Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (eleven years ago) Permalink

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (eleven years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (eleven years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (eleven years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (eleven years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (eleven years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (eleven years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (eleven years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (eleven years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (eleven years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (eleven years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (eleven years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (eleven years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (eleven years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (eleven years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (eleven years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (eleven years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (eleven years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (eleven years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (eleven years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (eleven years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (eleven years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (eleven years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (eleven years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (eleven years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (eleven years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (eleven years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (eleven years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (eleven years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (eleven years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (eleven years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (eleven years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (eleven years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (eleven years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (eleven years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (eleven years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (eleven years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (eleven years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (eleven years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (eleven years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (eleven years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (eleven years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (eleven years ago) Permalink

Wildlife
'Did he say why he fired you?' Paul Dano debuteert als regisseur. Daarvan ook maar iets verwachten, neigt naar de voetbalmentaliteit: een goede speler moet een goede trainer zijn. (Een adagium dat in filmland gelukkig zelden in ere wordt gehouden.) Zoals zoveel regisserende acteurs schaamt Dano zich niet voor het tentoonstellen van zijn voorbeelden. In de eerste plaats Todd Haynes – alles ademt de tragische geslachtsgemeenschap der suburbia. Beter beviel me het camerawerk, met zorgvuldige shots die knipogen naar het oeuvre van John Huston. De mens gekleineerd in een grootse omgeving. De staat Montana schitterde recent ook al in Certain Women. Wildlife voert op die doodse plek een stel betuttelende en kibbelende ouders op. Hun mankind vormt het moeizame hart van de film. Een paradoxale puber, met een wijs voorhoofd en een domme blik. Vader Jake Gyllenhaal worstelt met het old boys network (hoe toepasselijk!) en met zijn springerige echtgenote Carey Mulligan. Zij is het die de film laat leven. Haynes had zich vast bedacht, en haar de hele film gegeven. Deze 'chute beauty' verdient onze sympathie en irriteert tegelijk. Alle geserreerde, bestudeerdheid van de boekadaptatie valt met haar weg. Valsheid, niet langer in geschrifte, maar in de brandende zin van het beeld. 'They call them the standing death.'

Zama
'Als we maar wat koude maanden hadden.' Europa in de wildernis, met de bekende trope(n) van mislukte decadentie. Een geradicaliseerde keeping up appearance. Zama en compagnie lopen met Kant-achtige pruiken door de Paraguyaanse jungle, wanneer ze niet per stoel worden rondgedragen. 'Miron!' Door de absurditeit, en de setting, dacht ik vlug aan Lucrecia Martel's mede-Argentijn Lisandro Alonso. Diens Jauja is verraderlijk goed blijven hangen. Hoofdpersoon Zama wil alleen maar weg (zwemmen), maar wordt gedwongen samen met zijn conquisitadors (pardon, corregidors) loco te gaan. Het nieuws loopt in de outback zelfs achter op de verpakking van Buenos Aires. Wat is nieuws überhaupt in dit grote Niets? 'Tijd verstrijkt niet zonder winter.' De indianen beweren afstammelingen van 'de Eersten' te zijn, niet van de inheemsen, maar van de eerste Spanjaarden! Martel toont het haast bewust saai, geïnspireerd door Glauber Rocha. De backgammon op tafel, een moedeloze pen in de hand. 'Een boek!? Maak kinderen, geen boeken.' Onmerkbaar, maar onomkeerbaar zakt Zama weg in Hopeloosheid. Het wachten is op de werkelijk fucked up shit. Die komt laat, te laat, maar hermetisch hard. Ik zou niet durven zeggen dat ik de film nú zo meeslepend vond, maar dikke kans dat ik 'm me jaren later stiekem toch nog herinner. 'Con gran pompa.'

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/96/Lucrecia_Martel_at_the_presentation_of_the_Audioteca_at_the_National_Library%2C_2015.jpg

Martel. 8-)

Ludo, Thursday, 24 January 2019 07:50 (four weeks ago) Permalink

下妻物語
Naar het schijnt de blijste film van Tetsuya Nakashima. Een soort hallucinatie van een tienermeisjesdrama, kawai-stijl. Kamikaze Girls begint als een wervelstorm van kleuren en geluid met een aantal memorabele beelden. Het absurde verhaal is lastig na te vertellen maar kent in ieder geval een aantal memorabele grappen als "Een buurt waar je in trainingspak werd geboren. En in trainingspak dood ging." (even uit mijn hoofd). Erg vermakelijk maar de film heeft wel een probleem om er een einde aan te breien. Desondanks een must voor de Japanofiel. Deed me qua innovatieve absurditeit enigszins denken aan The Tast of Tea uit hetzelfde jaar, ook met de glorieuze wipneus van Anna Tsuchiya (maar die landerige film is wel beter.) Oh ja, de kitten in het station, zo'n fraai staaltje terloopse magie.

OMC, Friday, 25 January 2019 22:41 (four weeks ago) Permalink

op de lijst.

Laissez Bronzer les Cadavres
'L'or!' Ieder land zijn eigen Tarantino, ik heb het al vaker gezegd. Ditmaal doen de Belgische Fransen mee, zonder dat er overigens erg veel Belgisch aan deze productie valt te ontwaren. Het blijft frappant hoeveel materiaal er nog altijd uit die shoot-out (citaat-out, Leone ironie!) in een postmodern knollenland valt te peuren. Jawel, Cadavres weet doodleuk origineel te zijn. (Net zoals Revenge dat recent ook al lukte.) Een stel verveelde criminelen schiet spionnetjes in schilderijen, om te oefenen voor gaatjes in hoofden. De filmmakers vermaken ons met close-up van close-ups. Voor het Oscar-waardig geluidsdesign doen ze eigenlijk hetzelfde. Hoe noem je dat? Een amplificatie van een amplificatie? De fik in de sigaar wordt zo een bosbrand. Met de (uiteraard late) intiteling, komt psychedelica de film binnen glinsteren. Een kunstige Morricone. Het grootste lustobject wordt gespeeld door Elina Löwensohn, een stoere keuze, want ja, ze is niet 'jong' meer. En toch, zonder morren, krachtig en prachtig. Het plot draait om gegapte goudstaven, maar komt uiteraard neer op afbladderend vertrouwen en het afknallen van elkander. Schurende pakken en schurende vrouwen. Het storyboard van de film verdient een graphic novel-uitgave. Brons besluit met een nieuwe betekenis aan de double cross. Het gouden kruisje. 'Trop symmetrique.'

