Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (twelve years ago) link

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (twelve years ago) link

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (twelve years ago) link

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (twelve years ago) link

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (twelve years ago) link

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (twelve years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (twelve years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (twelve years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (twelve years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (twelve years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (twelve years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (twelve years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (twelve years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (twelve years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (twelve years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (twelve years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (twelve years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (twelve years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (twelve years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (twelve years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (twelve years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (twelve years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (twelve years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (twelve years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (twelve years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (twelve years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (twelve years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (twelve years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (twelve years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (twelve years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (twelve years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (twelve years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (twelve years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (twelve years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (twelve years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (twelve years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (twelve years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (twelve years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (twelve years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (twelve years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (twelve years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (twelve years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (twelve years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (twelve years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (twelve years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (twelve years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (twelve years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (twelve years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (twelve years ago) link

De solonaise a.k.a. "social distance" geeft een hoop tijd voor films enzo. 🙂 (Wel veel thuis geweest de laatste tijd en wilde net weer eens wat aan sociale contacten gaan doen …)

The Red Pill
Zelfverklaard feministe onderzoekt de "manosphere". Niet zo kritiekloos als de recente Tegenlichtaflevering wat wel een stel heel erge huilebalken waren die vooral zelfreflectie misten om hun scheiding aan zichzelf te kunnen wijten en daarom in romantische theorieën over "de man" en "de vrouw" vluchtten. De Men's Rights Activists die bij Cassie hun verhaal doen lijken redelijk en omdat er echt wel wat te zeggen is over de mannelijke genderrol denk je soms dat they're onto something, maar dan kwam er een wetenschapper om het allemaal te weerleggen en bleken deze "MRAs" toch wel erg luie denkers. En Cassie, die documentairemaakster, dus ook, want [spoiler] die concludeert aan het eind "redpilled" te zijn, ex-feminist …

Blaka Skapoe, Sunday, 15 March 2020 00:00 (three weeks ago) link

wilde net weer eens wat aan sociale contacten gaan doen

LOL, idem. Ook allemaal kaartjes gekocht voor concerten die ongetwijfeld niet door zullen gaan. Nou ja, de rabbit hole van roman pinku lonkt. :)

Tsja, die manosphere toch, wel frappant dat het heel veel mannen zijn die zich daar dan weer (terecht) boos over maken.

OMC, Sunday, 15 March 2020 09:53 (three weeks ago) link

Zijn al 4 concerten waar ik tickets voor heb verzet naar onbepaalde datum en eentje had al gecanceled. Best een interessante ervaring.

Blaka Skapoe, Sunday, 15 March 2020 11:31 (three weeks ago) link

wilde net weer eens wat aan sociale contacten gaan doen

hihi. heel goed.

i got ripped off. in 2006 deed ik niets buiten de deur, en keek ik alleen films. Nu doe ik wat, kan ik alleen nog films kijken :P

Ludo, Sunday, 15 March 2020 17:55 (three weeks ago) link

Her Smell
'I am not myself, if I do not visit my other realities.' Tour de forces rond nerveuze vrouwen zijn de specialiteit van Alex Ross Perry. En trouwens ook van Alexandra Moss, inmiddels een grote naam, maar jaren terug de Queen of Earth. Beiden doen hun ding hier opnieuw (en opnieuw goed), in een nieuwe setting: de muziekwereld. Dante's Inferno is de club, met Thunderdome in het hoofd. De druggy mess wordt belichaamd door een bloednerveuze camera, en, nog irritanter, de drone sounds vanuit de Zaal in de verte. De muzikanten bivakkeren vooral in de catacomben, wachtend totdat hun Grote Leider wenst op te treden. Het WTF-gehalte is ondraaglijk hoog, maar ook dat is een specialiteit van Ross en Moss. Zij zijn niet bang voor onsympathieke karakters. Toch was ik blij dat de film in de studio belandt. Daar is de glimp van het genie van de muzikant te zien. Captain Beefheart en Cobain zullen zich niet minder onmogelijk hebben gedragen. Hun medemuzikanten zullen niet anders gemokt hebben. 'I used to play church basements and I was happy there.' De film is helaas te lang, intrinsiek diva-overdadig. Alle possible endings worden gemist. Tegelijkertijd weet de bipolaire fictie diep in de mindstate van de Britney's en Amy's te kruipen. Ik zette na afloop vlug de plaat van Matt Sharp op. Nog zo'n Verloren Ziel. 'We need a break, not a tour.'

