Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (ten years ago) Permalink

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (ten years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (ten years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (ten years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (ten years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (ten years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (ten years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (ten years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (ten years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (ten years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (ten years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (ten years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (ten years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (ten years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (ten years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (ten years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (ten years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (ten years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (ten years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (ten years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (ten years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (ten years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (ten years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (ten years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (ten years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (ten years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (ten years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (ten years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (ten years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (ten years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (ten years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (ten years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (ten years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (ten years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (ten years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (ten years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (ten years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (ten years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (ten years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (ten years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (ten years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (ten years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (ten years ago) Permalink

Dit deed me vrij achteloos "cats in islam" googlen, maar uiteraard blijkt er een wiki over te zijn.

Cats have been venerated in the Near East since antiquity, a tradition adopted by Islam, albeit in a much modified form.[3] According to many hadiths, Mohammad prohibited the persecution and killing of cats. Muhammad purportedly allowed a cat to give birth on his cloak, and cut off the sleeve of his prayer robe rather than wake his favourite cat, a female named Muezza, who was sleeping on it.[2]
One of Muhammad's companions was known as Abu Hurairah (literally: "Father of the Kitten") for his attachment to cats.[1] Abu Hurairah claimed that he had heard Muhammad declare that a woman went to Hell for starving a female kitten and not providing her with any water, but this was disputed by Muhammad's widow Aisha.[4] According to legend, Abu Hurairah's cat saved Muhammad from a snake.[2] In gratitude, Muhammad stroked the cat's back and forehead, thus blessing all cats with the righting reflex. The stripes some cats have on their foreheads are believed to mark the touch of Muhammad's fingers.[5]

Le Bateau Ivre, Monday, 20 November 2017 10:10 (three weeks ago) Permalink

ha Wiki stelt weer eens niet teleur.

(En dank voor de duiding vanaf de 'ground' MB)

Ludo, Monday, 20 November 2017 15:41 (three weeks ago) Permalink

Nice. :)

Nog even Whitney (en Weinstein), laatst was er discussie over Adam Sandlers hand op een knie die op mij redelijk zuiver amicaal overkwam, Serge bakte ze bruiner …

https://i.imgur.com/UC5kXq4.gif

Blaka Skapoe, Monday, 20 November 2017 21:58 (three weeks ago) Permalink

en dan is die dame dan in elk geval nog meerderjarig.

Ludo, Tuesday, 21 November 2017 10:58 (three weeks ago) Permalink

Ja maar Serge was Fransman en 'in character'.

OMC, Tuesday, 21 November 2017 11:56 (three weeks ago) Permalink

Dat maakt Whitney zo te zien echt geen ene reet uit.

Blaka Skapoe, Tuesday, 21 November 2017 12:49 (three weeks ago) Permalink

The Vietnam War
Ken Burns pakt goed uit. Hij had de Amerikaanse Burgeroorlog al gehad dus deze kon er ook nog bij. 10 afleveringen die al snel de speelduur van een flinke film krijgen. Het begin is geweldig met terugspoelende beelden die je meteen voorbereiden op wat er gaat komen. Burns maakt ook meteen duidelijk dat hij op zoek gaat naar balans, waar iedereen aan het woord komt (die introductie, van "sommigen hadden goede bedoelingen..." viel niet bij iedereen in goede aarde). De eerste paar afleveringen over de Franse periode en de aanzet van Amerikaanse inmenging zijn zeer leerzaam, sowieso is de complete chronologie wel een eye-opener. Elke aflevering komen er een aantal individuen bij, waaronder veel Vietnamezen, die je dan ook tegen het eind ook goed kent (allemaal sympathiek, je realiseert op het eind ook dat hij zeer eloquente figuren heeft gevonden.) Halverwege wordt het steeds intenser en gewoon pure waanzin. De subtiele muziek van Trent Reznor & Atticus helpt een handje*, zeker als je met koptelefoon kijkt. Na de val van Saigon doet Burns een aardige poging tot heling, maar het feit blijft natuurlijk dat miljoenen mensen zijn vermoordt omdat politici het nodig vonden om een reeks corrupte regimes in stand te houden en heel veel hebben Amerikanen er na korte adempauze niet veel van geleerd. Die boodschap wil Burns, toch uiteindelijk een soort American Dream idealist, niet aan.

* Wat ik ook verhelderend vond is hoe die oorlog in de cultuur te horen is. Hendrix hoort bij die beelden. En dat botte van Led Zeppelin, gewoon muziek om met tanks door muren te denderen.

