Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (ten years ago) Permalink

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (ten years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (ten years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (ten years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (ten years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (ten years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (ten years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (ten years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (ten years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (ten years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (ten years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (ten years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (ten years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (ten years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (ten years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (ten years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (ten years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (ten years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (ten years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (ten years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (ten years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (ten years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (ten years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (ten years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (ten years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (ten years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (ten years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (ten years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (ten years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (ten years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (ten years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (ten years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (ten years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (ten years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (ten years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (ten years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (ten years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (ten years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (ten years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (ten years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (ten years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (ten years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (ten years ago) Permalink

Abbott and Costello Meet the Mummy? Die wil ik altijd nog wel eens zien qua opvoedkundig.
Akira, Alphaville en natuurlijk...Antfarm Dickhole. :)
Ik weet niet hoor, twee dagen is wel heel weinig voor zo'n schatkamer.

OMC, Sunday, 13 May 2018 21:15 (one month ago) Permalink

Het is een begin. :)

https://s7.postimg.cc/hhjut9jhn/sexyrangers.jpguploading images

Blaka Skapoe, Sunday, 13 May 2018 21:36 (one month ago) Permalink

<3

ik heb t zelf ook wel eens overwogen zo'n Nitroflare abo'tje, maar het voelde toch als crime op crime stapelen. :P *gangsta*

Eagle Eye
'We are weapons hot!' Laat het maar aan Zizek over om de cultuurkritische waarde in een desastreus gerecenseerde actiefilm te ontdekken. Directe actie, dus direct bij de tijd door in Afghanistan uit de tijd te zijn. Daar kijkt het oog van Ome Sam via drones mee, om vervolgens toe te slaan. De hypersnelle oorlog op afstand, met al zijn nadelen. ('Is it really him?') Aardig subversief maakt het scenario het data crunching – en dus The State – tot Enemy of the State. Dat is toch aardig scherp gezien, nog voor NSA debacles. Hoe meer je weet, hoe meer je je zorgen maakt. Loslaten, dat moeten vadertje (of het Freudiaanse moedertje) Staat eens leren. Shia Leboeuf en Michelle Monaghan zijn de grootste slachtoffers. Zij krijgen door de Machine een nieuw 'ID' toegewezen (een soort omgekeerde identity theft) en moeten flink aan de bak voor Operation Guillotine. Lekker eenvoudig te doorgronden historische verwijzingen buitelen, net als de auto's, over elkaar heen. Regisseur Caruso's favoriete instrument (de trompet) fungeert als Hitchcocky McGuffin. Om alle gevaarlijk motieven toch nog wat te counteren, zijn alle vrouwen in de film vervelend. Dus is het wachten vooral op de hegeliaanse meta-scene waar Zizek zich om verkneukelde. Inside the mind. Een Volksgeist met Weltgeist ambities. 'That is the dream right there.'

Klimt
'I like the cruelty of artists.' De meeste arthouse-regisseurs wagen zich vroeg of laat aan het subgenre der schilder-biopic. Begrijpelijk, het zijn ten slotte hun collega's. Minder begrijpelijk wordt daarmee dat het niveau vaak tegenvalt. Raul Ruiz en Gustav Klimt, het lijkt een gouden (pun intended) combinatie, maar het niveau schommelt net zo hard als de naakte vrouwen, en de gemoedstoestanden. De Chileen laat John Malkovich los in het Wenen van het Belle Epoch, volvet decadent stervend. Voor de klappen van De Oorlog. Voor de influenza Klimt en zijn ook aanwezige protege Schiele zou vernietigen. Toen alles nog spieler-ei was. De Kaisermelange van Ruiz smaakt echter meer naar Europudding. Clichématig geklaag over matige accenten daargelaten, scoort de film juist dankzij een bewust gezochte grilligheid. Alsof we een echte biopic zien, die net vals wordt afgespeeld. Nept Ruiz ons? 'The real one is not really as real as the false ones.' Klimt ontmoet zijn bekende tijdgenoten. Magiër Melies – alweer een collega van Ruiz – en Wittgenstein en het Kreis. ('But what about Hegel!?') Ik hoopte vergeefs op een sessie bij Freud. Schilderen zien we Klimt nauwelijks doen, hij bekijkt vooral meisjes met Cocorosie-snorren, door spiegels en ramen. Hij wordt zelf geproefd als goede wijn. De artiest als tolerante eikel. 'I love you. To death.'

Ludo, Monday, 14 May 2018 06:50 (one month ago) Permalink

蜘蛛巣城
Zoals Shakespeare al zei: "Bitches ain't shit." Kurosawa verplaatst het meest zwartgallige stuk van Bill naar Japan waar Mifune als een slechterik uit Suske & Wiske mag brullen terwijl zijn Lady opzichtig de ambities opstookt. Dat is altijd een beetje een probleem met MacBeth: wat een kortzichtige sukkel. Snapt ook niet dat orakels er altijd zijn om je een loer te leggen. Dus terecht dat hij dood gaat. Hoe dan ook Kurosawa weet het mooi te verpakken, alles ziet er piekfijn uit, hij lijkt steeds in te houden en in te houden en dan op het laatst een puike geweldsexplosie. Zeer leerzaam voor de moderne filmer. Optimaal gebruik van mist ook. Eigenlijk viel het persoonlijke kwartje pas op het laatst tijdens de pessimistisch afsluiting. Waarom in post-WOII Japan MacBeth maken? Een afrekening met het Japanse fascisme lijkt mij. In dat geval: mooi gedaan.

OMC, Tuesday, 15 May 2018 21:29 (one month ago) Permalink

ahh Throne of Blood (ik gokte Ran). 1 van die films, of beide? barst ook van het rood. (Zal Ran wel zijn geweest, aangezien ToB zwart-wit is :P :P)

Swing Girls
'I'm not wearing Kubo gynaecology on my back.' Ze stapelen uniform op uniform in deze ultra-cutesie real world manga-film. Een stel meisjes verruilt de kostschoolrok voor het outfit van een brassband. Alles is beter dan bijles-verveling in de zomerhitte. Op een Japanse highschool heeft zo'n Studio Sport-combo uiteraard maar één taak. Het 'basuball' team naar grote hoogte stuwen! Alle goede dingen des levens komen hier dus binnen 1,2,3,4,5 tellen bijeen, en dat na een ongelukje. (Alternatieve titel: Sushi in the Sun) Pittoreske bergtreintjes met slechts twee wagons gaan gewoon niet hard genoeg. Binnen het genre doet de film verder weinig nieuws. Wie Rock and Roll Highschool zag, kent de grapjes. Versierde versterkers en atonale exercities, tot het eindelijk klikt als een metronoom. De wanhopige bandleider doet een aardige ICP Orchestra versie van de Vooienmars op de piano, terwijl zijn 'kroost' elkaar vlooit. Helaas ontbreekt de melancholie van The Band's Visit of Linda Linda Linda. Een prachtkans richting eenzaamheid met een rivier ertussen wordt gemist. Geen diepzinnig gesip dus, maar wel genoeg liefde voor de gewone gekkigheid van de middelbare. En net toen ik me afvroeg of het snor zat met het intrinsieke jazz-gehalte verschijnt de snobby jazzcat. Hard bop for life. Laat de wimpies de wimpies. 'We decided to form a folk duo.'

