Mekk. Mekk."

OMC, Friday, 23 March 2018 21:31 (three weeks ago) Permalink

Roxanne, Roxanne
Beetje rommelige biopic over de eerste "femcee" die en passant Nas op de rails heeft gezet. De muziek is bijzaak, er is vooral veel persoonlijk drama. Getuige het stukje interview aan het eind kan je een spannender film maken door gewoon een interview met haar te doen (of oude te versnijden).

Proud Mary
De titelrol is hippe blaxploitation maar daarna is het een gewone hedendaagse actiefilm die niets gemeen heeft met Coffy, Cleopatra Jones of Foxy Brown. Middle of the road pief paf poef met een emo-randje in de vorm van het joch waar trotse Marie mee optrekt.

Blaka Skapoe, Sunday, 25 March 2018 13:43 (three weeks ago) Permalink

Billy
Dat grappen met baarden in een context wel leuk kunnen zijn bewijst Crediteuren Debiteuren maar die horkerige buikspreekpop lijkt misschien gewoon teveel op Arnold Karskens om grappig te kunnen zijn. Dan het wat sentimentele verhaal over iemand te nemen zoals ie is, daar verwacht je toch wel iets meer van Maassen. Misschien zit er nog een vaktechnische laag (Maassens vak, het theater, welteverstaan) in maar de film is gewoon te slecht om er nog moeite in steken dat erin te zien.

Blaka Skapoe, Sunday, 25 March 2018 21:58 (three weeks ago) Permalink

Over Karskens gesproken: op een moment dacht ik nog even dat het een onderbuikspreekpop zou worden, maar helaas …

Blaka Skapoe, Sunday, 25 March 2018 22:00 (three weeks ago) Permalink

haha, not bad, not bad :D

Midnight Express
'I have 53 days left!' Zowel de schrijver van de autobiografie, als de scenarist (ene Oliver Stone) boden later hun excuses aan het Turkse volk aan. Het melodramatische Turkijebeeld van deze daptatie is inderdaad niet om over naar huis te schrijven (al heeft het hoofdpersonage dáár tijd genoeg voor.) Grappig genoeg verscheen de film in hetzelfde jaar als Said's Orientalism... We zien hoe de Brad Pitt van de seventies (Brad Davis) in de Turkse hel-cel belandt, wanneer hij met een kilo's choco-hasj wordt gesnapt. Wroeging toont hij nergens, de man personifieert de arrogante Westerling. Met gemillimeterd haar lijkt hij ook wat op Lance Armstrong, een andere egotripper. Ondanks alle politieke bezwaren is de film best spannend. De bruine seventies-look past bij de drugs, de straten van Instanbul, en de troost-Kedi. In een genrefilm vol karakterkoppen (John Hurt!) en Moroder-pulses werken de clichés wel. De Turkse legislatuur schrijdt in vampiejassen rond. Hun personeel on the ground lijkt vooral van kont-spelletjes te houden. Het wordt nog bijna Peter Weir-achtig wanneer ook de 'held' zich aan der Homotanz waagt. Een scene met zijn vriendin achter glas is ook even prachtig als schrijnend. The Year of Living Solitary. White men learn the blues. Weten ze ook eens hoe dat voelt. 'Why don't you walk the wheel with us.'

Dust Devil
'You can smell a town waiting to die.' Plant een filmvlaggetje in Namibië, meteen wanneer het kan. Deze malle horrorfilm profiteert op tal van manieren van de bijzondere locatie. Op de achtergrond flitsen flarden politiek langs. We volgen de onafhankelijkheidsstrijd van het voormalige Suyd Wes Afrika, het arriveren van de UN-troepen die de transitie naar onafhankelijkheid in goede banen moeten leiden, en het vertrek van de polisie-bezettingsmacht. Dorpen lopen leeg, en worden opgeslokt door de woestijn. Van al het Namibische is de scenery – uiteraard – het meest indrukwekkend, en in een horrorwestern ook het meest functioneel. Bijna abstract expressionistisch hallucineren de landschappen aan de horizon. Om duizelig van te worden. Robert Burke trekt als seriemoordenaar door deze leegte, zijn horror vacui vullend met cirkels en andere repetitieve patronen. Hij wordt (of is!) het spook uit het verleden. De stofzuiger der zielen. Nou ja, zoiets. Het moge duidelijk zijn, Dust Devil bevredigt de trip-fans. Lynch in Afrikaanderland, inclusief soapy scenes, waarin de grens tussen parodie en serieus slecht, subiet vervaagt. Een zwarte politieman zoekt naar 'die antwoord', en schudt zijn wittemanshoofd leeg. Het supernatuurlijke wint altijd. De film sterft letterlijk. Abnormaal opgebrand door het stof. 'To know it, you have to believe it'

