Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (fourteen years ago) link

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (fourteen years ago) link

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (fourteen years ago) link

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (fourteen years ago) link

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (fourteen years ago) link

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (fourteen years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (fourteen years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (fourteen years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (fourteen years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (fourteen years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (fourteen years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (fourteen years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (fourteen years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (fourteen years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (fourteen years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (fourteen years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (fourteen years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (fourteen years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (fourteen years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (fourteen years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (fourteen years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (fourteen years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (fourteen years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (fourteen years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (fourteen years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (fourteen years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (fourteen years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (fourteen years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (fourteen years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (fourteen years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (fourteen years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (fourteen years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (fourteen years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (fourteen years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (fourteen years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (fourteen years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (fourteen years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (fourteen years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (fourteen years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (fourteen years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (fourteen years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (fourteen years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (fourteen years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (fourteen years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (fourteen years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (fourteen years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (fourteen years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (fourteen years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (fourteen years ago) link

天使のはらわた 赤い淫画 (Angel Guts: Red Porno)
The rain of solitude and sensuality moistens men and women, de mooie Jun Izumi is into naakt poseren gefinesst wat haar op verschillende manieren achtervolgt. Veel seks, masturbatie, die vreemde mix van weinig zien maar lekker los gaan qua vocht, en regen dus. Het kleinburgerlijke kantoorbestaan krijgt er ook weer van langs.

Erupția
Communistische propaganda om de olie-industrie te prijzen. Ze weten er nog een soort rape-motiefje in te squeezen wat natuurlijk niet ten koste van alle werkmannen kan gaan. Visueel wat fraaie staaltjes maar uiteindelijk meer interessant dan goed.

Orfeu Negro
Zelfde kan je ook van deze zeggen. Vanuit een Zuid-Amerikaanse flip van in oosterse context oriëntalisme heet. Maar visueel absoluut een hoogstandje, zowel de energie van het carnaval als het uitzicht vanuit het dorp. Griekse tragedie of niet, qua boodschap vederlicht.

Körkarlen
Ook niet superdiepzinnig maar zeker een avontuur met natuurlijk de bijzondere special fx een gloomy sfeer.

Body Puzzle
Prima late giallo, een genre dat in de early nineties gewoon wel over was. Lamberto Bava, zoon van grondlegger Mario, weet er echter nog een uitstekende uit te persen.

Bo Burnham: Inside
Ik ben geen fan van standup, vaak is het niet meer dan veredelde kroegpraat en deze “lockdown musical” is eigenlijk precies dat, maar dan op muziek. Visueel nog wel aardig, maar die hele zelfbewuste white guy pose staat je al vrij snel tegen en veel is echt niet meer dan een observatie waar geen enkele interessante draai aan wordt gegeven.

Assault of the Killer Bimbos
Basically een Andy Sidaris-film: vrolijke actiefilm met veel aandacht vrouwelijk schoon, maar dan met een feministisch sausje. Dat het zo uitzonderlijk is dat vrouwen zich niet hysterisch en irrationeel gedragen is al een statement op zich, helaas (zoals bv ook in de slasher Girlhouse), maar het is maar een heel klein beetje meer dan dat.

Blaka Skapoe, Thursday, 17 June 2021 17:37 (one month ago) link

Een editfunctie zou zo fijn zijn …

Een Zuid-Amerikaanse flip van wat in oosterse context oriëntalisme heet.

Blaka Skapoe, Thursday, 17 June 2021 17:39 (one month ago) link

Siberia
Nieuwe Ferrara, weer samen met zijn trouwe voetsoldaat Defoe die ergens in Siberië een afgelegen bar runt. Even is daar de oude Ferrara-magie aan de gokkast maar ik kon er al snel niet in meegaan. Defoe zakt opeens door de vloer. Defoe gaat met zijn honden op pad en gaat een grot binnen. Echo's van gruwelen tijdens het Stalinisme, ruimte-shizzle a la Tree of Life, magiërs, herinneringen aan boze ex'en, een gepeste inner child, kortom, Ferrara moest van zijn therapeut eens zijn doodsangsten sublimeren in kunst. Als ik het zo opschrijf met de mooie beelden in gedachten denk je misschien nog "interessante film". Maar ik vond het allemaal zo houterig: een personage komt met een "pluk de dag, dans!"-tegel en dat Defoe inderdaad meteen bij een pick-up staat en onhandig acterend gaat dansen. Man, man, man. Alles is zo serieus: borsten die worden gekust alsof ze van Maria zijn, het vrouwelijk orgasme als grimmige missie alsof een eeuwenoud wiskundig probleem op het punt staat om te worden opgelost. Wel geinig WTF-einde en paar puntige metalmomenten op de soundtrack maar het deed qua grauwe hopeloosheid een beetje denken aan DeLillo's laatste boeken, maar die gingen tenminste nog terug naar New York.

OMC, Saturday, 19 June 2021 08:03 (one month ago) link

Orfeu Negro vooral fijn om de muziek tochhhh.

Defoe die ergens in Siberië een afgelegen bar runt.

lolwhat.

eentje die MB ook al had gezien:

Casanova
'He's been naughty again.' Op een bepaald moment in zijn carrière werd Fellini een onaneerder van zijn eigen genialiteit. Films gingen toen Il Casanova di Federico Fellini heetten. Aan die egotripperij doe ik niet mee, zelfs niet als het prima past bij het onderwerp. Donald Sutherland speelt een uiterlijk uiterst fascinerende Casanova. Geweldige Eurovisie-songfestival pakjes, zeg! Ready voor het carnaval in Krabbegat. Op hysterische muziek van Nino Rota speelt hij zijn seksspelletjes. Toevallig ben ik Turks Fruit aan het lezen (moet nog moed verzamelen voor de film). De vibe komt overeen. Vrolijk vunzig vermaak. Dingen die konden in de jaren zeventig. 'This way please.' In de handen van Fellini wordt Casanova een larger than – eh – life personage. Een Baron Munchausen. Bijna alles is fallisch in deze persiflage op Alles. 1001 sketches voor op een warme namiddag van de RAI Uno. Ondanks alle picareske toestanden valt er ba(ar) weinig te lachen. Vleugjes verwrongen feminisme desoriënteren de rakkers. Uiteraard duurt het uren, want Casanova is – zoals Cobi Schreijer zou zingen – een man van 'acht keer per nacht'. Voor het eerst in jaren dacht ik aan Kevin Rowland's My Beauty! Fellini staat ons pas wat rust toe wanneer het einde nadert. Casanova als slachtoffer van zijn eigen suk-seks. 'You realize it's symbolic, Mademoiselle.'

Ludo, Monday, 21 June 2021 06:35 (one month ago) link

moet nog moed verzamelen voor de film

Hè wat? :)

Dafoe trouwens, schrijf ik echt altijd verkeerd.

