Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (thirteen years ago) link

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (thirteen years ago) link

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (thirteen years ago) link

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (thirteen years ago) link

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (thirteen years ago) link

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (thirteen years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (thirteen years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (thirteen years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (thirteen years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (thirteen years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (thirteen years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (thirteen years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (thirteen years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (thirteen years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (thirteen years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (thirteen years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (thirteen years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (thirteen years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (thirteen years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (thirteen years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (thirteen years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (thirteen years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (thirteen years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (thirteen years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (thirteen years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (thirteen years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (thirteen years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (thirteen years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (thirteen years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (thirteen years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (thirteen years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (thirteen years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (thirteen years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (thirteen years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (thirteen years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (thirteen years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (thirteen years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (thirteen years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (thirteen years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (thirteen years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (thirteen years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (thirteen years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (thirteen years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (thirteen years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (thirteen years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (thirteen years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (thirteen years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (thirteen years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (thirteen years ago) link

Aha, er is een filmversie van The Water Margin. Ik wilde altijd de Japanse serie kijken vanwege de Photek-connectie. Maar een film, zeker een Shaw bros, is natuurlijk een fijne shortcut.

OMC, Sunday, 7 June 2020 16:03 (one month ago) link

Ik werd erg moet van elke keer nieuwe personages die geïntroduceerd werden. Leek wel een feature length titelrol. 😀

Blaka Skapoe, Sunday, 7 June 2020 16:06 (one month ago) link

L'assassino ha riservato nove poltrone

hahah wat. vooruitlopend op corona tijd dit. :D

The True Glory
'I knew a lot more about men after Arnhem'. De Vietnamoorlog mag dan bekend staan als de eerste tv-oorlog, ook WWII werd uitgebreid gefilmd. Het enige verschil is dat het langer duurde voordat mensen het – in het bioscoopjournaal – zagen. Voor het oorlogsfilmdepartement maakte Carol Reed vlak na de West-Europese campagne deze documentaire. Met de propaganda komt de triomfantelijke muziek, de pompeuze voice-over, en een bijbels gestemde Dwight D. Eisenhower. Het moet een 'bedankje' zijn aan ons allemaal, want wij zijn allemaal verzetsstrijders geweest. Yeah right. Allemaal meteen vergeten. Wat de film krachtig maakt zijn de beelden geschoten door 'combat cameramen'. De 'gewone' koppen van de soldaten, 'kids that knew how a machine gun worked, and nothing else.' Ik kan er uren naar kijken. Koppensneller Carl Reed heeft juist haast. Hij heeft de propagandalessen van Eisenstein geleerd en slaat aan het cutten. Ik kreeg bijna de neiging de boel op halve snelheid af te spelen. 'Godzijdank' kalmeert de film intrinsiek (en haast onvermijdelijk) in de loop van de campagne. Zo'n beetje bij het ANWB-bordje richting Arnhem loopt men vast. En wanneer onze jongens doorstoten, verschijnt de hel op aarde. De kampen. 'It was the worst thing I'd ever saw in my life and I wouldn't have missed it for anything.'

Ludo, Monday, 8 June 2020 06:49 (one month ago) link

Iron Monkey
'We blijven best lang op.' Mensen aan touwtjes kunnen hebben, welke machtswellustige politicus wil dat nou niet? In deze Hongkong-film lukt het dankzij de mysterieuze Iron Monkey niet (!), maar diens stunts lukken dan weer wel (!) dankzij de touwtjes. Alle duivels, wat een ingewikkelde grap, en wat een ingewikkelde toestanden. Het mooist zijn de 'wire fu'-moves toch wanneer we de meesters zien vliegen. Denk aan Crouching Tiger, Hidden Dragon, al ontbeert de ijzeren aap helaas alle mystiek. Hier gaat men voor razendsnelle videogame actie (en dito sounds, want de soundtrack is voer voor midi junkies). Murw gebeukt wordt dat toch wel wow. Het wachten op zwakheden van de superheld duurt echter lang. Te lang. Voor die tijd krijgt de kijker lesjes in Chinese gewoonten. Cupping, cooking, en wat vuurwerk. Soms lijkt het op een reclame, soms wordt de flauwigheid zo oriëntaals dat het ook een Rick Ross-videoclip zou kunnen wezen. De beste muziek en het beste dansen zit toch in de vechtpartijen en de moves. Een ervan heet heel terecht 'Over the top.' De film besluit met een waar stokjesgevecht. Noem het materie geworden touwtjes, dan is het eigenlijk wel zo logisch. Door die paaltjes moet dit de enige Aziatische film zijn die dankzij fierljeppen overwint. Alstublieft! 'Politiek is net een droom, neem het niet te serieus, dan overleef je het wel.'

Ludo, Thursday, 11 June 2020 06:52 (four weeks ago) link

青春残酷物語
Vroeg werk van meester Nagisa Ōshima. Cruel Story of Youth is uit 1960 en de kleuren knallen. Een mooi contrast met het grimmige verhaal. Interessant moment natuurlijk, de wederopbouw in volle gang, een nieuwe generatie die het trauma van de oorlog niet echt kent. Daar krijg je nihilisten van. Een kek meisje wordt op een avond gered uit de handen van een verkrachter maar raakt van de regen in de drup. Want deze guy heeft losse handjes en is ook niet bijster slim. Wat zeg ik, in een prachtige omgeving vergrijpt hij zich maar aan haar. Maar ja, het magnetisme van foute mannen, misschien ook wel handig in de buurt van naargeestige crimineeltjes die je wel even in prostitutie willen manoeuvreren. Een film zonder hoop, de oudere zus lijkt nog morele autoriteit uit te stralen maar is ook nostalgisch naar haar verloren jeugd waar ze avonturen beleefde. Jammer dat het einde net iets te onhandig moralistisch is en alles uitspelt want dit is een interessante voorloper van de Aziatisch nihilistische grotestadscinema.

