Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (ten years ago) Permalink

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (ten years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (ten years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (ten years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (ten years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (ten years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (ten years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (ten years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (ten years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (ten years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (ten years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (ten years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (ten years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (ten years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (ten years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (ten years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (ten years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (ten years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (ten years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (ten years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (ten years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (ten years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (ten years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (ten years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (ten years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (ten years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (ten years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (ten years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (ten years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (ten years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (ten years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (ten years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (ten years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (ten years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (ten years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (ten years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (ten years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (ten years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (ten years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (ten years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (ten years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (ten years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (ten years ago) Permalink

夢と狂気の王国
Documentaire over Studio Ghibli ten tijden van de productie van The Wind Rises. Mooi gebouw heeft die Miyazaki ooit weten te vinden. Bij zonsondergang staan ze in de tuin de luchten natuurlijk te bestuderen en er is een dikke, ouwe huiskat. Miyazaki komt stipt om 11 uur binnen en stopt om 21:00, heeft altijd een schort aan en zit aan zijn bureau al tekenend een film te verzinnen die zijn 100 werknemers vervolgens moeten uitwerken. Wat een ambacht. Vriendelijke man, vaak vrolijk maar niet zonder twijfels. Hoe dan ook, van Japanse makelij dus op heel veel vlakken houdt de (jonge) maakster gepaste afstand en dan vraagt ze opeens heel direct door. Geen spektakel meer een soort sneaky ambient met fijne beelden van het kalme Tokio. Mooiste is wel hoe ze de stemacteur vinden voor de hoofdrol (ik dacht "ik ken die gast", speelde inderdaad in Taste of Tea en Funky Forest, maar wat een alleskunner!

OMC, Saturday, 23 September 2017 21:35 (three weeks ago) Permalink

:-)

gheh ik kreeg plots het idee dat me al eens eerder (een jaar geleden of zo) was verteld dat Bateau Ivre met een beamer in een wijnkelder zat :P Dus inderdaad als een vreemde Lynch noir.

(pay no mind verder)

Ludo, Sunday, 24 September 2017 10:49 (three weeks ago) Permalink

Reuben. Reuben
'You may applaud now, I am finished.' Fijne satire op de smaak van de middlebrow, die natuurlijk wel gemakkelijk te parodiëren valt. Denk: suburbans vol huisvrouwen, idolaat van iedere geletterde in een tweed-pak. Tom Conti speelt de woordenman met een Gainsbourgiaans plezier. Beter nog, hij brengt de wereld van Aidan Moffat tot leven. De sappelaar laat de r's van de tong rollen, en serveert als raconteur de ene na de andere wisecrack. 'She has a lovely voice, does she have the breasts to go with it?' Zolang er dames zijn om te bepotelen, voelt hij zich ook tussen de 'culturally declined' yankees aardig thuis. 'Could you just point out the nymphomaniacs to me?' 'Not to worry, they makes themselves known.' Om te beginnen de chairwoman van de leeskring. (Pardon, 'chairperson'.) Natuurlijk schuilt er achter alle grollen een dipje, goed vergelijkbaar met Blake Edwards' meesterwerk '10'. Het probleem van de middlebrow auteur. Geen genie, ook geen al te erge verslavingen, en ondertussen wel almaar ouder worden. (Echte dichters sterven jong, verdomme!). In de tweede akte wenste ik meer gesprekken tussen de 'poetry man' en de plaatselijke 'poultry man', maar de film gaat voor jong vlees. Natuurlijk, de muze die zich nog één keer materialiseert. Het einde bijt weer wél goed door. Woef! 'High spirits, unlike low, are not infectious.'

That's Life
'I wanna talk about it now!' 60. Met Blake Edwards. Dat betekent een officieus vervolg op zijn klassieker 10. Hier dus allang geen midlifecrisis meer, maar een 'godverdomme, de dood komt nu wel dichtbij'-paniek. Eén tel later zit de vertwijfelde in de kerk. Althans, wanneer je succesvolle architect bent, in een soapopera-leven. Jack Lemmon speelt de egomane hypochonder bepaald matig, hij lijkt de man plus al zijn tekstregels zélf ook te haten. Gelukkig doet Julie Andrews wat beter haar best. Op bekend terrein (zij was er ook in 10 ten slotte bij), en met een vertrouwde regisseur (echtgenoot Blake). De jetset queen rockt de meest waanzinnige brillen. De monturen geven haar het uiterlijk van een androgyne popstar. Julie kan even cool zijn als Tilda Swinton. Zij heeft in het plotje bovendien een concreter probleem. Kille beelden tonen hoe de mechanica van de medische wetenschap haar werk doet. Een dubieus vlekje op de stembanden gaat de labmachine in. Leef ik, of leeft de kankercel? Deze shots behoren – ironisch genoeg – tot de meest geslaagde van de film. De showbiz people zelf roepen vooral moordneigingen op. 'See a psychiatrist... and shave.' Na een tijdje ging ik peinzen of er wellicht toch een tegendraadse 'lezing' mogelijk was, waarin Lemmon een tragische geesteszieke voorstelt... 'Look at this body, it's falling apart.'