Uit het schier oneindige Japanse cinematische universum:

ヨコハマBJブルース
Weer eens terug naar de jaren '80, toch een voorzichtig omslagpunt voor de Japanse film. Oudgediende Eiichi Kudo waagt zich met Yokohama BJ Blues aan de postmoderne noir. Een Keanu-achtige blueszanger kan niet van de muziek leven dus doet wat speurwerk ernaast. Tijdens een ontmoeting met een politievriend wordt deze vermoord want hij trok de relatie van de cops met yakuza niet meer. Natuurlijk krijgt BJ meteen de schuld van een opgewonden psycho-collega, dus moet hij aan de bak. Oh ja, de vrouw van zijn vriend was natuurlijk ooit zijn grote liefde. Als dat maar goed gaat. En dan is er nog de zaak met de vermiste tiener die als ik de hints begreep door yakuza als yuppie schandknaap wordt gebruikt. Typisch noir dat het verhaal me weinig kan schelen maar zoveel sfeer in 80s Yokohama, prachtig vastgelegd door Kudo met originele shots en veel stemmig blauw. En die BJ is wel een mooie figuur met zijn jas en sjaal die hij nooit uitdoet, chill maar wel een goed ingepakt mes bij zich om een verhoor wat kracht bij te zetten. Een cultklassieker, gok ik, die daarna tig keer is nagedaan.

OMC, Monday, 21 June 2021 07:00 (one month ago) link

Oh ja, voordat ik het vergeet, ook nog een heerlijk Japans moment dat BJ zijn Pink Floyd vinylbootleg gaat ophalen, maar die is verrot opgenomen.

OMC, Monday, 21 June 2021 07:05 (one month ago) link

Ik hoor de imaginaire muziek van BJ blues al in mijn hoofd. Synths + saxes.

Hè wat? :)

lol. 5,5 uur Napoleon zonder dialogen. Men moet een fatalist zijn, daarover gesproken:

Buster Keaton Rides Again
'He brought the great stoneface to the movies.' Dubbele victory lap voor Buster Keaton in deze double bill. Eerst keek ik The Railrodder, zijn laatste 'stomme' film, opgenomen tijdens zijn een-na-laatste verjaardag in 1964. Een oude, dik geworden Buster kijkt eerder boos dan melancholisch. Laatste restjes machismo spelen hem parten. Op een 'speeder' rijdt hij door Canada richting Pacific Ocean. Uiteraard vormt het mini-treintje een meta-verwijzing naar The General, ook een letterlijk overwinningsrondje dus! De gunfactor blijft duizend – de echt goeie gags ontbreken echter. De Making of van een uurtje, boeit heel wat meer. In zijn alledaagse kloffie begint Buster – oud op zijn elfde! - wat op Jacques Chirac te lijken. Hij rookt kankerstokken vanuit een enorme Cruella De Vil-houder en wordt vooral enthousiast van kaarten en honkbal! Tijdens de mooiste scene bezoekt Buster een winkelcentrum in Montreal. De mensen herkennen 'm nog. Het voelt alsof wij als kijkers erbij zijn. De legende in levende lijve mogen zien, voor even uit zijn rol van fatalist. Overal warmte. Daar kan een doedelzakband en de uitreiking van het diploma 'Manitoba Voyageur' niet tegenop. Buster was 'r voor de gewone man, hield van gewone mannen-dingen, en sprak vervolgens vooral intellectuelen aan. Uitgestreken ironie. The Straight Story met Buster. 'Well, there's no use.'

Ludo, Thursday, 24 June 2021 06:32 (one month ago) link

アーヤと魔女
De nieuwste Studio Ghibli is weer een van Goro Miyazaki en hij maakte het zichzelf zeker niet makkelijk door Earwig and the Witch compleet digitaal te animeren. Daardoor vanaf de eerste beelden compleet afgekraakt door anime fundi's. Dat zijn irritante lui dus gewoon een kans geven nu hij in de bioscoop draait (Lab 111 weer open!) Beginscène is meteen een puike achtervolging met een motor en zeer opgevoerde 2CV. Daarna een zeer Engels sfeertje met even echte Ghibli-magië dankzij het verlichte cruiseschip in de verte. De baby die te vondeling is gelegd groeit uit tot een redelijk manipulatief meisje, maar net niet irritant, die op een dag door een zonderling stel wordt uitgekozen om bij hun te komen wonen. Fraaie cottage die van binnen veel groter is dan van buiten. Het tovenaarsstel is excentriek (hij schrijft slechte boeken, zij maakt toverdrankjes op bestelling) en er is natuurlijk nog een zwarte kat. Niet heel wereldschokkend maar wel vermakelijk. De digi-stijl die in het begin wat storend aanvoelt was ik halverwege alweer vergeten. Nerds moeten niet zo janken. Beetje abrupt einde wel (het begin van een tv-serie?) maar goed gecompenseerd met wat guitig handwerk vol knipogen tijdens de aftiteling.

OMC, Thursday, 24 June 2021 21:27 (one month ago) link

薔薇の葬列
Tijd voor deze klassieker van de modernistiese cienema. Funeral Parade of Roses is een zeer gewaagd inkijkje in de homoscene van Tokio aan het eind van de jaren zestig. Keurige mannen in pak (of anders een verdwaalde zwarte Amerikaan) die drankjes pakken met transboys en travestieten. Alles in strak zwart-wit geholpen door een 4K-restoratie (ja de underground van weleer krijgt dan toch respect). Drugsgebruik (heel serieus wordt die joint doorgegeven), orgieën, dansen met de stroboscoop aan. En toch het mooiste zijn de stille momenten: het zwijgzame straatprotest en de langzaam zinkende begraafplaats (Boeddha's in het water, subliem!) De modernistische foefjes komen allemaal langs (interviews met acteurs, de opname stoppen, monologen, citeren uit Griekse mythologie) en al blijf ik die altijd leuk vinden zijn het toch wel een soort clichés van die tijd geworden. Voor Nederlanders is er de bonusvervreemding dankzij de soundtrack met terugkerende experimentele versies van...'Daar wordt aan de deur geklopt'!

OMC, Saturday, 26 June 2021 08:07 (one month ago) link

Oh, die Funeral parade… staat hier ook in de queue.

Rote Lippen, Sadisterotica (Two Undercover Angels)
Jess Franco op z’n luchtigst en conventioneelst, de Duitse titel dekt de lading totaal niet. Onschuldige comedy/thriller en de groovy sixties maken het visueel net onderhoudend genoeg, voor de liefhebber dan.

The Taking of Deborah Logan
This is my jam! Geestesziekte en bezetenheid (van de/een geest) liggen dicht bij elkaar (of zijn andere namen voor dezelfde onbegrijpelijke fenomenen) en The Taking… is banking on that. Ook de found footage werkt deze keer prima. Kippenvel!

