Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (twelve years ago) Permalink

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (twelve years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (twelve years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (twelve years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (twelve years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (twelve years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (twelve years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (twelve years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (twelve years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (twelve years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (twelve years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (twelve years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (twelve years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (twelve years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (twelve years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (twelve years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (twelve years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (twelve years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (twelve years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (twelve years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (twelve years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (twelve years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (twelve years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (twelve years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (twelve years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (twelve years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (twelve years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (twelve years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (twelve years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (twelve years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (twelve years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (twelve years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (twelve years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (twelve years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (twelve years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (twelve years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (twelve years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (twelve years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (twelve years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (eleven years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (eleven years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (eleven years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (eleven years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (eleven years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (eleven years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (eleven years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (eleven years ago) Permalink

Devil's Pie
Documentaire over D'Angelo. Zijn struggle tussen de kerk waar hij in opgroeide en zijn aardse documentaire maar ook survivor's guilt, aangestipt door Questlove (hoe het succes steekt in het licht van minder fortuinlijke klasgenootjes die in de gevangenis zitten of erger), iets waar ik nog niet aan gedacht had en er bij mij wel inhakte. Het geduld van manager "Pops" Leeds (broer van Prince's saxofonist Eric Leeds en meer moeilijke gevallen onder z'n hoede gehad, waaronder Prince) is bewonderenswaardig. Wel iets meer begrip gekregen voor al het laat komen en cancelen van shows, hoewel dat laatkomen soms ook gewoon ijdelheid, getreuzel met z'n do en drip, is.

Blaka Skapoe, Thursday, 30 May 2019 14:26 (three weeks ago) Permalink

Niet aardse documentaire maar aardse carrière.

Blaka Skapoe, Thursday, 30 May 2019 14:27 (three weeks ago) Permalink

リリイ・シュシュのすべて
Na een reeks dromerige tienerfilm de andere kant van de Japanse yen: de sociale druk, het volgen en sadisme. En dat meer dan 2 uur lang. Voor 2001 redelijk vooruitziende manier om online communicatie in een film te verweven, hier een chatroom over Lily Lily Chou een zangeres die fans tot mystieke contemplatie verleidt. Shunji Iwai ging lekker experimenteren met allerlei sprongen in de tijd waardoor ik, eerlijk is eerlijk, veel personages niet uit elkaar kon houden, behalve de gepeste die na een bijna-doodervaring top dog wordt en een nog ambitieuzere pestkop. Ongemakkelijke materie allemaal: Debussy, de treinen, de velden, schooluniformen, alles lijkt te verwelken. Bij vlagen heel mooi geschoten. Goeie liedjes ook eens keer wat de fascinatie van de fans een keer inleefbaar maakt. En omdat het Japan is, natuurlijk een fijne twist.

OMC, Thursday, 30 May 2019 15:49 (three weeks ago) Permalink

had D'Angelo geen drugsverslaving? Of was dat enkel rumour.

ah Lily Lily Chou, lekker emo :-)

Ludo, Friday, 31 May 2019 06:28 (three weeks ago) Permalink

Ja, dat ook, en vrouwverslaving.

Blaka Skapoe, Friday, 31 May 2019 06:53 (three weeks ago) Permalink

江湖儿女
China in de jaren 2000, wat doen ze daar zoal? Ash is Purest White geeft op subtiele wijze een groot aantal hints. Het begint met een mooi kijkje in een small time gangsterwereldje. Redelijk goeiig totdat een mysterieus uitgelokte turfwar het leuke koppel uit elkaar drijf. Zij offert zich voor hem op en hij kan niet op haar wachten. Zo begint een fascinerende reis (richting het westen, gokte ik, mijn topografie van China is zwaar ondermaats) waar de hoofdpersoon nergens lijkt te kunnen aarden. Pijnlijk op zo'n zwijgende Aziatische manier en mistroostig maar ook weer niet te. Laatste 45 minuten lagen wat zwaar op de maag vooral omdat er nog echt weinig gebeurd. Ik zag zelf persoonlijke sores, een maatschappij in beweging richting een soort technologische moderniteit en landschappen die altijd hetzelfde zullen blijven. Ik ontwaarde ook een voorzichtig poëtische kritiek om de censors/geldschieters niet teveel tegen de tenen te stoten.

OMC, Friday, 31 May 2019 15:33 (three weeks ago) Permalink

Les créatures
Zo, een wat verborgen, wat eksperimentele film in het oeuvre van Varda. Wel gewoon met Deneuve en Piccoli in de hoofdrollen. Na een auto-ongeluk gaat een echtpaar op een eiland wonen waar de lokale bevolking de man een vreemde snuiter vindt (zij, haar stem kwijt geraakt in het ongeluk, wil nooit uit hun sprookjestoren.) De man is een sciencefictionschrijver (als ik het goed begreep) wat de scheuren in de realiteit hopelijk verklaart. Meneer begint met dieren te praten ("uw spreekt vrij goed konijns") en dat is de opmaat naar een hele rare twist die zijn tijd ver vooruit was. Van die "paranoïde realiteit is een spel met technologie"-achtige shizzle waar Kaufman en Carax school mee hebben gemaakt. Vreemd om zoiets in een nostalgische Frankrijk (1966) met olijke Suske & Wiske schurken tegen te komen. Al met al, geen echt goede film maar wel erg mooi gefilmd.

