Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (thirteen years ago) link

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (thirteen years ago) link

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (thirteen years ago) link

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (thirteen years ago) link

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (thirteen years ago) link

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (thirteen years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (thirteen years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (thirteen years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (thirteen years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (thirteen years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (thirteen years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (thirteen years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (thirteen years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (thirteen years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (thirteen years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (thirteen years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (thirteen years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (thirteen years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (thirteen years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (thirteen years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (thirteen years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (thirteen years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (thirteen years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (thirteen years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (thirteen years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (thirteen years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (thirteen years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (thirteen years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (thirteen years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (thirteen years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (thirteen years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (thirteen years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (thirteen years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (thirteen years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (thirteen years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (thirteen years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (thirteen years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (thirteen years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (thirteen years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (thirteen years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (thirteen years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (thirteen years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (thirteen years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (thirteen years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (thirteen years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (thirteen years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (thirteen years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (thirteen years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (thirteen years ago) link

She Dies Tomorrow
Intrigerende psychologische horror. We zitten in onheilszwangere sfeer van de geestelijke verdichten. Wat is echt, wat niet, dergelijke mysterieuze (onbegrijpelijke) films kunnen makkelijk saai worden maar het gaat hier goed, o.a. door de prachtige beelden, zoals de microscopische intermezzo's zoals in Szindbád of Brakhage en Strickland. Nu al zin in een second viewing.

Blaka Skapoe, Friday, 7 August 2020 09:52 (one month ago) link

旺角卡門
Er komt een nieuwe Wong Kar-wai aan dus ik zit wat films van hem te herkijken (toch wel handig die stoffige DVD-box). Maar zijn debuut, As Tears Go By (1988) had ik nog niet gezien, al was het omdat de film werd gedaan als een Mean Streets rip-off. Daar zit wel wat in met zo'n crimineel die relatief in controle is maar een tragisch plichtsbesef heeft ten aanzien van een ongeleid projectiel. Dat is dus vrij voorspelbaar. Maar qua vorm zie je al dat er grootsheid aan zit te komen. Vreemde neon-shots, rennende camera's, onverwachtte slo-mo's, hij heeft het nog niet helemaal onder controle maar de basis is er. Maggie Cheung komt met mondkapje langs en wordt vol liefde in beeld gebracht. Net te lange film ook, het voorspelbare bloedige einde, nog helemaal in de Hong Kong-traditie, was al overbodig. Ik had zelf voor de romantische afslag gekozen (en wat minder boos gehol.)

OMC, Saturday, 8 August 2020 22:30 (one month ago) link

W.R. - Misterije organizma
Super cult deze Joegoslavische film uit 1971. Begint als een documentaire over de psychoanalyticus Wilhelm Reich, nu bijna vergeten maar ooit de meest radicale leerling van Freud die een klassieke studie over repressie en fascisme schreef, naar Amerika vluchtte waar hij door zijn radicale ideeën over orgon-energie uiteindelijk in de gevangenis belandde. 'Cloudbusting' van Kate Bush gaat over hem, Burroughs was fan, Deleuze & Guattari ook. Hoe dan ook, intrigerend begin waar steeds meer een Joegoslavische seksuele/feministische kritiek op staats-communisme doorheen wordt verwerkt inclusief semi-realistische seksscènes. Erg origineel en de ladies zijn echt heel leuk. Ik hink uiteindelijk op twee gedachten. Voor 1971 superradicaal en noodzakelijk maar in 2020 een curiosum. Politiek is zijn arbeiders democratie, een soort relaxed en vrij communisme, nog steeds aantrekkelijk maar seks is inmiddels overgewaardeerd, een obsessie uit de vorige eeuw voor engiszins gênant geile mannetjes. En toch de vrouwelijke kant maakt dit nog steeds tot een aantrekkelijke film, lekker gefilmd en met 84 minuten helemaal perfect qua duur, zeker voor dit soort eksperimentele cinema.

OMC, Sunday, 9 August 2020 22:27 (one month ago) link

☝️ Yes, nice one. Ik verbaasde me over de heftigheid van de therapieën en de boekverbrandingen, dat laatste in de "vrije wereld" nog …

Blaka Skapoe, Sunday, 9 August 2020 22:54 (one month ago) link

Zo die therapieën inderdaad, was wel erg van die tijd, alle blokkades opsporen en wegnemen (primal scream therapie is er nog zo een). Ergens heeft het ook wel wat. Hoe Reich vervolgd werd blijft raar, je gaat toch denken dat hij iets op het spoor was. Maar goed, als communist in de tijd van McCarthy lijkt het ook weer niet een heel vreemd lot.

OMC, Monday, 10 August 2020 06:36 (one month ago) link

oehhh. nooit van gehoord, van man noch film, op de lijst voor dit mannetje. :P

The Birth of a Nation
'The bringing of the African planted the first seed of disunion.' Hoe lang lukt het complotddenker Griffith om zijn karma schoon te houden? Nog geen tussentitel dus, want bovenstaande is de eerste. The Birth of a Nation kijken, lijkt meer op het drinken van een gifbeker. Het is een film zo berucht dat ie alleen mee kon vallen. Dacht ik. Hoopte ik. Niet dus. Drie uur lang beweert Griffith de meest onware dingen. Maar het ware de critici van zijn film die hij 'Intolerance' verweet. Griffith is minstens zo'n treurige zelfgeiler als Trump. Bij verschillende scenes benadrukt hij dat het 'historical fascimiles' zijn, 'exact in size and detail'. Dat alles doet zijn 'vicious doctrines' niet vergeten. The Birth of a Nation zorgde ervoor dat de Ku Klux Klan enkele maanden na verschijning een revival beleefde. Zo bezien is DW een DJ van de ophits-zender Radio Télévision Libre des Mille Collines, en ook hij schermt graag met 'onze vrijheid' die in gevaar is. Door de ander. Meer bepaald, door de tot slaaf gemaakten. En anders is het gewoon de schuld van scalawags en carpetbaggers. Wie nog durft moet eens opletten hoe de Afro-Amerikaanse acteurs (nou ja, hun blackface-vervangers) altijd het verst naar achter staan op het scherm. En staan ze voorop, dan schuift er een blanke tussen hen en de kijker. Er kan geen menselijke kwalificatie vanaf. 'And none grieved more than these.'