La Verité
'Dit zou zo'n mooi beroep zijn, zonder cliënten.' Normaal begin ik te mokken als een film in de rechtbank beland, maar Clouzot vindt met dit relatiedrama een aardig ritme. Herinneringsdialogen en rechtspraak wisselen elkaar af, 'omarmd' door de vrouwengevangenis waar Brigitte Bardot voor moord zit opgesloten. De zaak zelf lijkt aardig procedureel in beeld gebracht. Ht begint al met de Oud-Griekse jurylootjes die worden getrokken. Om achter de waarheid ('quelle verité!?') te komen, geven aanklager, verdediger en beklaagde een 'jolie demonstration' van de tijdsgeest. Deze film stamt uit een freudiaanse periode waarin de spannende breuklijn tussen vrije seks en conservatisme zichtbaar wordt. De institutionele vrouwenhaat die Clouzot aanklaagt, lardeert hij – o ironie – met vleugjes pinky naakt. De onbegrijpelijke borsten van Bardot stemmen nederig. Hoge heren praten over haar hoofd heen over de rol van de vrouw, noem het date theorie anno 1960. Zo ver weg zijn Clinton en Lewinsky (en de 'anti slut defense') echter al niet meer. Huiselijk leven met een snob, dat is 'un peu rien' voor de moderne vrouw. In de marge is 'r een oprechte bijrol voor muziek (met een klas vol jassen, en grandeur op tv). Bardot speelt knap ingehouden, 'pour de bon.' De boom mic op het moment suprême noem ik een fallische lapsus. 'Je hebt me gehoord en gezien.'

Ludo, Monday, 16 March 2020 07:53 (three weeks ago) link

De onbegrijpelijke borsten van Bardot

LOL.

OMC, Monday, 16 March 2020 08:00 (three weeks ago) link

Om in te lijsten (mét het 'stemmen nederig' er achteraan) :D

Le Bateau Ivre, Monday, 16 March 2020 08:37 (three weeks ago) link

xD

Ludo, Monday, 16 March 2020 11:54 (three weeks ago) link

India Song
Uit de tijd dat Franse schrijvers ook graag experimentele films maakten. Marguerite Duras werd geboren in Indochine dus dit verdoemd, sensuele exotisme zal daar wel vandaan komen. De vrouw van de Franse ambassadeur in Calcutta leeft in een sleur van privilege en affaires die haar man uiteindelijk tot waanzin drijven. Super gestileerd gefilmd met statische shots, veel spiegels en langzaam bewegende mensen. En als Franse schrijfster moet er wat met de dialogen worden gedaan, hier gepresenteerd als voice-over die niet altijd synchroon lopen. Heel artificieel dus, maar ook wel hypnotiserend als je in de juiste stemming bent. Gaat natuurlijk te lang door en dan gaat de herhaling en het gebrek aan "actie" toch enigszins vervelen.

OMC, Wednesday, 18 March 2020 22:34 (two weeks ago) link

Portrait de la Jeune Fille en Feu
'Elle parle de vous'. Film van het vorige jaar, volgens velen. Om die reden de ideale film om mijn 'achterstallig onderhoud 2019'-lijstje te besluiten. Portrait is inderdaad een edele film geworden. Nieuwsgierig en mysterieus tegelijk filmt Celine Sciamma (van Girlhood) de toenaderingsdans van Twee Vrouwen. De geobserveerde en de observator wisselen in dit historisch drama steeds van positie, totdat ze onherroepelijk samenvallen in een Eerste Liefde (voor de een, en de enige voor de ander.) Het stemt me erg tevreden dat het scenario niet de gemakkelijke 'duivelse' afslag richting Adjani-hysterie heeft genomen. 'Mourir.' 'Courir'. Het scenario blijft ten alle tijde waardig ademen, straalt een enorme trots uit. Ingepakt in sjalen als Man Ray-modellen wikkelen de twee elkaar af, levend in een periode dat de repressie nog expliciet is. 'Mannendingen' zoals pijp roken, drugs gebruiken en, inderdaad, schilderen, dienen daarom nog in het huiselijk-verborgene te geschieden. De vrijgevochtene en de ingevlochtene leren elkaar waarderen, ze steken moedig het vuur aan. De twee omarmen vrouwelijke sensualiteit. Met de handen onder de dekens klavecimbel spelen verkrijgt een erotische kracht. Er zijn nauwelijks mannen en ze worden nimmer gemist. Feministisch zonder te schreeuwen, met een schouderlikje toe. 'J'ai un nouveau sentiment.'

Tokyo!
'Het is niet al te intellectueel toch?' Wat zou het tof zijn als er een regisseur bestaat die slechts excelleert in de segmenten van de segmentfilm. Zoals je korte verhalen-sterauteurs hebt. Toch zijn het altijd bekende namen van langspeelfilms die voor zulke films worden gevraagd. Hier: Gondry, Carax en Bong, die met Frans geld naar Tokyo zijn getrokken. Met de stad zelf heeft het allemaal weinig van doen. Gondry is nog het meest op de stadsproblematiek ingetuned. De hopeloze huizenmarkt van de hoofdstad, en een wegsleep-parkeerbeleid zo stringent als het Bredase. Uiteindelijk blijft ook hij bij zijn stiel. Gondry gaat de zelfconfrontatie met escapistische fantasie aan. Zijn lieve Kafka-verwandlung is even vreemd als raak. Carax en Lavant introduceren het groene sprookjesmannetje dat later in Holy Motors opnieuw (uit de goot) opdook. Levant is de personificatie van 'aktietejater'. 'Ik hou niet van onschuldige mensen.' Intense, wederom, maar de icoon-persiflage voelt flauw. Star to be Bong volgt de hikikomori. Hij doet het met stijl en toiletpapier. Komt dat eveen coroneaans goed uit! Quarantainetime binnen en buiten. Bongs segment is het grappigst en meest rond, en, vooral, hoofdfilmpersonagewaardig. Wacht eens even... Met zo'n oordeel komen er dus nooit specialisten. 'Fleurs et frique.'