Ludo, Monday, 26 March 2018 06:51 (three weeks ago) Permalink

Stripes
'Anybody else want to be a comedian in here?' Een leger-film van het Ghostbusters-team, serieuzer of minder vluchtig wordt het daar niet van. Eerder flodderig (get it)! Schatjes verscheen in The US of A niet voor niets onder de titel Army Brats, dankzij de Navo-setting. Het is bijna jammer dat Rijk en Peter hier geen gastrolletje kregen. (Had de film maar een uitstapje naar Nederland gemaakt, in plaats van naar Italië) Harold Ramis en Bill Murray zijn vooral tijdens het urbane begin op dreef. De twee bums geven als slackers zo hun eigen invulling aan hun tot mislukken gedoemde baantjes. ('The doo rang rang, the doo rang rang'). Hun pinpong-dialogen schiet met scherp op alles dat beweegt, maar uiteraard vooral op de 'vrouwtjes'. Het cynisme van een Randy Newman-songtekst bevalt. Afgescheept richting militairenland, verwordt de film snel tot een vertrouwde genre-film parodie, inclusief drill instructor. (Dé rol die Rijk had moeten spelen.) Elmer Bernstein dirigeert er wat knipoogfanfare bij, voor het fake serieuze tintje. Buiten diensttijd bezoeken de boys hét selling point van iedere Fort. De strip met stripclubs. Tienerspelletjes voor een jongensballet. Zo raunchy maken ze ze tegenwoordig niet meer. Zie ik daar Tatjana? Het politieduo Hansen en Cooper voldoet óók. Uncle Sam is Boos. 'A face bump, a double face bump!'

Pale Flower
'How about a little game with me?' Antoniokyo. Tegenwoordig profiteren ze in Westerse arthouse van de Aziatische sereniteit, tijdens de swinging sixties schitterde Europa overal. Dus plienk ploinkt de soundtrack ook in Tokyo, afgewisseld met een mopje jazz. In deze neonoir vol rituelen leggen de yakuza hun kaarten op tafel. Ze spelen een Punto Banco-variant. Toevallig bezocht ik laatst voor het eerst het casino. Behalve de mechanische paardenraces vond ik het allemaal wat basisschoolplein-achtig. Voor yakuza is paardenrennen juist een 'old man's pleasure'. De kleine luyden zoeken hun kicks elders. Dostojevskiaans dichter bij de dood desnoods. Vanaf de strakke intiteling oogt Pale Flower vooral stilistisch sterk. Een killer keert keert na een gevangenisstraf, terug naar Tokyo. Verandering bespeurt hij niet. Zijn vriendin smacht nog steeds naar hem, in haar winkel vol klokken. Een heerlijk eenvoudige metafoor. Hun tijd loopt ten einde, en de zijne ook. De tijd wordt gedood met spelletjes en onverwachte humor. Zelfs op de bowlingbaan loopt de Gedoemde Man nog gevaar. Het verhaal blijft wat bleek en al te losjes, maar het heeft toch wel wat, om Europese cinema door de Japanse lens te bekijken. Consequent volgehouden, dus besloten met de nouvelle vague. Een man op een trap op weg naar de galg (als galg). 'You gave in so easily.'

Ludo, Thursday, 29 March 2018 06:52 (three weeks ago) Permalink

花よりもなほ
Interessante film, een subtiele deconstructie van de bushido-code/mythe. Jonge samoerai van gegoede komaf moet zijn vader wreken maar blijft hangen in een achterbuurt waar hij de tijd doorbrengt met schrijflessen voor kinderen, go spelen en andersoortige klusjes. Al snel komt men er dan ook achter dat vechten niet zijn ding is, bovendien de moordenaar van zijn vader is een schuchtere huisvader (Tadanobu Asano!). Hoe moet hij zich daar uit redden? Er worden een paar mooie personages geintroduceerd en op een gegeven moment gaat Hirokazu Koreeda welhaast op de Altman-toer waardoor de samoerai uit het zicht lijkt te raken totdat nog een paar wijze lessen over wraak worden gegeven. Schrijven, theater, go, wolken, bloesems, regen worden afgewisseld met een paar goed getimede poepgrappen waardoor Hana een heel eigen karakter krijgt.

OMC, Friday, 30 March 2018 21:32 (two weeks ago) Permalink

Noces
"Wereldcinema" volgens het boekje jonge "verwesterde" meid versus haar gemeenschap. Zonder de reële problematiek van mensen in die catch 22 te bagatelliseren zit er aan dit soort films altijd een beetje een smaakje, alle pogingen tot nuance wat betreft de positie van de traditionele familiestructuren ten spijt. De film is ook gewoon formulaïsch, ik heb volgens mij al een betere Ken Loachfilm gezien over dit onderwerp gezien (ff googlend Ae Fond Kiss… denk ik).

Blaka Skapoe, Saturday, 31 March 2018 00:28 (two weeks ago) Permalink

is 't al jaren kwijt die Loach volgens mij.

Kore-eda doet wel iets totaal anders daar gebruikelijk dan. benieuwd.

Ludo, Saturday, 31 March 2018 10:47 (two weeks ago) Permalink

Ja? Ik vond I, David Blak wel erg goed.

Blaka Skapoe, Saturday, 31 March 2018 12:08 (two weeks ago) Permalink

oh die heb ik niet gezien... (ik gaf het op na Jimmy's Hall wat ook een soort wereldcinema is met de Ier als de Ander)

Ludo, Saturday, 31 March 2018 19:57 (two weeks ago) Permalink

Sedmikrásky
Dit is een nou een echte Tumblr-klassieker, ik denk vooral op handen gedragen door jonge vrouwen. Tsjecho-Slowakije in de jaren '60, toch wel winning, maar natuurlijk ook melancholisch omdat je een soort drang naar vrijheid ziet die twee jaar later definitief wordt gekortwiekt (dat de film werd verboden was misschien al een teken aan de wand). Hoe dan ook, op een niveau een ultieme vrouwen-gaan-keten-trip met allerlei uitstapjes naar grappen en grollen uit de stomme film incl. onvermijdelijke taartgevecht. Maar dan verrassend afgewisseld met redelijk briljante realiteitsneukerij (die treinen!). Épater les communistes gaat goed met een anarchistische mix van giebelen en sarcasme.

