Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (twelve years ago) link

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (twelve years ago) link

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (twelve years ago) link

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (twelve years ago) link

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (twelve years ago) link

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (twelve years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (twelve years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (twelve years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (twelve years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (twelve years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (twelve years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (twelve years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (twelve years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (twelve years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (twelve years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (twelve years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (twelve years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (twelve years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (twelve years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (twelve years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (twelve years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (twelve years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (twelve years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (twelve years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (twelve years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (twelve years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (twelve years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (twelve years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (twelve years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (twelve years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (twelve years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (twelve years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (twelve years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (twelve years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (twelve years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (twelve years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (twelve years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (twelve years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (twelve years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (twelve years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (twelve years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (twelve years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (twelve years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (twelve years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (twelve years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (twelve years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (twelve years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (twelve years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (twelve years ago) link

Norsemen s01
Over vikingen en Scandinavië heb je veel vooroordelen, die hier op komische wijze door elkaar worden gehusseld, de vikingen hebben hier een levendige overlegcultuur over hun plunderingen. Praten over gevoelens enzo, "gefeminiseerd" zoals de romantici zouden zeggen. Het zou zomaar realistischer kunnen zijn dan die conservatieven denken.

Blaka Skapoe, Sunday, 8 December 2019 17:33 (one month ago) link

belangrijk in deze tijd van "verwarde mannen" … maar ja, die lopen al op straat omdat we een regering hebben die sws liever monnie stackt dan eens investeren in een gezonde samenleving.

so true. Mannen die terroristische aanslagen plegen, domineren wekenlang het nieuws, maar als er een verwarde man voor de Hudson Bay wat doet, moffelen we het snel weg, ook al is zo'n aanslag allicht makkelijker te voorkomen.

Varda par Agnes
'C'était une expérience très, très particuliere.' Bejaarden mogen in herhaling vallen. De knuffeloma van de Franse cinema overleed dit voorjaar. Via deze docu keek ze nog een keer terug op haar werk, zoals haar films dat al twintig jaar leken te doen (maar ook toen was ze bejaard, dus mocht het). Kunst is enkel nog reflectie, zei Hegel... Varda fungeert hier als inleider bij haar eigen werk, vanuit theaterzalen waar groepen geïnteresseerden aan haar lippen hangen. De chouchou roept 'extrait!' en dan volgt er weer een duik. Zoals de titel suggereert gaat het met name over de (technische) kant van haar werk. Terwijl dit, achteraf bezien, de laatste kans is geweest voor een werkelijk nieuwe reflectie. Die op haar eigen, naderende dood. Ik vraag me af het paars dat ze draagt een bedoelde rouw-hint is. Vara's werkwijze kenmerkt zich alle decennia door haar liefdevolle blik. Het verlangen naar fictie in docu en omgekeerd. Ook wanneer Agnes museale hipster wordt, blijft ze echt en nep combineren, liberté et salte. Het leven heeft een fantasie-frame nodig, liefst zelf geknutseld. De vraag blijft of er nieuwe liefhebbers bijkomen door deze docu. Beter noteer ik zelf nog wat Varda's op mijn kijklijstje. Mur Murs bijvoorbeeld. De deconstructie van een documenteur is nu voltooid, en kan opnieuw beginnen. Spiegeling na spiegeling. 'Je sens mieux les choses.'

Sueño en Otro Idioma
'Ze hebben elkaar vijftig jaar niet gesproken.' Fijn en zinnig linguïstisch sprookje uit magisch-realistisch Mexico. Veldwerken blijkt terecht: zuipen, regen en conflicten. Een universidad-medewerker met een Peter Sagan-grijns trekt naar de jungle om de laatste sprekers van een inheemse taal te interviewen. Helaas, de twee Overgeblevenen hebben mot. Hoe menselijk. Heel veel verder dan 'Chupa is hallo', komt de onderzoeker daardoor lange tijd niet, al weet hij wel een kleindochter te (be)grijpen. Op dat moment lijdt de film aan wat dichter bij de natuur-clichés, die tegelijkertijd (paradoxalerwijs) omslaan naar dichter bij Waren de Goden Kosmonauten-taferelen. Zodra de pijn toeneemt, begint de wrange film zelf te leven. De kleindochter is meer geïnteresseerd in het leren van Engels. Daar krijgt taal een concrete vorm, als grote verbinder en verdeler. (Sterk gelieerd aan geld). Want taal symboliseert uitertaard ook klasse. Het scenario zet het allemaal parabellisch eenvoudig in een onderzoeksschema. Wanneer de bovenaardse magie terugkeert, werkt die als een noodzakelijke gum. De lijntjes verdwijnen. Liefde overstijgt alle talen, zelfs zij die verdwenen zijn, en onherroepelijk nog moeten verdwijnen. Wat zei Wittgenstein ook alweer? Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen. 'Ze noemen het De Betovering.'

Ludo, Monday, 9 December 2019 07:50 (one month ago) link

Once upon a Time in Hollywood
'My booze don't need no buddy.' Er deden meer verhalen over deze film de ronde, dan erin verteld worden. Vijftig jaar na de Manson family murders komt Tarantino met zijn versie. Dat belooft waanzin, denk AFTh's Schervengericht in Hollywood. In werkelijkheid is het vooral wachten en babbelen. Het niveau blijkt dat van de Coens-ode aan dezelfde droomwerkplek, waarvan ik de titel allang vergeten ben. Liefdevol en warm (wie zou er ook in zijn eigen nest pissen?), veel te melden is er echter niet. Tarantino leeft zich uit met wat imaginaire cinema (The Fourteen Fists of McCluskey!) en DiCaprio doet zijn best als tv-westernheld op retour. Ergens schemert in zijn treurige jet en set-leven wel een goede film, bijvoorbeeld met een jonge, gritty medespeelster. Maar ja, de Manson murders moesten ook nog worden opgezet. Mag dat nog wel trouwens, een film over Polanski als slachtoffer? Als Tarantino iets echt gewaagds wilde doen, dan had ie de relatie tussen pseudocowboy DiCaprio en diens louche stuntman Brad Pitt uit moeten diepen. Ik deed mijn best de homoseksuele subtekst erin te lezen, maar veel hints volgen er niet. 'With the new wife I just can't afford you anymore.' De uren kabbelen easy breezy voorbij, zonder werkelijk boeiende scenes, soms zelfs flirtend met saaiheid. Er was eens een film over een film zonder fut. 'That's not verbatim.'

