Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (thirteen years ago) link

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (thirteen years ago) link

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (thirteen years ago) link

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (thirteen years ago) link

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (thirteen years ago) link

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (thirteen years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (thirteen years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (thirteen years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (thirteen years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (thirteen years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (thirteen years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (thirteen years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (thirteen years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (thirteen years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (thirteen years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (thirteen years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (thirteen years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (thirteen years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (thirteen years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (thirteen years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (thirteen years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (thirteen years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (thirteen years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (thirteen years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (thirteen years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (thirteen years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (thirteen years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (thirteen years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (thirteen years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (thirteen years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (thirteen years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (thirteen years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (thirteen years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (thirteen years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (thirteen years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (thirteen years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (thirteen years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (thirteen years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (thirteen years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (thirteen years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (thirteen years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (thirteen years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (thirteen years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (thirteen years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (thirteen years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (thirteen years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (thirteen years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (thirteen years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (thirteen years ago) link

Ik had het hier nog niet gehad over die laatste Curtis toch? Ik vond het bij vlagen weer erg goed, vooral dat Chinese verhaal over Jiang Qing. Maar na vier afleveringen begon de herhaling zich toch te wreken en het was best wel brak ge-edit af en toe. Door die combinatie op YouTube twijfelde ik soms of de uploader niet heel sneaky een troledit had gemaakt met gedeeltes uit vorige films. In die zin is het jammer dat de documentaires van Curtis niet meer op het conventionele kanaal van de BBC worden vertoond, wat toch iets meer discipline afdwingt. Met die BBC-player hebben ze duidelijk gezegd: "ruimte en tijd zat."

OMC, Monday, 29 March 2021 09:21 (one month ago) link

Ik heb op Curtis' eigen channel gekeken. Ik zag wel dat er uploads waren waar copyrighted material ontbrak.

Ik wist niet dat die illuminatie-bs was opgezet om aan te tonen hoe idioot conspiracies zijn. 😀

Blaka Skapoe, Monday, 29 March 2021 10:20 (one month ago) link

Ik wist niet dat die illuminatie-bs was opgezet om aan te tonen hoe idioot conspiracies zijn.

Rare fratsen inderdaad, die Illuminatus!-trilogie was ook vrij ironisch, vroeg me af hoe Wilson en Shea dan in het verhaal pasten? Leek me vrij aannemelijk dat die Thornley bevriend was met die guys (Was anderen ook blijkbaar opgevallen.)

OMC, Monday, 29 March 2021 11:04 (one month ago) link

亀は意外と速く泳ぐ
Deze film van Satoshi Miki (van slackeru klassieker Adrift in Tokyo) was ik echt al jaren naar op zoek. Altijd onvindbaar, -1 seeds, etc. Staat hij gewoon compleet met ondertiteling op teh YouTube. Turtles Are Surprisingly Fast Swimmers dus, met in de hoofdrol een heerlijk tuttige Juri Ueno als de half-verlaten huisvrouw Suzume die op de schildpad van haar man in het buitenland moet passen. Eerste helft is redelijk geweldig vol flauwe, geslaagde en visuele grappen met een hoofdrol voor "de middelmatige ramen" en het koddige lachje van Ueno. Per ongeluk ontdekt Suzume een advertentie voor een baan als spion waarvoor ze door twee excentriekelingen meteen wordt aangenomen. Misschien nadat de prachtige aftiteling begint uiteindelijk toch melancholischer dan je verwacht (of is dat het corona-effect?) Alleen jammer dat Miki dit keer het tempo van de grappen niet consequent kan volhouden en dat niet echt kan opvangen met een verhaal. 90 minuten bleken dan toch wat aan de lange kant. Een film van momenten dus.

OMC, Wednesday, 31 March 2021 21:47 (one month ago) link

Staat hij gewoon compleet met ondertiteling op teh YouTube. Turtles Are Surprisingly Fast Swimmers

ha! ja heb ik met stokoude Afrikaanse cinema (ook) vaak meegemaakt.

First Cow
'Doesn't seem new to me, seems old.' Het nieuwe in het oude vinden. Kelly Reichardt is er een kei in. Hier vertelt ze een heel plezierig groen knollenland verhaal via een avant-gardistische vorm. Ergens tussen western, historisch drama en culinaire feel-good-film in. Natuurlijk draven er weer honden en andere beesten rond, want Reichardt heeft aandacht voor alles dat leeft. Na een intro, dat me aan John Sayles' Lone Star deed denken, verglijdt de film in het verleden. De vibe van The Revenant, maar dan gestript tot skelet. Gefilmd in naturel licht, of liever nog, het ontbreken ervan. Hele blokken van de serene prent spelen zich in duisternis af, waardoor het bijna een hoorspel wordt, en wij als een nachtdier, gespitst op elk geluid staan afgesteld. Een gevaarlijke tour de force, die – denk ik – het publiekssucces verhinderde dat Reichardt hier op 'kousenbanden' nadert. Wat wil het geval? Twee dolende zielen vinden elkaar bij toeval. Na het bushcraften bakken zijn zoete broodjes voor heel Oregon. Het is een prachtige gegenderde verhouding, waarbij de lieve Cookie de matten uitklopt en King-Lu in gevaarlijke mogelijkheden denkt. Er ontvouwt zich een smakelijk avontuur, van kleinschalig kapitalisme, Aziatische aforismen, en het hegeliaanse vertrouwen in de marktplaats als grote verb(l)inder. Voor zolang het duurt. 'I believe different things in different places.'

Ludo, Thursday, 1 April 2021 06:52 (one month ago) link

Er is dus een YouTube kanaal Korean Film Classic. Allemaal gerestaureerd. Voor wie echt diep wil gaan. Ooit...

OMC, Thursday, 1 April 2021 14:47 (one month ago) link

Columbus
Een echte 21ste eeuwse film op een of andere manier. Ik probeerde Columbus voor te stellen in 1976 of zo, maar het zou niet dezelfde onbesproken melancholie hebben. Ook een uitstekende stonerfilm uit het wandelgenre met een heerlijk loom tempo, onbesproken shizzle en en haast verdampende soundtrack. Meesterlijke zet om deze verborgen modernistische parel van Amerika in het spotlicht te zetten, met dat fijne samenspel van beton en groen in een overdaad aan ruimte die we hier nooit kunnen bereiken. Een zoekend vocal fry bibliotheekmeisje maakt het natuurlijk helemaal af. Als ik zo eens de puntjes verbindt lijkt er de laatste jaren een soort half-verborgen dagdroomcinema te zijn ontstaan in Amerika. Ik ben liefhebber.

OMC, Friday, 2 April 2021 21:06 (one month ago) link

Relaxer
Als Columbus een soort Amerikaanse utopie presenteert is Relaxer het dystopische viezige alternatief, een soort supertrashy Dostojewksi. Het viel me altijd op bij vrienden dat grote broers een soort SS'ers zijn die waarschijnlijk de continue bron vormen waar toxische mannelijkheid uit vloeit. Hier ook weer de tirannie geritualiseerd in vernederende uitdagingen. Allemaal gemarineerd in de riool van een rottende Amerikaanse popcultuur, zelf Billy Mitchell is er en zet de ultieme uitdaging richting het mythische level van Pacman in beweging. Hele smerige film, ergens knap gedaan dat je 90 minuten die kamer niet uitkomt als kijker. Je kan het zelfs een goede paasfilm noemen met dat quasi-religieuze einde via Cronenberg. Dat hele Pacman-gedoe kwam de gamer in mij wat ongeloofwaardig over maar ik heb ook wel af en toe erg moeten lachen, vooral om die ontzettend domme vriend die de colaflessen aan zijn handen vast probeert te tapen. Man, man, man.