Censor
Filmcensor krijgt wat te verwerken via een film die herinnneringen ophaalt aan een weggestopt verleden. Mooi en stijlvol gemaakte ode aan de video nasties met een wat onbegrijpelijk einde, geheel in stijl.

Gaia
Ecologische body horror uit Zuid Afrika. De met paddestoelen overwoekerde lichamen deden me aan artwork van Baroness en Pig Destroyer denken, de paddestoelen aan de acid western Blueberry, geen slechte zaak. Beetje vaag maar ijzersterk qua mysterieuze sfeer en prachtige visuals.

The Funhouse
Van Tobe Hooper en het heeft zeker iets van de gekte van Texas Chainsaw Massacre. De kermisrides, robotica en maskers gecombineerd met bloederig geweld geven de film een hoog Bucketheadlandkarakter („loss of limbs cannot be guaranteed”), dus wel aan mij besteed, deze film. Een dieren-Freak Show, was dat na de afschaffing van mensen nog een ding ooit?

Blaka Skapoe, Saturday, 26 June 2021 11:47 (one month ago) link

Gaia ga ik ook even voor zitten.

OMC, Saturday, 26 June 2021 11:55 (one month ago) link

dat je nog kan slapen na zo'n combo MB :O :D

en er is natuurlijk nog een zwarte kat

KNEW IT.

Praesidenten
'Our trysts were clandestine and frequent.' Je ziet de Jeanne d'Arc-film al aankomen in dit ambitieuze debuut van Dreyer. De burgermeisjes lijden uiterst esthetisch onder de gore streken van rijke, witte mannen. Schitteren door afwezigheid: vrouwen uit de gegoede klasse. Die moesten verstopt zitten breien zeker. De film stamt uit 1919, maar is gebaseerd op een – vast vuistdikke - negentiende-eeuwse roman. In de traditie van de Grote Vertellers moet Dreyer daardoor verhaal in verhaal (in verhaal!) vertellen, die allemaal wel op hetzelfde neerkomen (zie boven). De chaotische structuur blijft behelpen, de micro-details mogen er wezen. Een fascinerend meta-moment zit in het begin, vervolmaakt aan het slot (pun!). Terwijl vader en zoon als hologige wajang-poppen door de gouden gangen van hun kasteel bewegen vermoed ik dat iemand van het dak gaat springen. Bracht The Game (met Michael Douglas als rijkeluiskind) een bewuste ode? Ik hoop het. Helemaal verleden tijd zijn de beelden, getint in basiskleuren. Een processie wordt een rode vlam, langzaam kruipend, waar het bloed niet heen kan. Ook de pianomuziek is ragfijn. Je hoort de de toetsaanslag, pedalen en foutjes. Zowel op het scherm als door de geluidsboxen maken we bijzondere wanddecoratie mee. Geen meesterwerk, wel een eerste meesterproef. 'But no reply did she receive.'

Ludo, Monday, 28 June 2021 06:28 (one month ago) link

海上花
Deze Hou Hsiao-hsien uit 1998 had ik net op de kijklijst gezet en -poef!- zomaar voor het eerst in de bioscoop, in gerestaureerde versie nog wel. Blijkt een unieke film. Een studie naar het leven van courtisanes in het Sjanghai van de 19de eeuw. Echt heerlijk traag, beetje gevaarlijk als je niet in vorm bent (je voelde het ongemak in de zaal) maar tegen het einde mocht hij van mij nog wel even doorgaan. Veel gedoe tussen de dames onderling maar de heren met poen helpen niet echt met hun gekonkel en olijke beloftes. De titel Flowers of Shanghai zet je een beetje op het verkeerde been want man oh man wat wordt er veel opium gerookt. Heel mooi in het lome ritme verwerkt met al die herhaling, zachte camerabewegingen, emotieloze gezichten, het zwijgen uit onbegrip en luiheid en toch ook de heerlijke drone met een paar verdwaalde trommeltjes die steeds maar blijf terugkeren. Altijd fijn om Michelle Reis te zien, hier omringd door allemaal prachtige vrouwen die net als de kijker nooit buiten komen.

OMC, Wednesday, 30 June 2021 21:53 (one month ago) link

oeh op de lijst.

The Kid
'A picture with a smile, and perhaps a tear.' De grote control freak houdt zelf(s) de emoties in de hand. Wat een ijdeltuit en schavuit was Charlie Chaplin toch. Als ze toen al splitscreens hadden gefixt, had ie alle rollen gespeeld! Goed, genoeg gedist. The Kid had ik opmerkelijk genoeg nog nooit gezien – zal 'm ooit wel te kort hebben gevonden. Tegenwoordig bevalt me dat juist.... The Tramp vindt een baby met een briefje. Een leesbril heeft hij nog niet nodig. Het leek me geiniger als ie die ergens uit zijn verfomfaaide uitdossing had getoverd. (Ludo denkt een leukere grap dan Chaplin te weten!) Thuis staan er allemaal volkse vrouwen voor het huis van de Vagebond te bivakkeren. Ik begon aan een theorie en imaginair artikel: 'why The Tramp is a pimp'. Verdere aanknopingspunten zijn er echter niet - helaas. Toch zijn de kinky, fysieke grappen wel het beste aan The Kid. Naast The Kid zelf dan! Later speelde Jackie Coogan een kale creep in The Addams Family, hier is ie een dotje met petje dat zelfs de taaiste harten doet smelten. Verdomd goed geacteerd. Daar kon de circusclown Charlie wat van leren. Ga ik toch weer... De lolligste sequentie draait om een bokswedstrijd tussen The Kid en een hoodlum. Om de jongens heen goedgeschminkte karakterkoppen als carnavalskoppen zo plastiek. Gemeen en hard. 'You wicked boy.'

Ludo, Thursday, 1 July 2021 06:26 (four weeks ago) link

oeh op de lijst.

Datvindjeleukhè?

Toch "volle" zaal bij Hou Hsiao-hsien. Verdenk dat een aantal mensen erin geluisd zijn door een juichende recensie. :)

OMC, Thursday, 1 July 2021 07:28 (four weeks ago) link

haha. Dat werd een lange zit.