Ludo, Thursday, 12 December 2019 07:49 (one month ago) link

De relatie tussen de boys had inderdaad meer in gezeten, deze was echter wel bevredigend:
https://www.instagram.com/p/B5d_q0on8xY

willem, Thursday, 12 December 2019 08:15 (one month ago) link

haha! ja de hond was een hoogtepunt. En vooral dat voer. :o

Ludo, Friday, 13 December 2019 14:54 (one month ago) link

Le Prénom
Acceptabele Franse komedie, alhoewel, men gaat er vrij hard in tijdens een etentje tussen familie en bekenden na een "gewoon een grapje, man"-moment. Begint met zo'n Jeunetachtige introductie vol verwijzingen en toevalligheden waar ik achteraf van dacht dat hij overbodig was. Maar goed. Prima Frans theatraal acteerwerk met de hysterische versnelling altijd binnen handbereik. Prima vermaak, onsympathieke personages, beetje ongeloofwaardig maar dat hoort een beetje bij dit soort verhalen met moraal.

OMC, Sunday, 15 December 2019 13:43 (one month ago) link

http://www.upl.co/uploads/Vivresavie1576419328.jpg

OMC, Sunday, 15 December 2019 14:16 (one month ago) link

Once upon a Time… in Hollywood
Best vermakelijk hoor, maar 2 uur en 40 minuten? De actiescene die je als "beloning" krijgt aan het eind is me bij vlagen echt te gortig. Toch ook wel de nodige leuke momenten al had er ook meer in gezeten qua Italiaanse cinema mimicry. Wel komisch hier en daar en goed geacteerd en mooi gemaakt.

Anna And The Apocalypse
Een zombiekerstmusical. Het kon erger allemaal maar ook beter. Sowieso korter.

Blaka Skapoe, Sunday, 15 December 2019 16:34 (one month ago) link

eens! (ouatih)

wow Anna Karnina haalde teletekst 101 niet eens :o

Nuestro Tiempo
'Waarom zo verlegen?' De gewone mens gaat vreemd, de intellectueel gaat vreemd en praat er uren over. Zo ook Regeydas, die hier zelf de hoofdrol speelt. En ja, het is ook zijn echte-genote (regisseur Natalia Lopez) die met hem on screen een relatiecrisis beleeft. Ceylan's Climates ging hen voor. Het Mexicaanse (buiten)klimaat speelt op de cowboy-ranch zijn ruige rol. Slagregens, en modderbaden. Alles gefilmd in natuurlijk licht, zodat de kijker net zo weinig overzicht heeft, als de personages over hun leven. Jammer genoeg ontbreken de lenzen van Post Tenebras Lux. In wezen gaat Regeydas hier zelfs betrekkelijk traditioneel te werk. In onderwerp, en in het Europese arthouse-ritme van peilen en afpellen. Denk: Bergman en Antonioni. Communiceren helpt niet bij kapotte liefdes, en daar verandert een webcam niets aan (net zo min als een old skool Sade-fantasie dat doet). Met het verstrijken der uren slaat de Regeydas-touch alsnog geniepig toe. Het eindeloos filmen van nergens toe leidende wegen. Een autoraampje gaat open, en ongefilterd stroomt de pijn binnen. Er klinkt goedgekozen muziek van oude, even ingewikkelde proggers (King Crimson, Genesis). De liefde blijkt van een kierkegardiaanse kutheid. Het paar kan lullen wat ze willen, het helpt niet. Een zeer volwassen cock en bull story. 'Waarom zou ik dingen in jouw woorden zeggen?'

Ludo, Monday, 16 December 2019 07:47 (one month ago) link

wow Anna Karnina haalde teletekst 101 niet eens :o

Barbaren! Op de Twittert-tijdlijn was het in ieder geval groot nieuws. Tumblr heeft ook een rouwperiode van een maand afgekondigd.

OMC, Monday, 16 December 2019 07:51 (one month ago) link

Ik heb volgens mij geen films met Anna gezien, ms eens wat aan doen.

Blaka Skapoe, Monday, 16 December 2019 09:24 (one month ago) link

Une Femme est une Femme!

(OMC's plaatje was van Vivre Sa Vie, ook famous)

Ludo, Monday, 16 December 2019 20:18 (one month ago) link

Bande à part misschien wel als eerste?

OMC, Monday, 16 December 2019 20:39 (one month ago) link

Queen of Hearts
'Jij bent zo makkelijk te manipuleren.' Fraaie paradox-erotica uit Denemarken. Een Mrs. Robinson doet hier een Woody Allentje. Oftewel, het is de vrouw die met haar stiefzoon aanpapt. Hoe daarover te oordelen, in tijden van slutshaming en man blaming? De film toont zich een tijdje op haar hand, ze is gewoon underfucked door haar saaie burgerman. Het scenario laat in grijstinten peinzen over de levenscyclus van mensen. Daarin lijken man en vrouw niet gelijk te lopen. De man blijft te lang kind, voor de snel opgroeiende dames, en vervolgens raakt hij dik en uitgeblust, net wanneer zij aan haar tweede jeugd begint... Qua looks wordt de 'kwestie' wat burgerlijk in beeld gebracht. Adrian Lyne had wel wat spannendere shots verzonnen. Tijdens de tweede helft gaat de tainted love-overdrive inhoudelijk goed aan. De stepmom fantasy is niet voor niets en vogue in pornoland. Likliklik doen de tweelingdochters van de vrouw aan hun campertiaanse ijsjes. Ook de vragen blijven intussen komen. Geilheid wordt haast psychologisch lijden voor de vrouw (wat me een problematisering lijkt van vrouwelijke seksualiteit). De koppeling met geweld die wordt gelegd is dan weer begrijpelijker, en maakt de finale extra gecompliceerd. Net als la vie sexuelle. Een onbedoelde femme fatale doet een krokodillebekentenis. Loveless. 'Het is jouw feestje.'

Yomeddine
'Gegroet, ziek volk!' Bedoelt hij zichzelf met deze waarschuwing, of plaatst hij zichzelf juist erbuiten? Een Egyptische man scharrelt zijn kostje op de vuilnisberg bijeen. Hij woont in een leprozenkolonie. Van binnen allang genezen, blijven slechts de littekens, die pijn aan de ogen doen. Ik betrapte mezelf erop dat ik nauwelijks naar zijn handen durfde te kijken. De gehandicapten zijn het wel gewend, zodanig zelfs dat ze er om kunnen lachen, onderling. Het knappe aan 'Judgement Day' is dat het zich nimmer tot sentimentele freakshow verlaagt. Alleen al daarvoor verdienen de makers respect. Over scenariohobbels valt wel te klagen. De man maakt samen met een Nubische weesjongen een afgesleten reis naar zijn geboortegrond. Twee halven tellen als een, te midden van toeristische plaatjes (ja, echt) en een UNICEF-gevoel van goedmoedigheid en muzikale stemmigheid. Het acteerwerk is gelukkig noch amateuristisch, noch gladjes (maar hou zou dat ook hebben gekund?) Deze Olvidados geloven hartstochtelijk in de voorzienigheid, met een beetje hulp van de Staat. 'Allah zegen de Egyptische bureaucratie.' Net als in Werner Herzogs befaamde dwergenepos wordt de kijker met liefdevolle hand gedwongen door de handicaps en zijn eigen (voor)oordelen heen te kijken. Volkomen terecht, natuurlijk. 'De mazzel, zieke mensen!'