OMC, Saturday, 3 April 2021 22:20 (one month ago) link

Haha 2x geweldig, Colaxer

Themroc

'Aaaaaaaaah.' De adult sauvage wordt elke dag opnieuw losgelaten in het dierenpark Parijs. Iedereen kucht, proest. Niemand is alleen op de wereld mallotig. We zijn het allemaal. Alleen in de jaren zeventig konden ze zo'n 'tekstloze' 'aksietejater'-film maken. Denk Sweet Movie, maar dan dus, Silent, of nou ja... Een gouden pik ontbreekt (gelukkig). Michel Piccoli speelt het Beest, Beatrice 'Rohmer'-Romand zijn Zusje. Een camera om haar te filmen, heeft hij niet nodig. Piccoli maakt zelf wel de frames, en de gaten, om doorheen te kijken. Zo heeft de film lange tijd iets vunzigs en verkeerds – op een goede manier. Rauwe drift die sensueel blijft. Met een harige neanderthaler de nikserige samenleving persifleren. We've come long way, baby. En die Fransen murmelden toch altijd zo onduidelijk, je kunt de piefjes en pafjes net zo goed mumbojumbo laten praten. Perversie en subversieve gaan hand in hand, als een 18+ versie van Jacques Tati (die niet veel anders op de hak neemt, maar dan voor op de zondagmiddag) De film piekt na een half uur wanneer Piccoli – die toch al behoorlijk wat dappere stunts doet – naast een voorbijrazende trein zijn strot openzet. Een munchiaanse Schreeuw. Niet langer woordloos lamgeslagen. Het begin van de totale ontsporing. De geweldafslag die je wist dat zou komen. 'Koekoek-koekoek!'

Ludo, Monday, 5 April 2021 08:17 (one month ago) link

En die Fransen murmelden toch altijd zo onduidelijk

LOL.

OMC, Monday, 5 April 2021 08:26 (one month ago) link

Team America: World Police
'Anybody know of any terrorist attacks coming soon?' Van de makers van South Park. Laat de flauwe grappen en gezouten liedjes dus maar hard komen. Ik kon het wel gebruiken na een baaldagje. In de eerste plaats is Team America een ode aan Thunderbirds. De touwtjes, de hoofden, de vrouwen. (Zelfs de Cadillac ontbreekt niet). Het zal vast niet lang meer duren voordat de echt woke, postmodern knipogende remake van de Tracy familie verschijnt. Tot die tijd kunnen we het hiermee doen. 'The name is Spottswoode.' Al snel klinken er een paar Weinstein-metoo-grappen, zoals Hollywood er toch al stevig van langs krijgt. (Niet onterecht, gezien Weinstein). Om de wereld te redden moet een matig acteur Egypteganger worden. De ware schurk blijkt echter Kim Jong-Il, een man die ik na twee jaar corona en vier jaar Trump-hypnose bijna was vergeten. (Hij rockte altijd al een Thunderbirds-approved bril). En wat te denken van Hans 'motherfucking' Blix! Zo wordt dit nog haast een trip down memory lane. Gelukkig zingt Kim een tijdloze, Randy Newman-achtige ballade over Eenzaamheid. Het hardst moest ik lachen om een overdadige braakscene. Toch de fysieke toestanden in plaats van voor de hand liggende puns dus – de seks was ook al lollig. Het sterke slot zet voluit in op homoseksuele Top Gun-obsessies. En... 'Matt Damon!'

Ludo, Thursday, 8 April 2021 06:45 (one month ago) link

Dramma della gelosia (tutti i particolari in cronaca)
Ettore Scola brengt een dream team bijeen van Marcello Mastroianni (hier een aparte kruising van Henk Spaan en die zanger van The Stranglers), Monica Vitti en Giancarlo Giannini. Je moet even acclimatiseren aan het Italiaanse humorklimaat, al gaat dat vrij rap. Er is een moord gepleegd die door twee verdachten wordt nagespeeld voor een gerechtelijk onderzoek. En hup je zit erin. Die sprongen door de tijd, perspectiefwisselingen en andersoortige postmoderne foefjes gaan daarna als een trein. Zo ontstaat een wonderbaarlijke mix van romantische komedie, tragedie en politieke film met allerlei communistische shizzle (geweldig moment wanneer Mastroianni zijn liefdesverdriet en jaloezie Marxistisch probeert te duiden). Allemaal tegen de achtergrond van een supervies Rome. Vitti die ik eigenlijk alleen kende van Antonioni-films is opeens een soort proto-Adjani met buitengewone ogen en stem als Siciliaans schuurpapier. Verfrissend. Net als de humor, op verschillende niveaus echt heel grappig, soms gewoon een opmerking van een figurant, een slimme visuele grap en anders wel wat Italiaanse aanstellerij. En...gewoon op Netflix (dat blijkbaar een blik oude Italiaanse cinema heeft opengetrokken.)

OMC, Friday, 9 April 2021 21:46 (one month ago) link

Masumlar Apartmanı
25 afleveringen in inmiddels. Qua taal merk ik dat het wel werkt als de drills die ik eigenlijk zou moeten doen. Van die patronen die je gaat herkennen, al lijkt het nog te hangen op vaak terugkerende stopwoordjes als ya ne en merak etme. Het is ook wel echt wel een soap, sentimenteel en romantisch enzo, soms errrruuugggg traag (terwijl ze toch zo snel praten), bij vlagen hysterisch en bijna slapstick, maar er zit ook een interessante feministische subtext in. De pijn van de moeders die al generaties lang als oud vuil meegesleept wordt. İnci, “die blonde” met haar blauwe lok (“modern”) inspireert de dames in het huishouden van de Derenoğlu's verder te kijken. Trauma’s moeten worden verwerkt, niet alleen door de vrouwen, óók de mannen moeten eraan geloven.

Blaka Skapoe, Sunday, 11 April 2021 16:38 (one month ago) link

The 39 Steps
There you go, old chap. Volgens mij was er laatst een Hitchcock-jubileum of zo, in ieder geval zond de BBC tijdens een weekend een aantal films van de Engelse periode uit die ik niet kende en dus maar braaf heb opgenomen, ook al staan zijn films me tegenwoordig wat tegen. Maar ja, Deleuze besprak hem op fijne wijze dus aan de bak. Deze uit 1935 is heerlijk peak oubollig Engels, beetje Schotten pesten, overal mist, stijlvolle jassen, variété, kleine pistooltjes. Leuk begin, met wat onrust, raar gedoe met een spionageplot en een ridicule moord. Afijn, al snel is de hoofdpersoon een man-on-the-run wat leidt tot een stijlvolle achtervolging in de Schotse Hooglanden. Er zijn een paar leuke erotische kwinkslagen, fraaie technische foefjes en de climax is lekker bizar. Een vermakelijke constructie maar zo vaak nagedaan dat ik er nooit echt enthousiast van werd (waardoor ik me afvraag of het ooit, zonder al die bagage, echt een goede film is geweest.)