Triumph des Willens
'Hier stehen wir.' Het blijft ongelooflijk hoe snel het kon gaan. Tien jaar was voor Hitler genoeg om een heel land achter zich te krijgen. Alle omstandigheden moeten in zijn voordeel hebben gewerkt. Het blijft dan – op zijn zachtst gezegd – jammer dat deze 'eenwording', blijkbaar alleen kon onder een gruweldictator, die met zijn nadruk op Eenheid vooral één enkele zondebok aanwees. In 1934 filmde Leni de Partijweek te Neurenberg. Het begint verbluffend. Hitler arriveert als een God. En Leni filmt zijn landing. Miyazaki-vliegmachine-magie op en top. Een machtskick van jewelste. Op straat vallen de Noord-Koreaanse toestanden mee – men lijkt oprecht enthousiast, met vele camera's in de aanslag. Niet veel later neemt het gedril het over. Schokkende hoeveelheden Ku Klux-tenten. Jugend na jugend. En allemaal hetzelfde kapsel. Meer scheidingen dan bij de notaris. Na de overdondering begin, beginnen de nazi-piefen te (s)preken. Ook de b-categorie modelleert zich naar Hitler. Inclusief het nasale geschreeuw. Enkel Goebbels heeft een lage, warme stem. Hitler zelf kan een aardig staaltje opzwepen, maar na een uurtje wordt zijn Ene Register van overschreeuwing doodvermoeiend. Blijft over, hässliche Hess. De slaafse, idolate blik. Het net te zwarte haar. Zijn ongeloof over wat hij, kleine Rudolf, allemaal heeft bereikt. 'Das Deutsch Volk ist glücklich.'

Ludo, Monday, 5 July 2021 06:38 (three weeks ago) link

Miyazaki-vliegmachine-magie op en top.

Ha, wow. Ook zo'n film die je door osmose denkt te kennen. Toch ook maar eens op de kijklijst. Maar nu we het over Nazi's hebben...

The Keep
De oudste film op mijn kijklijst, no more. Jarenlang wilde ik deze kijken, altijd afgekraakt door high-brow boomercritici die allergisch zijn voor Tangerine Dream soundtracks. Die soundtrack is overigens geweldig, een soort synthy Rheingoldachtigheid die op vreemde wijze precies past bij de stemmige beelden. Want dit is Michael Manns tweede film. Later las ik over de problematische productie (ging toch vaak mis in die tijd.) Mann had een film van drie uur in gedachte, er is ongetwijfeld over en weer heel veel cocaïne in het spel, en de studio pakt de film af en gaat knippen. Daardoor is de film bij vlagen onbegrijpelijk (hè, hoeveel soldaten zijn opeens dood? Wie is die guy? Jullie kennen elkaar 1 minuut en gaan krikken?) Je moet er dus zelf wat van maken. Het begin is geweldig, Duitse soldaten arriveren in een Roemeens bergdorp om een soort kasteel te onderzoeken. Daar is iets niet pluis en de hebzucht over een mogelijk zilveren kruis maakt iets diep in het gebouw wakker (geweldige scène trouwens). Een joodse wetenschapper (een onwaarschijnlijk slechte Ian McKellen) wordt uit Dachau opgetrommeld om inscripties te ontcijferen en je ziet wel dat er potentieel is voor iets interessants. Want het lijkt in eerste instantie een soort Joodse wraakfantasie, want wat als dit Golem is die de Joden kan beschermen tegen uitroeiing? Een of andere engel(?) denkt er anders over en probeert deze manifestatie van het kwaad te stoppen. Dan beginnen de special effects, in het begin wonderbaarlijk, daarna ouderwets, zich te wreken. Inmiddels natuurlijk een cultfilm die men tot final cut wil restaureren, al lijkt Mann het graag te willen vergeten.

OMC, Monday, 5 July 2021 07:23 (three weeks ago) link

The Mysterious X
'I inadvertently promised you my picture.' Deense klassieker uit 1913, waarin debuterend regisseur Benjamin Christensen – van het veel bekendere Häxan – zelf een bedrogen luitenant speelt. Voor die tijd is alles nog vrolijk. Het plagen van honden en kinderen blijkt (uiteraard) van alle tijden. Langzaam wordt het donkerder. Een schaduwspel van natuurlijk licht begint. Mist en moord hangen in de lucht, het yachtlife van de familie verbergt Nicolas Ray-achtige geheimen. (Hoe heette die actrice ook alweer?) Er verschijnt een (niet-figuurlijke) papieren olifant in de kamer. Knipsels en geheime briefjes. Kinderen en volwassenen – and yes the twain shall meet. Het meesterschap van Christensen toont zich in zulke vertelironie. Wij weten continu wat de bedrogene niet weet. Tot op het belachelijke af – wanneer de mysterieuze X in een hoekje van de kamer staat te schuilen, totdat de bedrogene zich verwijdert. Leuk zijn ook de terugkerende vogels. Christensen verbindt zo heel galant motiefjes op het dubbel-niveau privé-verraad en oorlogsverraad. Want inderdaad, de Wereldoorlog breekt uit. De luitenant heeft eigenlijk andere zorgen dan zijn (nogal misogyn hysterische) vrouw. Na een geslaagd eerst uur vliegt het laatste half uur, toch vrij onverwacht, melodramatisch uit de bocht. Remmen en duiven los! 'Are we going to pray for daddy tonight?'

Ludo, Thursday, 8 July 2021 06:30 (three weeks ago) link

een oorlogsfilm van Mann :O

Ludo, Thursday, 8 July 2021 06:31 (three weeks ago) link

Seksmisja
Ik was ervan overtuigd dat ik deze Poolse sciencefictionfilm uit 1984 hier had opgedoken maar kan niks terugvinden. Hoe dan ook, wanneer de Kuifje-achtige professor in het begin met een kekke draai van zijn rolstoel verschijnt, vermoedde ik een lange zit. Bijna twee uur Oostblok-SF doet rare dingen met de perceptie van tijd, maar door de luchtige toon valt het allemaal reuze mee. Twee wetenschappers worden ingevroren met het idee dat ze drie jaar later weer wakker worden gemaakt. Niet gerekend op WOIII, lolz. Ze worden diep in de 21ste eeuw wakker in een maatschappij louter bevolkt door vrouwen. Hoera! Maar toch niet, want er wordt door twee wetenschappelijke facties vooral gevochten over de vraag of ze moeten worden geëlimineerd of toch tot vrouw omgebouwd. Wel heel veel mooie vrouwen in de toekomst die graag even snel van kleren verwisselen. Prima twist tegen het einde die destijds in film vrij origineel was. De film als het geheel lijkt in eerste instantie een kritiek op militant feminisme maar ik denk toch dat Machulski uiteindelijk het communisme op de korrel neemt (zonder het kapitalisme en macho conservatisme te vergeten). Prachtig dat hij daar mee wegkwam, al lijkt het er steeds meer op dat dit soort regimes bepaalde satire, als een uitlaatklep, door de vingers zag

OMC, Saturday, 10 July 2021 08:31 (three weeks ago) link

Shanghai Express
Je hebt het altijd geweten en toch verbaast het me elke keer weer hoe bizar mooi Marlene Dietrich is. Von Sternberg doet ook heel erg zijn best om het charisma te optimaliseren met al die schaduwen, insinuaties en prachtige outfits. Oh ja, de rest van de film. Niet echt goed. Het begint veelbelovend in een druk Peking. Viezig pseudo-authentiek Oriëntalisme zoals we dat graag zien. Met een flinke dosis Westerse arrogantie in de mix. Allerlei nationaliteiten stappen op de trein en hebben hun irritante trekjes, eigenlijk verwachtte ik dat Shanghai Lilly ze een voor een uit de weg ging ruimen. Helaas, de vaart gaat er al snel uit. Iedereen van boord, iedereen weer aan boord. Langzaamaan wordt het ook een wat onhandige romance die de cool van Dietrich toch, enigszins ongeloofwaardig, aantast (die guys zijn nooit van haar niveau op een of andere manier.) Hoe dan ook vermakelijk, maar toen ik toch aan Kuifje moest denken had ik graag wat spannendere vervolgfilms willen zien met de verdere avonturen van Shanghai Lilly in China.