Ludo, Thursday, 19 March 2020 08:04 (two weeks ago) link

Hij doet het met stijl en toiletpapier. Komt dat eveen coroneaans goed uit! Quarantainetime binnen en buiten.

Oh ja, geinig. Zo'n segmenten-topper zou inderdaad wel interessant zijn maar ik kan echt niemand bedenken.

afslag richting Adjani-hysterie

Ha! En dat terwijl Adèle Haenel echt Adjani Jr potentieel heeft.

OMC, Thursday, 19 March 2020 08:43 (two weeks ago) link

Oh ja, geinig. Zo'n segmenten-topper zou inderdaad wel interessant zijn maar ik kan echt niemand bedenken.

Hij/zij moet bestaan. Nog 3 maanden lockdown om erop te komen.

Goed punt van het mooier worden (verschonen van de twee hoofdrolspeelsters tijdens Jeune Fille)

Ludo, Thursday, 19 March 2020 09:00 (two weeks ago) link

ドールズ
Raar dat ik deze destijds over het hoofd heb gezien. Die Kitano toch, hij blijft je verbazen. Hier is hij op zijn ambitieust en het werkt ook nog de meeste tijd. Het poppentheater in de introductie geeft de voorzet en legende wordt dan ook mooi vermengt met moderne liefde, van de tragische soort. Echt peak Japan dit, yakuza, popster, de vier seizoenen, DX7, kostuums van Yohji Yamamoto allemaal vastgelegd met die eigen "Beat" blik: kalm, kaal, sentimenteel, pessimistisch...de melancholie van schoonheid.

OMC, Friday, 20 March 2020 21:42 (two weeks ago) link

Choses secrètes
Franse film en dan bedoel ik ook un film français (marque déposée). Het begint als een soort neo-lesbische carrièrefilm a la Working Girl die aanhaakt bij een traditie van Franse vrouwen die plannetjes smeden en het verlangen van mannen feilloos weten uit te buiten maar krijgt opeens een vreemde wending als ze geconfronteerd worden met een libertijnse eindbaas (ook een extreem Frans motief). Ik ontwaarde achteraf twee kampen: Cahiers du Cinéma vond het destijds de film van het jaar en de meer naïeve kijker zal nog "oeh la la" doen. En dan heb je nog De Twist-kickers. Aan de andere kant sceptici die ontevreden zijn hoe de powervrouwen geplayed worden (alhoewel) en de wat sleetse provocaties. Dat laatste vind ik ook wel, het is allemaal wel vermakelijk maar de film heeft soms last van een traag tempo en ziet bij vlagen goedkoop uit.

OMC, Saturday, 21 March 2020 23:35 (two weeks ago) link

伊波拉病毒 (Ebola Syndrome)
Gekte uit Azië. Problematisch ook (rapey, for one). Aan de andere kant never a dull moment, maar cultuurverschillen ten spijt: dit is toch gewoon universeel slecht.

Symptoms
Uitstekende psychologische horror over overtuigend doordraaiende jongedame (Angela Pleasence, yep, dochter van …) die druipt van de herfstige sfeer.

Contamination
Bleek ik volgens Letterboxd al gezien, straal vergeten. Niet best, maar nog wel komisch genoeg om niet helemaal mislukt te zijn, wel omlaag gerate.

Blaka Skapoe, Sunday, 22 March 2020 13:51 (two weeks ago) link

Gna, gna, ik heb gisteren Rabid weer eens gekeken. Bij vlagen visionair, zeker als het losgaat in Montreal. Nou ja, gelukkig worden mensen nog niet afgeschoten en in een vuilniswagen gedumpt. Viel me wel op hoe ver weg 1977 opeens is, alles zag er oud uit, behalve de moderne gebouwen natuurlijk.

OMC, Sunday, 22 March 2020 14:34 (two weeks ago) link

Oh, ok eens kijken, zie dat er ook recente remake van is …

Blaka Skapoe, Sunday, 22 March 2020 14:50 (two weeks ago) link

De fuck! Waar is het respect? :(

OMC, Sunday, 22 March 2020 15:44 (two weeks ago) link

Niks definitief, alle kunst is recombinant. #campbilllaswell 😉

Blaka Skapoe, Sunday, 22 March 2020 18:09 (two weeks ago) link

haha goeie selectie gozers.

Conceiving Ada
'Don't excite yourself little mother.' Misschien moet ik niet de gebeten man uithangen, maar deze Ada-ode doet zo slachtofferig over Lovelace dat ik bijna in de contramine ga. Reactie roept de film zo in elk geval wel op, wat dat betreft bereikt regisseur Lynn H. Leeson haar doel. Een acteursfilm is het niet, daar helpt zelfs de aanwezigheid van Tilda Swinton niets aan. Geboren voor de cultstatus, derhalve. Een wetenschapper 'had an idea', en ontdekt een tunnel naar het verleden waar ze met Ada Lovelace kan communiceren. De eerste helft lijkt Alles een hint tot goddelijk inzicht, tot aan de vele cijfers toe. De muziek van van The Resident verleent zweefmysterie aan de Windows 95-FX. 'I've given you several clues.' Wat als elke foto als een zielvanger een heel leven meecodeerde, precies zoals de indianen altijd al geloofden? 'Sounds like the twilight zone.' In een rake omkering maakt Lovelace aan haar man en mede-uitvinder het verwijt dat hij slechts 'intuïtief' een machine heeft gebouwd, en niet rationeel de ware kracht van het apparaat inziet. Lovelace wordt 'a feminine symbol for a very masculine pursuit.' Ironisch genoeg fungeert de pc later vooral als flashback machine, met niet meer verbeeldingskracht dan dat van de plot device. Gelukkig is Ada's slotspeech filosofisch correct. 'They're not what I wanted to come out of me.'