Support the Girls
'Do you get like grabbed?' Soms heeft een regisseur ook gewoon pech, net zoals zijn personages. Bujalski blijft na Beeswax stappen zetten richting die grootse indie-klapper – maar dit keer is iemand hem net voor geweest. Met het succes van The Florida Project voelt Support The Girls toch als een kleine, doch aangename herhaling van trashy zetten. Bujalski portretteert de wereld van een 'Hooters'-bar. Met andere woorden: kakelende grieten, minstens zoveel Tangerine-drama – regel één, No Drama! – en zelfs een genderfluide trucker is aanwezig. De manager vormt echter, net als in The Florida Project, de ware ster hier. Regina Hall speelt de mater familias, en ze heeft bigass stress! De televisies én de baas doen moeilijk, ze wil scheiden van haar depri man, en tot overmaat van ramp heeft een van de girls een 'akkefietje.' Tijd voor Bulldozer-pop-actie. Typisch Bujalski, die actie komt dus nooit. Zoiets maakt van een schmaltzy feel good-genrefilm, een klein portret van het rare Murikah. Puriteins tot en met, en dan toch kunnen leven met een 'family bar'. Bujalski en zijn cast deconstrueren en destroyen die ellende met dubbel D. 'Moving away from boobs into butts.' Extra knipoog, de leegte in The Juice Spot (die naam!). Onze manager doet wat ze kan, maar zelfs een goede fee, leert het defaitisme kennen in zo'n context. 'The pictures are beautiful.'

Ludo, Monday, 28 January 2019 07:46 (three weeks ago) Permalink

Sharp Objects (miniserie)
Moordmysterie in enggeestig dorpje, sterke nadruk op vrouwen maar – indachtig James Baldwin het emancipatoire van het recht om een lul te zijn – niet noodzakelijkerwijs positief. Mysterieus door de constructie met droom- en waanbeelden, heen en weer zappend door de tijd zonder vervelend ingewikkeld te worden en hier en daar lekker gnarly body horror. Wel leuk dat mensen in deze serie muziek draaien, dat zie je niet zoveel and I can relate.

Blaka Skapoe, Monday, 28 January 2019 14:33 (three weeks ago) Permalink

op vinyl? :P

Ludo, Wednesday, 30 January 2019 07:32 (three weeks ago) Permalink

Ook ja, maar ik ben geen vinylfundie. ;)

Blaka Skapoe, Wednesday, 30 January 2019 08:04 (three weeks ago) Permalink

hardcore :D

Phantom Thread
'Let me collect myself for a moment.' Aanvankelijk zat ik niet te popelen. Weer dik twee uur aan Anderson-epos. Het kan niet kort he? Maar hij doet hier toch iets anders. Buiten Amerika – historischer, subtieler en vooral schuchter-erotisch met giftige weerhaakjes. In Europese snit maakt Anderson zijn meest coherente film in jaren. Een 'ding' is gebleven. Daniel Day-Lewis. Mager, strakke coupe, aristocratie plus verdrongen homoseksualiteit. Net Jeremy Irons. De mode-ontwerper leef, omringd door Biddy's en Pippa's, in een wacko weelderige wereld, die voor hem alleen, en door hem alleen geleid wordt. Of niet? Op de achtergrond heeft zus (Lesley Manville) de touwtjes in handen. Rond het halve uur gaan de high society dracula-mantels af, en arriveert het charmante Gevaar. Met een 'you always order the special'-scene om bij te smelten, stapt de kordate buitenwereld binnen. Vicky Krieps is een ontdekking van Garbo-allure. Zij prikt door de man van perfectie heen, en weigert Doornroosje te worden. Anderson leidt hun drietal-spel met vaste hand, en he zo goed (en dubbelzinnig) als The Favourite. De soundtrack van Greenwood vliegt in en uit verduisterde kamers. Tijdens de mooiste van alle scenes ligt Lewis aldaar te hallucineren. De bitterzoete vrede van kindse regressies. Een Back-Gammon. 'Are you here? Are you always here?'

The Man Who Killed Don Quixote
'Please don't let this be real.' Gilliam heeft het dan toch voor elkaar gekregen zijn vervloekte Cervantes-adaptie af te maken. Iedere cinefiel kent het drama uit Lost in La Mancha, de docu die vastlegde hoe de vorige poging ontspoorde. Dat past natuurlijk wel bij het meta-spel, en Gilliam besluit dan ook met een geinige zelf-referentie. 'This is the one month that they said it never rains.' Hij had er goed aan gedaan dat meta-niveau nog wat op te krikken. Hoofdrolspeler Adam Driver vindt in het begin een al gemaakte film. Zijn eigen, over hetzelfde onderwerp. Ik denk: dit is Gilliams kans om in voor-beeldige spiegelingen van verhaallagen, oud en nieuw (en docu!) te vermengen. Er komt bar weinig van terecht. Zelfs Driver lijkt uit vorm, of heeft gewoon geen komisch talent. Het zijn de stereotypen die hier over elkaar heen buitelen. In Spanje luiden constant de klokken, gaan de moslims (de Moren van nu) hun gang, om te zwijgen over rijke Russen. Leuk wordt het slechts op de momenten dat Gilliam zijn eigen machinaties inzet, een imaginarium waar fantasie feit wordt. Ook die Wizard of Oz-scene gaat echter al snel in de hens. Jammer, want de liefde voor het boek blijft zelfs in mislukking overduidelijk, maar dat wisten we al uit de docu. Het oorspronkelijke boek slaat hier slechts bruggen naar foute pleisterplaatsen. 'Every man for himself.'