Ludo, Monday, 10 August 2020 06:46 (one month ago) link

op de lijst voor dit mannetje.

Videodromski is even bezig met onderhoud, je krijgt binnenkort bericht. ;)

OMC, Monday, 10 August 2020 08:34 (one month ago) link

hulde!

Ludo, Monday, 10 August 2020 10:40 (one month ago) link

爛頭何
Shaw Bros ahoy! Deze kung fu-kraker uit 1979 kan met de internationale titel Dirty Ho al bijna niet tegenvallen. Doet het ook niet. Heerlijk verfrissende komische toon die goed wordt aangevoeld door Gordon Liu met zijn snorretje. Bijna de hele film doet hij een beetje nerdachtig alsof hij niet kan vechten wat tot allerlei surrealistische spookgevechten leidt. Wijnproeven is nog nooit zo vreemd geweest! Beetje ableism, beetje homo-erotiek, doe er allemaal bij. Een van de betere films uit het genre wat mij betreft ook omdat het wraak-narratief eindelijk eens wordt genegeerd.

OMC, Wednesday, 12 August 2020 22:15 (one month ago) link

hahohoho ableisme en nerds in een kungfu film :D

Reason, Argument and a Story
'Waarom is onze intellectuele vriend zo ongelukkig?' De Indiase regisseur Ghatak had iets met mannen in een midlife crisis. Ik denk dat zijn ziel zelf nooit een andere fase dan de middelbare heeft gekend. (Zie ook Woody.) Altijd lokte de drank, de zelfdestructie, om de angsten voor te zijn, en zo bleef zijn genialiteit vaker verborgen dan hem lief was. In de film met de kantiaanse titel speelt hij zijn kapotte zelf, een zuiplap die door zijn vrouw wordt verlaten. ('Probeer een normaal mens te zijn.') Hij verkoopt zijn ventilator en moet vertrekken op de spirituele, surrealistische reis die je wist dat zou gaan komen. Maar hier dus in weelderig Indiase stijl. Met stapels tabla's, interpretatieve dans en zangeressen. De liedjes zijn herinneringen aan wat nooit was, en nooit zal worden. De Bengalen, om te beginnen. Een ander thema van de auteur. Ook die helften werden nooit gelijmd. Samen met zijn reiskompanen (symbolen voor land en zoon) dwaalt hij als dakloze door een dakloze maatschappij. In vrije, al dan niet metafysische associatie van tekst, klank en daad. Noem het intuïtieve wetenschap. Ik moest aan Gomes denken, en zijn hermetische oeuvre. Alles kan in in subjectivistische folklore. Er is plaats voor semantische discussies, politieke theorie, en absurde humor. Ik begreep er weinig van, maar het was wel mooi. 'Waarom stopte je?' 'Het liedje.'

Ludo, Thursday, 13 August 2020 06:50 (one month ago) link

情牽拉麵茶
Ramen Shop begint met het meest Japanse shot ooit: een veld, een trein de ene kant op, een fietser de ander. Toch komt regisseur Eric Khoo uit Singapore. Een aparte, wat sentimentele arthouse film over familie en voedsel met een intrigerende meta-Aziatische blik. De jonge ramen-kok Masato verliest zijn afstandelijke vader, zijn moeder was al eerder overleden. Op zoek naar zijn jeugdherinneringen in Singapore komt hij in contact met een blogster die hem een beetje de weg wijst ook richting overgebleven familie. Verrassend genoeg komt de Tweede Wereldoorlog ook nog langs, reden waarom oma een relatie met een Japanse man niet zag zitten. Veel mooie shots, lieve Aziatische moraal maar vooral een eyeopener over de keuken van Singapore. Nooit geweten dat die zo eigenzinnig is, een soort alles-in-een-cuisine.

OMC, Friday, 14 August 2020 21:17 (one month ago) link

ホーホケキョとなりの山田くん
Zo en met My Neighbors the Yamadas heb ik dan toch alle Ghibli's gezien. Deze van Takahata uit 1999 is weer een buitenbeentje, een liefdevol portret van een Japans gezin met oma met allerlei alledaagse besognes. Geanimeerd in een subliem minimale stijl met veel wit, weinig lijnen en zachte kleuren. Soms wordt de dagelijkse praktijk surrealistisch al dan niet aangelengd met een liedje of een beroemde haiku. Wat aan de lange kant voor wat het is, maar zeer vermakelijk en vooral eigenzinnig.