OMC, Sunday, 11 April 2021 21:33 (one month ago) link

hier een aparte kruising van Henk Spaan en die zanger van The Stranglers)

loooool.

(The Pizza Triangle is als titel wel zo ranzig dat ik voorlopig pas)

En goh ja, 39 Steps, kinky handboeien. Toch al erg minor werk van Hitch, dat dan soms als major wordt gepresenteerd omdat hij 't is.

ya ne

Goldband! (ya ya ne ne)

Sweet Poolside
'Mag ik je om een gunst vragen?' Och, de middelbare en het probleem der rijping. Ik herinner me dat ik jaloers was op het okselhaar van een klasgenoot. Waar bleven de mijnen? Deze film is dus geknipt (!) voor mij. En trouwens ook voor Arnon Grunberg, die als Yasha wekenlang columns over (schaam)haar en scheren schreef – en dat waarschijnlijk nog steeds doet. Een heel normale Japanse jongen heeft helemaal geen lichaamshaar. Het muurbloempje panikeert zacht van binnen, totdat hij een meisje tegenkomt met teveel haar! Twee halven maken een. 'Misschien zijn we voor elkaar geschapen.' Simpel idee, koddig uitgewerkt, goed voor zo'n twintig minuten kortfilm-plezier. Maar ja, dan wil men nog tachtig lange minuten door. Wat Takashi Miike-achtige droomsequenties (ritselingen in het freudiaanse bos) helpen, net als een portie melodica funk en homegrown reggae. De glad-janus en mevrouw okselhaar draaien om elkaar heen, praten niet, scheren zich steeds snel weg. 'Ik wil mezelf veranderen!' Ondanks een overdosis bespottelijk puberdrama, blijft de boodschap lief. Met een eerlijkheid die enkel Japanse jeugdfilms durven hebben (misschien door al die manga-reeksen). Gewoon Bloot, alleen dan beter, nuttiger, minder exhibitionistisch. Waarheid in fictie. De contradicties van het leven. 'Laat me dat prachtige haar scheren.'

Ludo, Monday, 12 April 2021 06:53 (one month ago) link

The Pizza Triangle is als titel wel zo ranzig dat ik voorlopig pas

haha, pizza speelt wel een rol, maar vrij conventioneel Italiaans. Is echt wel een aanrader hoor, weer een ouwe Italiaan die weet te verrassen.

Toch al erg minor werk van Hitch, dat dan soms als major wordt gepresenteerd omdat hij 't is/

Ja! Werd ook al aangekondigd als "one of his very best". Nou in Engeland misschien.

OMC, Monday, 12 April 2021 07:14 (one month ago) link

Berlin Alexanderplatz
Het was nu of nooit, dit epos van Fassbinder met zijn landerige ritme was gemaakt voor een pandemie. Maar eigenlijk zette iets anders me aan om eindelijk de sprong te wagen. Ik was namelijk redelijk geïrriteerd door het tweede seizoen van Babylon Berlin, de stijlvolle serie over de decadentie van Weimar Berlijn. Zo'n verschrikkelijke terugval in plotisme. Wat een tragedie. Dat moest anders kunnen. En anders werd het. In 15 uur gaat Fassbinder op de modernistische toer met een portret van een Berlijnse everyman, Franz Biberkopf, die net uit de gevangenis komt, met moeite want de stad is opeens heel erg druk. Deze schnabbelaar is een aparte held, nonchalant en charmant met zijn rare Berlijnse accent maar ook uit het niets supergewelddadig tegen vrouwen. In dertien afleveringen leer je Biberkopf dankzij zijn fratsen en tegenslagen goed kennen. Ondertussen begint Fassbinder lagen toe te voegen, voice-overs met fragmenten uit het Oude Testament, beelden en verhalen van oude slachthuizen en citaten uit de roman van Döblin met onschuldige stem voorgedragen door Der Rainer zelf. Het oude Berlijn wordt visueel mooi tot leven gewekt terwijl regelmatig nieuwsberichten of statistieken over de stad langskomen. Fraai. Net als het licht. Ik was van te voren bang dat het er als een Krimi zou uitzien, niks van dat alles, prachtige licht en composities. Na 13 reguliere afleveringen was ik redelijk tevreden. Mooi uitgediept tragisch portret, iets teveel herhaling en af en toe wat meer tempo was geen overbodige luxe geweest en een aantal personages gedragen zich wel heel dom. En toen kwam er nog een epiloog van bijna twee uur, een grote surrealistische trip, super ambitieus in de manier waarop het op diverse realiteitsniveaus het voorgaande verweeft en nieuwe betekenissen geeft. Totaal uniek, zeker voor die tijd. Hideaki Anno flikte veel later ook zoiets met de beruchte laatste twee afleveringen van Neon Genesis Evangelion en moet vrijwel zeker hier door zijn geïnspireerd.

OMC, Tuesday, 13 April 2021 22:32 (one month ago) link

Ironisch dan ook, dat Twyker zo mooi over Berlin Alexanderplatz heeft geschreven. Helemaal gezien zijn laatste zin.

OMC, Wednesday, 14 April 2021 21:42 (one month ago) link

mooie recensie! heel goed al die jaren vermeden op de VPRO in de jaren negentig i guess (ik stelde me zo voor dat ze 'm 1x per jaar zondag-late-night uitzonden)

Out of the Blue
'Subvert normality!' Winters Canada, een verongelukte schoolbus, foute mannen en haperende gezinnen. Atom Egoyans The Sweet Hereafter kwam bepaald niet 'out of the blue'! Beide keren leverden de kille elementen een fraaie film op. Dat mag in dit geval een klein wonder heten, want niemand minder dan Dennis Hopper regisseerde en speelde de hoofdrol. Hij houdt het hier – met enige moeite – 'straight', ondanks dat verleidingen overal zijn. Al de manische moodswings van een (ex)verslaafde weet hij echter te thematiseren. Tot irrationele logica van de waanzin te smeden. Eerst en vooral is dit de film van Linda Manz. Een tafellaken en servet-meisje dat punk heeft omarmd als overlevingsstrategie. Zonder vader – en met onbetrouwbare moeder – rost zij door het leven, zoals zij op d'r drumstel mept. De mannen beginnen naar haar te kijken. De vrienden van pa. En moeder kijkt gewoon mee. Zij houdt meer van bad boys dan van de providers. De slonzige sjacheraarsromantiek betovert de kijker, de angel verstopt zich in 'plain sight'. Dit wordt geen Bad News Bears of Last Picture Show. Hier vallen complexe klappen. Neil Young zingt zijn theme song keer op keer. Voor Johnny Rotten. Voor de Docherty's van deze wereld. En zij die eronder lijden. De sukkelaars, de suckholes, de sudderaars. 'There's more to the picture than meets the eye.'

Ludo, Thursday, 15 April 2021 07:00 (one month ago) link

ik stelde me zo voor dat ze 'm 1x per jaar zondag-late-night uitzonden

Haha, niks van meegekregen.

Out of the Blue, dat is lang geleden. Mooie, vreemde cultfilm. "Subvert normality! Punk is not sexual, it's just aggression."