Killing
'Je zult snel leegbloeden, dus reflecteer op je leven.' Onvermijdelijk metaal van 'Tetsuo' Tsukamoto. Hij kan het dus ook in het verleden. En hoe. Shit is real. Killing blijkt zijn meest toegankelijke film. Op de epileptische cameravoering na, is deze samoerai-sage in aardse bruintinten een waar genrefictie-avontuur. Geschikt voor een bestseller-status, eigenlijk. Een jonge samoerai heeft zich 'onder boeren' verscholen. Hij vindt het wel best, lijkt het. De kijker weet dat de knaap een samoerai van niks is, want hij onaneert. De sfeer blijft nog vrij lang vredig. Het oogt als de Gouw uit de Hobbit, voordat Gandalf verschijnt. En zie, daar arriveert een oudere samoerai (Tsuka zelf), en begint het geweld. Trippy en goed, en soms zelfs horror-eng. Wat de film van lekker oppervlakkig laat transcenderen naar waarlijk diep, zijn de seksuele dwarsverbanden. Er vindt een prachtige, hekserige Hans en Grietje-liefdesscene plaats. Liefde betekent net als Leven pijn lijden. Het bijt. De oude samoerai laat het masochisme goed stromen. Net als zijn jonge kompaan, leert hij tussendoor ook nog de klassieke genre-les. De nietschzeaanse overbodigheid van de samoerai (de Japanse cowboy en de edele ridder ineen) het slechte gepeupel, de grauwe massa, ze blijven onherroepelijk toestromen. Resultaat: bloed. Leeg. 'Is je zwaard(je) decoratief?'

Ludo, Monday, 23 March 2020 07:51 (two weeks ago) link

'Je zult snel leegbloeden, dus reflecteer op je leven.'

Nu al een klassieke oneliner. :)

OMC, Monday, 23 March 2020 08:24 (two weeks ago) link

Blaka, het is mijn morele plicht je op deze post bij de buren te wijzen. Een 'lost' Franco, naar het schijnt!

Le Bateau Ivre, Monday, 23 March 2020 09:53 (two weeks ago) link

Nice, thanks! Nu maar afwachten of ie ms beter "lost" had kunnen blijven. :D

Blaka Skapoe, Monday, 23 March 2020 11:58 (two weeks ago) link

Haha :)

Le Bateau Ivre, Monday, 23 March 2020 12:05 (two weeks ago) link

similar, en ook goed tegen l'ennui: http://www.openculture.com/freemoviesonline

Ludo, Tuesday, 24 March 2020 15:58 (two weeks ago) link

Vriend van me vond het een van de slechtste Franco-films die hij gezien heeft, van de ca. 70 die hij zag. 😀

Blaka Skapoe, Wednesday, 25 March 2020 10:36 (one week ago) link

Een groter compliment voor Franco lijkt me haast niet denkbaar!

Le Bateau Ivre, Wednesday, 25 March 2020 10:51 (one week ago) link

Cineville geeft toegang tot Vitamine, een gratis dienst voor kaarthouders zodat we toch legit bij kunnen blijven in deze tijden en daar zag ik heerlijk scherp en met verrassend goed geluid:

南方车站的聚会
Man, wat is China deprimerend. Diao Yi’nan legt de existentiële vermoeidheid en viezigheid prachtig vast en blijkbaar vindt men het van hogerhand prima zo. Een man ontmoet bij een station een onbekende vrouw en zorgvuldig wordt met flashbacks uitgelegd waarom dit niet toevallig gebeurd. Een crimineel raakt verstrikt in een dispuut van scooterdieven (geweldige scene en scène). Dat loopt uit de hand en terwijl hij vlucht doodt hij per ongeluk een politieman. Dan gaat de controlestaat echt in de hoogste versnelling om je te grijpen. Er is een prettig paranoïde klimaat waar niemand kan worden vertrouwd, zeker als ook de criminelen en je naasten azen op het prijsgeld. Mooi gefilmd in de modern kleurige stijl en een paar oogstrelende vondsten. En het is zo'n film die je naar plekken meeneemt die je nog nooit eerder hebt gezien. Enigszins obligate oplossing van het verhaal maar wel met zoiets als een feel-good einde.

OMC, Wednesday, 25 March 2020 22:51 (one week ago) link

The Wild Goose Lake, sorry. :)

OMC, Wednesday, 25 March 2020 22:52 (one week ago) link

een Chinese neonoir, dat wordt genieten dit neonajaar.

