Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (fifteen years ago) link

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (fifteen years ago) link

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (fifteen years ago) link

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (fifteen years ago) link

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (fifteen years ago) link

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (fifteen years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (fifteen years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (fifteen years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (fifteen years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (fifteen years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (fifteen years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (fifteen years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (fifteen years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (fifteen years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (fifteen years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (fifteen years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (fifteen years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (fifteen years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (fifteen years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (fifteen years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (fifteen years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (fifteen years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (fifteen years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (fifteen years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (fifteen years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (fifteen years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (fifteen years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (fifteen years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (fifteen years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (fifteen years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (fifteen years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (fifteen years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (fifteen years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (fifteen years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (fifteen years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (fifteen years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (fifteen years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (fifteen years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (fifteen years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (fifteen years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (fifteen years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (fifteen years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (fifteen years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (fifteen years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (fifteen years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (fifteen years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (fifteen years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (fifteen years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (fifteen years ago) link

Anima Persa
Venetië, decadentie. De tiener Tino logeert bij zijn oom en tante terwijl hij kunstlessen volgt. De inleidende vaart door de kanalen zet de sfeer meteen neer, vergane glorie op zijn best. En dan het huis! Daar moet wel iets niet pluis zijn. Dat wordt heel mooi en traag ontrafeld tot een fraaie, trieste climax. Je zou het ambient horror kunnen noemen, al gaat het eigenlijk om de neergang van de Europese aristocratie. Vittorio Gassman is weer op en top het mannetje, wat een pakken en jassen, en natuurlijk onuitstaanbaar als charismatische antimodernist. Zijn half-ziekelijke vrouw (Deneuve) kan daar natuurlijk nooit tegenop. Mooie film die optimaal gebruik maakt van het jaren zeventig Venetië dat bijna verlaten lijkt.

OMC, Friday, 29 July 2022 21:59 (two months ago) link

Poelmo, 'IK WIL NAAR ALbANIE!11', nog jaren in ons VPRO-gids-gezin geroepen en geciteerd.

ware films Spotify playlists dan zou een Venetie lijst vast fantastisch zijn. (En vrij horrorig vol rotting)

Beijing Watermelon
Bestaat er een eerzamer beroep dan groenteman? Vroeg opstaan voor gezonde waren. In Beijing Watermelon raakt een sappelende groenteboer bevangen door het 'China Virus'. Zijn lieve vrouw geeft – tot haar eigen afgrijzen – de voorzet. Terwijl de winkel verwelkt, helpt hij expat students. Zij vormen zo samen het door mij altijd gesmaakte 'The Assistant'-motief. De vriendelijke indringer in een winkel. Er wordt gezongen en gedanst, maar altijd met een grimmige ondertoon van geopolitiek en zelfvervreemding. 'We moeten levendiger zijn.' Heerlijke film.

Ludo, Wednesday, 3 August 2022 06:27 (two months ago) link

Ja, die “Albanië” is er wel eentje ja.

Damien: Omen II
Verwachtte er weinig van, want sequel, maar dat vooroordeel wordt wel gelogenstraft. Uitstekende horror.

La novia ensangrentada (The Blood Spattered Bride)
Hier had ik eigenlijk ook te lage verwachtingen van, door alle euro-sleaze. Maar een feministische boodschap is bepaald niet gangbaar in dat genre natuurlijk. Wellicht door de arthouse-achtergrond van regisseur Vicente Aranda.

De uskyldige (The Innocents)
Noorse paranormale horror, zonder landschapsporno deze keer. Beetje Låt den rätte komma in-energy met een dikke pluim voor de vier kinderen die de film dragen.

うずまき (Spiral)
Spiralen dus. Ergens geen spannend uitgangspunt maar net als die film over dat haar (Exte van Sion Sono) weten ze er in Japan toch wel weer iets van te maken. Beetje mal ook wel, met wat cartooneske trekjes hier en daar.

Philadelphia
Ergens in de nineties wel gezien natuurlijk dus toch nog maar eens gekeken. Al worden de homofoben toch een beetje uit de wind gehouden door een gebrek aan intimiteit tussen de mannen en het schijnbare begrip voor onhebbelijkheden van de counsellor, maar toch indrukwekkend.

Dead Ringers
Nog zo eentje die ik al heel lang geleden wel eens gezien heb maar nu, een paar duizend films later, een interessante revisit is, zo met een (deel van zijn) body of work achter de kiezen. De Phlippen is qua films wel een van de interessantere Zomergasten (ben tws ook niet zo bitter over haar verhaal daar, meer dat die Abbring weer eens teleurstelde).

Blaka Skapoe, Wednesday, 3 August 2022 15:55 (two months ago) link

Ja, die “Albanië” is er wel eentje ja.

En “Timing”, kan dat woord niet horen zonder die drie zien zitten te ouwehoeren bij een vergiet spaghetti.

Blaka Skapoe, Wednesday, 3 August 2022 16:23 (two months ago) link

Spiral. Oh van die vieze manga. Misschien kan ik een van mijn dochters daar in meekrijgen.

Ik heb Dead Ringers opgenomen, is ook lang geleden voor mij. Zag wel even haar praatje erbij, dacht "nu gaan we het krijgen" maar het kwam niet veel verder dan "ik heb ook een zus" (verder is dat programma gewoon vaak te saai.)

OMC, Wednesday, 3 August 2022 19:24 (two months ago) link

Ja, die breakdown was magertjes. Maar Abbring komt ook nooit verder dan “…weird!”…

Blaka Skapoe, Wednesday, 3 August 2022 20:12 (two months ago) link

ماهی و گربه (Cat and Fish)
Toch weer die Iraniërs die met een bijzondere one-take take op een slasher komen. Eigenlijk blijft de horror suggestie en die ene take zou je ook suggestie kunnen noemen, want het is een soort loop … en forking paths … Het is wat lang (bijna tweeëneenhalf uur) en de beeldkwaliteit houdt niet over maar het idee en de ontwikkelingen blijven rondspoken na de film.

American Carnage
Verwachtte een zombieding, eigenlijk alleen op de titel, maar het begint behoorlijk politiek over immigratie en “illegalen”. Maar uiteindelijk komt er nog wel horror. Niet opzienbarend maar door de sympathieke leads prima popcorn.

