Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (thirteen years ago) link

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (thirteen years ago) link

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (thirteen years ago) link

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (thirteen years ago) link

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (thirteen years ago) link

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (thirteen years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (thirteen years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (thirteen years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (thirteen years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (thirteen years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (thirteen years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (thirteen years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (thirteen years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (thirteen years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (thirteen years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (thirteen years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (thirteen years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (thirteen years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (thirteen years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (thirteen years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (thirteen years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (thirteen years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (thirteen years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (thirteen years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (thirteen years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (thirteen years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (thirteen years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (thirteen years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (thirteen years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (thirteen years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (thirteen years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (thirteen years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (thirteen years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (thirteen years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (thirteen years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (thirteen years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (thirteen years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (thirteen years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (thirteen years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (thirteen years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (thirteen years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (thirteen years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (thirteen years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (thirteen years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (thirteen years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (thirteen years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (thirteen years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (thirteen years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (thirteen years ago) link

De Vierde Man
"Die vrôh. Ik kèn haa!" Legendarische accentverschuiving van Krabbé die toch al bij vlagen matig acteert. Door You Don't Nomi realiseerde ik me opeens dat ik nog nooit een Nederlandse Verhoeven helemaal heb uitgekeken. Turks Fruit haakte ik af toen ik de kanker zag aankomen, Spetters geniaal in zijn vulgariteit maar mij te droevig en lelijk om vol te houden, die Tweede Wereldoorlog dingen ben ik nooit aan begonnen en De Vierde Man heb ik ooit maar een gedeelte van gezien tijdens Veronica's Filmmaand. Vond het volgens mij wel creepy maar ik had dat boek net gelezen dus het was waarschijnlijk niet spannend genoeg na de seksscène. Het is wel grappig om recensies van buitenlanders te lezen die het hebben over Giallo en Cronenberg-invloeden. Dat eerste zit wel wat in dankzij de mooie, diepe Argento-kleuren die De Bont presenteert. Het verhaal is natuurlijk kul met een overdosis aan ouderwets Nederlands literair-religieuze symboliek en lompe dialogen waardoor het toch weer een zit werd. Hij had wel wat meer Cronenberg mogen zijn trouwens. Mij is het natuurlijk niet gevraagd maar voor een remake zou ik gaan voor nog een seksscène waar hij het echt doet met een spinnenvrouw die hem eerst eens lekker even oprolt, en op het laatst zijn tong eruit trekt, of zoiets. Zoveel mogelijkheden.

OMC, Tuesday, 19 January 2021 22:13 (one month ago) link

Ha, ha, bij Ludo was de 'Ik zei toch koffie, godverdomme!' ook blijven hangen. Man, man, man, zo praat toch niemand. :)

OMC, Tuesday, 19 January 2021 22:19 (one month ago) link

ghehe goeie remake alvast. Misschien Aranofsky eens mailen.

Enige redeeming factor zijn die kleuren, inderdaad. Neonederland.

For Sama
'Ze proberen de lichamen op te vissen.' Mensen, mensen toch. Bij dit soort docu's gaat er een soort blokkade aan. Ik wil het allemaal niet zien, maar het moet. Al het bloed, al het stof, alle intieme ellende. Door de moderne techniek komt het nu voor iedereen claustrofobisch dichtbij. Tijdens de Syrische revolutie en het daaropvolgende beleg van Aleppo krijgt regisseur en (telefoon)cameravrouw Waad haar eerste kind, Sama. Ze is als activistische studente als vanzelf in de oppositie tegen Assad gerold, en inmiddels met een goofball goedzak dokter getrouwd. Ze leven in het ziekenhuis, iets anders gaat niet meer. De kracht van For Sama is de alledaagse dapperheid van de twee. Iedereen die in Aleppo blijft, doet zo vaak mogelijk alsof er niks aan de hand is. Er wordt gewoon 'markt gehouden' zolang het kan. En baby's gemaakt. Ondertussen wordt Aleppo steeds religieuzer, wat ook wel logisch is. Fundamentalisten duiken in het gat van de hoop, terwijl de Russen en regimetroepen naderen. De ware held van de film is niet het wat 'sentimentele' anker Sama, en ook niet de tweede baby van het gezin, maar een andere. Een meer toevallige, anonieme. In een huiveringwekkende scene masseert een arts het asgrauwe kind, dat geboren moest worden na een mortieraanval. Hij blijft maar slaan. 'Ik moet gewoon levende mensen zien.'

Ludo, Thursday, 21 January 2021 07:51 (one month ago) link

Pretend It's a City
Nog meer moois over het Oude New York, gewoon op de 'flix. Scorsese filmt en interviewt in zeven afleveringen de schrijfster/lezeres/rookster Fran Lebowitz die ik eigenlijk maar en passant kende. Lebowitz kan heerlijk klagen en goede verhalen vertellen over het leven in New York terwijl Scorsese de hele tijd zit te schuddebuiken.