OMC, Sunday, 2 June 2019 20:57 (three weeks ago) Permalink

ahhh toch benieuwd! (doet me denken aan Je T'Aime, Je T'Aime van Resnais)

M. Butterfly
'It's very beautiful.' 'Well yes, to a Westerner.' Eentje voor een scriptie over adaptieve netwerken, al raakte ik zelf niet echt geïnspireerd. Ondanks alle postkolonialiteit blijft het scenario (naar een toneelstuk) koppig vasthouden aan het Witte Westerse Man-perspectief. Het grote verschil: hij krijgt ervan langs. Puccini's libretto speelt nu in het Peking van 1964. Daar heerst zelfvertrouwen, en ligt men niet meer slaafs aan de voeten van de Westerling. Of toch wel? Diplomaat Jeremy Irons raakt in de ban van een opera-zangeres, die hem lesjes modern denken leert, met een Oosterse twist. Haar lichaam krijgt hij niet te zien, haar hypnotiserende, diepe stem hoort hij des te vaker. 'There is a mystery you must clarify for me.' Langzaam begint alles derridaesk verdubbelen, niet enkel de opera-fictie en de echo's ervan in het 'realistische' verhaal, ook de mensen en hun politieke en gegenderde rollen. Het deed me denken aan Year of Living Dangerously. Ik peinsde of het niet gewoon allemaal koloniale cliches 2.0 zijn. Het Verre Land helpt de Westerling voorbij diens binaire brein. De onderdanigheidsfantasie leidt naar een logische, irrationele twist. Tussen de Parijse power structures voltrekt zich een melodrama. Operawaardig. 'I have a vision of the Orient.'

Ludo, Monday, 3 June 2019 06:47 (three weeks ago) Permalink

doet me denken aan Je T'Aime, Je T'Aime van Resnais

Een beetje, maar die was wel beter.

OMC, Monday, 3 June 2019 06:51 (three weeks ago) Permalink

Fahrenheit 11/9
Hoewel gefocust op het water in Flint, Michigan, komen er genoeg meer landelijke een wereldwijde (die rooie aap in het Witte Huis) zaken aan bod om te boeien en je bloed te laten koken. Ongelofelijk en in het licht van de immer selectieve ophef over vanalles, hoe kan dit toch allemaal maar?

The Perfection
Dit is gelukkig fictie. De elaborate revenge van cellisten. Geen fan van cello op zich, maar deze film is tof. Origineel en goed uit gewerkt (op ms de Chinese buschauffeur na).

깊은 밤 갑자기 (Suddenly In The Dark)
Koreaanse horror, qua verhaal niet bijster interessant en er is nog wel meer mis, dat gedoe met die pop is echt niet spannend bijvoorbeeld. Maar de mooie kaleidoscopische plaatjes, zelfs al zijn ze niet superfunctioneel, make up for it.

Pervert!
Murica! Onschuldige idiote Amerikanen. Nerdy zoon wiept in zijn zomervakantie met alle veel te jongen vriendinnen van z'n pa in de woestijn tot zich een vreselijk geheim ontvouwt. Russ Meijer is een invloed al zijn de vrouwen daar wel een stuk sterker dan de windowdressing die ze hier vormen. Niet zonder humor maar niet bepaald goed.

Prime Evil
Satanscultstuff maar dan in de late jaren tachtig (het genre was populairder in de jaren zeventig). Heeft z'n momenten in de special effects maar is overall toch net te saai.

Blaka Skapoe, Monday, 3 June 2019 13:42 (three weeks ago) Permalink

Nerdy zoon wiept in zijn zomervakantie met alle veel te jongen vriendinnen van z'n pa in de woestijn tot zich een vreselijk geheim ontvouwt

made me lol :-)

Ludo, Monday, 3 June 2019 14:51 (three weeks ago) Permalink


Het nieuwste Zhang Yimou spektakel ziet er fascinerend uit, bijna alleen maar grijstinten die het goed doen bij de voortdurende regen. Erg geduldige, wat potsierlijke opzet dit keer, met een semi-decadente jonge koning-dichter die geen zin heeft in oorlog om een stad die om de zoveel tijd van partij wisselt. Zijn oude commandant is ooit bijna dodelijk gewond geraakt en leeft als een schaduw van een dubbelganger die zijn werk moet voortzetten (hij wil wel graag die stad heroveren en zijn oude rivaal een lesje leren.) Ja, je ziet de ingrediënten al voor deze duistere klucht, aangezien de schaduw ook nog een vrouw heeft die de schone schijn moet ophouden. Het duurt opvallend lang voordat er wordt gevochten, dit keer zonder draadjes maar wel met dodelijke paraplu's wat natuurlijk mooie plaatjes oplevert. Het laatste half uur is er nog een grote trukendoos met ongeveer hetzelfde aantal overlevers als Reservoir Dogs. Ik vond het uiteindelijk niet in balans, zeker als je het vergelijkt met de droompracht van Hero en House of the Flying Daggers (ik miste ook acteurs met het charisma van Zhang Ziyi of Jet Li.)

OMC, Tuesday, 4 June 2019 22:10 (three weeks ago) Permalink

Battleship Potemkin
'Moeten wij de laatste(n) zijn?' Schandalig genoeg nog nooit gezien, deze grootste der revolutionaire propfilms. Dialectisch kan dat maar aan een iemand liggen, maar ik verkies toch beschuldigend te wijzen naar NY Times 1000, waar Eisensteins beroemdste film geen deel van uitmaakt. Stelletje koelakken! De hegeliaanse teksten de kijker hier om de oren. De boze matrozen beginnen al snel rap(pe) speeches te houden, papieren in de hand. Ze willen beter eten. Eisenstein 'cut' het allemaal op moderne marssnelheid. Dat juist zijn stijl in het hyperkapitalistische Hollywood de norm is geworden bevat wel een zekere ironie. Terwijl de zeelui hun borscht weigeren, plaatst Eisenstein hen als gespierde en gestaalde kaders tegen miezerige bebrilde bovenbaasjes. Ook de priester krijgt er heerlijk van langs ('Smeer hem, tovenaar!') en op de kade gaan de hoofddoeken af. Ongeveer halverwege begint de massapsychologie voor simpele zielen, ondanks de vele majestueuze shots (excusez le mot) wat vermoeiend te worden, om niet te zeggen dat de Totale Murwbeuking dreigt. Alles vloeit, er is zelfs een bootjesmassa. Maar dan wappert daar een rood vaandel en vindt het kinderoffer op de trappen van Odessa plaats. De Squarepusher van de cinema wist wat hij deed. Het is onmogelijk niet te glimlachen bij zo'n vuist in de lucht-einde. 'Broeders!'