OMC, Tuesday, 21 November 2017 20:43 (three weeks ago) Permalink

Lucky Logan
'I'm midway through my presentation.' 'Purty fast, but not so furious nonsense met Steve Soderbergh. Een heistfilm vol gekookte eitjes humor. Hij had 'm best in de seventies kunnen situeren, om ook dat retro-vakje nog even aan te tikken. Een hele zwik bekende acteurs doet flink hun best op de drawl van het heartland. Vooral Adam Driver valt op. Met lang haar en truckerpetje, heeft de goofball zelfs iets knaps. (En dat met slechts één arm.) Die plastieken arm – weet de ervaren kijker ogenblikkelijk – zal nog een rol spelen. Het is ergens ook wel leuk als een scenario 'makkelijk' is. Twee broers met mankementen zijn in West-Virginia aan het sappelen geslagen. 'The two of you almost add up to one normal person'. Gelukkig heeft de oudste een Coens-achtig plannetje. Nascar! Spijtig genoeg vindt Soderbergh nauwelijks tijd voor een rondje op de Ovaal. Daarvoor zijn onze helden dan ook te druk bezig, in de buurt... Jammer dat de film geen Cash Highway heet. 'Don't call it a bomb!' Daniel Craig leeft zich uit als explosievenexpert. Hij lijkt met blonde coupe op de 'zanger' van Scooter! Voor eurodance is dit echter de film niet. John Denver speelt voor de tweede keer dit filmjaar een rol. Kaz Lux zingt over de down man. En de gedoemde mannen? Die rocken shirts van de Charlie Daniels Band. 'I got your napkin of demands here.'

Loving Vincent
'Is that a medical opinion?' Ze wrijven het er meteen in. Dé gimmick van de film. Loving Vincent is volledig handgeschilderd. Het klinkt niet eens zo bijzonder. Ging dat vroeger bij Disney niet altijd zo? Bovendien zweemt het analoge rockisme. Zou er verder geen computer aan de pas gekomen? Alleen dan telt het, vind ik... Aan al die bewegende schilderijen is het even wennen. De lijnen krioelen en bibberen. Het werkt toch het best als de achtergrond stilstaat. Na een half uurtje in de bios, op de ongemakkelijke voorste rij – hype! – begint het huisvlijt toch intrigeren. Dan kunnen we ons richten op het verhaaltje. Who's to blame? Gauguin of toch de GGZ? In een pseudodetective gaat een jongeling op zoek naar de post-truth. Zijn avontuur lijkt op een interactieve click 'n play. Misschien maken ze 'r nog wel een spin-off van voor de kids in het museum. Half educatief en half amusant. (Begon Vincent werkelijk pas op zijn 28e met schilderen!?) De film is op zijn spannendst als de feiten gewoon helemaal worden losgelaten. Een poging tot mythecreatie, waar nog nét niet de suggestie wordt gewekt dat de Zundertnaar zijn ziel aan de duivel verkocht. Wél wordt er bijzonder veel geluld. De aftiteling bewijst definitief: dit is een door en door commercieel project. Koopt een kaartje voor de bijpassende tentoonstelling. 'This is a man whose story will end well.'

Ludo, Thursday, 23 November 2017 08:52 (two weeks ago) Permalink

Bij Disney ging dat idd zo en dat was ook wel bijzonder (@ ± 5 min.). :)

https://www.youtube.com/watch?v=ZeAM1vwEcFg

Blaka Skapoe, Thursday, 23 November 2017 10:31 (two weeks ago) Permalink

woef!

Ludo, Thursday, 23 November 2017 11:58 (two weeks ago) Permalink

タンポポ
Mijn Japanse filmcollega kon niet geloven dat ik Tampopo nooit had gezien. Heeft een reden. Destijds lieten ze in filmprogramma's echt altijd die seksscène zien met dat eten. En die stond me erg tegen. Seks is seks en eten is eten, and never the twain shall meet. Stom, want dat gaf natuurlijk een heel verkeerd beeld van wat in principe een soort schattige men on a mission film is. Alleen dit keer gaat het gezelschap een vrouw helpen om een goed ramenrestaurant op te zetten. Heerlijk geduldige opbouw, met de juiste koppen en fijne grappen. Itami lardeert het hoofdverhaal met allerlei kleine verhaaltjes over eten, sommigen geslaagd, andere wat minder, maar het is altijd wel vermakelijk. En in de kern erg leerzaam: de lente-uitjes en het varkensvlees dun snijden en dan even kort bakken!

OMC, Thursday, 23 November 2017 21:02 (two weeks ago) Permalink

haha hear hear on all counts (Seks is seks en eten is eten, and never the twain shall meet.) om te beginnen).

maar films kijken en een goed dinertje smikkelen dát kan wel samen. In de bios desnoods.

Ludo, Friday, 24 November 2017 17:55 (two weeks ago) Permalink

Ik begon Feuchtgebiete met m'n bord op schoot, didn't phase me. 8)

Blaka Skapoe, Friday, 24 November 2017 22:03 (two weeks ago) Permalink

ghehehe.

Ludo, Saturday, 25 November 2017 11:47 (two weeks ago) Permalink

Super Dark Times
Op zich is het niet zo onaannemelijk dat een gast die er uitziet als een jonge Bert Brussen zich ontwikkelt tot een psychopaat, maar toch heeft deze film een behoorlijk geloofwaardigheidsprobleem. Een aantal mooie shots die lekker werken met Ben Frosts soundtrack ten spijt.