Blaka Skapoe, Friday, 5 August 2022 12:08 (two months ago) link

Hugo och Josefin
"Ik ben alleen."
"En wie niet, denk je?"
Zweedse kinderfilm uit 1967. De zomerse idylle in karakteristieke kleuren gefilmd. Weet heel mooi de kinderervaring te vangen, een soort droom met rare fratsen, avonturen, pesterijen en enge momenten. Josefin is de zesjarige dochter van een dominee die in een mooi groot houten huis woont. Maar ja, het Zweedse platteland, vindt daar maar eens vriendjes. De tuinman, een soort Tom Bombadil, geeft nog wel wat aandacht maar zijn neefje Hugo is nog beter. Hugo heeft eigenlijk geen tijd voor school want doet zijn kennis op in het bos. En zo volgen licht surrealistische scènes elkaar lekker plotloos op totdat alles met een prachtig eindshot eindigt. Denk dat ik als kind hier ook hard op was gegaan.

OMC, Saturday, 6 August 2022 21:29 (two months ago) link

Woodstock ’99: Peace, Love, and Rage
Trainwreck: Woodstock ’99
Twee docu's over hetzelfde onderwerp. Overlap in talking heads en events natuurlijk en toch vult het elkaar wel een beetje aan, hoewel het misschien scheelt welke je eerst ziet. Als je eerst de Netflix-versie ziet is de HBO-flip een welkome aanvulling, andersom valt het misschien tegen. Als je respect voor Scher en Lang (de organisatie) nog niet onder 0 gezakt was zorgt die tweede er nog wel voor. Wat een incompetente dipshits zijn dat, eigenlijk had er op zaterdagochtend al moesten worden nagedacht over een voortijdige beëindiging van deze mix van hippie-idealen en onbeschaamde commercie (of in andere woorden 90s nihilism, toxische masculiniteit, een idiote programmering en organisatie). Maar de heren, vlak de burgemeester ook niet uit, vinden dat het geweldig gaat en blijven ondanks alle waarschuwingen die er vanaf vrijdag zijn gewoon doorgaan met de ene domme beslissing op de andere stapelen. En blijven tot nu volhouden dat er een klein groepje raddraaiers en Fred Durst de boel verpest heeft. Fascinerend, en die Lang had het bijna nog een keer geflikt (dat het in ’69 nog relatief goed ging was geen verdienste van de organisatie). Een pet peeve mijnerzijds:
https://i.postimg.cc/3rCLccMn/apostrop.jpg

Blaka Skapoe, Tuesday, 9 August 2022 13:49 (one month ago) link

Mamma Roma
Vroege Pasolini in neorealistische modus. Begint heerlijk met een trouwerij waar de ex de bruidegom (een geweldige Franco Citti) zingend dist en omgekeerd. De ex wordt gespeeld door Anna Magnani, een soort Romeinse tornado in vrouwenlichaam. Zij heeft genoeg van het prostitutieleven en verhuist met haar tienerzoon naar Rome waar ze hem probeert op het rechte pad te houden. Moeilijk met al die goedgeklede schoffies die in het niemandsland tussen buitenwijk en Romeinse ruïnes rondhangen. Het is Pasolini dus de mooie jongen eindigt aan het kruis. Mooie film, zeker in deze gerestaureerde versie. De tragedie zie je van verre aankomen maar Pasolini's empathie maakt het allemaal inleefbaar. Ook niet zonder humor van de sarcastische Italiaanse soort, vooral tijdens een paar sublieme nachtelijke wandelingen waar Magnani klaagt en steeds verschillende mannen aanhaken om haar aan te horen en af en toe een opmerking kunnen plaatsen.

OMC, Thursday, 11 August 2022 15:11 (one month ago) link

een soort Romeinse tornado in vrouwenlichaam

gheh.

En Woodstock '99, 'alles' op tv gezien toen, wie zond het uit, RTL? De culminatie van een waardeloze mensen-eeuw, en de muziek was ook al kut. ;-)

42
Geen zomer zonder honkbal. Een sport waarbij je rustig kan ademen. Dat gold anno 1947 nog niet voor iedereen. De segregatie in de States schrijnde, zelfs in de sport hielden ze de schijn niet op. Iemand moest het doorbreken – en Jackie Robinson deed het. Met hulp van 'Mr. Rickey', de baas van de NY Dodgers (toen de Dodgers nog de Dodgers waren!) Harrison Ford schmiert er met sigaar op los. Dan doet de betreurde Chadwick Boseman het met bat beter. Hij moet alle racistische beledigingen van zich af laten glijden. Wat meer echte beelden en foto's waren welkom geweest, maar ik heb toch wat nieuws opgestoken. Balk is schijn!

Ludo, Saturday, 13 August 2022 06:34 (one month ago) link

L'Année des méduses
Een fraai staaltje Frans jaren '80 nihilisme. Rivièra 1984 dus elke vrouw op het strand is topless inclusief de "18-jarige" Valérie Kaprisky (in werkelijkheid al een veilige 21). Ze heeft op haar 16de al een affaire gehad met een kennis van pa en ma die niet heel gelukkig afliep maar nu ze hem weer tegenkomt op het strand lijkt ze wel weer geïnteresseerd. Ma is verveeld en drinkt/rookt teveel. De lokale pooier ziet dan wel weer wat in haar. Dat trekt La Valérie niet. Ondertussen manipuleert ze werkelijk iedereen voor de lolz. Niet goed, het ziet er in het begin allemaal wel heel goedkoop uit, de literaire voice-over komt halverwege opeens wat informatie dumpen, maar zo tegen het einde wordt het wel lekker naargeestig op een sleazy manier.

OMC, Tuesday, 16 August 2022 08:29 (one month ago) link

Ondertussen manipuleert ze werkelijk iedereen voor de lolz.

I lolzd too.

re Woodstock '99. Van het weekend ook maar een episode gekeken - die van Netflix. Fascinerend, alsof dat moment de culminatie én het begin is van al het slechte aan de hyperindividualistische kapitalistische op Amerikaanse leest geschoeide samenleving. Mensen in massa's waren altijd al agressief denk ik, zie Canetti, maar in de tv age - Big Brother is óók van 1999 - zijn ze ook gewoon batshit insane en seksueel-pervers. En die Amerikanen nog wat meer, want preuts opgevoed.

Uiteraard wel meteen gewoon de dubbel-cd van het festival aangeschaft, bezat ik als 14-jarige ook al op kopie van tante bieb, vol vreselijke postgrunge nu metal en big beats.