OMC, Friday, 12 June 2020 21:30 (four weeks ago) link

The Civil War
Het werd tijd. 30 jaar oud inmiddels, de 9-delige documentaireserie waarmee Ken Burns naam maakte. Voor een groot deel is dit natuurlijk te danken aan de introductie van zijn karakteristieke stijl met dat prachtige beweging-over-de-foto-effect, de geluidseffecten en gelukkige keuze in vertellers. Historica Barbara Fielding concludeert "The Civil War can still be lost" en dat is natuurlijk ook de reden waarom ik er nu aan was begonnen, de Amerikaanse Burgeroorlog is de centrale gebeurtenis van de Verenigde Staten en het is duidelijk dat ze er nooit echt overheen zijn gekomen. Dus ook voor de geïnteresseerde buitenstaander essentieel om je er echt in te verdiepen. Alles wordt chronologisch verteld wat ook wel nodig is omdat er echt heel veel gebeurd en het even geen tijd is voor avant-gardistische sprongen in de tijd. Een speelduur van meer dan 9 uur lijkt veel maar nog had ik het idee dat er veel meer inzat en de documentaire schijnt niet geheel vrij van controverse te zijn, maar de droge feiten zijn op zich al een winst. Ik dacht bijvoorbeeld dat Lincoln de Gettysburg Address voor de slag uitsprak om de troepen aan te moedigen, maar dan vond vier maanden later plaats bij de herdenking van de slag en hij is ook nog een superkort! Op een gegeven moment zat ik er helemaal in, het is ook een interessante tijd waarin oorlog steeds technologischer wordt, fotografie een rol speelt en zelfs op een bepaalde manier de moderne man wordt uitgevonden. En prachtige figuren, de aristocratische vriendelijkheid en melancholie van Robert E. Lee is legendarisch in het Zuiden maar ik ben totaal fan geworden van Ulysses S. Grant, die van slacker/drinker uitgroeit tot succesvolle generaal (en uiteindelijk president) ook al is hij allergisch voor bloed. Geweldige, permanent trieste kop en persoonlijkheid. De overgave van Lee aan Grant is puur cinema avant la lettre, heel vreemd, bijna magisch.

OMC, Saturday, 13 June 2020 22:02 (three weeks ago) link

oehhh ja. Verleidelijk. maar goed, bij de volgende opleving van het binnenlands Amerikaans geweld dan maar *cynische emoji

Earth
'Kameraad voorzitter de tractor staat stil!' Van de grote Sovjet-regisseurs is Dozvjenko degene die de menselijke maat het minst uit het oog verliest. Knap, want ook Earth is een propaganda-film die de komst van landbouwhervormingen (en het einde van de koelakken) bejubelt. Of toch niet? Dovsjenko vindt tijd om het graan naar ons te laten wuiven, en zijn oor bij de aarde te luister te leggen. Ja, zo voelt dat echt. De pastorale van leven en onvermijdelijke dood wordt zo haast verstoord door Lenin-look a likes. Zouden alle mannen zich als Lenin zijn gaan kleden, of was het Lenin die zich naar de gewone man modelleerde? Bij Dovzjenko lijkt het opnieuw een gewiekste diss. De oudere dorpsbewoners rocken gelukkig nog baarden waar je niet mee kan dollen. De moderniteit komt, en als de moderniteit niet werkt, ligt dat absoluut niet aan de moderniteit. Zoveel is wel duidelijk voordat het waanzinnig losgaat. Een paard bokt, en vanaf dat moment volgt de regisseur iedere krankzinnige ingeving. Een plotseling dansen wordt dan een moment van pure magie, een kop in het zand steken meer dan een metafoor. En aan het slot verschijnt, zoals altijd in elke Sovjetfilm, die dekselse tovenaar, de priester. Hij wordt in beeld ontkent, maar blijft doodleuk staan. Knap ambigu voor een propfilm. Afwisselend saai en fantastisch. 'Nou, sterf maar dan.'

Queen Kelly
'Mijn hart, mijn geest, mijn lichaam, ze behoren jou toe.' Regisseur Von Stroheim werd ontslagen tijdens het maken van deze stomme film. De reden? Hij kreeg een conflict met ster Gloria Swanson, en, wellicht gerelateerd, ook zou hij steeds steeds meer 'schunnig' materiaal de film in hebben gesmokkeld. Dat laatste valt nog altijd te verifiëren. Er wordt flink wat afgesmacht, de film voelt heel eerlijk over vrouwenlust. Het begint al met een gekke queen, kinky unclad. Zij leidt de orgie aan het Europese hof. Ze heeft plannen met de prins, maar die heeft plannen met een doodeenvoudig Iers nonnetje. (Jaja, als dat geen pornoplot is...) Ironisch genoeg heet zijn love interest Kelly van achteren, gezien Grace later, en gezien Patricia Kelly aan haar end. Tijdens de eerste ontmoeting met de potloodsnorman valt van schrik haar slipje naar benee. Dat vindt de fetisjist in hem helemaal niet erg. Wolfram de Wildebras spendeert de rest van het film aan de verovering, compleet in vuur en vlam. Dat is tegen het zere been van de koningin, die als SM-meesteres de zweep erbij haalt. De prins krijgt nog net geen pikstraf! Nee, de film blijkt dan eerlijk over vrouwenhaat. Vrouwen geven vooral elkaar de volle laag. Misschien werd Von Stroheim wel ontslagen om al die ongemakkelijke waarheden. 'Alle meisjes en alle nonnen zijn zacht.'

Ludo, Monday, 15 June 2020 06:50 (three weeks ago) link

Divine Intervention
'Er komt hier geen bus.' De Hebreeuwse Herman Finkers slaat toe. Tussen bijbelse bomen gaat het absurdisme ervandoor. Een roodwitte puntmuts op, een zak cadeautjes op de rug, voor zolang het duurt. De kerstman is een van de vele oude mannetjes die de wereld in deze film aan zich voorbij ziet gaan, en ingehaald wordt door het onvermijdelijke. Geen wonder dat regisseur Elia Suleiman de film dan maar aan de herinnering van zijn eigen old man opdroeg. Die mag trots zijn. Mafketel Suleiman is een Arabische meester in Westerse zaken geworden. Anders geformuleerd, dit is het meest Europese kado dat uit Nazareth is gekomen sinds... Flauw, zoals de grappen dat ook vaak zijn. Denk niet alleen aan Finkers, maar ook aan 'onze' continentale grapjurken Roy Andersson, Aki Kaurismaki en Godards Weekend (tot twee keer toe). Lichtjes verbonden door zwaar gewonden serveert Suleiman gag na gag. Dat gaat van droogkloterige burenruzies tot checkpoint paranoia. De mooiste scene zoekt het opnieuw in rood. Er stijgt een ballon rouge op met een wel heel verrassende beeltenis. De soldaten weten niet wat te doen, als ze de Palestijnse kerstman zien. Na een uur kreeg ik wel het idee dat de film een zaal nodig heeft. Een medepubliek. Dan schuurt het allemaal nog net wat beter, als je ook rekening met de buurman moet houden. Lachen met tuiten. 'Zing dan eikel!'