Freaks
'The bearded lady's baby is born!' Het kon niet beter qua timing. Zo vlak na het Eurovisie Songfestival, met 'de zingende kip', en de avonturen van een doorgedraaide cliniclown, kwam de beroemdste exploitatiefilm als geroepen. Freaks (en de fascinatie ervoor) zijn van alle tijden. Toch valt het op hoe modern Browning's classic voelt. Zou dat nou komen omdat we tegenwoordig op tv (en in nog nieuwere media) altijd al een parade van mismaakten zien? Ik denk het niet. Dit is gewoon klasbakkencinema. Ik hoop dat er een dvd bestaat met een commentary track van Werner Herzog. Er zit genoeg Duits in de film. Auch Zwergen zijn hier klein angefangen (und gebleben). Hun moeizame romance behoort tot 'het zoet' van de film. 'I want no orders from a woman!' De beste scenes verruilen dit melodrama van kleine mensen voor het surreële avontuur. Ik stelde me Bunuel en Freud samen in de bios voor, genietend van Schlietzie, een van de meest akelig fotogenieke mensen ooit door de camera 'gevangen'. Al schrijvend lijkt de film zo wellicht een associatie-spel, maar vergis je niet. Het scenario – afgemeten als een boze dwerg – schrijdt zonder ook maar een moment iets te mankeren van hoogtepunt naar aandoenlijk dieptepunt. Elke scene een wereld van vrouwenhaat en vertier an sich. Geweldige mensen. 'She was once a beautiful woman.'

Ludo, Thursday, 17 May 2018 06:54 (one month ago) Permalink

Ja, Ran associeer ook altijd met heel veel rood. :) Die ander dus. Las nog dat Kurosawa echt boogschutters net naast Mifune liet schieten tijdens die laatste scènes, dan krijg je wel goed opgefokt acteerwerk. :)

Wat ik stiekem toch jammer vond van Swing Girls is dat de tipgever niet anoniem blijft (even spieken of ik dat niet al had gezegd :)

OMC, Thursday, 17 May 2018 07:17 (one month ago) Permalink

lol @ echte bogen

ja dat was ook mooi geweest, de twists waren ok, maar op bizarre wijze kwamen ze allemaal op hun brave pootjes terecht aan t end.

in hun slechte fase klinken ze wel als Maher Shalal Hash Baz, ultieme leipe Japanse pop met blazertjes.

Ludo, Thursday, 17 May 2018 12:30 (one month ago) Permalink

Demonlover
Whoa, waarom kom ik hier nu pas achter? Assayas in 2002 op de weirdo cyberpunk-toer, Gibson als Griekse tragedie. Bedrijfsspionage over kinky manga's, Videodrome iz real on teh interwebz, trashy Gina Gershon, Chloë Sevigny spreekt Frans en speelt naakt games, Connie Nielsen is onmenselijk mooi, NEU bij de begintitels, Sepultura op tv! Zo'n kille, nare "het zou er toch niet echt zo aan toe gaan?" film. Maar helaas niet zonder problemen, het eerste deel in Tokio is echt fenomenaal maar het loopt, ondanks de fijne draai, niet helemaal lekker op momenten en terug in Parijs vervliegt het momentum wat. Ergens vond ik de laatste woordeloze 10 minuten wel gewaagd maar ook "meh, autoachtervolging". Ik ben in de war, maar sciencefiction zou veel meer dit soort gebieden moeten ontginnen.

OMC, Friday, 18 May 2018 21:11 (one month ago) Permalink

生きる
Nog een film die ik jarenlang had uitgesteld. Ik vermoede iets teveel feel-good "life's a box of chocolates" in de omschrijving. Fout. Kurosowa pakt verhaaltechnisch lekker uit met een ambitieuze structuur waarin de oude bureaucraat halverwege opeens echt dood is en de begrafenis een spannend duel wordt over de ware betekenis van de man. Niemand wordt uiteindelijk gespaard zelfs niet zijn collega die het als eerste voor hem opneemt en als een Petrus zich uiteindelijk neerlegt bij de bureaucratische machine. Petrus? Yep, ik kreeg flink wat christelijk-existentialistische vibes bij deze neergang vol naastenliefde en verraad. Ondertussen spaart Kurosawa de Japanse mores niet. Takashi Shimura, prachtig hoofd altijd met die melancholische pretoogjes.

OMC, Saturday, 19 May 2018 21:29 (four weeks ago) Permalink

eindelijk! wel Kurosawa op zijn meest zoetst denk ik. (let wel zeker top 3 Kurosawa films voor mij, Stray Dog en hmm, ok top 2 dan)

Demonlover ga ik noteren.

Ludo, Sunday, 20 May 2018 12:47 (four weeks ago) Permalink

Kurosawa op zijn zoetst is nog best depri. :) Ik besef opeens dat dit pas de eerste niet-historische Kurosawa was voor mij. Zou moeten doorpakken, maar er is teveel te zien voor een side-project. Top 3 Kurosawa is nog gedeeltelijk open, al staan de eerste twee (De 7, Rashomon) voor altijd vast als 'Bohemian Rhapsody' in de top-2000.

OMC, Sunday, 20 May 2018 16:30 (four weeks ago) Permalink

:) hij heeft ook een Dosto-adaptatie, leerde ik vandaag. https://en.wikipedia.org/wiki/The_Idiot_(1951_film)

Ludo, Sunday, 20 May 2018 19:22 (four weeks ago) Permalink

Ja, ik vond de Fjodor vibes al vrij sterk aanwezig in Ikiru. Nou ja toch maar even op Netflix kijken of Stray Dog er nog op staat.

OMC, Sunday, 20 May 2018 20:31 (four weeks ago) Permalink

Spider
'She had no more silk left.' Nu alleen Cricket nog in de insecten-trilogie van Cronenberg. De overdadige suiker in de koffie kan wellicht als terugkerend citaat fungeren. Toch is Spider een a-typische film voor de Canadees. Lekker literair en met een rustige arthouse-pas, schrijdt de thriller statig voort. Geen uitzinnige Repulsion-taferelen – of Kafkaëske toestanden – waar ik aanvankelijk nog op rekende. Een stamelende, meestal onverstaanbare man gaat 'begeleid wonen'. 'Your room Mr. Clegg.' Ralph Fiennes bewaart zijn belangrijkste bezittingen in een sok, en verbergt het kriebelige notitieboekje der gekken onder het laminaat. Luiken achter luiken sluiten hem ook teruggekeerd in de donkere wereld, op in zichzelf. Langzaam maar zeker gaat de kijker mee in het hoofd van dit 'curious character'. We zien the present inside the past. Fiennes staat erbij, en kijkt naar zijn verleden. Een truc waar ik nooit genoeg van krijg. Tijdens flashbacks ontspint zich het trauma op Sirkiaanse wijze. The flesh back. The family romance of neurotics. In bruine tinten doet Cronenberg zijn beste Terrence Davies. Een duistere hersenpan sluit zich. (Ook Spider begint met een hymne). De puzzelstukjes worden bijeengeveegd. Een strijkkwartet raakt de gevoelige punten. Lichaam, geest, gezin, en gekte. Oren, ogen, puntje van je stoel. 'His head was stuck.'