Tigers Are Not Afraid
'Ze hebben hun vissenkom verlaten.' In Mexico gaan scholen om heel andere redenen dicht. Een stel kinderen vindt zichzelf daardoor terug op verlaten straten, waar drugsoorlogen woeden. Het maakt woedend, en blijft schokkend. Een meisje verliest haar moeder en ontmoet na een tijdje enige zielsverwanten. Samen vormen ze bepakt en bezakt een bande à part van straatratjes. Het doet al snel denken aan Turtles Can't Fly, ook zo'n in en in treurige film uit een oorlogssituatie. Merk bovendien de (internationale) titelverwantschap op. Het unique selling point van 'Vuelven' zijn de surrealistische animaties. Bloedlijnen kruipen waar het meisje ook gaat (en niet gaan kan). Op andere momenten ontvangt ze juist steun van haar fantasie, zoals de olvidados toch al hartverwarmend het plezier vasthouden terwijl hun leven in een horrorfilm verandert. 'Ik wil dat mijn moeder terugkomt.' Wat Tigers op de langere adem toch een stuk minder maakt dan Turtles is het teveel aan plot. Gammel en doorzichtig opgezet volgen de actiescenes elkaar op. Ik zocht meer de leegte van zinloos geweld. Op de soundtrack hint een pianist continu naar Michael Jackson's tearjerker Earth Song. Akelig gepast wel... 'Dit is een misdaad tegen de menselijkheid.'

Unlucky Monkey
'Laten we onze voortdurende welvaart vieren, banzai!' Vele jaren stond deze gangster-stuiterbal op mijn kijklijst. Totdat MB hem ergens in de krochten van het interweb wist te vangen. Slechte rip, maar zo hoort het ook bij obscure pareltjes. Zeker de eerste helft is het genieten geblazen. Japanners doen de leipe Tarantino-talk stiekem nog net wat beter dan de meester zelf, inclusief bankovervalfilosofie. (De surfrock in de aftiteling lijkt me dan weer een producer's choice om centjes te maken.) De bank beroven lukt zowaar, maar de centjes brengen alleen maar ellende. 'Zijn wil en verstand verlammen ter plekke.' De waanzin is vooral in het begin grappig, wie een kuil graaft voor een zak geld... Unlucky Monkey blijkt het heerlijke type film waarin de tijd wordt genomen voor volstrekt arbitraire zaken. Een burgervergadering bijvoorbeeld. Daar maakt het scenario een aanloop van tien minuten voor een enkele grap. Het is halverwege het hoogtepunt van de hele film. Daarna verduistert en vertroebelt de boel in rommeligheid. De letterlijke en figuurlijke Takeshi Kitano-knipoog wordt waarheid. Geweld brengt de film via dostojevskiaanse moordgesprekken naar het boiling point. Ik zie de Coen broes-remake in de genreblender voor me. De wet van de communicerende vaten. Voor zulke films geldt ie. 'Wat lul je nou, man!'

Ludo, Thursday, 26 March 2020 07:51 (one week ago) link

Gewoon de dvd gekocht bij good ol' Boudisque Utrecht, waar een echte film geek werkte die dit soort dingen graag inkocht. 😀

Blaka Skapoe, Thursday, 26 March 2020 08:03 (one week ago) link

南方车站的聚会

The Wild Goose Lake, sorry. :)

"Gathering at South Station", volgens google translate, een stuk prozaischer
Was de laatste trailer die ik zag voor het sluiten vd bioscopen, kan 'm via picl bekijken zie ik (heb geen Cinevillepas)

willem, Thursday, 26 March 2020 12:29 (one week ago) link

Gewoon de dvd gekocht bij good ol' Boudisque Utrecht, waar een echte film geek werkte die dit soort dingen graag inkocht. 😀

en al acht-negen jaar geleden, volgens de Onverbiddelijke Archieven van deze draad :o

"Gathering at South Station"

beter (en ook meer noirig)

Ludo, Friday, 27 March 2020 07:40 (one week ago) link

La Vie d'Adèle - Chapitres 1 et 2
Deze had ik nog opgenomen van Canvas. Nog steeds een tijd tegen aan zitten hikken. Beter dan ik had verwacht, maar teringjozef, 3 uur lang! Alsjeblieft ik wil weer films van 90 minuten met rollende credits voordat de film begint. Maar goed, prima eerste uur, Noord-Frankrijk zonder regen, mooie verliefdheid. De SEKSSCÈNES hadden ingekort kunnen worden tot 1 minuut, echt supersaai naar verloop van tijd. Etc, etc. fijne lange tuinfeestscène en ook wel een mooi einde. Wat me helaas vooral zal bijblijven is hoe Adèle Exarchopoulos het ergst eten overacteert sinds peak Brad Pitt. Sinds 1640 eet niemand meer zo.

OMC, Friday, 27 March 2020 22:30 (one week ago) link

Rabid
Een kleine week was er voor nodig om de een contingent antifascisten op Twitter om een fascistoïde lockdown te doen schreeuwen, in deze Cronenberg is het virus natuurlijk heftiger maar de hysterie vergelijkbaar, al is het een beetje de side effect van de Countess-Bathory-achtige premisse. Met bodyhorror uiteraard. Duurde nog ff voor ik door had waar ik een (terugkerend) fragment in de soundtrack van kende (Blood Inside).