Ludo, Thursday, 19 December 2019 07:50 (one month ago) link

Le Daim
Of wel Deerskin. De nieuwe film van Quentin Dupieux dus. De trailer zette me op het verkeerde been: het schiep bij mij de verwachting van een absurdistische film over de obsessie met een kledingstuk, een film waar ik helemaal in mee zou gaan. Maar zo gemeen, eigenlijk zitten alle grappen over dit thema er al in en gaat Dupieux in de uiteindelijke film op veel meer thema's in. En die zijn niet allemaal even succesvol. Zwijgzame Fransoos rijdt naar een bergdorp waar hij een lelijk vintage hertenjack overneemt waar hij blijkbaar naarstig naar op zoek was en belachelijk veel geld voor betaalt. Wel krijgt hij er als bonus een videocamera bij. Zie hier het probleem. Geen geld meer, relatie duidelijk op de klippen vanwege de obsessie en dan begint het jasje ook nog eens tegen je te praten. Film maken dus. De twist laat ik even liggen, ergens wel een aardige satire op een bepaald genre, maar ik vond de film teveel zwalken zeker in vergelijking met het prachtige Realité. En ik heb toch altijd moeite met oplichter/bluffende hoofdpersonages. Pluspunt: Adèle Haenel die de meer ingetogen kant van Adjani begint te beheersen.

OMC, Friday, 20 December 2019 08:17 (four weeks ago) link

was wel positief verrast om een Dupieux in de Nederlandse (zelfs Bredase boeren)bios aan te treffen. Althans op het programma, mede gezien deze recensie nog even zien of het ervan komt.

Ludo, Friday, 20 December 2019 11:49 (four weeks ago) link

mede gezien deze recensie nog even zien of het ervan komt.

Hmm, inderdaad. Was op basis van de trailer die ik vorige maand in de bios zag van plan "Le Daim" te gaan zien, maar de aandrang luwt door Omar's ervaring ietwat

willem, Friday, 20 December 2019 12:49 (four weeks ago) link

Oef, killer van sympathieke low-budgetfilms. :)

OMC, Friday, 20 December 2019 13:52 (four weeks ago) link

nu komen ze nimmer meer in de bios :P

Ludo, Friday, 20 December 2019 14:43 (four weeks ago) link

The Two Popes
Zag de trailer en die voorspelde zo'n Acteursfilm met van die woedeaanvallen enzo. Keek met een scheef oog en werd al snel meegetrokken door My Diner With Ratzinger. Inderdaad uitstekend geacteerd door Pryce en Hopkins die net als in Nixon ergens gewoon Hopkins is en toch knap de complexiteit van Ratzinger belichaamd. Oh noemde ik Nixon? Meirelles toont zich een goede pupil van jaren '90 Oliver Stone en dat werkt met name in de jaren van Argentijnse junta wonderbaarlijk goed. Echt eng, ook omdat je nooit weet of er archiefbeelden in worden verwerkt. Verder een fijne praatfilm over katholicisme, niet mijn favoriete onderwerp, maar zo af en toe doet geen pijn.

OMC, Saturday, 21 December 2019 16:26 (four weeks ago) link

Ze zijn ook steeds sneller met zulke films, voor mijn gevoel. Het momentum van Paus Franske is er wel af, dit jaar nauwelijks in het nieuws geweest.

Blijkt dus verdilleme helemaal niet de Beats die ik wilde kijken! :o

Beats
'Can I do it online?' Cratedigging en chopping is (weer) hartstikke in. Wat eigenlijk wonderlijk is, gezien de hiphop die je in de hitlijsten hoort. De ratelende trap-snares en hi-hats hebben weinig weg van de zoektocht naar een Panamees rumba-bandje dat een goede fill laat klinken halverwege hun b-kantje. Wel bevat de moderne hiphop natuurlijk het rocken op de MPC's. Vooral die liefde treffen we hier, in een Netflix-film over een jonge beatproducer. 'RZA he never had Froot Loop shit like y'all got on your computer right now.' Dankzij Ableton & de Machine eert Yung August zijn zusje. Het acteerwerk heeft daarbij veel weg van Fruitvale Station. Marginaal beter, misschien, maar toch vooral van goede wil. De manager die onze boy ontdekt kent zelfs maar één gezichtsuitdrukking. Gaandeweg wordt Beats vooral zijn Prince of Thieves. Als 'rent-a-cop' probeert hij zijn leven te beteren. ''You got like a different posture and shit.'' Pas als personal coach voelt hij zichzelf goed. Hij 'redt' een jongen, niet van de straat, maar juist door hem weer naar de straat te brengen. Jammer genoeg blinkt de muziek niet uit in subtiliteit. Dat geldt eigenlijk voor de hele film. Zelfs een potentieel Garden State-moment wordt voorbijgesjeesd. Overbeschermende moeder hoort voor het eerst het talent van haar zoon. Een kick drum is genoeg en de tranen vloeien al. 'Run that back.'

je suis een SF-beginner. :-)

Ad Astra
'Please maintain situational awareness.' Verrassend goede SF. Ik dacht we krijgen een space opera met Brad Pitt en wat buitenaardse wezens, misschien Sandra Bullock als vederlichte love interest. Niks van dat. Ad Astra doet haast alles goed, door nagenoeg niks te doen. Arthouse komt met breedvoerige SF als vanzelf dichterbij, omdat er intrinsiek nu eenmaal geen ene fuck gebeurd. Pitt begint als Falling Man, wanneer hij van een stel antennes dondert, meteen al een gewaagd bittere allusie. De aardse misere wordt snel verruild voor de existentiële twijfel van het Niets. Op de voice-over bromt Pitt slechts in juxtapositionele aforismen. Soms gemakkelijk, vaak mooi. Out there gaat hij op zoek naar zijn pa. Toegegeven, daar komt alsnog het Star Wars melodrama-moment om de hoek piepen. Ook dan blijft de film echter aandoenlijk, en vrij subtiel. 'Father if you can hear me, I am attempting to communicate with you.' Merendeels reist Pitt met zijn Solaris door de Melkweg, en ontmoet kortstondig(e) kompanen, zoals de Leo Beenhakker-achtige rouwdouwer Donald Sutherland. De vervreemde astronaut realiseert zich de nutteloosheid van elk van zijn pogingen tot contact. Of neen, dit besef veruitwendigt zich slechts, in de spiegeling van de helm, de cocon die hij niet meer kan verlaten. Totdat het slot hem een makkelijke pass geeft. 'I have infinite work to do.'