OMC, Saturday, 15 August 2020 21:54 (one month ago) link

alle Ghibi's, wow. *BADGE*

October: Ten Days That Shook the World
'De tijd van woorden was voorbij.' In 1927 kon de Sovjetrevolutie op haar laatste benen nog even zinnig lijken. Haar felste aanjager Lenin inmiddels al een paar jaar dood. Trotski werd precies in de herdenkingsmaand verbannen. Beiden 'schitteren' in deze film van Eisenstein, waar Stalin juist schittert door afwezigheid. Wat dat betreft lijkt de film behoorlijk eerlijk. In een letterlijke en figuurlijke beeldenstorm worden er geen doekjes om gewonden. Onverbloemd agressief, nationalistisch en misogynistisch rolt het wiel der vooruitgang verder. De gewelddadige 'pacifisten' wilden niet praten met de tijdelijke regering – 'the government is powerless' – en al helemaal niet met de mensjewieken (die bizar veel screentime krijgen). Onderdrukten gedragen zich als de machtigen, die ze eerst nog haatten. 'The same old story', stellen de sloganeske tussentitels, per ongeluk correct. Lokale heldAntonov-Ovseyenko speelt zichzelf, en werd weer tien jaar verder doodgeschoten door Stalins eskaders. Zelfs de dubbelrol van held in het echt en on screen, kon hem blijkbaar niet redden. Het beste shot houdt het orgastische editing even in toom. Een wit paard rijst ten hemel. Symbool van de goede zaak. Even later dondert het in de rivier. Een uur of wat later hijst een burgerman de witte vlag. Je voelt de sympathie van Sjostakovitsj in de muziek. De overgave.

Ludo, Monday, 17 August 2020 10:55 (one month ago) link

빈집
Yeah, Korea. Alweer een relatief oudje van Kim Ki-duk uit 2004 (laatst uitgezonden door Canvas). 3-Iron is een fraai liefdesverhaal over een jonge man die inbreekt in huizen wanneer de bewoners op reis zijn en dan een beetje kookt en chillt maar ook kleine dingen repareert. Heel behendig maar hij is niet erg op zijn hoede. Dus op zoek naar een andere woning. In een patserige villa waant hij zich alleen maar wordt hij gadegeslagen door nieuwe compagnon. Heel lang wordt er tussen beiden geen woord gesproken (heerlijk). Natuurlijk gaat het mis en dan zijn er toch nog wat spoken uit het autoritaire verleden. Veel achteloze maatschappijkritiek in dit niet-metafysische spookverhaal (ja, ik kan er niets anders van maken :) met een fijn einde. Onder de 90 minuten ook nog eens!!

OMC, Wednesday, 19 August 2020 21:42 (one month ago) link

jaa Bin-Jip! (favoriete film aller tijden, of close to that, van mijn zusje) :-)

Two Stage Sisters
'Who knows what's beyond the stage can understand the stage.' Een Chinese klassieker uit de tijd dat het land nog hardcore communistisch was. Het propaganda-gehalte valt gelukkig mee, althans, aanvankelijk. Eerst en vooral brengt de film een heerlijke verdubbeling. Films naar toneelstukken zijn meestal vreselijk – films over toneel daarentegen! Uit zichzelf al meta. Nep op nep is pas echt echt, zoiets. Two Stage Sisters gaat over twee 'zussen', die in de jaren 1935-1950 langzaam carrière maken in de Chinese operawereld. Van het platteland naar de grote stad. Shanghai Neon. Ze zingen (dus) veel, en de liedjes leveren ook het 'Griekse' commentaar. Waar het plot met bakken vol sentiment smijt, is de boodschap van de eerste helft heldhaftig modern. Leve de moderne vrouw die zich niet langer laat prostitueren, een stoere tante ontsnapt aan haar lot (en aan een Colonel Park-manager). 'We zijn geen lastdieren.' De andere zus raakt echter alsnog verleid. Gold diggen of artistieke integriteit, that's the question. Uiteraard kiezen de makers in deze dialectiek voor de zuivere graat. Om tot het correcte einde te komen is er wel een rechtbank nodig. Het aanvankelijke slot werd gemangeld 'op verzoek' van de Staat. O tragische ironie. Ware zelfverheffing wordt de zussen toch niet gegund. Natuurlijk niet. 'Je moet begrijpen dat het politiek is.'

Ludo, Thursday, 20 August 2020 06:50 (four weeks ago) link

favoriete film aller tijden, of close to that, van mijn zusje

Aaah. Sowieso wel een arthouse-kraker destijds als ik zo de archieven doorspit.

Nep op nep is pas echt echt, zoiets.

Haha, is wel zo.

OMC, Thursday, 20 August 2020 07:05 (four weeks ago) link

Saf
Een man die te eerlijk is, je ziet het niet zo vaak (de titel betekent „Head Cage”, maar de hossel voor het dagelijks brood met een gezin het vooruitzicht in de explosieve nieuwbouw in neolib Erdoğans İstanbul dwingt hem uiteindelijk toch op de knieën. Hoofdrolspeler Kamil is niet gelijk het meest captivating personage, als zijn vrouw Remziye de hoofdrol overneemt trekt het de film vlot.

Possessed
Artyfarty film over hoe we allemaal aan onze mobieltjes ten onder gaan enzo. Hoogdravend en irriterend.

Silip
In een dorpje in de Filipijnen bezoekt een stadse zus haar katholieke zus. Mannen doen er niet erg aan consensuele seks. Enfin, dat keutelt ff aan maar escaleert dan op uitzonderlijke wijze helemaal uit de hand. Bizarre film, bedankt Mondo Macabro!

‘ピノキオ√964’ (964 Pinocchio)
Ook bizar is deze Japanse film, beetje in de hoek van Tetsuo. Ook hier gaat alles op 11 in de tweede helft na een wat traag begin waarin de ontsnapte sexslaaf zijn geheugen terug weet te winnen. Maar wat er toen gebeurde zal je verbazen …

Blaka Skapoe, Thursday, 20 August 2020 12:50 (four weeks ago) link

964 Pinocchio

Oh ja, die staat al een tijd op de lijst, maar moet wel in de juiste stemming zijn voor dit soort olijke Japanse rariteiten.