Way Out West
'The best entertainment that money can buy.' De bestseller-onderzoeker Clive Bloom stelt dat van alle publiekssuccessen uit het verleden, het vooral pastiches zijn die blijven bestaan. Prive-obsessies worden meestal meteen vergeten. Laurel & Hardy lijken ferm in de eerste categorie te passen. Ik kijk ze ten slotte nog. De 'serio-comic entertainers' trekken hier naar de wereld van de saloons in corrupte staat, sexy cowgirls en goldmines. De express domme en de echt domme hebben voor de gelegenheid van rol gewisseld. ('So you got wise huh?) De Amerikaanse western-setting biedt gelegenheid tot jodelen en wat raunchy (op de) hakwerk. (Commence to dancin'!) Voor een film van slechts een schamel uur duurt het wat (te) lang voor ze op stoom zijn, maar wanneer dat gebeurt, gebeurt het ook bruut. Beide kompanen hebben uitstekende ledemaat-problemen, een vorm van sur-corpo-realisme, zou ik wil zeggen, wellicht een synoniem voor slapstick an sich. De Dunne zuigt spectaculaire toestanden uit zijn duim en de Dikke maar tevergeefs proberen. 'Eat it!' Wat mij betreft had de rol van de dames groter geweest. De potentie van een femme fatale versus onschuldig engeltje blijft nagenoeg onbenut. Misschien wachten ze daarmee tot het vervolg. Want dat is een ander kenmerk van een bestseller. Pers het uit, zolang het kan. 'You mind if I have another idea?'

Ludo, Thursday, 6 June 2019 06:52 (two weeks ago) Permalink

Monday
Nog een uit de stoffige regionen van de kijklijst, deze onevenwichtige mix tussen 90s post-Tarantino en weird Japan. De eerste helft lijkt geweldig te worden want een soort Japanse After Hours. Een salary man wordt wakker in een hotelkamer en probeert de afgelopen dagen te reconstrueren. De alcohol vloeit rijkelijk, er is ongemakkelijke situatie tijdens een begrafenis, een voorspelling, een sensueel dansje en dat gaat allemaal goed, een kleine rondleiding door schaduw-Tokio. Zodra de hoofdpersoon een shotgun in handen krijgt gaat het langzaam de verkeerde kant op, helemaal wanneer zijn huidige situatie helder wordt. Ik zag de fantasie-loop al aankomen wat leidt tot een soort open einde. Ik hou daar toch niet zo van. Een overgangsfilm, al snel ging men dit soort films echt goed doordenken en alle kanten op laten stuiteren.

OMC, Friday, 7 June 2019 20:18 (two weeks ago) Permalink

Réalité
Een 10 voor realiteitsneukerij, Monsieur Oizo. Mooi gefilmde droomlogica die enigszins doet denken aan de late Buñuel. Dupieux weet met opvallend eenvoudige frame breaks en bijna zonder speciale effecten een fijne trip neer te zetten. Fijne opbouw, het is allemaal niet te zwaar of Lynchiaans gewelddadig en met veel goed-getimede humor. Moet het ook nog wat betekenen? Heeft dit soort surrealisme nog een bestaansrecht in tijden van hyperrealiteit? Geen idee eigenlijk, maar deze surrealist wil ook gewoon wel eens light entertainment zonder al teveel kopzorgen.

OMC, Saturday, 8 June 2019 21:34 (two weeks ago) Permalink

oehh 2x interessant. :-)

Ludo, Sunday, 9 June 2019 06:39 (two weeks ago) Permalink

Uhm...je weet toch wel dat je Monday al hebt gezien? ;) Daarom was op mijn kijklijst terechtgekomen. :)

OMC, Sunday, 9 June 2019 07:39 (two weeks ago) Permalink

LOL

Ludo, Sunday, 9 June 2019 10:01 (two weeks ago) Permalink

1x enthousiast dan.

Ludo, Sunday, 9 June 2019 10:01 (two weeks ago) Permalink

de heilige filmgeest was nog niet neergedaald vanochtend (maar met ruim 7 jaar geleden, vergeef ik het mezelf ;-) )

Ludo, Sunday, 9 June 2019 10:02 (two weeks ago) Permalink

spijtig genoeg heb ik Tanaka's Unlucky Monkey nog (niet/nooit) kunnen vinden. Jaar in jaar uit op 87.3 procent in mijn download queue gestaan. Wachtend op die laatste finale seeder. Had ook wel wat moois, zeker met die titel.

Ludo, Sunday, 9 June 2019 10:03 (two weeks ago) Permalink

Ik snap het wel hoor, die After Hours verwijzing zorgde even voor een waas. :)

Jaar in jaar uit op 87.3 procent in mijn download queue gestaan.

LOL, we kennen het allemaal. Zelf zie ik Postman Blues wel zitten trouwens.

Die Dupieux heeft overigens dat heerlijke Fransen-in-Californië sfeertje waar al die muzikanten (Air, Daft Punk) op een of andere manier gevoelig voor zijn.

OMC, Sunday, 9 June 2019 11:03 (two weeks ago) Permalink

Cremaster Cycle
Bizar! Formatiedansen in een stadion met zeppelins, Agnostic Front vs. Murphy's Law, op elkaar inbeukende classic cars, Hongaarse opera, een dwerg en een reus in Ierland, aardappelsnijden met je schoenen, veel slijmerige zaken, veel lichamelijke zaken en ook nog Dave Lombardo (ex-Slayer) en Steve Tucker (Morbid Angel) begeleid door een zwerm bijen. Die cremaster is wat de mannelijke testikels op en neer takelt afhankelijk van temperatuur (en ze laat "indalen" bij opgroeiende jongens). Hoog WTF!?!-gehalte en eigenlijk moet ie integraal op herhaling.