OMC, Saturday, 31 March 2018 21:08 (two weeks ago) Permalink

The Shape Of Water
Ik heb weer het idee naar een kinderfilm te kijken, ondanks de seks (in Pan's Labyrinth was het geweld de dwarsligger). Die expliciete seks met dat pittoreske doet trws denken aan Amélie (en die associatie maken meer mensen) en dat is geen compliment in my book. Je moet echt twee uur door, met een slap verhaal met mooie plaatjes (al hangen die langzame camerabewegingen me ook de keel uit op een gegeven moment, om de bij op zich niet onaardige eindgedachte aan te belanden.

Blaka Skapoe, Sunday, 1 April 2018 14:10 (two weeks ago) Permalink

Del Toro en ik worden nooit vrienden.

Valerian and the City of a Thousand Planets
Besson keert terug met een peperdure maar indie stripverfilming, dit keer van Valérian/Ravian (weet ook niet hoe het met die naamsverandering zit). Als kind ongetwijfeld wat van gelezen maar niet een persoonlijke favoriet dus geen gevaar van gewond purisme. Om het kort te houden: film ziet er geweldig uit, een vreemd hyperrealistisch stripverhaal dat tot leven komt. Wat de film lange tijd heel prettig maakt is de Franse touch, niet dat humorloos grimmige van het Americofascisme wat toch op de loer lift in sciencefiction maar altijd tijd voor een knipoog, ode's aan de meester Verne en een paar regeltjes Verlaine door Rihanna voor de goede orde. Ook veel losser verteld dan van die doorgekookte Hollywood scripts. Wel jammer dat het op het eind toch misgaat met onnodige pief-paf-poef, timer en zo'n typische onhandige Boodschap die je wel vaker ziet bij de late Besson. Hoe dan ook, vermakelijk.

OMC, Sunday, 1 April 2018 22:07 (two weeks ago) Permalink

ditto('s) (re Del Toro)

Strike a Pose
'I knew I wasn't like everybody else.' Met Madonna heb ik vrij weinig – haar piek lag net vóórr mijn muzikale ontwaken – maar de stadstragiek van AIDS. Ja! Het begin van de jaren negentig vormt tevens het moment dat Troop Style, Beat Boy en Vogue in de stadions arriveerden. (De Kuip!) Op haar eigen manier deed Madonna mee aan Act Up. ('Don't be silly put a condom on your willy.') Zo wint ze de kijker snel voor zich, als de gay mother-rol in een rauw pop-ballet. Ik denk niet dat de Queen of Pop ooit vooruitstrevender is geweest. Een en ander werd mede mogelijk gemaakt door een stel dansers, en zij zijn het die in Strike a Pose vanaf de directe zijlijn op het superstardom reflecteren. Allen proefden ze van het VIP-gevoel, in the best year of their lives. Vijf gays en een homofoob (onder hen 'Thom Yorke' en 'Stephan Sanders') dissen het met veel smaak, en nog meer tranen op. Na een half uur lijkt het logische einde wel bereikt. Dan volgt een aardige twist, moderner nog dan Madonna's strijd voor gay rights. Het is de strijd voor het eigen slachtofferschap. Een paar dansers klaagden Madonna aan, een paar gingen ten onder aan drugs, een paar aan AIDS, of een cocktail van al die dingen. Spijtig en treurig, maar in docu-vorm wat scripty geposeerd. Ik zeg: hoog tijd dat Madge een volgend, hoger doel vindt. Transgender-issues? 'From me to me.' 

The Gift
'Don't interrupt me, because I gotta power right through it.' Lege huizen, nieuwe hulzen. Verhuizers bevinden zich in thrillers altijd ver buiten hun comfortzone. In The Gift betrekt een stel hun verse 'optrekje'. De modern ogende vrouw heeft het no-nonsense uiterlijk van een Nederlandse eind-twintiger. Ze spendeert haar vrije tijd dan ook aan joggen en twijfelen. Haar man is uiteraard ouder en gladder, op die Ewan McGregor-manier. Chemie of vonken zijn er niet (nog niet eens EEN scene), maar dat blijkt de bedoeling van regisseur Joel Edgerton, die zelf de echtgenoot van de frele Rebecca Hall speelt. Het gevaar (Jason Bateman) staat al snel voor hun neus, op de deurmat. Een geest uit het verleden. Ongemak met een oorbelletje. Het scenario speelt slim met flarden problemen van nu. PTTS, the government snooping in. (Al snel volgden de bedrijven, en individuen, de oorlog van allen tegen allen.) Ik hoopte op een werkelijk vervreemdende wending. Is het instinct van mensen op vriendschapsgebied meestal correct, of kan er uit een ongemakkelijk begin toch iets moois ontstaan? Die hinkstap nemen de makers niet, maar ze buigen de vele cliches toch aardig af. De red letter day breekt aan. Een ietwat lang uitgerekte wraak-exercitie test met een teen de peilloze diepte van Haneke, voor zover Hollywood dat durft. 'Question mark, smiley face.'

