Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (twelve years ago) link

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (twelve years ago) link

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (twelve years ago) link

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (twelve years ago) link

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (twelve years ago) link

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (twelve years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (twelve years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (twelve years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (twelve years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (twelve years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (twelve years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (twelve years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (twelve years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (twelve years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (twelve years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (twelve years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (twelve years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (twelve years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (twelve years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (twelve years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (twelve years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (twelve years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (twelve years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (twelve years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (twelve years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (twelve years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (twelve years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (twelve years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (twelve years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (twelve years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (twelve years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (twelve years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (twelve years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (twelve years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (twelve years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (twelve years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (twelve years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (twelve years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (twelve years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (twelve years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (twelve years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (twelve years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (twelve years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (twelve years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (twelve years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (twelve years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (twelve years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (twelve years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (twelve years ago) link

Maar ik zit er nu op he, to balance things out. 😉

Blaka Skapoe, Wednesday, 4 September 2019 13:42 (one month ago) link

hihihi. wat is je twitter 'handle'.

Ludo, Wednesday, 4 September 2019 14:33 (one month ago) link

林世榮
Sammo Hung is toch wel een van de fijnste kungfu personae, de goedige dikzak die te ongeduldig is om te luisteren waardoor hij in allerlei narrige situaties terechtkomt. In The Magnificent Butcher uit 1979 ontstaat een vreemde mix van klucht vol alcoholisme, verkrachting, moord, dierenleed en fat shaming. Heerlijk fout allemaal. Beetje aan de lange kant maar dat krijg je met al die innovatieve gevechten waar je van de ene verbazing in de ander valt. Het Kalligrafiegevecht tussen rivaliserende meesters is meteen een klassieker, al heb ik toch een zwak voor het epische eindgevecht wanneer Sammo eindelijk de focus van wraak te pakken heeft. Een heerlijke samenvatting van het genot van kungfu: het aankondigen van absurde namen voor bewegingen, de geluidseffecten die een bizar ballet begeleiden.

Ma vie de courgette
Slicke stopmotion animatie van Franse hand is uitgegroeid tot een klassieker van het genre. Heeft ook te maken met de toch wel duistere thematiek. Is tegenwoordig opvallend maar hoort eigenlijk wel bij het genre (in mijn herinnering waren al die Tsjechoslowaakse en Russische animaties uit mijn jeugd ook knetterdeprimerend en/of eng.) Zag hem overigens nagesynchroniseerd met Vlaamse stemmen en dat was echt heel goed gedaan.

OMC, Wednesday, 4 September 2019 21:30 (one month ago) link

Gewoon onder eigen naam, Ludo. 😉 (Ik ging er zeer anoniem op om mij eens flink tegen domrechts aan te bemoeien maar ik ben te netjes al ben ik ook niet stil, maar ik zie het meer als mentale oefening om argumenten in 240 tekens te proppen. Voor mezelf dus, want met argumenten overtuig je stomrechts toch niet.)

Long Pigs
Weer eens een poging tot een mockumentary, een cannibaal deze keer. Het blijft problematisch: er is gewoon niet genoeg verhaal om de suspension of disbelief te 'verdienen'. Blijft over een hoop gekeutel met af en toe onsmakelijk- en wreedheden.

In Fabric
De nieuwe Strickland keek ik naar uit en hij stelt weer niet teleur. Met al z'n homages en knipogen is het eindresultaat toch echt wel heel eigen en origineel. De charmante Sheila draagt het eerste deel, het tweede deel is vooral grappiger (veel humor in het oerbritse taalgebruik). Kan nog niet alles duiden maar de cinematische ervaring is weer top notch. Fijne soundtrack ook weer van Stereolabbers Cavern of Anti-Matter.

Blaka Skapoe, Thursday, 5 September 2019 12:05 (one month ago) link

Gewoon onder eigen naam, Ludo

he! had Captain Corrections MB of zo moeten zijn natuurlijk.

Strickland gaat op de lijst :-)

Ludo, Thursday, 5 September 2019 13:21 (one month ago) link

Upstream Color
Ja, jee, nou. Mysterieuze film die vaak als sciencefiction wordt gecategoriseerd, maar op mij vooral overkwam als een zachte horrorfilm (maakt verder ook niet zoveel uit, Cronenberg is ook een hybride.) Heel mooi gefilmd met een hoog tempo in de edits zonder dat het, vreemd genoeg, irriteert. De hypnotische muziek helpt om het geheel een dromerige sfeer te geven wat goed uitkomt omdat het verhaal op zo'n manier wordt verteld dat je over veel in onzekerheid wordt gelaten terwijl de basis (traumaverwerking) wel landt. Moest achteraf een uitleg lezen om de puntjes op de i te zetten en het is een mooie constructie. Maar ergens zou ik me veel enthousiaster over de film moeten voelen dan ik nu ben. Hoe dan ook, zeer geruststellend dat zulke films gemaakt worden.

OMC, Friday, 6 September 2019 20:57 (one month ago) link

Zie nu dat hij 6 jaar geleden expliciet werd aangeraden. :) Vreemd genoeg had ik de film laatst van mijn kijklijst gehaald in een halfslachtige poging om die realistischer te maken. "Hoe kwam ik hier nou weer op!?" Ludo moest zich gelukkig ook achteraf inlezen en zag de charme van Amy Seimetz (kort haar, hè?).