Ludo, Monday, 25 September 2017 06:51 (three weeks ago) Permalink

Shoah
'Darum, warum, darum, warum.' Jarenlang stelde ik het uit deze film te kijken. Ik werd er gewoon bang voor. En terecht. De verhalen van de holocaustoverlever, ze breken óók de kijker. Ik zou snel een schild op willen werpen, en beginnen met te grappen over hoe de cultuurwetenschap niet zonder de holocaust (en ook niet zonder deze film) kan. Geen essay zonder Auschwitz. Alles wordt altijd teruggebracht tot Het Trauma. De 'dag' dat Europa níet-Verlicht bleek. De christelijke genocide, honderden jaren in de maak. Een ander schild om niet over mijn eigen emoties te hoeven praten, is ouderwets mokken op de film. Niet alles gaat goed in de tour de fource. Shoah duurt vooral negen uur omdat Lanzmann in een academisch staaltje zuiverheid van representatie 'on screen' met een tolk werkt, en niet direct naar de ondertiteling 'cut'. Derhalve moeten we elk antwoord twee keer horen (en twee keer horen, moet je het inderdaad vaak ook wel om je oren te geloven). Deze omweg leidt tot een bepaald ironische opluchting wanneer er eindelijk iemand Duits spreekt (want dat verstaat Lanzmann wel)! Een laatste kritiekpuntje is het anti-Poolse gehalte van de film. Lanzmann trapt in een valletje dat de nazi's uitzetten. Door hun misdaden in het Oosten te plegen, worden het land en de toechouwers dáár schuldig. Ik denk niet dat je ongeletterde Poolse boertjes hoeft te pesten, om het punt te maken. Genoeg daarover. Shoah gaat om de verhalen van de Sonderkommando's. Vaak met een verstarde glimlach verteld. De glimlach van mensen die het onmenselijke hebben gezien. Knap meeslepend verteld (Filip Muller's intonatie!), maar ook dat is een schild natuurlijk. Een voor een breken ze. En niemand zo heftig als Abraham Bomba. Met zijn verwaaide donkere haardos heeft hij eersst nog tegenover de skyline van Tel Aviv zitten vertellen. Zijn curieuze Engels en maffia-shirt hebben wat van een Tarantino-personage. Binnen in zijn eigen kapperszaak (!) ontspoort zijn verhaal echter op manieren die Tarantino (wat een bizarre vergelijking trouwens) nooit zou durven verzinnen. Een hele barber shop baadt plots in stilte wanneer Bomba niet verder meer kan. Professional barbers, professional barbers. Om nooit meer te vergeten. En juist dat is de blijvende kracht van het epos. De drang tot vertellen wordt aangewakkerd. Shoah als collectieve herinnering. 'Wenn man leben will, muss man hoffen.'

Ludo, Thursday, 28 September 2017 07:00 (two weeks ago) Permalink

Jarenlang bij elke aflevering van Zomergasten. Vond die Lanzmann daar inderdaad altijd zwaar arielektst tegen simpele Polen. Nu doorpakken naar die epische documentaires van Ken Burns! Ik ben zelf bezig met zijn nieuwe The Vietnam War, zwaar werk ook.

OMC, Thursday, 28 September 2017 09:08 (two weeks ago) Permalink

gheh, nu langzaam naar het huidige filmjaar. Eindelijk die Ophulsjes achter me laten. Maar ik zal Ken Burns eens googlen :-)

Ludo, Thursday, 28 September 2017 09:54 (two weeks ago) Permalink

oh god ja Baseball :-) Ooit.

Ludo, Thursday, 28 September 2017 10:01 (two weeks ago) Permalink

Leon de Winter was er in DWDD helemaal ondersteboven van. Een must-see. Zo uniek, nooit eerder iets als dit gezien. Eerst denk je een naar een detective te kijken en dan verandert het helemaal. Het is niet uit te leggen. Zo goed. Zo anders.
Zoals Twin Peaks? Nee ben je gek, het is nergens mee te vergelijken.
Een dertig minuten later was in huize Arnout seizoen 1 van Big Little Lies binnen gehaald.

Twee dagen later had ik een onderhoudende serie gekeken, met goed acteerspel en een plot dat ik na 1 aflevering al had uitgevogeld, de 2 who dunits in de serie zitten zijn nl. zeer voorspelbaar. Niet heel erg, maar het is wel iets waar de serie nogal op drijft.
In die zin inderdaad uniek en nergens mee te vergelijken...

arnout, Saturday, 30 September 2017 15:36 (two weeks ago) Permalink

De Winter is wel iemand van Grote Woorden. :)

Blaka Skapoe, Saturday, 30 September 2017 16:27 (two weeks ago) Permalink

サマーウォーズ
The Girl Who Leaped Through Time is een van mijn favoriete films en Wolf Children is ook geweldig. Daar tussenin maakte Mamoru Hosoda deze curieuze mix tussen familiefilm en cyberpunk. Buitengewone film weer, de man heeft het gewoon. De introductie van de virtuele wereld is meteen raak, ik geloof meteen dat we die richting opgaan. Maar VR dat kan iedereen, Hosoda combineert het op slimme wijze met een Japanse familiefilm waarbij de nerdy hoofdpersoon door het populairste meisje van de klas wordt meegelokt naar een familiebijeenkomst zodat ze goede sier kan maken, vooral bij oma. De details van het Japanse leven zijn compleet accuraat en dan zijn er vanzelfsprekend de wolken, melige humor en subtiele emotionele momenten. Meer kan ik niet vragen van een film.