OMC, Thursday, 21 January 2021 11:58 (one month ago) link

Nekromantik
Nekromantik II

De eerste ging ik in met hele lage verwachtingen. Het viel mee, het is uiteraard een twijfelachtige garnituur maar ik heb genoeg nasties gezien om niet echt in shock te geraken (eerder lachsalvo's om de smakeloosheid) maar de sfeer is lekker low budget een dismal. Duurt ook allemaal net niet te lang met de bescheiden 70 minuten, iets wat van deel 2 niet gezegd kan worden. Daar moet je door schier eindeloze, vage scenes om dan eindelijk, na ruim anderhalf uur, tot een spetterend einde te komen. Daar had nu eens flink het mes in gemoeten.

Blaka Skapoe, Friday, 22 January 2021 11:33 (one month ago) link

Il grande silenzio
Laat het maar aan een Italiaan over om de meest hopeloze Western ooit te maken. Lange tijd is het een en al sfeer met al die sneeuw en sublieme Morricone soundtrack. Kinski lekker irritant met dat zalvende Italiaanse stemmetje en Trintignant een zwijgende bad ass met zijn rare pistool. Lijkt af te stevenen op wat men mag verwachten in het genre maar Corbucci had andere, nihilistischere plannen. Heel dapper in zijn realisme. Geen wonderen, geen rechtvaardigheid, geen "Let's go" macho-glorie, alleen maar geweld. In die zin een unieke film die je bewust maakt hoeveel we eigenlijk van clichés houden.

OMC, Friday, 22 January 2021 21:26 (one month ago) link

nog door Thievery Corporation gesampled die soundtrack. Een van Morricone's beste. (ook als film heel mooi, inderdaad).

tot een spetterend einde te komen. Daar had nu eens flink het mes in gemoeten.

xD xD

Ludo, Saturday, 23 January 2021 07:30 (one month ago) link

ラブレター
Beste Shunji Iwai die ik tot nu toe heb gezien. Love Letter is alweer uit 1995 ook al zie je dat er niet aan af. Lekker winters sfeertje, zoals gebruikelijk fraai vastgelegd. Het verhaal is een van die vreemd toevallige, semi-mystieke Aziatische constructies waar je je als kijker maar gewoon aan moet overgeven. Na een herdenkingsdienst van haar verongelukte verloofde, ontdekt een vrouw zijn oude adres in een jaarboek. Ze besluit als een soort afsluiting een brief te sturen wat een vreemde correspondentie in gang zet. Originele film over verlies en herinneringen, soms een beetje sentimenteel maar ook wel gewoon lief en met goede grappen op het moment dat je het niet verwacht. Fraaie dubbelrol van Miho Nakayama, vooral als de permanent verkouden bibliothecaresse met kort haar (duh).

OMC, Saturday, 23 January 2021 22:55 (one month ago) link

La prima notte di quiete
Rimini in de winter. Dat is wel een sfeertje hoor. Ah wie komt daar aan gewandeld? Het is Alain Delon, in mooie jas op weg naar zijn nieuwe baan als tijdelijke leraar. Deze verlopen dichter is lekker relaxed, rookt ik de klas Gauloises sans filtre en dat mogen de studenten ook van hem. Onvermijdelijk valt zijn oog op de bloedmooie maar afstandelijke Vanina die al snel een vriendje blijkt te hebben met een rode sportwagen. Dat is vast niet pluis. Delon zoekt dat allemaal in zijn minimalistische, maar toch weer goed geacteerde, stijl uit. Lekker overal je jas aanhouden en vooral blijven doorroken en drinken. Alle vrouwen zitten achter hem aan, inclusief zijn ongelukkige partner gespeeld door Lea Massari. Maar daar weet Delon met zijn gebruikelijke botheid wel raad mee. Het was anderhalf uur genieten maar na de sensuele seksscène en daaropvolgende conclusie had het moeten eindigen. Was een perfecte film geweest, een fraai staaltje jaren zeventig ennui. Helaas, er volgt een typische mediterrane conclusie die je eigenlijk meteen ziet aankomen. Zonde.

OMC, Sunday, 24 January 2021 22:57 (one month ago) link

Ah wie komt daar aan gewandeld? Het is Alain Delon, in mooie jas op weg naar zijn nieuwe baan als tijdelijke leraar.