OMC, Friday, 6 September 2019 21:22 (one month ago) link

ha, goh die varkensboer deed de beelden terugkomen bij het teruglezen.

Ludo, Saturday, 7 September 2019 10:39 (one month ago) link

The Dead Don't Die
Martijn had helemaal gelijk. Heerlijke droge Jarmusch die alle cliché's van de jaren 70 zombiefilm inzet en er zijn eigen draai aangeeft, met dank aan Tom Waits die op poetische wijze de maatschappijkritiek samenvat. Lekker loom tempo, met semi-stonergrappen, kleine knipogen (die hele analoge synthmuziek die af en toe opdoemt, "Did you just call me Frodo?", "Hipsters from Cleveland", "Siiiiiriiii"...kom maar op) en een soort meta-grap over meta-grappen. Tilda Swinton als Schotse samoerai/begrafenisondernemer is ontzettend grappig, dat niveau. Maar ik geloof graag dat het een film is voor een heel specifiek publiek (gelukkig mijn jongste dochter ook.)

OMC, Sunday, 8 September 2019 13:09 (one month ago) link

Yesterday
De premisse dat The Beatles' liedjes intrinsiek een soort unieke perfectie bevatten geloof ik niet, maar goed, die liedjes zijn nu eenmaal evergreens en ook deel van mijn leven al heb ik Beatles zelf vooral uit historisch besef beluisterd. Wel met enig plezier in tegenstelling tot menig andere zelfopvoedkundige sessie. Het is ook best een lollig idee, een wereld die waarin niemand zulke gedoodverfde klassiekers niet kent, je kan er best spannendere dingen mee bedenken maar Boyle maakt er een sentimentele maar onderhoudende romcom van met likeable characters en ook wel een paar leuke grapjes. Die Sheeran tho …

Blaka Skapoe, Tuesday, 10 September 2019 21:33 (one month ago) link

… zulke gedoodverfde klassiekers kent.
(dubbele ontkenning)

Blaka Skapoe, Tuesday, 10 September 2019 21:34 (one month ago) link

The Square
Wow, verrassend slecht. Idioot lange satire over de grootste clichés van de Westerse samenleving: gebrek aan empathie, egoïsme, narcisme, outrage culture, hypes en moderne kunst. Ja, ja, wat een leegte toch. Begint wel aardig waarna Donald Duck als Museumdirecteur fout op fout stapelt. Bij de scène met een lengte van bijna 5 uur waarbij hij een dreigbrief in elke brievenbus van een appartementencomplex schuift wilde ik eigenlijk al stoppen, maar daar hou ik niet zo van. Soms is er nog wel een geslaagde grap als "The Tesla of Justice", maar verder viel er weinig te lachen. Östlund zit weer helemaal in zijn "Iedereen is een eigenlijk een klootzak"-trip vol gênante confrontaties en gesprekken die te lang duren en ik trek dat soort shit gewoon heel slecht.

OMC, Friday, 13 September 2019 22:02 (one month ago) link

絞死刑
Nee, dan rake maatschappijkritiek. Nagisa Ōshimas Death by Hanging is uit 1968 en helemaal in de New Wave stijl gemaakt: zwart/wit, theatraal, meta en krities. De film begint als een documentaire over de doodstraf in Japan, feitelijk en kil. Een Koreaanse student wordt opgehangen vanwege een dubbele moord en verkrachting...maar overleeft de executie. De aanwezigen breken hun hoofd over hoe nu verder? De film verandert een aantal keren van sfeer, eerst lijkt het een duistere satire te worden, vervolgens een soort droomdetective, spookverhaal en avant-gardistisch toneelstuk om op het laatst de kijker te bedanken. En ondertussen combineert Ōshima vernuftig een aantal onderwerpen rond het duistere Japan: de institutionele barbarij die de doodstraf is natuurlijk maar ook de discriminatie van Koreanen, vrouwenmishandeling en oorlogsmisdaden. De humor is soms wat aan de schreeuwerige kant, maar ook noodzakelijk om de Camus/Kafka sfeer enigszins dragelijk te maken.

OMC, Saturday, 14 September 2019 22:38 (one month ago) link

De aanwezigen breken hun hoofd

I see what you did there. Op de lijst.

Ludo, Sunday, 15 September 2019 06:42 (one month ago) link

Hable con ella
Tijd geleden dat ik een Almodóvar zag. Dit was volgens mij in 2002 een big deal. Zo achteraf wat reacties lezende een polariserende film, met name Amerikanen worden helemaal gek en veel Europeanen zien stoïcijns een Euro arthouse-auteur op de top van zijn kunnen zijn trolactie uitvoeren. Dat opgefokte Amerikaanse moralisme heb ik niks mee, ik zag het net als die slome Argentijn allemaal een beetje aan, maar dit is wat mij betreft geen goede film. Die lelijke kleuren weer, dat geflirt met soapachtige absurditeit, ik voel het niet. Er worden wat punten gemaakt over de man-vrouw-relaties maar ik ben te lui om er echt diep over na te denken. Moest wel erg lachen om de zwart/wit-film ergens in het midden, de droom van menig man.