Sorry We Missed You
In de bios met gezelschap, dus geen “officieel” stukje :P Loach op zijn gekende marxistische pamfletten-toer. Iets beter dan de vorige trits. Een Job-vertelling. Jammer genoeg is de acteursregie niet denderend, of er was gewoon weinig tijd (wat een zekere kapitalistische ironie heeft gezien de film). Zo'n film waarin de acteurs over de tekst struikelen en 'm dan verbeteren.

Ludo, Monday, 23 December 2019 07:51 (three weeks ago) link

je suis een SF-beginner. :-)

Oeff. :) Maar eerlijk is eerlijk die beginscene was mooi, maar ook wel bespottelijk, maar Metafoor...en zo eigenlijk de hele film door [peinzende smiley]

OMC, Monday, 23 December 2019 08:40 (three weeks ago) link

Er wordt nochtans nog steeds wat af gesampled, al is Paul's Boutique niet meer te betalen en staat 3Ft High nog steeds niet op Spotify. (Dit soort compilations zijn echt treasure troves, echt retegave albums door ontdekt al wordt je ook horendol van de keuzestress … what to play next?!?!🙀)

Blaka Skapoe, Monday, 23 December 2019 08:59 (three weeks ago) link

Blood Rage
In het slashergenre een van de betere. De plot twist is niet echt een verrassing maar het maakt de verwarring niet minder groot. Verder natuurlijk een paar mooie moorden, want daar gaat het om.

Bande à part
Vivre sa vie
Mooi hoor, past ook mooi, nu ik zo op de Fransemuziektip ben. Die kerels in Bande à part zijn weer redelijk onuitstaanbaar en je vraagt je af waarom de hoofdrolspeelster bij ze blijft rondhangen. In Vivre sa vie is er een professionele afstand die de relatie tussen haar en die mannen beter te begrijpen is. Ik had trws al 2 Godards gezien dus ook 2 keer Anna. Maar kan geen kwaad er nog een paar te zien.

Frequencies
De onmogelijke liefde kan mogelijk gemaakt worden met nieuwe techniek. Mooie en originele s.f.

The Day Shall Come
Van de maker van Four Lions maar deze keer zijn het niet de (vermeende) "terroristen" maar de veiligheidsdienst die maar aan klunzen. Komisch maar met een bitter nasmaakje, zie het verhaal van die "man met hoedje" in Geert Maks Europa-serie.

Jojo Rabbit
De maker vond het jammer dat hij nog eens moest vertellen dat de nazi's de bad guys waren, maar de boodschap van z'n film is problematischer. Als er iets is wat we hebben kunnen leren van de afgelopen twintig jaar is het dat antisemitisme (en andere -ismes en -fobieën) geen gevolg van jeugdige onwetendheid is. We zitten al met veel te veel apologeten met deze boodschap. Nazis are bad, mmmkay? is al lang de consensus maar de "realisten" zien de nazi in zichzelf niet.

Don't F**k with Cats – Hunting an internet killer
Driedelige documentaireserie in de stijl van Errol Morris maar wel traag als dikke stront en derhalve veel minder dan Morris. De teksten van de interviews lijken gescript met spanningsbogen die als tijd rekken aanvoelen. Ook de visuals van alle computerschermen blijft niet heel spannend (wel leesbaar op mijn relatief kleine scherm). Bijzonder verhaal, daar niet van, maar met akelig moralistische final words.

Blaka Skapoe, Monday, 23 December 2019 13:01 (three weeks ago) link

Oeff. :) Maar eerlijk is eerlijk die beginscene was mooi, maar ook wel bespottelijk, maar Metafoor...en zo eigenlijk de hele film door [peinzende smiley]

gij beta-SF-nerd. :P

Apocalypse Now vergelijking wel spot on. Op plotniveau niet origineel. Genrefictie it is

ohh dat zijn de lekkere filmpjes MB (heb ik het over de YouTube links xD) toch lijkt dat moderne cratedigging soms zo - vind loop van 4 bars. - ram met snoeiharde MPC kick snare erover, en done.

"man met hoedje"

moest aan The Wire denken.

Frequencies ga ik zeker zien.

Ludo, Monday, 23 December 2019 13:18 (three weeks ago) link

Marriage Story
'She's a Virgin who gives birth.' Na de blijde poort des levens, begint de ellende. Voor ouders. En kind. Misschien zouden stellen het bij huisdieren moeten houden ('nope'). In deze 'update' van Kramer vs. Kramer komt er in elk geval weer ellende van. Ik plaats aanhalingstekens, omdat Baumbach op de chique-klassieke toer is. Woody Allen-achtig in voice-over en flauwe humor, Bergman in referentie en huwelijksanalyse, maar bovenal dus, die de film over de Kramertjes. Nu was ik daar toch al niet zo'n fan van... Aan de pogingen tot groots acteren ligt het niet. Scarlett Johansson versus Adam Driver levert een aardige battle op. Scarlett wint op acteergebied, maar Adam is degene die eens een cd zou moeten maken. (Vreemd dat ie dan weer totaal geen voice-over stem heeft). In mannenwereld Hollywood lijkt de sympathie toch een mespuntje (au!) meer bij Hem te liggen, hoe sterk Zij ook is. De seventies-retro manifesteert zich intussen met meta. Adam speelt een beroemde regisseur, wat de goden verzoeken blijkt. Steeds meer kreeg ik toneelstuk-associaties, nimmer een goed teken. De film wordt gered door een stel advocaten. Normaal is een rechtszaak in cinema een minpunt, hier wordt het rondje The Verdict (nog meer retro) erg amusant. Alan Alda doet een Paul Newman, Ray Liotta het doorgedraaide Amerika. 'I needed my own asshole.'

Ludo, Thursday, 26 December 2019 07:51 (three weeks ago) link

Een man met hoedje in The Wire? Weet ik ff niet meer.

En welke Patrick bedoel je (nog iets verder naar boven), Ludo? Ik twijfelde of ik de goeie had omdat deze een orkestrale soundtrack had maar er blijkt dus een Italiaanse flip te zijn met met muziek van Goblin (die soundtrack kende ik).

Zombieland: Double Tap
Tja, die eerste was best leuk maar deze hoefde dus niet. Te flauw, ook weinig ruimte voor een verhaal als de zombies de wereld al over hebben genomen. De verschillende types die zijn ge-evolueerd wordt na de uitleg niks mee gedaan, de slachtingen en special fx zijn niks bijzonders en dan is er dus alleen wat zoetsappige gedoe over.

The Lighthouse
Zwartwit, die gegroefde kop van Dafoe en het vreemde taalgebruik, ik denk dat we weer eens in het hoofd van iemand die doordraait zitten. Logica is ver te zoeken dus, maar de sfeer is visceral en ik zou het willlen omschrijven als een filmversie van Deathprod.