OMC, Thursday, 15 April 2021 07:43 (one month ago) link

Susana: Carne y demonio
Een redelijk bescheiden Buñuel uit zijn Mexicaanse periode. Een vrouw ontsnapt tijdens een stormachtige nacht uit een inrichting en wordt opgenomen door een familie met een flink landgoed. Al snel gaat deze voluptueuze Susana aan het werk aangezien alle mannen, op hun eigen manier, als een blok voor haar vallen. Daar komt ruzie van. Buñuel doet het kalm aan en maakt er op manifest niveau een makkelijk te behappen moralistisch melodrama van. Maar Susana is natuurlijk het onbewuste dat de familie doet wankelen. In zekere zin een eenvoudige boodschap maar erg vermakelijk gebracht met een heerlijk sarcastisch einde.

OMC, Friday, 16 April 2021 21:54 (one month ago) link

Chinesisches Roulette
Beste Fassbinder die ik tot nu toe zag. Een zakenman maakt zich op om naar Oslo af te reizen maar het enige wat hij op het vliegveld doet is zijn Franse vriendin ophalen (Anna Karina!). Op het buitenhuis wacht een verrassing vrouwlief ligt daar ook te rollebollen met haar geliefde. En dan heeft Der Rainer een aantal verrassingen in petto. De Helmut Newton tienerdochter op krukken komt ook langs om alles extra ingewikkeld te maken. Heerlijk theatraal, minimalistisch drama dat op subtiele wijze allerlei vragen oproept over de burgerlijke mores, ik vond het bijvoorbeeld intrigerend hoe vrouw en vriendin bijna identiek zijn. Heel mooi en strak gefilmd met je spiegels en allerlei verdubbelingen. En ik moest echt een paar keer ontzettend lachen, net name om de laatste vraag van het Chinese roulette. Verreweg de beste film in dit genre waar ik eigenlijk niet zo'n liefhebber van ben, het is allemaal zo heerlijk koud en amoreel. Bonuspunten voor het gebruik van Kraftwerk.

OMC, Sunday, 18 April 2021 21:14 (four weeks ago) link

oehhh die Fassbinder kan op de lijst. (Susana, heel merkwaardig, ik zweer dat ik 'm gezien had al, maar blijkbaar niet, heel trademark Bunuel-plot I guess :D)

The Apple
'Als je gaat trouwen, moet je kunnen koken.' De Makhmalbaf-familie verslaat de Coppola-clan met gemak. Ook The Apple is weer prachtig voorspelbaar in genialiteit en ingrediënten. (En dat laatste maakt het extra knap). Regisseur Samira en scenarist Mohsen mengen de metafictie weer met wolken van wonderlijk surrealisme – het klopt allemaal expres net niet. Bovenal schitteren in al hun kleine grootsheid, de kinderen. Een tweeling wordt door hun oude pa en blinde ma al elf jaar opgesloten. Nu beginnen de buren te klagen. Dus verschijnt een 'ambulant begeleider', die wel een oplossing weet. Door het (aangekondigde) appel-motief, krijgt de hele setting iets van een modern sprookje. Met een verdubbelde Sneeuwwitje, de sociale dienst als prins, en de moeder als stiefmoeder! Ja, ik maak het nodeloos ingewikkeld. Op een psychedelische klanktapijt zweven de meisjes naar buiten. Begeleid door wat ze geleerd hebben, ontleren ze nu – en lopen. De Popul Vuh-klanken doen aan Werner Herzog denken, en het is ook echt een enfant sauvage-onderwerp voor hem natuurlijk. Maar hij zou niet zulk fantastisch spel uit de kinderen krijgen, allemaal een heel eigen karakter. Het hoogtepunt is de arme ijsjesverkoper, met zijn smeltende waren. Mijn hart lag al op de harde tegels van de Teheraanse achtertuin. 'Dat is geen reden om niet voor je ijsje te betalen.'

Ludo, Monday, 19 April 2021 06:58 (three weeks ago) link

heel trademark Bunuel-plot I guess

Ha, inderdaad. Dit deed hij later nog een paar keer met meer budget. Maar dat Mexicaanse maakt het wel charmant en Rosita Quintana is echt heel leuk, al vond ik het jammer dat ze de mannen niet onbewust het hoofd op hol brengt, gewoon door te zijn.

OMC, Monday, 19 April 2021 07:13 (three weeks ago) link

神田川淫乱戦争
Zeer vroege Kiyoshi Kurosawa, 1983 om precies te zijn. Begint heerlijk met mooie beelden van Tokio en hele slechte seks die vol trots geturfd wordt door de nerdy man. De vriendin van de vrouw bespiedt ondertussen de nieuwe buren aan de overkant van de rivier. Oh nee, moeder en zoon hebben een seksuele relatie! Met een walkietalkie brengt ze haar vriendin op de hoogte en zo hebben ze samen een nieuw hobbyproject wat hen ook op andere manieren nader tot elkaar brengt. Tot zo ver dik in orde maar dan wordt de toon melig wanneer ze de jongen uit handen van de moeder willen redden. Hier merk je studentikoze onervarenheid nog terwijl eigenlijk alle elementen in stelling waren gebracht voor een kille reis naar het decadente hart van de grote stad. 60 minuten dus het wordt nooit echt vervelend en het einde was wel een aparte mix van humor en nihilisme.

OMC, Wednesday, 21 April 2021 21:02 (three weeks ago) link

en hele slechte seks die vol trots geturfd wordt door de nerdy man

ghehe, heel goed.

Visitors from the Galaxy
'Jij wilde me uit het verhaal schrappen, maar dat lukt je niet!' Schuddebuiken geblazen, met deze heerlijk koddige Oostblok SF-film. Een echt Robbedoes en Kwabbernoot-avontuur – een zijlijn speelt zich dan ook op de redactie van het lokale sufferdje af, waar een overijverige fotograaf de grijsaards probeert te overtuigen van zijn genialiteit. Zijn buurman – een wannabe SF-schrijver – zit zelf tot onvrede van vriendinlief elke dag aan onnozele avonturen te werken. Helm op en gaan. Boys will be boys, en natuurlijk komt hij na een tijdje zijn eigen Idee tegen. Milde meta-magie gegarandeerd (en de man had al een Wim Gijsen-hoofd). Voor de NeverEnding Story echt hermansiaanse God Denkbaar-grandeur kan krijgen, slaat men wijselijk per knalrode Citroen de hoofdweg af richting malle seventies-vrijheid. Pippi Langskous is er niets bij. Allez hop, daar gaat men uit de kleren. Een Loes Luca leidt de hele Kroatische Kelly Family naar een metaal-forische mannenfantasie. Goede SF gaat altijd ook over M/V-verhoudingen. De gedegradeerde vriendin wordt flink kwaad! Helaas. Vrouwen die klagen worden (over)geslagen. In de finale blijkt er zelfs nog budget over voor cronenbergiaanse gore. Zo wordt de film nooit goed, maar tegelijkertijd heeft dit cultpareltje alles wat mens en alien maar kunnen wensen. 'En jij beeld je in dat je schrijver bent.'

Ludo, Thursday, 22 April 2021 06:40 (three weeks ago) link

Een echt Robbedoes en Kwabbernoot-avontuur

Haha, ja!