Bill & Ted's Excellent Adventure
Bill & Ted's Bogus Journey
De Bill & Ted Cycle is aanzienlijk lichtvoetiger en ± 30 jaar later eigenlijk nog best non heinous of zelfs most excellent. Ik heb me er toch weer prima mee vermaakt, veel leuker dan dat oubollige Wayne's World en het tweede deel is qua muziekkeuze (thanks Interscope) alleen al veruit superieur.

Blaka Skapoe, Sunday, 9 June 2019 11:44 (two weeks ago) Permalink

(ik heb Unlucky Monkey op DVD, Ludo)

Blaka Skapoe, Sunday, 9 June 2019 11:45 (two weeks ago) Permalink

http://i63.tinypic.com/1zdyr5y.gif

OMC, Sunday, 9 June 2019 14:50 (two weeks ago) Permalink

holy moly :D

rip tzt maar een keer voor me, geen enkele haast, officieel ben ik aan mijn Mark Cousins-project bezig.

in oude newsgroup stijl zou ik nu een trade voor moeten/kunnen stellen, maar wat heb ik dat MB niet heeft. NIETS :P

Ludo, Sunday, 9 June 2019 15:28 (two weeks ago) Permalink

De nada, m'n watchlist is lang genoeg (en moet Umut ook nog steeds zien).

Vind het zo grappig als Japanners Engels na uitschrijven in katakana weer terug "latiniseren": Anrakkî monkî. Heb ook eens een Japanse aankondiging gezien van Buckethead als "Baketoheto", wat idd is wat ze er in katakana van gebakken hebben.

Blaka Skapoe, Sunday, 9 June 2019 16:52 (two weeks ago) Permalink

Avril et le monde truqué
Fijne Franse animatie die de sciencefiction van Verne combineert met de stripstijl van Tardi (even wennen dat laatste maar mooie, gewaagde keuze.) Alternatieve geschiedenis doet het meestal wel goed en is hier goed uitgewerkt qua hoe de geschiedenis een andere loop neemt (geen Wereldoorlogen, geen elektriciteit) en technologieën evolueren. Het verhaal is het betere stripverhaalavontuur met een prima tempo en humor. Dreigt even in pief-paf-poef ten onder te gaan, maar zelfs dat valt uiteindelijk wel mee.

OMC, Sunday, 9 June 2019 20:52 (two weeks ago) Permalink

:-)

Anrakki haha. my man!

was (ook) weer heel tevreden over dit forum toen ik een aantal fijne overpeinzingen in de archieven over American Gigolo vond :-)

Sabotage
'Slap me hard, granddad's been very naughty.' Vroege, altijd wat vreemd vrolijke Hitchcock. Het begint hier dood-leuk met een woordenboek – zou Sabotage als term nog zo onbekend zijn geweest? 'Inspiring public uneassiness'. Ik zeg H is for Hitchcock, wanneer hij zijn topniveau haalt. Voor Sabotage geldt dat niet, maar de film heeft zo zijn kwaliteiten. Allereerst omdat Hitchcock hier zowaar een grote naam adapteert. Sabotage is gebaseerd op The Secret Agent van Conrad, een roman die na 9/11 unheimisch accuraat werd bevonden. Aanslagen op willekeurige menigten, in het OV van Londen, dat komt ons inderdaad bekend voor. Voor de vrolijkere noot zorgt de meta-locatie. De sappelende slechterik runt een biosoop. Het geeft Hitchcock de gelegenheid tot wat grapjes en kortstondige actie voor en achter het scherm. De Oost-Europesige Edward G. Robison-achtige eigenaar acteert met zijn dikke accent wel heel verdacht. Leuker zijn de gewone volkse luitjes, die ongewone dingen doen. Spannend spioneren en gemoedelijk dineren. Soms lijkt de film daardoor wel een Topaas-reeks-aflevering. 'It's the men they employ that we are after.' Kleine vissen uit de dierenwinkel, die zijn voor Scotland Yard wél binnen bereik. Allemaal runnen ze een sideline, economisch denken prevaleert. 'You must have been showing some funny sorta films.'

American Gigolo
'Who called who up, begging for a sub?' Aardig jaren zeventig relatiedrama, in de peperdure vermomming van een strak gesneden Miami Vice-pak. Richars Gere voelt zich helemaal thuis, wiegend op die Moroder-basjes t(r)ippelt hij door LA. Rich pussy bracht hem bakken geld, en het American Psycho-leven. (Er zit ongetwijfeld een referentie of twee in de roman van Ellis.). Soms lijkt het alsof elk restaurant waar hij zijn schoenen neerplempt, prompt in een rood belicht bordeel transformeert. Van zo'n gladjakker leert de kijker de trucs van de tricks: aankijken, aankijken en de ander laten praten. Op het juiste moment zeg je dan: 'you're gonna like me' , et voila. Dat zijn de leukere kanten aan het leven, maar even zo vaak moet de gigolo een agressief (passief, verbaal en fysiek) spel spelen. Halverwege begint de penarie, met de entree van een sigarenrokende detective. Elizondo is op dreef, en even benieuwd. 'How do you seduce all these women, huh?' Ik peinsde of deze film de reden vormt dat Bill Monica met een sigaar wilde doen. Schrader had het kunnen bedenken. Net als in Taxi Driver schotelt hij hier de onvermijdelijke slechtheid van een narcistische samenleving voor. Alleen het kafkaeske einde durfde hij niet aan. Ter compensatie moffelde hij er maar wat Goddard en Bresson in. Ook leuk. 'The other side will always pay more.'

Ludo, Monday, 10 June 2019 06:56 (two weeks ago) Permalink

Ja, Ellis wijdt in White bijna een heel hoofdstuk aan de jonge Richard Gere en het belang van American Gigolo voor hemzelf maar ook hoe het een nieuw soort man presenteerde. Voor de L.A. kids moet het destijds wel een interessante ervaring zijn geweest die film.