해빙 Bluebeard
Gescheiden gastro-enteroloog huurt een kamer boven een slager en draait door, mensen verdwijnen. Moordmysterie met vele plottwists. Weet nog niet waarom het Bluebeard heet, zoveel doden vallen er niet, maar ik weet ook nauwelijks meer dan de body count van dat sprookje (en dat Anna Biller van The Love Witch met een verfilming bezig is).

Les démons
De boog staat niet altijd gespannen bij Jess Franco, dat is bekend, maar bijna twee uur is dan een hele zit, ondanks Britt Ekland als hitsige non. De soundtrack is in ieder geval wél de moeite.

Ο Δράκουλας των Εξαρχείων Dracula of Exarcheio
Terwijl de extreemrechtse regering de grass roots-initiatieven van de uitgehuilde Grieken in Exarcheio (de armste wijk van Athena, vergeven van vluchtelingen en daklozen, zie Ingeborg Beugels Hotel Athene) met grof politiegeweld de nek omdraaien, even terug in de tijd. Het is altijd wat in Griekenland en hier hebben we een film met communistische zombies en Dracula die een rockband frankensteint met eigenschappen van Jimi Hendrix en Manolis Chiotis, de "Jimi Hendrix van de bouzouki". Zo'n film waar je eigenlijk eerst geschiedenisboeken moet lezen, maar ondanks alles wat je mist toch zo'n vreemd schouwspel dat het de moeite is om er toch even kennis van te nemen.

După dealuri Beyond The Hills
Duurt lang voor het op gang komt, de eerste anderhalf uur is het lastig wakker blijven bij de haast meditatieve op fluistertoon gesproken dialogen. Wanneer Alina bezeten raakt, danwel geestelijk verdicht, afhankelijk van hoe je dit soort fenomenen wil duiden, worden er eindelijk eens wat stemmen verheven en belanden we in een soort exorcismefilm, maar zonder horrorsensationalisme.

Blaka Skapoe, Thursday, 26 December 2019 15:10 (three weeks ago) link

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Greek

(Wikilol voor het uberhaupte bestaan van deze pagina)

https://www.imdb.com/title/tt7618604/

de IMDb plot klinkt wel right up on the/your/our alley. (maar het zal volgend jaar worden voor mij, nog 1 film te gaan dit jaar.)

Ludo, Thursday, 26 December 2019 20:54 (three weeks ago) link

Ah, en ah!

Moet The Wire eigenlijk een herbekijken.

Blaka Skapoe, Thursday, 26 December 2019 21:37 (three weeks ago) link

Star Wars: The Rise of Skywalker
Nooit meer Star Wars! Best wel een opluchting. The Last Jedi maakte eigenlijk duidelijk dat er geen negende deel nodig was. Maar ja, beloofd is beloofd en alles moet netjes worden beëindigd. De eerste helft is nog erg leuk met als hoogtepunt de figuur Zorii Bliss waar je zowaar alleen maar de ogen van krijgt te zien en die de politieke oneliner van de film levert. De tweede helft is de creativiteit op en krijgen we variaties op het bekende, maar dan als digitale bombast. Mooi einde, dat dan weer wel.

OMC, Friday, 27 December 2019 17:09 (three weeks ago) link

Enter the Void
Oscar rookt DMT, negeert vanzelfsprekend zijn telefoon, komt 20 minuten later weer bij en gaat verder met zijn leven. Einde film. Nee hoor, ik zag de extended uncut whatever versie waarbij de tijd komt stil te staan. Bij vlagen indrukwekkend gefilmd, bij het mooiste shot weet je niet of je naar een drone-opname, maquette of CGI-versie van Tokio kijkt. Toch ook een wat makkelijke keuze hè, de meest fotogenieke stad ter wereld ipv de reïncarnatie-perikelen van een Noord-Franse slager die een hartaanval krijgt. Nou ja, in ieder geval zijn we Amsterdam bespaard gebleven. Achteraf zag ik pas dat de soundtrack weer van Bangalter was, ook subtiel en toepasselijk. Het verhaal? Ach, lastig om iets van te maken en gewoon ondergeschikt aan het Idee. Vervelende lui ook allemaal, maar ergens vond ik Noé's pessimisme wel eerlijk (en deprimerend.) Lastige film, bij vlagen irritant maar blijft toch de volgende dag rondspoken.

OMC, Sunday, 29 December 2019 13:41 (three weeks ago) link

ghehe re: Amsterdam. Misschien Noe's meest nihilistische (en dat zegt wat.)

https://subjectivisten.nl/cinema-in-2019-ludo/

daarin ook de 2 laatste films van dit jaar, gecomprimeerd.

The Wild Pear Tree
'Wat een gezin van dierenvrinden!' Het Peerd van Troje. De buitenstaander komt ongewenst terug de stad in. Çan wordt door deze snob beoordeeld als veroordeeld tot een afbrokkelende kneuterstad. Het is nog net niet 'het Oosten' waar het altijd sneeuwt en de terreur heerst. Sneeuwen gaat het toch. De terreur beperkt zich tot de familie. Ceylan neemt weer ruimschoots de tijd voor een heerlijk generatieconflict. Pa versus zoon. Senior een gok-verslagen leraar, in alles een mengeling van ongewenste wijsheid en onafgedwongen autoriteit. Alles wat hij te bieden heeft, verdwijnt in zwarte gaten – de gokhal (en de put). Junio is nog minder sympathiek. Met zijn hangende schouders en moeilijk kijkende Springsteen-bekkie sjokt hij rond. De wannabe literator, schrijver van een ' autofictie metaroman' provoceert zonder zelf van veel talent getuigenis te gegeven. 'We hadden al een vuilnispoëet.' Juist het feit dat hij als hoofdpersonage de ware eikel is, maakt de film een dappere exercitie, waarbij soms hallucinant de realiteit uit beeld verdwijnt. Een insiderfilm blijft het wel – gelukkig ben ik dat zei Pompeus – de l'art pour l'art-discussie is nimmer ver weg. Het mooiste deel haalt in een babbelmarathon de scholastiek boven. Drie mannen op de Turkse Toverberg, en de lessen die geleerd moeten worden. 'Jij hebt altijd het laatste woord, meteen.'