Kandagawa Wars overigens de internationale titel van de vroeg-Kurosawa.

OMC, Thursday, 22 April 2021 07:01 (three weeks ago) link

Die dritte Generation
Wilde ik al jaren zien, is uiteindelijk ook een complete thuiswedstrijd. Fassbinder in peak provocatie-modus, is dat nou een komedie in zes delen? Misschien, maar wel een waar je bij het lachen wolken uit je mond ziet verschijnen, want dit is ijskoud eind-jaren '70 West-Berlijn zoals het briljante beginshot meteen duidelijk maakt. Al snel babbelen een zakenman (Eddie Constantine!) en olijke politie-commissaris over Solaris waarna de laatste opmerkt: "Laatst droomde ik dat kapitalisten terrorisme creëerden om de staat te dwingen de zakenwereld beter te beschermen. Grappig, is het niet?" Ik was meteen bij de les. In de ruime Berlijnse appartementen (terugkerende opmerking van personages) verzamelen zich een groot aantal vaste Fassbinder-klanten voor een fraaie studie naar de psychologische spanningen binnen een terroristische cel. Je hoeft niet heel erg je best te doen om Ensslin en Meinhoff te herkennen in de mooie, intelligente maar nihilistische vrouwen, net als Baader als gangsterachtige despoot/flierefluiter/vrouwenhater. Er is natuurlijk heroïne, de Fassbinder-neger (Günther Kaufmann) die ook nog even in black face meedoet aan een overval, een zeer origineel, drukkend sound design waar soms en mensen praten en muziek maken en de tv de hele tijd aanstaat en elke episode wordt ingeleid met teksten die gevonden werden op de lokale mannenplee's voor een zeer authentiek tijdsbeeld. Al met al een heerlijk paranoïde sfeertje. Helaas wordt het op een gegeven moment iets te chaotisch en absurd, een soort kille Bassie & Adriaan-aflevering waar mensen worden afgeknald in plaats van in een zwembad te vallen. Maar het einde had wel iets, zowel een historische knipoog als sluiting van de cirkel. Samengevat, puike film.

OMC, Friday, 23 April 2021 22:17 (three weeks ago) link

Le Pont du Nord
Gisteren kwam ik een prachtige foto van Pascale Ogier tegen, die wilde ik ook op Tumblr waar hij niet te vinden was. Wel herhaaldelijk een scène uit Le Pont du Nord waarin Pascale stelt "Het echte leven? Dat is een schrikbewind." Stond gewoon op de kijklijst, dus voorrang. Ook met Bulle Ogier, haar moeder, die in...ja, precies...Die dritte Generation speelde. Een prima introductie voor deze wandelfilm deluxe van maitre Rivette. Een soort alledaags surrealisme in een Parijs als ruïne. Heerlijke sfeer in een stad waar van alles kan gebeuren en ook alles kan betekenen. Mooi chemie tussen de peinzende Marie (Bulle) en de paranoïde "Dat is niet je echte naam" Baptise (Pascale, een soort sexy Buster Keaton.) Heel dicht bij een meesterwerk, maar het is me al eerder opgevallen, Rivette heeft moeite met knippen. Maar goed, wie knipt er in een droom?

OMC, Saturday, 24 April 2021 22:16 (three weeks ago) link

Der blaue Engel
Typische film die je kent zonder hem gezien te hebben. Maar ik kon niet verder met Fassbinder zonder deze eindelijk eens te kijken. Klinkt als huiswerk, maar de expressionistische schaduwen langs de muur en schots en scheve straten zorgen voor een heerlijk sfeertje. We gaan richting het onderbewustzijn waar Marlene Dietrich, met haar Teutoonse ironie en legendarische benen wacht. Met nog een onverwacht hoge stem de meeste tijd. De rol die op ontelbare manieren is nagedaan en de presentatie van vrouwelijke seksualiteit definitief heeft veranderd. De neergang van de arme 19de eeuwse Herr Professor zie je natuurlijk aankomen en is pijnlijk maar ja, je was gewaarschuwd. Dat laatste geldt sowieso voor bijna al die Weimar-films lijkt wel.

OMC, Sunday, 25 April 2021 21:34 (three weeks ago) link

Maar goed, wie knipt er in een droom?

:-)

Teenage Mutant Ninja Turtles
'I am here, my son.' Getipt door een college, al had ik 'm al eens gezien. Als zesjarige, met mijn vader! Zegt iets over mijn onhandige pa dat ie juist deze film uitkoos. In het Engels. Hij moest de ondertitels voorlezen. Een heel mislukt uitje dus - maf, groezelig, onbegrijpelijk – mijn eerste keer bioscoop werd zo grauw als de film. 'Terugkijkend' valt meteen het eerste shot van de Twin Towers op. Ze zouden nog twintig jaar blijven staan. (Ook die dag zat ik samen met pa te kijken). Het eerste half uur blijkt sowieso heel underground. Het 'New Yawk' van de crime waves, van neon lichten en duisternis. Een heel woke (en tegelijkertijd) 'gewone' journaliste steelt de show. Ze is het totale tegendeel van de bimbo. Haar 'num chok' wordt overgenomen door Splinter zelf. Een prachtige pop uit de Jim Henson-studio. In feite is de strijd van de Turtles zijn strijd, en zijn de groene gasten slechts intermezzi in een oud akkefietje. Daardoor wordt het later een groot probleem om het actieplot 'af te wikkelen'. De kern van het wankele plot blijft behelpen. Het is het motief waar de film werkt. Vaders en Zonen! Het onvermijdelijke afscheid van je eerste leermeester. 'An unknown which they can't bear to face.' Op een zeker moment lijkt Splinter inderdaad dood, en huilen de Turtles gezamenlijk. Wat dapper. Wat een stoere liefdesverklaring. 'All fathers care for their sons.'

Ludo, Monday, 26 April 2021 06:41 (two weeks ago) link

Teenage Mutant Ninja Turtles

"Zo eens kijken wat Ludo nu eens heeft gekeken...huh wot?!" Mooi hoor, ik ben niet verder gekomen dan de arcadekast waar je met zijn vieren tegelijkertijd kon spelen, beetje Street Fighter rip off herinner ik me vagelijk. Die "franchise" zal vast en zeker rijp zijn voor een reboot, misschien zijn ze via een omweg nog het Marvel universum in te loodsen. ;)

OMC, Monday, 26 April 2021 07:05 (two weeks ago) link

ghehe idd

en Martijn t H heeft eindelijk Rocky gekeken (lees ik op FB)

Ludo, Monday, 26 April 2021 10:31 (two weeks ago) link

A Fantastic Fear of Everything
Daar was ie weer, Simon Pegg. Apparently geregisseerd door die guy van die band, die ene van hoe heet ’t, Crispian Mills. Vreemd allegaartje van allerhande referenties natuurlijk, zoals we van Pegg gewend zijn. Een van de leukere van ’m.

El día de la bestia
Ik kwam er naderhand achter dat ik al eerder iets gezien had van deze regisseur, Witching & Bitching, waar seksisme me tegenstond. Dat blijft ons bespaard in deze, maar het is nog geen onverdeeld succes. Vreemde kerstfilm, waar een priester en een metalhead de duivel najagen door Madrid. Te silly for its own good.