Popeye
'I need me vitamins.' Een live-action versie van een tekenfilm, het intrigeert, maar voelt toch verkeerd. Van het neppe naar het nep-echte. Zulke dubbele illusies doen wazig zien. Popeye heeft nochtans alles om mijn favoriete imaginaire film te zijn. Regie: Altman, Olijfje: Shelley Duvall, muziek: Harry Nilsson! Ik stelde me een depressieve avant-garde adaptatie voor, met honderd stemmen door elkaar. Everybody's Talkin'. Maar helaas. Popeye: Robin Williams. En hij heeft een flink handje van dit soort flops. (Denkend aan Hook.) Eventjes lijkt het allemaal nog goed te komen. Popeye arriveert in het fraaie Sweet Sweethaven – de set decorator verdient alle complimenten – en dwaalt door Vine Street. (De muziek klinkt ook aardig Van Dyke Parksig.) Maar dan al begint het stemmetje van Williams te ergeren. Net zoals diens eindeloze 'gedachtewolkjes'. (Popeye praat nogal veel tegen zichzelf.) Dit zal allemaal wel 'kloppen' in de geest der strip, maar werken doet het gematerialiseerd niet. Lange tijd blijft het plot merkwaardig zelfs saai, terwijl de slechte grappen ook te schetsmatig zijn voor een klare, melancholische lijn. De strongman met zijn vadercomplex dobbert mee op 'the dinghy of life'. Pas aan het eind gaat de pijp eindelijk uit de muil voor wat spinazie (prompt gevolgd door een continuïteitsfoutje). 'Your intentions were good.'

Ludo, Monday, 21 May 2018 06:50 (four weeks ago) Permalink

Maar helaas. Popeye: Robin Williams.

LOL.

Sowieso ging ik hierna een in mijn geheugen graven, en eigelijk was die hele Popeye nooit echt leuk.

OMC, Monday, 21 May 2018 07:57 (four weeks ago) Permalink

Inderdaad. het leek ondanks (ondanks de spierbundels) altijd al wat eendimensionaal. Prachtige review op Letterboxd: [in parafrase] Altman only made this on the advice of his therapist.

*bruggetje*

zag dat je GGZ-drama Spider niks vond! ik vond 'm niet erg Cronenberg, maar als arthouse-mindfuck toch prima.

Ludo, Monday, 21 May 2018 10:51 (four weeks ago) Permalink

Ik kan het tussen alle Spider Rico's lastig terugvinden. :) Maar inderdaad, hoe verder Cronenberg van zijn klassieke body horror beweegt, hoe problematischer, over het algemeen. Was wel knap gedaan enzo met de shots van die gashouder(?) en het yukkie onvergetelijke shot van dat weggooien van sperma in het kanaal maar toch mweh (Ralph Fiennes hè? Word ik ook nooit heel enthousiast van.)

OMC, Monday, 21 May 2018 11:22 (four weeks ago) Permalink

ahh ja toch nog aardig wat correcte herinneringen. a real British tart with real British sperm in her hand.

Ludo, Monday, 21 May 2018 17:05 (four weeks ago) Permalink

もらとりあむタマ子
Dit soort arthouse schudden die Japanners ook zo uit de mouw. Precieze cinematografie, herhaling en gaan maar. Eerste deel (van de vier seizoenen) ging ik er goed voor zitten. Slacker-meisje (okay, jonge vrouw want afgestudeerd) trekt weer in bij haar bravige vader en voert de hele dag niks uit behalve wat gamen en manga's lezen. Ik verwachtte daarna zo'n droge komedie met een ongetwijfeld positieve uitkomst (denk Wood Job!), maar eigenlijk wil Tamako al snel wel wat aan haar situatie doen, wellicht iets onhandig. Pa wordt het toch wel zat en dan opeens met een quasi-mysterieuze observatie is het afgelopen. Ik beken dat ik een zacht "WTF?" liet ontsnappen. Als portret van een generatie waarschijnlijk zeer geslaagd en op een gemene manier depressiever dan je verwacht tijdens het kijken.

OMC, Tuesday, 22 May 2018 21:08 (three weeks ago) Permalink

jaaa! de treurige sportartikelenzaak.

Ludo, Wednesday, 23 May 2018 06:46 (three weeks ago) Permalink

J'ai Pas Sommeil
'De Bulgaarse danser kan niet eens dansen!' Met flink wat goede wil, speurde ik in dit gedoseerde drama naar een andere kant van Claire Denis, eentje die ze best eens zou mogen onderzoeken. Zij kan de gouden driehoek voltooien. De coole sfeer van Jim Jarmusch, de meligheid van Kaurismaki – met een oude auto uit Litouwen – en dan Denis zelf, voor de subtiel-erotische touch. Een Litouws meisje arriveert op de tast, per rammelbak, in het grote Parijs. Een plek waar niet alleen de flikken nors zijn. 'Relax Ay Voo' zingt een liedje haar en de anderen, vergeefs toe. Kibbelend omarmd door Russische connecties, die hun mede-outsider wel de kronkelige wegen zullen wijzen. (Zijzelf belandt tot haar eigen vermaak in een foute bios.) Ook het politiebureau-gehannes en een oudjes defense training zorgen voor knipogen. ('Il va prendre ton fric!') Die locaties wijzen echter wel op de serieuze ondertoon. Een granny killer houdt huis, en met de minuut doet Denis meer haar gewone, goede, maar hier ook wat degelijke ding. Het rauwe stadsdrama van immigranten, drag queens en andere verschoppelingen. De ondertoon lijkt vooral: onze maatschappij accepteert saamhorigheid niet eens meer, zelfs als die wordt aangeboden. Het is eten of gegeten worden. Alleen de nacht en de drank dempen de pijn. 'Comme la femme douce. Comme l'homme léger.'