OMC, Thursday, 20 August 2020 12:57 (four weeks ago) link

loool the truth about Pinocchio finally revealed. (Er is ook een nieuwe versie in de bios, met Benigni, maar nog niemand over gehoord.)

Ludo, Thursday, 20 August 2020 14:09 (four weeks ago) link

Raw
Ik ben eigenlijk niet meer zo'n held als het op de echt nare bodyhorror aankomt, maar ja Vitamine Cinema trok me in dit geval over de streep (zitten toch echt steeds prima "inhalers" tussen.) Ik dacht eigenlijk dat het een Canadese film was, Cronenberg thematiek, zo'n betonuniversiteit, leuk Eric's Trip meisje met grote sjaal maar dat platte landschap komt uiteindelijk te bekend voor en regisseuse Julia Ducournau is dan ook Française. Mooie, nare film zonder al teveel verhaal maar heel veel symboliek en motieven rond vlees, vrouwelijke seksualiteit, genetica, de mens als dier en dat aangejaagd door het proto-fascisme dat ontgroeningsrituelen zijn. Veel mooie, soms unieke scènes, waaronder zelfs een uiterst geslaagde seksscène. De gedachten begonnen de laatste 20 minuten te dwarrelen en ergens zag ik de diverse eindes ook wel aankomen. Hoe dan ook, niet zo zeer fijne als wel gedurfde film.

OMC, Friday, 21 August 2020 21:26 (four weeks ago) link

Zie nu pas de originele Franse titel, Grave, die wat minder in your face is zeg maar.

OMC, Friday, 21 August 2020 21:38 (four weeks ago) link

Grave is een mooiere titel, ja.

Verbaasde me dat de (in mijn ogen bescheiden/gezonde) beharing voor veel mensen al als disturbing werd ervaren.

Orties, waarvan je een poku hoort in de film is ook wel een fascinerend groepje …

Blaka Skapoe, Friday, 21 August 2020 23:35 (four weeks ago) link

Zo die Orties kwam keihard. Bijna niveau Schoolly D in Bad Lieutenant.

Met veel mensen bedoel je Amerikanen? 😏

OMC, Saturday, 22 August 2020 08:44 (four weeks ago) link

ghehe. inderdaad kon het gemakkelijk een film van (de zoon van) Cronenberg zijn.

ik was zondag bij een lezing van Kevin Toma over Crash (die daarna ook getoond werd) en die toonde ook Raw/Grave als voorbeeld van Cronenbergs invloed. (maar dan feministischer).

vond Raw/Grave geiler dan Crash - en dat als Partij voor de Dieren lid - al heeft Crash ook veel haar. 😏

Ludo, Saturday, 22 August 2020 10:36 (four weeks ago) link

Escort
Naar oerhollands gebruik uiteraard te stereotype (escortdame is volks type, rijke vent is perv), maar overall geen onaardige film door de performance en een enkele aardige plot twist.

The Fall Of The Cabal
Tja, in deze tijden van gecancelde events heb je tijd en ik zie het op de weg geschreven als ik de brug op fiets na m'n werk: "Watch fall of cabal". Het is dus Janet Ossebaards epos over "Qanon". Gewapend met een iStock account en Google Imagesearch en veel te veel tijd legt ze uit hoe alles samenhangt: het is allemaal in scene is gezet óf een knullig gecodeerd pedonetwerk. In drie uur weet ze wel naar een apotheose toe werken waarin Trumps gekkigheid allemaal crumbs zijn die anoniempjes op internet duiden als de komst van de messias. Als je denkt: nou, kom maar met het bewijs, wordt je nogal eens te verstaan gegeven dat je zelf maar research moet doen. Het is een wonder dat Ossebaard nog leeft!

Blaka Skapoe, Sunday, 23 August 2020 17:24 (three weeks ago) link

dat je zelf maar research moet doen

ah dat is dus ook een soort "code" (zie Doutzen Kroes op Insta laatst)

Repentance
'One man of reason outweighs a thousand idiots.' Niet dus. In de Sovjet-Unie liepen duizenden Eichmannetjes rond, die nimmer nadachten – ter meerdere ere en glorie van het grote goed. Daar mag een individu best voor sneuvelen, zo lang ze het ten minste zelf niet waren. De Georgische regisseur Abuladze ridiculiseert de bureacraten met verve. (Zozeer zelfs dat de film een rol in de perestorjka van Gorbatsjov had.) Van een afstand valt er veilig te grinniken om de waanzin. Ooit heerlijk gefileerd door Forman. Abuladze heeft echter grootsere plannen dan een zwarte komedie. Hij gaat haast te Europees te werk, met een chique beeldtaal en breedvoerige opera-vibes. Ongetwijfeld ironisch bedoeld, maar het werkt soms tegen zijn film. De kozijnen van de raamvertelling staan gelukkig stevig. Een dode Sovjetschurk wordt steeds opgegraven. Het lijkt dan een spiritueel verhaal van Toergenjev. Is het de zoon, die zijn vader de heilige geest geeft, peinsde ik. Neen, al worstelt de kleinzoon met een derde generatie daderstrauma. Zijn ('dode') oom rekent af met kerk en kunstenaar. In een pijnlijk mooie scene wedijvert de film met Idi i Smotri. Stambomen worden uitgeroeid. Families verpulverd. 'Wil je me toevoegen aan je lijst van bewonderaars?'

