Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (ten years ago) Permalink

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (ten years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (ten years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (ten years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (ten years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (ten years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (ten years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (ten years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (ten years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (ten years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (ten years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (ten years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (ten years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (ten years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (ten years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (ten years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (ten years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (ten years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (ten years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (ten years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (ten years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (ten years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (ten years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (ten years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (ten years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (ten years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (ten years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (ten years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (ten years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (ten years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (ten years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (ten years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (ten years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (ten years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (ten years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (ten years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (ten years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (ten years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (ten years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (ten years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (ten years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (ten years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (ten years ago) Permalink

Il Sorpasso
Peak Italia. Meteen een geweldig begin van een verlaten Rome waar een auto doorheen schiet. De bestuurder komt eindelijk iemand tegen, een introverte rechtenstudent en voordat deze het weet zit hij met deze mega-Italiaan opgescheept en begint een memorabele road movie. Een klassieke set-up: Vittorio Gassman als Bruno is de ouderwetse Italiaan, een luidruchtige praatjesmaker die nergens mee lijkt te zitten, Jean-Louis Trintignant doet zijn eigen specialisme, de introverte denker. Die spanning tussen persoonlijkheden is misschien niet bijster origineel maar vrij realistisch en de reis door een verloren Italië zit vol kleine verrassingen en fijne details (dat strand tegen het einde!) De claxon van Bruno zal me nog lang heugen. Echt heel mooi gefilmd en natuurlijk mochten een paar vintage dansjes niet ontbreken. Tragisch, ingetogen eindshot maakt het allemaal af.

OMC, Friday, 7 July 2017 21:14 (one month ago) Permalink

Ik bedoel maar, Philips 45-toeren platenspeler in de auto...

https://68.media.tumblr.com/89682bdde3966dd67c46d64910de5261/tumblr_nyt5thXefU1rfd7lko1_400.gif

OMC, Friday, 7 July 2017 21:39 (one month ago) Permalink

رقص در غبار‎ (Dancing In The Dust)
Een oude Asghar Farhadi, wel aardig begin. Beetje Makhmalbaf vibe, door het realistische drama met een de obvious symbolen als de woestijn als spirituele test. Maar dan met opvallend veel muziek (met zelfs een beposterde jongenskamer met de beeltenissen van Ebi, Vigen en Michael Jackson), dat ben je niet echt gewend van Iraanse films.

Wonder Woman
Tja, Gal is wel een dot …

Ghost In The Shell
Las iets over een fantasieloze remake maar ik denk dat het exact namaken wel genoeg uitdagend is. En goed gelukt ook, de aftiteling duurt dan ook 10 minuten. Echt geweldige eyecandy sowieso, de hele film (niet alleen de hoofdrolspeelster).

Blaka Skapoe, Sunday, 9 July 2017 13:57 (one month ago) Permalink

oh ja die Richard III ken ik ook, volslagen over the top :)

Il Sorpasso gaat op de lijst.

dacht even dat Dancing in the Dust een Bruce Springsteen referentie zou gaan bevatten (Dark.. dark..)

Ludo, Sunday, 9 July 2017 19:09 (one month ago) Permalink

Ik dacht even aan Daughters of the Dust. Dancing In The Dust zag ik voorbijkomen tijdens het doornemen van de geweldige site die Ludo ons eerder dit jaar heeft getipt (en die binnenkort helaas offline gaat). De Criterion-editie van Il Sorpasso heb ik zojuist besteld.

Vido Liber, Sunday, 9 July 2017 19:28 (one month ago) Permalink

welke site was dat ook alweer haha :P

The Memory of Justice
'Nicht schuldig.' Samen met Albert Speer gezellig projectorfilmpjes kijken. Marcel Ophüls doet het. In zijn bekende chaotische stijl schotelt hij de kijkers hier een ongelooflijke hoeveelheid materiaal voor. Een web van gruwelverhalen. Er zitten minstens vijf films in deze totaaldocu. Ik zou willen dat de man wat beter kon focussen. Wat als hij heel secuur een prent had gemaakt die 'Taters' heette? Enkel oude nazi's, reflecterend. Doenitz, Speer en kleiner grut. Allen in verschillende fasen van ontkenning. Met Speer als de slangenkoning, de nazi die zelfs spijt kon hebben als het 'm uitkwam. Veelal houdt Ophüls zich bezig met het Neurenberg proces. Het lijkt een voorafschaduwing van de EU bureaucratie. Simultaanvertalers en haarklovers. ('Kunnen we niet gewoon 50.000 man afknallen', peinsde Stalin.) Soms vergeet Ophüls de nazi's helemaal, en maakt omwegen naar Algerije en Vietnam. Daar begint de docu te haperen. Het eeuwige J'Accuse tegen Amerika. Op de mafste momenten voert Ophüls zichzelf op, én zijn familie. Dan wordt The Memory of Justice ineens een aangenaam seventies-links egodocument. Het warhoofd trekt naar de sauna, om daar tussen de naakte lichamen over de Nasleep te spreken. Je ziet Duitsland tijdens die scenes in het reine komen met zichzelf. Een bijzondere tijd van openheid. 'Waarom maak je alleen maar zulke films, Marcel'?

Ludo, Monday, 10 July 2017 06:48 (one month ago) Permalink

Song To Song
Wat stroever dan Knight of Cups vond ik, pas naar het einde toe kwam ik er een beetje in. Ik heb niet zoveel met haar muziek maar Patty Smith is ontroerend.

Keith Richards: Under The Influence
Ook niks met de Stones maar Richards is best wel een onderhoudende man. Coherenter dan ik had verwacht en humor kan hem ook niet ontzegd worden. Maar als docu nauwelijks meer dan een extended promo voor zijn (toen) nieuwe album.