Trouble Man
Het is lang geleden dat ik Shaft zag, maar deze is geloof ik een ripoff. Maar zeker onderhoudend. Eigenlijk stoeremannengedoe zoals Street Kings natuurlijk maar werkt toch minder op de lach- en ergernisspieren en on a personal level: weer een Camp Lo-reference afgetikt.

Barracuda
Halfzusjes hook-up waarbij de ene haar huisjeboompjebeestjeleventje overhoop gehaald ziet worden door het losgeslagen projectiel waarmee ze een musicerende (en dus moeilijke, drank en drugs enzo) vader deelt. Kabbelt me iets te veel terwijl het uiteindelijk nog best stevig uit de hand escaleert.

I Love You America
Sarah Silverman over de problemen en geneugten van de multiculturele samenleving. Elke samenleving dus, want monocultuur bestaat niet. Silverman staat pas sinds kort op m'n radar (geen liefhebber van standup) maar ze is lief, maar ook niet alle wilde haren kwijt, er valt genoeg te lachen.

Blaka Skapoe, Saturday, 25 November 2017 12:10 (two weeks ago) Permalink

鬼婆
Weer een prachtig gefilmde zwart-wit film uit de jaren zestig. Bij de introductie klinkt Coltranesque jazz die natuurlijk al snel wordt ingewisseld door de vertrouwde trommeltjes. Want het is de Japanse middeleeuwen! Burgeroorlog, Kyoto is platgebrand en samoerai vluchten of verdwalen op het plattenland waar de rietvelden hun cinematografische ding doen. Een boerin en haar schoondochter lokken dat soort types in de val, maken ze een klopje kleiner en gooien ze daarna in een diep gat waarna ze hun wapens en uitrusting voor eten verkopen. Ah! Dat soort streken gaan niet ongestraft. Al snel meldt een kompaan van zoonlief/manlief zich met de boodschap dat zijn kameraad de oorlog niet heeft overleeft. Nu zijn er drie personages en dat gaat nooit goed. Zeker als de schoondochter na wat aarzelen 's nachts door de velden sprint naar zijn hut sprint voor seks (ook weer redelijk vooruitstevend in beeld gebracht.) Schoonmoeder ziet de bui al hangen en probeert met een list haar onmisbare hulpje voor zichzelf te houden. De vorm is er maar uiteindelijk vond ik het verhaal en de boodschap wat aan de magere kant.

OMC, Saturday, 25 November 2017 17:09 (two weeks ago) Permalink

Of te wel Onibaba uit 1964 (sorry, ik probeer de titel er ook op deze manier in te verwerken, al zie ik dat Google er weinig problemen mee heeft als je gewoon het Japans kopieert).

OMC, Saturday, 25 November 2017 21:31 (two weeks ago) Permalink

ja dat is altijd een leuke verrassing, via Google, of ik m ken of niet (deze niet)

Ludo, Sunday, 26 November 2017 11:41 (two weeks ago) Permalink

春婦伝 (Story Of A Prostitute)
Pittig maar mooi drama, prachtige gefilmd zelfs met wat verrassende special fx hier en daar.

Vampire's Kiss
lol @ Nicholas Cage. Geschift als een pak yoghurt, whatever the flaws zijn performance maakt deze film een echte ride.

Blaka Skapoe, Sunday, 26 November 2017 13:05 (two weeks ago) Permalink

The King of the Belgians
'Did you film the finger?' Een satire die maar geen satire wil worden. Misschien ligt het aan dat lullige landje. België. Nicolaas d'n Derde doet royaal zijn best, maar wordt geregeerd door Ludovic, zijn Kantiaans starre knecht. Dan verklaart Wallonië zich onafhankelijk. Het is zo'n beetje de enige keer dat de film 'bij de tijd' voelt, met de Catalaanse kwestie in het achterhoofd. Potentie kan het scenario daarmee niet ontzegd worden. Een koning die vastzit in Oost-Europa, terwijl zijn land uiteenvalt. De uitwerking blijft echter onscherp. Dit ligt in grote mate aan de half-functionele voice-over. Een Engelse documentairemaker volgt de koning, maar praat vooral pompeus tegen 'ons'. Hij wordt zo meer ironische verteller, dan meebelever. Dat doet het bewust gammele camerawerk subiet teniet. Zelfs een paar aardige momenten worden bizar genoeg door hem onderbroken, vermoedelijk omdat de inspiratie voor die scene op was... Zo sjokt het gevolg van sketchy scene naar sketchy scene. Een Toni Erdmann-diss in Bulgarije (hoe durven ze!), een folk-koortje (voor de Voix-fans) en een hoop oriëntalistische tegenstellingen. Hoewel het scenario hier zowaar een imagologische discussie over inlast, blijf ik het gevoel houden dat ze geen idee hadden wat ze wilden zeggen. Een voorteken voor de toekomst van hun land, allicht. 'Waar laten we het mini-atomium?'