Kamome Diner
'Sorry you came all this way to eat Japanese food.' Fin-ministische foodiefilm, dus feel good, feel food! Ik kreeg zin om ook een eet-concept te verzinnen. De zoetzure inval. Een dinner runnen, het lijkt best leuk, zelfs als er geen hond komt. Maar misschien geldt dat enkel in die prachtige, statige straten van Helsinki. Japan komt naar de Fin toe deze zomer. Twee volkeren die gemaakt zijn voor elkaar. Ondoorgrondelijke talen, leipe humor, een zalm-alliantie. Wes Anderson gaat deze hipster-film diggen, al hadden ze het aantal fast cuts-grapjes wat moeten verhogen. Kamome Diner houdt het op slow cooking, milde maar heldere kleuren, en een consequent strak design. Een stel Van Warmerdamse buurvrouwtjes tuurt door de ruit de oriëntaalse diepte in, en levert als koor commentaar. Binnen voltrekken zich de bekende rituelen. Het runnen van een dinner (zonder bel!) is eigenlijk al een ritueel op zich. Latijnse trommeltjes zorgen voor een global fusion-gevoel, maar in de keuken – zo doceert men een tikje nationalistisch – hoort de traditie te heersen. Japanse vernieuwing, is een ode aan langzame, kleine veranderingen, zoals alles uiteindelijk zal moeten veranderen. En ook al woon ik zelf boven een sushi-takeaway, ik moet niks van die keuken hebben. De Finse? Geen idee. Misschien de boel eens overnemen. 'A sad person is sad in any country.'

Ludo, Thursday, 24 May 2018 06:50 (three weeks ago) Permalink

野良犬
Die hijgende hond bij de voortiteling zet de sfeer meteen neer in deze buitengewone thriller van Kurosawa. Wat een zweterige film. Hitte in films is altijd een slecht teken en lijkt hier vooral de jonge agent Murakami parten te spelen wiens colt in de tram wordt gerold. Het tempo zit er meteen in. Murakami kan de castratie maar moeilijk aan dus wordt hij gekoppeld aan de veteraan Sato, die hem een beetje probeert te kalmeren zodat ze samen de zaak kunnen oplossen want inmiddels is iemand uit de onderwereld overvallen aan het plegen met het wapen. Ha, de tijd tikt, maar ze kunnen nog wel naar een potje baseball om tussen de 50.000 mensen een verdachte te zoeken. Mooie shots, fijne buddy-relatie tussen de twee coppers gespeeld door twee Kurosawa favo´s en heerlijke afwikkeling in een bosrijke buitenwijk waar een vrouw piano speelt terwijl good en bad guy elkaar aanstaren.

OMC, Sunday, 27 May 2018 21:02 (three weeks ago) Permalink

<3 ja, die piane the magical touch.

It Happened in Flatbush
'What do baseball players generally eat, besides peanuts?' Inmiddels ben ik een volleerd fan van het lokale team Jeka – en de kantine 'de Volle Bak' – dus wie weet moet ik van baseball-films een projectje maken. Het hiphopduo The Underachievers leende deze filmtitel voor hun beste plaat. Ze zullen wel uit Brooklyn komen, net als de underachievin' Dodgers durin' their good old times. In 1941 gebeurde 'het' dan eindelijk, wat de makers inspireerde tot dit niemendalletje. Gleufhoeden en Victoriaanse hoedjes zitten met de handen in het bedekte haar. Wie moet dit zooitje ongeregeld leiden? De eigenares kiest voor een grofgebekte Ier. De bulky Bogart-variant spendeert zijn tijd als washed up star ergens in het farm systeem van 'Klaverveld'. Voor hij goed en wel terug is, is de 'old dame' afgevoerd. Spijtig, zij had banjerend door kleedkamer juist potentie. Haar sexy vervangster leeft het 'highlife' van New York, tot afgrijzen van de Brooklynse boeren. Het voorspelbare romantische plotje, dat zo uitgerold kan worden, riekt sterk naar geparfumeerde vrouwonvriendelijkheid. Van on screen speeltijd komt het nauwelijks, maar ook discussietijd hoort bij Amerika. Scheidsrechters, bestaan niet, of zouden niet moeten bestaan, in the land of the free. Net als journalisten! Take thém out. Gekonkel, gegraai en boners. 'You're going to stay here and pitch.'

Virgin Stripped Bare by Her Bachelors
'Ik ben klaar om te worstelen.' De internationale titel van 'Oh! Soo-jung' lijkt smakeloos, maar komt zowaar van Marcel Duchamp. En dat klopt helemaal in deze WTF-film. Is het komische kunst of om te janken? Hong filmt hier in een cosy, zelfs kerstige zwart-wit, maar de inhoud prikkelt, schuurt en verwart, zoals altijd. Een stel grappige klootzakken speelt racket- en relatiespelletjes rond de jonge maagd Soojung. Aanvankelijk heeft zij de touwtjes nog in handen in deze 'date game' met de Franse slag. Aantrekken, afstoten. Wil ze de jonge overijverige rijke vrijer, of toch de brutere regisseur? In een context van kunstgalerijen (die we zeer Duchampesks nooit van binnen zien) en een editor-room (meta!) maken de hoofdpersonages elkaar gek met dooie mussen en ongewenste kussen. Steeds vaker lopen de drankgelagen uit de hand. Steeds grimmiger lijkt Hong vooruit te lopen op #metoo. Mensen zijn zo vervelend voor elkaar in relaties. Dommer dan ezels die achter een wortel aanhobbelen. Het bekende film in film-gespiegel van Hong verwarde me hier dermate, dat er zelfs even een 'third man leek op te duiken. Niks van waar. Tragiek doordesemt elke ademtocht tijdens de koude Koreaanse winter. (De actrice pleegde een paar jaar later zelfmoord.) Sartriaans verloren in een existentialistische crisis. Nouvelle vaginisme. ' Je hebt mijn borsten toch?'

Ludo, Monday, 28 May 2018 06:50 (three weeks ago) Permalink

Castle in the Sky
'Wie gaat dat shirt maken?' De strafste vluchtleider en vliegenier van de cinema leeft zich hier weer uit met Icarus-loopings en andere Da Vinci-fantasieën. Van al Miyazaki's werk is Castle in the Sky het meest actierijk. Zoveel achtervolgingen en geweren. Heel even dreigt het niveau zelfs richting Hollywood af te dalen (Klabam!). Een stel Crystal Warriors en Killa Bees-piraten zit achter een meisje aan. Zij heeft 'het kristal'. Gelukkig voor haar, en voor de film, dondert ze (letterlijk) in de handen van een jonge mijnwerker. Haar afdaling naar het Europese sprookjesland, knipoogt per ongeluk nog een laatste keer naar Amerika. The Falling Girl. Unheimisch 9/11. Op het platteland belandt het scenario even zielsgelukkig in meer pittoreske taferelen. Een romantisch Herder-wonderland, waar breedgeschouderde Zola-mijnwerkers afdalen (de totale, aardse tegenstelling van de luchtige vluchtfantasie). Miyazaki maakt een hoop flauwe grapjes rond kleine onhandigheden (een vrouw is zwaarder dan je denkt!), en filmt zijn helden als naïeve revolutionairen in Sovjet-perspectief. Dan keert, onvermijdelijk, het mechanistische wereldbeeld terug. Een samenleving staat op een kruispunt. De moderne 'rationele' tijd zinkt Atlantis-magie in rap tempo af. Zelfs Het Japanse Trauma valt nog. Uit de lucht uiteraard. 'That stone should be locked away'.