En natuurlijk op de bank bij de vriendin bij elke boobie flash zeggen: 'zie je wel, ge-wel-dig festival' (want zo waren we als 14-jarige ook wel weer, natuurlijk)

Ludo, Wednesday, 17 August 2022 06:33 (one month ago) link

In die HBO-serie zit een stuk waar Scher op de perco zaterdagochtend gewoon alles ontkent en journalisten het zwijgen oplegt over de toen al aanwezige misstanden. Ongelofelijk, smh.

Až přijde kocour (When the Cat Comes)
Een Tsjechisch oudje, dus veel bekende traits, zoals de gekke visuals die politieke subtexten doen vermoeden. Die visuals zijn in ieder geval weer super.

The Black Phone
Kind in de kelder bij een gemaskerde seriemoordenaar heeft contact met eerdere slachtoffers via die zwarte telefoon. Beetje doorsnee.

Neptune Frost
Grappig hoe deze activistische net-niet-sci-fi in Burundi nogal New Yorks overkomt. Is ook gemaakt door rapper/spoken word-artiest Saul Williams. Faschinerende ride door ras, gender en capitalism.

Μια Ζωή την Έχουμε (We Have Only One Life)
Bonenteller valt voor diva en door samenloop van omstandigheden krijgt hij enige tijd met haar. Vanuit de bak overpeinst ie een en ander en uiteindelijk moet zij kiezen voor het geld of echte liefde. Cliché, maar toch nog wel interessant als oude Griekse film.

The Leftovers s01-03
Tweede keer, minder gedateerd als The Wire want thema’s als verlies zijn natuurlijk universeel. Hits different, na de pandemie. Het verdwijnen van een relatief klein percentage van de mensheid en hoe een dergelijke crisis door iedereen anders wordt verwerkt is herkenbaarder.

The Bear s01
Restaurants in films zijn altijd vreselijk, grenzend aan misbruik. Nu is dat van deze serie wel een beetje een thema. Toxic Masculinity met name. Beetje oubollige muziekkeuze maar verder gaandeweg toch wel een aardige serie.

Blaka Skapoe, Thursday, 18 August 2022 18:16 (one month ago) link

あさっての森
Dan toch eindelijk The Warped Forest, de opvolger van het absurdistische meesterwerk Funky Forest. Uit 2011, meteen de laatste film van Miki. Martijn speelde me ondertitels door die gedeeltelijk hielpen maar ook nog eens door de ingebakken Chinese ondertitels liepen voor niveau extra moeilijk. Doet er uiteindelijk niet zoveel toe, met een beetje houvast doen de surrealistische beelden de rest wel. Met dit keer een hoofdrol voor lekker vieze Cronenbergiaanse vruchten. Er is wat Lynchiaanse ongemakkelijkheid terwijl alles zich in een parallelle wereld afspeelt gewone mensen vredig samenleven met reuzen (die er verder heel normaal uitzien.) Mede door de video-resolutie had het allemaal een zekere Jiskefetu vibe, met een zelfde hit & miss ratio. Ik zie nu ook dat er eindelijk een Japanse blu-ray is verschenen, misschien dat ik hem volgend jaar nog een kans geef.

OMC, Friday, 19 August 2022 22:11 (one month ago) link

Ik zie nu ook dat er eindelijk een Japanse blu-ray is verschenen

Getting this… (tenminste, hoop dat het zo gaat lopen…)

Ik had Cynical Hysterie Hour (Japanse tekenfilmserie met muziek van John Zorn) op dezelfde manier ondertiteld (transcription door Adobe Premiere en translation door Google), maar dat is wel erg behelpen…

Blaka Skapoe, Friday, 19 August 2022 23:31 (one month ago) link

In die HBO-serie zit een stuk waar Scher op de perco zaterdagochtend gewoon alles ontkent en journalisten het zwijgen oplegt over de toen al aanwezige misstanden. Ongelofelijk, smh.

en blijven lachen he!

Restaurants in films zijn altijd vreselijk, grenzend aan misbruik

xD

Una Giornata Particolara
Shocker! Nog nooit gezien. Ook redelijk schokkend hoe subtiel de film is – ik dacht dat Sophia Loren rond zou dartelen met Italiaanse joie de vivre. Hier heerst echter depressie, de huisvrouwengevangenis, ver van Jeanne Dielman zijn we niet. De tijden zijn slecht, want Hitler bezoekt Rome. Loren, fasciste omdat het moet, ontmoet via het vogeltje en de 'Rear Window', buurman Mastroianni. Hij speelt een Menno ter Braakse gay. Verloren zielen vinden elkaar. Het had allemaal nog smoezeliger (en minder toneelstukkerig) gekund, maar toch. Aangenaam verrast.

Ludo, Saturday, 20 August 2022 06:23 (one month ago) link

Kibar Feyzo
Een yeşilcam-komedie uit de jaren zeventig met een boodschap en de erg beroemde Kemal Sunal die moet sappelen om een bruidschat bijeen te vergaren maar naar Istanboel wordt verbannen en daar leert over het “fascisme van de ağa's” en dat vrouwen geen handelswaar zijn. Vreemde mix van lichtvoetige slapstick, wat problematische factoren en opvallend kluchtige behandeling van seks.

Hafið (The Sea)
Beetjes Festen-achtig verhaal over de patriarch die de familie bijeenroept om de erfenis te bespreken. Kort en goed: oud zeer natuurlijk. Can open, worms everywhere…, in een pittoreske setting.

Blaka Skapoe, Saturday, 20 August 2022 14:01 (one month ago) link

Destello bravío
De Zuiderlingen. Een dorpje in Extremadura waar bijna alleen nog maar ouderen wonen, een typisch Spaans fenomeen dat op licht surrealistische wijze wordt aangepakt. Veel vibe en vol heerlijke Spaanse details (van die schilderijen in de woonkamer, kruisbeeld boven het bed, een schaapsherder, saai katholicisme, rare verhalen en ga zo maar door.) Veel mooie beelden en vooral een opvallend geluid dat beelden een dreigende sfeer geeft. Goed gedaan, soms weet je niet wat de bron is van een geluid en soms wordt het bij een volgend beeld pas duidelijk waar het vandaan komt. Doet veel goed, maar als je in Spanje nog wat wilt toevoegen aan de surrealistische traditie moet je van goede huize komen. Uiteindelijk miste ik iets, bleef het teveel hangen in losse scènes die bij elkaar wel een statement lijken te maken over het lot van de oudere vrouw.