Holiday
Een vriend van me noemde Seidl en dat is inderdaad de vibe van deze film. Het is geen documentaire maar het alledaagse gekabbel contrasteert met het heftige geweld en misbruik. De kille long shots geven de film een ongemakkelijke afstandelijkheid die erg goed werkt.

Never Rarely Sometimes Always
Nog meer understated drama. Het duo dat naar de grote stad gaat voor een abortus ondergaat het allemaal gelaten en stilzwijgend. Veelbetekende blikken vooral. Die guy in New York had John Zorns zoon kunnen zijn (maar blijkt een Canadees).

The Alchemist Cookbook
Rare film dit, maar in a good way. Deed me denken aan die black metalfilm met Lichens maar dan iets traditioneler en de twee hoofdpersonen hebben een grappige interactie. Maar onderhoudende indie at any rate.

درساژ (Dressage)
Dressuur van de jongedame in deze film gaat moeilijk. Ook hier weer veel veelbetekende blikken als de protagoniste het allemaal gelaten ondergaat of zich toch stil verzet tegen de krachten om haar heen.

Greta
Deze jongedame is minder stil. Als je denkt dat ze door haar ouders gepusht wordt denk ik dat je na deze docu wel beseft dat het eerder andersom is.

Siccîn 6
Turkse horror met nice visuals maar te rommelig om de aandacht er goed bij te houden en ik geloof niet dat dat komt omdat ik de eerste vijf niet gezien heb.

Guru, the Mad Monk
Andy Milligan is wel een beruchte regisseur maar dit is mijn tweede en supposedly een van de betere. Dat is nog verre van goed. Een rommeltje met een op geld beluste monnik, zijn vampiervrouw en een gebocheld en eenogig hulpje. En dan nog een jong en aantrekkelijk stel die roet in hun snode eten gooien. Met slechts 55 minuten goed uit te zitten.

Blaka Skapoe, Tuesday, 27 April 2021 14:38 (two weeks ago) link

waar een priester en een metalhead de duivel najagen door Madrid.

gheheh.

Variety
'I write articles but nobody reads them.' Mumblecore heeft altijd bestaan. Ook in crime town New Yawk anno eighties. Variety volgt een stel in-betweeners die hosselen voor de centjes. Een man heeft journalistieke ambities, zijn vriendin zoekt het in een nog sleazier environment. Internet hielp het allemaal om zeep, maar hier kunnen we nog meegenieten van een wereld vol neon seks. Het lijken wel adult arcadehallen. Pachinko met pussy. Ons hoofdpersonage zit 'slechts' achter de kassa van een bios. Van onverbloemde geilheid moet de film het dus niet hebben, maar dankzij een vrouwelijke regisseur (Bette Gordon) wordt het heus wel psychologisch erotisch – op een heel down to earth-manier. De wereld van seks is hier het enige dat niets kost, het enige dat altijd 'openstaat'. 'Surely you must be fascinated by it.' Variety volgt het hoofdpersonage op het gemakske terwijl ze in de ban raakt van een 'John', een rijke zakenman – net als zij ogenschijnlijk verdwaald in de wereld van rukkers. Mr. Grey neemt haar mee naar Yankee Stadium voor een avondje ballen. Daar neemt de film plotseling een makkelijke afslag, zoals de mumblecore Cold Weather ook uit privé-speurneuzen sloeg. Het beste blijft deze detective zonder plot. Een Bukowski-verhaal blij een flipperkast. Gonzo gekte. 'I don't want a character analysis, I wanna know if you've seen him.'

Ludo, Thursday, 29 April 2021 06:36 (two weeks ago) link

One Week
Honderd jaar oud alweer. Van die films die je als kind waarschijnlijk hebt gezien, en het is een kinderlijk universum met al die "logische" oplossing die Keaton bedenkt als de auto vastspijkeren aan het huis om het naar de juiste plek te bewegen. 25 minuten, prima lengte voor dit soort grappen en grollen, met verbazingwekkend achteloze stunts en een paar momenten dat ik echt heel hard moest lachen. De wetten van het stripverhaal heersen hier. En nog zo lekker vrij innovatief, ik denk met name aan de scène waarin Sybil Seely in het bad zit en de zeep laat vallen, de camera inkijkt waarna een hand even het beeld verduistert.

OMC, Saturday, 1 May 2021 07:53 (two weeks ago) link

De beentjes van Sint-Hildegard
Ik hoopte op iets beters, want ik mag Finkers graag. Zijn aanwezigheid, noch het dialect, is helaas niet genoeg.

The Believer
De Joodse “zelfhaat”, de term is al omstreden en definities ervan talrijk, bij uitstek geschikt voor een film dus. Moet ook op herhaling na enige contemplatie denk ik. Het zijn nuances die je zeker als goy niet gelijk allemaal op een rijtje hebt. Maar sws een interessante film dus, if anything.

Sisters With Transistors
Hoe de techniek muzikale vrouwen emancipeerde. Nice hoe al het archiefmateriaal is versneden tot een trip waar de interviews met o.a. Amacher, Ciani, Oliveros, Radigue en Spiegel e.e.a. duiden. Deze week te huur als digitale première.

Blaka Skapoe, Saturday, 1 May 2021 16:32 (two weeks ago) link

小早川家の秋
The End of Summer is de een-na-laatste film van Ozu en tot nu toe mijn favoriet. Het begint dit keer in Osaka op bekend terrein met twee mannen die weer een weduwe willen laten hertrouwen. Ik maakte me even zorgen, dit kende ik inmiddels al, maar al snel gaat de aandacht uit naar de oude vader van een familie die steeds vaker uitstapjes maakt naar zijn oude vlam bij wie hij misschien ooit een dochter heeft verwekt. Lastige situatie natuurlijk al heeft een van de dochters geen zin om het met de mantel der liefde bedekken. Alle bekende Ozu ingrediënten zijn aanwezig, kiezen voor familie of liefde, de modernisering van Japan, de frontale camera, de lege gangen, de onvermijdelijkheid van de dood, Setsuko Hara en Youko Tsukasa. En dat alles met een paar onvergetelijke shots (de zussen bij de vijver, de familie die over de brug loopt.)

OMC, Saturday, 1 May 2021 21:53 (two weeks ago) link

Bringing Up Baby
Pffffff, geef me een valium. Doe er maar twee. Klassieke screwball-komedie met een sukkelige Cary Grant en een jonge, suuuuuuuuuuuper irritante Katherine Hepburn. Ik zag het al meteen: die dinosaurus gaat instorten. Zo'n film wordt het inderdaad op niveau ultra-ADHD. Eigenlijk is het geen komedie, niet eens omdat de grappen vaak heel erg flauw zijn, maar omdat het meer een soort thriller is over een psychopaat die een brave man achtervolgt. Maar ik moet toegeven dat de absurditeit maar blijft gaan zodat de film op een gegeven moment bijna surrealistisch wordt. En maar schreeuwen en rondrennen, schreeuwen en rondrennen. Gelukkig maken ze zulke films niet meer.

OMC, Sunday, 2 May 2021 21:28 (two weeks ago) link

Ik hoopte op iets beters, want ik mag Finkers graag. Zijn aanwezigheid, noch het dialect, is helaas niet genoeg.

in de mal van de middelmaat voor het grote publiek, vrees ik.

omdat het meer een soort thriller is over een psychopaat die een brave man achtervolgt.

hahaha. jep.