Parasite
Lord would you buy me a Mercedes Benz? Na Lazzaro Felice alweer een frappante familie-parabel over de verderfelijke invloed van het hyperkapitalistische consumerisme ('gratis verdelging!'). Bong schrapt echter volkomen terecht alle religie. Wi-fi is het enige Hogere dat nog bestaat voor een familie van Vrekken. Met keiharde Koreaanse humor ginnegappen zij door hun welbewuste luizenleventje. 'Dit is zo metaforisch.' De Flodders met, toegegeven, heel wat meer skills, dringen zich op aan een rijkeluisfamilie. Daar heerst de Amerikaanse controle-obsessie in optima forma. Doodgeknuffelde kindjes en smetvrees schudden elkaar een (in plastic gehulde) hand. Na een half uur begon ik me af te vragen hoe dit ruim twee uur leuk kon blijven. Welnu, laat dat maar aan Bong over. Met aanstekelijk veel zelfvertrouwen 'gezegend' (en poep en plas-grappen voor zijn eigen plezier) gaat de meester van de genrebend-achtbaan op topsnelheid richting doel. Een beetje horror erbij, wat schlagers en Noord-Korea, en hop: je hebt een film waar geestverwanten Tarantino en Peele een keldermoord voor zouden plegen. 'Respect!' Ik miste wel wat persoonlijke gekte. Gelukkig vergoedt (!) het uitzinnige, dostojevskiaanse einde veel. Armen stinken, geld niet. Dat en alleen dat staat tegenwoordig nog in natuursteen gebeiteld. 'Hoe kan je je eigen slipje vergeten?'

Ludo, Monday, 30 December 2019 07:51 (two weeks ago) link

De Matchmaker
Een soort Alles Is Liefde maar dan nog niemendalleriger.

花筐 (Hanagatami)
Net als Rollins La nuit des horloges een film van iemand die zijn einde voelt naderen, de melancholie is om te snijden. Verder natuurlijk totaal anders. Ik ken alleen Hausu van Ōbayashi maar naar verluidt verwijst hij ook terug naar zijn eigen oeuvre. Los daarvan is het nog steeds een 3 uur durend avontuur, niet zo bizar als Hausu maar allesbehalve normaal. De oorlog is het trauma wat verwerkt wordt met sex en de dood met een surrealistische 2D-greenscreenvibe. Volwassenen zijn kinderlijk en kinderen ineens heel volwassen als oorlogsslachtoffers. De orkestrale soundtrack zou mierzoet zijn zonder de oriëntaalse houtblokken en soms psychedelische beeld- en geluidscollages. Een ervaring, kortom.

อสุจ๊าก (The Sperm)
Thaise gekkigheid over een masturberende rockzanger die fantaseert over een fotomodel. Dan gaat zijn zaad een eigen leven lijden en blijken ze deel uit de maken van een interplanetair onderzoeksteam. 🤪

White Men Can't Jump
Sportfilms zijn niet echt mijn ding maar ik proefde een biertje met de naam White Stouts Can't Jump waarbij wat gemopperd werd ("dit kan weer wel" of "dat zou nu niet meer kunnen", weet niet meer precies) maar ik denk dat ie prima kan. Je zou nog kunnen klagen dat wit weer aandoenlijk dom mag zijn en zwart de verstandige moet zijn in deze relatie tussen de twee vlot van de tongriem gesneden basketball hustlers, maar er zit gelukkig meer in, al was het maar de heerlijk glunderende Rosie Perez in Jeopardy.

Blaka Skapoe, Tuesday, 31 December 2019 15:14 (two weeks ago) link

12 Angry Men
Jarenlang aangeraden door zowel mijn vader als schoonvader, zo'n bonafide klassieker waar ik een blokkade van krijg. Blijkt natuurlijk een meesterlijke film. Lumets debuut en dan zo uitpakken. Heerlijk sfeertje, perfecte casting met veel "whaddayaknow"-Noo Yawk-accenten en fijne maatschappijkritiek die redelijk subtiel wordt gebracht, en wanneer niet (de ruggen naar de racist toe) is het gewoon als symbool heel krachtig.

OMC, Wednesday, 1 January 2020 11:24 (two weeks ago) link

Vida
Gynocentrische serie over twee zussen die complex (pun intended) erven van hun moeder. Moeilijke maar prachtige vrouwen worstelen zich door een web van relaties en persoonlijke ontwikkeling, Mexicaanse identiteit, LGBTH-issues, racisme en de gentrificatie van de wijk. Denk aan David Simonseries als The Wire: dus mooi en genuanceerd zodat je ondanks alle onhebbelijkheden in iedereen wel iets moois ziet en gelardeerd met een hoop harde Spaanstalige poku's (reggaeton tot norteña). Oh, en een hoop broeierige sex.

Blaka Skapoe, Wednesday, 1 January 2020 13:10 (two weeks ago) link

wopwop! even gynocentrisch googlen (moi).

12 Angry Men, pfff ja, dark summer vibes.

Ludo, Wednesday, 1 January 2020 15:17 (two weeks ago) link

even gynocentrisch googlen (moi).

Moi aussi. Voortaan beter beginnen met "en een hoop broeierige sex" en vandaar uit de thematiek verder uitwerken. ;)

OMC, Wednesday, 1 January 2020 15:47 (two weeks ago) link

Ik zie na Googlen dat het zelfs een feministische stroming is, ik ging gewoon van "androcentrisch", wat ik wel kende, naar "gynocentrisch". 😎

Ik heb ondertiteling die Spaans ook Spaans ondertitelt, dus het is ook goed voor mijn pinche Español, wel het soort straat "spanglish" waar je meer aan Urban Dictionary hebt voor de vertalingen.

Blaka Skapoe, Wednesday, 1 January 2020 15:58 (two weeks ago) link

Hors Normes
Van te voren zou je kunnen stellen Toledano en Nakache terugkeren naar hun winnende formule van Intouchables: een Franse jood en moslim zetten zich volledig in voor zwaar autistische jongeren die door het systeem worden opgegeven. Dat multiculti-met-rafels-sfeertje is toch gewoon winning en wordt achteloos gepresenteerd. Kassel en Kateb gaan er ook helemaal voor waardoor het geheel meer documentaire lijkt dan buddy movie (dat buddy gedeelte vond ik trouwens ook verrassend subtiel, meer twee pro's die elkaar steeds helpen zonder sentimenteel te doen.) Verhaaltechnisch misschien niet het meest spannend maar als aanklacht en portret met een groot hart zeer geslaagd.

Jane Fonda in Five Acts
Lange documentaire over een vrouw die geen introductie nodig heeft. Door de jaren heen ontstaat wel een beeld van haar leven maar zo chronologisch strakgetrokken krijg je toch verrassende inzichten. Over haar moeizame relatie met haar vader (On Golden Pond krijgt even een extra lading op deze manier), haar uitputtende Vietnam-jaren maar ook de openbaring dat haar belachelijk succesvolle fitnessvideo's bedoeld waren om haar activistische doelen te financieren. Een mooie en gedreven vrouw, die eerlijk is eerlijk, heel goed over zichzelf en haar twijfels kan praten.