OMC, Thursday, 25 August 2022 21:10 (one month ago) link

Compartment No. 6
Film away, in een rijdende trein. Altijd een soort hotel. Toch komt het reizende hoofdpersonage hier maar weinig volk tegen. Eentje is genoeg. In de trein naar Moermansk dringt een Rus zich aan de Finse op. Eerst is hun cultuurclash uiterst ongemakkelijk, hij hork met augurk, zij academica met camera. De handheld van de makers is al even onrustig, onaardig, onvergeeflijk. Niks ostalgie of europudding. Uit al het schuren ontstaat toch een vonkje, ergens tussen bindingsangst en aantrekkingskracht. In een harde les vinden de Oost-Europeanen elkaar. Liefde is projectie, maar je kan niet zonder. Verdomme! 'Alle mensen zouden dood moeten.'

Ludo, Saturday, 27 August 2022 06:25 (one month ago) link

The Thirteenth Floor
Een typisch voorbeeld van eind jaren 90 realiteitsneukerij in de traditie van Philip K Dick. Helaas in hetzelfde jaar als The Matrix en eXistenZ uitgekomen dus nooit echt tot zijn recht gekomen. Is ook niet helemaal van hetzelfde niveau, maar het blijkt een aardige, gladgestreken remake te zijn van Fassbinders Welt am Draht (Rusnak is Duitser en neemt meteen Mueller-Stahl mee). Prima glad camerawerk wat Los Angeles er mooi opzet, ook in de jaren '30 waar de testsimulatie naar leidt. Paar leuke grappen over de kleurstelling van de simulatie en de bizarre kapsels van Bierko en D'Onofrio lijken ook een reden te hebben. Beetje noir in de mix met een blonde vrouw, leuk gedaan, maar wanneer de grote twist onvermijdelijk plaatsvindt verwatert het helaas een beetje. Toch een leuke film, niet te lang, niet onnodig moeilijk en een naïef beeld van utopisch 2024. Wel opvallend, verschrikkelijke pompeuze "nu gaat er dit gebeuren!"-muziek, tegenwoordig merk je opeens dat dit wel beter is geworden de laatste jaren.

OMC, Saturday, 27 August 2022 09:24 (one month ago) link

Test pilota Pirxa
Poolse-Sovjet verfilming van een kort verhaal van Stanisław Lem. Met die guy uit <i>Stalker</i>! Meteen een olijk experimenteel muziekje tijdens de eerste scène: soundtrack van Arvo Pärt! En die is echt heel origineel. Het begint wat traag maar wel intrigerend vanuit een zeker historisch-esthetisch perspectief, in de manier waarop de Oostblokkers de Verenigde Staten proberen te fantaseren. Mooie vintage interieurs ook. Hoe dan ook, kapitein Prix wordt gevraagd om mee te doen aan een experimentele vlucht met een robot-crew. Dat doet hij met tegenzin. Na weer zo'n heerlijke futuristise partyscene vol elektronische klanken is het richting de ringen van Saturnus voor een of ander experiment. Doet er niet toe. Al snel begint de bemanningsleden tegen Prix te vertellen dat zij mens zijn en te speculeren wie van de collega's wel een robot is. Nul geweld of geren door gangen, wel wat filosofische bespiegelingen (meer voorzetjes die je aan het denken moeten zetten.) Mooi, subtiel einde ook.

OMC, Saturday, 27 August 2022 21:53 (one month ago) link

The Righteous Gemstones s01-02
Leuke comedy over een family van flashy predikanten. De karakters (en situaties) zijn vrij idioot maar menselijk genoeg om geen gratuit religiebashen te worden.

The Rehearsal s01
Nathan Fielder denkt het leven voorspelbaarder, makkelijker?, te kunnen maken door alle mogelijkheden in repetities te verkennen. Hij gaat hier absurd ver in door bijvoorbeeld een kroeg of zelfs een gezinsleven na te bouwen om daar dan alle mogelijke scenarios met de kandid(a)t(en) door te nemen. To put it to the test, IRL. Weet niet zo goed wat nu eigenlijk de bedoeling is van de serie noch wat ik ervan moet vinden. Het is decadent, riekt naar misbruik van de kandidaten en dat rechtvaardigt dan toch niet de boodschap dat het leven onvoorspelbaar is?

Jagged
Documentaire over Alanis Morissette, iemand waar ik verder niet naar heb geluisterd buiten de onontkoombare airplay van die tijd. Blijkt net geen kindster geweest te zijn die op haar 15de (daarvoor durfden ze nog net niet) de nodige ervaringen met mannen heeft moeten doorstaan. FFWD naar de doorbraak… ze was toch nog een stukje populairder dan ik dacht. Weet nog niet of ik de muziek nu leuker vind, ga Jagged Little Pill wel eens checken, maar ondanks dat is de docu toch wel een interessant verhaal.

The Sparks Brothers
Ook nooit veel van gehoord, wel zo’n naam die altijd wel weer ergens opduikt, al was het maar met die Top 2000-entry of anders wel die Snor. Die hebben dus wel een flinke carrière (25 albums) met heel wat bijzondere bokkensprongen. Van prog-pop tot samenwerkingen met Faith No More en Moroder. Degelijk gemaakte docu met mooie animaties tussen de talking heads door. De heren zelf lijken me erg vriendelijk, sympathiek.

She’s The Man
De hoofdrolspeelster als haar eigen broer is nauwelijks geloofwaardig, maar het is zo slapstick dat dat nog niet eens het probleem is, eerder de gemiste kans. Dit had de potentie interessant te zijn qua gender roles maar blijft te veel aan het romcomoppervlak.

Nope
Peele levert weer een geweldige film af, deze keer meer science fiction. Ook zonder de boodschap gewoon een buitengewoon goed gemaakte en vermakelijke film. Die boodschap is nu eens niet racisme (op wat relatief kleine dingetjes na) maar de menselijke behoefte aan spektakel, maar zo creatief aangepakt en niet zonder humor, dat het niet preachy wordt.