Ludo, Thursday, 18 June 2020 06:55 (three weeks ago) link

Lock Down
Quarantaine-film, wel een aardig idee maar ook net een beetje saai en niet echt mensen waar ik empathie mee kon opbouwen.

Becky
Jong meisje neemt wraak op gang van grote kerels, misschien niet erg geloofwaardig maar net goeie popcorn.

Black Panthers
Agnès Varda docu over de Black Panthers en hun strijd om Huey Newton uit de gevangenis te krijgen. Geen bijzonderheden als je al e.e.a wist over de Panthers.

Unhinged
Beetje vergezochte clou van een verder aardige horror. De synthesizersoundtrack geeft de film in ieder geval een goeie sfeer waardoor je vergevingsgezind voor de flaws wordt.

Da 5 Bloods
Veteranen op zoek naar goud halen oude wonden open. Zweterige roadtrip, al is het voor een groot deel van het pad af. Fysiek en mentaal door de PTSD.

Devil's Express
Blaxploition, Martial arts en zombies, klinkt chaotisch en dat is het ook. Maar ja, de hoofdrolspeler heet Warhawk Tanzania (in de film beduidend minder spectaculair "Luke"). Maar goed, een Chinese geest richt wat aan in de New Yorkse tube, terwijl op straat gangs elkaar vreemd gechoreografeerd bevechten.

Blaka Skapoe, Thursday, 18 June 2020 07:48 (three weeks ago) link

Themroc
Hele oude op de kijklijst, het overlijden van Piccoli een goed excuus om hem eindelijk te kijken. Unieke film natuurlijk want iedereen praat in een brabbeltaaltje met veel gegrom als men boos of geil is. In het begin dacht ik nog "zou gewoon plat Frans kunnen zijn." Piccoli met opvallend rood haar begint aan een gewone dag, reist met een collega naar werk waar zijn onschuldige voyeurisme hem in de penarie brengt. Langzaam begint het te dagen dat hij het er allemaal mee heeft gehad en hij verbouwd zijn appartement tot een grot. Dat vinden de mademoiselles wel spannend zo'n primitief, antiburgelijk bestaan (ergens wordt dat ook nog eens op de hak genomen.) De autoriteiten zijn er minder over te spreken, zeker als hij navolging krijgt. Dat laatste, met overspannen en perverse politie, is natuurlijk heel actueel (dit in tegenstelling tot de bevrijding door seksualiteit). Fijne anarchistische film, net iets te lang en, eerlijk is eerlijk, het deed me af en toe aan een stripverhaal denken (Caza om precies te zijn.)

OMC, Thursday, 18 June 2020 21:15 (three weeks ago) link

そうして私たちはプールに金魚を、(And so we put goldfish in the pool.
Een halfuurtje existentiële crisis. We are zombies, een meidenclubje zoekt een uitweg, intens!

Diamantino
Computers laten zich wel erg makkelijk hacken, het is science fiction, maar de politiek is superactueel, raar nonnenpak hoor, fluffy puppies! … totale gekte, maar de kernboodschap geldt ook voor deze film: wat is waarheid, wat is realiteit en is logica wel echt en what is love?

Blaka Skapoe, Friday, 19 June 2020 10:34 (three weeks ago) link

hihihi. CRo don't hurt me. No more!

Ludo, Friday, 19 June 2020 14:58 (three weeks ago) link

ลุงบุญมีระลึกชาติ
Kom er achter dat ik gewoon drie films van Weerasethakul op mijn kijklijst had staan. Uncle Boonmee is waarschijnlijk de bekendste want Palme d'Or-winnaar (compleet gemist). Hoe dan ook prachtige film. Verre Oosten (hoort Thailand toch ook bij?) dus daar verzink ik graag in. Krekels, hitte, tl-licht. En geesten die gewoon op bezoek komen en na een korte schrik gewoon geaccepteerd worden. Zoonlief, de -laten we eerlijk zijn- apeneuker komt ook langs. Niks aan het handje. Nou hoeft niet elke film zo te zijn maar wat een heerlijk plotloze ervaring, er zijn achteloze opmerkingen die hinten naar verschrikkingen ("Het is karma, omdat ik al die communisten hebt vermoord."), dingen gebeuren, sommige doodnormaal, andere magisch (de sterrengrot). Een soort alledaagse realiteitsneukerij. Prachtig non-einde ook.

OMC, Saturday, 20 June 2020 20:58 (two weeks ago) link

La Belle Époque
Heel erg Frans. Begint al met Daniel Auteuil in de hoofdrol die een De Niro-achtige grijsaard is geworden. Doet hem goed. Hier knorrig omdat de wereld stom is geworden met al die technologie en andersoortig geleuter. Zijn vrouw doet heel haar best om bij te blijven en is hem heel erg zat. Maar wat een mazzel, via-via krijgt Victor de kans om een periode uit de geschiedenis te herleven dus kiest hij een dag in 1974. Je kunt de basis van het verhaal en de moraal wel van te voren uittekenen. Retromania, altijd gevaarlijk. En die jonge actrice die zijn vrouw speelt is wel erg leuk. Toch een paar leuke draaien waarbij fictie en realiteit beginnen te schuren, al wordt het nooit Kaufmanachtig vreemd of pijnlijk.

OMC, Sunday, 21 June 2020 22:11 (two weeks ago) link

wordt tijd weer eens iets van Weerasethakul te zien (er staat er een op TBA op Wikipedia zie ik). Bijzondere vent en nog geen 50.

Vampyr
'Vergebens wehrte er sich gegen die lebende Angst...' Dreyer en Vampyr ik zie het naamverband wel. Of ben ik door deze bewust fluïde film overal de verglijdende overloper in gaan zien? Rudolph Mate en Carl Th. Dreyer leven zich in elk geval lekker uit. Waarschijnlijk is dit de meest geestelijke film ooit over de beroemde bloedzuiger. On screen geweld ontbreekt vrijwel volledig. Spannend is het zeker, op de manier van Twin Peaks of Blair Witch Project. Een man met de zeis luidt de bel en we gaan los. Net zoals een vampier een tussenwezen is tussen leven en dood, en de (doorzichtige) beelden overal 'tussen' hangen, is ook de geluidstrack mysterieus. De film kan spreken, maar doet dat zelden ('Ruhe!'). De personages bewegen in ouderwets fast forward tempo, maar op een modern traag filmritme door het Wajang-schaduwspel. Allan Gray belandt in een spookhuis, waar hij niet weet wat hij mee-maakt, sterker nog, hij weet al snel niet meer wat hij zelf is! (Vampier? Of de personificatie van angst?). De wezens willen dat hij meedoet in en aan hun 'Schattendasein'. De medisch-wetenschappelijke termen blijven bladzijdeslang doceren. Gelukkig wordt er ook nog gestorven. Dreyers specialiteit, van binnen en van buiten. Onze held treedt zomaar uit zichzelf voor een machtige sequentie. Wat een beelden. Een point of view van de dood. 'Was ist den das!?'