OMC, Monday, 10 June 2019 09:45 (two weeks ago) Permalink

ha!

Ludo, Monday, 10 June 2019 10:58 (two weeks ago) Permalink

Aufzeichnungen zu Kleidern und Städten
Mooie documentaire van Wim Wenders over de Japanse modeontwerper Yohji Yamamoto. Uit 1989 en ik had de indruk dat Wenders hier bezig was om een bepaalde documentairestijl te ontdekken die in de jaren negentig veel navolging zou vinden: verschillende camera´s, het mixen van beelden, zwijgende personen inpassen bij andere beelden terwijl een ander geluidsspoor klinkt, dat soort werk. Wenders geeft bij aanvang toe dat hij weinig wist van mode maar pakt het pragmatisch aan door bijvoorbeeld lekker in Parijs te gaan poolen met Yamamoto die best wel open is over van alles, soms wat zoekende in het Engels en dan opeens vertelt over de dood van zijn vader in WOII. Müller komt ook even langs in Tokio en gaat duidelijk uit zijn dak bij het zien van alle viaducten en neon. "Tokyo has no nationality. People of my generation, who were born in Tokyo or another big city, often prefer not to have a specific nationality." Ware woorden.

OMC, Tuesday, 11 June 2019 21:27 (two weeks ago) Permalink

door bijvoorbeeld lekker in Parijs te gaan poolen met Yamamoto

:D

The Red and the White
'Een mens kan vechten en nog steeds humaan zijn.' Die titel refereert niet aan Stendhal, het gaat hier om de rode en witte legers der Russen, die elkaar rond 1920 bekampten. En misschien ook wel om de witte billen en de roodverbrande ruggen die tevoorschijn komen, wanneer zij elkaar vernederen. Eindeloze sadistische spelletjes – eigenlijk bestaat deze hermetische Hongaarse film uit niets anders. Regisseur Miklós Jancsó bekijkt alles van een afstandje, sardonisch op zijn gemak met de zelf-onttakeling der mensen. (Niet voor niets beïnvloedde hij Bela Tarr). Zijn super-realisme vangt de nutteloosheid van de strijd. De kansen keren continu, om vervolgens samen te smelten tot identieke ellende. 'Er zijn alleen patiënten hier.' Soms wordt de permanente actie wel eentonig. Maar dan verschijnt een plotse melkmeid, of klinkt muziek. Paardenkont, vrouwenkont, bitter slaat de absurdistische trom. Door de aanwezigheid van de 'internationalisten' ontstaan multi-linguistische misverstanden. Bloed verstaan ze allemaal. Een naakte vrouw krimpt ineen, terwijl om haar heen mannen hun mannendingen doen. Oorlog wordt hier zo gortdroog geregistreerd dat het spelletjes lijken. Die realisatie maakt het des te schokkender. De film lijkt om voor ie begint, oftewel, er verandert niets tussen begin en einde. 'Je mag de man uitkiezen die je zal neerschieten.'

Ludo, Thursday, 13 June 2019 06:50 (one week ago) Permalink

マルサの女
Geil mannetje was Juzo Itami toch, maar toch iets teveel yakuza voor gek gezet in zijn films (naar het schijnt werd het hem fataal.) Zonde, want hij had toch een heel eigen komische touch. Na het succes van Tampopo herenigde hij in A Taxing Woman de twee hoofdrolspelers maar dit keer als tegenstanders, zij als propere en ietwat warrige belastinginspecteur, hij als manke witwasser en eigenaar van love hotels met grote bril. Het begint kolderiek met een wel heel 80s soundtrack (al wordt het irritante sopraansax-riedeltje echt heel knap uitgebouwd) maar verandert halverwege in een intrigerend kat-en-muisspel met weer een typisch Japanse menselijke touch, vol grijstinten. Super Mario komt even langs, Tokio zit weer vol fijne straatjes en spoorwegovergangen en er is een verrassend melancholisch einde (en prachtig eindshot). Aparte film.

OMC, Thursday, 13 June 2019 20:45 (one week ago) Permalink

en er is een deel 2 ook nog! :-) in goeie kassucces-stylo.

Ludo, Friday, 14 June 2019 10:50 (one week ago) Permalink

in de categorie moet ik het posten want goes without saying: 'minder goed'. (maar minstens zo apart).

Ludo, Friday, 14 June 2019 10:52 (one week ago) Permalink

Original Gangstas
Richard Roundtree, Jim Brown en Pam Grier zijn old school blaxploitationhelden, in de film zijn ze de titulaire OG’s die orde op zaken komen stellen in hun hood waar hun jonge opvolgers er een potje van maken, met meer geweld en zonder code. Geen hoogvlieger en die seventies shit is way cooler maar prima als je niet wil nadenken: 🍿

Chernobyl
Veel lyrische reacties op gelezen, ik vond het zelf goed maar zeer degelijk tbqh. Hoewel er een paar persoonlijke lijnen in zitten is de teneur redelijk zakelijk. De grijze, grimmige sfeer is zeer knap gemaakt en past natuurlijk prima bij het rampscenario maar is misschien ook wat cliché-matig in films over het voormalig oostblok.

When They See Us
De zaak van de Central Park Five, jaren geleden al een docu over gezien maar deze verfilming is hartverscheurend. Door de bewezen onschuld ook geen ruimte voor twijfel over het onrecht dan bijvoorbeeld Making A Murderer en hoewel daarin ook klassisme een factor is is het racisme-element in deze nog wel extra woestmakend. Je weet dat dit veel vaker gebeurt en sowieso is het gevangeniswezen al heel erg. Anyway, zet de tissues maar klaar als je hieraan begint.

What Keeps You Alive
Ik lees hier en daar dat het verfrissend is dat het stel wat de hoofdrol speelt lesbisch is dat hier geen issue van gemaakt wordt door de film, maar ik denk dat wel degelijk een rol speelt. Het werpt een ander licht op de gebeurtenissen, maar goed, geen spoilers. De film haalt vooral punten op technisch vlak en sfeer, het verhaal is mager en wat ongeloofwaardig soms.