あさっての森 (The Warped Forest)
Rrraaarrrrr! Onnavolgbaar, in vele opzichten, maar zo out there dat je je echt wel vermaakt. Wil niet in stereotypen denken maar Japanners hebben toch wel een track record in dit soort fascinerende gekkigheid.

Blaka Skapoe, Sunday, 28 August 2022 15:27 (one month ago) link

Silvia Prieto
'Je lijkt op Maradona toen hij uit Italië terugkeerde.' Meanderend Argentijns pareltje. Eigenlijk gebeurt er helemaal niets, maar omdat mensen zo hard hun best doen om van niets toch iets te maken, is het een geweldig avontuur. Titelpersonage Silvia volgt haar kinderhart, inclusief alle irrationele dromen en compulsieve neigingen. In de bar werken lukt niet meer, want dan moet ze alle koffies tellen. Misschien had ze toch marihuana moeten blijven roken! Galant hopt de film van exen naar exen van exen, en uiteraard wordt iedereen op zelfverzonnen magische wijze verbonden – terwijl het leven van de slackers en smokers stiekem toch realistisch blijft. Een beetje Cléo, een beetje Gigante, en een bandje toe. Kleine mensen in een grote wereld. 'Niets zou hetzelfde zijn.'

Ludo, Wednesday, 31 August 2022 06:27 (one month ago) link

ah benieuwd naar Nope.

Jagged Little Pill moet ik altijd nog eens oppikken in den kringloop (Thijz was/is groot fan)

Weet niet zo goed wat nu eigenlijk de bedoeling is van de serie noch wat ik ervan moet vinden. Het is decadent, riekt naar misbruik van de kandidaten en dat rechtvaardigt dan toch niet de boodschap dat het leven onvoorspelbaar is?

dus toch, terwijl de VPRO zo enthousiast was.

Ludo, Wednesday, 31 August 2022 06:29 (one month ago) link

'Je lijkt op Maradona toen hij uit Italië terugkeerde.'

Schitterend.

OMC, Wednesday, 31 August 2022 10:15 (one month ago) link

Sleepwalk
Zou de bron van jaren '80 New York-films ooit opdrogen? Dit is weer een undergroundfilm uit 1986 met de welbekende puinzooistraten en shots van nachtelijk Manhattan inclusief instant-spooky Twin Towers. Het verhaal heeft potentieel. De beginnende Candyman steelt een Chinees manuscript en samen met zijn opdrachtgever laat hij het vertalen door een gedreven vertaalster in een wat shabby kantoor waar onder andere een piepjonge Buscemi werkt (er leek even een soort statement gemaakt te worden over de mechanisering de visuele creativiteit.) Ondertussen moet de vertaalster met haar vervelende vriendin dealen en nerdy zoontje die zichzelf maar een beetje in hun appartement vermaakt. Het manuscript lijkt tot leven te komen, maar dat was uiteindelijk minder eng dan verwacht. Dan maar wat After Hours-achtige absurditeit om de traagheid te doorbreken. Jarmusch lijkt ook nooit ver. Klopt, want hij was de cameraman. Niet heel goed, maar vermakelijk ook dankzij een mooi primitieve synthsoundtrack.

OMC, Thursday, 1 September 2022 21:24 (one month ago) link

ブルーアワーにぶっ飛ばす
Heel Japans. Blue Hour is de debuutfilm van Hakota Yuko en een echte vrouwenfilm. De 30-jarige Yuka tv-regisseur heeft een chaotisch leven. Op een dag weet haar vriendin Asami haar over te halen om naar haar geboorteplaats te rijden, in een Fiat Panda. Dat lijkt eerst flink keten te worden maar blijkt al snel veel melancholischer. Intrigerende familie maar vooral ook veel mooie details, herinneringen en flauwe grappen. Heel vibey in plaats van plotgedreven, daarom is de suggestie van een twist aan het einde misschien eentje die je beter kunt vergeten. Gelukkig volgt meteen een heerlijke we-rijden-naar-de-grote-stad-aftiteling inclusief een onvergetelijke banger van Shikanoichizoku.

OMC, Friday, 2 September 2022 21:58 (one month ago) link

Až přijde kocour
Een kleurig Tsjechoslowaaks jaren 60 sprookje doet veel goed. Is zoals bijna al de films uit die periode een politieke parabel, ik zag een anarchistisch manifest tegen autoritair communisme. De verteller bestudeerd 's ochtends de dorpsgemeenschap waar een pedante schooldirecteur en zijn hielenlikker de dienst uitmaken. Alleen de zachtaardige leraar geeft een beetje tegengas totdat een kermisgezelschap met een charmante dame een kat met een hippe zonnebril komt brengen. Zonnebril af en iedereen verkleurt zodat je ziet hoe zij zich voelen. Dat veroorzaakt een hele mooie chaotische dansscène. The Man kan dat soort zaken niet accepteren en probeert de kat uit te schakelen wat de kinderen van het stadje niet zint. Alles komt op zijn pootjes terecht al is er wel een licht tragisch sprookjeseinde. Mooie film maar het had van mij net iets strakker gemogen qua verhaal om het echt goed te krijgen. When the Cat Comes, internationale titel.

OMC, Monday, 5 September 2022 08:45 (one month ago) link

gheh Sleepwalk <3, hoef 'm niet eens te zien om 'm al geweldig te vinden.

Decision to Leave
'Weet je vrouw naar wie je zit te loeren 's avonds?' Typisch Koreaanse genremengelmoes. Is het een detective? Een erotische thriller met vleugjes horror? Of toch gewoon een komisch melodrama? Een agent raakt geobsedeerd door de (vrouwelijke) verdachte in een moordzaak. Op kantoor is de humor boertig, maar in de wereld van verlangen klinken chique Europese strijkjes. De komst van Mahlers vierde zet de toon voor het tweede deel, waarin de femme fatale tragischer wordt en de arme inspecteur almaar wanhopiger. Er zijn prachtige POV-shots (onder meer vanuit een vis!) en de bloederig blauwe schaduwen van twee eenzame auto's vergeet je ook niet. Het is uiteindelijk de tijdsduur die zich nog het meest wreekt. 'Ten Langen Leste' had de titel moeten zijn.