Blaka Skapoe, Monday, 10 July 2017 08:16 (one month ago) Permalink

Giant
'You come down here and try to tell us how to run things.' Klassiek Amerikaans melodrama. Ellenlang en contrastrijk, met een belangrijke rol voor racisme, een thema dat door de film dapper bij de hoorns wordt gevat. Toch is het geen schokkende, of schokkend goede film, daarvoor voelt het Cat on a Hot Tin Roof-terrein te bekend. High Texas society aan het bikkelen en bitsen. Oude en nieuwe koeien, uit de sloot, in de olie. Bij de nouveau riche vinden we dé reden om toch te kijken. James Dean, in zijn allerbeste rol. Wat had Paul Thomas Anderson hem graag in There Will Be Blood gecast! Zijn epos lijkt nu plots een eerbetoon aan Giant. James Dean speelt een blue collar sappelaar. Haast zelfhypnotiserend intens glijdt de jongeling door de decennia. Hij blijft van alle personages ook in zijn oudere gedaante het meest geloofwaardig. De lijzige buitenstaander, met zijn afwijkende stijl, vindt het geld, maar nooit het geluk. Dronken mompelt hij in de microfoon op zijn eigen feestje. Een gigantisch deel van de screentime wordt echter gevuld door Elizabeth Taylor en Rock 'Elvis' Hudson. Zij voeren privé-oorlogjes in hun waanzinnige spookkasteel on the plains. Het vreemde huwelijk boeit nauwelijks. De ruzies worden nooit uitgediept. En een échte socialist mag het paardenmeisje Elizabeth in Amerika natuurlijk nooit worden. 'This is men's stuff.'

Ludo, Thursday, 13 July 2017 06:49 (one month ago) Permalink

One Hour with You
'I can squeeze your here, and squeeze you there.' De voordelen van het vrije huwelijk, gedemonstreerd door mimiekmeester Maurice Chevalier en Jeanette MacDonald. In deze Lubitsch-musical buitelen de relatietips over elkaar heen, net als de mannetjes en vrouwtjes. Les één: overspel kan echt geen kwaad! Het intro rijmt volledig, alsof de film nog niet flauw genoeg was. Een agent tegen de man van het vrijende stelletje: 'Get up!' Lichter dan een suikerspin vliegt het uurtje zo voorbij. Van plot valt niet te spreken, dit zijn set pieces, rond de eeuwige screwball persoonsverwisselingen, met een nieuwsgierige valet als bonus. 'I did so want to see you in tights'. Lubitsch werd geassisteerd door Cukor, wat de grote rol voor een diner kan verklaren... Potloodsnorren en diepe decolletés spelen daar de flirt game. Aan tafels, maar als opwarmertje ook al in de taxi. 'You're conceited!' 'No, I'm married.' Hoewel het bekende Bechdel-certificaat der feministen vast niet behaald wordt, staat ook het plezier der vrouwen ferm overeind. 'I have a theory that nobody is responsible for his actions' Mijn favoriete grapje komt voor rekening van een swinger avant la lettre. Hij dringt zich daarom met reden op aan 'concurrent' Chevalier, een man waarvan hij van harte hoopt dat deze vrouwlief zal overnemen. Dus zegt ie. 'Aangenaam, Professor Olivier, Ancient history.'

Eine Liebe in Deutschland
'Er bestaan zeer veel films over deze tijd.' Wajda doet het verplichte rondje Tweede Wereldoorlog. Juist door het klein te houden, heeft hij toch iets eigens te melden over het onderwerp. Een vader en zoon bezoeken jaren na dato de grensstreek met Zwitserland. Pa wil de jongen laten zien hoe het was. In de flashbacks (die het merendeel van de film vullen) zien we Het Dorp. Een Duitse Pastorale 1943. Net zo kneuterig als de Vestdijk-roman. Niks grote nazi's, maar domme agentjes, pissing in the wind. De sfeer van Koot & Bie. Het leven gaat gewoon door. Met een zeker lef condooms kopen bij de kruidenier, en daarna vrijen naast je fiets. Oerhollandse taferelen. Schygulla speelt de vrouw die wil. Met manlief aan het Oostfront vindt ze een jonge Pool. De twee beginnen een The Reader-verhouding. Dat gaat natuurlijk niet in een dorp waar men enkel achterklapt. Het einde van de affaire wordt door vader en zoon ontrafeld. Helaas benut Wajda dit narratieve dubbelspel nauwelijks. Van Wenderiaanse filosofische bespiegelingen komt het niet. Wajda vindt echter wel onvermoede humor in bruinhemden van derde divisie niveau. Het dorp dealt op eigen wijze met deze samenzwering van idioten. 'Ik ben lid geworden, opdat ze me met rust lieten.' Even hoopte ik zelfs dat Peter Faber (een halve Duitser) op zou duiken. 'Macht er das freiwillig?'

Ludo, Monday, 17 July 2017 06:47 (one month ago) Permalink

Arrival
Uitstekende science fiction, Al kan ik wel grappen over koffiekringen bedenken. Maar voor de verandering werkt manier van vertellen eens goed de sfeer is indrukwekkend. Jóhannsson maakt sinds zijn prachtige debuut een hoop edelkitsch maar deze soundtrack is een deel van het succes.

The Defiant Ones
Er worden wel wat pijnlijke momenten aangestipt maar overall is de documentaireserie over Jimmy Iovine en Dr. Dre wel op het hagiografische af. De muziekverhalen, ondanks de doublures met de N.W.A.-film, zijn wel leuk en houden het interessant. ALs ze hun hossel verleggen naar koptelefoons vind ik het aanzienlijk minder interessant worden. Erg dynamische montage.

Eurocrime! The Italian Cop and Gangster Films That Ruled the ’70s
Deze is „slechts“ 2 uur en met liefde gemaakt. De geschiedenis van de Italiaanse „Poliziotteschi“-films. De vorm, met kaders en de ondertiteling op allerlei plekkken valt wel wat op af te dingen, de muziek (wel cool, van Calibro 35) staat soms wat hard. Wel een hoop mooie verhalen, uit de tijden zonder arbodiensten. Bijvoorbeeld echte kogels gebruiken om kosten te besparen en een enorme hoeveelheid volstrekt onverantwoordelijke achtervolgingen. De recount van het terrorisme wat Italië teisterde (2000+ aanslagen) in de jaren zeventig is ook wel weer even een aardige reminder.

Blaka Skapoe, Monday, 17 July 2017 07:31 (one month ago) Permalink

Kan allerlei flauwe grappen bedenken, maar: RIP George Romero.
Dawn of the Dead (de ekte-ekte)is wat mij betreft een filmklassieker.

OMC, Monday, 17 July 2017 10:08 (one month ago) Permalink

ja, horror met een hart.