Ikarie XB-1
'Dead person! Dead person!' Onlangs las ik Kousbroeks Het Avondrood der Magiërs waarin hij even overtuigend als irritant strijd tegen mysticisme, pseudowetenschap en... Teilhard de Chardin. Zelfs 2001: A Space Odyssey krijgt ervan langs. Ik denk dat Rudy best zou kunnen leven met Ikarie XB-1 (de titel is al beta genoeg!). Niks alfa-gestuurde fantasy, maar een 'realistisch' beeld van een team dat in de zwevende 'ministad' Ikarie naar Alpha Centauri reist. Prachtige decors bovenal – de film is van Tsjechische makelij dus dat was een ingecalculeerd bonuspuntje in de jaren zestig. De film heeft sowieso alles van die nouvelle vague-periode. Beeld je in alsof Alain Resnais Star Trek maakte. Space Odyssey-'onzin' dreig even dankzij de aanwezigheid van een fanatieke Supercomputer ('Normal regime!') Maar Kousbroek kan tevreden zijn. Hier geen antropomorfische angst voor techniek, de mens blijf de baas over wat hij creëert – want de mens is immers een wetenschapper. Ik moest lachen om de Asimov-achtige humor rond een meegesleepte R2D2-robot. De film maakt een kwaliteitssprong wanneer het alledaagse wordt verruild voor grimmige waanzin. Hallucinant cyclisch, ik hoopte dat ze abusievelijk weer op aarde zouden terugkeren. Toch een vleugje Tarkovsky-mysticisme dus. Zo hoort het ook. 'If they are afraid, they are similar to humans.'

Ludo, Monday, 3 May 2021 06:30 (one week ago) link

Mrs. Dalloway
'I believe it was her heart.' Het boek was ongemak, en dat voor een afgestudeerd literatuurwetenschapper! Snel door met de film, dus. Van Marleen Gorris, onze onvolprezen (en ten lande ook wat ondergewaardeerde) grootheid. Ooit een interview met haar gelezen in een krantenmagazine? Ik niet. Met grote namen als Vanessa Redgrave (de Missus zelf) en Rupert Graves (als de PTSS' er Septimus) maakt ze een 'logische' Dalloway. De adaptatie verduidelijkt het drama. Het begint prompt met Het Trauma, de Wereldoorlog. Gorris heeft dan al een iets te grote voorliefde voor slowmotion - en dat in een film die toch psychologisch hyperrealistisch zou moeten zijn. Waar ze niks aan kan doen, is mijn eigen probleem met het verhaal. De Engelse upperclass trek ik alleen als deze wordt aangelengd met voldoende perversie, zoals McEwan dat wel deed in The Comfort of Strangers. Gorris ziet dat in, en 'bombardeert' (excusez le mot) Septimus dus tot anker. De working class scenes zijn dan ook het best. Een staaltje 'fake Hollywood marxism', waar de Gatsby-films ook van profiteren. De gouden gloed van het lijden, een arme sloeber offert zich weer eens op als wijze les voor de gegoeden. En Mrs. Dalloway? Zij blijft technisch-semantisch een dapper hoofdpersonage. Een stoffige spiegel. 'Don't talk of death in the middle of my party.'

Ludo, Thursday, 6 May 2021 06:50 (one week ago) link

変態家族 兄貴の嫁さん
Dit is me er weer eentje. Abnormal Family uit 1984 in een pinku persiflage van Ozu-films. Masayuki Suo strooit kwistig met verwijzingen als de lege interieurs, de dialogen in de camera, de stille neonstad, de familieleden op een rij, zelfs de peinzende oude vader lijkt op Chishu Ryu. Dus ook gewoon mooi gefilmd. Heerlijk, zowel slimme hommage als vandalisme. De seksscènes zijn natuurlijk uitgebreid en Japans langzaam met de gebruikelijke uitstapjes naar S/M zonder dat het allemaal heel erg wild wordt. Seks drijft de familie zonder moeder op allerlei manieren, maar op een fijne achteloze manier zodat er naar een fraai Tokyo Story-achtig einde kan worden toegewerkt. Een serieuze grap, enigszins uit balans maar zeer geslaagd. "Het is saai om een vrouw te zijn, weet je? Trouwen maakt aan alles een einde."

OMC, Thursday, 6 May 2021 22:00 (one week ago) link

Die Sehnsucht der Veronika Voss
Zelden een film gezien die zo "gevuld" is, zoveel lagen, zoveel verwijzingen en ook verhalen-in-verhalen die achteloos ter zijde worden geworpen (Fassbinder gaat niet dingen voor je uitspellen, hij vindt je volwassen genoeg om zelf te associëren.) Op een niveau is dit zijn Sunset Boulevard, fraai zwart-wit, een gevallen ster (ooit groot in de Tweede Wereldoorlog) met onvermijdelijk invloeden van het Expressionisme en belegen film noir plottwendingen. Veronika Voss was ooit een beroemde actrice maar in het nieuwe Duitsland (de radio in Fassbinder is gevuld met context) is zij een nerveuze has-been die door een creepy psychiater wordt gevoed met morfine. Een wat sukkelige sportjournalist toont op een avond een menselijk gebaar waardoor hij al snel wordt gegrepen door het vreemde charisma van de actrice. Stom, want hij heeft een kekke vriendin die ook nog eens wordt meegesleept in zijn fascinatie. Heel mooi, dan even duf als een soort slechte detective/soap, en vervolgens steeds droomachtiger. Eindigt ook nog eens heel cynisch.

OMC, Friday, 7 May 2021 22:25 (one week ago) link

een pinku persiflage van Ozu-films

wow.

Wat zou het geniaal en extra verwarrend zijn geweest als Fassbinder ALLEEN maar films had gemaakt met de titels de X van Y.

Hu-Man
'Elle vient va voir la tv.' Heel vreemde, half-verloren SF-film, die inmiddels op Archive rondwaart, (zelfs de Wikipedia-pagina is teleurstellend kort). Het moet een 'pet project' van Terence Stamp zijn geweest. Niet alleen speelt hij zichzelf, hij co-produceerde ook. Ik vermoed dat hij Eric Bordon binnenhaalde voor flarden rock-songs. De maffe muziek wint harten – want er klinken ook psychedelische orgels en didgeridoos. Stamp heeft geen zin meer in acteren, en schrijdt door de film als een Carradine bro. Heel Zen en smerig tegelijk. Zijn goede vriendin Jeanne Moureau brengt hem op het 'rechte' pad. Ze introduceert Stamp als de cruciale pion voor een tijdreis-experiment. 'Salam alaikum', begroeten de toch behoorlijk Franse professoren onze held – wat ook weer helemaal past bij deze beeldscherm-geworden hersenkronkel. Alsof de rol van Stamp an sich nog niet meta genoeg was, willen de professoren hem een man in doodsangst laten vertolken, zodat miljoenen kijkers de emotionele energie 'opbouwen' om hem te kunnen transformeren. Het zou een ware afgang zijn als de film niet lukt wat de film-in-film beoogt. 'Goddank', het wordt inderdaad cynisch en goed. Als een museale installatie van Matthew Barney. Volkomen van de kaart, een folkloristische SF vol aards natuurgeweld. Waarom niet? 'Mes pensées sont mes ennemis.'