Ludo, Monday, 2 April 2018 06:46 (two weeks ago) Permalink

Phantom Thread
Heel mooi gemaakt, geen haast, meditatief bijna. Lijkt me wel verschrikkelijk, zo'n opgeprikt (pun intended) leven. Wat Alma (Spaans voor ziel geloof ik, kan geen toeval zijn) in die onuitstaanbare kwast ziet weet ik niet. En na ruim twee uur nog steeds niet. Hangt een beetje Stef Bloklogica aan ook (man zit in z'n hoofd, vrouwen lekker irrationeel), dus ik zal toch weer een beetje de contrarian moeten uithangen. :)

Blaka Skapoe, Monday, 2 April 2018 13:10 (two weeks ago) Permalink

The Players Club
'Het werd voor mij niet de universiteit, maar de realiteit.' Ik ontdekte de enige film van regisseur Ice Cube in een oude doos. De 'vrai' auteur deed bijna alles. Hij schreef het scenario, produceerde, en speelt een (te) kleine rol. Dat laatste is best jammer, tijdens de Up in Smoke Tour wordt hij niet voor niets geïntroduceerd met de woorden 'wie van jullie heeft Boyz 'n the Hood gezien?'. The Players Club moet het vooral van Jamie Foxx hebben, stuntelig zijn plaatjes spinnend in een stripclub. De setting geeft kansen aan video bunny's om te schitteren. Er zijn 'gelukkig' wel momenten waarin de tragiek vanachter de lingerie te voorschijn komt piepen. Iedereen drinkt. De klanten aangelengde troep, de 'ho's' het echte werk, om het echte klotewerk vol te houden. Ice Cube poogt drama en comedy te mengen, altijd al een lastige combi, en lastiger wanneer de boodschap nooit helemaal helder wordt. Gangstas houden teveel van draaiende billen voor een geloofwaardige moraal. Ik moest denken aan de hit van Cardie B (zelf ooit stripdanseres) 'Fuck 'em then I get some money.' Tussen de emotieverklaringen door ('woah I am nervous') krijgt de lesbische bad woman de schuld. Een Nederlandse ondertitelaar blijkt het best in vorm. De Real World-grap waarmee dit krabbeltje opende, werkt enkel in onze moerstaal. Net als deze: 'Ben jij haar beschermhoer soms?

Les Amants Reguliers
'This time tomorrow, where will we be?' Het zegt wat, als je drie eindeloze uren naar meubilair-arthouse kijkt, en vervolgens blijkt een Kinks-nummertje van drie minuten het hoogtepunt. (En dat is nog een anachronisme ook. Het bestond niet eens in '68!) Ik snakte tegen die tijd al minstens een uur lang naar een sexy dansje, en dat wilde patron Garrel me zowaar wel toestaan. De oude rot weet veel van de meidagen, en het nouvelle vague-genre dat in de sixties de harten veroverde. Misschien wel iets teveel. Hij castte een stel JP Leaud look-a-likes en Jeanne Moureau-filles voor een bijzonder minimalistische variant van de Godard-gekte. Heel veel stilten, microfoon-gerommel, en weinig boeiende teksten. De existential 'cats' moeten keer op keer de benen nemen voor les flics. 1968 rebellie is, met een Moped-helmpje achter een barricade schuilen; een Franse vlag verbranden, zonder dat iemand kijkt. Gewoon als performance art. Tijdens de demonstraties heeft de grauwe, vage leegte nog wel wat. Een rustig observerend bioscoop-journaal in Tumblr-zwart-wit. Na de revolutie rest geneuzel, onze slackers lurken opium. (De film had 'Les stupefiants moeten heten). Een Bertolucci-nod pleit niet voor het niveau. Almaar zwaarder, bezwijkt het epos aan topzware piano, en even zwaar gehijg. De Uitgeputten. Gaar-El. 'Ik geloof niet in menselijke generositeit' .

Ludo, Thursday, 5 April 2018 06:51 (two weeks ago) Permalink

Extraterrestre
'You probably saw my ass.' Deze Spaanse science-fiction film maakt zin van een onzinnige vraag. Is het een one night stand of een alien? Op een slaperige morning after vinden twee semi-hipsters zich terug in de Bokeh-situatie. De L'Eclis komt, en ditmaal is duidelijk hoe. De marsmannetjes zitten erachter (en hangen boven Madrid). Boeit dit de personages? Al snel nauwelijks meer, want Extraterrestre gaat vooral over overspel. Een erg leuk idee, een soort ik zie ik zie wat jij niet ziet. (Of meta: de film gaat niet waar ie over lijkt te gaan.) Aanvankelijk hapert de boel door gammel acteerwerk, niveau vrienden van Amstel-reclames. Met een sukkelige bedrogene, de in Spanje immer verplichte ranzige buurman, tevens expositie-loser, en het onaards mooie meisje. Onaards... Hmm. Wie van de 3 a 4 is hier nou de alien? Het meisje twijfelt op heel ander vlak. Kiest ze haar vriend met meer haar, maar met onaangenaam buikje, of toch de kalende date met sixpack. Goffer! En het spaceship? Dat hangt daar maar. Het scenario knoopt de eindjes strakker dan een ballenknijper aan elkaar. Er zit hier ergens een cultfilm-batshit waarheid verborgen. Wanneer de apocalyps komt, zullen mensen geen thee drinken met de aliens, maar onderling kibbelen, en elkaar in nog hoger tempo dan ze normaal al doen, afmaken. 'I'll get dressed okay?'