Good Time
'My face is burning.' Domme mensen. Helemaal niet-grappige, pijnlijk beperkte mensen. Zo vaak zie je ze niet in de cinema. En in een serieuze crimefilm al helemaal niet. Krankzinnig idee dus, en dat zijn de beste. Twee broers beroven een bank. De ene (Robert Pattinson) is het 'meesterbrein', de ander (co-regisseur Benny Safda) hobbelt mee. Natuurlijk komen de twee van die koude kermis nooit meer thuis. De muziek van Ohneotrix Point Never pompt adrenaline in de aderen. Eindelijk eens een soundtrack met risico. Doodzenuwachtig – net als de mannen – en natuurlijk Carpenteriaans. Alle emoties kaatsen in het rond, echo na echo. Pas na zeventien minuten op het puntje van de stoel verschijnt de intiteling. Dat is ballen, en vertrouwen. De kijker wordt zonder pardon meegesleept in de chaos. Beroepsyhsterica Jennifer Jason Leigh doet er als kindmeisje nog een schepje bovenop. Het uur dat erop volgt belanden de personages van de regen in de drop. Ik kreeg zelfs After Hours-associaties! Helaas fopt het scenario zichzelf met een twist. De wending is eigenlijk best fraai. Maar daardoor raakt de mentally handicapped brother wél definitief uit beeld. En daarmee verdwijnt de mogelijkheid tot een plausibele cirkel. Spannend blijft het echter wel. Bad time voor de kijker. In a good way. 'I don't remember half the shit that went on yesterday.'

Ludo, Monday, 27 November 2017 07:51 (two weeks ago) Permalink

Loveless
'For love and selfie.' Andrej Zvjagintsev beent zijn favoriete onderwerp wederom uit. De nieuwe Russische rijken. (Die als twee druppels water op de Westerse rijken lijken, en vice versa.) Een smartphone lost de eenzaamheid niet op, net zomin als alle mogelijke 'fake comfort' dat kan. Niemand communiceert in het openbaar, behalve dan voor het hoognodige. Met zulke omgangsvormen wordt de bikini waxer vanzelf een vertrouwwekkend psycholoog... Vanaf de eerste shots toont Zvgjantsev de leegte. Visueel rustig, gepast klinisch zelfs. Een school lijkt wel een ziekenhuis. Een fraai appartement een sarcofaag. Met Loveless perfectioneert de regisseur zijn stijl. Alle opsmuk gaat overboord in een schrille symfonie. Loveless is zonder twijfel zijn beste film. Niet om de hierboven geschetste boodschap – want die kenden we al – maar om hoe hij het 'tabula res' vult. Met een grote M. Een werkelijk gemis dat de egocentrische personages wel op móet vallen. Vol tegenzin en waanzin. Een verdwenen kind ontsnapt uit zijn vervallen thuis, waar A Separation dreigt. De politie treedt zo hard op als verwacht ('feiten zijn koppige dingen'). Nu moet het heft wel in eigen hand worden genomen. Urenlang zoeken door berg en dal, met een bijkans militair geleide buurtwacht. Een ijzingwekkende mokerslag in de stilte. 'Fox 1 do the calling.'

Train to Busan
'May I see your ticket?' De Koreaanse obsessie met treinen wordt toch nét even wat anders gesublimeerd dan de Japanse. Vrij kort na Snowpiercer komt een Koreaans team weer met een horrorfilm vanuit de 'rijdende ensembleast'. Vanzelfsprekend gaat de overdrive daarbij aan. Koreanen klieren elkaar, zoals bekend, knoerthard. Vergeleken met Snowpiercer blijft het verder wel simpel. Dat komt vooral door de vijand. Van doorgedraaide zombies hoef je geen working class revolutie (of metaforen) te verwachten. Daar zijn ze veel te dom voor. De ondoden zorgen wél voor spectaculaire beelden. Honderden graaiende handjes voor een treinraam. Het is lastig niet aan Auschwitz te denken. Wat later kletteren ze zelfs op het dak. It's raining men... Ik zei het al, het gaspedaal wordt diep ingedrukt, met een bijkans Spielbergiaanse professionaliteit. De FX verdienen speciale vermelding. Paradoxaal genoeg zijn die namelijk in één moeite door flitsend en vermakelijk houterig. Als een update van een Michael Jackson video. Van het verhaaltje moet de film het verder niet hebben. Dat blijft een soort Tien Kleine Koreaantjes, waarin zeker tijdens het laatste half uur het gebrek aan goede teksten opvalt. Ternauwernood dichtslaande deuren. Dat is wat het is. Hysterisch, gory, en met een vleugje familiepijn. 'My mother is waiting for me at home!'

Ludo, Thursday, 30 November 2017 07:51 (one week ago) Permalink

Ik begreep dat Busan best wel een metafoor is voor Noord- en Zuid-Korea, ik herken dat vooral als een groep de andere buitensluit, maar er zijn er vast meer die ik mis omdat ik geen Koreaan ben.

They Live
De neo-na- eh, alt-right tonen zich weer behoorlijk dom om hier een anti-semitisch narratief in te zien. Het is wel nog steeds actueel maar ook gedateerd, maar de film is leuk genoeg om dat niet als een probleem te zien.