Ludo, Monday, 10 May 2021 06:30 (six days ago) link

Volkomen van de kaart, een folkloristische SF vol aards natuurgeweld. Waarom niet?

Ha, inderdaad. Wat een rare film toch.

Der Zweifel von Franz Biberkopf, etc, etc. :)

OMC, Monday, 10 May 2021 07:04 (six days ago) link

虹の女神 Rainbow Song
Prima doordeweekse film, deze romantische Japanner waar Shunji Iwai als producer aan meeschreef dus dan krijg je al snel net iets anders dan je verwacht. Volgens mij puur voor Juri Ueno op de lijst gezet maar je krijgt er plots Yū Aoi als lieve blinde zus bij. Dan kan er bijna niks misgaan. Mooie opzet, de hoofdpersoon Aoi komt om bij een vliegtuigongeluk. Wat bij een filmproductiebedrijf voor consternatie zorgt. Het sukkelige hulpje Tomoya blijkt haar goed te kennen en zo begint de rest van de film. 117 minuten lijkt aan de lange kant maar is hier vrij terecht omdat de personages fraai worden uitgediept met hier en daar een zijpad (onder andere de nasleep van een collectieve speeddate waar Ueno heel ongeloofwaardig niemand vindt.) De film-in-een-film als conclusie werkt perfect. Een tearjerker, zonder twijfel, maar mooi gedaan.

OMC, Wednesday, 12 May 2021 07:04 (four days ago) link

Steve Jobs
'Do you want to try being reasonable?' Moeilijke man, makkelijke film. Een heuse meevaller zelfs. Ik keek deze vlotte biopic omdat 'ons pa' 'm laatst op 'de Belg' had meegepikt. De dag dat hijzelf met een Mac thuiskwam was voor jonge Ludo een hoogtepunt in zijn bestaan tot dan toe. Nerds... Dijk van een computer natuurlijk, maar of het door Steve Jobs kwam? De film draait er niet omheen. Anderen deden het werk, Jobs verkocht het idee. Een modern Amerikaan mensch dus. Geen Arthur C. Clarke en al helemaal geen Turing. Nee, gewoon een handige gozer met goochem in zijn donder en een hoop bewijsdrang. Op een of andere manier dacht ik dat Ashton Kutcher Jobsspeelde. Het is Michael Fassbender. Kate Winslet levert weerwerk als 'work wife'. Met zulke namen krijg je kwaliteit. Het scenario hakketakt heerlijk een en weer. Zeker het eerste half uur – waarin de Mac wordt gepresenteerd, flitst als een DePalma. Misschien had de hele film juist die presentatie moeten beslaan. Een gecomprimeerde fictie, het leven van een man in een enkel apparaat. Later krijgen we toch nog de freudiaanse (adoptie)familie-toer. Afwezige vaders en meer van die vervelende aardse dingen. Jobs had niks met zijn Social Network. Hij verstopte zich achter een bombastisch Reality Distortion Field dat later zijn logische einde zou worden. 'Hobbyists!?'

Ludo, Thursday, 13 May 2021 06:44 (three days ago) link

百日紅 〜Miss HOKUSAI〜
Fraaie animatiefilm rond de dochter van Hokusai, die zelf een wat stugge guy is. O-Ei schildert zelf ook en maakt regelmatig werk van haar vader af wanneer deze geen zin heeft. Kritiek kan hij prima geven, waaronder een paar intrigerende tips & tricks. Fraai beeld van het leven in Edo aan het begin van de 19de eeuw, eenvoudig en esthetisch, pessimistisch maar met genoeg ruimte voor genot. Helemaal niet slecht gezien. Mooie luchten en een paar dromen en fantasieën geven het geheel een prettige arty sfeer. Alleen de anachronistische muziek is hier een stoorzender. Dat vraagt op trommeltjes 'n stokken!

OMC, Thursday, 13 May 2021 19:47 (three days ago) link

Vertigo
De whirlpool of terror and tension viel nogal mee maar prima film natuurlijk, al komt het wat langzaam op gang. De nachtmerriesequentie is helemaal classic.

La mansión de la niebla (Murder Mansion)
Een soort gothic giallo met een over-the-top finale. Voor eurosleaze valt het ook wel mee (of tegen) qua bloot, maar het is ook beter gemaakt dan menig andere film in dat genre.

Emanuelle in America
Razende reporter Emmanuelle stops at nothing voor haar verhaal en ze beleeft natuurlijk ook een en ander op seksueel gebied. Toch duurt het een uur voor ‘ie er in een keer in gaat’ (om een minder bekende boekwinkelscene van Jiskefet aan te halen). Maar goed, daarvoor krijg je ook wel een en ander voor de kiezen (‘problematisch’) en ook daarna bakken ze het weer op een andere manier bruin. Al met al toch beter dan verwacht, op een rare manier. Voor de overige houd ik het denk ik bij de beschrijvingen van Horrible Reviews.

American Honey
Interesting, er wordt niet over race gesproken maar ik denk dat deze film er heel erg over gaat. Een jonge meid van kleur genaamd Star ontvlucht haar leven met de kinderen van haar abusive boyfriend om met een groep verschoppelingen tijdschriften te gaan verkopen in sjieke wijken. Hoewel er allerlei redenen zijn voor ongemak voor Star voelt het als kijker een beetje vreemd om die witte groep waar ze in hangt zo hard te zien gaan op hiphop. Dat verandert in de loop van de film en ik denk dat er van alles over intersectionele kwesties in zit die moeilijk in woorden zijn te vatten. Zoals een regisseur eens zei (weet niet wie): als ik even kort kon vertellen waar de film over gaat had ik de film niet hoeven maken. Dat gevoel heb ik bij deze. Een hele hoop hunches over hoe het is als zwarte vrouw te leven in een wittemannenwereld.

Blaka Skapoe, Saturday, 15 May 2021 17:14 (yesterday) link

Roadgames
Aparte Australische ode aan Hitchcock, een soort Rear Window beyond Thunderdome. Wel grappige keuze voor de hoofdrol, Stacy Keach (Mike Hammer!) als excentrieke trucker die samen met zijn dingo door Australië klusjes klaart. Mooi uitgediept personage met zijn slechte woordgrappen, commentaar op andere weggebruikers, geen scholing maar wel zelfverklaard aristocraat die moeiteloos gedichten citeert. Afijn, tijdens een stop wordt er waarschijnlijk een liftster vermoord en dat laat de rijdende voyeur natuurlijk niet los. Hoppa, het diepe Australië in, dun bevolkt met ontzettende rednecks en af en toe een liftster, waaronder opeens Jamie Lee Curtis, die haar gebruikelijke opgewekte ding doet. Franklin houdt het wat vaag of zij niet wat met de moorden te maken heeft. Het wordt op een gegeven moment heerlijk hypnotisch met subtiele lichteffecten al is het einde helaas erg rommelig, bijna meta op een duffe manier. Maar erg onderhoudende film en zeer vakkundig gefilmd.

OMC, Sunday, 16 May 2021 09:18 (nine hours ago) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.