Ludo, Monday, 24 August 2020 06:47 (three weeks ago) link

Tarzan's Secret Treasure
'Movies? What's that?' 'Wait til you see.' Jazeker, my first Johnny Weismuller. Zijn 'sonny' Boy speelt grappig genoeg een grote(re) rol. Tarzan heeft Jane hier al, en dus het onvermijdelijk krullekopperige kind. Ze leven 'beyond all the trails known to white hunters', in hun eigen Beekse Bergen. De zowaar werkelijk sfeervolle openingsscène wisselt onderwat(er)rotiek en een speeltuin van dollende beesten af. Laten we er maar niet over nadenken hoe die knappe dierenstunts werden bereikt... Lang duurt het paradijsje niet, zoals de film toch al toepasselijk economisch wordt verteld, op het ongeduldige af zelfs. Als in een sprookje duikt zoonlief richting het Kwaad. 'Gold no good', zegt Johnny, maar het is te laat. Junior hengelt het wereldwijde web van het kapitalisme binnen. En met de hebberige buitenwereld worden alle stadia van ellende doorlopen. De onvermijdelijke progressie van de vooruitgang, grapt de dromerige neokoloniaal Barry Fitzgerald dronken. Op en top de imagologische Ier. Tarzan zelf blijkt weinig meer om het lijf te hebben dan flauw gestaalde Flintstones-humor, totdat hij heel even, haast per ongeluk, metafysische vibes aantikt. De witte mannen hebben fotocamera's bij, willen hem ook visueel vangen. Dat laat Tarzan echter absoluut niet gebeuren. 'No mechanical contrivance can compete with the voice of a living creature.'

Ludo, Thursday, 27 August 2020 06:49 (three weeks ago) link

The Mystery Behind Thomas Pynchon
Docu die bol staat van de paranoia en wilde speculaties (door slim gebruik van splitscreen). Helemaal in de geest van Pynchon's boeken zelf. De muziek van The Residents past er wel bij maar wat meer afwisseling was wel goed geweest. Mooie beelden van Manhattan Beach en het appartement waar Pynchon aan Gravity's Rainbow werkte, en er uiteindelijk vandoor ging met een bovenbuurvrouw. Tweede deel is minder interessant omdat het meer over obsessief fandom gaan i.p.v. de boeken met als einde een item van CNN waar ze hem op camera krijgen, net als een Britse journalist, erop uit om Pynchon te ontmaskeren met een goedkope camera.

Frank Zappa & The MOI - In the 1960s
Totdat de Alex Winter-film over Zappa uitkomt is het behelpen met bekend materiaal. Deze docu focust op de originele MOI-bezetting uit de jaren ´60 en eindigt met de breuk met Zappa in 1969, die hem zijn leven is blijven achtervolgen. Interessante cast met critici en ex-bandleden, en muziek uit de ´60 die NIET van Zappa is. Ook fijn om te zien dat Marxist Ben Watson ook begrijpbaar Engels spreekt en deze keer Adorno met rust laat.

Zapped
Arte-docu die vooral op eigenaardige relatie tussen Zappa en de media focust (zonder analyse, het is gewoon knip- en platwerk). Een aantal fragmenten kende ik niet en er zit ook exclusief materiaal tussen, zoals Zappa's Varèse-opnames die nog steeds niet zijn uitgebracht.

EvR, Friday, 28 August 2020 09:55 (three weeks ago) link

Les Rendez-vous de Paris
Drie korte verhalen over ontmoetingen in Parijs met een belangrijke rol voor toeval. Meestal zijn dat soort films uiteenlopend van kwaliteit, maar dit is Rohmer en dus is alles gewoon goed. Ja, hier kan ik er nog wel paar van aan, lekker praten en wandelen door Parijs, het Oude Parijs, maar achteloos laat Rohmer zien hoe de stad continu verandert, dus de modernité ligt overal op de loer. Verder beproefd Rohmer-recept, bevallige maar moeilijke vrouwen, irritante maar vriendelijke mannen, schudden voor gebruik zodat alles heerlijk onvoorspelbaar is en dan gaat het leven door, "pfff, l'amour...quelle galère !" (zou ik dan concluderen als Rohmer-personage.)

OMC, Friday, 28 August 2020 20:38 (three weeks ago) link

Clean
Nog een Assayas met Maggie Cheung in de hoofdrol (destijds met elkaar getrouwd, kom ik net achter.) Nee, zeker niet zo goed als Irma Vep, dat is dan meteen gezegd. Een beetje in dezelfde kwadrant als Demonlover, niet zo fucked up decadent als die film, maar wel datzelfde gevoel van een bepaald 21ste eeuw kosmopolitisch leven en de schaduwzijde daarvan. Het begint in Canada waar de carrière van een indie-veteraan dreigt te verzanden. Het leuke bandje dat ze bezoeken spelt het puik uit: alles is gedaan, toedeledoki. Na gekibbel met zijn Yoko Ono-achtige vrouw (Cheung) is er dan een overdosis, waar zij de dans ternauwernood ontsnapt aangezien ze de drugs had gekocht. Wat ik erg origineel vond aan Clean is hoe het laat zien wat er gebeurd als je als artiest uit het wereldje wordt gegooid, de normale grijze wereld in. Cheung doet haar best om er wat van te maken, ook omdat er een zoontje is dat bij opa en oma woont, en die ze ooit weer wil zien. Uitstekende ingetogen rol van Nick Nolte trouwens. Béatrice Dalle helpt ook nog een handje maar wordt wat ondergebruikt en zo kun je met wat vriendelijkheid toch overleven. Zoals bijna elke Assayas-film redelijk onvoorspelbaar, maar ook zoals wel vaker bij hem, wat rommelig, zeker tegen het eind. Tricky komt nog langs als zichzelf en een lekker dromerige soundtrack met veel ambientwerk van Eno (van Apollo, Before and After Science, prima keuzes.)