Little Dieter Needs to Fly
'The brightness is really what I remember.' Nog zo'n spirituele astronaut, Werner Herzog. Hij vindt hier een (derde) geestverwant. Werner en Dieter delen type naam, leeftijd en daarbij passende kalende haarstijl, spreken met hetzelfde Duits-Amerikaanse accent, en bovenal, zwelgen in dezelfde fantastische mentaliteit. De hang naar absolute limieten. Het wordt bijna uncanny. Er is echter een belangrijk verschil. Werner observeert. Dieter beleeft. Dengler trok als jongeling naar Amerika om vliegenier te worden. De Amerikaanse Droom blijkt uit snoeihard werken te bestaan, maar uiteindelijk mag hij vliegen, in Vietnam. Een paar minuten later ligt hij in duizend stukjes in de jungle. Stukjes die hij nooit meer echt bijeengeraapt kreeg. Heden ten dage weet hij zijn traumatische compulsies alleraardigst te verklaren. Zelfs Werner houdt wijselijk zijn mond (gelukkig maar: denkend aan de twee accenten is teveel-regel) Werner neemt Dieter terug naar de jungle, voor een re-enactment. The Act of Capturing. Het werkt wederom. Hoofdschuddend ondergaan we de ene na de andere apocalyps-les. 'They were barbecueing all the time.' Deze man had zoveel pech dat hij bijna uit Shoah weggevlogen lijkt. En dan zwijg ik nog over zijn einde. Van de diepste diepten, naar de hoogste hoogten. 'The only friend I had, in the end, was death.'

Ludo, Thursday, 31 May 2018 06:50 (two weeks ago) Permalink

そして父になる
Nou, nou, zo maar een Japanse film op de Nederlandse tv. Koreeda wint de Gouden Palm dus dan is er wel een aanleiding. Nou genoeg cynisme (misschien let ik gewoon niet goed op.) Familiedrama is bepaald niet mijn favoriete genre maarrr dat kunnen ze daar ook gewoon prima. Prachtige shots kneden de liefhebber van treinen, rivieren en neon (mijn favoriete beeld toch wel van die rots in de rivier waar workaholic pa dan toch ware woorden spreekt tegen zoonlief.) Verwisselde baby's leidt natuurlijk tot problemen en die worden heel subtiel gestapeld zonder dat het tot een emotionele explosie komt. Hup open einde erbij en je hebt een zeer geslaagde film die toch weer van alles aankaart over de Japanse maatschappij. Kortom VPRO, doorpakken.

OMC, Friday, 1 June 2018 20:40 (two weeks ago) Permalink

ja :-) voor mijn gevoel inderdaad een zeldzaamheid. Al herinner ik me - way before ik ever into cinema raakte - dat ik op een zondagmiddag eens deze zag: https://en.wikipedia.org/wiki/Kikujiro

Ludo, Saturday, 2 June 2018 06:43 (two weeks ago) Permalink

The Dentist
Ooit, begin jaren negentig, al eens gezien. Toch leuker dan ik me herinnerde, al is het natuurlijk heel hoogstaand. Gewoon eeeewwww, grappig.

Terminal
Zeer gestyleerd maar wat clichématig en verder gewoon veel te weinig substance, te rommelig, kon er de aandacht niet echt bijhouden.

Yellow
Ook veel vorm en betrekkelijk weinig substance, maar outstays its welcome sws niet met z’n krap 25 minuten. Gewoon een mooi eerbetoon aan giallo, niet in het minst door Antoni Maiovvi’s soundtrack.

離魂 (Split of the Spirit)
Bovennatuurlijke thriller uit Taiwan, geen hoogvlieger maar wel een paar aardige moment. Lullige bluescreenfinale die wel goed is voor een glimlach.

Liquid Sky
Een broflake’s nachtmerrie met allerhande drugs, vrije seks/gender in hipster New York. Aliens ontdekken dat een orgasme beter is dan heroïne. Bizar is wel het woord, in zowel verhaal, visuals en behoorlijk rare elektronische muziek.

Umutsuzlar (De Hopelozen)
Blonde Çiğdem has no happy, want een gewoon leven met haar man lukt niet door haar „kara sevda” („donkere liefde”) met gangster Fırat, die ook niets anders wil dan oud worden met haar (en zijn pipa). Een erg aandoenlijke scene is als Fırat „recht” moet spreken, waar normaliter koppen zouden rollen, maar nu afwezig zit te tekenen en zeer milde oordelen velt.

https://s15.postimg.cc/m6yfumb8r/daydreem.jpguploading images

Secretary
Aparte film over een secretaresse die een s/m-relatie opbouwt met haar werkgever. Waanzinnig interieur waar Jess Franco ook wel een film zou hebben willen draaien en een geweldige performance van Maggie Gyllenhaal (die ik eigenlijk sinds The Deuce pas in het vizier heb en hoog had zitten). Ik heb het van horen zeggen, maar volgens mij is dit een soort intelligente 50 Shades Of Grey met een vrouwelijk perspectief wat me eigenlijk door The Love Witch opvalt.

Blaka Skapoe, Sunday, 3 June 2018 11:37 (two weeks ago) Permalink

jaa Maggie <3. Ik heb Secretary op Tinder (jaja) heel vaak aan meisjes getipt die met '50 Tinten Grijs' als favoriete boek verkondigden. Sommigen luisterden braaf naar mij, en keken, en altijd vonden ze het vreselijk. Haha. :-)

The Story of Film: an Odyssey
'But what drives them?' Ik had een nieuw zomer-project nodig, dus wendde me tot 'one of the greatest' movie buffs: Mark Cousins. In zijn zangerige (al snel wat zemelige) Noord-Ierse accent, melodiseert en marineert hij 15 uur lang over de filmgeschiedenis. Hij doet dat kundig en tegen de mainstream-stroom in. Met impeccable taste. Bijn altijd was ik het met zijn keuzes eens. Iran! Memories of Murder! The Naked Empero's Army Marches On! (Wel teveel eer voor Bertolucci). Sowieso is echt alles 'the most/the greatest/the best' of toch minstens 'one of the most'. Zijn formuleringen beginnen dus wel wat te vervelen. Net zoals zijn reality rockist-houding. (Nagenoeg geen sci-fi). Maar ach... Wat geeft het eigenlijk. Ik noteerde toch weer bijna 150 films. Thanks Mark.

Ironisch genoeg te beginnen met...

The Last Movie
'What's your reference!?' De grens tussen pretentie en dronkenschap blijkt lastig te trekken. Voor de kijker, en voor Dennis Hopper. Het enfant terrible krijgt zijn ogen hier nauwelijks geopend, alsof hij hoopte dat dit werkelijk zijn Laatste Film zou zijn. Struinend door een Herzogiaans gekte-land, maken hij en zijn crew een film about film. Een luchtspiegeling die aardig vooruitloopt op andere meesters van het Zuid-Amerikaanse Onbegrip (of Onbegrijpen) zoals Regeydas. 'You boys better watch yourselves out there.' De Amerikaanse cinema werd volwassen in de gouden jaren zeventig, dus kon het grote deconstructie-proces beginnen. Over The Last Movie zullen vele driftige, in academisch goud gegoten scripties geschreven zijn. Hier eindigt niet slechts een western-'era', maar een heel medium. De touwtjes hangen voor iedereen duidelijk in zicht. Maar breken ze ook? Misschien heb ik dat gefantaseerd. (The death of a Stuntman.) Ik tunede vooral in op de folksongs, die ome Dennis lijken toe te spreken, terwijl hij uit ramen staart. In de verte spelen silhouetten. Zijn fantoomfilm glipt uit zijn handen en eindigt met een vroege straftocht tegen cultural appropriation. El Gringo krijgt billenkoek. De invloed van fictie op de realiteit geselt de gesteldheid. Jodorowsky zou zeggen: Kill your movie! (En Hopper deed een dappere poging). 'This is just for drama.'