OMC, Saturday, 30 September 2017 20:42 (two weeks ago) Permalink

aarbij de nerdy hoofdpersoon door het populairste meisje van de klas wordt meegelokt naar een familiebijeenkomst zodat ze goede sier kan maken

ah everyonés true fantasy.

ik wilde de film enthousiast noteren, maar heb 'm al gezien, bound to happen, en gaf de film 2,5 ster, blijkbaar in een soort nukkige tegendraadse politieke lezing. oh well. :-)

Romeo and Juliet
'Shall I hear more, or shall I speak at this?' Het was de bedoeling dat Shoah mijn 999e film uit de NY Times 1000 Best Movies lijst zou zijn. Dan zou ik nummer duizend (het uiterst lastig vindbare Disraeli) lekker naar volgend jaar doorschuiven. Helaas. Ik had er natuurlijk toch eentje over het hoofd gezien. En wat voor een! Shakespeare. Mijn grote held, de rijmelende bard. Een doublure in de lijst, dat verklaart het. Er staat immers ook een soft focus seventies-versie in, met Polanski-approved naakt. Deze vroege versie van Cukor is daarom in elk geval ánders. Shakespeare swingt als swashbuckler. Zelfs aan het graf van Julia trekt men nog de degens. Helaas draaft Eroll Flynn niet op... Ten gunste van het grote publiek heeft men het komische gehalte stevig opgekrikt. John Barrymore toont zich de Johnny Depp van zijn tijd. Mercutio had ook een Piraat uit de Cariben voor kunnen stellen. De nonnen en pages doen de rest op het Veronese dorpstoneel. Écht grappig is de adaptatie enkel onbedoeld. Romeo en Julia zien er beide ongelukkig gewoontjes uit. Hij heeft meer van een stocky IT'er, zij lijkt op een Engelse directiesecretaresse. De vertolkers waren dan ook 43 en 34! Zullen we het lef noemen? Of konden ze in early talkin' Hollywood gewoon niemand vinden die deze recitatieoefening tot een goede einde bracht? 'Teach me how I should forget to think.'

Ludo, Monday, 2 October 2017 06:50 (two weeks ago) Permalink

blijkbaar in een soort nukkige tegendraadse politieke lezing.

Ha, ja een welhaast duistere interpretatie van zoveel olijkheid.

OMC, Monday, 2 October 2017 06:55 (two weeks ago) Permalink

evil :D

Ludo, Tuesday, 3 October 2017 06:47 (two weeks ago) Permalink

I corpi presentano tracce di violenza carnale
Archetypische giallo, frusto vermoordt sexy babes, uitstekende fotografie, dope soundtrack, the works.

The Beguiled
Nog een stilistisch hoogtepuntje. De verstandhoudingen overhoop door een gewonde soldaat in huis. Prachtig.

Zombies
Precies, erg low budget wordt er door hordes zombies heengemaaid (letterlijk) maar als de toch wel verrassende ontknoping komt is het net te laat.

Girls Trip
Soort Hangover Party met vier Afro-Amerikaanse vrouwen. Als je niet gelijk je panties in a bunch hebt als vrouwen, niet de jongste bovendien, net zo ordinair en vulgair doen als die kerels hou je dus net zo'n matige sex/drugs/drank-comedy over.

Blaka Skapoe, Wednesday, 4 October 2017 21:28 (two weeks ago) Permalink

"The Beguiled" origineel of remake? origineel had je vast al gezien toch? :-)

Brimstone
'The way is broad that leads to destruction.' En eindeloos ook. Koolhoven's Brimstone hamert tweeënhalf uur op de enkele noot van vrouwenhaat. Kan een feministische western eigenlijk vol geweld tégen vrouwen zitten? Ik denk het niet, en misschien was ik de enige die deze 'lezing' nog een tijdje volhield. 'For my daughter's sake, for every daughter's sake' De écht memorabele scenes maken van 'charmante' SM-apparatuur gebruik. Vergeet de girl power dus. Brimstone lijkt vooral op The Hateful Eight. Een tandje geïnspireerder, dat wel. In het eerste hoofdstuk bewonderde ik de Boven Is Het Stil-luchtshots. Een priester arriveert als Wreker. Simpel en effectief – net een graphic novel. Al snel trapt Koolhoven de overdrive in, en verruilt dorpse refo kinnesinne voor groots katholiek Lijden. Spil in het verhaal is Guy Pearce, om wie het prima gniffelen valt. Hij heeft voor zijn rol van priester een bizar Nederlands accent aangeleerd (kreeg ie er een Kalf voor?). Op acteertalent valt de man verder nergens te betrappen, al boeit dat in de giallo-passages niet. Juist niet. Zijn accent voegt slechts een vies kwakkie aan de Europudding toe. Koolhovens geweldsymfonie kent zo zeker schrille hoogtepunten, maar uiteindelijk zijn alle parameters te degelijk, en vooral te bekend. As the film progesses images blur. 'I will beat your mother out of you.'