OMC, Saturday, 10 July 2021 21:16 (three weeks ago) link

Il grande silenzio
Geen uitgedroogde woestijntaferelen maar vergelijkbare desolaatheid van de sneeuw. Kinski, soundtrack van Morricone erbij in een erg cynische maar zeer geslaagde western.

Angel
Studente beunt bij in de prostitutie en belandt in een serial killerzaak, als slachtoffer maar ook als held natuurlijk. Mad respect voor de achtervolging op hakjes, sws het spannendste deel van de film. Leuke 80s popcorn.

Bloed, Zweet en Tranen
Had ’m al gezien en veel te mild gerate (drieëneenhalf). Ben geen fan biopics en hier zie je door het gejump door de drie levensfases ms wel waarom niet. Een mensenleven is teveel voor een film. Verder irriteerde Hazes me nogal. Echt wel een paar mooie liedjes gemaakt maar het was een nare man en de film maakt ook niet echt duidelijk wat zo’n Rachel in die vent zag en ziet (nou ja, nu is ’t een hossel, bitter gesteld).

Glissements progressifs du plaisir
De naam Alain Robbe-Grillet is wel bekend en je ziet al snel waarom. Moet denken aan John Zorns Theatre of musical Optics (de muziek in bewegingen van objecten, zonder geluid dus) en ook het album Absinthe van Naked City in de soundtrack. Inhoudelijk moet het allemaal nog wat inzinken, nog eens kijken, maar visueel en als ervaring heel bijzonder. Doet ook denken aan Jean Rollin maar dan een highbrow-versie, maar de hoofdrolspeelster mooi en bloot genoeg. Fantastisch.

Corona Zombies
Hier heb je natuurlijk lage verwachtingen en die worden ingelost. Helaas ook niet echt echt grappig, self aware (soundtracks van Goblin geplunderd, een personage genaamd Argento haalt Romero nog aan), de dub is absurd slecht (is het een grap?), er is gewoon niet veel aan.

Unfriended: Dark Web
Deze kon ik op m’n ouwe tv niet kijken want de lettertjes in de chatvensters waren te klein, maar nu ging het net (Messenger ternauwernood). Uitstekende online horror van voor de lockdown. De techniek is inmiddels al iets verouderd maar geen ergerlijke digibetenshit die veel van dit soort films verpest.

Blaka Skapoe, Sunday, 11 July 2021 14:39 (two weeks ago) link

mooi toeval OMC, ik reisde met de the Shanghai Express naar Rusland.

lol Corona Zombies. Grande Silenzio misschien wel de beste soundtrack van Morricone, nog gesampled door Thievery Corporation (oid)

The Scarlet Empress
'There is no emperor.' In seks gegoten horror vacui. Alle gaten worden gevuld! Zeldzaam modern eigenlijk, en dat voor een film uit 1934. Onze mindset wordt getoond via de opkomst van tsarina Catherine de Tweede. Op jacht naar orgasmen – om de Linda Meiden zomereditie te quoten. Zelden was de jonge meid Marlene Dietrich aantrekkelijker en veelzijdiger. Van onschuldig naar vilein. De samenwerkingen met Josef von Sternberg haalden het beste in beiden naar boven. Wat begint als een doodgewoon kostuumdrama verandert al snel in Ilja Pfeiferiaanse decadentie. 'And he can read an write.' Marlene dartelt om haar hofhouding, goedgeluimd en (sado)masochistisch. 'A fine bouncing healhy heir'. Terwijl de looks van de reuze-sets wedijveren met Jeroen Bosch en Pieter Brueghel fileert het scenario de decadentie van de monarchie, waar alles schijn-heilig schittert. Dietrich trouwt met een gek. Slaat de benen dan maar als Praalpaus onderkoeld over elkaar, om ze pas in haar geheime kamertje weer te openen. Ergens tussen Karin Bloemen en Madonnas sjanst ze door de beggars banquet-operette. Vol ronkende teksten en nauwelijks verhulde rape fantasies. Ik hoop dat de vele, extravagante standbeelden op de werkelijkheid zijn gebaseerd. Zij zijn in elk geval de enige die onderkoeld blijven! 'How could I have known such a degree of filial respect?'

Ludo, Monday, 12 July 2021 06:35 (two weeks ago) link

ik reisde met de the Shanghai Express naar Rusland.

Ha. Dat klinkt ook heel spannend. :) Ik was zaterdag al in een wat melancholische bui van "mooier dan dit wordt ze nooit."

OMC, Monday, 12 July 2021 06:57 (two weeks ago) link

… nog gesampled door Thievery Corporation (oid)

Ja, ik weet ook zeker dat ik het gesampled ken maar zag niks bekends op whosampled.

Blaka Skapoe, Monday, 12 July 2021 07:16 (two weeks ago) link

Estate violenta
Netflix doet gewoon een Zurlini restauratie. Mooie film uit 1959 met de jonge Trintignant (Carlo) die in zomers Rimini met zijn vrienden chillt. Maar het is 1943, de laatste dagen van Mussolini en dat is niet zo goed nieuws voor Carlo wiens vader een fascist van het eerste uur is en hem altijd buiten de oorlog heeft weten te houden. Bovendien wordt het strandplezier opeens door een laagvliegende jager verstoort. In de chaos ontmoet hij de jonge weduwe Roberta en schiet Cupido zijn pijlen in de roos. Roberta doet nog wat halfhartige pogingen om "het juiste" te doen maar tijdens een samenkomst in huize Carlo schieten bij het dansen definitief de vonken over (prachtige scène met een subliem 'Temptation' van Teddy Reno.) De strenge moeder van Roberta heeft wel door hoe de vork in de steel zit ("foute familie!" had ze al gewaarschuwd) net als de jonge schoonzus. Zurlini filmt het allemaal in stemmig zwart/wit met mooie mensen en zo lijkt het wat landerig naar een voorspelbaar einde te bewegen. Gelukkig vormen de laatste 15 minuten de terugkeer van het realiteitsprincipe met een zeer invoelbare oorlogsscène die het net even naar een hoger plan trekt. Niet zijn beste, maar het blijft een intrigerende regisseur.