OMC, Saturday, 29 August 2020 22:03 (three weeks ago) link

Perempuan Tanah Jahanam (Impetigore)
Indonesische horror, maar geen gekkigheid van vroeger die we kennen van Mondo Macabro. De gore valt heel erg mee, drags a bit maar vooral de duistere sfeer is goed geslaagd.

Bill & Ted Face The Music
In tegenstelling tot de terugkeer van Jay & Silent Bob, die ik vroeger ook al minder vond, is Bill & Ted 3 gewoon heel leuk. Recent herbekijken was ook leuk, maar ik heb gewoon een zwak voor de meligheid van Bill & Ted. Verhaallijn is flinterdun natuurlijk maar hoe ze elke keer zichzelf tegenkomen in de toekomst, het taalgebruik en hun dochters taking after them, ik kan er prima mee …

The Entity
We zagen een stukje in Nazmiye Orals Zomergasten en daar leek het er al op dat het verhaal potentie had. De onzichtbare aanrander is een meer dan uitstekend gegeven voor een horrorfilm en de uitvoering is ook dik in orde.

Blaka Skapoe, Sunday, 30 August 2020 12:15 (two weeks ago) link

Peter Tscherkassky maakte in 1999 met Outer Space een experimentele remix van The Entity met ditmaal de filmrol als voornaamste slachtoffer.
https://vimeo.com/314251447

Vido Liber, Sunday, 30 August 2020 13:39 (two weeks ago) link

o_O

Ludo, Sunday, 30 August 2020 18:11 (two weeks ago) link

벌새
In de bioscoop te zien als House of Hummingbird, een soort Zuid-Koreaanse versie van Alleen op de wereld. Een prachtig portret van de 14-jarige Eunhee, jongste van drie, in een gezin waar de Koreaanse prestatiecultuur strikt wordt vereerd. Lastig allemaal al dat onbegrip niet alleen van ouders en leraren maar ook klasgenoten die je ook op onverwachte momenten streken leveren of eikelige broer die je gewoon beukt. Wat een tranendal van 135 minuten, geen wonder dat ik helemaal verdwaasd de bioscoop uitkwam. In het derde deel speelt ook nog een datum uit 1994 een hoofdrol waar bij de aankondiging bij Zuid-Koreanen meteen allerlei alarmbellen zullen afgaan. Indrukwekkende rol van Park Ji-hu maar over de hele linie erg goed acteert.

OMC, Sunday, 30 August 2020 18:40 (two weeks ago) link

dankzij Parasite krijgt Koreaanse cinema vaste voet aan de grond in onze contreien, lijkt het. Mooi.

I Flunked But...
'It'll be finished by the time your exams are over.' De jonge Ozu richt zijn zwijgende 'camera obscura' op het slabakkenkamp dat ze school noemen. Hij volgt de 'familie Stastok', terwijl ze al potloodlikkend hun diploma pogen te halen. Dat betekent uiteraard vooral niet-leren en studentikoos gelummel. Alleen in overschrijven tonen de heren zich vlijtig, alleen in spieken betonen zij zich geniaal. Met slechts een uur speeltijd is de film nog spaarzamer dan voor de meester van het minimalisme gebruikelijk. Helemaal zijn eigen stiel heeft de regisseur nog niet gevonden. Ozu is ook zelf de spiekende student, en begint met het 'synchroniseren' van de grote Amerikanen! Chaplin, Keaton en Harold Lloyd krijgen ieder hun eerbetoon. Aan de muur van de verveelde studentengroep hangt een poster van Charming Sinners (uit 1929). De grappen zijn nogal van het uitgespreide soort, maar de roulette die jongens spelen mag er zeker wezen. Als de bel – en de witte was – gaat, is de tijd van nachten hoorhalen voorbij, en begint de ellende van volwassenheid. Opeens is daar een nieuw blommenseizoen, een vleugje baseball (dan al!), en lijkt de l'ennui van een heel andere, diepere beleving. Ozu en zijn film werden samen volwassen. Geboren. Het sprekende vervolg heette dan ook I Was Born, But... 'We shouldn't have graduated so hastily.'

En met deze Ozu - en http://gracekellyblues.blogspot.com weer bijgewerkt - is het tijd voor een maandje https://cdn.xl.thumbs.canstockphoto.nl/knoop-pauze-illustratie_csp30444828.jpg althans voor mij. :D

Ludo, Monday, 31 August 2020 06:47 (two weeks ago) link

dankzij Parasite krijgt Koreaanse cinema vaste voet aan de grond in onze contreien, lijkt het.

Ik dacht ook zoiets. Van te voren was ik nog wat sceptisch maar het is terecht dat zulke films in de bioscoop draaien (ik zag hem zelfs in een Pathé om dat de reguliere arthouse-joint uitverkocht was.)