Rabid
Ik ben niet zo van de heiligverklaringen en deze was ook best goed. Minder lockdown, meer "bathory" en meer gore, maar overall gewoon een goeie horrorflick.

Uncut Gems
Hectisch! Echt een achtbaan van ruimschoots 2 uur. Beginbeelden kwamen me iets té bekend voor maar verder geluk weinig waar ik me herken, onbedoeld een weergave van een soort toxic masculinity waar ik weinig mee heb. Maar er is actie genoeg om die volle tijd de aandacht vast te houden met een filosofische basis over beauty on the inside to boot.

Blaka Skapoe, Saturday, 28 March 2020 11:44 (one week ago) link

Histoire de Marie et Julien
Man herkent een vrouw in het park. Zij hem. Uit een droom. Man wordt wakker in een café loopt naar buiten en komt dezelfde vrouw tegen die hem weer herkent. "Nu heb ik haast, morgen spreken we af." De vrouw is Emmanuelle Béart. Ach, ging het er in het echte leven ook zo maar aan toe. Een late Rivette en ging er in mee, deze vreemde film over een wat norse klokkenmaker die ondertussen bezig is met een vreemd akkefietje dat riekt naar afpersing. Hij woont alleen in een mooi huis met een kat maar Marie (Béart) vindt haar weg naar een zolderkamer waar iets aan de hand is. Heerlijk achteloos realiteitsneuken en ook de gewone variant natuurlijk want Franse film, maar meer op de manier die ik graag zie. Fijne film, ook weer lang, maar als je in de juiste stemming bent maakt het niet zoveel uit.

OMC, Saturday, 28 March 2020 22:38 (one week ago) link

The Invisible Man
Horror met geesten is goede horror, zo ook deze. Met nog een nice science fiction twist, maar ook psychologisch, wanneer niemand de hoofdpersoon gelooft, wat begrijpelijk is maar ook frustrerend. IJzersterke performance van die actrice die het ook al zo zwaar t verduren had in The Handmaid's Tale.

Blaka Skapoe, Sunday, 29 March 2020 15:01 (one week ago) link

Elisabeth Moss! erg goede actrice.

tromgeroffel

https://theobelisk.net/obelisk/wp-content/uploads/2018/03/10000th-post.jpg

in deze draad.

in 4668 dagen.

Ludo, Sunday, 29 March 2020 19:14 (one week ago) link

Goed bezig. :) Dat er nog 10.000 mogen volgen.

OMC, Sunday, 29 March 2020 19:45 (one week ago) link

Elisabeth Moss! erg goede actrice.

Ik moest er even in komen tbqh. Ze heeft zo'n gezicht van "shit is moeilijk" wat me in Handmaid een beetje tegen ging staan en in het begin van deze film even tegenstond. Maar ik kwam er toch in uiteindelijk.

Over moeilijk gesproken, kreeg lucht van s10 van Curb Your Enthusiasm. 3 episodes in, leuk weer hoor …

Blaka Skapoe, Sunday, 29 March 2020 21:59 (one week ago) link

BIER!

Moss is in elk geval totaal niet standaard, en meestal speelt ze ook in shit is moeilijk films toch :P

Erik the Viking
'Have you done this sort of thing before?' Good old family fun met de Monty Python familie. Ik keek 'm naar aanleiding van het verscheiden van Terry Jones, moge hij ruste in Walhalla. De boel begint zonder dralen met een verkrachtingsgrap, dus daar gaat de family. Good is de film ook al niet. Dan resteert de 'old' cult-factor. En ja, die staat als een paal boven water (sorry). De grapdichtheid van Mel Brooks Men in Tights bevat het scenario nergens, maar de decors en de haarstijlen vermaken zonder meer. Hoofdpersoon Tim Robbins lijkt met haarband op een Californische metalhead (en enige suicidal tendencies vallen bij hem ook wel te bespeuren)... John Cleese doet de slechterik, terwijl Erik en zijn VOC (Vikings Onzalige Compagnie) op hun genrequeeste vertrekken. Ja, de film parodieert uiteraard ook het fantasy-genre. Van hot naar her, met een paar wijze lessen onderweg. Met wat goede wil is er vast een religiekritiek-lezing mogelijk. Vandaag de dag zou ie 140 minuten duren, hier houdt men het netjes op honderd. Het wachten op de vleugjes mystiek valt dan ook goed mee. En die komen, met een paar seconden zon en een vlucht door het space continuum. Transcendentie voor The Lost Vikings is duidelijk hemellichamelijk. Een naviculam ex machina. 'Let's get away from the fantasy and look at the facts.'