Three Ages
'The only thing that has not changed since the world began is Love.' Hoe herkent men talent? Ambitie! De eerste keer dat Buster Keaton zichzelf als filmmaker – pardon – als Auteur presenteerde, koos hij meteen voor drie tijdperken. Hij speelt uiteraard zelf The Boy die onder Romeinen, holbewoners en moderne neuroten aan The Girl probeert te geraken. Schijnbaar moeten alle massascènes ook D.W. Griffith op de hak nemen, satire vormt dus het perfecte excuus om ook zelf met geld te smijten. Het stenen tijdperk hakt met lekker simpele Flintstones-humor avant la lettre. Buster rockt dan het meest Emo zijn malle Robert Smith-kapsel (en zijn meid een pantervel). Bij Busters uitgestreken hoofd past de Romeinse periode het best. Geformaliseerde humor. Strak, rigide en slim. Daar en dan is hij het meest geslaagd met stomheid geslagen. Anno 'nu' doet hij zijn platte hoofddeksel op en is hij zichzelf (hij wordt zelfs Keaton genoemd). In alledrie de tijden gebeurt steeds opnieuw hetzelfde ('In the meantime'). De humor wordt daarmee mild en voorspelbaar. Buster is zowaar nog zacht voor zichzelf. Een opvallende grote rol komt voor rekening van de dieren. De beste grap behelst een heuse hondenwissel, en het slot geeft middels een schoothondje de moderniteit een laatste trap na. 'Get rid of that big boob and meet me outside.'

Ludo, Monday, 22 June 2020 06:51 (two weeks ago) link

Virgin Witch
Wat bedeesde heksenfilm. Dames (Ann en Vicki Michelle, de laatste later zeer bekend als Yvette die Rene in Allo Allo te pas en te onpas besprong) komen via modellenwerk in een sekte. Dreutelt een beetje tot we in de rituelen maar in de tussentijd veel bloot. Sfeervolle seventies smut met een opvallend goede soundtrack, door Jonny Trunk opnieuw uitgebracht, yay!

The Stuff
80s horror/avonturen in de hoek van Ghost Busters. Leuk vermaak met nice special FX ook nog een paar redelijk grote namen, zoals de ons niet zo lang ontvallen Danny Aielo.

維多利亞壹號 (Dream Home)
Hong Kongse slasher die het vergezochte verhaal met een flink blik gore nog een beetje goed maakt.

Braid
Vreemd maar nice. Het draait om drie gekke en ondeugende dames in een groot huis met seks, drugs en geweld, die per toerbeurt de sympathie van de kijker krijgen. Visueel een feest.

El hundimiento de la casa Usher (Revenge in the House of Usher)
Middenmotertje van Jess Franco met uiteraard Howard Vernon en Lina Romay. Heeft niks op The Awful Dr. Orloff, de film van 20 jaar hiervoor die gedeeltelijk gerecycled wordt.

Blaka Skapoe, Wednesday, 24 June 2020 22:18 (two weeks ago) link

Desire
'One never knows when one will go crazy.' Bestaat er zoiets als het overschatte onderschatte? Thomson beweert over regisseur Borzage dat deze jarenlang genegeerd is, maar de laatste jaren als vergeten grootmeester hernieuwde waardering krijgt. Op basis van deze film vraag ik me af waarom. In een Lubitsch productie (en Lubitsch stijl) spelen Gary Cooper en Marlene Dietrich een comedy of manners. Gedoe met shiny cars en pearls. Iedereen is way 'too snooty'. Het vrolijke dubbelspel rond een juwelenheist ontbeert een Cary Grant om het echt grappig te maken. Van Cooper en Dietrich moet je het op dat vlak niet hebben. De bitse grapjes over crossdressing zal ik door de vingers zien, vooral omdat charming con woman Dietrich girl power heeft (dat kan je dan wel aan haar overlaten). Als een meesteres vertelt ze de arme Cooper alles, zonder dat hij het gelooft. Hij kijkt er schaapachtig bij en countert met wat stoner humor. ('I grew on her, until she sued me.') Cultuurwetenschappelijk intrigeert de film gaandeweg meer. Europe fungeert hier als het paradijs voor Amerikanen (en Marlene is dan de Vrouw der Vrouwen die billenkoek geeft). Maar Europa heeft anno 1936 een probleem. Er waait een vleugje fascisme de film binnen. En laat dat nu net dat Borzage's unique selling point zijn. In betere films. 'What could I do? I am the police.'

Ludo, Thursday, 25 June 2020 06:53 (two weeks ago) link

I Am Not Your Negro
Veel geprezen documentaire aan de hand van een nooit afgemaakt manuscript van de schrijver William Baldwin. Heel lang in de bioscoop gedraaid, laatst nog op tv, nu maar op Vitamine Cinema toegeslagen. Film maakt zelf een sprong naar het heden met de Fergusson rellen maar had dus zelfs een update kunnen krijgen. Ik hink op twee gedachten hier. Technisch is de film geweldig, een fabuleuze montage van de Stone School van archiefbeelden die verwondert en choqueert. Het "hoogtepunt" zit ergens vroeg met het zwarte meisje dat helemaal alleen en onverstoorbaar door een menigte witte haTorZ naar school loopt. En Baldwin merkt terecht op "Iemand van ons had bij haar moeten zijn." Dit soort films zijn eigenlijk meer een introductie die je moeten aanzetten tot lezen over allerlei onderwerpen en mensen. Baldwin zelf is een intrigerende figuur, ook al merken sommigen terecht op dat zijn homoseksualiteit wel erg naar de achtergrond is geduwd. Het manuscript ging uiteindelijk over drie mannen die vermoord werden. Evers kende ik niet, Martin Luther King was de meest eloquente het dichtst dat we bij een heilige zijn gekomen in de moderne tijd en Malcom X had die flair voor slogans en choqueren. Baldwin, ik denk omdat hij schrijver was en lange tijd in Parijs had gewoond, is veel meer zoekende, existentialistischer ook, misschien de meest menselijke daardoor? Het tempo van de edits zorgen er voor dat ik juist complete interviews van de man wilde zien, omdat ik vermoed dat zijn argumentatie eenvoudig in slogans is te vangen.