Manchester by the Sea
'Will you shut the fuck up about the freezer.' Melodrama met momenten. Casey Affleck speelt een fijne hoofdrol als 'janitor'. Dé baan voor een slacker-film. Als droogklootzak kan hij er inderdaad wat van. Autistisch gesloten, bot tegen de 'klanten', en zo af en toe een barfight. Dat laatste is natuurlijk helemaal niet zo lamlendig, en de disruptie komt dan ook snel. Een death in the family fungeert als tweetrapsraket. Even later zit grumpy Casey met een puber opgezadeld. Nog steeds lijkt alles aanwezig voor een uitgestreken karakterstudie, op het niveau van Alexander Payne. Kleine, pijnlijke menselijkheden. Een doffe mededeling op een ijshockeybaan bijvoorbeeld. (Al moet daar wel worden vergeten dat de zoon blijkbaar niks is verteld... en zijn oompje wel). Zulke details zijn belangrijk in een subtiele film, maar hier wordt de traumamachine goed aangezwengeld. De truc die het scenario – voor mijn gevoel – had kunnen redden, was de hele chronologie radicaal door elkaar husselen, om zo de psychische verwarring op de kijker over te dragen. Klap na klap. Een goed begin van die imaginaire versie: de lege kelder-kamer van de conciërge. 'Let's go get some furniture'. Nu moeten we het doen met het aardige laatste uur, waarin Michelle Williams aan één echte scene genoeg heeft om de show van Casey te 'stelen'. 'I don't have anything big to say.'

Ludo, Thursday, 5 October 2017 06:47 (one week ago) Permalink

De remake (apparently), weer eens slecht geïnformeerd in gegaan. :)

Blaka Skapoe, Thursday, 5 October 2017 08:03 (one week ago) Permalink

En Brimstone vond ik in de bios met wat kanttekeningen nog wel te harden maar in hindsight krijg ik er steeds meer een hekel aan.

Hier ook een fijne rant.

Blaka Skapoe, Thursday, 5 October 2017 08:08 (one week ago) Permalink

ha! de kop belooft alvast veel goeds.

en je gaat The Beguiled-original zeker 'diggen'. Veel absurder en katholieker. (oh ik verraadt hier even dat ik Coppola's The Beguild - zonder een stukje erover te schrijven :o - in de bios heb gezien. Maar misschien herkijk ik 'm in het najaar nog wel even, om alsnog wat te pennen.

Ludo, Thursday, 5 October 2017 08:22 (one week ago) Permalink

Ik hoor uit verrassende hoeken zeer positieve geluiden over de nieuwe Bladerunner.

Ook tijd om de ouwe te herbekijken na het lezen van deze analyse.

Blaka Skapoe, Friday, 6 October 2017 07:29 (one week ago) Permalink

Er is geen nieuwe Blade Runner.

OMC, Friday, 6 October 2017 08:51 (one week ago) Permalink

LOL

Ludo, Friday, 6 October 2017 09:26 (one week ago) Permalink

OK, Blade Runner 2049 dan. :P

Anyway, een maat van me zei dat het kansloos was en al helemaal als Hans Zimmer de muziek zou doen.

Hij vindt het eeh meesterwerk en film van het jaar.

Blaka Skapoe, Friday, 6 October 2017 09:55 (one week ago) Permalink

Ja, Hans "Plamuur" Zimmer was wel de druppel. Maar ik wel het gewoon niet weten, ik wil ook geen Casablanca II: Rick & Ilsa Get Together of A Clockwork Orange: The New Generation. Maar misschien zijn ideeën gewoon wel op, zeker in Hollywood.

OMC, Friday, 6 October 2017 10:02 (one week ago) Permalink

https://www.youtube.com/watch?v=5Oy2CoqAs78

Blaka Skapoe, Friday, 6 October 2017 10:15 (one week ago) Permalink

人間蒸発
De geschiedenis van de mockumentary is vast al ergens opgetekend. Waarschijnlijk werden er al in het tijdperk van de stomme film dit soort films gemaakt. Ik heb in ieder geval nog niet een ouder dan 1967 gezien toen het hoogst originele A Man Vanishes verscheen. Een wat stille man ("dat vinden vrouwen aantrekkelijk" merkt iemand op) verdwijnt op een dag en een cameracrew wil dat uitpluizen, zijn familie, zijn verloofde, zijn collega's, een medium en ik weet niet hoeveel andere getuigen worden uitgehoord totdat de kwestie vast komt te zitten op een conflict tussen zijn verloofde een haar zus, met wie hij mogelijk een relatie had. Muurvast en dan wordt het Rashomon-moment gecombineerd met het moderninistische "het is maar een film" meta-moment. Het mooie is dat er vervolgens nog 15 chaotische minuten volgen van uitleg, behind the scenes filmerij en discussies met acteurs die hun rol niet kunnen loslaten. Best wel geweldig hoe het achteloos allerlei probelemen en veranderingen in de Japanse samenleving aankaart (maar, eerlijk is eerlijk, ook uitputtend met zijn 2 uur speelduur.)