Detroit
Hey, you know something people? I'm not black, but there's a whole lots a times I wish I could say I'm not white zei Zappa in Trouble Everyday en behalve de "discussie" van de laatste tijd is deze film ook weer pijnlijk door "mijn soort". Echt richting horror en die "verhoortechniek" duurt ook zo tergend lang. En ik weet nu waar die band Algiers naar vernoemd is.

Blaka Skapoe, Thursday, 30 November 2017 08:42 (one week ago) Permalink

Ik begreep dat Busan best wel een metafoor is voor Noord- en Zuid-Korea, ik herken dat vooral als een groep de andere buitensluit, maar er zijn er vast meer die ik mis omdat ik geen Koreaan ben.

ha! ik had in mijn aantekening staan - maar geen plek meer - : 'WTF geen referenties aan Noord-Korea?'

(zul je zien dat het tóch een heel moeilijke film is :P)

Ludo, Thursday, 30 November 2017 11:04 (one week ago) Permalink

東京流れ者
De voorloper van het geweldige Branded to Kill. Die film ademt een cool absurdisme uit, dit is meer pop art: felle kleuren en artificieel. Vanaf het eerste shot weet je dat het cinematografisch meesterwerkje wordt. De camera zwiert dan ook op zeer spannende wijze terwijl Suzuki gretig gebruik maakt van het klassieke neon van Tokio en de sneeuwlandschappen daarbuiten. Het verhaal is prototype gangsterflick: yakuza bende wil straight gaan, maar "het mag gewoon niet, dus moeten we wel terugvechten!" Heel veel aandacht voor plot was er duidelijk niet, want na wat Derrickachtige telefoonduels schiet het regelmatig van de hak op de tak waardoor Tokyo Drifter in al zijn artificiële pracht afstandelijk aanvoelt. Vreemd trouwens, zodra er Westerlingen aan te pas komen wordt het weer potsierlijk in een heel melig massagevecht (zie Lady Snowblood).

OMC, Thursday, 30 November 2017 21:28 (one week ago) Permalink

Love Beats Rhymes
Volgens mij de tweede film van de RZA, heel anders dan het kung fu-spektakel Een romantische comedy, maar ook weer volledig by the book. Beetje heel erg by the book zelfs. Jammer, want Azealia Banks toont zich meer dan iemand die alleen maar shit kan praten en het rap/poëzie-thema had een aardige film kunnen opleveren, maar het verzuipt helaas in romcomcliché's.

Hush
Home invasion, niet echt een gezellig genre. Deze is echt spannend, mede door het feit dat het slachtoffer doofstom is. En niet stommer dan het achterend dan een varken, zoals in veel van dit soort films, waar nogal eens volkomen onlogisch gehandeld wordt.. In Hush ga je echt met haar meeleven en neem je wat kleine vraagtekens op de koop toe, dus dan is de film wel geslaagd te noemen.

Blaka Skapoe, Sunday, 3 December 2017 22:54 (one week ago) Permalink

Una
'Just me in that room.' Het blijft een moeilijk onderwerp. The child molester. Eens in de zoveel tijd poogt iemand er een film over te maken, maar slechts zelden wordt het een succes. The Woodsman en Michael vormen de uitzonderingen, waarbij laatstgenoemde eigenlijk vooral over een gruwelijke kidnap gaat. Una zit meer op de lijn van The Woodsman. Een vleugje sympathie voor de dader. Ben Mendelson (hier) en Kevin Bacon (daar) hebben iets vergelijkbaars mysterieus. Mendelson speelt géén pedofiel, zoals hij niet nalaat te benadrukken. Hij heeft een puntje. Een dertienjarig meisje, dat haar (seksuele) macht ontdekt, is nét geen kind meer. Ze is iets ertussen in. Extra kwetsbaar dus, maar de kwestie wordt er wel arbitrair van. Soms lijkt het beter dat het 'slachtoffer' de hele 'zaak' maar beter als 'childhood crush' framet. Verdwijnt het litteken dan niet makkelijker? In Nederland werd Het Debuut (1977) over een vergelijkbare romance doodgewoon een megahit. Tegenwoordig gaat de samenleving liever op pedojacht, elk aangepraat trauma is er ten slotte eentje. Una roept zo genoeg intrigerende vragen op, zonder zelf ook maar het begin van een antwoord te weten. Mendelson en Rooney Mara praten vooral eindeloos. En ze komen geen stap verder. Het soms stompzinnige scenario besluit dan maar met gezochte spanning. 'We can be stuck up here forever.'