OMC, Saturday, 27 June 2020 09:12 (one week ago) link

東京オリンピック
Het leek me wel geinig om in de zomer van de uitgestelde Tokio Spelen de film over de editie van 1964 te kijken, die trouwens opvallend laat in het jaar werden gehouden, oktober dus regenachtig. Kon Ichikawa kreeg te taak toebedeeld en maakte er een jaar later een epos van 170 minuten van. Dat is wel heel veel sport voor een iemand die de Olympische Spelen normaal vrijwel compleet negeert. In het begin zit wel heel veel atletiek, gevolgd door zwemmen waarbij mij de aandacht toch tijdelijk verslapte. Maar er is veel moois. Sowieso is het technisch een zeer hoogstaande film vol mooie slo-mo's, vreemde perspectieven en gewoonweg aparte keuzes ook achter de schermen (de deelnemer die er weinig van bakt wordt zeker niet vergeten.) Natuurlijk begint alles met een close-up van een rijzende zon, er is een van de mooiste shots aller tijden van de toorts die langs Fuji wordt geloodst en een trein mag vanzelfsprekend niet ontbreken. Wat nog meer? Geesink natuurlijk! Wat een rare finale, staan daar maar een beetje aan elkaars pak te trekken en opeens ligt de Japanner in de houtgreep. Einde verhaal. Zodra men buiten de sporthal en het stadion komt ben ik ook meteen bij de les. Een wonderschone wielerwedstrijd, op hoog tempo door het platteland (en dan toch een massasprint. Italiaan wint. Duh!) en de altijd filmische marathon. Heerlijk afzien en Ichikawa weet prachtig de hypnotische eenzaamheid van de gedoodverfde winnaar uit Ethiopië te vangen. Oh ja en Duitsland deed verenigd mee! Beethoven als volkslied. Verrassend. Sowieso kreeg ik het idee dat het de laatste blije Spelen waren, voordat commercie en politiek er mee van door gingen.

OMC, Sunday, 28 June 2020 21:39 (one week ago) link

omdat ik vermoed dat zijn argumentatie eenvoudig in slogans is te vangen.

te eenvoudig dus? *confuus.

New Dragon Gate Inn
'Shrimp soldiers and crab generals, you haven't seen the big fish yet.' Het 'oude' Dragon Inn is een van de mafste en coolse kungfu-films aller tijden. Het 'nieuwe' Dragon Gate Inn doet het ook verrassend goed bij deze niet-genre-fan. De titel zal wel een bewuxsie zijn, want ondanks geboortejaar 1992 blijkt de vibe magisch realistisch retro, voorbij het bewijsbare. Mings periode brengt China een zwakke keizer, paramilitaire troepen en... eunuch power! De gendergelijkheid is daardoor de hele film uitstekend, lekker puntig. Man, vrouw en tussenvorm doen geen moment voor elkaar onder in Street Fighter-moves en verbale disses. Met gratie gaan de draaiende derwisjen elkaar uitzinnig te lijf. 'Good or bad weather is all in your heart.' Na een nog wat saai intro, arriveert Goed en Kwaad in de welbekende herberg voor de 'remake'. Daar heersen Chinese vleesgewoonten, en windt niemand er doekjes om. Erotiek met een bloederige lotus ontmoet de peper en zout-chef van Ribery. De film barst bijna uit elkaar van ADD-sensualiteit. Vechten is ook een soort neuken. 'Vertel me over de geheime tunnel.' Ook knap, de draagkracht van een eindeloos epos wordt hier in anderhalf uur gepropt. Een 'dazi' (Han-chinees) verzorgt de slotakte. Ja, ook qua rassengelijkheid zit het vlijmscherp snor. Knoerthard, geil op bloed, en lekker gek. 'His kungfu is not academic.'

Ludo, Monday, 29 June 2020 06:54 (one week ago) link

te eenvoudig dus? *confuus.

Inderdaad, *niet* eenvoudig in slogans te vangen. :(

OMC, Monday, 29 June 2020 07:01 (one week ago) link

Sjezus, je weet die New Dragon Gate Inn wel te verkopen zeg. :)

OMC, Monday, 29 June 2020 07:03 (one week ago) link

Baldwin, ik denk omdat hij schrijver was en lange tijd in Parijs had gewoond, is veel meer zoekende, existentialistischer ook, misschien de meest menselijke daardoor? Het tempo van de edits zorgen er voor dat ik juist complete interviews van de man wilde zien, omdat ik vermoed dat zijn argumentatie niet eenvoudig in slogans is te vangen.

Zag 'm laatst op tv. Dit otm, ik wil de lange interviews op youtube gaan kijken.

Weet niet of het aan mijn tv/opname lag, maar er was iets goed mis met het geluid. De muziek stond echt veel te luid, waardoor de voice-over soms nauwelijks te verstaan was. Was heel gaar.

Scampidocio (Le Bateau Ivre), Monday, 29 June 2020 11:32 (one week ago) link

Wake In Fright
New to the Yabba, de vraag klinkt de eerste keer al vervelend. Verder bier voor alles, de brave leraar geraakt al snel in een spiraal van toxic masculinity. Intens!

Strozsek - A Ballad
Herzogs bittere blik op de American Dream. Een bont trio probeert het, gaat even goed maar niet voor lang natuurlijk. Ik had net een favoriet einde gekozen voor een Facebookchallenge maar deze is quite something.

Popcorn
Horrorfilm over horrorfilms, geen meesterwerk maar nice.

Ma femme est une actrice
Yvan Attal regisseert zijn vrouw Charlotte Gainsbourg in een film over een stel wat ze zelf spelen. De jaloezie van Attal omdat Gainsbourg natuurlijk ook seksscenes speelt is wat triestig en zeker niet genoeg om deze film te dragen.

Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga
Will Ferrell is een IJslander die het met een vriendin gaat proberen te maken op het Eurovisie Songfestival. Pa's goedkeuring heeft het niet en dat "just friends" is ook wankel en het zijn bovendien wel erg platgetreden paden.

Blaka Skapoe, Monday, 29 June 2020 12:36 (one week ago) link

Will Ferrell is een IJslander die het met een vriendin gaat proberen te maken op het Eurovisie Songfestival.

Wat? :)

Weet niet of het aan mijn tv/opname lag, maar er was iets goed mis met het geluid.

Irritant is dat. Met die tv's kun je wel rare dingen voor elkaar krijgen als je verkeerde mix uitkiest.