Ludo, Thursday, 31 January 2019 07:51 (three weeks ago) Permalink

The Favorite
Toch even spieken wat Ludo er zo goed aan vond...want mwoah. Tot overmaat van ramp viel mijn jongste filmfanaat in slaap. Wel goed gedaan en zo, ik verveel me nooit bij dit soort aristocratisch/decadente intriges maar ik verwacht dan toch wel wat nieuws of wat complexiteit. Ik had echt het gevoel dat ik dit al tig keer heb gezien. Olivia Colman als de koningin is geweldig, maar Weisz (beetje cruisend op haar jukbeenderen) en met name Stone vond ik nou niet echt om met bioscoopstoelen te gaan smijten. Dat gedoe met die lensen vond ik ook vervelend. Aankleding dan weer helemaal top, net als dat gesluip door de gangen, paar goede grappen ook, maar persoonlijk hoogtepunt: de muziek. Dat is je brommende "wie zat daar toch de hele tijd op die piano te hameren" minimal waar ik erg gelukkig van wordt.

OMC, Thursday, 31 January 2019 17:21 (three weeks ago) Permalink

Gheh, not surprised dat ge de muziek in elk geval digt. Gert was ook lichtjes underwhelmed.

Ludo, Thursday, 31 January 2019 19:39 (three weeks ago) Permalink

他人の顔
Hiroshi Teshigahara, een echte Japanse New Wave koning (zie de klassieker Woman in the Dunes) presenteert een fraaie existentialistische parabel over een zakenman die verminkt raakt aan zijn gezicht. Doet zijn relatie geen goed. Gelukkig is er een experimentele Cronenberg-psychiater die hem een handje wil helpen en een realistisch masker voor hem regelt en dan is hij zomaar Tatsuya Nakadai! Altijd handig want mooie kop, maar de psychiater waarschuwt hem dat het masker hem zal veranderen, hij denkt van niet en begint een nieuw leven. Een prachtige verleidingsscène zorgt voor veel denkwerk bij de kijker en dat wordt nog versterkt in de laatste 20 minuten wanneer de film steeds meer op een broeierige nachtmerrie begint te lijken. Het vreemde subplot deed mijn hoofd extra tollen. Mooie zwart/wit-film, je weet wie de muziek maakte en nu moet ik nog eens flink marineren over deze Goffmaniaanse shizzle. Ergens schuurt het dicht tegen klassiek status aan maar ik moet bekennen dat het even duurde voordat ik er echt lekker in zat.

OMC, Friday, 1 February 2019 23:12 (three weeks ago) Permalink

oehh ik ga 'm imaginair laten, zo goed klinkt het :P

Hallelujah the Hills
'Watch the hole.' De Praagse lente bloeit in Amerika, jaren eerder, en nota bene met een Litouwer! Mekas en kornuiten slaan aan het apenkooien. Er is geen moment tijd voor rust, de boel begint in medias res en eindigt met een ferme klap. Ik kreeg van deze tombola duizend en een associaties, op dat vlak lijkt de film een concretisering van het regisseurs-bonnetje waarmee La muerte de un burócrata begint. Ook een film die van Chaplin en Keaton houdt. Een film die de spirit van de nouvellue vague tot in ieder hoekje van het frame belichaamd. Voeg daar een Jules en Jim-'plot' aan toe en je krijgt – blijkbaar! – een soort Cassavetes met jazz runs. Er worden volksliedjes gezongen, Don Quichoteske plannen uitgebroed, hommages aan David Wark Griffith gebracht. En dat alles met een puberaal provocatieve free jazz spirit. Hoe meer het ontspoorde, hoe vaker ik aan het fysieke oeuvre van Van Warmerdam ging denken. Hij zal de film vast wel kennen. Alhoewel.... 'I haven't seen a movie in ten days.' Net wanneer al die vrijheid, blijheid begint af te stompen – de daisies in de knop breken – is daar een plotse melancholie per clavecimbel. Dingen die niet verbazen: Mekas richtte tien jaar hiervoor al een filmtijdschrift op. De onnavolgbaar coole beeldgrapjes (teksten in allerlei talen) wezen de weg. 'Are you sure this is in position?'

Dogman
'L'incidente, l'incidente.' Gentleman en de vagebond. Op een 'pittoreske' winkel strip runt een hondsgoeie kerel met een hondengebit een honden-wasserrette. De Dogman noemt alle beesten 'amore'. In de grote mensenwereld kan hij niet van zich afbijten. De onderkruiper wordt meegezogen in handeltjes (en wandeltjes) te groot voor zijn vriendelijke ziel. Cokemen in gokhallen die bulderend zijn Buscemi-stemmetje negeren. Na zo'n setup kan de film twee kanten op. Wraak, of dat het eindelijk kerst wordt voor de hondenman. Helaas. Regisseur Garreone hinkt op twee pootjes. Twee voor de prijs van een. De eerste helft kijken we sobere, eenzame man-arthouse, in mindere fase twee – dikke spoiler – krijgen we arthouse met een man terug uit gevangenis (dus alsnog eenzaam). Ik vond het jammer dat een en ander niet in een klare lijn verteld kon worden. De beste momenten houden het simpel, op die heerlijk sjoemelige locatie. Hond + stofzuiger = lol. Onze man kan zelfs warmte in een vriezer vinden. Garreone arrangeert de basic gebeurtenissen (disco, knokken, eten) op een vaardige manier. De rest zou vanzelf moeten gaan. Dat valt – zeker in het licht van Garreone's loser-parel Reality – wat tegen. Er zijn allerlei galante manieren om bij een korte verhalen-twist te komen, maar we krijgen torture porn. 'Zet dan in elk geval de kraan aan.'

Ludo, Monday, 4 February 2019 07:46 (two weeks ago) Permalink

oehh ik ga 'm imaginair laten, zo goed klinkt het

Ik zou bijna hetzelfde zeggen over Hallelujah the Hills/ :)

Toch stiekem Wikipedia gecheckt om te kijken of Charlie Kaufman niet bezig is met een remake van The Face of Another. Hoeft natuurlijk niet van mij, maar ik moest er wel even aan denken tijdens de film.