Song to Song
'Nothing felt real.' Er zit weer een hoop in deze nieuwe Malick, en tegelijkertijd heel weinig. Of op zijn minst, niets nieuws. Zo, de vage toon is gezet. Soms denk ik nog wel eens aan To the Wonder, van zijn recente werk toch het beste. Song to Song lijkt meer op een afgestofte Knight of Cups. Priviliged white L.A. Ergens knap van Malick dat hij daar nog altijd kinderlijk nieuwsgierig rond kan kijken, met van die grote fish eyes. Zijn attention span is weer lachwekkend kort. Een tijdje vermaakte ik mezelf door mee te tellen. Iedere vier seconden een nieuw shot. Ryan Gosling dwaalt langs feestjes van de jetset, waar modellerig magere mensen (Rooney Mara lijkt wel dertien!) altijd met kleren aan seksen. Wanneer Natalie Portman verschijnt, neigt het naar Closer. Ergens in de chaos zit ook wel een Weinstein-achtig machtsverhaal verstopt. Manager Fassbender leidt het bal(len). 'I thought he could help me, if I paid my dues.' Op een muziekfestival vermaakt men zich met rockdino's. Ik noteerde al snel: het wachten is op Iggy. Echt cool of vernieuwend kun je Malick dus niet noemen, al blijkt Patti Smith een rake touch. (Lykke Li, idem dito). Richting het uur wordt het nog best comfortabel. Gemakkelijk soezen bij fluisterende voice-overs. Oude liefdes, nieuwe liefdes. Een volslagen geabstraheerde La La Land. 'I didn't realize there was something not to tell.'

Ludo, Monday, 4 December 2017 07:50 (one week ago) Permalink

Kwam Iggy daadwerkelijk nog langs?

'Volslagen geabstraheerde La La Land' klinkt als een aanrader, maar wat trek ik die Goslingbot toch slecht.

Le Bateau Ivre, Monday, 4 December 2017 08:33 (one week ago) Permalink

Kwam Iggy daadwerkelijk nog langs?

Film niet gezien, maar hij kwam iig ff relaxen op de set:
https://media.pitchfork.com/photos/592f5476a188df5fef377c96/master/pass/file

willem, Monday, 4 December 2017 09:21 (one week ago) Permalink

Heb alleen Drive gezien, maar "Goslingbot" lijkt me otm
(niet dat daar noodzakelijkerwijs iets mis mee is, maar ik kan me het 'slecht trekken' indenken)

willem, Monday, 4 December 2017 09:23 (one week ago) Permalink

Ja, dat glas wijn! :) + OTM met 'Volslagen geabstraheerde La La Land'.

Ik heb eigenlijk niet zo'n moeite met Gossling, misschien vanwege de Feminist Ryan Gossling tumblr die dan toch in je achterhoofd blijft spoken. Minpunt is wel dat hij ondanks zijn minimale acteerstijl wel eten ontzettend overacteert (sorry, dat blijf een persoonlijke irritatie :)

OMC, Monday, 4 December 2017 09:31 (one week ago) Permalink

Hij zit ook in de film, maar ik zou niet gaan kijken voor Iggy. ;)

Blaka Skapoe, Monday, 4 December 2017 10:07 (one week ago) Permalink

haha, inderdaad had ik de appearance van Iggy goed 'voorvoelt' (al zeg ik het zelf). Malick leek vooral geinteresseerd in Iggy's ouwemannentietjes. :-)

Gosling was acceptabel, maar het 'plotje' met Fassbender boeiender.

Ik zou het scenario van Song to Song wel eens willen lezen. Met wat voor draaiboek werkt die Malick eigenlijk. Zou het allemaal uitgedacht zijn. Of filmt ie eerst op 20 locaties van alles en gaat ie dan in de edit room lopen creëren.

Ludo, Monday, 4 December 2017 10:13 (one week ago) Permalink

Ik dacht dat ie zonder scripts werkte, nagooglend dit artikeltje gevonden.

Blaka Skapoe, Monday, 4 December 2017 10:37 (one week ago) Permalink

Hele coole foto van Iggy :)

Gosling is wellicht slachtoffer van die meme-ificatie. Ik kan hem niet anders zien dan Gosling ipv het personage dat hij moet spelen.

Le Bateau Ivre, Monday, 4 December 2017 14:01 (one week ago) Permalink

Ik dacht dat ie zonder scripts werkte, nagooglend dit artikeltje gevonden.

ahh kon ook bijna niet anders.*caps* zie je het wel het is geen echte 'auteur'*/c

:P

Ludo, Monday, 4 December 2017 14:08 (one week ago) Permalink

Rooney Mara zit in Song to Song in een band met Val Kilmer. Als ze heel laat in de film eindelijk een keer op het podium in actie komt, bespeelt ze de gitaar op een manier die doet vermoeden dat ze het instrument die dag voor het eerst van haar leven in handen heeft gekregen. De cameo’s (laten we John Lydon en de Red Hot Chili Peppers niet vergeten) zijn interessanter dan de hoofdpersonages.