Ludo, Tuesday, 6 September 2022 06:29 (one month ago) link

헤어질 결심
Ik ook aan de Decision to Leave, onvermijdelijk bijna na het reclame-offensief en intrigerende trailer. Maar uiteindelijk mwoaaaah. Heel inventief gefilmd, heel erg cutting edge techno-Korea in het verhaal en beelden verweven maar het liet me allemaal een beetje koud. Leek mij eerst een nieuwe Basic Instinct te worden, maar Chan-wook laat verrassend genoeg de seks weg. Dapper. Het was me allemaal teveel moeilijkdoenerij, die moord alleen al terwijl je op fentanyl-pillen zit. Zoals Ludo al observeerde: te lang ook. En eigenlijk heb ik het gewoon wel gehad met de Hitchcock-invloed, alleen zit die niet gewoon in cinema ingebakken en kun je daar niet aan ontsnappen?

500 Days of Summer
Een inventieve romcom met een eigenzinnige structuur (heen en weer springen tussen al die 500 dagen), echt een paar hele goede grappen (in opperbest humeur je haar goed doen in de winkelruit en de echte Han Solo terug zien lachen) en muzikale verwijzingen (Joy Division, Belle & Sebastian, The Smiths en Pixies.) Had misschien nog iets strakker gekund maar ik werd erg verrast door de kritiek op het mannelijk narcisme dat van de Ander een romantische spiegeling verwacht (hele discussies in de afgelopen jaren of Summer van het begin duidelijk is, niet duidelijk genoeg is of gewoon niet verliefd is.) Maar ergens heel sneaky herkenbaar want Zooey Deschanel zou ik ook als een blok voor vallen.

OMC, Friday, 9 September 2022 08:44 (four weeks ago) link

Godard (1930 - 2022)

https://imgur.com/a/5Pe6RWg

OMC, Tuesday, 13 September 2022 08:35 (three weeks ago) link

Altijd. :(

OMC, Tuesday, 13 September 2022 08:35 (three weeks ago) link

Toch 91 jaar met al dat gerook.

OMC, Tuesday, 13 September 2022 08:38 (three weeks ago) link

Ai, niet gedacht dat ie dood kon. Wat dat betreft in dezelfde categorie als the Queen, met excuses aan JL dat ik hem in hetzelfde verband noemde.

Man die de film veranderde, maar de wereld misschien/zeker minder dan ie wilde. Toch een mooie manifestatie van het Mogelijke gegeven, tot aan zijn laatsten.

Ludo, Tuesday, 13 September 2022 10:05 (three weeks ago) link

De post-68 periode moet ik altijd nog eens induiken, want dat is wel opvallend wanneer je mensen ziet reageren op zijn overlijden, iedereen haalt toch herinneringen op aan die lange reeks krakers en niet Détective.

OMC, Wednesday, 14 September 2022 08:28 (three weeks ago) link

Elvira Madigan
Nog meer Zweedse zomerpracht uit de jaren zestig. Een koorddanseres en een getrouwde luitenant gaan er vandoor en proberen te overleven in proto-Malickland. Dat gaat een tijd goed want liefde verbloemt veel. Langzaam raakt het geld echter op en ze zijn interessant genoeg om de krant te halen. Dus rustig rollebollen is er niet bij. Dat eindigt zoals aangekondigd romantische tragisch met een schitterend eindshot van Pia Degermark (winnares in Cannes dat jaar maar vijf filmrollen, wat een ongelukkig leven.) Prachtig gefilmd allemaal en Wilderberg laat veel aan de verbeelding over, laat de gezichten spreken in plaats van alles uit te spreken maar die guy was wel een beetje een slacker, ergens in Zweden kun je toch wel rustig een bestaan opbouwen zonder lastig te worden gevallen?

OMC, Friday, 16 September 2022 20:58 (three weeks ago) link

De post-68 periode moet ik altijd nog eens induiken, want dat is wel opvallend wanneer je mensen ziet reageren op zijn overlijden, iedereen haalt toch herinneringen op aan die lange reeks krakers en niet Détective.

In Nederland is Vido Liber de enige die die films gezien heeft, denk ik soms. ;-)

Dus rustig rollebollen is er niet bij.

*snif :c

Gothika
Van oudsher vertrekken veel Europese regisseurs naar Hollywood. Is het de verleiding van de geoliede machine of gewoon het geld? Ook Kassovitz (van la Haine) kende een (mislukte) Amerikaanse periode. Gothika – dat overigens gewoon Anima Sola had moeten heten – heeft de sterren (Berry, Downey, Cruz), de gladde looks en de lekkere waanzin. Maar het enige dat Kassovitz lijkt toe te voegen aan het rommelige verhaaltje is een iets hoger dan gemiddelde aanwezigheid van 'minorities'. De locatie van zijn horrorfilm is wel de moeite. Een psychiatrische vrouwengevangenis. Het MeToo-sfeertje wordt daar aardig getroffen. Fat ugly males raping. Met Behind Blue Eyes in de versie van Limp Bizkit tot besluit. Toepasselijk. 'Your brain is the problem.'

Ludo, Saturday, 17 September 2022 06:38 (two weeks ago) link

*snif :c

Okay, wel even. :)

Zat gisteren een beetje te neuzen door Godards tweede periode en zaten toch zo op het eerste gezicht best interessante films tussen voor een winterprojectje. Eens kijken of de lokale bioscopen meewerken.

OMC, Saturday, 17 September 2022 08:28 (two weeks ago) link

In Nederland is Vido Liber de enige die die films gezien heeft, denk ik soms. ;-)

Tadaa!
Détective
Mist een beetje die playfulness van de oudere films, waardoor het nu net iets te vaag is om echt te boeien. Maar zou zeker kijken als je Godards werk kan waarderen.

Die Liebesbriefe einer portugiesischen Nonne
Jess Franco met een budget en een te jonge hoofdrolspeelster. Maar goed, die pervy seventies fascineren dan toch ook wel weer, maar een beetje nunsploitation light.

Repulsion
Nog meer iffy spul, maar goed, de film is toch wel erg goed. De barst in de muur in The Leftovers als symbool voor een less that perfect life getraceerd en Deneuve laat de waanzin goed voelen.

They/Them
Een slasher (get it?) waarin veel te weinig wordt gemoord. Het LBGTQ+-vriendelijke is opvallend en prettig maar het blijft vooral een beetje gevalletje daar had meer in gezeten.

Blaka Skapoe, Saturday, 17 September 2022 10:51 (two weeks ago) link

Tadaa!

Damn son! Dat is snel.