OMC, Monday, 4 February 2019 08:06 (two weeks ago) Permalink

ah :D

ja, en wat betreft Hallelujah the Hills zou het misschien nog het wijst zijn ook. Tureluur-film :D

Ludo, Monday, 4 February 2019 11:45 (two weeks ago) Permalink

Dig!
Verrassend, een documentaire over rockbands die interessant, ik zou zelfs zeggen, spannend is. Maar wat had Ondi Timoner geluk toen ze besloot om twee bands met potentieel te filmen: aan de ene kant retrokickers Brain Jonestown Massacre (altijd onder mijn radar gevlogen) en aan de andere kant postmodernisten The Dandy Warhols. Vooral de zangers hebben een soort vreemde haat-liefde-verhouding die na verloop van tijd wat scheef begint te lopen (zodra The Dandy's aan populariteit beginnen te winnen). Courtney Taylor-Taylor is redelijk idolaat van enfant terrible Anton Newcombe die duidelijk uit is op zelf-sabotage van zijn carrière, iets waar Courtney duidelijk geen zin in heeft. En zo zie je mooi twee verschillende paden ontstaan. Het lijkt de Dandy's allemaal te zijn komen aanwaaien maar ik vond het eigenlijk best choquerend hoe weinig ze echt werden gepusht door hun platenmaatschappij (en dan is er opeens Vodaphone en blijkt ook dat ze veel populairder in Europa zijn dan in de V.S. wat ze daar vervolgens weer niet vertrouwen.) BJM ondertussen, vreemde band met echt wel een paar superirritante gasten naast Anton het "Genie", alleen die nar met tamboerijn lacht zich overal met verve doorheen, tot ook bij hem de besef toeslaat dat het allemaal voor niets is geweest. Wel een legendarisch gevecht op het podium in de Viper Room wanneer BJM voor industrie hotshots gaat spelen. En toch ook een band die openstaat voor het onvoorspelbare en daardoor in een eigen universum leeft.

OMC, Wednesday, 6 February 2019 22:05 (two weeks ago) Permalink

ahh cool, nooit geweten dat ze uberhaupt 'gerelateerd' waren.

Cam
'You guys are the best room ever.' De bizarre wereld van de camshow. Japans in pseudo-intimiteit. Een meisje wordt omgeven door mannen die in de chatbox-fase zijn blijven steken. Het lijkt wattig, bijna wollig, totdat juist die nepheid gevaar blijkt op te leveren. De camgirl moet het immers zonder 'pimp' stellen, erger nog, ze staat solo mio tegenover een swarm intelligence. Een enkele geile john is makkelijker te handlen dan honderd rukkende nerds. Ik hoopte op een volledige film vanuit het pc-perspectief, als een adult variatie op Den Skyldige. Jammer genoeg verlaat het scenario op zijn tijd toch de eenzame kamer(tjes). Niettemin blijft deze Netflix-productie zowaar een keer behoorlijk hardcore. De dood en de erotiek voeren hun dans op, het aloude thema van giallo (en Wim Gijsen) in een Ulrich Seidl-jasje. De Suicide Girls hebben nu hun adaptatie. 'You look beautiful, even covered in blood.' Akelig standaard is wel de opzichtige moeder-problematiek. Voor de muzieknerds en cinefielen verdiept de zaak zich gelukkig aardig in de twee helft. Er zit zelfs een Boards of Canada-grap in. ('Orange.. Orange? Oraaange!') Kafka, de eenzame Felice-fan, komt om de hoek piepen. Twee doppels in een spiegelpaleis. Filosofischer dan de makers zelf trekken, maar ja, er wordt hier al genoeg getrokken, uiteraard. Dit is geen Her. 'Can you go blind from bubbles?'

Dawson City Frozen Time
'Lengths of film lying thither and yon.' Urenlange liefde voor het beeld, stilstaand en bewegend. Met als 'smoes' de goudkoorts in Klondike, Heeft goud eigenlijk een praktisch nut buiten decoratie? Het levert film-manna op in elk geval. Bill Morrison werkt in de serene, ook wat slome stijl van Ken Burns. Urenlang zweeft Morrison door het verleden van een verloren stad. Geen voice-over, een dappere en aangename keuze. Slechts Julianne Barwick-achtige muziek en tussentitels begeleiden de kijker langs de cruciale vondst. Dozen vol filmgoud, op de bodem van een verlaten zwembad. De tijd heeft prachtige glitches in het materiaal gekerfd. Pollockiaans expressionisme geeft de films mysterieuze rafelranden en open plekken. Het werkt al snel hypnotiserend. Er zijn met die filmbeelden eindeloze reeksen aan verhalen te maken. Van de wereld in het groot (Alexander Berkman, Judge Landis) tot Klondike in het klein (de appelman, de indiaan). Hoewel de docu een half uur korter had gemoeten, valt de wetenschappelijke volledigheid ook te waarderen. Tijd is snel en langzaam tegelijkertijd. Voor wie geduld heeft komen alle lijnen bij elkaar. Zou Morrison alle 300+ aan gevonden film-reels hebben weten te gebruiken? Dat leek me nou leuk, eindigen met: You have seen snippets from everything. 'What days they were while they lasted.'

Ludo, Thursday, 7 February 2019 07:50 (two weeks ago) Permalink

re: Dig! Ken BJM ook niet maar zag Newcombe laatst in de Berlijn aflevering van Bourdain's Parts Unknown voorbij komen. Wat een vermoeiende gast is dat. Super sociaal in eigen kring maar de interviews waren tenenkrommend. Hij was in alles de eerste en contemporaine artiesten zijn vrijwel zonder uitzondering watered down sellouts. En vroeger was alles beter enzo. Zelf-sabotage, yep. Maar wel een robuust arbeidsethos.

willem, Thursday, 7 February 2019 10:20 (two weeks ago) Permalink

zag Newcombe laatst in de Berlijn aflevering van Bourdain's Parts Unknown voorbij komen.