:)

Hiroshima
'Ik kan me niet herinneren hoe we hier zijn beland.' Interessant om deze film in dezelfde week als For Sama te zien. Hiroshima deed me meer. Niet alleen omdat de gebeurtenis an sich nog veel erger was, maar ook als kunstwerk (au). Het moet de laag van verwerking zijn die eroverheen zit. Bovenop het droge feit, is er de overpeinzing van schuld en boete. De getuigenis na de reflectie. Hiroshima stamt van acht jaar na dato. Ze konden dus nog wel wat 'echte resten' filmen, en maken ook 'handig' gebruik van documentaire-beelden (en een hoorspel). Tegen de verdringing in probeert men het onmogelijke te vatten. 'Hiroshima zou onmiddellijk een lijkenstad worden.' Eerst zien we de nasleep. De vele ziek(t)en die volgden. Er is veel schaamte, ontkenning en onwetendheid. Alleen daarom al zal de film historisch belangrijk zijn geweest. Wanneer de bom valt, verandert de film in een klap in een Grave of the Fireflies (dat duidelijk wat cues leende). De prachtige soundtrack schreeuwt melodieus mee met het kind dat zijn moeder kwijt is. Hysterie heerst. Een volk is in zombies veranderd (en was het dat al niet daarvoor – gebrainwasht door jarenlange propaganda). De acteurs geven zich met hart en ziel. (Uit eigen ervaring wellicht, want het lijken veelal amateurs). Zo wordt Hiroshima even intiem als For Sama. Spannender en 'mooier'. 'Het is te laat.'

Ludo, Monday, 25 January 2021 07:55 (one month ago) link

La prima notte di quiete

Fijne film hoor, zo maken ze ze niet meer. Delon geeft Vanina een boek getiteld naar haar naamgenoot, 'Vanina Vanini' van Stendhal. André Pieyre de Mandiargues schreef een eeuw later dan Stendhal 'Le lis de mer' (in het Nederlands vertaald als 'De liefdesnacht van Vanina', over de seksuele ontwaking van een jong meisje). Heb altijd vermoed dat die twee - en daarmee ook de film - gelinkt zijn, maar nooit "bewijs" gevonden dat Mandiargues' boek van invloed was op de film. Qua thematiek echter 100%.

A Scampo Darkly (Le Bateau Ivre), Monday, 25 January 2021 09:17 (one month ago) link

پری (Pari)
Pari is een filosofisch aangelegde literatuur- en dramastudente die op zoek gaat naar zichzelf in samenspraak met een overleden broer en een die nog leeft maar andere meningen is toegedaan. Moeilijke film voor een Hollander: chela kabab OK (rauwe eidooier op de rijst kende ik nog niet), maar ik heb bv. geen band met Imam Ali zoals de meeste Iraniërs hebben. Zware kost, zeker als je afhankelijk ben van ondertiteling, die ook nog eens crappy is (tikfouten en incompleet zelfs).

Blaka Skapoe, Monday, 25 January 2021 10:42 (one month ago) link

Fijne film hoor, zo maken ze ze niet meer.

Nee, dat klopt. :) Alle literaire verwijzingen moet ik nog rustig uitzoeken. De fijnproevers van Tumblr zijn trouwens ook enthousiast over de film. Achteraf peinsde ik of ik Delon eigenlijk ooit in een vrolijke film of komische rol heb gezien. Ik ben hem nog niet tegengekomen.

OMC, Monday, 25 January 2021 12:49 (one month ago) link

Caesar in Astérix aux Jeux Olympiques? ;)

willem, Monday, 25 January 2021 15:41 (one month ago) link

Haha, kijk eens aan. Ja, die kan ik als liefhebber van de strip niet kijken.

OMC, Monday, 25 January 2021 16:12 (one month ago) link

Extase
Fijne Tsjechoslowaakse jaren '30 schandaalfilm met de jonge Hedy Lamarr (toen nog Kiesler) die lekker naakt gaat zwemmen. Oh nee, haar paard gaat er vandoor terwijl de jurk er nog op ligt!!! Gelukkig is daar al een behulpzaam heerschap die het allemaal wel amusant vindt. Hedi doet eerst van niet maar tijdens een onrustige avond vindt ze de weg naar zijn huisje alweer het beroemde orgasme plaatsvindt (dat vonden makers van filmposters ook zeer inspirerend.) En dat terwijl ze eigenlijk getrouwd is met een hele saaie oudere man. Afijn, het verhaal is verder niet bijster origineel en de symboliek met veel gebruik van dieren vrij opzichtig, maar toch ook wel fraai gefilmd. Mooi document uit een fascinerende tijd, helaas kwam in 1933 ook het nazisme uit en die waren minder gediend van de film, net als het Vaticaan vanzelfsprekend. Mussolini was dan weer wel fan. Sowieso veel leuke achtergrondinformatie, Lamarr werd natuurlijk later Hollywood-godin en parttime wetenschapper maar deed ook een Sharon Stone waarbij ze claimde dat ze erin was geluisd met de naaktscènes. Trouwde ook met een joodse wapenhandelaar die simpatico was met de nazi's en ook niet gecharmeerd was van de film. Dus probeerde hij tevergeefs om alle kopieën op te kopen. :)