Der Verlorene
'Es gibt kein vergessen.' Peter Lorre speelt met zijn filmverleden. De regisseur en mede-auteur heeft voor zichzelf een vertrouwde rol in petto. De bedroefde lustmoordenaar. Zelfs omringd door honderden Hamburgers gans alleen. Een levend lijk. De eerste fase van de nazi noir (met een lange omweg) voelt het meest verrassend. Weinig wijst dan nog op het genre. We zien een vluchtelingenkamp na de oorlog. Dokter Lorre dwaalt langs de rails. Een andere spoorzoeker vindt hem. Deze Richard Widmark-achtige assistent legt de bekende genre-kaarten op tafel. De smetten op dokters jas. (Van mij had hij overigens een verloren zoon mogen zijn.) Zo begint een rommelige, maar daardoor juist wel intrigerende flashback over schuld en boete. 'Am grunde haben Sie naturlich recht.' De lawaaiige soundtrack overstemt veel. Zelfs de Meerschweinchen die de dokter voor zijn experimenten gebruikt. Van nazi's houdt hij zich verre, maar de hoge piefen zoeken hem zélf wel op. Sadisme trekt sadisme aan. De gruwelijke kanten van de dokter móeten naar buiten komen in zo'n periode. Dé beste scene martelt eindeloos. In een trein flirt een dame opzichtig met de zachtste der bad boys. Alsof ook zij bewust naar haar einde zoekt. Dan klinkt het luchtalarm, en gaat het licht uit. Totmacher Lorre kijkt vol wanhoop in de camera. 'Wir sind am Ende, wir sind da.'

Ludo, Monday, 9 April 2018 06:52 (one week ago) Permalink

Oh man ik vind Les Amants reguliers zo vet! Heerlijke, slimme anti-film die Bertolucci flink te kakken zet (een nod??). Mooiste scene is die van die politie-resercheur die een schilderij bekijkt van een van de jeugdige deliquenten en het eigenlijk heel mooi vindt. Lachen op arthouse-niveau, maar het blijft lachen.

Olaf K., Monday, 9 April 2018 10:32 (one week ago) Permalink

ha, ik vond ergens in de archieven al je appreciatie.

misschien was ik te diep in slaap gevallen toen de nod/dis langskwam. Ik wist dat ik 'm uit het Blackbook of Movies had, en na afloop greep ik vol verwachting ernaar, om dan te horen waarom de film wel goed was. En dan was het dus om het briljant gebruik van dat Kinks-liedje. (wat echt een simpele scene is)

Dat ie beter is dan Bertolucci's The Dreamers, geloof ik echter meteen. (en die ga ik dan ook zeker niet kijken)

https://www.theguardian.com/film/2006/jul/21/romance.worldcinema

Ludo, Monday, 9 April 2018 10:55 (one week ago) Permalink

怪談
Vier spookverhalen uit de Japanse folkore inclusief de oorsprong van die krabben met mensenhoofden op hun pantser. De twists zie je vaak al ver van te voren aankomen (behalve bij het vierde, niet zo oude maar lekker weirde verhaal) al zorgt dat wel voor de juiste tragiek natuurlijk. Grotendeels artificieel gefilmd wat het die lekkere jaren zestig studiosfeer geeft die ook zo goed werkt in de Corman verfilmingen van Poe: mooie lichteffecten en geschilderde luchten waar af en toe een surrealistisch toefje aan kan worden toegevoegd. En ja, wie is daar weer: Toru Takemitsu met, voorspelbaar, weer een briljante soundtrack.

OMC, Tuesday, 10 April 2018 21:28 (one week ago) Permalink

Le Petit Soldat
' Le temps de l'action est passé, celui de la réflexion commence.' Hermetica van de meester zelve. Godard zoekt zijn thuisstad Genève op, voor een schimmenspel met (s)pionnen. Om roomtone bekommert hij zich niet, wat de onwerkelijkheid nog wat verder vergroot. De lokale inwoners komen er niet aan te pas. ('Zwitsers zijn nooit moedig geweest.') Flarden pianogedachten volgen op een drafje een Franse dienstweigeraar, die zich tussen twee vuren vindt. Een rechts-nationalistische terreurgroep en een links-nationalistische martel-crew. La Patrie versus L'Algerie, een pre-enactment op neutraal gebied. Strakke mannen spreken in rookwolkjes. Op de radio volgt men het programma 'Een neutraal persoon spreekt.' Die presentator staat overigens ook op de death list! Vlak na Les Amants Reguliers probeerde ik te doorgronden waarom Godard mij wel bekoort. Diens kunstige annotatie-spel zet aan tot reflectie over actie. Wat is J'ecoute l'univers, en moet ik dat opzoeken of juist een mystere laten? Op de schaal van betekenis krijgt, en betekenis heeft, wint Godard. De tragische Franse zonnebril-drager vlucht in de tijdelijke verdoving van een vrouw. Hij flirt met Anna Karina als ware ze handelswaar. De de-con-structie van een dubbelspion(ne). Soms saai, soms spannend. Met iedere sigaret meer misantropie. 'Je voudrais mourir comme ca, oui.'