OMC, Friday, 20 September 2019 22:33 (one month ago) link

Layla M.
Weinig bijzonders als film en persoonlijk had ik het traject vóór de radicalisering interessanter gevonden, dat is nu bijna samengevat in één scene voor de titelrol, maar de hoofdrolspeelster houdt de aandacht al vast. Ook vervalt de film gelukkig niet in al te populistische en simplistische lezingen.

Conceiving Ada
Met Tilda Swinton, Timothy Leary (die een jaar voor verschijnen van de film overleed) en muziek van The Residents is deze feministische science fiction over een vergeten vrouwelijke pionier, dat klinkt natuurlijk interessant. Net iets te eh, meditatief en ook wel gedateerd (met een onderwerp als state of the art computers ook echt onmogelijk dat niet te zijn natuurlijk) om echt heel goed te zijn maar desalnietteminniettegenstaande een charmante cultfilm.

Blaka Skapoe, Sunday, 22 September 2019 13:33 (four weeks ago) link

oh die Conceiving Ada gaat op de lijst.

Ludo, Monday, 23 September 2019 06:45 (four weeks ago) link

Utvandrarna
Deel 1 van een tweeluik (6 uur totale speeltijd) over een groep Zweedse boeren die besluit om naar Amerika te emigreren. Zweden in de 19de eeuw is pover, Von Sydow als de boer ziet geen vooruitgang en droomt net als zijn jonge rebelse broer van een ander leven zonder inmenging van dominee's en andersoortige autoriteiten. Lekker trage film vol tegenslagen die je Liv Ullmann altijd goed kan laten ondergaan. Maakt het hele proces heel inleefbaar, waar ik toch altijd van dacht "even op de boot zitten en dan ben je er." Bijna meer docudrama dan een normale film en dan wreekt de lengte zich soms. Heel mooi gefilmd, bij vlagen proto-Malik, zonder dat zwierige/muzikale, helemaal wanneer ze dieper Amerika in trekken.

OMC, Thursday, 26 September 2019 21:50 (three weeks ago) link

L'histoire d'Adèle H.
Truffaut doet de 19de eeuwse romantische biopic. Zou denk ik allang zijn vergeten als het niet de debuutfilm is van Isabelle Adjani. Meteen op de bezeten toer als een, laten we eerlijk zijn, stalker. Adèle volgt een Engelse luitenant/flierefluiter van Europa naar Canada om hem te overtuigen van haar liefde, waar hij geen behoefte aan heeft. Een beetje braafjes voor een Truffaut die ook een beetje om de hete brij draait van de schizofrenie van de echte Adèle. Wel een mooi einde, maar dat kun je allemaal aan Adjani overlaten, die de bovenlip krult, huilt, de kijker via de spiegel recht aankijkt, woedeaanvallen krijgt en catatonisch als een versleten prinses door straten banjert. Het leukst als je van te voren niet weet waar de H voor staat.

OMC, Sunday, 29 September 2019 20:32 (three weeks ago) link

Gelukkig maar. :)

OMC, Monday, 30 September 2019 08:12 (three weeks ago) link

Heb je een ander e-mailadres Ludo?

Bliss
Whoah, intens! Een kunstenares vindt inspiratie in drugs, of was het nou bloed? Vampirisme en verslaving, maar vergeet Addiction, dit is een gierende splatter goth stoner rock jihad waarin alles moet sneuvelen voor de kunst. Steve Moore (Zombi) achtervolgt me, eerst duikt ie op bij de Tunesische Emel Mathlouthi en nu doet ie de muziek in deze film, als het geen The Nymphs of Electric Wizard is tenminste. Uitstekende visuals die ongetwijfeld met een beperkt budget zijn gemaakt en de performance van hoofdrolspeler Dora Madison zorgen dat dit een geslaagde indie horrorfilm is.

Blaka Skapoe, Monday, 30 September 2019 20:37 (three weeks ago) link

Offret
Tarkovsky tentoonstelling in EYE! Dus draaien alle films ook in gerestaureerde versie. Zag eerst Andrej Roebljov eindelijk op het witte doek, nog steeds geweldig, al miste ik bepaalde scènes in deze 185-minuten cut (zag nu opeens dat de klokkenmaker gespeeld wordt door Nikolai Burlyayev, een paar jaar eerder nog het jongetje Ivan.) En een goede gelegenheid om de Tarkovsky die ik nog niet kende te zien. In Zweden met Bergmans cameraman en ook toch wel op de Bergman-toer nu de mijmeringen over Rusland buitenspel zijn gezet. Begint intrigerend, wordt wat te theatraal, dan weer intrigerend en eindigt redelijk WTF? Ik zag allemaal motieven terugkeren als een soort best-of laatste blik op het oeuvre (mooi gedaan) maar Tarkovksy was geen groot verhalenverteller (de klokkenmaker in Roebljov is eigenlijk zijn piek wat dat betreft) en dat wreekt zich hier wel ondanks een mooie flirt met Abrahams offer en hints van hekserij. Toch vreemd dat twee van zijn drie meesterwerken sciencefiction waren, gebaseerd op bestaande boeken, alsof die basis hem meer focus gaf (zo even een hypothese.)