OMC, Saturday, 7 October 2017 12:01 (one week ago) Permalink

:-) perfect.

Heerlijk altijd dat soort studio's vol apparatuur, Spinal Tap is er niets bij, en dan nog klinkt zijn muziek alsof het met een paar Garageband-presets wel gebakken kan worden.

Ludo, Sunday, 8 October 2017 10:01 (one week ago) Permalink

(8.02 is zijn ware studio, de rest staat 'r voor de show)

Ludo, Sunday, 8 October 2017 10:02 (one week ago) Permalink

Blade Runner - The Final Cut
Ik was ook laat en The Final Cut is de enige versie die ik ken. De analyse van Sarah Gailey is spot on, zonder direct allerlei andere interpretaties af te schrijven (behalve dan die dat Deckard ook een replicant zou zijn, dat reduceert de film tot fantasy en zo zat Dick niet in elkaar). Actueel dus in deze tijd van "participatiecontracten" en die ijskouwe Azmani in het vooruitzicht.

Dust Devil
Een horrorfilm die eruit ziet als een western, in Namibië, maar eigenlijk ook over meer universele thema's gaat. De rip was niet zo fraai, ik hoop dat wat nu binnensijpelt beter is, herbekijken is sws geen slecht plan.

Blaka Skapoe, Sunday, 8 October 2017 12:01 (one week ago) Permalink

De scène in de bioscoop in Dust Devil is magisch.

Maar dat Deckard een replicant is, lijkt me juist typsich een Dickiaanse WTF? draai. Ik blijf erbij dat Deckard in de bioscoop/VHS-versie een mens is en vanaf de 1992 D.C. een replicant.

OMC, Sunday, 8 October 2017 13:12 (one week ago) Permalink

Nee, want dan is de vraag wat een mens een mens maakt toch weg (Dicks fascinatie)? Hij is doet als mens onmenselijke dingen als een noodzakelijk geacht kwaad, terwijl de replicants zich juist menselijk tonen, wat hem soms verwart, daarom is hij de hoofdpersoon. Als Deckard achter Batty aan zit in de dat gebouw zegt Batty nog: not very sporty to fire at an unarmed opponent … I thought you were supposed to be good, aren't you the good man?. De mensen verlagen zich tot wat ze zeggen dat die anderen zijn.

Blaka Skapoe, Sunday, 8 October 2017 13:27 (one week ago) Permalink

Dat is waar, maar zijn verhalen zitten ook vol twists waar dan uiteindelijk blijkt dat iemand een replicant is, in die zin is het vanaf de D.C. wel echt PKD (al is dat boek sowieso heel anders want daar speelt die reli-simulatie een hele belangrijke rol.) De spiegelogen van Deckard, droom in combinatie met de origami (en "you've done a man's job, sir") zijn lastig aan te ontsnappen, maar wel net zo gedaan dat er geen definitieve interpretatie wordt aangereikt. :)

OMC, Sunday, 8 October 2017 14:00 (one week ago) Permalink

Sowieso, Dick en Scott waren het zelf al niet eens … (ik mag die Razorfist graag horen ranten zelfs male fragility als deze, maar dit terzijde) …

De eerste keer dat ik ’m zag was ik heel erg op esoterie-dingen, toen vatte ik ’m heel erg op als iets As Above, So Below met Deckard als Runner op de Blade tussen die twee. Maar da's meer Dick na zijn waanzin/verlichting (ik heb alleen VALIS gelezen).

Blaka Skapoe, Sunday, 8 October 2017 14:40 (one week ago) Permalink

Haha...die Razorfist toch, als hij on target blijft heeft hij zeker een punt (ook over dat niet-bestaande vervolg: "a well-made insult is still an insult".)
Maar dat is het mooie, hier zitten we in 2017 nog steeds te discussiëren over die vraag (trouwens laten we ook niet de rol van teh interwebz hier onderschatten, die heeft dat flink lopen opstoken, pre-WWW kan ik me nog herinneren :)

OMC, Sunday, 8 October 2017 19:34 (one week ago) Permalink

keep rantin' Ik zet Dust Devil op de lijst.