Ludo, Monday, 17 July 2017 16:49 (one month ago) Permalink

My Fair Lady
'Condemned by every syllable she utters.' De favoriete film van iedere taalwetenschapper? Professor Higgins heeft in elk geval een uitspraak-obsessie die men normaal enkel bij linguïsten en VPRO brievenschrijvers aantreft. De man is een kei in het geolokaliseren van accenten. Ook Aalsmeerder bloemenkwekers zullen My Fair Lady trouwens best kunnen waarderen. Regisseur Cukor liet een waar bloemencorso op de sets los. De looks zijn mede daardoor om door een ringetje te halen. Barok en eloquent. Elke dollarcent van het budget benut voor nóg een versiering, nóg een 'prop', en een nóg beter ingerichte kamer. Previn doet de rest met een magische orkestratie. De musical bruist zo van allure, zonder de retorische observaties en snedigheid van Shaw te verliezen. 'Have you ever met a man of good character when women are concerned?' Higgins heeft als patriarchale moralist iets Randy Newman-grappigs in zijn onwaarschijnlijke misogynie. Samen met zijn vriend 'de kolonel', zet de confirmed bachelor zich aan het Pygmalion-project. Audrey is de klos. Miss 'How do you Dolittle wordt becommentarieerd en geconditioneerd door 'Bert & Ernie'. Voor haar eigen gevoelens maakt de film – net als de trainers – weinig ruimte. Gelukkig mag ze verbaal wel eigenzinnig besluiten met een Wittgensteinse waarheid. 'Don't talk at all. Show me.'

Ludo, Thursday, 20 July 2017 06:49 (four weeks ago) Permalink

しんぼる
Pas achteraf kwam ik erachter dat Symbol/Shiboru het werk is van dezelfde regisseur als Big Man Japan en R100. Ah, dat verklaart veel. Typisch weird Japan dit, half-exotisch, half-sadistisch/grappig in het begin met twee afzonderlijke verhalen. Eentje speelt af in Mexico (prachtig katholiek licht) en eindigt in een redelijk geweldige worstelwedstrijd (die mc, want een poëet!) Het belangrijkste deel gaat over een man die in een kale kamer wakker wordt en met behulp van typische hendeltjes en een hele rits grappen en grollen een uitgang moet zien te vinden. Bijna kakt de film in en dan zijn er de laatste 10 minuten waaruit blijkt dat Hitoshi Matsumoto een soort ironisch-sublieme 2001: A Space Odyssey heeft willen maken (de muziek helpt ook een handje.) Niet compleet gelukt maar wel erg vermakelijk.

OMC, Thursday, 20 July 2017 19:03 (four weeks ago) Permalink

Dekalog
'We moeten precies zijn.' Een flat als een kruisweg van levens. Depressies voor jong en oud. In zijn luid bejubelde tv-serie Dekalog, vertelt de filmheilige Krysztof. tien korte verhalen. Tien keer die Oostblok-clash van religieuze tradities en moderne grauwigheid. Altijd indringend, vaak met een galante twist op de bijbelse thema's alluderend. (Overspel, jaloezie, wroeging en broederstrijd, om er een handvol te noemen.) Zelf vond ik de eerste episode het meest geslaagd, een uur dat daardoor een nogal vroege piek vormt. In die aflevering ontdekt een rationele vader, de irrationaliteit van het leven. God kan in zijn hoedanigheid van Het Toeval altijd terugslaan. En dan kunnen je dure, spulletjes je niet redden. Hoe grijs het Warschause woonblok van buiten ook oogt, de meeste mensen hebben hun woningen namelijk aardig volgestouwd met technologische hoogstandjes. Magnavox recorders, LP-spelers, computers, ik kreeg niet de indruk dat het zo slecht ging in het Polen anno '88. Alle objecten kunnen de knopen in deze eenzame zielen echter niet verhinderen. Kieslowski poogt ze te ontwarren. Hij biedt toekomstig filmmakers na gedane arbeid (tien uur!) een kluwen aan wol. Elk touwtje het begin van een arthousefilm die nog gemaakt ging worden. Doorleefd en dikwijls hermansiaans cynisch. 'Is angst een rechtvaardiging voor jou?'

Ludo, Monday, 24 July 2017 06:50 (three weeks ago) Permalink

The Hippopotamus
Kabbelt zo godvergeten degelijk Brits voorbij dat zelfs de prachtige Stephen Fry-teksten gaan bevelen (in het begin was het nog even grappig).

Eat that Question: Frank Zappa in His Own Words
Het verhaal van Zappa in elkaar gemonteerd uit allerlei interviewfragmenten. Nu was het een rasouwehoer dus dat is altijd wel onderhoudend, maar ik heb al e.e.a. gelezen en gezien over de man dus weinig nieuws voor mij. Via de pijnlijke beef tussen de oudere kinderen (Dweezil en Moon Unit) die hem nauwelijks gezien hebben vs. de jongere (Ahmet en Diva) die juist verwend lijken door papa wordt het misschien ook eens tijd voor een wat journalistiekere benadering.

San Babila ore 20: un delitto inutile
Over de turbulente jaren zeventig van Italië. We volgen een groepje fascistische jongeren in hun strijd tegen de communisten en de politie. Interessant en goed voor iedereen die denkt dat we het nu zwaarder hebben dan ooit tevoren in Europa maar ook hoe makkelijk en willekeurig iets helemaal uit de hand kan escaleren, je hebt er echt geen Soros-achtige zamenzweringen voor nodig.

The Circle
Iemand op Letterboxd zegt any aflevering van The Black Mirror is beter dan deze film, en hoewel ik mij een zeer matig seizoen herinner is dat denk ik wel zo. De interessante basisideeën worden saai of ongeloofwaardig uitgewerkt, en anders zo U I T G E S P E L D, dodelijk saai maar wel met de pretentie food for thought te zijn.

Blaka Skapoe, Monday, 24 July 2017 10:27 (three weeks ago) Permalink

Oh, bevelen is vervelen. :)

Blaka Skapoe, Monday, 24 July 2017 10:28 (three weeks ago) Permalink

Candyman
Lang geleden gezien, nog steeds de moeite. Misschien reading too much into it maar ik zie een soort witte onschuld-laagje (goedbedoelende, intellectuele blondine en de zwarte gemeenschap die gehavend is door een pijnlijk verleden).