OMC, Monday, 30 September 2019 22:35 (three weeks ago) link

En dan kan ik tig jaar na dato mijn steentje bijdragen aan de Tarkovsky ranking:

Stalker
Andrej Roebljov
Solaris
De Jeugd van Ivan
De Spiegel
Het Offer
Nostalghia

OMC, Monday, 30 September 2019 22:45 (three weeks ago) link

Heb je een ander e-mailadres Ludo?

neen? ordinarypeoplerecs AT hot etc of moderndances AT gmail com. Send it to me again plz

Tarkovsky! mijn ranking zou niet veel anders zijn, if at all (beetje gênant wel)

Ludo, Tuesday, 1 October 2019 06:28 (two weeks ago) link

mijn ranking zou niet veel anders zijn

Check hierboven, ergens rond 2011. ;)

OMC, Tuesday, 1 October 2019 07:04 (two weeks ago) link

lol, it's all been done before. :o

Ludo, Tuesday, 1 October 2019 09:08 (two weeks ago) link

(voor Andrei Roeblev was ik toen duidelijk nog niet klaar). Wel een zwak voor die Bergman-Tarkovsky nog altijd.

Ludo, Tuesday, 1 October 2019 09:09 (two weeks ago) link

Ad Astra
Sciencefiction voor beginners. Een zogenaamd arty SF-film, met een hoofdrol voor Brad Pitt, die er bij vlagen erg mooi uitziet in een soort post-Ex:Machina-stijl. Op cynische wijze wordt voor een groot deel het verhaal van Apocalypse Now op klunzige wijze gejat met nog wat Oedipus-shizzle die verrassend slecht wordt uitgewerkt. Heerlijk, pseudo-diep maar eigenlijk oppervlakkig einde ook. Draait in ongeveer elke bioscoop en krijgt juichende recensies, dus schiet mij maar lek met een lasergun.

OMC, Thursday, 3 October 2019 21:46 (two weeks ago) link

SF lijkt wel ietsje meer terug in de bios vergeleken met 10 jaar geleden. Als iemand (India?) ook nog even een karretje op de Maan zit (met inhoud) dan worden de 2020s echt een SF-film decennium,.

Ludo, Friday, 4 October 2019 07:08 (two weeks ago) link

Klopt wel denk ik. De manier waarop nu met CGI de ruimte en planeten kunnen worden gesimuleerd is indrukwekkend (ook in Adje Astra) en leent zich goed voor onderdompeling in de bioscoop. Een andere plus is dat de muziek in veel van die films eindelijk spannender is dat het geijkt Hollywood-orkest. De muziek van Max Richter was het beste aan de film. Maar in het ruimtegenre zitten ze op narratief vlak goed vast. Gelukkig dat meer weirdo SF ook goed bezig is de laatste tien jaar.

OMC, Friday, 4 October 2019 07:26 (two weeks ago) link

살인의 추억
Ik had Memories of Murder nog niet op mijn kijklijst gezet of de echte seriemoordenaar werd pardoes na al die jaren gevonden (zat al een levenslange gevangenisstraf uit.) Maakt verder niet uit voor de waardering van deze uitstekende film. Piekfijne cinematografie zet de toon die op vreemde wijze wordt ontregeld door een typisch jolig gevoel voor humor en paar van de beste karatesprongen (okay, taekwondo waarschijnlijk) buiten het martial arts genre. Ik vond het allemaal redelijk subtiel aangepakt, zonder dat buitensporige voyeuristische geweld wat dit soort films ongemakkelijk kan maken. Bong Joon-ho bouwt het zo op dat de laatste moord het hardst aankomt. Tegelijkertijd ondergaan de hoofdpersonages ook nog eens intrigerende verandering. En om het allemaal af te maken geeft het nog een fraai beeld van de laatste dagen van de Zuid-Koreaanse dictatuur en hoe irritant de politie in zulke omstandigheden kan functioneren. Kortom, een van de betere films in het genre.

OMC, Friday, 4 October 2019 20:51 (two weeks ago) link

Dvd daarvan ligt al een hele tijd klaar voor een herbekijking.

Blaka Skapoe, Friday, 4 October 2019 20:58 (two weeks ago) link

3 From Hell
Rob Zombie heeft nog een restje Sid Haig in de aanbieding in deel 3 van de trilogie met House of a 1000 Corpses en The Devil's Rejects. Well, meh … zinloos geweld, ik vond het in The Devil's Rejects nog wel werken met die lekker All American soundtrack maar de formule is nu al sleets.

Encarnação do demônio
Ook deel 3 van een trilogie en ik realiseerde me dat ik deel 2 (Esta noite encarnarei no teu cadáver) nog moet zien, deel 1 (À meia-noite levarei sua alma) had ik vorige week wel herbekeken na het zien van een documentaire over José Mojica Marins a.k.a. Zé do Caixão a.k.a. Coffin Joe. Een kleurrijk type maar net als Werner Herzog zo iemand die niet bang is dezelfde boodschap nog eens te verkondigen, en nog eens, en nog eens. Deze film is echter zo'n 30 jaar na de eerste 2 gemaakt dus visueel (en qua geluid!) a different ballgame. Die zwartwitfilms hebben zeker hun charme en de werkelijke doodsangst van actrices onder de spinnen en de slangen is tijdloos, maar in 2008 weet ie toch nog wel te shockeren met body extensions (volgens mij geen trucage). Ook wel aardig: zelf blijkt Zé toch ook niet van steen, dus zelfs de boodschap is wat minder zwartwit.