OMC, Sunday, 5 January 2020 10:57 (two weeks ago) link

Sorry, iets weggevallen: "Van te voren zou je cynisch kunnen stellen..."

OMC, Sunday, 5 January 2020 16:52 (two weeks ago) link

^goes without saying natuurlijk :P

ik moest er weer even inkomen..

Greener Grass
'Wait a second. Wrong husbands.' Het filmjaar begint als voetbaljaar, met een jongen die niet alleen bang voor het bal is, maar ook voor het veld en het spel. De droogkloot-scene zet de toon voor anderhalf uur woke absurdisme. Het deed me vooral aan de VPRO denken. Vaak hemeltergend flauw en altijd heel Arjan Ederveen op zoek naar de grenzen van beleefdheid. Regisseurs Jocelyn DeBoer en Dawn Luebbe vertolken zelf de hoofdrollen en 'zaaien' zo de grappen in. (Op dat voetbalveld... Waar nog wel meer ligt overigens.) Zij zijn twee verveelde echtgenoten in een walgelijk suburban fantasy Amerika, waar alles gedeeld wordt. Aanvankelijk lijkt het richting een feministische parabel te trekken, en meende ik dat de regisseur die van The Love Witch moest wezen. Met name de m/v-omkering die nu de Man een oeverloze babbelaar vanuit de keuken laat zijn, komt aardig binnen. De familie Wetbottom (jaja...) heeft het er maar druk mee. Het constructiewerk piekt wanneer een koter in een hond veranderd. Dan nadert het scenario het sardonische niveau van Solondz. Een echtgenoot wil helemaal geen kind, hij wil een viervoeter. Veruit de beste grap is, typisch genoeg, een meta-grap. Het blijkt de witz met de meeste Power en Range, over de 'gevaren' van tv. 'Kids with knives. Kids. Kids. Kids with knives.'

Ludo, Monday, 6 January 2020 07:47 (one week ago) link

Le Gamin au vélo
Wallonië, je weet dus dat het kut gaat worden. Alleen op de wereld de remake, zeg maar. Ik moet altijd even doorzetten met films over onsympathieke hoofdpersonages die echt steeds de verkeerde keuze maken. Gast, stop even met rennen, koop een fietsslot. Maar inderdaad, toch wel een mooi droog portret van iemand die het niet mee zit (die vader!) en hoe daar mee om te gaan. Lastige materie allemaal, met een soort van happy end.

OMC, Monday, 6 January 2020 07:59 (one week ago) link

Gezien op NPO 2 Extra trouwens. Ik ben waarschijnlijk de laatste die dit ontdekt, maar daar gaan dus alle kwaliteitsfilms naar toe op de publieke omroep. Op normale tijden ook.

OMC, Monday, 6 January 2020 08:08 (one week ago) link

Monos
'Laat ze elkaar maar afmaken.' Twee handenvol silhouetten doen gezamenlijk de jungledans. Zijn zij de Monos? 'Si!' De 'kinderen van de Organisatie' drillen zich diep in de jungle van een onbestemd (en ongenoemd) Zuid-Amerikaans land voor een onduidelijk doel. Een mini-Quintana komt om de zoveel tijd kijken hoe het met zijn kinder-FARC gaat. Hij brengt een krant mee voor de buitenlandse gijzelaar (niet om te lezen, maar om omhoog te houden). 'Fraude in Japan.' Deze 'duro' setup zorgt een uur lang voor een intrigerend, gecontroleerd anarchisme. Rituelen worden gevechten, iniatiaties seksspelletjes. Met de entree van het vlees begint Monos op de Franse horror 'Grave' te lijken. Het is echter in de persoon van de 'doctora' (de POW) dat de film stabiliteit vindt, die echter ook ietwat voor de hand ligt, zonder ooit een einde te durven breien. Alles wat de doctora wil is uit Herzogs jungleland ontsnappen. Het zou in de distopische stijl hebben gepast als wij, op welke manier dan ook, gedwongen werden haar te haten, in plaats van ons identificeren met deze Verschoppeling. Er zijn er meer zoals zij, zo blij zijn de kindsoldaten natuurlijk niet. Een laat WTF-moment laat de 'gummibaren' een cameo maken. De 'susswaren' lijken een metafoor voor normaliteit en huiselijkheid, maar de mismaakten worden eruit gegooid. 'Snij de tenen eraf.'

Everybody in Our Family
'Ik kocht het, anderen slopen het.' Roemeense depressies, wat heb ik ze gemist! Bij gebrek aan een nieuwe golf, doen we het met een fijn (en slim) exemplaar uit 2012. Biernaakte mannen en ouwe moekes met knalrood geverfd haar in hun pyjamapak. Ze zijn er allemaal bij. Laat de kibbelingen beginnen, Roemenen maken immers alleen (bek)vechtfilms. Deze valt in twee delen uiteen. Aanvankelijk is de sfeer die van de sukkelaar, een dertiger met een inktvisknuffel op weg naar zijn dochter. De koning van de losers wordt aarzelend door de familie van zijn (gescheiden) vrouw ontvangen. De tweede helft begrijpen wij waarom, maar voor het zo ver is, vermaakt regisseur Radu Jude met slimme spiegelingen. Vijfjarige dochterlief ligt net zo te slapen als haar pa. Een dialoog tussen pa en dochter verraadt zijn paranoia. Terwijl zij uit haar jurkje glijdt, vertelt ze nonchalant (precies dan) over stiefpa. We zien het gezicht van papa betrekken. Hij denkt het ergste. Een toeterstoet van zigeuners luidt de chaos in. Onze sukkelende Jochem van Gelder blijkt niet alleen een echte, pedante arts, hij kiest in de Divorce Story ook volledig voor pijn. De Ene lijn van Ellende is eenoudig, maar als je nog in de laatste paar minuten een corruptie-grapje in je film weet te moffelen, heb je als regisseur de zaak onder controle. Hij wel! 'Ik ben niet gemeen, ik ben goed.'

Ludo, Thursday, 9 January 2020 07:51 (one week ago) link

Adam's Rib
Vermakelijke Classic Hollywood komedie met het duo Hepburn/Tracy. Sterk toneelachtige vibe maar ook heel crispy gefilmd. Stevig feministische boodschap die je natuurlijk goed kan laten verkondigen door de kordate Hepburn. Groot deel speelt zich af in de rechtszaal waar ik nooit echt blij van wordt, maar dit was met een wat kluchtige insteek te overleven. De feministe komt er natuurlijk niet compleet mee weg, zou ook een beetje zielig zijn voor Droopy Tracy. Liefde en mooie herinneringen zorgen ervoor dat iedereen met een goed gevoel naar huis kan gaan.