OMC, Monday, 31 August 2020 06:53 (two weeks ago) link

Tommaso
Homeboy Ferrara in weer een zeer vruchtbare samenwerking met Willem Dafoe. Weer een Rome, komt goed uit want Dafoe woont toch in Italië en kan al een aardig woordje Romeins. Salve. 100% Ferrara weer op een of andere manier. Uitgesproken autobiografisch want zijn eigen vrouw en dochtertje doen mee. Al snel komt de De Worsteling ook langs, laat maar aan Dafoe over om eens lekker in AA-meetings verhalen te vertellen. Echt heel goed, later komt er ook nog een echte Amsterdammer langs met een fijne anekdote. Dat zorgt allemaal weer voor die "Ferrara houdt het straat" vibe waar deze liefhebber nooit genoeg van krijgt. Wel in de huidige stijl te lang waardoor het tegen het einde wat rommelig wordt. Maar goed je hebt een acteur die Jezus heeft gespeeld dan moet je daar ook gebruik van maken voor wat Pasolini hat tips. Mooie film over, nou ja, herkenbare mannentwijfels en -vraagstukken. En met een fijne retro Euro-geilheid die je tegenwoordig gewoon niet meer ziet in films.

OMC, Friday, 4 September 2020 21:27 (two weeks ago) link

カメラを止めるな!(One Cut Of The Dead)
Grappige metadingen in deze zombiefilm slash making of. Ode aan het filmmaken maar moet zeker op herhaling. Ik ging er blanco in dus was enigszins puzzled en ik lees in andere reviews dat een tweede ronde de moeite is door de recontextualisering.

살아있다 (#ALIVE)
Spannende Koreaanse zombiefilm waar je in tegenstelling tot Train To Busan niet het gevoel hebt allerlei lokale politieke subtexts te missen.

Alla ricerca del piacere (Amuck!)
Hoewel er wilde seksuele uitspattingen gesuggereerd worden moeten we het doen met slechts beperkt (wel mooi) naakt maar gelukkig heeft de film meer om het lijf en is het thriller-aspect de moeite, ook door de uitstekende soundtrack.

The Cry of Jazz
Een polemiek, wat gekunsteld door houterig acteren en opzichtige boodschap die soms ook naar mijn idee wat kort door de bocht zware conclusies verbindt aan het improvisoire(?) karakter van jazz maar ook interessant om te zien hoe we 50-60 jaar later nog weinig opgeschoten zijn, zeker qua white fragility.

Umut (Hope)
Heer, geef me duizend problemen maar geen dag zonder hoop zingt Hakkı Bulut in Hatasız Kul. Nou, Cabbar, de arabacı die vermalen wordt tussen oud en nieuw Turkije (mooi weergegeven in een shot van een weg met auto's en paard-en-wagens) is het te veel. De moderne Turkse staat laat hem in de kouw staan en hij zoekt zijn heil in Osmaans bijgeloof van Hoca Hüseyin die hem een schat blijft beloven.

Blaka Skapoe, Sunday, 6 September 2020 13:56 (one week ago) link

Umut <3

wow 1959 dat Cry of Jazz. respect.

Ludo, Monday, 7 September 2020 16:59 (one week ago) link

Respect waarvoor? 🙂

Cockneys vs Zombies
De titel zegt het al, nice labour of love maar echt geen Shaun of the Dead.

Lilyhammer s01-03
Steven van Zandt doet de Sopranoes (nooit gezien maar ik vermoed dat z'n rol daar ook mafioos is) in en wat suffe Noorse Lillehammer. Begint grappig maar in serie 3 wordt het allemaal wat te gek, zowel in vergezochte verhaallijnen en overmatig geweld. Feitelijk is Tagliano gewoon een onuitstaanbare lul en waardoor ik er weinig sympathie meer voor op kan brengen.

Vida s03
En verder met de zussen, leuk hieraan vind ik hoe de zussen zowel sympathiek als bloedirritant kunnen zijn, de interne struggles binnen de LBGTQ community die natuurlijk helemaal geen "community" is maar een bonte groep mensen die enkel verbonden zijn in hun afwijking van de norm. Het woord "cancelen" weer in de juiste context horen deed me ook weer realiseren hoe dat dan weer halfbegrepen gekaapt is door de mainstream. Oh en de Spaanstalige hits in de soundtrack zijn ook een leuke bonus.

Blaka Skapoe, Tuesday, 8 September 2020 07:26 (one week ago) link

Respect waarvoor? 🙂

het klonk als een film uit woke 2019. maar ik las gewoon slecht. o_O

Ludo, Wednesday, 9 September 2020 06:59 (one week ago) link

サマータイムマシン・ブルース
Nog een laatste zomerfilm. Summer Time Machine Blues dekt de lading compleet. Tijdens een knetterhete zomer worden de nerds van de scifi-club en de twee leuke meisjes van de fotografieclub (Juri Ueno met kort haar) geconfronteerd met een tijdreiziger. Alle draait om een kapotte afstandsbediening van de airconditioner, dus je voelt de wat kluchtigere vibe aankomen. Maar het werkt wel wanneer er van alles misgaat zonder dat het heel dramatisch wordt (geen totale rampspoed, geen bad guy). Bij tijdreisfilms met loops enzo geloof ik het na verloop van tijd wel (hou het gewoon simpel met parallelle unverisa) maar het slotakkoord over aanstaande volwassenheid heeft een zekere melancholisch charme.

OMC, Wednesday, 9 September 2020 21:21 (one week ago) link

I’m Thinking of Ending Things
Het is tijd voor De Keizer van de Neurose, de Grootvizier van het Vieze Amerika...op Netflix, waar hij naar het schijnt totale vrijheid van kreeg, Charlie Kaufman. Ja, te lange film. De trailer ook trouwens die een soort excentrieke Meet the Parents] suggereerde. Wel een slimme afleidingsmanoeuvre. Want een jonge vrouw (een geweldige Jessie Buckley) gaat met haar vriend (een fraai getergde Jesse Plemons, nu eens niet een slechterik) voor het eerst op bezoek bij zijn ouders op het platteland. De autorit er naar toe is echt subliem. En ik was dus wat teleurgesteld bij het idee dat nu de "echte film" zou gaan beginnen. Dat deel bij de ouders was wel acceptabel (al werd ik wat nerveus van het overacteren van Toni Collette), maar dan volgt nog ongeveer de helft van de film waarin Kaufman als een Philip K Dick zonder sciencefiction worstelt met eenzaamheid, menselijkheid, intelligentie. Ongegeneerd strooiend met literaire verwijzingen en anders wel Pauline Kael. Gast, je hebt een film helemaal voor mij gemaakt!