Light of Day
'I can always play in front of the mirror.' Vaders en zonen-films heb je genoeg, maar broers en zussen? Een zeldzaam fenomeen. Misschien is het gewoon te lastig. Deze poging van Paul Schrader strandt snel. Michael J. Fox en niemand minder dan Joan Jett rocken hetzelfde mat-kapsel, en ze spelen dan ook in dezelfde Ashbury Jukes-achtige pubrockband. Dat zet Joan nog even in haar kracht, want voor de rest is het behelpen. Ook Fox deelt mee in de malaise. Het scenario roept tussen de brulmuziek door een paar kind of carriere-kwesties op. (Bruce Springsteen hielp als ervaringsdeskundige.) Elke working class muzikant stuit op onbegrip in de familie. Waarom trouw je niet, en waarom loop je in duivelse kleren rond? Keer terug naar de Heer! Joan doet haperend en wel haar beste rock 'n roll junkie, terwijl Fox langzaam voor de lieve vrede kiest. Hij verlaat Schraders nachtleven, waarna zich een meer Laschiaanse moraal ontvouwt. De afwasmachine heeft heel modern-symbolisch de familie verknalt. Wat is meer bonding dan samen de afwas doen? Op dat moment stapt mater familias Gena Rowlands naar voren. De breakdown-specialist, tevens onbedoelde ster van de film, maakt 'r het beste van, maar de imaginaire film die My Sister Patty zou heten, verdwijnt in de gootsteen. 'They used to be called Sins, now they're just Problems.'

Ludo, Thursday, 12 April 2018 06:50 (one week ago) Permalink

Clouds of Sils Maria
Stewart in Europa, wel fijn dat soort Amerikanen die zich hier op hun gemak voelen. Vond ze zelf ook want er is een vervolgfilm die ik ook moet checken. Mooie arthouse die goed gebruik maakt van de Alpen en tuttige grandeur van de bourgeoisie <> kunstenaars interface. Eerst dat wat aanstellerige van de diva Binoche maar langzaam dan toch de acterende vakvrouw met allerlei meta-shizzle die slim op allerlei niveaus wordt losgelaten. Nog een knipoog op het laatst naar de Moeder aller Arthouse Films die wel goed past in een film die veel onbeantwoord laat. En puik gebruik van 'Kowalski'.

OMC, Friday, 13 April 2018 20:36 (six days ago) Permalink

Personal Shopper had je al gezien?

https://affif-sitepublic-media-prod.s3.amazonaws.com/film_film/0001/10/thumb_9567_film_film_mobile.jpeg

Milos Taking Off... RIP.

Ludo, Saturday, 14 April 2018 17:43 (five days ago) Permalink

Ja, ouwe Tsjechoslowaak. :(

Personal Shopper had je al gezien?

Nee, staat al een tijd op de watchlist.

OMC, Saturday, 14 April 2018 18:18 (five days ago) Permalink

バケモノの子
Mamoru Hosoda is een genie van de animé (dit jaar weer een nieuwe film trouwens) maar kun je na drie meesterwerken op rij dat niveau volhouden? Vaak genoeg lijkt het wel die kant op te gaan (de eerste paar shots van Shibuya tijdens de introductie zijn adembenemend) in dit verhaal van de jongen Ren die op straat leeft en op een avond twee beestachtige gedaantes volgt naar een parallel Tokio waar hij met tegenzin leerling wordt van een onbehouwen beest dat zijn eigen onmogelijke strijd levert. Net als je die verhaallijn wel denkt te kunnen uittekenen keert Ren terug naar de mensenwereld waar een schattig meisje met bril wacht. Er zijn wat typisch Japanse verrassingen en wijsheden terwijl alles op zijn pootjes terecht komt. Mooie film, maar The Girl Who Leapt Through Time en Summer Wars zijn gewoonweg van een ander niveau.

OMC, Saturday, 14 April 2018 21:18 (five days ago) Permalink

Baseball
https://i.imgur.com/io4iG90.jpg?1

kan een hele recensie posten over Jackie Robison, Joe DiMaggio, Babe Ruth en Ty Cobb en de onvergetelijke Buck O'Neill in de negro league, maar deze foto volstaat. Ik ben naar een baseball-wedstrijd. :P Wat wil een docu nog meer.
En het leuke is.. in Nederland is baseball naast klein ook heel erg geintegreerd. :-) (na 20 uur Ken Burns over discriminatie en apartheid, wil je dat wel weer even zien en weten)