Get Out
'You'd be a fucking beast.' Perfecte update van The Stepford Wives, helemaal bij de tijd. In de suburbia voltrekt zich eender welke emancipatie moeizaam. Daar ligt dus een satire voor het oprapen. Oprispingen vanuit de witte onderbuik. En zoals in de scherpste satires is het al snel niet grappig meer, maar doodeng. Get Out wringt heel knap een paar genrefilms tegelijk uit – zo vind ik het bewust flauwe black buddies comedy-element ook geniaal – en alle omkeringen werken bovendien als maatschappijkritiek. Over het laatste valt het makkelijkst lullen. Een zwarte jongen wordt met zijn nieuwe vriendin losgelaten in het rijke Hinterland. De cheeky hipster kijkt zijn ogen uit. Een hele nieuwe schijnwereld. Alle blanken beginnen te 'acteren' zodra ze de Ander zien. 'They are not racist'. Op de achtergrond staan zwarte bedienden klaar. Zombies, denk je. Nog voordat Get Out Koreaans ontspoort, zorgt het web van sociale ongemakkelijkheid al voor schrikmomenten. De zwarte jongen wordt letterlijk geïnfecteerd met angst voor de Ander, wat dat betreft had de film net zo goed 'Heigthened suggestibility' kunnen heten. Het zijn de wives die de beste bommetjes droppen. Psychiater Catherine Keener leidt de waanzin in. Whites doing voodoo. Een postmoderne Frantz Fanon-favoriet. Zwarte huiden, witte maskers. 'We've got some black mold down there.'

The Handmaiden
'I feel a nightmare coming, sleep here.' Kijk Koolhoven, zó doe je dat. Een girl power epos maken vol zin-volle SM. Hier zit een idee achter. In dit scenario oefent de maker een zeer toepasselijke controle uit. Chan-Wook Park toont steeds iets meer, maar nooit alles. De gelaagde structuur houdt de kijker scherp, net als gevijlde tandjes. Wie bedondert wie? Langzaam gaan de (schuif)deuren open, tijdens een wendingen-parade in een prachtig koloniaal landhuis. De Koreaanse Belle dient daar haar meester. De man heerst, zich baserend op foute prentenboeken, de oude kolonisator Engeland, en de nieuwe grootmacht Japan. Zijn dochter zit binnen. En blijft binnen. Als een Austen-figuurtje, dag en nacht Victoriaans ingebonden. Totdat ze 'lezingen' mag houden voor een select publiek van viespeuken. Sex and sensibility. Een echte mimicry-Japanner houdt ook van inktvissen en troostmeisjes, natuurlijk. Elk shot ademt een literaire sensibiliteit. De buitenwereld bereikt het huis in de vorm van een paar oplichters; maar ook zei hebben de lessen van Sade al geleerd. Na een voorzichtig rondje aftasten gaat Park los tijdens het tweede deel. Hij barst van het zelfvertrouwen. La Vie d'Adele wordt gekruist met Shutter Island. De slimme symbiose van pennen- en aarslikkers bevredigt iedereen. Blauwe snoepjes voor volwassen. 'Ladies truly are the dolls of maids.'

Ludo, Monday, 9 October 2017 06:51 (one week ago) Permalink

lijkt me wel iets voor Martijn dit: https://letterboxd.com/film/ludo-2015/

Ludo, Tuesday, 10 October 2017 14:37 (one week ago) Permalink

(vanity striked)

Ludo, Tuesday, 10 October 2017 14:37 (one week ago) Permalink

エレクトリック·ドラゴン 80000V
Karakteristieke Japanse cultfilm in de beste Tetsuo traditie: zwart/wit, veel herrie en geweldig gefilmd (zoveel mooie shots). Verhaal is natuurlijk aan de absurde kant: jongetje klimt in elektriciteitsmast, krijgt een stroomstoot waardoor zijn primitieve hersensdeel iets teveel wordt gestimuleerd. Ah, maar wanneer hij opgroeit brengt de elektrische gitaar troost/rust. Maar er is er een tegenhanger: de kalme half-Boeddha die als elektricien werkt. Dat moet uitlopen op een confrontatie. Cooler-dan-cool natuurlijk, Tadanobu Asano in de titelrol helpt altijd, de schreeuwerige tussentitels ook. Zeer vermakelijk en je kijkt Electric Dragon 80.000V met zijn 55 minuten zo weg.

OMC, Tuesday, 10 October 2017 21:25 (one week ago) Permalink

A night of sexy mayhem., yes!

Blaka Skapoe, Wednesday, 11 October 2017 08:06 (one week ago) Permalink

hihihi. (ik had ondertussen iemand anders ook al aangezet tot kijken, en ik zou 'm t toch maar niet doen)

Ludo, Wednesday, 11 October 2017 10:53 (one week ago) Permalink

Verwachtingen zouden laag zijn, sws. ;)

Blade Runner 2049
Echt fantastisch, hooguit net als de muziek wat heavy on the "BRRRAAAAPPP!" maar een kniesoor die daarop let. Echt, herinneringen aan die oude, forget it, deze wordt net zo'n klassieker.