Blaka Skapoe, Sunday, 6 October 2019 11:32 (two weeks ago) link

ペンギン・ハイウェイ
Camera Japan festival is een gekkenhuis, toch mijn traditionele anime gepakt, dit keer Penguin Highway het excentrieke debuut van Hiroyasu Ishida. Het dorp van een jonge wijsneus wordt op een geconfronteerd met de verschijning van mysterieuze pinguïns. Daar stort hij zich met zijn nerdy kameraad maar al te graag op. Zijn tandarts-assistente met weelderige boezem heeft ook zijn aandacht, goudeerlijke proto-geilheid, maar niet alleen dat, ze lijkt misschien verantwoordelijk voor de verschijningen. Mooi spel met een aantal anime-motieven en dan wordt het in het laatste half uur een heerlijk weird SF-sprookje met zelfs nog een fraai emotioneel moment.

OMC, Sunday, 6 October 2019 19:38 (two weeks ago) link

Eight Grade
'I haven't been getting, like, a lot of views.' Meisjes en jongens van dertien, de ultieme nostalgie voor dertigers? Ik kan me in elk geval nog prima met ze identificeren. Regisseur Bo Burnham volgt een muurbloempje in het laatste jaar van 'middle school'. Door hun uiterst serieuze schoolsysteem benadrukken de Amerikanen het tafellaken en servet. Die vreemde tussenschool biedt wel een extra kans op festiviteiten, op 'afstuderen', oftewel, op oefenen voor het Echte Leven (dat precies hetzelfde zal blijken.) Competitiviteit overstijgt alle klassen. Eight Grade bevat, de titel indachtig, tal van fraaie 'schoolplein'-details. Moeders met oogjes op vaders, het badpak als summum van oncool. De film piekt op de ultieme 'oefendag'. Een stelletje brugwuppen in spe mag een dagje meelopen. Het hoofdpersonage heeft geluk, zo lijkt het, en ze belandt bij haar door-ontwikkelde evenbeeld. Via haar nieuwe 'gang' belandt ze echter ook in de beste, meest ongemakkelijke scene van de film. Achterin de auto, met een jongen die net te oud voor ze is. Meestal blijft het verhaal juist wat sentimenteel, en ook net iets te ingevuld. De slotspeech van vader had achterwege mogen blijven. Het stilste meisje slaat zelf al op de luidste bekkens. Ze praat alvast online reflectief. Het internet redt sinds 1999. Eerst komt het Zelf dan het Vertrouwen. 'It's a chunk of things.'

Mid90s
'Just when I thought you had a brain, bro.' Meer tienernostalgie, en deze keer in ware retro-modus, dus met Turtles-dekbed. De lol van skateboarden, want daar gaat het hier om, ontgaat me. Als modedictaat kan ik het beter begrijpen. Baggy, gemakkelijk, cool, en bovenal: je weet hoe je je moet kleden om er(gens) bij te horen. Een gozertje uit een eenoudergezin (zie Eight Grade), vindt een stel oudere vrienden (zie idem) en besluit erbij te horen, en erbij te blijven. Enter the booze. Als coming of age film (te) gemakkelijk zat, maar 'jonge regisseur' Jonah Hill gaat het om sfeer en sounds. Hit na hit passeert de revu, met uiteraard bakken ninetieshiphop. The Pharcyde, Gravediggaz, Souls of Mischief! Vaak volgt het ene liedje het ander op, en dan wordt het wel erg lui. Toch blijven de rijen cd's – ook on screen – lange tijd vermakelijk. Het hoofdpersonage surft op die wave of mutilation, hoekig als Sean Penn. De dialogen met zijn matties zijn cringy, de grappen beter. 'You look Samoan, motherfucker.' Pas in de rommelige derde akte gaat het goed mis. In plaats van dat Jonah na het jazzy hoogtepunt (Herbie's Watermelon Man) de muziek afzet, dicteert de angst voor stilte, en voor het Niets. Hij upt het drama met een paar backflips, en zijn film dondert in een gat. Zelfs de magical negro kan niet meer redden. 'I know you don't have this one.'

Ludo, Monday, 7 October 2019 06:47 (two weeks ago) link

Dolor y gloria
Een wat ongeplande keuze, wat meteen tot een leuke verrassing leidde dankzij de korte rol van Rosalía in de beginscène. Heel ontwapenend en vrolijk. Almodóvar vond het de hoogste tijd voor zijn 8 1/2 en strikt Antonio Banderas voor de hoofdrol. Goede keuze natuurlijk vanwege hun geschiedenis en Banderas brengt een mooie, ingetogen tristessa. De regisseur Salvador Mallo heeft geen zin in films maken aangezien hij aan allerlei kwalen lijdt die de fysieke arbeid van het filmen te zwaar maken. De restauratie van een oude film zet hem aan het denken over de rol van de acteur waar hij mee gebrouilleerd raakte. Die zoekt hij dan maar op en die ontmoeting zet veel aan het rollen. Eerste helft is vrij sterk culminerend in een mooi theaterstuk. Tegen het einde wordt het allemaal wat minder, misschien onvermijdelijk voor een film met een licht tegendraadse, episodische structuur.