Ludo, Sunday, 15 April 2018 14:37 (four days ago) Permalink

Beyond Sleep
Ýou've met some of our flying friends already.' De derde Hermans-adaptie heeft potentie. Nooit Meer Slapen lijkt best geschikt. Een soort Into the Wild voor PHD's, in plaats van drop-outs. Maar het is wel een verraderlijk boek, van gedachten en sardonisch weinig actie (op de muggen na). Met die beesten zit het snor in deze verfilming, net als met de grauwheid van het Noorden. Het groen is een dun laagje vernis dat je er zo vanaf krabt. Toch gaat het merkwaardig snel mis. De twist van het boek, wordt in minuut drie verraden. Over alle actie-angels eruit halen gesproken! De makers winnen puntjes terug met een Freudiaanse droomscene, waar pin-up fan WF zeker van genoten zou hebben. Bovendien vinkt de film zo meteen de Nederlandse gewoonte af: tieten in tien. Na een tijdje met de 'crew' door het landschap gesjokt te hebben, vroeg ik me af of Nummedal nog in een flashback tevoorschijn zou komen. Hij is belangrijk, als de Blinde Ziener van het verhaal. Helaas. Er wordt wel over hem gesproken – en hij spreekt zelfs zelf – maar materialiseren, neen. Zo minimaliseert het scenario het boek tot gezucht, geaarzel en gediscussieer over God. Het houdt iets ether-isch. Alfred lijdt met mate, zonder maten. Voor de rendieren ontbrak het budget. Goddank besluit de film wel met het meisje in de bus. De enige echt goede scene. 'I don't know'.

Un Beau Soleil Interieur
'Het is pas irritant als je 'r niet om kan lachen.' Tegenwoordig zit ik (zoals vast al verteld) in het 'programmeerteam' van het Filmhuis Breda. We draaien enkel hermetische meesterwerkjes, iets dat de Brabantse boer kent noch vreet. Claire Denis' Un Beau Soleil Interieur leek ook een prima kandidaat om de mensen weg te jagen, maar de zaal stroomde zowaar vol, en nog merkwaardiger, de mensen zaten smakelijk te lachen. Het is dan ook een verrassend grappige relatiekomedie. Stekelig als Ostlund, enkel een moeizame 'condoom van jou of condoom van mij' -scene ontbreekt. Denis komt alsnog stevig binnen met een droogkomische seksscene ('kom dan klaar!'), waarmee de toon voor de 'amoureuze' avonturen van hoofdrolspeelster Juliette Binoche is gezet. De kunstenares hopt van bed naar bed in een voortdurende staat van onbevrediging. Een typische modern mens in de cultuur van het narcisme. Chronisch onzeker, dus zelfs de varkens mogen niet uit haar leven vertrekken. Een beetje bevestiging blijft ten slotte bevestiging. Vaste collaborateur Staples speelt er een mopje jazz bij, zodat publieksfavoriet Woody Allen in zicht komt. Wel de depri-wrange versie. Een verbale Blue Moods ('Ecoute'). De Bertrand Burgalat-cameo had ik even gemist, maar ik zat tevreden het publiek in de gaten te houden. 'Dat zei ik maar je niet alles zo letterlijk nemen.'

Ludo, Monday, 16 April 2018 06:52 (three days ago) Permalink

Tegenwoordig zit ik (zoals vast al verteld) in het 'programmeerteam' van het Filmhuis Breda.

Niks verteld. :) Mooi hoor.

in Nederland is baseball naast klein ook heel erg geintegreerd.

Dat is inderdaad wel waar. Vreemd genoeg lijkt er vervolgens vrij weinig "onze jongens" getoeter wanneer een van die gasten de Majors haalt (Amerikanen kan dat op een of andere manier ook weinig schelen.)

OMC, Monday, 16 April 2018 07:05 (three days ago) Permalink

Filmhuis Breda is uiterst noodzakelijk, het geweeklaag van het publiek na La Meraviglie... er is duidelijk verheffing nodig nog. :D

de NOS doet qua honkbal wel een beetje haar best, maar dat voelt ook meer als moetje. Bovendien zijn dat vaak ekte ekte Antillianen, en niet Dutch-Born islanders.

Ludo, Monday, 16 April 2018 08:04 (three days ago) Permalink

Mooie positie Ludo!

'Onze' Van Erve staat wekelijks op het honkbalveld als ik me niet vergis. Ik vind het wel wat hebben: zo'n onzichtbaar ecosysteem waar niemand buiten 'het wereldje' echt acht op slaat, maar het rolt en gaat gewoon door. Begrijp prima dat wat de NOS al doet pure bonus is. Het enige wat ik nooit heb begrepen is waarom honkbal in NL niet groter is als amateursport. Nu ja, ik begrijp het wel, maar zie toch wel potentie voor ietsje meer.

Kijk de laatste jaren graag MLB, zonder favoriet team overigens. Tussen de hoogtepunten zit vooral ook veel landerigheid, momenten van grootse rust. Dat bevalt me wel.

lbi's life of limitless european glamour (Le Bateau Ivre), Monday, 16 April 2018 08:09 (three days ago) Permalink

"The closest America has come to something like zen." even parafraserend hoor (30 jaar geleden ergens gelezen, altijd bijgebleven). Didi Gregorius kwam ik na een seizoen Yankees ook pas achter dat hij Nederlands is. Overigens is voor de liefhebber de online presentatie van de MLB verbluffend goed met video highlights zonder territorium gezeik.

Overigens Ludo, wat vond je nou van dat steroid era verhaal?

OMC, Monday, 16 April 2018 09:28 (three days ago) Permalink

Tjerk of Sietse?