OMC, Monday, 29 June 2020 14:34 (one week ago) link

Sjezus, je weet die New Dragon Gate Inn wel te verkopen zeg. :)

op Letterboxd nabeschouwend, was ik wel de enige. Soort Takashi Miike-film eigenlijk.

lol @ Will Ferrell, PimPamPet-plot.

Wake in Fright en Stroszek achter elkaar kunnen poppen <3

Ludo, Wednesday, 1 July 2020 06:24 (one week ago) link

op Letterboxd nabeschouwend, was ik wel de enige.

Maggie Cheung - Brigitte Lin - Tony Leung is echt een klassieke Hong Kong line-up. Ik werd meteen nog enthousiaster. :)

OMC, Wednesday, 1 July 2020 07:24 (one week ago) link

Chronik der Anna Magdalena Bach
Eigenlijk een soort concertfilm waartussendoor wat brieven van mevrouw Bach er door worden gejast. Ik vond die teksten het lastig bijhouden of gewoon niet zo interessant. En sorry Thièr, ik mag in het ouderlijk huis een en ander hebben meegekregen maar ik blijf Bach het leukst vinden via de baroque 'n' roll van bijv. Yngwie J. Malmsteen. Orgel en klavecimbel is nog wel aardig maar bij de grotere orkesten word ik een beetje moe van al die tierlantijntjes en oh zo vernuftige arrangementen.

Bisbee ’17
Een docu die een beetje doet denken aan The Act Of Killing met mensen die heel dichtbij de Bisbee Deportation (in een mijndorpje in Arizona wordt een groep stakende immigranten/mijnwerkers at gunpoint de dodelijke woestijn in gejaagd) staan dit na gaan spelen voor het 100-jarig jubileum. Vooral de ontwikkeling van Fernando, een van de acteurs, is mooi om te zien. Thank you for riding the deportation express!, zegt de gids van het dagjesmensenboemeltje nog.

The Act of Seeing With One's Own Eyes
Ik kende eigenlijk alleen wat van de abstracte composities die Peter Strickland in The Duke of Burgundy nog zo mooi namaakte. Dit bestaat, net als Der Weg nach Eden, uit beelden van autopsies. Dus de scalp wordt weer over het gezicht getrokken om het mes in de lichamen te zetten. Brakhage laat de diepzinnige overpeinzingen achterwege, je éigen ogen weet je wel. Heftig maar ik kan er goed tegen, wat ik ervan moet vinden weet ik nog niet.

Blaka Skapoe, Wednesday, 1 July 2020 11:45 (one week ago) link

Thank you for riding the deportation express!

o_O

toch een roeping gemist Martijn, de patholoog :D

Blind Husbands
'I lied because I was afraid you would'nt believe the truth.' Oudste film die ik gezien heb? Goed mogelijk, zeker op deze volle lengte. Meer dan een eeuw geleden stond Erich Stroheim aan het begin van zijn carrière. Hij overtuigde de studio om hem zijn eigen boek, met hemzelf in de hoofdrol, te laten regisseren. Helemaal het (alfa)mannetje dus, ook in de film, want Stroheim rockt een Rammstein-kapsel waar hij bijzonder veel zorg aan besteedt. Hij speelt The Other Man met 'a keen appreciation of three things: Wine, WOMEN, song.' Vooral dat tweede valt te verifiëren, wanneer hij anderhalf uur lang vrouwen bepoteld. Suggestief glibberend met zijn eindeloze sigaret en monocle, alsof de twee samen een gemakkelijk symbool moeten vormen. Op de achtergrond rijzen bergen (van problemen), want begin twintigste eeuw was men helemaal verkikkerd op de klimsport. Het verhaaltje lijkt op Den Doolaards Grote Verwildering met eenzelfde bergrede als boodschap. (Man, toon je nou eens nederig en neuk je eigen vrouw gewoon wat vaker.) Ik verwachtte half om half dat er nog gehakt werd met pikhouwelen. Ondanks de fraaie Dolomieten-decors, en Stroheims old skool fanatisme, smolt mijn concentratie na een uur weg. Pas boven wordt het nog even spannend. Het puntje is het topje van de ijsberg. Toch? 'That's just the reason.'

Ludo, Thursday, 2 July 2020 06:52 (one week ago) link

Jeetje, klinkt weer als een tip. :)

In Fabric
Ik had gisteren zo'n dag gevuld met kleine irritaties. Dus natuurlijk had de film die ik wilde zien van die lompe Russische nasynchronisatie. Nou ja dan maar legit naar Vitamine Cinema waar ik deze achter de hand had liggen. Als puur esthetisch project geweldig, precies goed voor de ingetogen Strickland sensualiteit. Het allerbest is het gebruik van de muziek helemaal als het op de Lucier-toer gaat. Wasmachinereperateurs zijn ook enorm in mijn achting gestegen. Maar ondanks alle coole shit (die WTF?-winkel :) en fijnzinnige object-van-verlangen-analyses doet het me ook weinig. Ik heb het denk ik wel gehad met de jaren '70. Zo gaaf was het nou ook weer niet.

OMC, Thursday, 2 July 2020 07:13 (one week ago) link

Zo gaaf was het nou ook weer niet.

lol.

Ludo, Friday, 3 July 2020 06:21 (one week ago) link

Le Rayon Vert
"Hey, die actrice ken ik. Die film heb ik zelfs gezien." Aldus mijn dochter die binnenliep. Het voordeel van een Vlaamse lerares. Zelf keek ik een beetje op tegen deze film maar het is Rohmer dus hij weet de redelijk duistere maar alledaagse materie op kenmerkende wijze te brengen. Alweer een perfecte zomervakantiefilm dit. Delphine (een van mijn favoriete namen) is een fraai twijfelend personage, licht neurotisch, totaal niet geïdealiseerd, al identificeerde ik me minder met haar dan ik van te voren had gevreesd. Toch wel knap dat Rohmer zoiets als een vrouwenfilm weet te maken. Alhoewel dat melig domme gesprek aan het terras was ik ook knettergek van geworden. Afijn, de moraal lijkt: laat je kaarten zien anders win je nooit (wordt zelfs ergens uitgespeld). Mooie film, lekker to the point maar technisch wat slordig en misschien zelfs aan de saaie kant, dus UEFA-cupvoetbal in de Rohmer Competitie.