Conte d'automne
Ik vond het zelf wel goede timing voor die andere Franse meester. Rohmer doet de herfst. Alhoewel, is dat nou herfst? Beetje een trui aan doen aan het eind van de middag als een briesje opkomt, voor de rest ziet het er zonovergoten uit. Gewoon weer Rohmer, met ingewikkelde relatie-shizzle. De bijna vijftiger Magali (nu weer een sympathieke Romand met gigantisch haar) heeft een wijngaard en is single. Haar vriendin Isabelle (Rivière op haar zelfverzekerdst) wil haar helpen met haar dating game maar doet dat zonder Romands medeweten. Dat kan niet goed gaan! Helemaal omdat de studente Rosine die met Isabelle's zoon is, maar eigenlijk een moedercomplex heeft, hetzelfde van plan is door haar ex (een professeur) in te zetten. Je kent de dril: 4:3 ratio, natuurlijke conversaties, wandelingen, nukkige en naïeve mannen en konkelende vrouwen. Mooie film over de middelbare leeftijd en wat je ermee aan moet qua relaties. Kortom, thuiswedstrijd.

OMC, Saturday, 17 September 2022 22:01 (two weeks ago) link

Thelonious Monk: Straight, No Chaser
Ik voel me een beetje een ketter, maar ik ben een Monk scepticus. Iedereen roept altijd van "zo geniaal, zo revolutionair" en ik hoor meestal saloondeuntjes gespeeld door een gast die voor het eerst achter een piano gaat zitten. Dat heeft natuurlijk zijn charme maar ik wilde wel eens antwoorden krijgen, dus misschien dat deze documentaire uit 1988 zou kunnen helpen. Niet echt. Toch weer zo'n standaard muziekdocumentaire die verloren gewaand beeldmateriaal het meeste werk laat doen. Monk wordt als een van de grote innovators van be-bop gepresenteerd dus ik ga op het puntje van mijn stoel zitten, nu komt het antwoord. Nee hoor, dat mag je lekker zelf uitvogelen. Vond het wel verrassend dat hij op Juilliard heeft gestudeerd, dus hij wist precies wat hij deed. Wanneer zijn octet eenmaal ten tonele verschijnt begint er wel wat te dagen, dus dat moet verder worden onderzocht. Verder krijg je wel een beeld van een man die mentaal niet orde was en waar verder ook niet moeilijk over wordt gedaan. Eerst dacht ik nog wat een origineel dansje dat ronddraaien maar dat deed hij in gewone leven ook. Lang, mompelaar, gekke hoedjes, goed gekleed, perfect recept voor een cultfiguur en ik denk dat dat ook de Monk-package is.

OMC, Tuesday, 20 September 2022 21:49 (two weeks ago) link

快餐車
Een meesterwerk, als ik weer tien jaar oud was geweest. Jackie Chan, Yuen Biao en Sammo Hung eren met Wheels on Meals de komieken van de stomme film als geen ander met bizarre achtervolgingen, rare streken en acrobatische gevechten. En de dievegge Lola Forner had ik ook heel leuk gevonden. Onze vechtende grapjassen hebben een futuristische foodtruck in Barcelona voordat de Olympische spelen voor vernieuwing zorgde. Heerlijk trashy achtergrond gewoon met daklozen en een gigantische neon Mitsubishi-reclame op een plein (volgens mijn een van de geldschieters gezien een latere grap.) Tegen het einde is er welhaast geen logica meer maar wordt het vechten serieuzer. Terwijl ik eigenlijk het meeste genoot van de basale pre-politiek correcte grappen waar niemand wordt gespaard, al is het ook nergens gemeen.

OMC, Friday, 23 September 2022 20:57 (two weeks ago) link

Zo, vakantie voorbij. Even bijlezen. :-)

Bulworth
'Must be the money, turns everything to crap.' Ondanks het compleet krankzinnige plot, is dit pet project van Warren Beatty in zekere zin een 'gewone' politieke satire. Wat gebeurt er als een politicus eens geen stroop meer smeert, maar zegt wat ie denkt? Beatty speelt zelf de Californische senator die into gangstarap raakt, en zich 'op rijm' tegen het establishment keert. Complicerende factor? Onze populist heeft net een huurmoordenaar ingeschakeld om een eind aan zijn tranendal te maken. De film hiphopt zo tussen Pink Panther, Manchurian Candadita en... Crocodile Dundee. Foute fun.

Ludo, Sunday, 25 September 2022 06:51 (one week ago) link

Jazz-maand in EYE met veel interessante films waaronder

Ornette: Made in America
Muziekdocumentaires zijn meestal supersaai. Shirley Clarke vond duidelijk dat Ornette zoiets niet verdient en dus gaat ze visueel lekker los op wat primitieve maar charmante jaren '80 videomanier. Lijkt heel chaotisch maar op zijn harmolodisch komt het meeste op zijn plaats terecht. Deel biografie, deel concertregistratie, deel geschiedenisles en ook nog ergens een commentaar op de huidige plek van jazz in cultureel kapitaal. Ornette is een hele zachtaardige man die net zo makkelijk met Burroughs rondhangt als biertjes drinkt met zijn jeugdvrienden, ergens toch een wonder dat iemand uit Fort Worth die steeds zo tegendraads was niet in obscuriteit is vervallen. Ook interessant om te zien dat de beslissing om zijn 10-jarige zoon drummer van zijn band te maken uiteindelijk zo'n goede investering bleek, die gast was later echt goed (en bovendien zijn manager.)

Ascenseur pour l'échafaud
Zo lang geleden gezien dat ik hem zelfs hier niet heb besproken. Fijn om in de bioscoop te zien, al was het om Miles goed te horen, met name tijdens die legendarische wandeling van Moreau. Dat en gedoe met een lift was ongeveer het enige wat ik me nog kon herinneren van deze sfeervolle noir met klassiek Donald Duck-plot. Meteen goed bezig die Malle, snufje jeugdige rebellie, een beetje foute ex-soldaten, een rare Duitser. Zelfs Lino Ventura was ik vergeten, meester van de minimale school.

OMC, Monday, 26 September 2022 08:47 (one week ago) link

Ook interessant om te zien dat de beslissing om zijn 10-jarige zoon drummer van zijn band te maken uiteindelijk zo'n goede investering bleek, die gast was later echt goed (en bovendien zijn manager.)