OMC, Sunday, 12 January 2020 10:52 (one week ago) link

ahh het gouden duo :-) echt een wonder dat er nog geen Hollywood-film over hen (de vriendschap, de relatie, de drank, de depressies, de meesterwerken) is gemaakt (zou er dan toch iets zijn dat H'wood niet durft).

Claire's Camera
'What is the difference between this photo and myself?' Regisseur 'Zo en zo', de meester van de meta voegt, weer een identieke spiegel toe aan zijn collecties (zelf)reflecties. En ja, het is toch weer een waar genoegen. Zelfs de Hal Hartley-achtige digitale zooms konden me niet ergeren. Hong speelt een versie van zichzelf, in Cannes. Hij ontmoet collega-dwaler Claire (Huppert) die met haar camera de zaak nog een paar afdrukjes extra verdubbeld. De kern van het verhaal vormen zij nochtans niet. In Cannes loopt ook nog een oude medewerkster (en ex) van Hong rond, die 5 jaar daarvoor (ook op Cannes!) is ontslagen, door weer een andere medewerkster (en vriendin!) van Hong. God allemachtig, het valt me niet mee zoiets op te schrijven. Maar de crux is simpel-weg: het werkt, keer op keer. De Hong-touch zit 'm bijvoorbeeld in dat ontslaggesprek. De jonge Koreaanse reageert uiteraard teleurgesteld op de slechte mededeling. Maar dan draait ze de zaak binnenstebuiten, ze doet aan omdenken en zelf-redding met een selfie. Hoe kon het ook anders! Een minder prozaïsche verklaring is Hongs verwantschap met Woody Allen. Men neme wat zelfgeilerij, filosofische zelftwijfel en een stel beeldschone actrices. Achteloos meesterschap blijkt het resultaat. Rondje na rondje, drankje na drankje. 'Does it have a meaning?' 'No I just want to do this.'

Hale County, This Morning, This Evening
'I'm making enough money just to go back to work.' Het verdriet van Amerika, de segregatie. Vroeger en nu. Hale County is een treurigstemmende film ondanks alle lievigheid. Regisseur RaMell Ross volgt het dagelijks leven in een county van Alabama. Geen blanke of gun te zien. Het leven 'onder elkaar' is heus niet slecht. Maar alle folks werken wel in een 'catfish'-plant, onderbetaald. Nog altijd lijkt de enige mogelijkheid om hogerop te komen de welbekende 'hoop dream'. Basketballen voor het genot van bierdrinkende blanken (op hun dure bank en dure buis). En als dat niet lukt, rest dat andere hoopje. Bidden voor een beter leven na de dood. Ross peinst op zijn Terrence Malicks met filosofische tussentitels, en leeft zich uit met slomo's en – nogal matige– fast forwards. Enige academisch avant-gardisme is hem niet vreemd. De film werkt het best wanneer hij gewoon observeert. Er zijn talloze rake shots, pun intended met de basketballskills van deze gasten. Het neerslaan van zweet en regen, de vele onweersbuien. De hartverscheurende intimiteit van de blues en de bevalling (en vice versa). Een paar keer wordt de third wall verbroken. Een man is heel benieuwd waarom Ross een brandje staat te film. Met uitleg kan hij het wel waarderen. 'Wees welkom bij me thuis.' De liefde overleeft. Altijd. 'I'm not gonna give up on nothing.'

Ludo, Monday, 13 January 2020 07:46 (six days ago) link

My Mic Sounds Nice - A Truth About Women And Hip Hop
Even bijpraten met de "femcees" over hoe dat is, vrouw zijn in een macho genre als hiphop.

Who The F**k Is That Guy? - The Fabulous Journey of Michael Alago
Alago is een muziekfan die min of meer toevallig overal op het juiste moment in- en langsrolde om een indrukwekkend cv als A&R Manager te hebben. Als homoseksuele puertoricaan ook niet direct de meest voordehandliggende aartsvader van de metalscene. Als je z'n aanstekelijke energie ziet, nu hij weer clean is, zie je best waarom hij bevriend raakte met Metallica, White Zombie en Cro-Mags.

De Kuthoer
Een soort slasher maar de ongeloofwaardigheid is niet gek genoeg maar net te ongeloofwaardig.

Jay & Silent Bob Reboot
Meh. Ik vond Clerks ook al niet veel soeps. Eigenlijk Dogma nog eens kijken, die vond ik nog wel leuk.

Blaka Skapoe, Monday, 13 January 2020 08:48 (six days ago) link

Unbelievable s01
Verkrachtingsslachtoffers zijn notoriously slecht geloofde slachtoffers. Het jonge meisje waarmee deze serie begint is jong en beschadigd en de politie kan er niet echt mee omgaan. Het werpt een licht op de jacht op een serieverkrachter die volgt. Wederom een duidelijk vrouwelijk perspectief en dat is wel zo interessant en desalnietteminniettegenstaande evengoed tamelijk spannend.

Blaka Skapoe, Monday, 13 January 2020 09:50 (six days ago) link

zou er dan toch iets zijn dat H'wood niet durft

Gna, gna. Ik denk dat er gewoon nog niet een goede Hepburn lookalike is geweest. Dan slaat men ongetwijfeld toe. Misschien meer iets voor de digitale remix cinema van de nabije toekomst. :)

OMC, Monday, 13 January 2020 12:15 (six days ago) link

Wanda
'You're just too slow for sewing operations and that's it.' Tijdens de gouden eeuw van Hollywood maakte actrice Barbara Loden één enkele film. (Meer tijd was haar door onze misogyne God niet gegeven). Ze speelt zelf de hoofdrol, als een vrouw 'on the verge of a nervous breakdown.' Huwelijk op de klippen, en niet in staat een baantje te behouden, 'helpt' nog slechts haar Vrouw-zijn haar. (De vrouwelijkheid die Loden juist letterlijk en figuurlijk tegen zat. De fragiele blondine doolt door een antracieten deserto-landschap. Ze is een witte spookverschijning, een glow in her darkness. Tijdens de openingsfase is de invloed van Cassavetes helder. Net als de Europese depressie van Antonioni. Maar gaandeweg wordt Wanda, aardser en vooral Amerikaanser. Via wat 'dutch masters cigars' belandt Wanda in de wereld van de crime. 'I don't like friendly people.' Opgescheept met een foute kompaan beleeft ze een achteloos avontuur. De zuivering van de hamburger vormt een prachtig detail van onderworpenheid. Er wordt veel gegeten, logisch, de enige bezigheid die arme en simpele zielen rest. Amerika slaat aan het midden van de twintigste eeuw om naar spulletjesfetisjisme. Loden toont geconcentreerd het onbehagen dat erbuiten vallen (extra) oproept in zo'n lethargische wereld, waarin zelfs hulp een 'Goodwill industries' wordt. 'So you find a job and you'll be alright.'

Ludo, Thursday, 16 January 2020 07:54 (three days ago) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.