OMC, Saturday, 4 July 2020 09:37 (six days ago) link

银河铁道之夜
Pro-level anime. Night on the Galactic Railroad uit 1985 schijnt een adaptatie te zijn van een boek waarin de hoofdpersonen geen Italiaanse katten zijn. Begint langzaam maar arty. De film heeft een hele aparte opbouw, want zodra Giovanni de galactische trein neemt kan er van alles gebeuren. Gewoon keiharde EO-symboliek, de Titanic, legendes, psychische trauma's en wellicht een homo-erotische ondertoon komen haast achteloos langs en eindigen in een heerlijk WTF-einde. Geen idee wat ik er van moet vinden. Hoogst origineel dat is zeker. Laat ik de proto-Porter Ricks soundtrack dan maar prijzen. Echt waanzinnig vooruitstrevend.

OMC, Saturday, 4 July 2020 20:35 (six days ago) link

Zo gaaf was het nou ook weer niet.

Strickland going 80s, best interessant idee. À propos 80s …

東京フィスト (Tokyo Fist)
Whoah! Supergeweldadig maar verre van een domme actiefilm, toch iets waar ze Japan erg goed in zijn. Intensiteit spat van het scherm af. Die Perzische sample in de soundtrack is dan weer zo iets wat mij dan opvalt.

Mo nu (Devil Woman)
Medusa-achtige vrouw wreekt haar ouders, maar deze Filipijnse film ontwikkelt is eerst wat traag om dan uit te monden in eindeloze martial arts scenes. Beetje een zooitje dus. Soundtrack is volgens mij "geleend" van Peter Thomas (stond wel een Chinees-ogende naam in de titelrol).

Salem’s Lot
Eigenlijk een miniserie geloof ik dus vrij epic in lengte. Helaas had het allemaal wel wat vlotter gekund in deze Stephen Kingverfilming. Wel een paar mooie scenes, maar iets zegt me dat het boek beter is.

Blaka Skapoe, Saturday, 4 July 2020 23:37 (six days ago) link

Paper Flowers
'Life brings us such sweet pleasure of pain.' Indiase epossen, ik durf het toegeven, ik kijk er altijd tegenop. Misschien dat deze film er eindelijk een eind aan heeft gemaakt, gelukkig. In scene 1 wandelt het hoofdpersonage meteen een filmstudio binnen. Meta! Het werkt heel modern in Bombay anno 1959. De verlepte regisseur kijkt terug op zijn carrière en hoe het allemaal mis heeft kunnen gaan. Het eerste lied (van velen) is als de vijver van Nijhoff, de rimpeling van herinnering. Waar deze kijker wel doorheen moet kijken, zijn de lukrake, matige pogingen tot komedie. Het hoofdpersonage (auteur Guru Dutt zelf) heeft flink te stellen met zijn Britsige schoonfamilie die filmmakerij maar hoererij vinden. Zij bieden de gelegenheid tot disses die niet onderdoen voor een Rourke in Breakfast at Tiffany's (inclusief suggesties van verwijfheid). Wegwezen. Gevalletje jammer voor onze 'Fellini', goed voor de film. Want met de regen en de drop wordt het alleen maar beter. Ooit vond hij zijn Pygmalion. In, met en door haar ontdekt de regisseur de schijnheiligheid van de sterren. De zelfopofferende vrouw blijft dicht bij het aardse, zij moet weinig van de Droomfabriek hebben. Ze zingen samen en alleen de beste liedjes, en aan het eind snap ik het. Zij is zijn Rosebud. Hij is Kane. Dutts einde nabij. Een antifilm-film, heerlijk. 'Zelfs op doornen hoef ik niet te hopen.'

Ludo, Monday, 6 July 2020 06:49 (four days ago) link

Salem's Lot vond ik tijdens Veronica's Filmmaand (85?) zo creepy. Nadat die doodgraver zo dom was om toch even te gaan spieken in de doodskist heb ik deel 2 nooit gekeken. :) Ik blijf de scène met dat zwevende vampiergozertje voor het raam bizar eng vinden.

OMC, Monday, 6 July 2020 07:14 (four days ago) link

Ja, dat is erg goed, dat raam.

Blaka Skapoe, Monday, 6 July 2020 09:59 (four days ago) link

https://dams.cdn.unippm.com/ThemedplaylistImages/370x370/c098eeba8fad4e44841657d056f31908.jpg

RIP Ennio.

'Breaking news' op Pitchfork wel een wat ongelukkige term in casu.

Il Grande Silenzio is my Ennio joint.

Ludo, Monday, 6 July 2020 10:44 (four days ago) link

De man heeft nogal een body of work nagelaten, te veel om te kiezen. R.I.P.

Les Cauchemars naissent la nuit
Een buitengewoon dromerige Jess Franco en met de muziek van Morricone's partner in crime Bruno Nicolai. Een van Franco's betere, met al een klein rolletje voor zijn te vroeg gestorven muze Soledad Miranda. Toch best cool, die seventies. 🙂

Blaka Skapoe, Monday, 6 July 2020 11:04 (four days ago) link

Moest tws nog even denken aan iconische black metalshots …

https://i.postimg.cc/yNVG4phk/life-is-all-shit.jpg

Blaka Skapoe, Monday, 6 July 2020 11:15 (four days ago) link

Ja, die man had een flinke productie. The Good, the Bad and the Ugly is natuurlijk een standaard. Maar zo onvoorspelbaar, 'Deus Irae', 'The Ballad of Sacco and Vanzetti', lekker synthy op The Thing en zelfs muziek voor die paranoia-banger I...comme Icare.

OMC, Monday, 6 July 2020 13:03 (four days ago) link

Do The Right Thing
Als Public Enemy-fan was ik er destijds als de kippen bij om deze te kijken. Nu tijdig gerestaureerd. Toch wel een unieke film nog steeds. Eigenlijk gebeurt er in het dagdeel niks bijzonders en dacht ik nog, los van de kleuren en grappen & grollen, "was dit nou alles?" en dan schiet de vlam in de pan. Qua plot niet eens zo goed gedaan maar het verbaasde toch hoe lang de film na afloop bij nazeuren. Mijn hypothese is dat Lee vrijwel al zijn personages sympathieke en onsympathieke kanten geeft, veel consequenter dan in de meeste films. En daardoor krijg je als kijker geen (moreel) houvast. Herinner me nog wel een interview destijds met Lee die opmerkte dat veel mensen teleurgesteld tegen hem zeiden: "Waarom moest het nou Mookie zijn die de vuilnisbak door het raam gooit?" Was er halverwege Breaking Bad al achter gekomen dat Giancarlo Esposito in deze film speelde, maar de jonge Samuel Jackson en Martin Lawrence was ik echt vergeten.