Blaka Skapoe, Monday, 24 July 2017 10:45 (three weeks ago) Permalink

ah dat is die Eggers film right? zeer matige roman, dat levert vaak een goeie film op. Not this time (zo te lezen)

Ludo, Monday, 24 July 2017 10:55 (three weeks ago) Permalink

Nee, zou er niet teveel van verwachten. :)

Blaka Skapoe, Monday, 24 July 2017 11:17 (three weeks ago) Permalink

zul je zien dat FilmTotaal 'm 4 sterren geeft. (En ik me 'gedwongen' voel)

meteen maar verifiëren. haha voila, man man wat is die site toch slecht en voorspelbaar soms.

Ludo, Monday, 24 July 2017 19:44 (three weeks ago) Permalink

The circle is idd heel matig. Wel een leuk grietje die Emma Watson en zoals met zoveel van deze films is de inleiding in de hippe tech wereld wel vermakelijk hoor.

The Love Witch
Jaren 60 pastiche horror/komedie. Ziet er prachtig uit, technicolor goed nageaapt (is volgens mij niet echt in technicolor geschoten). Verhaaltje is flintertdun, maar de dialogen en het spel zijn goed getroffen, lichtelijk benadrukkend dat het jaren 60 'slecht' moet zijn, maar zonder een te vette knipoog, het wordt nooit een parodie en toch valt er genoeg te lachen, knappe balans.
Een niemanddalletje blijft het desondanks wel.

arnout, Monday, 24 July 2017 22:16 (three weeks ago) Permalink

en zoals met zoveel van deze films is de inleiding in de hippe tech wereld wel vermakelijk hoor.

Hiermee bedoel ik de inleiding in de film zelf, het eerste half uur is best entertainent.

arnout, Monday, 24 July 2017 22:18 (three weeks ago) Permalink

The 4th
Beetje Clerks meets Curb Your Enthusiasm. Potje hippe Turkse disco d'rbij, hip ook wel. Een beetje melig is het ook wel, dus het eindigt toch wat gemiddeld.

Blaka Skapoe, Tuesday, 25 July 2017 01:00 (three weeks ago) Permalink

Le Petit Théâtre de Jean Renoir
'Eindelijk iemand die zo lui is als ik. Én het toegeeft.' Leven als Renoir in Frankrijk. Op zijn laatste rondje door cinemaland brengt de legende een eresaluut aan zichzelf. Een Spielerenoir! Als een soort Hitchcock introduceert lobbes Jean de vignetten hoogstpersoonlijk aan de kijker. 'Voice, mon petit theatre' Dit intieme sfeertje van een privé-poppenkast sijpelt ook door in de verhalen. Jean vindt bijvoorbeeld een vonkje Hans Christian Andersen. Op kerstavond warmt een zwerver zich aan zijn laatste restje geluk. Twee harten branden als zwavelstokjes. Het tweede segment gooit de december-weemoed zonder pardon overboord. De obsessie van een huisvrouw voor haar 'electrical waxer' (van vloeren) levert een Annie MG Schmidt-achtige satire op. Goeie lulligheid, van commentaar voorzien door een Dorian Gray-foto. Zelden zag ik Renoir zo droogkomisch en modern. Hij kon een Tati doen. In het laatste deel keert hij echter terug naar zichzelf. Loom en gemoedelijk dalen we af naar het zuiden van Frankrijk. Oude mannetjes spelen daar jeu de boules. De jonge echtgenote van een van de heren vlucht in een ander spelletje. Haar minnaar voelt zich echter zo schuldig dat hij de beste vriend van de bedrogene wordt! Dat zijn van die sardonische geintjes van het levenslot waar Renoir van hield. Fijnzinnig en vrijgevig... J'ai une inspiration.'

One Night of Love
'I'm going to Italy to study'. 'But that place is full of... Italians! In de opera ontmoet high culture de schlager. Op sommige momenten omarmt door het klootjesvolk, gedurende vele andere decennia een 'linkse hobby'. Grace Moore bracht de aria's naar het popcornkauwende bioscooppubliek. Voor haar hoofdrol in One Night of Love nomineerde men haar zelfs voor een Oscar, ook al heeft ze het mutsige acteertalent van Linda de Mol. Zingen kan ze wel. One Night Of Love houdt dapper (open) huis. Hele lappen tekst uit beroemde operapassages komen langs. Een Italiaanse 'dokter' dirigeerde de muzikale nummers met souplesse. Om het jongere publiek bij de les te houden, worden de open doekjes en bellisimo's afgewisseld met een screwball verhaaltje. Oftewel, alles is 'swell', en 'what do you know about that. Miss Moore poogt het te maken in een Radio Idols avant la lettre, maar ontdekt dat ze nog veel moet leren Ze vindt een smakelijk schofterige spaghettivreter die haar als manager, een en ander uit zal leggen. 'I've wasted enough time trying to teach a woman to sing between kisses.' Geen vlinders in je buik, maar boeken óp je buik. 'It takes years to learn to phrase so badly.' Overdreven en over the top, maar met een stemmig Butterfly-besluit. Dat is de botsing die het operagenre eigen is. 'I wish I could sing when the meat man comes along.'

Ludo, Thursday, 27 July 2017 06:47 (three weeks ago) Permalink

稀人
De eenzaamheid van Tokio en dan heb je nog een hele lege stad onder de grond. Dat trekt een wat voyeuristische freelance cameraman (die goeie ouwe Shinya Tsukamoto altijd in voor een weirdo rol) met een obsessie met angst wel aan. Je denkt: dit wordt een wat basale filmen-en-rennen-door-de-donkere-gangen horrort maar een totaal maffe "mountains of madness" scène en zeer bevallige vondst gooit alles door de war. Vampirisme, seriemoorden, incest, schizofrenie, onderwatermythologie alles komt haast achteloos langs. Marebito is niet supergoed maar wel apart dankzij een groot WTF-gehalte met enkele zeer onbehagelijke momenten.

OMC, Friday, 28 July 2017 20:59 (three weeks ago) Permalink

Murda Muzik
Een speelfilm uit de koker van Mobb Deep, zeer gewelddadige gangsta shit. Aanzienlijk minder opzienbarend dan het album.