Ha! Verrassend. Hij zal er ondertussen niet coherenter op zijn geworden, maar inderdaad een indrukwekkende discografie inmiddels.

Ik kwam trouwens op die documentaire door deze zeer vermakelijke terugblik van Mr. Dandy op hun eigen werk waar hij wat kanttekeningen plaatst bij de film. Denk nu "Mwoah, gast je deed de voice-over". Bovendien komen ze er zelf helemaal niet zo slecht van af als hij lijkt te denken.

OMC, Thursday, 7 February 2019 13:14 (two weeks ago) Permalink

https://maryrizza.com/wp-content/uploads/2017/11/snsm5.jpg

RIP Albert Finney, proost op een fraai leven.

Ludo, Friday, 8 February 2019 15:37 (two weeks ago) Permalink

Frequencies
Originele en zeer bevreemdende sciencefictionfilm over taal, intelligentie, vrije wil ipv ruimteschepen. Lastig na te vertellen want complex en de film heeft ook iets van een zachtaardige droom. Lekker compromisloos wat prijzenswaardig is, maar als ideeënfilm ook erg afstandelijk. Lijkt naar een wat brave conclusie te bewegen maar dan breekt pas het perspectief van een derde personage aan die er nog een filosofische laag overheen legt van het type Grote Vragen. Hoe dan ook, qua stijl, spel met realiteit en verhaallijn echt een film die het product is van de laatste 10-15 jaar.

OMC, Friday, 8 February 2019 23:46 (two weeks ago) Permalink

moet gniffelen dat die film volgens IMDb OXV: The Manual heet. Waarschijnlijk zeiden de producers net op tijd.. Jongens het is al niet zo'n makkelijke film :P

Ludo, Saturday, 9 February 2019 07:51 (one week ago) Permalink

Ha,ha. Is wel zo. Ergens wel een intrigerende titel.

OMC, Saturday, 9 February 2019 13:46 (one week ago) Permalink

Un homme qui dort
Wat ontdekking. Kreeg deze film uit 1974 via-via doorgespeeld. Ging er gewoon voor maar zag meteen de naam Georges Perec bij de aankondiging (verfilming van, plus script) dus ik ging er goed voor zitten. Volgende verrassing, vanuit bepaalde hoeken lijkt de hoofdpersoon verdacht op...mij. En hij studeert sociologie! Wat volgt is een hypnotisch verhaal van een man die zich afsluit van de maatschappij en zijn leven wel haas zenachtig reduceert tot een routine van dezelfde maaltijd, flipperen, bioscoopbezoek en lange wandelingen door Parijs. Inclusief 10.000 Gauloises sans filtre. Ik dacht nog dit wordt wellicht afzien met zo'n voice over, maar ja Perec at the controls dus een stroom van pure poetica. Is ook nog eens subliem gefilmd met heerlijk lange shots, de Eiffeltoren die lijkt te verdwijnen! En de soundtrack: fantastische drones die precies getimed opzwellen met in een climax een soort Stockhausachtige zang. Zo goed dat ik bijna denk dat ik de film heb gedroomd.

OMC, Saturday, 9 February 2019 23:45 (one week ago) Permalink

"een ontdekking" vanzelfsprekend, ik struikel over mijn enthousiasme. :)

OMC, Saturday, 9 February 2019 23:47 (one week ago) Permalink

oh wow inderdaad. Het Leven, een Handleiding staat al in de kast klaar, dus deze moet in het voorjaar ook nog wel mee kunnen

Ludo, Sunday, 10 February 2019 07:34 (one week ago) Permalink

Als je lokale bioscoop hem niet draait moet je maar even een bericht sturen.

Het verbaast me wel dat die film niet tot het Canon der Fransche Cinema behoort. Maar ook wel mooi misschien.
Nog een paar observaties: na al die jaren had ik het niet verwacht maar ik ga toch nog steeds hard op het charisma van Parijs zoals het hier weer wordt gepresenteerd. Wat de film ook duidelijk maakt is hoe ingesleten de theatrale conventies zijn in cinema, bijvoorbeeld in de manier waarop een verhaal wordt gestructureerd, en hoe weinig daar eigenlijk nog van wordt afgeweken terwijl het helemaal niet minder inleving of catharsis hoeft op te leveren. Perec regisseerde trouwens later zelf nog een mooie film, waar het personage gewoon helemaal afwezig is.

OMC, Sunday, 10 February 2019 09:23 (one week ago) Permalink

waar het personage gewoon helemaal afwezig is.

ieder personage? het hoofdpersonage? of de man die slaapt :P

Ludo, Sunday, 10 February 2019 18:50 (one week ago) Permalink

Ja, hij vertelt een autobiografisch verhaal en de beelden van de stad en zijn werkkamer vormen een soort tweede spoor. Les lieux d’une fugue.

OMC, Sunday, 10 February 2019 19:30 (one week ago) Permalink

:-)

cool, en meteen openen met kaarten in Technicolor (cf. Varda's Cleo)

ik verjaarde, dus maar 1 film gezien.

Suspiria
'No no it's ok, let's face this.' Duurden die giallo's niet altijd ultrakort? Halverwege erachter komen dat het budget op is, dat lijkt me de mindset bij uitstek. In deze remake gaat dat anders, vele malen grootser, krankzinnig ambitieus zelfs. Gelukkig wordt er voor de lol wel wat gedubt – of fantaseerde ik dat nou? – in elk geval gooit men een zwik talen in de europudding, wordt er lekker bruusk ge-edit, en loopt er ook nog een zij-lijntje met nazi-ellende. 'Laufende setzung'. Het gaat echter om die balletschool, waar wordt gestorven en geleden. Onwaarschijnlijk fysiek, totdat er van de meisjes niets meer dan een hoopje mens overblijft. Ja, halverwege begint de warrige waanzin te werken, en wordt Takeshi Miike gekanaliseerd. Met gestrekt been door de grenzen van Black Swan (in wezen ook al een remake). Een knoop wordt een moment een ferme tepel, de oude vrouwen-angst laait op. De 'coven' keert zich tegen hun verlepte, leeggelopen zelf, dat wat ze ooit waren. 'A Markos Company special'. Soms kon ik de meisjes niet uit elkaar houden (maar ja hun lot is toch hetzelfde...) Een dubbele dansscène vormt de culminatie, op de huid gehuld in striemen bloed. 'It is happening' En hoe. Thom Yorke zingt als een oud wijf, bloedrood leven stijgt op. Huiveringwekkender dan Hereditary, origineler ook, en dat als remake. 'We need to get you in the air.'