OMC, Tuesday, 26 January 2021 22:40 (four weeks ago) link

oh ja! (goeie titel - dan - ook)

Holiday
'There is just one little thing.' Een jonge vrouw op vakantie in Bodrum. Dat wordt het Griekse Sunset-debacle in Turkije, denk ik. Ja en nee. Ze blijkt niet werkelijk toerist (al is ze minstens zo verdwaasd en verdoofd) en de vakantie draait niet werkelijk om ontspanning. De vrouw reist mee met een stel pocherige Deense criminelen die schimmige deals sluiten. Het animatieteam komt hard voor volwassen, zeg maar. Met een vrouwelijke regisseur weet je dat de seks gaat schuren. Het enige dat nog opwindt is de andere nog 'leger' maken. Ontmenselijken. Een boeiend, maar erg lastig thema. Het gevaar schemert steeds dat de film zelf leeg blijft. Vervuld van lege mensen. Gelukkig weten de schrijvers dat ook wel, en ze laten hun lege helden over leegte filosoferen. Enter Thijs Romer, de dwaler met een boot en het veronderstelde 'opgeheven' hoofd. De leegte voorbij. Of lijkt dat maar zo? Als naïeve nephippie, leeft hij de zinloze droom van de Westerling op zoek naar zingeving. Hij krijgt niet eens 'pussy'! De rest van de film krijgt ie 't voor de kiezen, en wordt de humor van een gitzwarte Andersson-soort. Nou ja, humor... Misschien dat Haneke erom kan lachen. 'Where will you run to' schreeuwt de Zweedse powerhouse Jerry Williams. Alle dure horloges slaan aan. Love Games veranderen in Dangerous Games. 'Call it love. Call it whatever you want.'

Ludo, Thursday, 28 January 2021 08:47 (four weeks ago) link

Django
Wist niet zeker of ik deze ooit had gezien. Dat geweldige gesleep met die doodskist kwam me vagelijk bekend voor. Uit hetzelfde jaar als The Good, The Bad, and The Ugly, met eenzelfde nihilistische en viezige sfeer, maar minder goed ondanks de coole shit. Neem die KKK-achtige bad guys, echt heel goed gevonden. Verder is het weer de blauwogige wise-guy die iedereen probeert uit te spelen. Met Corbucci's meesterwerk nog vers in de herinnering werd het toch nog spannend op het laatst. Nu zie je waarom hij twee jaar later terecht voor een ander einde koos (al was ik nu enigszins opgelucht, twee keer in een week hopeloosheid is misschien teveel van het goede.) Verder essentieel als spot-de-sample maar dan voor de films van Tarantino (oh, dus daar kwam dat afgesneden oor vandaan!)

OMC, Friday, 29 January 2021 22:41 (three weeks ago) link

ヴィタール
Ik heb nog altijd wat Tsukamoto's achter de hand waaronder Vital uit 2004. Het beginshot is echt fenomenaal, industriële muziek en door een bepaalde lenzenspel vermeerdert een wild rokende fabrieksschoorsteen zich. Er is sprake van een auto-ongeluk en de overlevende, een zeer ingetogen Tananobu Asano, besluit ondanks geheugenverlies zijn medische studie voort te zetten waar hij uiteindelijk aan de snijtafel komt te zitten. Dan verwacht je dus je viezige bodyhorror maar Tsukamoto's is in een ingetogen bui. Hier worstelt hij met interessante vragen rond identiteit, herinnering, verlies in relatie met ons lichaam en zijn haast machinale binnenkant. De vrouwen zijn weer geflipt al wordt dat minder uitgewerkt in vergelijking met zijn meesterwerken. Daar verliest de film op een gegeven moment wellicht zijn focus, al is dat enigszins inherent aan het spel met herinneringen. Mooi, ingetogen einde. Technisch ook erg sterk, toch weer anders dan zijn andere films met een intens kleurgebruik, al lijkt dat ook te vervliegen naarmate de film vordert. Zeker niet zijn beste maar wel een film die je flink aan het denken zet.