Certain Women
Mooi, meditatief portret van een aantal vrouwen. Beetje uneventful, zelfs toch wel heftige event aan het begin trekt betrekkelijk rustig voorbij. De hele film heeft een wat grijze sfeer. Nu Meek’s Cutoff ook eens kijken (populair bij de Subs een paar jaar geleden).

Incredible Jessica James
Eigenlijk gewoon een romcom maar door de zeer complexe maar woest aantrekkelijke hoofdrolspeelster en zeer charmante nieuwe vlam gewoon heel plezant om naar te kijken.

Hellstrom Chronicle
Eigenlijk een natuurfilm over insecten maar door de bijna lachwekkende grote woorden van die Hellstrom en de indrukwekkende avantgardistische score van Lalo Schifrin eerder een filosofische seventiestrip.

It Stains The Sands Red
Aparte take op het gegeven zombiefilm. Vrouw wordt achtervolgd door een verleden, letterlijk en figuurlijk, en leert wat wel waard is om voor te vechten. Misschien een tikkie langdradig, maar evengoed de moeite.

Blaka Skapoe, Sunday, 30 July 2017 13:02 (two weeks ago) Permalink

jaa Meek's Cutoff!

al van Kedi gehoord? Turkse cat docu :-)

Ludo, Sunday, 30 July 2017 18:04 (two weeks ago) Permalink

Yep ("Kedi" is Turks voor kat), ga over ruim een week naar de voorpremière incl. kattenkwis. :)

Blaka Skapoe, Sunday, 30 July 2017 18:11 (two weeks ago) Permalink

2001: A Space Odyssey
Nooit in de bioscoop gezien, maar nu EYE de gerestaureerde 70mm print met DTS-geluid toont moest ik wel toeslaan. Jongste dochter mee ("die baby! Dat moet ik zo even googlen hoor.") Film tig keer gezien dus inhoudelijk weinig nieuwe inzichten. Wel opeens, met zo'n ouverture voordat de film begint en na de pauze, heel zelfbewust "dit is Kunst, bitches". Het begin in de ruimte is nu echt gedateerd, qua effecten en technologie maar de Jupiter Missie met die geflipte C64 is visueel nog steeds geweldig. Het beste aan de hele bioscoopervaring is het geluid, al die Ligeti op precies het juiste volume, zo veel detail, zo mooi.

OMC, Sunday, 30 July 2017 18:49 (two weeks ago) Permalink

Over space odyssee gesproken, volg jij toevallig seizoen 3 van Twin Peaks?
https://www.youtube.com/watch?v=4IKUeIEdRMY

arnout, Sunday, 30 July 2017 19:45 (two weeks ago) Permalink

Zeker weten. Moest tijdens het trippy gedeelte inderdaad denken aan die aflevering die net zo vaag is. :)

OMC, Sunday, 30 July 2017 20:11 (two weeks ago) Permalink

Kan 2001 op 70mm helaas niet in Eye zien, maar hoor wel dat het echt something else is. Inderdaad vooral qua muziek (Liget) en de C64 bleep bloop trippy scene. (die nog steeds van nu lijkt trouwens, zelfs na 50 jaar)

Lynch speelt wat die scene betreft natuurlijk leentjebuur, en er zijn meer Kubrick-referenties in TP The Return. Rightfully so.

Le Bateau Ivre, Sunday, 30 July 2017 20:17 (two weeks ago) Permalink

Yep ("Kedi" is Turks voor kat), ga over ruim een week naar de voorpremière incl. kattenkwis. :)

gheh levensvoorraad Whiskas als prijs.

2001 moet een overrompelende ervaring zijn, een Filmsymfonie.

Distant Thunder
'Maak je over mij geen zorgen, ik leid een gezegend leven.' Wuivend graan begroet de kijker. Satyayit Ray wist wat zijn publiek wilde zien. De Indiase auteur par excellente bracht het neorealisme naar het Oosten, en trok er aldaar een sterke melange van. Distant Thunder valt in zijn oeuvre aanvankelijk op door de rijke avondkleuren. De zon daalt schitterend over een klein dorp der Vergetenen. De eerste paar minuten lijkt het leven aangenaam. De vrouwen kibbelen, en plagen elkaar ('de babydruk'), de mannen staren. Tot zover weinig nieuws, maar de dissonant mag er zijn. Een arrogante dokter (een letterlijke 'Pundit') komt met zijn jonge vrouw naar het hinterland. Als hogere kaste kan hij elke rol uitoefenen die hij zich wenst. De intellectueel gaat voor in rituelen waarin hij niet gelooft. Maar ja, het geld is welkom. 'En ik heb toch verdomd veel moeite gedaan om Sanskriet te leren.' Een pracht van een personage. Cynisme en humanisme gecreëerd door omstandigheden. De dokter leert een lesje nederigheid, wanneer de Japanners Singapore innemen. Plots leven we in een concreet tijdvak, in plaats van in religieuze en rurale eeuwigheid. De effecten van een Grote Oorlog op een klein dorp slopen de subtiliteit. Ray laat zich gaan. Weg van de bedachtzaamheid. Rijst wordt iets decadents. Geschiedenis is overal. 'Untouchable, even in death.'

The Voice of the Turtle
'The only talent I've ever had is talent for appreciation.' Als een ode aan het bekende valt The Voice of the Turtle zeker te waarderen. Zo knipoogt de schmaltzy film naar Casablanca, al blijft men wel 'gewoon' veilig thuis in het homeland. Daar lijkt alles zijn gangetje te gaan, maar wie beter kijkt... De oorlogsdip maakt onrustig. Met de mannen van huis, dansen de meisjes op tafel. De moraal wordt losser. Free war spirits doen Tinder dingetjes. In innuendo spreken de dames over de dilemma's van 'scharrelen'. 'You're gonna have an awful lot of free time.' De juiste patriottische daad is een soldaat daten. Enter mister Reagan. Ongetwijfeld dé reden dat de film in de NY Times 1000 staat. In zoveel geslaagde films speelde The Ronald niet. Hier opereert hij echter charmant. Als kluns. Het blijft vermakelijk de latere despoot komisch te zien stuntelen met telefoonklappers. Wanhopig op zoek naar een 'slaapplaats'. Terwijl de kerel zich in bochten wringt, eet Eleanor Parker quasi-braaf een appeltje. Zij treedt eindelijk uit de schaduw van haar bitchy vriendin. Een 'long weekend' tortelduifje spelen. Vol aandacht in de weer met sloffies en tandenborstels. 'Cuddling up on the couch with a potato salad.' Kleinburgerlijke genoegens. Elke goeie ingeving herhaald, zodat niemand ook maar iets ontgaat. 'I'm afraid that's the end of a beautiful friendship.'