Le Sang d'un Poète
'Every poem is a coat of arms, it must be deciphered.' Freudiaanse hoofd-mond-film van cryptokraker Jean Cocteau. De 'cock de la classse' meent helaas weer veel te moeten verknallen met zijn potsierlijke stem, maar zolang hij in surrealistische beelden dealt, kan ik redelijk mee. Vijftig minuten duurt het werk slechts, dus telt elke minuut dubbel. Cinema de dada. Een gespierde macho-schilder vindt zichzelf terug in een ongemakkelijke situatie. Kunst zal altijd spreken, en zíjn kunst spreekt terug. Even later heeft hij een mond op zijn arm, en chaos in zijn hoofd. Dorian Gray had het een stuk gemakkelijker. Cockteau loopt vooruit op Cronenbergiaanse body horror en doet ook nog zijn eigen Last Movie, gevangen 'par mon propre film.' In het beroemdste – door Cousins getoonde shot – dondert de kunstenaar dóór het symbool der meta-magie, de spiegel. Achter de schermen kan hij enkel via peepholes toekijken. Naar wat precies, dat moet men mij niet vragen. De villa volta van de avant-garde draait zijn mortale rondjes voor de eeuwigheid. Ik raakte na twintig minuten verdwaald, dus zal mijn mond houden. 'Fermer la bouche d'un blessé.' Laat Cocteau maar een lang-lang-korte neus maken naar de Onbegrijpers. Radicaliteit kan 'm niet ontzegd worden. Zijn film is zelfs al genderfluide! 'Vous etes un homme perdu.'

Ludo, Monday, 4 June 2018 06:51 (two weeks ago) Permalink

re: Secretary. Mmm, met pre-kalende James Spader nog wel.

Cousins even opgezocht (dat Ierse accent zette me op het spoor): inderdaad! Die superirritante gast die vroeger bij BBC Moviedrome films mocht introduceren en ze altijd op pedante wijze altijd wat te klagen had. Alex Cox deed dat altijd leuker.

OMC, Monday, 4 June 2018 07:19 (two weeks ago) Permalink

laat Gert & Olaf het niet horen. :-)

geinig ook. Het verschil tussen Cousins en Thompson. Cousins vind Last Movie geweldig. Thompson noemt het 'a marker for pretentiousness'

Ludo, Monday, 4 June 2018 07:49 (two weeks ago) Permalink

Gna, gna, ze hebben allebei gelijk over The Last Movie.

OMC, Monday, 4 June 2018 08:59 (two weeks ago) Permalink

Aelita
'Touch me again with your lips on my mouth, like they do on earth.' Stokoude films worden een soort Eboman-producten. Rechtenvrije sample-pools. Iedereen kan ermee aan de slag. Lang leve de sci-fi fantasy die het internet vormt!Van Aelita maakte een nerd een versie met Philip Glass-muziek. Toepasselijk, want Aelita geldt als – Cousins-voice – 'one of the first sci-fi fantasy films'. Op aarde 'arriveert' een message from space. De meest radio-ontvangers gooien de boodschap weg, maar de nieuwe, trotse Sovjets gaan Gaga. 'Pass it along to the Bureau of Deciphering'. Een Strugatsky-achtige puzzelaar droomt zich al naar een planeet vol knutseldecors en geodriehoeken. De depri wetenschapper ontvlucht zo zijn losbandige vrouw in even lustige gedachten. Want dat is het mooie aan sci-fi, natuurlijk. Er kan altijd meer. De erotica van de Ander laat je kijken naar je eigen seksualiteit. De vrolijke obscene pakjes komen moeiteloos langs de censor wegens inheemse kwaliteiten. Jammer genoeg gaat Aelita niet alleen over de prinses, en haar droom-wetenschapper met de melancholieke treinreizigerskop. Er zijn verwarrend veel registers. Vermakelijk, maar goed is de film alleen op Mars, waar afgekeurde arbeiders auschwitiziaans worden 'opgeborgen'. Dus de Sovjets ontketenen een revolutie. Metaphors on Mars. 'And the dream took hold of him again.'

Pin Up Girl
'Tell us more, oh teacher.' Ik beloof dat ik niet al mijn filmstukjes aan de Cousins-zomer-invalshoek op zal gaan hangen, maar hier moet worden opgemerkt dat níet al zijn keuzes tips zijn. Bewust. Een docu-reeks als The Story of Film vereist ook 'negatieve illustraties', en af en toe heb ik die gewoon opgeschreven. (Je bent cinefiel of niet.) Pin Up Girl is een broddelwerkje uit de bubblegum-Droomfabriek, door Cousins toepasselijk 'de Bobbel' genoemd. Kop in het zand, hand in de broek, tijdens de oorlogsjaren. Langbenige Betsy Garble speelt een soppende stenografe, die het leger, leger achterlaat. Dwarrelend door neon-nachtclubs kijken de matrozen hun ogen uit. A world in close harmony. Alles past. Garble speelt zichzelf, de peroxide blonde bombshell. Tijdens de film laat ze iedere fictie-pretentie langzaam los. Het pornografische dubbelgangersplotje kon zélfs de makers blijkbaar niet boeien. Jammer, want in tegenstelling tot haar 'lelijke' vriendinnetje (bebrild) gaat Garble er juist aanzienlijk op vooruit, met stenografenbril. Wij moeten het til' the happy end vooral doen op militair tapwerk. De big parade en the big guns. 'Both your hands full.' En altijd zwelgt zo'n massaal hemels koor op de soundtrack, de puriteinse counter bij al te aardse genoegens. 'I like being nice to the boys in the service.'

Ludo, Thursday, 7 June 2018 06:52 (one week ago) Permalink

Zo, die Aelita is obscuur zeg (op Letterboxd tenminste). Of keek je de 1924 versie?

OMC, Thursday, 7 June 2018 07:10 (one week ago) Permalink

Van Aelita maakte een nerd een versie met Philip Glass-muziek.

Dit ligt wellicht iets té voor de hand? https://anost.net/en/Products/Tied-and-Tickled-Trio-Aelita/
Was me tot op de dag van vandaag trouwens niet bewust van de link met deze oer-sci-fi. Vond het indertijd een sinister & verslavend album, hoog tijd om 'm weer eens uit de kast te trekken.

willem, Thursday, 7 June 2018 08:38 (one week ago) Permalink

ahhh! ter verdediging van de Glassianse soundtrack moet ik nog melden dat die knutselaar wel allerlei spacy effect erop los had gelaten.