Ludo, Monday, 11 February 2019 07:51 (one week ago) Permalink

De Helleveeg
Drama in Brabant, redelijk geslaagd.

Fyre Fraud & Fyre
Twee docu's over hetzelfde onderwerp. Vullen mekaar wel aan, het wat sensationalistische Fyre en de meer gedegen Fyre Fraud. Samen krijg je wel een aardig beeld.

Cargo
De goeie deze keer. Een aardige zombiefilm met een Aboriginal touch.

Eighth Grade
Jonge vlogster heeft goed advies maar moet het zelf nog allemaal testen. Haar wat knullige vader zorgt voor een hoop awkward momenten. Heb zelf geen kinderen en soms krijg je beetje jeuk van de Borsatosentimentaliteit die daarbij lijkt te horen, maar hier gaat het goed. Lieve film.

Blaka Skapoe, Monday, 11 February 2019 10:35 (one week ago) Permalink

die gozer die Fyre organiseerde, had ie nog wat met die docu's te maken, want ik zie plots een manier om schulden af te lossen via die docu-omweg :P

Ludo, Monday, 11 February 2019 11:57 (one week ago) Permalink

Ja, hij is betaald voor de Fyre Fraud begreep ik. En daar komt hij dan braaf opdraven voor een interview (heb ik begrepen).

OMC, Monday, 11 February 2019 12:17 (one week ago) Permalink

Ja, hij wordt geïnterviewd in Fyre Fraud.

Blaka Skapoe, Monday, 11 February 2019 12:34 (one week ago) Permalink

ah :-)

Ludo, Monday, 11 February 2019 20:37 (one week ago) Permalink

Der Hauptmann
'Was zum Teufel geht hier vor?' WF Hermans, kom er maar in. Die laatste weken der decadentie in het stervende Derde Rijk, ze zijn een toppunt van nihilisme, van vuile schijn. Bezien vanuit een Duitse soldaat – nergens een gezicht van een geallieerde te zien – geeft dat toch weer een nieuw perspectief. Der Hauptmann heeft op zichzelf een klassieke vorm. De zwart-wit beelden vond ik zelfs wat al te chique gefilmd (denk Cold War), met een enkel kleurmomentje ter compensatie. De inhoud doet het hem hier dus. Een gestoord fin de siècle in een enkele aprilmaand. Op de klanken van Thierry Marichals trompet smeert een Duits soldaatje hem, hij vindt een chique uniform, en trekt het aan. De kleren maken de hoofdman. Geloven te zijn wie je níet bent, de oorlog die met je op de loop gaat. Meer en meer gaat de arme jongen in zijn damoklesiaanse waanbeeld geloven, zijn acacia's-dromen. Eindelijk kan hij zelf commanderen en terreur zaaien. Op een krankzinnige manier bleef ik nog lange tijd 'rooten' voor de sukkelaar, terwijl zijn weg bezaaid raakt met lijken. De titel verschijnt heel stoer pas na 24 minuten in heavy metal-kleuren en typografie. De film lijkt dan een soort Lina Wertmuller-'komedie', zo zwart als het uniform. Pas in een 'lager' wordt het al te schril en schrijnend. Het schieten komt voor de moraal. 'Dan haal ik de Hauptmann uit de drek.'

Widows
'I don't think they have gravediggers anymore.' Widows stort in zo'n hoog tempo, zoveel bizarre juxtaposities over de kijker heen, dat ik ging vermoeden dat de regisseur van Crash erachter zat. Geen goed teken voor het geboden niveau. De crash course van plot-opties ontvouwt zich uiteindelijk tot politiek melodrama, een heist en sheist-film waarin onder- en bovenwereld weer eens diffuus begrensd blijken. The Wire kon daar op serie-lengte in Boston aardige dingen mee doen, maar hier in Chicago voelt het ondanks alle overcompensatie leeg. 'Dollar signs and empty promises'. Ik verwacht meer van Steve McQueen, want hij is de regisseur. De Brit lijkt gevangen door de wanen van de dag. Amerikaanse wanen. Hij tikt braaf alle Twitter-relletjes aan. Three vrouwen, drie weduwen, drie etniciteit. Ik kan de pitch van ver zien aankomen. Jammer genoeg zijn vooral de mannelijke aangevers (Colin Farrell, Liam Neeson) uit vorm. Misschien had McQueen dan toch geen Britten mee moeten nemen. Voeg daar twists van Batman-niveau aan toe, en je hebt een film die wisselt tussen doorzichtigheden en ongeloofwaardigheden. Kan een scenario zonder moraal een land zonder moraal aanklagen? Dit keer niet. Een doorwrochte, doch verwrongen implosie. Vrouwen zijn goed, politici slecht, mmkay. 'I'm here with a few questions.'

Ludo, Thursday, 14 February 2019 07:51 (one week ago) Permalink

Gna, gna, mooie take-down van Widows (niet dat ik die gezien heb). Ik twijfel nog een beetje over Der Hauptmann, maar zet hem maar voor de zekerheid op de lijst.