Ludo, Monday, 31 July 2017 06:48 (two weeks ago) Permalink

https://media.giphy.com/media/132bzOAtymSqc0/giphy.gif

Snif. RIP Moreau. Kon een actrice ongelukkiger kijken dan zij? Ik betwijfel het. (wel 89 ondanks al die Gitanes)

OMC, Monday, 31 July 2017 09:36 (two weeks ago) Permalink

aww. RIP. taaie tante.

ze zong laatst nog 'voor mij' in Le Petit Theatre de Jean Renoir

https://www.jonathanrosenbaum.net/wp-content/uploads/2011/03/lepetittheatre-jm-closer.png

Ludo, Monday, 31 July 2017 09:59 (two weeks ago) Permalink

https://filmgrab.files.wordpress.com/2010/07/38-mirror.png

Pff, Sam Shepard ook overleden.

OMC, Monday, 31 July 2017 17:37 (two weeks ago) Permalink

bijzondere man, bijzonder veelzijdig. Was nog alleraardigst in Midnight Special.

Ludo, Monday, 31 July 2017 19:35 (two weeks ago) Permalink

Ken zijn schrijfwerk niet, maar ik vond het altijd wel cool dat hij niet bang was om onsympathieke personages te spelen, maar dan ook niet van die stripfiguur bad guys, beetje van die peinzende types.

OMC, Monday, 31 July 2017 20:22 (two weeks ago) Permalink

El hombre de las mil caras
Nieuwe film van Alberto Rodríguez (La Isla Maldita) is een intrigerende euro-thriller die weer fijn de clichés weet te vermijden. Enige voorkennis van de Spaanse politiek is misschien gewenst want in het begin gaat het razendsnel wanneer spion/manusje-van-alles Francisco Paesa wordt geintroduceerd. Na een misstap is hij berooid en dan gloort opeens hulp wanneer de corrupte baas van de Guardia Civil, Luis Roldán, hem om hulp vraagt. De oplichter vraagt een oplichter om hulp, dat gaat natuurlijk nooit goed. Wat zich ontvouwt is een bijna achteloos gewone wereld waar dingen worden geregeld in een schaduweconomie vol agenten, scharrelaars, ambtenaren, louche advocaten en waar miljarden circuleren. Maar plezier lijken ze er niet in te hebben (dat hield me de hele tijd bezig: wat drijft deze mensen nou eigenlijk?) Het is bij vlagen dreigend en de ontknoping is eigenlijk te bizar maar had in Spanje vergaande gevolgen. Niet een echt opzienbarende film maar zo geweldig dat er geen schot wordt gelost ("Spaanse spionnen dragen geen wapens alleen maar een chequeboek.") Reden waarom Scorsese ver van een Amerikaanse remake moet worden gehouden, want die begint natuurlijk compulsief iedereen af te knallen.

OMC, Tuesday, 1 August 2017 21:15 (two weeks ago) Permalink

goeie noir-titel ook. :)

State Fair
'I've got faith in that hog.' Het goedmoedige veranda-leven van de kleine Amerikaan. State Fair lijkt wel een album van Ry Cooder, of een opname van Alan Lomax. De piepende en krakende sfeer krijgt al snel een fabelachtige kwaliteit. Ry zou over Blue Boy kunnen zingen, het varken van het ideale gezinnetje. De competitiedrang zit ingebakken bij de Amerikanen. Men kweekt niet zomaar zo'n beest! Het moet een prijs krijgen. Net als de mincemeat van ons moeder. Kinderachtig ondeugend giet de ouweheer nog wat brandy bij de vruchtjes. En dan gaat het viertal op weg naar de State Fair. De zon zakt, een zomernacht valt. De magie van de scene zit hem in de rust. Dochter kijkt uit het raampje en beziet de wereld met nieuwe wijsheid. Pa zet de autoradio aan (hemeltjelief, in 1933!). Beter dan dat wordt het fraai gefilmde State Fair nergens, maar dat hoeft ook niet. Heel even is het verhaal zo persoonlijk als Agee's Death in the Family. Ma hoest. Het zal toch niet? Gelukkig... Aangekomen op de jaarmarkt stort het gezin zich in vrolijkheid. Het kapitalistische spektakel. 'People walking around like bees in a hive.' De kermisoplichter wordt getild, de achtbaan overwonnen. En natuurlijk blijkt State Fair een rite de passage. De 'zin' ontwaakt in jong en oud (en varken). Dat smaakt. Net als de vruchten. 'They don't have to taste much, they're experts.'

The Full Monty
'Can't we do normal things, sometimes?' Kitchen sink 'drama' van gehard staal. (Daar maken ze vast heel robuuste aanrechten van.) Ooit werd het materiaal in industriestad Shefffield geproduceerd, nu sjokken de Men of Steel door de troosteloosheid. Verlaten hallen en autowrakken. Een prima setting voor een film vol van goede wil, met een goed hart. De grote vraag wordt dan al snel, zal Pete Posthletwaite opduiken? (Neen, maar de fabrieksfanfare speelt wel, 'about the only thing round 'ere that works...) Enkele rake urban shots vangen de leegte. De torens staan fallisch overeind, maar de mannen voelen zich slap. Tot één van hen een ideetje jat. Wat de Chippendales kunnen, kunnen wij ook. Uit de kleren voor het Algemeen Belang. Nog nét pre-internet loopt The Fully Monty aardig in de pas van de moderne tijd. Iedereen een sterretje. Body positivity. Alle policor-vakjes netjes afgevinkt (zelfmoord, homoseksualiteit, impotentie), maar wat mij betreft op zijn paasbest in het UB40 job centre. Lekker klieren, met Tom Wilkinson – middelbaar onherkenbaar – als het grootste slachtoffer. Mannen onder elkaar. Gemeen en gevat. 'I need an audience.' 'You need a doctor.' Héél voorzichtig leren de kerels emoties tonen. Vader en zoon stompen elkaar uit liefde. En zelfs een schuldbekentenis kan er vanaf. De Nieuwe Man staat op. Met moeite. 'Cigarette me, for fuck's sake.'