OMC, Saturday, 30 January 2021 22:20 (three weeks ago) link

beste film van januari voor mij op de valreep:

Ich Ware Zuhause, Aber...
'Vielleicht möchten sich doch den ganzen Film sehen.' Het begint en eindigt op een open plek. Tussen de bomen, op een veld. Het vormen echter ook literaire 'open plekken'. Veel blijft hier bewust onduidelijk. Eerst ergerde ik me aan de mensen die uit ramen kijken, de simpele handelingen. Gelukkig, langzaam klaart alles op. Deels door de film, deels door mezelf. (En dat is wat een open plek moet doen!) We mogen zelf invullen, en ik dacht aan Ronnie Gaat Naar Huis, Spinvis' beste projectielied. Een jongen zorgt voor problemen, leek verdwenen, en wordt weer – zij het moeizaam – door zijn moeder in de armen gesloten. Vader is dood. Is dat dan de reden van zijn (wan)gedrag, haar hysterie? Wie weet. Regisseur Angela Schanelec bekijkt het drama tussen de regels. De stilte van de redeloosheid. Het prachtige Duits helpt. Reageren wordt altijd al een 'we moeten ons verhouden'. Langzaam maken de lege handelingen plaats voor rijke stilering. Genialiteit. Er spreekt een man met een robostem. Hij trilt melodieus als (en met) een jew harp. Het gebroken gezin danst op M. Ward die droomt over D. Bowie. En natuurlijk volgt er in de goede modernistische traditie ook nog een metadiscussie over de (persoonlijke) waarheid van cinema. Wat mij betreft heeft Schanelec die gevonden, geopend – en hard geraakt. 'Der Rest ist Schweigen.'

Ludo, Monday, 1 February 2021 07:54 (three weeks ago) link

Cat People
Een relikwie uit de jaren '80 videotheek. Destijds wel over getwijfeld maar ik had het vermoeden dat het niet zo'n beste film kon zijn. Mijn jonge radar was blijkbaar al fijntjes gekalibreerd want inderdaad, geen beste film. Komt vooral door dat ridicule verhaal van een broer en zus die elkaar na jaren weer ontmoeten. Broer McDowell verdwijnt al snel en blijkt een geile zwarte panter. Zijn zus vindt dat lastig te accepteren, helemaal omdat, wanneer hij terugkeert, verkondigt dat zij de enige is met wie hij seks kan hebben. Man, man, man. Maar goed, dat vindt cokey gefrustreerde grefo Schrader natuurlijk een machtig interessante metafoor. Nastassja Kinksi ziet er jongensachtig charmant uit maar acteert toch wel erg matig, maar daar hebben wel meer last van. John Heard is wel schattig als goedzak en zorgt voor zowaar een mooi einde. Paar intrigerende shots hier en daar van het fotogenieke New Orleans en eerlijk is eerlijk een fraaie Moroder-soundtrack inclusief het eigenlijk laatste echt goede nummer van Bowie.

OMC, Wednesday, 3 February 2021 22:19 (three weeks ago) link

ah gemiste kans op een Bowie cameo voor extra Tumblr plaatjes.

WR: Mysteries of the Organism
'Bounce it up and down a bit.' Bijzonder samplewaardige 'aktietejater'-film. Hopelijk ziet Lange Frans 'm niet, want wat hij dan allemaal met huisvrouwen zal gaan doen! (Of zou hij slechts zijn penis willen casten?) Wim Gijsen smaakte de film vast ook prima. Op het snijvlak van wetenschap, religie en waanzin ontwikkelde Wilhelm Reich in Amerika zijn orgastische reflectie-therapie. De dorpsbewoners vonden 'm een 'commie', maar het is toch eerder het communisme van kom nu eens. Een Joegoslavische filmmaker zoekt de resten van dokter's gedachtegoed, en vangt zo in een moeite door het smalltown life van Amerika. Het blijkt een van de vele lagen van de film (meer flapjes dan een poes, brom ik). Makavejev maakt immers ook nog plaats voor Tito-tieten-fictie. Het blijkt een combinatie van Jiskefet en de Belgraadse Lente. Ondanks de vele sketchy (in alle betekenissen van dat woord) ideeën weet de film toch een duizelingwekkende maatschappijkritiek te ontwikkelen. Razend knap eigenlijk. Je moet het maar kunnen: fascisme, kapitalisme en communisme tegelijkertijd op de korrel nemen. Dat kan alleen met seks, allicht, het subversieve hoogtepunt van alle verenigende subversieve krachten op deze aarde. Foucault zou over zijn kale bolletje(s) wrijven en goedkeurend knikken (of steigeren). 'Out of paradoxes man creates his world.'

Ludo, Thursday, 4 February 2021 07:57 (three weeks ago) link

Gna, gna.

ah gemiste kans op een Bowie cameo voor extra Tumblr plaatjes.

Ha! Overigens interessant dat de originele Cat People veel populairder is op Tumblr. Stijlvol zwart/wit toch hipper dan Vaporwave neon.