OMC, Thursday, 14 February 2019 08:25 (one week ago) Permalink

op 6 in Gert's jaarlijst.

zo'n beetje zodra de bommen gingen vallen, geloofde ik het wel, misschien toch 3.5 ster (en dat is in Ludo's ratings 'goed')

Ludo, Thursday, 14 February 2019 11:03 (one week ago) Permalink

楢山節考
Moeilijk geval deze Palme d'Or-winnaar uit 1983. Het sneeuwt in de bergen en je weet eigenlijk meteen: dit wordt een vier seizoenen-film. Al snel begint het te dooien en verschijnen de dieren in de prachtig gefilmde natuur. De mensen, ondertussen, lijken weinig te verschillen van hun medebewoners. De oude moeder van een familie moet volgens de traditie op haar 70ste de berg in worden gedragen als een soort euthanasie. Tot die tijd regelt ze nog van alles voor haar zoons en geeft ze haar schoondochter een exclusieve tip waar ze het best vissen kan vangen. Toch vond ik de eerste helft wat warrig, maar dan moet ma echt op pad, gedragen door haar oudste zoon en dat is wel heel mooi woordeloos gedaan. En grimmig. Aparte film (wel een hele zit met zijn 130 minuten speelduur.)

OMC, Friday, 15 February 2019 22:58 (one week ago) Permalink

아가씨
Een van de betere films van provocateur Park Chan-wook. Zo strak als Sympathy for Lady Vengeance zal het waarschijnlijk nooit meer worden, zeker niet als je voor de bijna 3-uur durende Koreaanse extended version kiest, die toch lekker wegkijkt. Eerst deel is echt waanzinnig goed, met een prachtige setting en een verhaal wat lekker onvoorspelbaar verloopt. De sadistische trekjes zijn er nog steeds maar toch veel meer gesublimeerd (pas op het einde houdt hij niet meer en zelfs dan is het vrij tam vergeleken met vroeger werk). Bevalt me toch beter, die dreiging die nooit echt losbarst. Geile film ook, wel erg in de tijdsgeest, maar ik ga niet klagen. Niet een film die achteraf veel denkwerk vergt, maar je tijdens het kijken grotendeels betovert (ten minste tot het perspectiefverwisselspel, waar ik langzamerhand op uitgekeken raak.)

OMC, Saturday, 16 February 2019 22:52 (six days ago) Permalink

The Handmaiden dus.

OMC, Saturday, 16 February 2019 22:55 (six days ago) Permalink

Aterrados (Terrified)
Op Facebook waren de meningen verdeeld maar deze shit vind ik gewoon spooky. Geesten enzo. Narratief, CGI, het deert me niet. De heftigste scene knikkereren ze er al vroeg uit, maar meerdere kippenvelmomenten.

Russian Doll
Soort Ground Hog's Day deze serie. Gedragen door leuke hoofdrolspelers en wat erg toffe ideeën/existentiële bespiegelingen (van de secret word "Jodorowski's Dune" tot bespiegelingen over of "gezien" worden bestaan is wat me deed denken aan een stuk over esoterische islam van Tom Cheetham wat ik moet opsnorren) in korte afleveringen die op een of andere manier altijd lekker vlot consumeren.

Trigger Warning met Killer Mike
Lekker out of the box met rapper Killer Mike. Vrij radicale ideeën, zij het binnen de Amerikaanse consumptielijntjes, worden uitgevoerd met de nodige humor.

Blaka Skapoe, Sunday, 17 February 2019 16:15 (five days ago) Permalink

en minste tot het perspectiefverwisselspel, waar ik langzamerhand op uitgekeken raak.

so true.

Cash on Demand
'Banking is one of the few dignified businesses in the world.' Het zal een Hammer-trademark zijn, want ook deze film opent weer uitstekend. Sereen en mysterieus dwaalt de camera de gangen door. Een langzame kluisgang langs alle bankstadia. In minor works zoals deze, valt goed te zien hoe groot de invloed van maestro Hitchcock is geweest. Hoe Brits hij bleef. Goofy humor, vilein klassenbesef, en ondertussen onder de huid kruipen. De medewerkers van de bank around the corner vitten en dollen, tot een mysterieuze 'security expert' verschijnt. Het scenario is gebaseerd op een toneelstuk, dus zijn er hopen dialogen. Men neemt elkaar de maat, van binnen en van buiten. Parkeerproblemen blijken van alle tijden. Het masterplan voltrekt zich intussen met een bestudeerde ironie. In de Nederlandse remake zou Loe de Jong nog van nut kunnen zijn, voor het vullen van de koffers. De vileine villain Morell lijkt op Burt Lancaster en leeft zich uit. Mij gingen zijn double entendres (als dat het juiste woord is!) vervelen. In feite vormt alles wat hij zegt een schurkengrap over het hoofd van de personages richting de kijker. Bonuspunten nog wel voor het real time-gehalte van de heist. Dat gaat ook makkelijk in Brittenland. Iedereen zet de klokken gelijk, wachtend op de exit. 'Professional ethics prevent me from disclosing that information.'

The Deadly Invention
'Ga je je nieuwe huis zo snel verwoesten?' Hoe 'visueler' de film, hoe minder nut het lijkt te hebben daar iets tekstigs over te produceren. Karel Zeman is de twintigste-eeuwse knutselmaestro, de man die alles maken kan. Hij deed Munchhausen, hij deed de middeleeuwen van Jester's Tale, en hier de fabuleuze wereld van Jules Verne. Hoe logisch. (En Verne kon dat blijkbaar wel, het visuele fabuleren.) The Deadly Invention lijkt een compendium van verschillende verhalen ineen, verschillende sferen eigenlijk. Bovenwater, onderwater, altijd op pad. Het heeft wat van Kuifje. Bommen en granaten, en stoere kapiteins – hier aan de verkeerde kant van de lijn. Typisch Zeman zijn momenten zoals de volgende: de kapitein sneakt zich naar binnen, als echt mens in een 'echt' decor. Maar Zeman maakt van het muurtje dan toch maar een papiertje. Gewoon, omdat het kan. Later worden er gaten in geschoten. Genieten kan ook dankzij de vele verbluffende onderwaterscenes. Cocteau-esk spiegelend, en dan bedoel ik de avant-garde Cocteau! Van alle Zeman-films die ik ken, is Deadly Invention de minst hermetische, soms wordt het zelfs wat te makkelijk, door de voice-over. Maar dan zien we plots een knutselfilm in een knutselfilm voor extra verhaaljolijt, en dan klopt het allemaal. Bekijk het maar. 'En de professor!? Die kan ons niet helpen.'