Het enige wat ik nooit heb begrepen is waarom honkbal in NL niet groter is als amateursport

ja, dit. Ooit was er een WK in NL in de zomer (uiteraard), NOS zond het dan 's avonds uit, en het was gewoon perfercte tv. Charles (?) Urbanus, landerigheid.

wel leuk, gisteren, op dat amateurveld (overigens wel divisie 1b dus niet héél laag), wél gewoon eerst het Nederlandse volkslied he. American style.

Dat steroid-verhaal zat zeker in de 10e inning/aflevering van Burns? De bonus-round, toch maar ook nog doen dan.

Aflevering 9 eindigt met een betting schandaaltje, en een vleugje coke (spelers die altijd head first richting honk duiken, not to break the cocaine vials in their back pockets)

de snorren in de seventies waren een ander hoogtepunt.
en natuurlijk

take me out to the ballgame
take me out with the crowd
buy me some peanuts and crackerjack
I don't care if I ever get back

Ludo, Monday, 16 April 2018 10:41 (three days ago) Permalink

Tjeerd dus :-)

Ludo, Monday, 16 April 2018 13:27 (three days ago) Permalink

Tjeerd ja! Tjerk is de zoon van De Mart, die zeer verdienstelijk honkbalde ;)

Een van de mooiste dingen van Amerikaans honkbal is dat het de beste sportschrijverij oplevert. Wat kunnen die baseball-journo's prachtig over sport schrijven. Zes literaire alinea's over een mooie worp of catch bv. Het is sportjournalistiek die je in NL bij voetbal verwacht, maar wanneer lees je nu nog eens 30 regels over een prachtige pass of aanname? Gebeurt niet meer. Elk voetbalverslag in de NL kranten, elke week weer, is hetzelfde. Elk baseball verslag is uniek. (behalve in Hard Gras misschien, maar niet in de krant).

lbi's life of limitless european glamour (Le Bateau Ivre), Monday, 16 April 2018 13:54 (three days ago) Permalink

een zeer Freudiaanse typo (mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen)

so true, mooi dat binaire evenwicht in baseball: heel veel statistieken en gecijfer <> heel veel bloemrijke verslagen. (in Baseball van Burns uiteraard tal van voorbeelden in voorgedragen krantenberichten)

Ludo, Monday, 16 April 2018 14:59 (three days ago) Permalink

Himiko
'Build shrines to worship the mirror.' Geritsel van jonge herten langs de takken van het oerbos, dat kan in een goede sprookjeswereld maar één ding betekenen. Inderdaad, binnen dertig seconden heeft Zieneres Himiko een potje solar plex-sex. Haar orgasme vormt het begin van een Jodorowsky-achtige trip. Moeder Aarde meets Yosojiro Bosman. Een Ronin-buitenslaper verleidt de Japanse sjamaanprinses. Of zij hem? Beide raken in elk geval bevangen, en buiten-zinnig. Het decor binnen in het paleis houdt het ook allemaal lekker primair, met een freudiaans rood & wit minimalisme. De White Stripes in looks én thematiek... 'Je bent mijn zus!'. De mannelijke monarchen (met meidenstaartjes) hebben er flink mee te stellen. Toch had de actie van mij nog wel meer in het bos mogen plaatsvinden. Shakespeariaanse intriges vol dubbel speak en slangentongen zijn vrij gangbaar. Nee, dan de uitdossingen! Voor de corpse paint zou een Noorse black metal-held zich niet schamen. De lugubere lijken, lijken Michael Jackson's Thriller geïnspireerd te hebben. Op dat moment is de film veranderd in een meta-metafoor, inclusief alles transcenderend einde. Het land van de rijzende zon implodeert en het Westen penetreert. De prinses transformeert tot een druppel bloed op een maagdelijk wit laken. 'The time has come for a visible god.'

Wild Style
'On any stage I am the number one player.' God is a b-boy in deze parade van talenten. All four elements of the rap game worden uitstekend vertegenwoordigd. En dat al in 1982. Of juist in 1982, de kiemperiode van zoveel stijlen in zoveel kunstvormen. Wat een schatkist! Alles lijkt hier al bedacht. De docufictie-film (sketchy zinnetjes in echte settings) volgt de tag artist Zoro die in New York de bekende rijdende ruïnes te lijf gaat met zijn spuitbussen. Hij slaat de doppen eraf als bierflesjes. Zijn veelal stille avonturen worden afgewisseld met hiphop crews. Zij zijn het die The Word brengen, de gekste outfits, de mafste danspasjes, en special guest Grandmaster Flash. Hard beats make ya heart-beat! Zo gaat, ondanks het mallotige acteerwerk, eigenlijk alles goed vanaf de geanimeerde intiteling. De hiphopjongens deden iets wat Christopher Lasch in tijden van crisis zeer zou waarderen (ondanks zijn elitaire afkeer van straattaal). De crews vormden een kleine, zelfredzame gemeenschap Een relatief veilig oase, met soms bijna internet-achtige associaties. These guys are only known by their chat/tag of mc handles. Een digitale beatstad. Hoewel de film daarna nog even proeft aan het intrigerende probleem – kaltgestellt worden door het grote geld – overheerst het plezier. Een opgaan in de gemeenschap. Egoloosheid. 'We are all graffiti writers.'

Ludo, Thursday, 19 April 2018 06:51 (four hours ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.