OMC, Thursday, 4 February 2021 08:07 (three weeks ago) link

Maniac Nurses
Troma-achtige onzin, wel echt next level doordat door de internationale cast die het Engels niet machtig was er een voice-over wordt gebruikt. Echt slecht slecht.

Gosti iz galaksije (Visitors from the Galaxy)
Uitstekende science fiction, een samenwerkingsverband tussen twee landen die niet meer bestaan: Tsjechoslowakije en Joegoslavië. Een SF-schrijver merkt zijn hersenspinsels tot leven komen, met zowel filosofische aspecten alsook een meer slapstick-achtig diner. Fijne sythnklanken om het af te maken.

Sorceress
D&D, fantasy. Niet al te lowbudget maar ik krijg het er niet echt warm van, zelfs niet van de boobies.

Porno
Exploding nuts, pijnlijk en lachwekkend in beeld gebracht. De occulte psychedelica en comedy/gore bijten mekaar een beetje, maar om die ene scene heb ik toch wel erg moet lachen.

Evil Dead
Remakes, van mij mag het. Een mislukte doet wmb niks af aan het origineel, dus go for it. Deze is losjes, met veel gore, maar ja dat waren het origineel en de geweldige serie ook. Geen hoogvlieger maar ook niet zo'n drama als sommigen ervan maken.

Blaka Skapoe, Thursday, 4 February 2021 09:59 (three weeks ago) link

Overigens interessant dat de originele Cat People veel populairder is op Tumblr. Stijlvol zwart/wit toch hipper dan Vaporwave neon.

stelletje traditionalisten.

oeh Visitors From Galaxy klinkt <3

Ludo, Thursday, 4 February 2021 11:31 (three weeks ago) link

Ja, denk dat dat wel wat is voor jou (en Omar). 🙂

Blaka Skapoe, Thursday, 4 February 2021 16:29 (three weeks ago) link

Die Nibelungen: Siegfried
Wat een baas toch die Fritz Lang. Ooit zag ik op de universiteit deel II en die vond ik redelijk geweldig. In deel I zie je hoe Kriemhild zo pissig werd. Lang baadt alles in goud wat natuurlijk perfect is voor een legende. Met name de scènes in het woud zijn hierdoor wonderbaarlijk mooi. Alhoewel dat shot van het van achter belichtte kasteel wel een van de fraaiste die ik ken. Siegfried, natuurlijk achteraf een problematisch figuur, so Duits, door Wagner had Lang wellicht enigszins lont kunnen ruiken. Maar hij dacht waarschijnlijk vooral "Ik ga een vuurspuwende draak maken." Toch zit je te speuren naar fascistische aanwijzingen, Siegfried die als ariër aan het begin van de film bij een soort Üntermenschen woont die hem uitlachen als hij aankondigt dat hij met de mooie prinses gaat trouwen. En hij wordt natuurlijk als de Duitsche Natie laf in de rug gestoken! Verder wel een beetje een kwallebal die ongegeneerd vals speelt zodat zijn zwakke maatje koning Gunther met de stoere Brunhilde kan trouwen. Mooie transformatie door Margarete Schön van gedweeë Kriemhild tot wraakzuchtige vrouw die door haar familie wordt verraden. Alles in goede banen geleidt door de fraaie muziek van Gottfried Huppertz, zonder bombastische te worden, in tegendeel, zitten een paar hypnotische stukken in.

OMC, Friday, 5 February 2021 23:22 (two weeks ago) link

胭脂扣
Rouge is een romantische Hong Kong-klassieker die ik vrijwel zeker eerder in de jaren '90 heb gezien tijdens de grote Hong Kong-golf. Was heel veel vergeten van dit fraaie spookverhaal. De immer zelfverzekerde Leslie Cheung wordt in de jaren '30 verliefd op een stijlvolle prostitué gespeeld door Anita Mui met haar mooie lodderogen. Heerlijk sfeertje met kleurrijke interieurs en kwistig gebruik van opium waardoor de liefde heerlijk loom is. Hij zal een bescheiden zakenimperium erven maar wil eigenlijk acteren en moet bovendien met iemand anders trouwen. Zijn moeder is superredelijk ("je wordt gewoon zijn concubine") maar toch besluit het paar zelfmoord te plegen waarna zij in het moderne Hong Kong verschijnt. Ze krijgt al snel hulp van een nerdy journalist en zijn kekke, maar ietwat jaloerse vriendin zodat ze volgens afspraak herenigd kan worden met haar geliefde. Beetje wankelende premisse maar het wordt echt meesterlijk uitgespeeld.

OMC, Saturday, 6 February 2021 21:56 (two weeks ago) link

ha in deze volgorde had ook Rouge een opera kunnen zijn.