Vido Liber, Tuesday, 5 December 2017 10:56 (one week ago) Permalink

bespeelt ze de gitaar op een manier die doet vermoeden dat ze het instrument die dag voor het eerst van haar leven in handen heeft gekregen.

haha :D :D

Ludo, Tuesday, 5 December 2017 11:42 (one week ago) Permalink

Your Name
'Slechts éénmaal heb ik u gezien, ge waart gezeten in een sneltrein.' Piet Paaltjens in Japan. Open de sluizen van het gemoed en laat uw tranen rollen. Altijd een specialiteit van manga-karakters natuurlijk. Your Name is met wat goede wil een Eternal Sunshine voor emo-kids. Handzaam, en verbluffend goed geanimeerd. Het begint met een trailer van twee minuten; een heel YouTube-achtige manier van scenario-expositie bieden. De Stars-achtige themesong jakkert de emoties meteen richting stratosferen. Teruggekeerd op aarde, begint een Lake House-verhaal, dat meer om gevoel dan logica draait. Een soort Puberruil. Een stadsjongen belandt in het lichaam van een plattelandsmeisje en vice versa. Dat zorgt voor nieuwe gevoelens. Wat erotica gaan Japanse filmmakers (in tegenstelling tot Disney) nóóit uit de weg. 'Dit is te realistisch!' Mitsuha en Taki empoweren elkaars leven. Ieder heeft baat bij het ontdekken van 'de andere' kant van zijn/haar persoonlijkheid. Na een tijdlang honderd procent cheesy door deze nieuwe dubbelwereld te hebben gedwaald, komt de slotmetafoor nog aardig verrassend uit de lucht vallen. Itomori, Mon Amour. Of zou ik de enige zijn die dat erin leest? Het kost in elk geval weinig moeite je voor te stellen hoe miljoen Japanners in de bios zaten te janken. Dáár mag het. 'It's just a what-if fantasy, isn't it?

20th Century Women
'Can we do therapy?' De eeuw van mijn maffe moeder. Zo'n modern 'alles moet mogen wanneer mij het uitkomt'-mens. Haar enige zoon groeit op in een huis waar de kamers aan aanwaaiers zijn verhuurd. Pa is allang verdwenen, en mama weet het niet meer. Een beetje depressief besluit ze de huisgenoten in te schakelen om het jongetje 'op te voeden'. Dat hoef je in de seventies, hét filmische decennium van de twintigste eeuw niemand te zeggen. Greta Gerwig, rockt Lou Reed-shirts, houdt van 'art fags', en fotografeert heel modern enkel haar eigen leven. Zij komt aanzetten met studieboeken. 'Als ze bij je wil slapen, moet ze seks met je hebben hoor, anders is het zó disempowering.' Bestie buurmeisje Elle Fanning mokt. Laatste deelnemer aan deze Levensweg is de besnorde Billy Crupup. Hij ontdekt de Joaquin Phoenix in zichzelf. Het meanderende mozaïek blijft verder aan de oppervlakte. Nooit wordt het een 3 Women. Eigenlijk gaat het vooral over het jonge mannetje. So much for that title. Een overdaad aan swoosh ambient smeert de scenes. Zodra de Talking Heads (of Black Flag) spelen, wordt het beter. Degelijke middenklasser Mike Mills had zijn John Irving-achtige scenario beter kunnen trimmen, om zo het komische gehalte te doen ontpoppen. Afgewisseld met wat prikkelende vragen. En de afwas. 'It's always about the mother.'

Ludo, Thursday, 7 December 2017 07:47 (five days ago) Permalink

神去なあなあ日常
Ah, de Japanse melancholische komedie. Een jonge slacker besluit om bedenkelijke redenen een carrière in de bosbouw te beginnen. Een klassiek verhaal van wantrouwen, luiigheid, doorzettingsvermogen en natuurlijk...een supercute kortharige vrouw. Nostalgisch zwijmelde ik in het begin weg bij de treinen van Japan die de jongeman naar zijn avontuur brengen. Daarna volgt een fijn verhaal met de juiste balans van grappen over het platteland vs de stad. Het bos, een paar mooie personages, waaronder een stoere kompaan, doen de rest, en vanzelfsprekend mag een vleugje Shinto magie niet ontbreken. Doe hier nog maar een paar van (gelukkig heeft regisseur Shinobu Yaguchi nog een paar films gemaakt, dus dat is mazzel. Survival Family van dit jaar had ook al zo'n fijne vibe.)

OMC, Thursday, 7 December 2017 21:54 (five days ago) Permalink

mother!
De betekenis van deze zoete inval/zoute uitval ligt er al vrij dik bovenop en neigt al naar potsierlijkheid, maar mocht je het toch nog gemist hebben: they hammer it home for ya. Op z'n Koolhoviaans met een sledge hammer: dat je het gevoel krijgt dat ze het eigenlijk wel lekker vinden om vrouwen zo gemaltraiteerd te zien worden.

Blaka Skapoe, Friday, 8 December 2017 12:43 (four days ago) Permalink

ahh ik zat nog te twijfelen, maar ik pas (dus).

(神去なあなあ日常 gaat echter wel op de lijst). Dacht even (1 seconde, ok) dat het (キツツキと雨 (The Woodsman and the Rain) was.

Ludo, Friday, 8 December 2017 14:42 (four days ago) Permalink

Oh ja die, met de Japanse De Niro, die was ook leuk.