Hagazussa
Minimal (folk)horror in de stijl The VVitch, November en natuurlijk het al wat oudere Leptirica. A feast for the eyes met de prachtige Oostenrijkse landschappen maar ook het aan Szindbád-achtige abstracties grenzende stuk in het water. Maar ook wel érg minimaal, het wordt een beetje saai af en toe.

The Beach Bum
Ook minimaal is deze stonerkomedie. We keutelen mee in het immer stonede leven van de benevelde dichter maar het is los strandzand. De humor is mij ook net wat te stoner (Cheech & Chong zoals Omar al zei) om meer dan een milde glimlach los te maken. Dan vond ik Spring Breakers, die wel een beetje dezelfde sfeer had, toch aanzienlijk beter.

Blaka Skapoe, Sunday, 16 June 2019 12:57 (one week ago) Permalink

Tear The Roof Off: The Untold Story of Parliament-Funkadelic
De onstaansgeschiedenis is wel aardig gedocumenteerd in Clintons autobiografie en vele documentaires, hierin wordt in de beperkte speelduur van een uur een hoop oud zeer opgehaald wat nog niet aan bod kwam. De drugs wel, waar de meeste nog wel smakelijk over vertellen. Het feit dat de dames aan boord van The Mothership (Parlet, Brides Of Funkenstein) er vooral voor de sex waren. Debbie Wright noemt verkrachting maar als ik het goed begrijp was dat na haar P-Funk-avontuur, terwijl de docu begint met een interviewfragment zonder die context, wat ik niet helemaal kies vindt. Evengoed zal die consent best wel eens vaag zijn geweest. Verder was George Clinton muzikaal a genius maar qua boekhouding a mess, al die satellietbands waren bijvoorbeeld ook constructies om z'n mensen meerdere malen te kunnen boeken. Hij heeft er ondanks z'n drug habit nog een ranch aan over gehouden, de meeste bandleden (en dat zijn er veel) echter vrijwel niks. Ondanks dat lijken alle betrokkenen toch nog wel trots op het hele verhaal en hebben sommigen tot hun dood met Clinton samengewerkt. Verder wat low budget, kwaliteit van beeld en geluid kon beter denk ik en wat ik niet snap is waarom je in een film van 16:9 aspectratio sommige footage die duidelijk tot 4:3 is gesqueezed niet even corrigeert.

Blaka Skapoe, Sunday, 16 June 2019 14:48 (one week ago) Permalink

Under the Silver Lake
Van de regisseur van It Follows die ik erg geslaagd vond. Hier heb ik meer moeite mee. Ergens is het een heel vermakelijk avontuur, een soort Hitchcock voor het digitale tijdperk (nou ja, de verwijzing komt vanzelf langs, beetje on the nose, het was zonder al duidelijk) dat tart met allerlei plotregels, wat het lange tijd een aardig WTF-gehalte geeft. Geile slacker raakt dankzij een vluchtige ontmoeting geobsedeerd door zijn mooie buurvrouw die opeens verdwijnt. Er volgt een speurtocht langs Hollywoodfeestjes waarbij hij verstrikt raakt in codes die overal bezaaid liggen en hem een antwoord moeten geven. Echt weer een staaltje Amerikaanse Paranoia[tm]. De warrigheid van het verhaal slaat ook een beetje terug op wat de film probeert te zeggen, ergens leek ik kritiek te ontwaren op Amerikaans narcisme, voyeurisme en gewoon slap stoned geleuter, maar wanneer de soufflé onvermijdelijk inzakt kon het me ook verder weinig schelen. Hebben we het hier al eens over de ervaringsfilm gehad? Zo'n film die intrigeert terwijl je hem kijkt maar daarna klaar is? Zo'n film is Under the Silver Lake.

OMC, Sunday, 16 June 2019 21:06 (one week ago) Permalink

Wel andersom (ook platen trouwens): tijdens het kijken/luisteren nog on the fence maar het blijft spoken in je hooft tot je het weer opzoekt.

Assassination Nation
Veel van de hippe films die ik heb gezien die proberen die hele smartphonetijd te vatten waren matig geslaagd, deze is stukken beter. Het begint wat hectisch met snelle montages van parties, drank en drugs, split screens en veel hippe poku's (zelfs een flard van "onze eigen" Sevdaliza) en dan wordt de toon serieuzer en vrij gewelddadig. Uiteindelijk mondt het uit in een soort extended revenge movie met wat Japanse "Girl Boss" vibes, maar zonder de nudity (sws niet veel, bedenk ik me nu, ondanks dat het veel over sex gaat) … en nog wat social commentary to boot. Het is veel, ms wel een beetje té, maar ik heb me prima vermaakt.

Blaka Skapoe, Sunday, 16 June 2019 22:32 (one week ago) Permalink

hooft = hoofd, natuurlijk. 😠

Blaka Skapoe, Sunday, 16 June 2019 22:33 (one week ago) Permalink

je zat achter/voor de PC toch.

die What Keeps You Alive ga ik met een maat kijken. Daarvoor deden we, helemaal bij de tijd The Singing Detective, in de flashbacks erg fraai, en de liedjes zijn en blijven lollig (cf. Dancer in the Dark van Bjork later). Maar het rommelige einde stelde me toch wat teleur. (uiteraard ook verbijsterend sloom allemaal, vergeleken met moderne series)