Ludo, Sunday, 7 February 2021 07:36 (two weeks ago) link

Zonder twijfel. :) Ik haal hem dan ook altijd door de war met Peking Opera Blues, goed excuus om die ter controle eens te herkijken.

OMC, Sunday, 7 February 2021 08:21 (two weeks ago) link

Tourist Trap
Beetje vibin' on that Texas Chainsaw Massacre thing maar niet half as gnarly, en dat is jammer.

Mimaroğlu: The Robinson of Manhattan Island
Documentaire over the Turks-Amerikaanse elektronica-pionier İlhan Mimaroğlu, maar ook minstens zoveel over zijn activistische vrouw Güngör. Het laatste hoofdstuk komt zijn stiefzoon Rüstem nog aan het woord, met wie hij maar geen band kon krijgen, ze konden eigenlijk alleen over cinema praten. In plaats van pratende hoofden (van o.a. David Toop) krijgen we beelden die Mimaroğlu zelf schoot op diverse plekken waar hij woonde.

Safety Not Guaranteed
Aubrey Plaza being awkward in een soort oddball sci-fi romcom. Charmant popcornvermaak.

衛斯理之老貓 (The Cat)
Totale gekte in deze gorey Hong Kongse sci-fi rondom een zwarte cat from outer space. Samengeraapt zooitje maar zo over-the-top dat je je geen moment verveelt.

Blaka Skapoe, Sunday, 7 February 2021 13:25 (two weeks ago) link

The Naked Kiss
Samuel Fuller, rare snuiter. Deze late neo-noir begint lekker wild maar de rest van de film kan daar niet aan tippen. Fuller gaat voor de omkering, de vreemdeling is dit keer een vrouw met een verleden die al snel door heeft hoe het reilt en zeilt in de nette dorpsgemeenschap. De lokale rijkaard deelt aan iedereen cadeautjes uit en je ziet gewoon aan hem dat hij niet pluis is. Klopt ook, daarna kakt de film ongenadig in, echt bizar slecht (met als uitweg dat het een parodie is?) Sowieso een aardig hoog b-film gehalte maar dan wel erg fraai gefilmd. Niet echt slecht, maar ook niet goed, wat onhandig. In die zin zijn die klassieke noirs toch subtieler in hun boodschap en daardoor ook tijdlozer?

OMC, Sunday, 7 February 2021 22:59 (two weeks ago) link

ze konden eigenlijk alleen over cinema praten.

ain't that enough 8-)

The Naked Kiss ooit gezien, maar helemaal niets van onthouden, zegt toch wel wat vrees ik.

The Personal History of David Copperfield
'The sky is absorbing my words.' Ja, hoe zat het ook alweer? De sentimentele Dickens-epossen over door het lot getroffen jongetjes zijn lastig uit elkaar te houden. Misschien een idee voor een bewerking, alles mixen! Of het probleem juist voor eens voor altijd goed uitleggen? Bonusplan: van alle jongetje meisjes maken. Niets van dat alles in deze postmoderne bewerking, waar toch ook genoeg anders (en grappiger) gaat. Iannucci brengt Laurence Sterne naar Dickensland. Vele herstarts, interrupties, en nooit afgemaakte verhalen. 'No. It's just one boy.' Door Indiase kleurtinten toe te voegen scoort men wakkere punten. (Kleine David wordt er een Rene Klijn-mannetje van.) Het eerste half uur vermoeide de hyperonrustige editing me, en zat ik te hopen op meer muzikaliteit (of was dat Oliver!?) De waanzin wordt werkelijk weldadig wanneer Tilda Swinton verschijnt. Zij is verrassend grappig met salade dressings (Onana-ongelukje!). Haar eega, een depressieve aantekenaar, helpt de film ook vooruit. 'I doff what remains of my hat to them.' Het gedoe met een hond is erg Todd Solondz. Gelukkig zijn de rest van de grappen extreem Brits. Hoe meer alcohol er vloeit, hoe droger de oneliners. In zekere zin blijft het wel een 'hier kan ik mijn financiering voor rondkrijgen-film', maar met genoeg luim om zulk cynisme te vergeten. 'Run, I'm a criminal!'

Ludo, Monday, 8 February 2021 07:54 (two weeks ago) link

The Naked Kiss ooit gezien, maar helemaal niets van onthouden, zegt toch wel wat vrees ik.

11 jaar gelden bijna. "Grillig" :)

OMC, Monday, 8 February 2021 08:12 (two weeks ago) link

gheh.