OMC, Wednesday, 9 October 2019 21:16 (one week ago) link

High Life
'These fucking images from earth.' De biologie van de space marine, niemand die het ziet. Wat als zo'n ruimtemissie al twintig jaar op weg, zonder dat wij het weten? Claire Denis speelt in haar eerste SF-genrefictie met het idee. Ze vertrekt mee op een odyssee, en zeker in het begin lijkt ze minstens zo ambitieus als Kubrick zelve. Het titelmoment verschijnt pas na een kwartier en is van een sereen-brute schoonheid. Hemellichamen heet de film in het Nederlands, denk ik. Daarvoor en daarna vermaakt Denis met tarkovskiaanse flitsen uit het aardse oerbos van voorheen (en ver heen). Wonderlijk hoe vaak die Tarkovsky-associatie juist bij flashbacks optreedt. Heeft de Rus soms het hele filmverleden ingenomen? Na een half uur vindt Denis ook binnen deze genrefilm haar eigen stiel, die van big time sensuality. Ze brengt een perverse variatie op Adam en Eva met de grootheidswanen van een Ishiguro-distopie. 'I live alone with my guilt.' Zelfs een vleugje incest gaat ze niet uit de weg. 'I kept my fluids to myself.' Jammer genoeg lijdt de film onder een aanta flinke space-clichés. De crew die doordraait, in saaie isolatie, van de ene naar de andere gevangenis – dat kennen we maar al te goed. Bovendien blinkt Pattinson weer eens uit in saaie neutraliteit. Denis vergeet zo bijna haar hoofdvraag. De waan-zin: valt er ver weg nog wel te procreëren? 'Ta-boo.'

Ash Is Purest White
'Ik interesseer me maar voor twee dingen. Dierendocu's en stijldansen.' Jia Zhang-Ke, rapporteur van grotestadsland China, moet hebben gedacht 'laat ik het eens grootpublieks aanpakken'. En waar houden mensen meer van, dan van onmogelijke liefdes – breed uitgemeten? Het meest verrassend wordt die wending naar toegankelijkheid in de eerste fase. De regisseur leent wat van de neon broeierigheid van Wong Kar-Wai, wanneer hij een syndicaat boss en diens lief in een provinciestad volgt. De communistische oudjes worden achtergelaten, en ingeruild voor hyperkapitalisme. Dat is het grote schema dat Jia zijn dialectische werk laat doen. Soms met fraaie details, zoals dronken pa die de oude kameradendroom in as ziet opgaan. Of een rugzak als een bomvest tegen emoties. Jia's film geeft het gevoel de kijker meer over China te kunnen doen begrijpen dan alle krantenartikelen bij elkaar. Helemaal wanneer Jia zijn vertrouwde 'damfilm' terugvindt. Maar die wending terug naar wat was kan hij ook zelf niet echt meer maken. Zijn compendium van eerdere klasse is daarvoor toch teveel in een melodramatische liefdesvorm gegoten. De roekeloze soundtrackkeuzes werken soms tegen in sentimentaliteit, maar de allersentimenteelste absoluut niet. Dan wordt min/min plus, als een QR code. De snor en de schone. Knoertharde koppen. 'Je had op die straat moeten sterven.'

Ludo, Thursday, 10 October 2019 06:58 (one week ago) link

https://i.postimg.cc/xdx090DN/Max-Meets-Jackie.jpg

RIP Max Cherry, de vriendelijkste man uit de filmgeschiedenis.

OMC, Saturday, 12 October 2019 08:48 (one week ago) link

Medium Cool
Meteen deze film uit 1969 maar gekeken waarin de jonge Forster een wat amorele cameraman speelt die in Chicago op zoek is naar goede verhalen. Totdat hij erachter komt dat het televisiestation zijn beelden doorspeelt aan de FBI. Uiteindelijk raakt hij als freelancer verzeilt op de beruchte Democratische conventie van 1968 die uitloopt op gigantische rellen. Regisseur Wexler, later uitgegroeid tot een groot cinematograaf, kwam zelf uit Chicago zat er snel en dicht op zodat je tijdens de dreigende rellen niet meer weet of het echt of geënsceneerd is. Een film die heel veel op gevoel en intensiteit doet en minder geïnteresseerd is in plot (waarom verdwijnt de leuke vriendin uit beeld?) en het einde is ook van het niveau "toen kwam een olifant en die blies het verhaaltje uit." Maar als authentiek beeld van Amerika eind jaren zestig onovertroffen met bizarre armoede, een constante dreiging van geweld, recalcitrante zwarten die er ook allemaal niet meer in geloven en cynici die het opkomende medialandschap doorzien maar er niets aan kunnen veranderen. Er lijkt weinig veranderd in 50 jaar behalve misschien dat dit soort films niet meer wordt gemaakt.

OMC, Sunday, 13 October 2019 20:35 (one week ago) link

Draug
Modderige Zweedse horror, beetje in de hoek van Hagazussa en The Witch. Kon wat spannender en mensen zullen wel over de effecten vallen (heb daar nooit zo'n last van). Wel een lekker sfeertje.