Dead of Night
'I think a man should always do the carving.' Het mooiste aan genrefictie is de subversieve potentie, de aanval die achter alle cliché-moves verborgen zit. Dead of Night vormt een gouden voorbeeld. Een culthorrorfilm over een uit Vietnam teruggekeerde soldaat die zich als zombie ontpopt, dat wordt meer dan griezelen. De levende dode symboliseert het persoonlijke en het nationale trauma van Amerika tegelijk. Hij rot weg waar ie bij staat, maar slijten ho maar. ('You can't die.') De film is woke from the start, want begint doodleuk met een poging tot het doorbreken van eet- en gendergrenzen. Waarom eten we überhaupt vlees? Een slecht nieuws gesprek-later en shit gaat los. De PTTS-zombie rockt een coltrui mager als een AIDS-model (een ziekte die ongetwijfeld ook in genrefictie is geanalyseerd). Op zijn Stepford Wives zet onze Heino het kleine dorp op stelten. Thuis voltrekt zich een psychologisch gezinsdrama, oorlog verwoest voral gezinnen. Een mensenlichaam en haar eerste collectieve incarnatie ontploffen. Met name de vaderrol heeft allure. Child is the father of the man, en pa de verwrongen maatschappij met zijn al te mannelijke eisen (verdronken in een fles). De body horror die je wist dat zou komen doet trouwens niet veel onder voor Cronenberg. Niks escapistische ontkenning, maar bloederige ontleding. 'They lied, they lied!'

Ludo, Monday, 30 March 2020 06:52 (one week ago) link

Asako I & II
'Zijn ouders moeten van koolhydraten houden.' Waarom vrouwen op foute mannen vallen, we krijgen die handleiding vaak binnen in de tweedehandsboekenmeukwinkel. Misschien toch eens lezen, al geeft Asako ook een aardige overpeinzing. Het begint met ledigheid in de zomer, lekkere synths, en dan, De Echte Man met zelfvertrouwen die het meisje al na de 'hoi' weet te zoenen. (Even later blijkt hij DJ, dus dat is het!) Uiteraard zijn er hints van naderende ellende, maar voor het zover is krijgen we fijne semantische lessen. (Een willekeurig woord zal door de redelijke ontvanger altijd als zinnig worden geïnterpreteerd hoeveel moeite diegene er ook voor moet doen). Deel I combineert zo Renkema en Goffman, en is sociologisch erg goed. Langzaamaan begint de psyche van Asako wel te ergeren. Is ze niet heel onderdanig en passief, met welke man ze ook verblijft? De onwaarschijnlijkheden en toevalligheden nemen toe, en even dreigde ik zelfs over irrelevante zaken na te gaan denken (Blijven Japanners zoveel fitter omdat ze zo diep buigen?). De achtbaan richting einde maakt echter veel goed. Het scenario herpakt zich tijdens de afwas. (Eten kan...) Asako leeft met een brute bruuskheid die jouw aarde doet beven. Het melodrama van het dagelijks leven verloopt volgens irrationele regels. Katten met een kat. Irritant en intrigerend. 'Baku, bye bye!'

Evolution
'Dessine quelque chose.' Kinderen vormen de specialiteit van huize Hadzihalilovic, en net als in Innocence situeert ze haar kroost in een grimmige sprookjeswereld. Toen waren het meisjes, ditmaal zijn het jongetjes, maar verder verandert er – behalve het zeebiologische decor – weinig. Een echt tweede album-rondje, zou ik zeggen. Toch werkt het nog wel, al is de intrinsieke shockkracht wat minder. Een dorp aan zee wordt bevolkt door moederskindjes. Ze zwemmen, wassen en niksen. De tijd lijkt fluïde, verdicht als The Oyster. Waar aan (en in) zee hun wereld vooral goed en vredig lijkt, doet het dorp denken aan het beroemde surrealistische schilderij van Giorgio de Chirico. De steegjes achter die rode toren, daar heerst onheil en unheim. Langzaam spreiden de tentakels van Het Plan zich uit, over de lichamen van de jongetjes. Ierse mythe wordt Japanse gruwel. 'Zal ik sterven?' De hermetische heksenkaas die wordt geserveerd is behoorlijk 'gross'. Hadzihalilovic durft. Zo heb ik nu eindelijk eens een keizersnee gezien. Een traumatische rite de passage van vliezen. De kern van alle horror is een stoned idee. Sardonische grappige body horror, het onvermijdelijke gevolg. Vergeleken met Innocence voelt Evolution meer als Aphex Twin dan als Boards of Canada. Bovenal heerst Massive Attack's Teardrop. 'Er zat een ster op zijn navel.'

Ludo, Thursday, 2 April 2020 06:50 (five days ago) link

Ik moest deze poster hebben...is me nog gelukt ook. :)

http://www.upl.co/uploads/asakoposter1585817765.jpg

OMC, Thursday, 2 April 2020 08:56 (five days ago) link

nice :D

die bijrol van de kat was erg sterk, terecht op de poster.

Ludo, Thursday, 2 April 2020 20:02 (five days ago) link

Vivarium
Vinexhorror, sleurterreur, het burgermansleven als loop van verwachtingen in een even mooi als angstaanjagend vormgegeven setting.

Blaka Skapoe, Saturday, 4 April 2020 10:29 (three days ago) link

五郎八卦棍
Shaw Brothers, je weet toch? Eight Diagram Pole Fighter, fascinerende titel, en heeft zoiets als een klassieke status maar ik vond het wat tegenvallen. Veel te veel geschreeuw. "BROTHER SEVEN!!!! WHERE IS BROTHER THREE?!!" Pfff. De gevechten waren ook iets te dansering, alsof je naar een ballet zit te kijken, het plot is chaotisch en iedereen moet ook superingewikkeld dood. Mmm, klink standaard kungfu en toch mist het in al die aspecten net iets. Vreemd hoe nauw dat luistert.