Ludo, Thursday, 3 August 2017 06:50 (two weeks ago) Permalink

Uncle Buck
Regie John Hughes, hoofdrol John Candy, Macaulay Culkin erbij, je weet wat je kan verwachten en dat krijg je. Best leuk.

Meek’s Cutoff
Net als Certain Women erg meditatief. Net als in The Handmaid’s Tale lopen de dames met kapjes op en moeten we net als zij van een afstandje maar raden wat die mannen allemaal bekokstoven. De charlatan leidt ze alleen maar dieper de ellende in, de native american heeft meer potentieel, maar niemand verstaat hem. Hopeloos, maar wel hele mooie plaatjes.

The Girl With All The Gifts
Een hele frisse(?) take op het inmiddels afgezaggde gegeven van de zombiefilm. Schattigste zombie ever.

Pusher I-III
Nicolas Winding Refn die nog niet helemaal bij zijn stijl is aangekomen. Het eerste deel is nog een beetje Tarantino met wat Trainspotting, niet zo bijzonder. Deel twee beginnen al wat stilistische dingetjes (de muziek bijvoorbeeld, af en toe een mooi shot, wat minder „handcammerig”) op te borrelen. Dat is in deel 3 weer minder maar dat is met de Servische crimineel in de hoofdrol gewoon het meest onderhoudende (en soms komische) verhaal, al is het laatste deel een beetje langdradig.

Cannibal
Ihkv Canal Pride en een recente show van serial-killer-metalband Macabre een film gebaseerd op Armin Meiwes. Gezien de daden van deze man, de Kannibaal van Rotenburg, weet je dat het geen smaakvol gebeuren wordt. Het is deels geslaagd (effecten, diverse shots mooi in ranzigheid, de muziek), deels minder geslaagd (het dialoogloze eerste deel doet denken aan de zalfman, de homo-erotiek met Duits accent en het nogal „close mic”-geluid).

Blaka Skapoe, Sunday, 6 August 2017 12:35 (one week ago) Permalink

https://images.alphacoders.com/183/183593.jpg

:)

Hôtel Terminus: The Life and Times of Klaus Barbie
'Het was in Udler nog zo'n goeie jongen.' Marcel Ophuls kreeg zijn Oscar, met een beetje hulp van Klaus Barbie, de Gestapo-slager van Lyon. Eén persoon en een zeer concrete plek, zou dat dan de focus brengen die het meanderende werk van Ophuls vaak mist? Dat is buiten de waard gerekend natuurlijk. Na een hoopgevend begin raakt hij al snel geïnteresseerd in het Franse verzet. Dan zitten we dus toch weer vliegen af te vangen met veteranen. Verraad in het verzet. Iedereen verdenkt elkaar. Deze tafelgesprekken behoren tot de saaiere passages. Geef mij maar de 'making of' een schurk. De bizarre avonturen van Barbie, die werkelijk aan alle oorlogsmisdadigersclichés voldoet. Wanneer het hem uitkwam, was Barbie lief voor vrouw, kind en beest. Maar alleen dán. Ophuls raakt op dreef als hij zich onder de dubieuzen mengt. Hij treft de bekende apologeten en eigen daden-goedpraters. Fout hoogtepunt van al deze voetnoten: Verges, de postkoloniale slangenadvocaat. Ophuls bedient intussen de Camera Obscura, en vangt met moedeloze humor de menstypes. Zuid-Amerika – kon niet missen natuurlijk – vormt een splinternieuwe episode. In het juntamoeras wordt de film echt spannend. Onze regisseur maakt zich zelfs boos! Onder het genot van een glaasje wijn, dat wel. 'Ik ben het vergeten. Als zij dat niet hebben gedaan, is dat hun probleem.'

Henry V
'On your imaginary forces work.' Klaroengeschal en koorgezang begeleiden Oliviers eerste Shakespeare-film. Het is zijn meest toegankelijke. De geschilderde achtergronden lijken wel van Disney, zo zoet. On stage toont Sir Laurence echter ook radicale kanten. Zo begint de adaptatie met een re-énactment van de première van het stuk. Dat is best stoer. Geroezemoes en boegeroep van het voetvolk in The Globe. Een tijdje fungeren ze als levende lachband, met als gevolg een bucolische carnavalssfeer, die Herman Pleij zal bevallen. Helaas zijn er geen teksten 'backstage', daar blijft het bij mimiek-geintjes. Net als ik denk, gaan ze dit uren volhouden, wordt het toneel alsnog verlaten. Altijd een magisch moment. Een doek wordt Southampton. We duiken 'door de wand'. In Shakespeare's stukken zijn de dromen en visioenen toch altijd al het meest poëtisch. William Walton schreef er aardige strijkjes bij. 'Our scene flies swift as that of thought.' In dé beroemde passage dwaalt Henry (Olivier zelf) contemplatief gestemd door het tentenkamp, als een nacht-wacht. 'Alone with his bosom'. Het hart klopt van de strijd die komen gaat. Helaas worden de donkere scenes veelvuldig overschaduwd door flauwe komedie van bloempotkapsels. Net het begin van een mop. Komt een Engelsman, een Schot, Welshman én Ier op het slagveld tegen...

Ludo, Monday, 7 August 2017 06:48 (one week ago) Permalink

Kedi
Supercute! De mensen vertellen mooie verhalen, de katten doen de schattige dingen. Cute kittehz en cute hoomins in prachtig Istanbul.

Blaka Skapoe, Wednesday, 9 August 2017 07:30 (one week ago) Permalink

ahh :D (of aww!)