En dat na een jaar meetoeren. (nee) :D Klinkt wel als en idee voor een Tom Hanks familiefilm, superster stelt zijn 10-jarige zoon als manager aan.

Don't Worry Darling
'There is beauty in control.' Distopische satire die geen satire blijkt, en in plaats van een mannenfantasie uit het verleden, vrouwenwraak van de toekomst wordt. Lekker gecompliceerd dus, terwijl de 'diss' an sich, toch niet al te origineel is. Natuurlijk is het Amerikaanse suburban kapitalisme van de jaren vijftig the worst of all worlds. Het hoofdpersonage woont als een Stepford Wife in een closed community. Man doet wat onduidelijks, zij poetst heet het huis. De sjmanistische stemmen op de soundtrack kondigen de ellende aan, en natuurlijk flipt ze. Allemaal extra sensueel want met een vrouwelijke regisseur is de verhulling het halve werk. De twist zag ik wel aankomen, al blijft ie voor een grotegeldfilm lekker grimmig en walgelijk. Toekomstige cult? 'Please don't get hysterical'.

Ludo, Tuesday, 27 September 2022 06:41 (one week ago) link

Klinkt wel als en idee voor een Tom Hanks familiefilm, superster stelt zijn 10-jarige zoon als manager aan.

Zo'n olijke jaren '80 komedie met slapbass/DX7 soundtrack. Ik zie het helemaal voor me.

OMC, Tuesday, 27 September 2022 08:12 (one week ago) link

Watcher
Aardige thriller in Roemenië, ms niet superorigineel maar de sfeer is goed en uiteindelijk toch nog een aardige twist.

Keanu
Ik had deze al eens gezien maar inmiddels beter bekend met Key & Peele en bevalt me beter dan ik destijds dacht, aan m’n oude rating te zien. Had nog wel gekker gekund en soms wat cliché, maar hey, Method Man en een kitten…

Hellraiser III: Hell On Earth
Deze helemaal lang geleden gezien en in mijn herinnering nog een goeie maar eigenlijk is ie helemaal niet zo goed. Voelt als en tv-film (wat is dat toch?) al moet ik toegeven dat ik het naar het einde toe iets meer ga waarderen. Was de cameo van Armored Saint ook straal vergeten. Maar goed, geen goeie. Hierna wordt het nog slechter begrijp ik, tot de recente dan.

Monster: The Story Of Jeffrey Dahmer s01
Fucking police, srsly. Verongelijkte witmangs vragen zich wel eens af waarom bepaalde dingen door mensen van kleur moet worden verteld, nou omdat we het toch van een zwarte maker moeten horen dat er minstens tien moorden voorkomen hadden kunnen worden als politie-agenten niet zo fucking racistisch (en homofoob) waren.

Mo s01
Multiculti comedy over de Palestijnse Mo en zijn Mexicaanse vriendin en de hossels. Lief en grappig, maar wel een cliffhanger dat je echt hoopt dat dit niet de nek wordt omgedraaid na 1 serie.

Blaka Skapoe, Sunday, 2 October 2022 16:35 (five days ago) link

Camera Japan bonanza!

スポットライトを当ててくれ!
Typisch Japanse mix tussen komedie en sentiment. In Spotlight komt een eigenwijze filmmaker in de problemen omdat hij een acteur uit zijn film knipt waar yakuza geldschieters juist hoge verwachtingen van hadden. Al snel doet iedereen in zijn omgeving gemeen tegen hem. Maar wie klopt daar aan zijn deur? Een tienermeisje met een rugzak vol geld. Ze zoekt iemand die het script van haar verongelukte broer kan verfilmen. Moeilijk, moeilijk maar gelukkig zijn er aan de rafelrand van de filmwereld nog wat mensen te vinden. Leuke film met een redelijk onverwachte twist, wel veel tranen.

弟とアンドロイドと僕
My Brother, The Android And Me begint met een citaat van Daniel Dennett en dan volgt inderdaad een hermetische ambient horror/SF over een briljante maar volstrekt in zichzelf gekeerde onderzoeker. De regen valt de hele film met bakken uit de hemel terwijl de getroebleerde wetenschapper op zijn been hamert om vervolgens rond te strompelen. Alleen een meisje bij het treinstation lijkt hem te begrijpen maar echt connectie maken is er niet bij want ze lijken allebei geen zelf te bezitten. Ondertussen werkt hij in zijn afgelegen woning (voorheen kliniek) aan een androïde die hem misschien kan helpen. Mooi gefilmd, beklemmend en superrrrrtraag (elke handeling geduldig in beeld gebracht.) Intrigerende film en compromisloos wat betreft waanzin, zo zeer dat het mij te afstandelijk werd.

グッバイ、ドン・グリーズ!
Nog een film met een uitroepteken. Goodbye, Don Glees! werd de traditionele anime. Een Stand by Me-achtig verhaal over drie nerdy tieners die hun club aan het ontgroeien zijn. Het jaarlijkse vuurwerk zet een avontuur door het bos in gang dat vrij amusant is. Tegen het einde werd opeens een blik Japanse emorock opengetrokken en werd de sentimentaliteit mij iets teveel. Technisch zien al die anime er tegenwoordig fantastisch uit en het jongste lid van de groep leek mij overduidelijk een meisje maar de verwachte ontmaskering bleef uit wat ik wel een interessante keuze vond.

OMC, Monday, 3 October 2022 08:34 (four days ago) link

ach Dennett, deetie nog dienst als script advisor ook, zoveel brein, zoveel lege/oncommunicerende vaten. (Ofzo)

maar hey, Method Man en een kitten…
xD

The Warped Forest
Japans Fruit, de geneugten van het vruchtvlees. Daar zit die Miki natuurlijk weer achter – een van de makers van Funky Forest. Deze is nog sketchier. Klokhuis, kom er maar in (en dat is een pun). Uit alle gaten groeit en bloeit het. Tel daarbij een onvolwassen fascinatie op voor 'het valse gat': de navel, het meest zinloze gat dat ooit het meest belangrijk was - en je hebt een soort Teletubbies arthouse. Ik denk dat Miki heel erg geniet van het huidige schaakdrama rond Niemanss buttplug. Lichaam en geest komen samen, rillingen van genot en kennis. 'Dat is een prangende vraag.'

Ludo, Thursday, 6 October 2022 11:27 (yesterday) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.