Blaka Skapoe, Wednesday, 11 October 2017 21:00 (one week ago) Permalink

hoppa :-)

Aloys
'Wir kennen uns nicht, Fräulein.' WF Hermans peinsde ooit of er in Nederland een detectivefilm viel te maken. Wat zou dat dan moeten behelzen? Een prive-speurder die overspel handlet? Doodsaai. De Zwitsers doen het gewoon – althans, die indruk wekken ze heel even. Lege kamers, lopende kranen, en een sjofele speurder in het schaduw van het Kruis. Aloys Ahorn blijkt echter al snel méér eenzaam dan professional. En daarmee dus vooral een personage voor het 'genre' arthouse. De man heeft zijn eigen observeren geïnternaliseerd. Aloys heeft weinig mee. Hij lijkt op Hitler en is – als de echte eenzame – enkel lief voor beesten. Hoe komt hier verandering in? Natuurlijk. Een vrouw. De standaard oplossing. Arthouse gaat wel erg vaak over een eenzame man, die door een vrouw, of desnoods de gedachte aan een vrouw gered kan worden. In dit opzicht lijkt Aloys op een film als Gigante. Gelukkig zit de vorm de film in elk geval als gegoten, en mag de vrouw meedenken. Stiekeme filmer Aloys krijgt nu zelf Caché-tapes. Hij wordt het slachtoffer van een aardig staaltje 'mindful stalking'. 'Het gehoor intermedieert onze gedachten.' Ritselingen in het psychologische oerbos wordt dat dus. Richting einde lijkt Aloys zelfs op Orpheus – omkijken of vooruitkijken? Helaas pakt het scenario daarin nét niet tragisch door. 'Vermijd spiegels, schaduwen en echo's.'

Baby Driver
'Watch your mouth!' 'I'll watch what I want to watch.' Elk jaar wordt de cinefiel een paar keer gefopt door de 'metascore'. (Laat je dan ook niet leiden door data mining!) Baby Driver scoort een respectabele 86, maar stelt niets voor. Zelfs als zomer-niemendalletje zou het me vervelen. Zonder nu uitgebreid de polico-kaart te willen spelen, is het een echte crime is cool-film. Lekkere mensen, lekkere liedjes, en dan lekker mensen traumatiseren. Voor de moraal van het verhaal voegde men nog een rechtszaak toe. Een zinloos coda. Tuurlijk, als gamers-dream kan de film ermee door. De achtervolgingsscenes zijn retestrak gefilmd, niet voor niets leende Walter Hill zijn stem aan de film. Toch is de choreografie ergens ook té verzorgd. De geur van brandend rubber – laat staan brandend vlees – ruiken we nergens. Een Bieber-mannetje zet zich achter het stuur van product placement cars om een onbestemde schuld af te lossen. Zijn backstory lijkt op die van Batman (het enige narratief dat pubers snappen) en hij praat al even weinig. Muziek luistert hij wel volop. Voila, de pitch van de makers. De jongen overstemt zijn tinnitus met iPods en cassettes. Een geinig idee, die de poppy megamix een concrete rol geeft. Ik zou denken dat zo'n getraumatiseerde jongen wat steviger werk zou draaien. Maar, ach, wie ben ik. 'Just an educated guess, from an uneducated man.'

Ludo, Thursday, 12 October 2017 06:51 (six days ago) Permalink

Metascores ain't shit.

マインド・ゲーム
Cultklassieker, beter bekend onder de naam Mind Game. Studio 4°C pakte stilistisch goed uit met deze surrealistische animé die abstractie, hyperrealisme en alles wat er tussenin ligt, combineert. Een intergalactische zwemwedstrijd [check], verwijzingen naar Maradona's "Hand van God" en El Maracanazo [check], lieve abstracte seksscène [check], een wonderschone blik op het leven in Osaka [check], Fantasia-achtige dansjes, het leven in een walvis, zo maar wat highlights die langskomen, vaak in rap tempo. Bewegingen door de tijd, hergeboortes, verschillende realiteitsniveaus daar draaien de tekenaars hun hand niet voor om nadat de wat sullige Nishi zijn striptekenaar jeugdliefde Myon weer ontmoet. Wanneer Nishi in het restaurant van haar vader wordt vermoordt, is het down the rabbit hole. Buitengewone film.

OMC, Saturday, 14 October 2017 13:14 (four days ago) Permalink

Ride the High Country
Peckinpah voor The Wild Bunch heeft me nooit echt aangetrokken. Maar ik kreeg deze doorgespeeld via een vriend dus toch maar een gooi doen. Prettig atmosferische en semi-revisionistische Western waarin je al wat latere motieven herkent: de veteraan van de Old West die moet uitkijken voor nieuwe technologie en toch ook al een nare seksuele spanning rond een bruiloft in het mijnwerkersdorp. De latere Peckinpah zou daar helemaal op los zijn gegaan met een dubbele verkrachting, maar blijft hier nog netjes binnen de studiomoraal. Ook het bloedvergieten blijft binnen de perken en tot het laatst bewaard met een mooie shoot-out. Geen verloren meesterwerk maar beter dan verwacht.