Woodstock
'Say, can I have some of your purple berries?' Op een akker van niks kwamen ze bijeen, de vermakelijk gedrogeerden. Mager als wielrenners, wanhopig aan de yoga. Een hele cultuur opgeblazen tot megafestijn. 'There must've been a million'. Ik lees goed getimed net de autobiografie van Bruce Springsteen, en hij heeft weinig positiefs over het festival te melden. Veel te veel drugs. Zelf stond hij dat weekend nog voor honderd man in een bar te spelen. Muzikaal is er echter wel een duidelijke verwantschap. Woodstock lijkt me de Olympus van de Gitaargoden. Belangrijker nog, in 1969 vindt de zwarte invloed op de witte rock een uiterst vruchtbare bodem. Nagenoeg alle bands tappen uit de soulgeschiedenis. In postkoloniale tijden moet je dan iets opmerken over het gebrek aan zwarte mensen onder de toeschouwers. (1 op 100 lijkt me een progressieve schatting). Gelukkig zijn Jimi en Richie er wél. Latino Santana behoort tot de 'groovy' hoogtepunten. De meisjes willen dansen. Vele folkacts worden met een lamlendig applausje ontvangen. Nee, dan The Who. (Daltrey wint de haantjesprijs). Van een andere Engelsman kreeg ik de neiging dan toch eens een album te draaien. Joe Cocker. Englishmen Mad Dogs wordt niet voor niets door The Boss geprezen. Rock and soul met een vadercomplexje. 'All my deepest worries must be his cartoons'

Ludo, Thursday, 10 August 2017 06:49 (one week ago) Permalink

Stevie
'I don't like change.' 'Well, then you'll be lonely.' Een lesje reciteren uit de Dode Dichters Almanak. Zoals vaker bij dit soort toneelexercities – het neigt zelfs naar monoloog – haatte ik de vorm, maar de inhoud raakte me. Daarvoor volstaan dus eigenlijk de woorden van dichteres Stevie Smith en de stem van Glenda Jackson. De beelden zijn veelal irrelevant, en soms zelfs onnodig cheesy. (Flashbacks in sepia...) Voor een luisterboek (of hoorspel) leidde Stevie echter het perfecte leven. Als typische outsider artist bleef de soliste haar hele leven bij tante wonen. De twee beleven nooit wat, maar in die eindeloze verveling broeit de gekte van de reclusieve kunstenaarsziel. Stevie denkt meestal aan de dood, en reflecteert hierop in een geheel eigen alledaags modernisme. Hoeveel invalshoeken of glaasjes water je ook neemt, het leven blijft kut. Ik stelde me voor dat auntie en Stevie Frans zouden spreken; Resnais zou zich in zijn handen wrijven! Misschien dat er in die Franse versie nog wel een moord zou zijn gepleegd. Nu blijft het bij het horror des levens. Stevie was geen mensenmens, en ze wist het. Ze pelt zichzelf genadeloos af. Vrienden? 'I love the thought and memory of them just as much.' De verslaving van de cocon, het thuis van een kindse neurotica. Babbelziek en altijd moe. 'I have a friend at the end of the world. His name is a breath of fresh air.'

It's a Gift
'Crackers. Good old crackers.' Pas na een korte mededeling van de NRA (echt waar!) volgt deze klassieke komedie van het norse opaatje W.C. Fields. Beesten en kinderen, these were just a few of the things he hated. Om hem te stangen kreeg een baby second billing. It's A Gift is zo'n film die inmiddels lijdt onder de eigen invloed. Alles voelt al bekend. Iedere grap werd later benut door navolgers. Piekfijn voorbeeld: de echtgenote van Fields. Een 'older lady' met een zangerige stem, en de luidkeelse voorkeur om zich beter voor te doen dan ze is. To-máh-toes. Inderdaad, net Hyacinth uit Keeping Up Appearances. Fields stuntelt als gepiepelde family guy en mislukte supermarktuitbater om deze diva heen. 'Your father says a lot of things.' Papa zelf schiet met losse flodders. Een scheerschuimballet met dochter, gebekvecht met het zoontje. Wat een Schatjes. (Ook in dat soort familie-intolerantie loopt It's a Gift voorop.) 'Suffering sciatica!' De winkel blijkt – net als in Sausage Party – een prima plek om de (smeer)boel te versjteren. Toch vond ik de film in het familieflatje op zijn leukst. Fields fungeert daar als Babbitt. Hij draagt Nobelprijswinnende middenklassemiserie op de schouders. Het geld móet binnenstromen. Op naar Californië. Eigenlijk het begin van een imaginair vervolg. Flodder in Amerika. 'This is evidently a young orange tree.'

Ludo, Monday, 14 August 2017 06:47 (five days ago) Permalink

Reds
'I'd like to hear more of your revolutionary concept.' De good ol' lefties van Amerika, ze verschillen in niets van hun internationale kameraden. Splinters en splitsingen. Hun discussies verzacht met de cynische humor van gestaalde kaders. Honderd man in een achterafzaaltje zullen de wereld niet veranderen. Het is eigenlijk al heel wat dat Hollywood het verhaal durft te vertellen. Op de rand van de seventies kon dat nog net. Warren Beatty regisseerde, en speelt de hoofdrol. Hij heeft ambities. In een iets te vlotte, kijk mij eens progressief doen raamvertelling, doorsnijdt hij de geschiedenis met 'The Witnesses'. Oudebesjes die er écht bij waren. Zij verkondigen rake teksten. 'Iemand die altijd maar de wereldproblemen aanpakt, heeft er zelf geen, of weigert zijn eigen problemen onder ogen te komen.' Toch worden de onderbrekingen wat hinderlijk. Ze vormen een avant garde-geintje, in een verder brave historie, vol dure beelden en goedbetaalde namen. Nu wáren de commies natuurlijk rijkelui met een hobby. Redford en Streisand toonden het eerder al in The Way We Were – een vergelijkbare NY Times hit. Er is maar één ding dat Reds kan redden. Rusland. Rokerig en mistig, verschijnt dáár onmiddellijk de hoop op magie. De blijdschap die de Revolutie kortstondig bracht, echoot tot in Amerika. Jack Reed was erbij. 'If you walk out on it now, what's your whole life meant?'

Ludo, Thursday, 17 August 2017 06:50 (two days ago) Permalink

de rand van de seventies

eighties. (film uit 1980, maar ongetwijfeld eerder gefilmd)

Ludo, Thursday, 17 August 2017 06:51 (two days ago) Permalink

Ron Goossens, Low Budget Stuntman
Van alle films uit deze hoek wel de minste. Te veel op cameo's van mensen waar je niet op zit te wachten en verder slechte, seksistische grappen. Slechts een sporadische glimlach kan er vanaf wmb.

Na The Handmaden's Tale doorgestoomd met The Leftovers, 2 afleveringen into serie 2 en nog steeds gefascineerd …

Blaka Skapoe, Thursday, 17 August 2017 12:38 (two days ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.