In de ouwe tijd speelde Shostakovich er zelf piano bij, schijnbaar. Dat moet ook mooi zijn geweest.

Aelita inderdaad, 1924. Van Protazanov.

die Tied & Tickled Trio wil ik nu ook wel eens opsnorren.

Ludo, Thursday, 7 June 2018 11:01 (one week ago) Permalink

Zo. Die Tied & Tickled Trio is een blast from the past. Heb ik zeker tien jaar niet gehoord. Vond hem zelf ook wel redelijk verslavend, maar ben hem glad vergeten.

P4k heeft het er niet zo op:

At any rate, Aelita is perfect for art gallery openings, dinner parties, and scoring silent sci-fi films. But beyond its utility as a backdrop, it's an awfully cold, blank, and directionless void to trawl alone.

Het vetgedrukte lijkt mij geen misprijzing.

lbi's life of limitless european glamour (Le Bateau Ivre), Thursday, 7 June 2018 11:44 (one week ago) Permalink

nee, en voor art gallery openings lijkt ie me veuls te understated en subtiel. Hoe moet hier iemand naakt in silver body paint bij dansen dan?

Ludo, Thursday, 7 June 2018 17:08 (one week ago) Permalink

Sunshine
Deze sciencefictionfilm uit 2007 is mij als Ballardiaan/solarpunk menig keer, met de nodige mitsen en maren, aangeraden. Op een of andere manier ontsnapte hij altijd. Wat kan ik zeggen? Degelijk maar niet echt goed. Heb begin van deze Garland/Boyle samenwerking (de tweede?) belooft veel met een psycholoog die duidelijk teveel is gefascineerd door de zon die een ruimtecrew op een duidelijke zelfmoordmissie moet kickstarten. Dat mystieke aspect wordt in moordend tempo begraven onder plot 'n actie waar ik al snel bij afhaak omdat ik de puzzelstukjes te goed ken. Wel wat mooie beelden en ideeën wat betreft de inrichting van een langeafstandschip maar zo weinig ruimte om even op adem te komen en je Tarkovsky te pakken. Maar goed, Danny Boyle heeft eigenlijk nooit een echt goede film gemaakt dus wat dat betreft geen grote verrassing.

OMC, Thursday, 7 June 2018 20:06 (one week ago) Permalink

en ideeën wat betreft de inrichting van een langeafstandschip

ja! net de World Expo in Hannover, een bos in een huis (hadden NL en Finland toen, was geniaal)

precies ook alles wat ik me van die film herinner (inderdaad)

Ludo, Friday, 8 June 2018 10:51 (one week ago) Permalink

酔いどれ天使
Kurosawa in de jaren kort na de oorlog is toch echt wel winning. Hier een fraai staaltje overplanten van het neorealisme naar Japan waar stilstaand water in de arme buurten flink huishoudt. De lokale dokter (Takashi Shimura ) is van ellende alcoholist geworden, al moet je je toch bij dit soort personages afvragen wat ze een paar jaar eerder precies deden en gezien hebben. Op een avond komt een wat luiddruchtige wiseguy zijn praktijk bezoeken om een kogel uit zijn hand te verwijderen waarna de artst meteen vermoedt dat de gladde yakuza (Mifune) aan TB lijdt. Dat vormt een mooi eigenwijs paar dat elkaar steeds afstoot en weer tegenkomt. Zwaar pessimistische film met een klein beetje hoop, maar niet via de voorgestelde vlucht naar het platteland. In zekere zin wijst Kurosawa de weg richting het Japanse Wonder (zelfdiscipline).

OMC, Friday, 8 June 2018 21:11 (one week ago) Permalink

The Abandoned
Hier heb je nu eens een eckte eckte "scary movie". Meerdere malen echt kippenvel. Volgens mij arriveerde ze in Sofia (Bulgarije) en niet in Rusland, maar verder. Geen jump scares maar een vrijwel onafgebroken gevoel van naderend onheil.

Blaka Skapoe, Saturday, 9 June 2018 15:46 (one week ago) Permalink

Ik hoor trouwens qua horror goede dingen over Hereditary.

OMC, Sunday, 10 June 2018 14:33 (one week ago) Permalink

Yep, denk dat ik ’m donderdag ga peepen.

Blaka Skapoe, Sunday, 10 June 2018 14:53 (one week ago) Permalink

酔いどれ天使 op de lijst. Welke The Abandoned is dat, ik durf niet, maar er zijn er zoveel.

ik keek bijna 5 uur naar:

La Batalla de Chile
'De rijken zullen nooit aan onze kant staan.' Het verdriet van Chili. Met de kennis van nu heb ik de neiging advocaat van de duivel te spelen. Had Allende zijn land niet in de Venezolaanse afgrond gestort? Venezuela biedt nog een andere les. Wie revolucion wil, zal het leger moeten controleren. Allende controleerde bar weinig. De marxistische docu besteedt weinig aandacht aan het feit dat de dokter een minderheidsregering leidde, waarvan je toch water bij de wijn zou mogen verwachten. Op dat vlak treft men een ander linkse kerk-pijnpuntje. Het schisma-denken. De 'mummies' waren de 'koelakken' van Chili. Ik bleek het tot mijn verbijstering eens met een katholieke professor... Tot zover het conservatieve nieuws, want La Batalla toont geweldig goed het bizarre dubbelspel: iedereen gaat in elkaars taal spreken. (En wat zegt dat?) De rijkere mijnwerkers pretenderen links te zijn, en worden toegejuicht door rechtse universiteiten die zich verbeelden solidair te zijn. Stakers worden betaald door de CIA. Generaals praten stoer als socialisten. (En zijn vóór state economy!) En wat te denken van de ultieme consequentie van links beleid: volksmacht. De communisten worden er zélf nerveus van. 'Overweldigt door de werkelijkheid.' Liefst veertig procent van Chili snakte naar wat niet kon. En deze docu toont hoe dat schrijnt. Leerzaam en poëtisch schokkend. Een man rent voor zijn karretje, zijn voeten raken de grond niet. De droom leeft, vliegt. 'Presente!'