Ludo, Monday, 18 February 2019 07:45 (four days ago) Permalink

Climax
Zal meteen maar toegeven dat ik hiervoor nog nooit een film van Noé had gezien, leek me altijd een petit provocateur français. Maar ja, ik zag wat namen van de soundrack. Pfff, dat moest ik wel even op volume horen. Inderdaad een van de beste soundtracks ooit, klassieker na klassieker, met nog wat extra werk van Bangalter op de beuktour. Mooiste toch wel meteen in het begin Cerrone's 'Supernature' met bijhorende dans, later 'Windowlicker' met een van de dansers die er helemaal als een soort Afrikaanse alien in opgaat. Het verhaal slaat helemaal nergens op. Een groep dansers gaat in een oud schoolgebouw repeteren en een beetje chillen, iemand heeft LSD in de punch gedaan en aangezien echt iedereen supervervelend is kunnen ze het niet aan waardoor een soort collectieve bad trip ontstaat. En dat was dat.

OMC, Tuesday, 19 February 2019 22:56 (three days ago) Permalink

Ik vind Noé altijd een aanval on the senses is wat dan nog wel z'n merites heeft, maar uiteindelijk is het geheel magertjes. Into The Void had een kinderlijk idee over spiritualiteit en bij Love dacht ik halverwege, yeah yeah, I get the picture. En mixed feelings Maggot Brain bij het triootje, de enige opwindende sexscene maar ik ken Maggot Brain te goed voor een recontextualisering.

Blaka Skapoe, Wednesday, 20 February 2019 08:43 (two days ago) Permalink

Into the Void was niet onaardig, fabelachtig om te zien, maar ergens ook wel cliche. Love kan ik me niets van herinneren, en voor Climax pas ik dan ook maar, geloof ik.

Ludo, Wednesday, 20 February 2019 11:48 (two days ago) Permalink

Prima film als je een Cineville-pas hebt en feeling hebt met de muziek. Anders gewoon over een tijd op YouTube even zoeken op "Climax dance scenes".

OMC, Wednesday, 20 February 2019 15:13 (two days ago) Permalink

Western
'Waar ben je naar op zoek?' Er zit een scene in Toni Erdmann, waar 'Toni' en zijn dochter op een Roemeens olieveld (of zo iets) een kijkje 'achter de schermen' gaan nemen. Die scene, dat is Western de hele tijd, en wij zijn het die toekijken. In Bulgarije werken een stel Duitsers aan een waterkracht-centrale, althans, dat is de bedoeling. Ze wachten vooral, op materiaal, op water, op Lebenszeichen. Hoofdpersoon Meinhardt lijkt op Wim Gijsen. Volle haardos, borstelsnor, tanig-getekend lijf, omgeven door een wolk van sigaretten en melancholie. Van de crew mengt hij zich als enige – eerst onder de dieren en dan onder de mensen. Dwalend door de outback. Western is een zomerfilm, een volledig buiten-film. Buiten de tijd, buiten bezigheden. 'Met raki kunnen we geen beton mengen'. In het dorp spreekt men alle talen der onbegrip. Elke toenadering zorgt ook weer voor een verwijdering. Elke onverstandige (en onverstaanbare) dialoog wordt projectie, zelfpraat op het ritme van de sprinkhanen. 'Je zegt iets treurigs'. De dwaler verdwaalt. Hij heeft een doel nodig, iets om voor te leven. En het sterke aan Western is, dat het scenario geen moment suggereert dat hij die ter plekke zal vinden. Ik zag eigenlijk maar een foutje. Dat onze held de jongere vrouw neukt, in plaats van de stille begripvolle, maar... dat zou Gijsen ook doen. 'Ik ken je dromen niet.'

The Endless
'I think I see what you're doing.' Je mag dit liefdevolle nerd-project met recht loopy noemen. Regisseurs Benson & Moorhead zijn helaas geen broers, maar ze spelen ze wel, in een cultfilm over cults – een caleidoscopisch Boards of Canada-mysterie. De twee ontsnappelingen keren terug naar de sekte ('commune') waar ze opgroeiden. 'They were our family'. Van mij had de reis ernaartoe nog veel langer mogen duren, maar het scenario heeft andere verrassingen in petto. Het script smijt toch al een fragmentatiebom van genre-tropes in het gezicht van de kijker, een roadmovie erbij was er teveel aan geweest. Ter plekke gearriveerd in het Myst-land lijkt de tijd te hebben stilgestaan. De misfits en gekken vermaken zich nochtans prima. Een Bjorn van de Doelen look-a-like brouwt het bier, een ander doet kaarttrucjes, en (bijna) allemaal lachen ze als mormonen. 'Do you hear music?' De theologische discussies deden me aan een ironische opmerking van Simon Vinkenoog denken. Waarom al dat gezoek en moeilijk doen? Houdt het toch gewoon bij Christus. Maar dan neemt de film een bruuske afslag. Plots een nieuw plot, beyond reason(s). Alles gaaat hier op gevoel, soms op het amateuristische af, maar dat is ook wel zo charmant, als een kapotte sample. Two men on a boat dobberend door de oneindigheid. Twin Peaks zonder budget. 'Don't be weird dude, come on in.'

Ludo, Thursday, 21 February 2019 07:51 (yesterday) Permalink

Oeh, krijg nu extra zin in The Endless (ergens kansloos rond positie 135 op de kijklijst, even een duwtje omhoog geven.)

OMC, Thursday, 21 February 2019 08:01 (yesterday) Permalink

En eigenlijk dan ook (eerst) Resolution.

Blaka Skapoe, Thursday, 21 February 2019 08:15 (yesterday) Permalink

ja dat was ik (dus) ook vergeten. Had het kunnen weten als ik VOORAF deze draad had gecheckt.

nu zal ik die volgend jaar maar kijken dannn.

overigens vroeg ik me tijdens de film af wat Gareth Edwards (van het fraaie Monsters) uitspookt tegenwoordig. Maar die heeft dus daarna Godzilla en een of andere Star Wars geregisseerd :(

Ludo, Thursday, 21 February 2019 11:02 (yesterday) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.