Little Monsters
Meer ondoden in wat verder een familiefilm lijkt. Beetje als Ice Cube in films als Are We There Yet?. Net als die film toch net iets leuker dan zou mogen. Zaten wel een paar leuke grappen in, die kids zijn wel schattig en Lupita Nyong'o is sws leuk.

Blaka Skapoe, Sunday, 13 October 2019 21:36 (one week ago) link

Meer ondoden in wat verder een familiefilm lijkt

xD

Medium Cool <3

Booksmart
'We were gonna watch that Ken Burns thing.' Nieuwe rondleiding op die Amerikaanse high school, aan de hand van de moderne Dikke en Dunne. Het olijke duo strijdt voor die sociale rechtvaardigheid, dus tegen proteïnen en testosteronen (maar er ondertussen wel van dromend). 'I too have a fear of big cats.' Skaten is nu al een (sexy) ding dit filmjaar, net als memory boxes. Ik gooide het subtiele Eight Grade subiet een halfje omhoog dankzij deze soms tenenkrommende schoolsatire. All white girls doen stoer op all black music - na een tijdje begint zoiets wel pijn te doen (of zou ik zijn aangestoken door de hoofdpersonages?). Het hoofdpersonage is school president, dus zijn die Election-vibes nooit ver weg. Wel wimpelen ze de principal (tevens Lyft driver) dapper af. Stiekem jammer, want ik begon het pas leuk te vinden bij de seksgrappen (en voelde me daar schuldig over.) ' I don't need to know all the words.' In de hardcore middenfase zijn de Twee Vrouwen op zoek naar het Laatste Schoolfeest waar ze als nerdjes dan eindelijk los willen gaan. Even dacht ik, ze bereiken 'm nooit. Dit wordt After Hours de Nablijven-variant! Een rondrit die nimmer eindigt. Wat surrealistische intermezzi krikken de boel op. Helaas. Dan gaat alles mis, want alles komt goed. Gewoon kundige komedie. Scenariosnugger. Dat zeker. 'You called Malala.'

Ludo, Monday, 14 October 2019 06:47 (one week ago) link

Mirai
'Bedoel je dat je jezelf kwijt bent?' Ik herinner me het nog goed. Onder tafel bij opa en oma zat ik boos, net met lange tanden een gehaktschotel verorberd. De telefoon gaat. Mijn zusje is geboren. Prompt weiger ik mijn vader te woord te staan. Een uur later kijk ik naar het rimpelige, nog ietwat ongewassen nieuwe leven. En dat leven wordt anders. De Japanse Kun zit hier in hetzelfde schuitje. Seizoensverandering leidt levensverandering in (al lijkt het later late sneeuw). Zijn happy family van vader, moeder, hond wordt uitgebreid. Iedereen moet wennen. Pa krijgt huisman-klusjes (en bemerkt de vloek van de thuiswerker). Kun beleeft zijn eigen 'degradatie'. Aanvankelijk is deze animatiefilm lief en nogal sentimenteel, zelfs ietwat traditioneel. Maar het blijft een Japanse anime, die Spirited 'World'-magie begint haast ongemerkt zijn werk te doen. Er verschijnt een surrealistische Nick Drake, in een door Kun 'self induced fantasy'. ('Just folklore.') Steeds vaker ontmoet hij zijn zusje uit de toekomst, en zijn moeder uit het verleden. Dan is het slechts wachten op de trein (uiteraard de trein!) die hem naar een volgend station kan brengen. Van de middle of nowhere naar zijn eigen hoofd, en naar ons hart. Steeds volwassener wordt de acceptatiereis door al het verleden en alle familiegeledingen. Leren fietsen en leven. 'Wie ben ik? Mijn moederskind.'

Ludo, Thursday, 17 October 2019 06:51 (four days ago) link

血槍富士
Uit 1955, Tomu Uchida's Bloody Spear at Mount Fuji is een heel eigenzinnige kijk op de samoeraifilm, eigenlijk veel meer een road movie waarin de personages direct olijk wandelend worden neergezet. Goed idee eigenlijk, een film over hoe men zich toen door het land verplaatste. Geen lange film maar er gebeurt van alles waarbij de personages steeds heel mooi en natuurlijk elkaar tegenkomen. Lange tijd is de film een soort komedie maar dankzij de samoerai die gefascineerd raakt door het gewone volk en gelijkwaardig met zijn twee dienaars omgaat, eindigt het (o.a. vanwege zijn lastige relatie met sake) nogal duister. Mooie film, je moet wel in vorm zijn om de continue onvoorspelbaarheid bij te benen. Echt een film die na bekijken beter wordt.

OMC, Friday, 18 October 2019 07:38 (three days ago) link

Céline et Julie vont en bateau
Yo, ho, dans le terrier du lapin. Surrealistische marathon die briljant begint met een lange scène waarin twee mooie jaren '70 vrouwen elkaar ontmoeten door een wat onzekere inzet van magie. Daarna wordt er flink wat gegiecheld, met lippen gepruild zoals alleen Franse actrices dat kunnen, duikt men verrassend genoeg niet met elkaar in bed en verzeilen de dames dankzij een onschuldig uitziende portaal (inclusief zeer goed acterende kat) in een werkelijk doodsaaie fictieve wereld terecht. Daarna voel je je wazig maar kun je met een snoepje terugkeren naar die wereld. Erg mooi verzonnen met flink wat hints naar Alice in Wonderland en ook nog eens gefilmd met nul special effects. Maarrr, 3 uur is lang hoor en uiteindelijk deed Louis Malle dit een jaar later gewoon beter met Black Moon.