OMC, Saturday, 14 October 2017 20:49 (four days ago) Permalink

beetje in de stijl van Budd Boetticher (classic: Ride... Lonesome!) :-)

Ludo, Sunday, 15 October 2017 09:25 (three days ago) Permalink

Mind Game gaat op de lijst (doh)

Ludo, Sunday, 15 October 2017 09:25 (three days ago) Permalink

The Babysitter
Met een beetje lage verwachtingen en een beetje geduld wordt het net wel een beetje spannend/onderhoudend. Zwaar over-the-top.

Hounds Of Love
Poeh hé, deze is pittig. Geslaagd dus, in die zin Want ondanks de setting in zonnig Australië even groezelig als Henry, Portrait of a Serial Killer, ondanks dat er ook in het verhaal veel verschillen zijn. Een kidnapping door een echtpaar waarin de vrouwen uiteindelijk toch bonden zonder dat het allemaal te mooi of sentimenteel wordt. Het fysieke geweld wordt de kijker bespaard (geen torture porn, maar psychologisch en door de omineuze synthesizermuziek is de sfeer om te snijden. Aan het einde is er voor de kijker gelukkig nog enige genade. Op een punt echt nét te ongeloofwaardig, terwijl ik toch bepaald geen onvoorwaardelijke liefde voor het politie-apparaat heb, maar verder pijnlijk realistisch.

Blaka Skapoe, Sunday, 15 October 2017 14:06 (three days ago) Permalink

Little Men
'I imagine there's going to be a service soon.' Twee kleine kerels maken in dit 'New York, New York-filmpje kennis met het leven. Ira Sachs putte ongetwijfeld uit eigen ervaringen. Hij weet de weg in Bohemian Brooklyn en Manic Manhattan. Bovendien lardeert hij zijn marginale mensen-verhaal met een flinke dot marge-toneel. Flitsen Tsjechov vanuit een van de vele theaters. Eigenlijk zijn daarmee alle elementen aanwezig voor een pareltje uit de categorie The Squid and the Whale, of op zijn minst Daddy Longlegs. Echt lukken wil het toch niet. In een bizarre meta-ironie ligt dat vooral aan het acteerwerk. Een jongetje speelt dat ie acteur wil worden, maar kan zelf eigenlijk niet zo goed acteren (al werd hij het dus blijkbaar wél). Hij sluit een zomervriendschap met een kunstzinnig mannetje, wiens vader óók een acteur speelt. (Hij zet The Sea Gull op de planken). Dat stuk lijkt niet bepaald top uitgevoerd, en ook dat zou je de bedoeling kunnen noemen. Dit zijn een hoop ingewikkelde zinnen, om een charmante, maar schematische film na te vertellen. Een 'puberruil' met gevolgen. De hispano en de yup, vinden elkaar, maar hun families botsen. Little Men verhaalt namelijk dapper stekelig over gentrification. Brooklyn gaat 'op' in de vaart der volkeren, en gammele naaiateliers ben je dan liever kwijt dan rijk. 'I'm trained in conflict resolution.'

After the Storm
'Waag het niet om weer over ons te schrijven.' Fluit het bekende deuntje met Kore-eda. Familie-trubbels zijn de enige problemen die je in zijn wereld aantreft. In een niet al te geïnspireerde bui ga je haast hopen op erger. De tyfoon stelt echter niet veel voor, en de mannen zijn van zichzelf al verwaaid. Als hoofdpersonage sjokt een geflopte schrijver rond. Een makkelijk personage voor wie geen goed scenario meer weet te pennen... De gokverslaafde kerel (Keirin!) werkt bij een detective agency, maar daar voelen hij en Kore-eda zich duidelijk niet thuis. Het beeld- en geluidsdesign is gewoon niet op noir afgestemd. Snel terug naar het rommelige huisje van 'ons moeder'. Oma probeert uit alle macht het gebroken gezin te lijmen. IJsjes met diepvriessmaak tegen de global warming. Ook zij zal (in)zien dat the child, the father of the man is. Hoe simpel ook, daarin toont Kore-eda wel zijn intrinsieke talent. Hij blijft de noedelende Ozu, waar altijd maar oudere kinderen met hun nog wat oudere ouders een pas de deux uitvoeren. Ingetuned op de seizoenen, en op de cirkels van het leven. (Ik voel een Kijk Alles van Ozu-projectje aangekomen, die heerlijke herhaling!). Vooral mannen worden hier spiegels voorgehouden. Zij letten op houdbaarheidsdata, maar in 'het nu' arriveren, ho maar. 'Hij bracht zelfs mijn postzegels naar het pandjeshuis.'

Ludo, Monday, 16 October 2017 06:50 (two days ago) Permalink

"De tyfoon stelt echter niet veel voor, en de mannen zijn van zichzelf al verwaaid."

<3

Le Bateau Ivre, Monday, 16 October 2017 07:27 (two days ago) Permalink

:D (thx)

Ludo, Monday, 16 October 2017 09:54 (two days ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.