Badou Boy
'Heb je De Man meegenomen?' Ultrakorte komedie van de Senegalese legende Djibril Diop Mambety, een der originele meesters van de Afrikaanse cinema. Hij komt hier meteen hard met die Madlib-fonk, Superfly-stylo. De heerlijke Instagram-aspect ratio met van die afgeronde hoekjes, maakt het esthetisch helemaal af. Stijl is ook waar Badou Boy het van moet hebben. Het plot meandert vrijwel onnavolgbaar, en de komedie zal ook plaatselijk zijn geweest. ('Reprennez la route!') Met de tong afwisselend in de wang, en uit de mond, lezen de bad boys (agent, klein crimineeltje, bovenbaasje) elkaar in bewust matig Frans de les. Je kunt in de taal van de kolonialen tegelijk kibbelen, en er in een moeite door over oordelen. Vaak lijkt het allemaal op een melig hoorspel van een stel studenten, met uiteraard ook wat referenties aan wereldcinema. Uiteindelijk is het slackerleven overal op aarde. Klagen over het weer! 'Ik weet niet waar je zo chagrijnig over bent.' De stadsmaalstroom wordt begeleid door tinkelende snarenmuziek van een blinde zwerver, waarvan ik ging vermoeden dat het om de regisseur zelf ging. In de grappigste scenes neemt hij zichzelf en zijn land op de hak. Politiek correct incorrect. Een Afrikaanse dandy stapt in de 'bus' en weigert te duwen. Historisch verantwoorde omkeringen. 'Prennez une voiture'.

Top Gun
'Do some of that pilot shit.' Christiano Ronaldo's arrogantie verbleekt bij de bekken die Tom Cruise hier trekt. Top Gun knalt in teal & orange voorbij alle smaakgrenzen. In ieder geval is de film eerlijk over de bovenmenselijke klasse van Echte Mannen. 'I want some butts!' Die testosteron moet ergens heen. Mooie bakken, goed geschoren bakkes, en de baas met een sigaar in het mikkie, ze vormen de setup, zonder daar na het intro nog maar één moment aan te sleutelen. Hun narcistisch lijden wordt pittig gekruid met piloten-slang. Ik ontdekte (daardoor?) pas na een kwartier dat er twee knakkers per kist rondvlogen. Die intrinsieke bromance wordt later even bruut als achteloos verstoord. Ego gaat hier voor de bro. En de ho? Als ultieme dissonantie voor het haantjes onder elkaar-gevoel dwarrelt er een knappe meid met PHD naar beneden. Dat is wel even slikken voor de mannen. Met hipster-bril en volle eighties looks doet Kelly McGillis aardig haar best. Toch blijft ze ten alle tijde een vlaggetje op een modderschuit. Een film als Top Gun heeft de diepgang van Val Kilmer's moedervlek. (Uiteraard fungeert hij prompt als 'bad boy'.) 'Get out of there Hollywood, get out of there goddamn it!' Een grappig moment zal me bijblijven. Plotseling vertelt Kelly aan onze Tom dat hij geen flat character meer is. Ik heb er niks van gemerkt. 'Gutsiest move I ever saw man.'

Ludo, Monday, 17 June 2019 06:49 (one week ago) Permalink

2 ou 3 choses que je sais d'elle
'Je ne sais pas exactement.' Tijdens het voetbalseizoen '66/'67 (kampioen: Saint Etienne, naturellement) maakte Godard 'eventjes' vijf films. Ze vormen het begin, en misschien ook wel de onmiddellijke culminatie van zijn 'tweede fase'. De laatste periode waar deze kijker nog bij kan en wil aanhaken. Een hermeticus staat op, meta-re-o-logisch. De regisseur berijdt vanaf nu enkel nog zijn eigen 'vague', met de teksten in beeld, veelvuldige herhalingen, gefluisterde marxismen en hardop uitgesproken semantiek. Vooral op dat laatste vlak werkt de pedanterie extraordinaire hier buitengewoon goed. Het lijkt wel alsof Godard de taalcrisis van Wittgenstein in slechts anderhalf uur doormaakt. 'Waarom al die tekens die me het vertrouwen in taal ontnemen?' De vrouwelijke hoofdpersonages 'rocken' fantastische kleuren, maar denken in zwart-witte duisternis. Ze zijn allemaal onzeker en/of prostituee. Gezellige boel. 'Non pas de question'. Toch valt er te lachen. Een boekentombola bewijst de zinloosheid van zinnen, er klinken bourdieuske middlebrow-dissen, men flippert neurotisch, en, bovenal verschijnt er een kereltje van negen met een grote Vietnamese droom. Hij vormt misschien wel het grappigste Godard-personage, en de knaap toont zich bovendien het eerlijkst over het man-vrouw beeld van de regisseur. 'Certainement. Certainement. Peut-être.'

Shanghai Express
'We're in China now, where time and life have no value.' Ik zag 'm niet aankomen, Marlene Dietrichs beste rol, in een oriëntalistisch pudding-filmpje. Ze zingt niet eens, en toch schittert de diva, bitsig en slepend als altijd. Dietrich speelt de 'coaster' 'Shanghai Lily', die als een van Prousts cocottes van verre oord naar verre man schrijdt. Hier bevindt ze zich in een tussenfase, op de wielen van het tussenvehikel bij uitstek. De trein. Het rijdende hotel wordt bevolkt door een internationaal gezelschap aan tropenhoeden. Van de Britse humor kreeg ik al snel genoeg (Agatha Christie-dametjes met hondjes), maar de hypochrondische Duitse opium-rockster mag er wezen. Binnen no time uur heeft iedereen zich netjes aan elkaar voorgesteld, en slaan de poppetjes aan het dansen. Een Chinese rebellenleider kaapt de trein, en Marlene wordt de tussenpersoon. Von Sternberg en zijn cinematograaf (ik tikte eerst toepasselijk abusievelijk choreograaf) leven zich lekker expressionistisch uit met doorkijkjes achter vitrages. 'Everything but a Turkish bath.' Marlene maakt foute grapjes. 'What kind of of house did you say?' 'Boarding'. 'Ohh', smuilt de vrouw des levens. Girl power genoeg dus, en alles gecondenseerd als een noir. Jammer van de voor (en van) Zukors centjes noodzakelijke flauwe romance. De actie is pittig genoeg. 'I'm weary of you now.'