OMC, Friday, 8 December 2017 17:41 (four days ago) Permalink

A Ghost Story
'Some weird noises in this house.' Een film lang dacht ik dat ze de handelingenfilm-specialist Lisandro Alonso een zak met Amerikaans geld hadden gegeven. De man zal het beeldformaat van Jauja toch wel gepatenteerd hebben? Die unieke privéfilm-look, vierkant met afgeronde hoekjes. Welnu, de man heeft hier helemaal niks mee te maken, net zomin als ene Reygadas, trouwens. Toch hebben beide Hispanics regisseur David Lowery wél duidelijk beïnvloed. (En ik wens de verschijning van een Spaanstalige familie dan ook als eerbetoon te zien.) Bueno! Een hoop gelul om een even simpel als lief verhaal in te leiden. Good ghosts gone sad. Waarom eigenlijk de angst voor geesten – zijn dat soms geen manifestaties van menselijkheid? En hoe ontstaat de angst ván de geest? Case Affleck had met deze vragen een paar makkelijke weken. De mompelaar speelt een glitchpoppende muzikant die Lynchiaans om het leven komt. Even later verschijnt hij terug thuis. In een laken gehuld. Daar dwaalt Rooney Mara (wéér Rooney Mara) even witjes rond. Het gaat echter om die licht-gevende geest, met zwarte oogjes. Een design zo simpel als de fantasie van een kleuter. Noem het 'naive vague'. Het onverbeterlijke geloof in dromen en nachtmerries. Het werkt. Een Tarkovsky for kids. Ergens tussen uitgelaten nihilisme en nestverlatingsangst. 'We can go.'

La Region Salvaje
'Let me see your little worm.' Alsnog op die Mexicaanse paddestoel-trip, in Centipede, de arthouse versie. Zonder wormvormig aanhangsel is La Region Salvaje niet meer dan een doodgewone handelingen-film. Op niveau, dat wel. In een gezinnetje begint een groot geheim te broeien. Dat kan enkel naar het geweld leiden. Een echtgenoot worstelt op de macho-manier met zijn homoseksualiteit. Ontkennen, afgeven, en het daarnaast wel gewoon doen. Een totale 'alienation' van zichzelf. Zijn vrouw is (mede hierdoor) al een tijdje ongelukkig, en ook de zeurende kinderen lijken door het ongemak van het ouderlijk paar aangestoken. Hun manische gestuiter vormt een waardevolle bijdrage aan het Unheim dat heerst. Maar voor het echte On-werkelijke gevoel, strekken we de tentakels uit naar het platteland. Daar hebben de personages te midden van Reygadas-mist een unieke ervaring gevonden. Een schmutzige exploitatie van ieders verlangen om gevuld te worden. Science fiction is op zijn best als het een beetje sexy wordt. Freud would have a bloody ball. Regisseur Escalante (van het eveneens behoorlijk maffe Heli) zoomt langzaam in op het jurkje van de echtgenote, als aankondiging van het grote Vulvische Verlangen. Het Dahliaanse korte verhaal, besluit met een gepast slimmig einde. 'You said you'd do something for me.'

Ludo, Monday, 11 December 2017 07:49 (yesterday) Permalink

Een Tarkovsky for kids.

O RLY? Dit zal filmnerd jr. goed doen (past ook bij een of ander punnikindieliedje over een spook waar ze helemaal gek van is). Rooney Mara word ik dan weer redelijk ongelukkig van.

OMC, Monday, 11 December 2017 08:23 (yesterday) Permalink

:-)

zit ook wel een fijne Koyaanisqatsi-referentie in. (nou ja eigenlijk gewoon een citaat).

Rooney Mara kan ik nooit herkennen, ik dacht 'goh alweer een magere brunette', ze zijn in. Maar dat is dus steeds Mara.

Ludo, Monday, 11 December 2017 09:01 (yesterday) Permalink

'Ghosting' van Mother Mother overigens. Eerst dacht ik "WTF doe je me nu aan?!" nu ben ik liefhebber.

OMC, Monday, 11 December 2017 09:25 (yesterday) Permalink

Mother Mother doet me denken aan Jump, Little Children, waar een stel Amerikanen me hartelijk om uitlachten toen ik dat in een playlist had staan, werd gezien als suffe college rock. (Ze haten maar raak verder, dat album vind ik nog steeds mooi. Wel meer muziek voor m'n broer, doorgaans, misschien dat die ook wel lekker gaat op Mother Mother. :)

Blaka Skapoe, Monday, 11 December 2017 09:38 (yesterday) Permalink

hmm als nineties kid denk ik bij Mother Mother aan

https://www.youtube.com/watch?v=2Xi8NvSetZc

Ludo, Monday, 11 December 2017 10:56 (yesterday) Permalink

Die had ik goed verdrongen. :)

Blaka Skapoe, Monday, 11 December 2017 11:16 (yesterday) Permalink

sorry ;-)

(ik krijg helemaal geen hits voor Jump Little Children op de soulseeks, obscuro oscuro)

Ludo, Monday, 11 December 2017 11:47 (yesterday) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.