OMC, Friday, 11 September 2020 21:35 (one week ago) link

hihihi. dacht dat ie nog in de bios zou komen, mais non.

Ludo, Saturday, 12 September 2020 06:48 (one week ago) link

Phantom Tread
Ik vrees voor een post-Kaufman-effect want meh. Toch weer braaf een P T Anderson uitgezeten. Had al een vermoeden dat Inherent Vice een uitzondering was want deze voelde ik weer niet. Moet toch ook toegeven dat ik Daniel Day-Lewis altijd slecht heb getrokken met zijn waterige Goed Acteren™. Eigenlijk een wat ordinaire romance met de moeilijke artiest. Vond het ook teleurstellend dat iemand die literatuur heeft gestudeerd onder David Foster Wallace zo dat giftige paddenstoelen-plot telegrafeert.

OMC, Saturday, 12 September 2020 21:02 (one week ago) link

Kon me herinneren dat Ludo hem wel goed vond. Geeft er inderdaad een koddige dracula-draai aan, en die ondrukte homoseksualiteit voelde ik ook wel (modeontwerper, hohoho [sorry]). Trouwens die soundtrack. Superirritant, echt de hele tijd pingeldepingel met je neppe kamermuziek.

OMC, Saturday, 12 September 2020 21:39 (one week ago) link

The Babysitter - Killer Queen
De eerste was al mehriffic, de tweede ook. Gaat ook alle kanten op, een overdaad aan splatter en nog een sappy boy/girl dingetje wat ook afgezaagd is. Dat doen ze in Japan beter, maar daarover straks meer.

Selah & The Spades
Dit begint wel een beetje een genre te worden, hedendaagse Afro-American cinema, in lijn met bijvoorbeeld Dear White People maar ook de Lovecraft Country serie, inclusief net geen sepia kleurenpalet. Zo goed als die laatste of de serie die uit de eerste voortkwam vond ik deze niet, maar zeker een veelbelovend debuut.

i’m thinking of ending things
Misschien was Synecdoche, New York een beetje overhyped maar ik was daarvan enigszins underwhelmed. Deze bevalt me wel gelijk. Rrrrraaarrrrrr, maar op een manier die ik wel kan hebben. Niet dat ik het snap, maar het bleef benieuwd wat er nu weer zou gaan gebeuren. Jessie Buckley is ook wel veel leuker dan Philip Seymour Hoffman, al deed haar vriendje me dan weer wel aan hem denken.

東京ヴァンパイアホテル’ (Tokyo Vampire Hotel)
Over the top, dat is wel het minste wat je over deze vampierenserie/-film kunt zeggen. Maar wat verwacht je anders van een Japanner en Sion Sono in het bijzonder? Knallende kleuren, J-Pop/Gravure idol-vampirella’s met wat iffy seksconnotaties (hoewel je wel geboren wordt in bikini), de titelrol met mathpoppers tricot als hype(wo)men en een oceaan aan CGI-bloed. Halverwege wordt je echt even helemaal murw gebeukt door de eindeloze megaslachtpartijen waardoor je ondanks het spektakel toch even afdwaalt. Anders is er wel het fantasy-gegeven waar je heen en weer schakelt tussen Roemenië, Japan, het "hotel" en ook nog door de tijd. Maar razendknap en hyperenergiek, dus zeker wel de moeite om het uit te kijken, maar voor je bloeddruk kan je beter een Rollin opzetten.

Blaka Skapoe, Tuesday, 15 September 2020 21:22 (four days ago) link

Kon me herinneren dat Ludo hem wel goed vond. Geeft er inderdaad een koddige dracula-draai aan, en die ondrukte homoseksualiteit voelde ik ook wel (modeontwerper, hohoho). Trouwens die soundtrack. Superirritant, echt de hele tijd pingeldepingel met je neppe kamermuziek.

haters gonna hate. misschien werd ik gepakt door de relatieve bescheidenheid van PTA, voor deze ene keer.

nog maar wat benieuwder naar I'm thinking.

Ludo, Thursday, 17 September 2020 06:22 (two days ago) link

Ik zag overigens gisteren Cléo de 5 à 7 in de bioscoop. Dat maakt die film nog even beter, al die details en briljante camerabewegingen op groot scherm, "een levende film" bedacht ik me. Overigens 90% vrouwelijk publiek, viel me zo maar op.

OMC, Thursday, 17 September 2020 07:33 (two days ago) link

Antebellum
De symboliek is niet te missen in deze Black Mirror-achtige "horror". Maar he ja, laten we nog eens uitleggen – middels onsmakelijk geweld tegen zwarte, meestal vrouwen – aan De Witmang uitleggen dat slavernij slecht is en dat ze hun hoofd aan hun aars moeten halen. Je zou willen dat we deze fase inmiddels wel voorbij waren. Wel goede performance van Janelle Monáe, ze moet wel eens strenger worden in het kiezen van haar rollen.

Blaka Skapoe, Saturday, 19 September 2020 10:23 (five hours ago) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.