Ludo, Thursday, 20 June 2019 06:51 (six days ago) Permalink

Ahlat Ağacı
"U weet dat de film 3 uur en een kwartier duurt." Wel lief zo'n waarschuwing bij de kassa. Maar vreemd genoeg voelt de nieuwe Ceylan helemaal niet als een film van drie uur. Gewoon loslaten en je laten mee dobberen door de levens en prachtige Turkse discussies en voordat je het weet rollen de credits. Mooie film natuurlijk over een afgestudeerde plattelandsjongen die terugkeert naar het oude nest met een manuscript dat hij vervolgens probeert te leuren. Vader is ondertussen een charismatische gokverslaafde met gek lachje (of is hij is toch genezen?), moeder ondergaat het gelaten. Meer dan in vorige films moest ik regelmatig ontzettend lachen terwijl de visuele magie wat minder overdonderend is, ondanks prachtige landschappen, trademark babe en grote sneeuwvlokken. Beetje een suckerpunch-einde, gelukkig maar in dit geval.

OMC, Friday, 21 June 2019 17:47 (five days ago) Permalink

nice.

Wel lief zo'n waarschuwing bij de kassa.

of was het omdat het kaartje dan duurder is? Hier zijn lange films duurder dan die van gemiddelde lengte (in de arthouse bios)

Ludo, Saturday, 22 June 2019 12:27 (four days ago) Permalink

Nee, kaartje was niet duurder. Sowieso zwaai ik tegenwoordig met mijn Cinevillepas dus hoef ik nergens over na te denken. :) Die discussie waar Martijn het hierover heeft is trouwens echt een van de hoogtepunten, wat een gebluf over en weer. :)

OMC, Saturday, 22 June 2019 14:44 (four days ago) Permalink

I Am Mother
Netflix Original post-apocalyptische scifi van Australische hand, ik verwachtte inderdaad op een gegeven moment dat good old Mad Max even een cameo zou maken. Prima verhaal, mensheid uitgeroeid en in een bunkerachtig laboratorium begint een robot een eerste, bewaarde embryo te broeden. Gaat "mother" goed af totdat de tienerdochter op een dag geconfronteerd wordt met een gewonde buitenstaander (een vrij matige Hilary Swank overigens). Die vertelt dat in de buiten wereld de evenknieën van Mother helemaal niet lieftallig zijn. Twijfel en flink wat paranoia leidt tot spannende taferelen met een prima multi-interpretabel einde.

OMC, Saturday, 22 June 2019 21:04 (four days ago) Permalink

Tokyo-Ga
De eerste Tokio documentaire van Wim Wenders uit 1985 mag er ook wezen. Wenders gaat in eerste instantie op zoek naar sporen van het Tokio uit de films van de regisseur Ozu. Dan kun je wel vergeten. Het prachtige graf is er gelukkig nog wat hij bezoekt met een van zijn acteurs en zijn vaste cameraman eindigt de film met een ontroerend interview. Daar tussenin wordt Wenders verleidt door de Tokiodroom die hij prachtig weet vast te leggen, niet alleen de treinen en neon maar ook die types die je niet kunt bedenken: de man die elke avond de pachinko machine bijspijkert en vooral De Makers van het Nepvoedsel! Wenders zit lekker op een Baudrillard-trip: "No other city, along with its people, has ever felt so familiar and so intimate to me long before I ever managed to go there." Werner Herzog komt nog even langs en lult ontzettend uit zijn nek over "dat er bijna geen beelden meer zijn overgebleven." Wenders denkt vervolgens duidelijk "Fuck dat" en strooit nog maar weer eens met wat wonderbaarlijke shots. Mooie soundtrack ook.

OMC, Sunday, 23 June 2019 20:55 (three days ago) Permalink

jaaa. Zo geniaal. En Chris Marker ook nog even toch?

Once upon a Time in China
'I'm teaching him how to be Chinese.' Altijd amusant om Hollywoods patriottisme eens door een andere lens te zien. Het Chinese (zelf)vertrouwen was anno 1991 al aardig gestegen, en er kwamen nog vele vervolgen. Meteen worden de (mahjong) kaartjes hier open en bloot op tafel gelegd. 'Groot-Brittannië heeft Hong Kong, Portugal Mauau... Ons land is opgedeeld!' De Chinese kung fu 'top guns' mokken op buitenlanders, maken christenen belachelijk, en ze doen dat allemaal in een vrolijk verhaal, vol kleurtjes. Eigenlijk een Unicef-script voor de 12+ bioscoopbezoeker, een komisch drama in een kosmisch toegankelijke Legoland-stijl. De boerenkinkelhumor boeide me niet zo, maar neemt in elk geval ook de eigen gewoonten vettig op de hak. Een stel Chinezen in een peperduur verwesterd restaurant, 'vraag ze om Dim Sum'. Later: 'laten we op zoek naar een invloedrijke buitenlander'. Cut naar een Amerikaanse vlag. Even kreeg ik Trumpiaanse neigingen, door naar vechtscenes te willen spoelen, maar dat blijkt overbodig. Er worden immers in rap tempo (nieuwe) redenen gevonden voor weer een spectaculair stukje ballet. 'Wie schopte mij!?' Achter de 'gevechtsdans', heerlijk vrij in beeld gebracht, schuilt de Eastern. Het Wilde Oosten verandert. De trein komt, net als de fiets. Een zelfontdekking zet in. 'Vuisten kunnen geen geweren verslaan'.

Ludo, Monday, 24 June 2019 06:47 (two days ago) Permalink

En Chris Marker ook nog even toch?

Jazeker, ergens wel jammer dat die niet spreekt. Ik vond Wenders in interviews vaak pretentieus, maar zijn documentaire vertelstijl is dat helemaal niet: rustig en bescheiden, verwonderd observerend. Heel prettig.

OMC, Monday, 24 June 2019 07:36 (two days ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.