OMC, Saturday, 4 April 2020 21:16 (three days ago) link

I Spit On Your Grave
Een "video nasty", een wraakfilm, je verwacht geen kwaliteitscinema, maar na ruim een uur zeer "problematische" opbouw heb je op zich toch wel een beetje behoefte aan wraak, maar die acties kunnen het allemaal niet meer goed maken. Eén The Last House on the Left, die filmtechnisch ook wel iets beter in elkaar zit, is genoeg.

Blaka Skapoe, Saturday, 4 April 2020 23:20 (three days ago) link

heb je op zich toch wel een beetje behoefte aan wraak

lol :D

Spring
'I roll my own, sorry.' De gevleugelde fantasy-vrienden Moorhead en Benson kregen na Resolution een zak Europees geld, gok ik zo. Ze trokken gezellig naar Italië voor die Euro Trip. Spring staat daarmee los van hun 'universum', in zoverre je daar al van kan spreken. Sterker nog, de film begint doodgewoon, met een hoop fysieke shit en een James White als hoofdpersonage. Ook deze fucked up vechtjas ziet zijn leven in de soep leven. Uitweg? Europa. Oplossing? De losse Europese vrouw, uiteraard. Van een originele setup moet het scenario het derhalve niet hebben. Het eerste half uur lijkt het zelfs een wanstaltige Before Nogeenkeer van Linklater te worden. Gelukkig dropt de veel te knappe dame wel een hint: 'I'm half undiscovered science.' Dan gaat het alsnog compleet los. Bijna compleet onvoorbereid ook, wat ik een van de selling points van de film vind. Tegelijkertijd bleef ik toch steeds het gevoel houden naar een hekserige Midsommar te kijken, al maakt de film ook zelf genoeg grappen over clichématige personages. 'You've got the same backstory as Batman.' Het transgressieve talent van Moorhead en Benson laat zich in alle onevenwichtigheid van deze vulvische boot-trip, toch vooral signaleren in de FX. Er spreekt visie uit de visuals. Maar als je de laatste vijf minuten nog altijd zit te exposeren, is het geen Beau-Voir geworden. 'I ate my rabbit.'

FM
'No static at all.' Waar hebben ze meer platen dan in een platenzaak? Op een echt radiostation, natuurlijk. Het muzikale gehalte ervan verkeert in de jaren zeventig echter ook al in gevaar. Een salesmanager arriveert, kalend en in pak, iedereen weet, nog even en hij wil een horizontale programmering. De slackers van QSKY FM lopen er allemaal hipsterig bij en gebruiken woorden die nu nog altijd hip zijn ('stop rappin', 'dibs on the'). De muziek die ze draaien heeft de tijd minder goed doorstaan. Of, preciezer geformuleerd, als Universal-productie is de film FM vooral pseudo-hip. Evengoed een money machine. Dus horen we bijna twee uur lang Eagles-achtige gladjakkers. Als stiekeme fan van Steely Dan kan ik dat nog wel een tijdje lijen, maar het gebrek aan ballen en kleur begint toch op te vallen. Zo wordt de film een niemendalletje. Hier geen altmanteske diepgang, noch het locatiebeheer van Shampoo. Met laatstgenoemde deelt men wel de lol en de hopen coke. 'White nipples!' De humor is Nederlands van aard. Tenenkrommend gniffelen. Cameo's zijn er onder meer voor Linda Ronstadt (klein, bleek en mager) en Tom Petty (lang, bleek en mager). Hun liedjes worden metonymische monsterhits ter illustratie. Music en abyme. Vanaf mijn bureaustoel deed ik de Lido Shuffle. 'What do they care about music, all they care about is money.'

leuk bij Spring op Letterboxd: OMC 4 stars, MB, 3.5 stars, Vido 3 stars, Ludo 2.5 stars.

Ludo, Monday, 6 April 2020 06:54 (yesterday) link

leuk bij Spring op Letterboxd: OMC 4 stars, MB, 3.5 stars, Vido 3 stars, Ludo 2.5 stars.

Ha! Even voor de calibratie. :)

OMC, Monday, 6 April 2020 07:17 (yesterday) link

Keoma
Een buitengewoon behaarde Franco Nero is een mysterieuze revolverheld in het door de plaag geteisterde wilde westen. Superopdringerige soundtrack en sws wel flink over the top, maar dat is wat spaghettiwesterns zijn.

Homoti
De tweede Turkse E.T. (eerste niet gezien) is weer echte cultgekte, al is deze denk ik meer self aware dan de Turkse Exorcist/Şeytan. De E.T. is een gedrocht (maar echt) dat verliefd wordt op zijn ontdekker, Fake news-journalist Ali. Homoti kan het goed vinden met schoonmaakster Hatce en de homoseksuele huisvriend die een gelijkgestemde herkent. Helaas heeft Ali meer oog voor z'n stagiaire Ayşegül bij de krant, die idealistischer is dan haar begeleider. Zo zitten er toch nog twee serieuze subtexts in, maar verder hilarisch slecht.

Blaka Skapoe, Monday, 6 April 2020 09:04 (yesterday) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.