OMC, Friday, 18 October 2019 22:03 (three days ago) link

inclusief zeer goed acterende kat

gheheh :D

verder ook helemaal eens.

Ludo, Saturday, 19 October 2019 08:19 (two days ago) link

verder ook helemaal eens.

Ik zag het ja. :)

OMC, Saturday, 19 October 2019 08:38 (two days ago) link

Portrait de la jeune fille en feu
De nieuwste arthouse-hit, met verleidelijke titel en poster, die bedolven wordt onder 5 sterren. Dat is wat overdreven, maar het is mooie film over een schilderes in de pruikentijd die naar een eiland wordt geroepen om een portret te schilderen van een jonge vrouw. Probleem, ze wil niet poseren, waardoor eerdere pogingen zijn mislukt. In haar poging om observerend her portret te schilderen begint er natuurlijk een vonk over te slaan tussen beiden. Vrij subtiele film, het grote stoelen-uit-het-raam-smijten der Franse actrices wordt vermeden en de (kom op, echt geen spoiler) seks is ook meer van de impliciete soort (daarmee worden geile mannelijke regisseurs toch een beetje op hun nummer gezet.) Wat me het meest fascineerde was hoe beide actrices naarmate de film vorderde steeds mooier werden, wat ik graag wil zien als het resultaat van puur acteerwerk.

OMC, Sunday, 20 October 2019 16:05 (yesterday) link

https://agendabrussels.imgix.net/palace-38e05b8576693cf3a1372b3e6e9c465cd9452246.jpg?auto=format&fit=clip&format=jpg&ixlib=php-3.1.0&lossless=1&w=800

Rafiki
'We don't have a shortage of generous people.' Big world cinema met een beetje hulp van Hubert Bals. Plaats van locatie ditmaal: Kenia. Een land dat het aardig voor elkaar heeft, zo geeft de film (gelukkig) de algemene indruk. Het lijden draait niet langer om huisvesting of eten, het zijn moderne problemen. Hoofdpersonage Kena (met zo'n naam toch een Allevrouw) tikt alle social justice kruisjes moeiteloos aan. Zwart, vrouw en lesbisch, kom maar op met die geldpotjes. Terwijl de locals uit de Slopes dammen met coladopjes, raakt zij geïntrigeerd door de dochter van vader's grote politieke concurrent. Een klassenverschil schemert bovendien. Lekker sjezend op haar skateboard – een unisex ding dit filmjaar – rijdt Kena zo haar Eerste Liefde binnen. Dan blijkt Kenia toch niet zo modern. De film wordt minder cheesy, zelfs verrassend grimmig. Ik ging rooten voor deze twee fashion icons (want wat een kleuren, petjes en dreads rocken zij!). De rijke van de twee heeft een vulvische schelp in heur haar, om het goed scherp te stellen. De women of action krijgen het voor de kiezen. Zelfs dermate erg dat de film richting bijzonder cynisch einde lijkt te rollen. Een schijnhuwelijk van afwijkenden (m/v) onder elkaar. Zo ver durven de makers toch niet te gaan. Het zou de gunfactor van het festivalpubliek ook in gevaar brengen. 'You good?' 'Yeah.'

The Beach Bum
'I forgot how rich we were.' De tweede strandfilm van Harmony Karmonie was beter in de branding achtergebleven. Waar Spring Breakers nog relevant voelde door de keiharde dubstep en een MeToo-achtig gewaagd misbruik van Disney-sterretjes, is The Beach Bum er een voor oude scheten. Goed, het heet dan ook The Beach Bum... Iedere diepte (in de zee) blijft onbenut. Matthew McConnaughey doet nog zijn best als archetypische stadsdwarrelaar (ook Breda heeft er zo een). Verlepte, met een theatrale persoonlijkheidsstoornis, en als specialiteit het innemen van drank en het opwekken van sociaal ongemak. Korine geeft zijn hoofdpersonage echter pass na pass. Deze kerel bezit talent, vrouwen en geld. Hoe bum wil je het hebben? Even dacht ik, het is zijn laatste goede periode, voor alle kutcoke hem definitief doet afbladderen. Maar ook de sterkere fase in de goot duurt maar vijf minuten (plus een Zero de Conduite kussengevecht zonder penis). Zoals de hele film toch veelal een trailer lijkt met verschijningen van mannelijke sterretjes als Snoop Dogg en Jonah Hill. McConnaughey kanaliseert intussen zijn innerlijke Woody Harrelson. Dan rest de vraag: Kan de kijker mee in stonerhumor zonder humor? La La Land on low low loads of drugs. Op een skateboard richting olietoeters. 'I am quite sure that the world is conspiring to make me happy.'

Ludo, Monday, 21 October 2019 06:47 (sixteen hours ago) link

McConnaughey kanaliseert intussen zijn innerlijke Woody Harrelson.

Ha!

OMC, Monday, 21 October 2019 07:06 (sixteen hours ago) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.