OMC, Wednesday, 14 July 2021 21:20 (two weeks ago) link

Ja, ik weet ook zeker dat ik het gesampled ken maar zag niks bekends op whosampled.

merkwaardig, misschien interpolatie?

"mooier dan dit wordt ze nooit."

misschien was dat de X-factor van Marlene, dat men dat altijd denkt :-)

The Crowd
'All I want is an opportunity.' Film van een eeuw. Die van ons (en van mijn vader). King Vidor's The Crowd begint op the Fourth of July van 1900 en bestrijkt een jaar of dertig. Hele gewone jaren voor de hoofdpersoon. Een Alleman opgezadeld met vaderlijke verwachtingen en mannendruk. Zijn opgelegde Amerikaanse Droom is boven de massa uitsteken, maar het is juist de Massa die de Macht grijpt. Hoe heet ons individu? John Sim! Ik vraag me af of de makers van The Sims dat hebben geweten. Ook hier sticht de man een gezinnetje, probeert ie vergeefs alle ballen in de lucht te houden. De shots op kantoor zijn roemrucht. Een hypnotiserende stadsserenade met de klasse van Kafka en Sinclair Lewis' Babbitt. Een Koyaanisqatsi-massa stroomt uit door Vidor allemaal op locatie geschoten. Vrolijke vunzigheid verandert na een paar dates in de kleinburgerlijke fantasie. Weg is de orgastische waterval. Later krijgen we huisje-kruisje met een Death in the Family. Zoiets leidt in 'stomme' films vaak tot een niveaudaling, maar hier vinden we de man terug op kantoor. Malend. Hij loopt door de omstandigheden moderniteitsziekte nummer 1 op. Depressie in de pergola. Ook dat snapt de film. Een maatschappijkritiek van klein kloterig kapitalisme. We eindigen allemaal als trieste clowns. Doodgewoon de Joker. ' I'll be somebody now, I promise.'

Ludo, Thursday, 15 July 2021 06:35 (two weeks ago) link

Vanaf volgende week draait de lokale bios wekelijks een Wong Kar-Wai:

Chungking Express
Fallen Angels
Happy Together
In The Mood For Love
2046

Tickets voor Chungking Express in de pocket.
― willem, Thursday, June 10, 2021 11:03 AM (one month ago) bookmarkflaglink

Ja ik ga naar Fallen Angels (de eerste die ik ooit zag en toch nog steeds mij favoriet. Bovendien nieuwsgierig wat hij heeft uitgespookt met dat controversiële geremaster). En naar The Hand, die in EYE ook een paar keer wordt vertoond (heerlijk idee, uurtje film, hop naar huis).

― OMC, Thursday, June 10, 2021 12:27 PM (one month ago) bookmarkflaglink

Ja zit er aan te denken om ze gewoon alle vijf te pakken :)

― willem, Thursday, June 10, 2021 1:14 PM (one month ago)

Het retrospectief zit er alweer op, helaas. Wat een feest was dat. Was te laat met boeken voor In the Mood for Love dus die online moeten doen. Wat jammer was want ik denk dat ik het de mooiste vond van de vijf. Met Fallen Angels. Van de week afgesloten met 2046, verreweg de minste van de vijf.
Ik ga jullie verder niets nieuws vertellen maar parbleu wat een cumuluswolk aan mooie beelden is er in m'n brein achtergebleven. Sentimenten zijn af en toe op/over het randje corny maar de man weet op momenten bij mij alle right strings te pullen

willem, Thursday, 15 July 2021 13:40 (two weeks ago) link

Wel jammer dat Days of Being Wild en Ashes of Time niet zijn meegenomen, die wil ik toch nog eens graag op groot scherm zien.

OMC, Thursday, 15 July 2021 14:27 (two weeks ago) link

al vakantieplannen?
https://www.ifccenter.com/series/the-world-of-wong-kar-wai/

willem, Thursday, 15 July 2021 14:37 (two weeks ago) link

Daar pakken ze het weer groots aan. :) Respect. Zou wel heerlijk decadent zijn.

OMC, Thursday, 15 July 2021 14:46 (two weeks ago) link

In a Lonely Place
Oh, Nicholas Ray. Had ik pas door toen de film begon. Heerlijk onvoorspelbaar verhaal, eerst denk je Bogey doet zijn gebruikelijke ding, beetje roken, beetje stoer doen en met oneliners strooien. Het lijkt een Hollywood-satire te worden maar Ray heeft andere ideeën en mijnt de gewelddadige kant van het Bogart-persona waardoor het echt een eikel wordt. Gloria Grahame denkt daar anders over en helpt de worstelende scenarioschrijver richting het rechte pad. Tijdelijk. Bogart kan die moord nooit hebben gepleegd waardoor zijn opvliegers eigenlijk veel vulgairder worden. Wat dan ook leidt tot een onverwacht deprimerende conclusie. Een heerlijke balanceeract, erg knap gedaan.

OMC, Saturday, 17 July 2021 12:16 (two weeks ago) link

The Red Shoes
Vreemd hoe deze zo lang onder de radar is gevlogen. Technicolor 1948 stilo, wat een weelde. Het begint vrij Disneyachtig, ik verwachtte elk moment dat Dick van Dyke van een schoorsteen kwam gesprongen. Maar al snel wordt het een serieuze film over ambitie en opoffering voor de kunst. Ik wist van te voren dat er wat ging gebeuren en dat is dus midden in de film een surrealistisch meesterwerk in de vorm van de balletuitvoering van The Red Shoes. Buitengewone cinema en ook nog eens met een subtiele opbouw. Gewaagde timing want daarna volgt nog meer dan een uur film die hier eigenlijk nooit aan kan tippen. De wetten van het sprookje worden desondanks heel capabel gevolgd, dandybaas Lermontov (geweldige Adolf Wohlbrück) had gewoon steeds gelijk wat voor een fraai tegendraadse tragiek zorgt.