OMC, Tuesday, 7 July 2020 19:11 (three days ago) link

Morocco
Marokko, het Vreemdelingenlegioen, dat heeft toch een groot Kuifje-gehalte. Een film met mooie, slungelachtige figuren. Moest toch even googlen hoe lang die Gary Cooper nou was (1.90, sowieso kwam ik er meteen achter dat al die Old Hollywood sterren vrij lang waren). Dietrich in werkelijkheid kleiner maar toch met die gedrongen schouder move. Afijn. het draait eigenlijk allemaal om het optreden van Dietrich dat redelijk gefrontload is. Is terecht legendarisch, terwijl ze voor geen meter kan zingen, maar ja een andere vrouw kussen compenseert alles. Verder vond ik het voor een liefdesverhaal vrij lethargisch. Zowel Cooper als Dietrich zijn op hun manier ironisch afstandelijk dus het is niet alsof de vonken er vanaf springen, bijna proto-Gen X maar dan moet een overdaad aan charisma. Daardoor voelde het sublieme eindshot voor mij toch als een verrassing.

OMC, Wednesday, 8 July 2020 20:23 (two days ago) link

Von Sternberg! (deed me in de beschrijving ook even aan Pepe Le Moko denken)

The Wind
'Ain't nothing to do now but pop it together.' Dust in the Wind met een Zweed. Alhoewel, Viktor Sjöström groeide op in New York, en pendelde later heen en weer tussen het oude en nieuwe continent. Met de beroemdste actrice uit zijn tijd, maakte hij zijn beste Amerikaanse film. Lilian Gish was de koningin van de mimiek. Wat een sprekende ogen! Ze reist per trein naar de prairie, onderweg al lastig gevallen door mannen, en dat is slechts een voorbode van de Vrouw Alleen. Alles is tegen haar. Man, vrouw, kind en paard. Om over het klimaat nog te zwijgen. Op het station wacht Sjöströms trademark spooky koets, en als een geest door de nacht verdwijnt ze. 'Hop my paw, little missy!' Het riekt naar onversneden American Gothic. Bij Sjostrom wordt zelfs melodrama naturalistisch. Hier geen zoetsappigheid, maar de neuroses en onmacht van het harde plattelandsleven. Logerend bij de schoonfamilie draait Gish door in afgedwongen huiselijkheid en onzekerheid. Meer en meer wordt de film een feministische western. De droogte lijkt dan haast symbool voor het dorre leven van een vrouw zonder kansen. Haar tijd verglijdt als een zandloper. Ze moet alle elementen doden om te leven. En 'Seastrom'? Hij betoont zich een waardig voorganger van Bergman en Von Trier. Wat zeg ik, hun wijze meester. 'I'm not going away with you.'

Ludo, Thursday, 9 July 2020 07:24 (yesterday) link

deed me in de beschrijving ook even aan Pepe Le Moko denken

Je weet dat je hem al hebt gezien hè? ;) Door jouw toedoen 9 jaar geleden of zo op de kijklijst gezet maar als ik het zo teruglees was je ook niet heel enthousiast dus moet puur het optreden van Dietrich zijn geweest wat me over de streep heeft getrokken. :) Was het ook waard.

OMC, Thursday, 9 July 2020 07:49 (yesterday) link

火垂るの墓 (Grave Of The Fireflies)
OK, ik voel me een cultuurbarbaar gezien de bijna unaniem hoge scores op Letterboxd, maar ik vond het nogal sentimenteel. Gaf me het gevoel van de films van Bahman Ghobadi (Turtles Can Fly), hoe verschillend die ook lijken. Wel razendknap gemaakt.

Lifestyles of the Ramones
The Public Image Is Rotten
Nog wat heiligschennis: Ramones vind ik niks aan en ik vind Album de beste P.I.L.. De Ramones „docu” is eigenlijk een clipcollectie met wat interviewtjes tussendoor waar de juicy details onaangeroerd blijven. Derhalve voor mij niet zo interessant. Met John Lydon never a dull moment dus dat is zeer onderhoudend, zelfs zonder de muziek.

Make The Economy Scream
Een Griek krijgt in de crisis thuis altijd Venezuela als horrorscenario voorgeschoteld. Niet alleen van Griekse politici maar ook international wordt gerept van humanitaire ramp. De Griek gaat op onderzoek en hoewel er zeker grote problemen zijn is dat niet gevolg van socialisme, maar (uiteraard) van neo-liberalisme. Ze hebben olie, dus dan weet je het wel.

Regarding Susan Sontag
Ken haar werk eigenlijk niet maar interessante vrouw en derhalve onderhoudende docu.

The Immortalizer
Cheesy 80s horror, heeft niks op bijvoorbeeld Re-animator.

Blaka Skapoe, Thursday, 9 July 2020 13:12 (yesterday) link

maar ik vond het nogal sentimenteel

https://ibb.co/dMf5FwK

maar inderdaad Ramones. Nooit begrepen en die gitarist was ook nog eens een borderline fascist.

OMC, Thursday, 9 July 2020 14:31 (yesterday) link

Daar gaat de grap alweer. :(

https://i.ibb.co/1Q0m1t2/i-liked-the-first-things.gif

OMC, Thursday, 9 July 2020 14:32 (yesterday) link

Pretty Baby
Als liefhebber van de films van Louis Malle weet je dat er een dag komt dat je deze beruchte film uit 1978 moet zien. Er was blijkbaar een hele korte periode ergens in de jaren '70 waar je als Fransman deze film er doorheen kon bluffen. Nou ja, iedereen verbaast zich er al 40 jaar over dus over naar de gewone cinematische overpeinzingen. Een lethargische film, ik ben ervan overtuigd dat Malle dit expres heeft gedaan omdat je in een soort narcotische waas makkelijker accepteert wat je hier ziet. Redelijk fraai gefilmd, weer met behulp van Nykvist aan wie je opulente interieurs wel kunt overlaten. Sowieso veel sfeer in dit melancholische New Orleans van de ziel. Het verhaal is wat rommelig maar tegen het einde wordt alles gered met een mooi zwijgende realisatie van Caradine als vreemde snuiter Bellocq (gebaseerd op een echte fotograaf) en droomachtig maar naargeestig eindshot (Violet zal altijd object van verlangen zijn.)

OMC, Thursday, 9 July 2020 21:20 (yesterday) link

Die Shields toch: Her 1987 senior thesis was titled "The Initiation: From Innocence to Experience: The Pre-Adolescent/Adolescent Journey in the Films of Louis Malle, Pretty Baby and Lacombe Lucien."

OMC, Thursday, 9 July 2020 21:34 (yesterday) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.