Ludo, Monday, 11 June 2018 06:51 (one week ago) Permalink

The Phantom Carriage
'You gentlemen are not afraid of ghosts, I hope?' Zweeds double exposure pareltje uit de jaren twintig, 'berrated i levande bilder'. De kar des doods rijdt rondt en haalt de laatste zielen van het jaar op. De beste tijd om over de donkerste moraal na te denken. Regisseur Victor Sjostrom speelt zelf de hoofdrol. Eerst lijkt ie slechts de gedoemde verhalenverteller, maar daarna ontpopt hij zich met smaak tot 'een der grootste klootzakken uit de filmschiedenis'. Ook met de beelden zit het snor. Kil-blauw getinte nachten,en vaal-gele kamers, tonen schone stervenden, sjofele zwervers en schaamteloze tuberculozen. Dat is het mooie aan die Swedish whispers. Zelfs aan het begin van de cinema waren ze al gewel(dad)ig suïcidaal. De rook van een sigaret wijst vooruit naar de rook uit de revolver. Verhaal in verhaal in verhaal volgt, aaneengeregen tot een majestueuze parelketting. Tijdens de beste sequentie meldt zwerver Sjostrom zich op een 'slum station'. Hij wil alleen een bed, maar het zustertje ziet zijn jas, en zet zich aan zijn nachtwerk. Zo hartverscheurend, omdat we weten wat voor slechtheid er in die jas woekert. De soundtrack weent al. 'Jesus blood never failed me yet'. Het liedje klinkt niet, maar in mijn hart wel. Gruwelijke voorzienigheid. Dit is een godsvrucht voor de cinema, vraag maar aan Kubrick en Bergman. 'A strict master named death'.

Black God, White Devil
'This pain grows in the sun.' Net als de verwarring. Glauber Rocha filmt het zonovergoten frontierland van Brazilie als een compromisloze theoreticus. In zwart-wit zo ijl, dat het meer ziek dan aards wordt. Hij opent zijn 'western' met een kadaver. Zelfs de beesten begeven het, opgeslokt door de leegte. We zien een middeleeuwse herder met Tarr-achtige ambachtelijkheid zijn maaltje malen. Het zweet des aanschijns parelt op zijn gezicht, en op dat van zijn vrouw. Er lijkt genoeg stof aanwezig voor urenlang lijden. Twee modernistische moodswings later en de outsider is veranderd in een outlaw. De botte armoede verruilt voor scherpe woede. Dankzij de bizarre – en soms gewoon grappige – soundtrackkeuzes kon ik die switch aardig volgen. Rocha zal er wel een dialectische theorie over hebben. Triomfantelijke orkestmuziek begeleidt machiavellistisch katholicisme, rammelende folk introduceert klassieke folklore-helden. Want ineens verschijnt daar Antiono dos Mortes, bandietendwinger. Even lijkt hij de allemansherder zelve. Hij transcendeert de corrupte troost van revoluties. Zalig zijn de armen van... centen. De cangaceiros veruitwendigden hun gangsta-mentaliteit aan de rinkelende rand van een gekrulde hoed. Pedro Costa zal deze hermetische exegese wel tot zijn favorieten rekenen. 'I think destiny turned out well.'

Ludo, Thursday, 14 June 2018 06:54 (four days ago) Permalink

Ja, The Phantom Carriage, moet ik ook nodig eens zien.

Blaka Skapoe, Thursday, 14 June 2018 07:18 (four days ago) Permalink

Ik ook blijkbaar. ;)

OMC, Thursday, 14 June 2018 08:11 (four days ago) Permalink

er zit een heel beroemde scene 'van' The Shining in. Zeg maar.

een filmbijbeltje van me gaf overigens 2 andere Victor Sjostrom-films als highlights. Maar ik geloof dat Cousins er ook wel een paar meer noemde, dus wie weet ooit.

Ludo, Thursday, 14 June 2018 10:39 (four days ago) Permalink

ハウス
Een bonafide klassieker, wellicht de oorsprong van weird Japan, die ik al jaren moest zien. Een avant-gardistische horrorfilm die werkelijk alles haalt uit de filmtechnologie circa 1977 met subliem knip en plakwerk, animaties, studiowerk en indrukwekkende geluidseffecten waarmee een ongegeneerd artificiële wereld wordt gecreëerd. Het spookhuis is bekend Japans terrein maar Nobuhiko Ōbayashi gooit er echt van alles tegenaan van kungfu tot afgehakt hoofd dat een vriendin in de billen bijt, van functioneel naakt tot een verrassend beeld van een ontploffende atoombom. Een sinistere verwijzing, zeker voor iemand die in Hiroshima werd geboren.

OMC, Saturday, 16 June 2018 19:54 (two days ago) Permalink

Hausu!

City on Fire
''Let me kill you in one shot!' Ze winden er geen doekjes om, die Hongkongers. Gated community, gated drums. Knal na knal. And bring those synthy saxes too... Een vrolijke rebelsheid heerst. Het verschil tussen een goede en een slechte knokfilm is voor mij nauwelijks te maken. Al het slechte wordt stiekem leuk; het leuke verknalt door het slechte. Lam & Lau. Louche staartjes sneuvelen achter Psycho-douchegordijnen. Verdachten blijken idioot handig met handboeien. De undercover-kern van het plot blijft hetzelfde. Alle Hongkong-films hadden als The Departed kunnen worden overgedaan. Iedere dag een IRT-affaire. Het geweld wordt goed hard getoond, geen Amerikaanse flauwigheid op dát vlak. Maar het plotje ontvouwt zich helaas met onhandige sprongetjes. Een paar minuten na een heist weet de inspector al dat precies zes gemaskerde overvallers exact 1.2 miljoen aan juwelen hebben gegapt. Dergelijke crimescenes worden afgewisseld met onwaarschijnlijk aanstellerige humor. Wanneer the two elements elkaar op een of andere manier kruisen, werkt het. Zo weet het hoofdpersonage (een dikke goofball cop) op geniale wijze extra snelheid te maken... via een roltrapleuning. Typisch. Geen goede film, but I would like to play in one. En het hele gedoe? Om een paar pistolen. (Okee, en een moord.) 'They killed, I packed.'

Fahrenheit 9/11
'I guess you can probably see where this is leading.' Wat doet deze documentaire alweer anachronistisch aan. Het komt door die Bush-haat. De weerzin die de man oproept, het lijkt bijna onwerkelijk, nu 'we' een nog grotere klootzak in het Witte Huis hebben. Ook een luie golfer trouwens. Hoeveel vreselijke presidenten kan een land aan voor het ten gronde gaat? Michael Moore voorspelde Trumps verkiezing correct – en met de rake redenen – maar dit is geen Roger and Me. Zijn polemiek blijft oppervlakkig, soms hypocriet hak op de tak. Van mij had ie de hele docu bij The House of Saud mogen postvatten. Net The Game of Thrones. Durfde hij soms niet? Even bij de ambassade drentelen en de politie staat alweer voor zijn neus. De regering Bush boog diep voor de Saoedi's, de oliemannetjes zijn overal, net als de zakelijke belangen. Twee 'feiten' die me bijblijven. Vlak ná 9/11 werden alle Bin Landens uit 'Murikah' gesmokkeld door de CIA. Zií moesten buiten schot blijven. En op een ander vlak: elke Amerikaanse president heeft tot diens dood recht op CIA briefings. Wat je daar allemaal mee kan! Zodra de Irak-oorlog uitbarst, wordt de docu rap minder. Coalition of the Willing, het klinkt zo prachtig koraniaans. Allemaal verdrongen, net als The Pet Goat. Nare tijden, oude tijden, maar geen andere. 'Thank you, now watch this drive.'

Ludo, Monday, 18 June 2018 06:51 (sixteen hours ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.