OMC, Sunday, 18 July 2021 09:12 (one week ago) link

goed weekend :-)

In a Lonely Place verdient eigenlijk een herkijk (stond me helemaal niet bij dat het over een scenarioschrijver ging meer, (h)eerlijk)

Cabiria
'Other hearts, other fears.' Rare jongens, die Italianen. Al in 1913 maakte Pastroni het epos to end all epi. De Libische Oorlog had het Vaderland een enorme ego-boost gegeven. Ze voelden zich ineens weer wereldheersers – Romeinen, inderdaad. Een vreemd soort nostalgisch oriëntalisme gericht op zichzelf. In een tijd dat films opnemen een weekje kostte, werkte Pastrone een dik half jaar aan Cabiria (waarin vooral Archimedes, Scipio en Hannibal schitteren). Zijn 'visione storica' is zo gigantisch dat ie bijna de hele oudheid lijkt te willen herbouwen, voor een uurtje of twee aan 'photodrama. Wat sneuvelt is alle subtiliteit. Het italianiserende van de Hollandse schilderschool, of het antieke van Vestdijk en Couperus dondert als de dakjes van tempels ineen. Neem alleen al het titelpersonage Cabiria. Zij wordt als kind door piraten ontvoerd, belandt in Carthago, en daarna? De talloze andere verhaalelementen maken het vrij ondoorzichtig. Om nog te zwijgen over de gecompliceerde, veel te belangrijke intertitels van D'Annunzio. Cabiria werd een echte filmersfilm. Het inspireerde ene D.W. Griffith. Nog zo'n fascist met een voorliefde voor foute grootsheid. Het fraaie psychedelische einde kan dit kaartenhuis niet redden. Pompeus als Mussolinie, gebronsd als Berlusconi. Film en Italië gezamenlijk op in de vaart der debiliserende volken. 'Vengeance is done.'

Ludo, Monday, 19 July 2021 06:43 (one week ago) link

goed weekend :-)

Ja, en dan ook nog eens Stalker bij de publieke omroep! Vanzelfsprekend niet om 23:30 op een zondagavond aan begonnen, ik ben niet meer 21 in een post-rave waas. Maar komt later altijd van pas. Off-topic: had voor het eerst in jaren zin in een landerige Zomergasten en werd op mijn wenken bedient (al dacht ik in het begin even dat het een lange avond over geld en afrekeningen met criticasters zou worden. :)

OMC, Monday, 19 July 2021 06:54 (one week ago) link

Doctor Sleep
Ter kalibrering en voor de gezelligheid een Stephen King-verfilming, nog steeds lastig blijkbaar, al is het natuurlijk vragen om problemen om een vervolg op The Shining te schrijven en vervolgens te verfilmen. Dat levert al meteen een irritatie op van het huidige tig-jaar-na-dato-fanservicen: het willen recreëren van de originele film. Hier gebruiken ze gelukkig geen computergegenereerde gezichten al schiet het met de look-alikes ook niet erg op. Veel uitleg in het begin en zo krijg je wel een film van 152 minuten, al moet ik eerlijk bekennen dat de vaart er redelijk goed inzit. Danny is volwassen en net als zijn vader alcoholist. Even is er de mogelijkheid voor een mooie, kleine film wanneer Danny/Obi Wan Kenobi een baan vindt in een dorpsziekenhuis en in samenwerking met de kat zijn "shining" gebruikt om stervenden zonder angst naar de dood te begeleiden. Helaas, want er is een groep bespottelijke vampiers die de shining mijnt van kinderen en die moeten natuurlijk gestopt worden. De climax leidt naar het Overlook hotel en is op zich wel knap nagedaan maar toch, weer dat bloed uit de lift, weer een gesprek aan de bar, weer dat doolhof in de sneeuw, laat het toch rusten.

OMC, Wednesday, 21 July 2021 07:24 (one week ago) link

Danny is volwassen en net als zijn vader alcoholist.

heh yeah but does he write?

ik zit nog moed te verzamelen voor de 'nieuwe' Space Jam, voor die nineties-flashback-trip.

Laberinto de Pasiones
'Ik ga wat nagellak opsnuiven.' Almodóvar, een man op viagra van zichzelf, was in zijn vroege jaren net wat leuker. Zijn oudste komedies zijn vaak leiper en iets minder verwrongen. Subtieler dan ook? Nee, dat niet natuurlijk! Zijn favoriete bezigheid blijft kruizen kijken (en grote kruizen dragen). Daarmee heeft hij de tijdsgeest goed in de smiezen. De obsessie met vruchtbaarheid en seksuele prestaties, de opkomst van nonbinariteit en het omarmen van alle mogelijke identiteitshokjes. Er is hier zelfs een a-seksueel aanwezig, maar die wordt snel genezen. Richting einde loopt een dame in een 'blootpakje' waar Madonna nog een puntje (pun!) aan kan zuigen - en dat trouwens ook zou doen een jaar of vijf jaar later met haar befaamde fotoboek. Goed. Het verhaaltje? Iets met de licht-allergische Sexcillia die naar de psychotherapeut moet ('de jongeren houden van therapie tegenwoordig'). Ook dat had Pedro dus goed gezien! De lacaniaanse psy wil vooral Cilia's vader neuken. 'Als je niet van experimenteren houden kunnen we het bij theorie laten.' De McGuffin die alle sextravaganza gaande houdt, zijn drie moslims in een eend, afkomstig uit de schurkenstaat 'Tiran'. Khomeini kijkt goedkeurend toe hoe zij een Freddie Mercuriaanse prins pogen te ontvoeren. Sketchy, schetsmatig en behoorlijk grappig. 'Je raakt aan alles gewend.'

Ludo, Thursday, 22 July 2021 06:30 (one week ago) link

Sexcillia

LOL. Ik zet hem voor de zekerheid toch maar op de lijst, ik zie de jaren 80-kleuren al helemaal voor me.

OMC, Thursday, 22 July 2021 06:56 (one week ago) link

The Scarlett Empress
Kijk haar nou weer in haar witte kozakkenpakje paraderen. Von Sternberg met zijn volgende HOe maken we Dietrich nog mooier? project. Pakt lekker bombastisch uit. Meteen een sappig sadistisch sfeertje (die gast die als klepel wordt gebruikt!) en de arme prinses die erin geluisd wordt om met een geflipte kroonprins te trouwen. Dietrich doet nog grotere ogen. Nee, niet huilen. Lekker veel schaduwen daarna in het paleis waarmee Von Sternberg prima Catharina kan laten uitbroeden tot de sekstsarina. De scène dat ze met ironische oogopslag de soldaten uitcheckt is geweldig maar het mooist vond ik toch het shot van Dietrich in bed achter een sluier waardoor ze haast abstract wordt. Androgyne Catharina die naar de troon wordt gedragen is een fijne climax maar ik had eigenlijk wel zin in meer.

OMC, Saturday, 24 July 2021 22:16 (one week ago) link

Scarlet met een t.

OMC, Saturday, 24 July 2021 22:17 (one week ago) link

Out of the Past
Degelijke noir uit 1947 met Robert Mitchum als ex-detective die geconfronteerd wordt met een zaak uit het verleden terwijl het net lekker een eenvoudig leven ambieerde. Mooie opbouw met een lange flashback waarin de jonge Kirk Douglas als bad guy Mitchum op pad stuurt om een dame op te sporen die hem had neergepaft en meteen een flinke duit verduisterd. Dat gaat richting Mexico en de dame is natuurlijk te mooi om erbij te lappen. Terug in het heden moet Mitchum opnieuw een klusje klaren, maar hij heeft met zijn lodderogen door dat hij erin wordt geluisd. Dat leidt tot allemaal heerlijke streken maar zoals wel vaker bij film noir wordt alles veel gecompliceerder dan nodig lijkt, ook omdat de moraal van de tijd zich er tegen aan bemoeit wat resulteert in een wat onbevredigend einde.

OMC, Sunday, 25 July 2021 18:22 (six days ago) link

zo confusing, die Out of the Past. Herinner me wel de buiten-sfeer nog altijd. :-)

The Squaw Man
'If you are an honest man you may kiss me goodbye.' Jan van Loy schreef een decennium terug een aardige roman over de begintijd van Hollywood. Deze film komt uit die periode, van die plek. Toen de archetypen werden uitgevonden. Het onontgonnen Westen vormde op dat moment een 'tabula rasa', waar nog geen Hollywood (be)stond, maar wel ruimte genoeg aanwezig was om aan een grootse droom te bouwen. Het plot spiegelt die ontstaansgeschiedenis van Hollywood – en van Amerika an sich. Toeval? In het Oosten heerst de geldzwendel. Het gokken op anderen. Zo beland je vanzelf in de schulden, en ben je door het old boys network wel gedwongen mee te gaan in de hoofd-dekselse geldmarathon. Dustin Farnum neemt de benen naar een rauwe plek waar de conflicten gewoon met pistolen worden beslecht. Met 'echte' kracht. Lichaam tegen lichaam. Dicht bij de natuur komt een de Indiaanse Nat-u-ritch (!) 'm te hulp. Een vonk slaat over. Misogynie en miscegenation strijden om voorrang. 'Poor little mother.' Het verhaal wordt almaar warriger. Ik sloeg vooral aan op de archetypische mystiek. De magic 'injun' bidt, smeekt, en schiet. Een beetje Malick zie je in 1914 al in de religieus weidse gebaren. Of kwam het toch doordat iemand allerlei romantisch-klassieke clichés onder mijn versie had gezet? 'You all give me a sniff of your guns.'

Ludo, Monday, 26 July 2021 06:33 (five days ago) link

zo confusing, die Out of the Past.

Oh gelukkig, dacht dat het weer aan mij lang. :)

OMC, Monday, 26 July 2021 06:44 (five days ago) link

The Sound of Belgium
Documentaire over New Beat, iets wat ik met de nogal niksige Confetti's associeerde maar dat was (uiteraard) het topje van een ijsberg. De elektronische muziek, ook Front 242 komt aan bod, was ook daar een hele beweging waar ik toch meer de lol en belang van inzie dan ik destijds in mijn wat rockistische anti-house-houding had willen toegeven.

Laurin
Het treuzelt allemaal wat maar visueel is dit Hongaars/Duitse gotische sprookje een plaatje, zoals je bijna verwacht.

Le porte dell'inferno
Een Lenzi die aan de man wordt gebracht met Fulci's stamp of approval maar het is niet best. Gedoe in grotten waar een eindeloze vogelspinnenscene het enige is wat me bij zal blijven, enkel door de lengte.

Duelle
Deze had ik al eens bekeken maar werd geplaagd door wegtrekkers dus stond op planning voor herbekijken. Ook weer een visueel feestje, maar vond het deze ook wel wat treuzelen, al heb ik het nu wel zonder wegtrekkers gered.

Cashback
Meh, unlikable dude vindt, dus onverdiend, liefde. Vrouwen zijn slechts windowdressing, lustobject óf hysterisch.

Come una crisalide
Deze neo-giallo konden wel wat van Cashback's production values. Het is al aan de gewelddadige en sleazy kant en dan moet je met veel stijl en kwaliteit komen om daar mee weg te komen en daarin slaagt Luigi Pastore dus niet, ondanks de soundtrack van Goblins Claudio Simonetti.

Blaka Skapoe, Monday, 26 July 2021 17:48 (five days ago) link

toch hoor je nooit meer iets van die New Beat-ers. Geen herwaardering of retro-opleving. Noodzakelijke temporele fase voor België alleen? :P

goh Cashback, vond ik 10-15 jaar terug nog leuk, maar zou nu echt niet meer kunnen nee (en toen ook niet maar hey, lekkere wijven)

geen stukje van mij vandaag, want ik worstel me heel goedgetimed door Leni's Olympia.

Ludo, Thursday, 29 July 2021 06:30 (two days ago) link

Mandibules
De surrealistische houtje-touwtje-films van Quentin Dupieux blijven bescheiden hun weg vinden naar de Nederlandse bioscopen. Ik liet me gewillig meeslepen en heb toch weer een paar keer flink moeten lachen om deze Franse ode aan Dumb and Dumber, man, man wat een legendarische domme lui. Ultra-loser Manu krijgt een makkelijk klusje aangeboden, gewoon een pakketje afleveren met de auto. Dus steelt hij een verrotte Mercedes. Samen met zijn net iets snuggere kompaan Jean-Grab gaat hij op pad, om erachter te komen dat er een gigantische vlieg in de kofferbak ligt. Dat verandert de plannen! Domme zet volgt na domme zet. Zoals meestal bij Dupieux is het misschien niet helemaal geslaagd maar met zijn eigenwijze durf weet hij toch te vermaken. Adèle Exarchopoulos steelt redelijk de show met een ableistische performance waar de Farrelly's trots op zouden zijn.

OMC, Thursday, 29 July 2021 07:45 (two days ago) link

Zag Mandibules onlangs in de bios nadat de trailer nieuwsgierig maakte. Ben niet bekend met het werk van Dupieux, weet ook niet of dat cruciaal is, maar vond het wel wat magertjes. Op momenten zéér vermakelijk maar het vergeefs zoeken naar duiding maakte toch dat ik onvoldaan de zaal verliet.

willem, Thursday, 29 July 2021 08:37 (two days ago) link

Mja, met Dupieux is het, met uitzondering van Realité, altijd ergens zoals je beschrijft. Na verloop van tijd weet je dan waar je aan begint met zijn films. :)

OMC, Thursday, 29 July 2021 08:48 (two days ago) link

Staat overigens op Youtube, die Sound of Belgium.

Blaka Skapoe, Thursday, 29 July 2021 09:22 (two days ago) link

ピストルオペラ
Onwaarschijnlijk goede film van Seijun Suzuki (van Branded to Kill, Tokyo Drifter faam). In 2001 remixt hij zijn beroemde werken op glorieuze wijze. Wat een camerabewegingen, gebruik van kleur, theater, poëzie, humor en sensualiteit. Verhaal doet er niet toe, iets met een hitlijst van huurmoordenaars zodat iedereen in het gilde elkaar een kopje kleiner probeert te maken. Na 5 minuten weet je al dat je naar iets totaal unieks kijkt. Pistol Opera deed me nog het meest aan Hausu denken wat betreft esthetische vrijheid. Een laat meesterwerk.

OMC, Friday, 30 July 2021 21:37 (yesterday) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.