Shirley
'To our suffering, my dear.' Een goed boek kan je niet verfilmen. Zou in variatie ook gelden: een klassieke schrijver daar moet je geen biopic van maken, maar iemand van buiten de canon, dat lukt wel? Wie weet. Ik had in elk geval nog nooit van Shirley Jackson gehoord (mystery & horror-auteur) – en ik weet ook niet of ik wat van haar ga lezen – maar de film werkt! Elizabeth Moss schmiert weer smakelijk als verlepte artieste die niet meer naar buiten durft. Haar man is professor aan de lokale 'uni' en regelt wat studenten voor het huishouden (of voor zichzelf?) De onevenwichtige cameravoering voorspelt horrorige toestanden, een knipoog naar de inhoud van de boeken natuurlijk. Echte, puriteinse mannenhorror komt echter nimmer klaar. Dit is de horror van de jaren vijftig, het gefnuikte middenklasseleven. En, bovenal, de horror van de vrouw die niks mag. Vandaar die boeken! 'Freud would've had a field day.' Ontsnapping kan in fictie, en dankzij plots opflakkerende erotiek (ik gokte meteen correct dat hier een vrouwelijk regisseur achter moest zitten, het schuurt allemaal geil). Het leukst is wellicht nog al het academische 'gequarelle'. Het uni-leven van de haantjes. Zo wordt de film steeds fijner – niet beter omdat de chaos went, maar omdat ie bewust zo is opgebouwd. 'Originality isn't something one can simply will to manifest.'

Ludo, Thursday, 11 February 2021 08:26 (two weeks ago) link

극장전
Tales of Cinema, film over film, in een Rohmeresque verhaal te Seoul. Dat is een thuiswedstrijd. Begint met een rare slungel die een oude klasgenote tegenkomt. Na wat drankjes blijken ze allebei wel behoefte te hebben aan zelfmoord. Dan volgen een paar echt grappige situaties waarin hij haar toch maar probeert te dumpen. Hoe dan ook opeens zijn we in een andere film waarin een man een retrospectief bezoekt van een oud-studiegenoot die blijkbaar dodelijk ziek is. Per ongeluk komt hij de mooie vrouw steeds tegen die de bioscoop uitliep. Met tegenzin gaat ze uiteindelijk wat met hem drinken wat weer leidt tot veel Koreaanse pijnlijkheid. Die guys van Hong Sang-soo zijn echt vele malen vervelender dan die van Rohmer. Wel fraai peinzend einde dat de film redt. Ternauwernood. Fraai gefilmd met veel mooie beelden van Seoul en de beruchte zoom werkte dit keer vrij goed.

OMC, Thursday, 11 February 2021 22:27 (two weeks ago) link

Tale of Cinema, om precies te zijn.

OMC, Thursday, 11 February 2021 22:28 (two weeks ago) link

Die guys van Hong Sang-soo zijn echt vele malen vervelender dan die van Rohmer.

so true. Meer drank? Franse samenleving zowaar toch vrouwvriendelijker dan keihard Korea? (RIP Chick)

Ludo, Friday, 12 February 2021 07:25 (one week ago) link

Daar is vast een mooi (video)essay over te maken. Andere generatie ook. De mannen in Rohmer zijn vaak pompeus en egocentrisch maar inderdaad ook op zijn Frans wat frivoler. En wat kunnen die Koreanen drinken. Een flesje Soju is wel eens leuk maar ik wil daar geen kater van meemaken. :) Wel altijd veel plezier in het eten (ook in films als men miserabel is, dan even niet), wellicht als een soort troost of nostalgie?

OMC, Friday, 12 February 2021 08:50 (one week ago) link

ja goed punt van dat eten. Aziatische eet-cultuur sowieso veel, eh, ritueler gebleven. (Rust afgedwongen door de vele pannetjes, de voorschriften, zoiets)

Ludo, Saturday, 13 February 2021 07:35 (one week ago) link

Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto
Gewoon een Oscar gewonnen deze echt kafkaëske politiefilm. Begint in een schitterend appartement waar een net gepromoveerde politie-inspecteur zijn hippe minnares tijdens de seks vermoordt. Waarom? En wat doet hij zogenaamd onhandig met het achterlaten van sporen? Begeleid door een olijke Morricone soundtrack worden we meegenomen door de bizarre hiërarchie van de Italiaanse politie. Zo'n politieke politie alleen al, wtf? Mooie gelaagde film, de politieman wil gepakt worden (of bewijzen dat het niet kan?), zijn minnares kleineert hem en zet hem ongeveer aan om haar te vermoorden, uit het niets houdt hij een Musssolini-achtige toespraak voor zijn collega's en de opkomende controlestaat wordt ook in stelling gebracht. Klassieke Italiaanse thema's (iedereen is fout, het fascisme ligt altijd op de loer, niets zal ooit veranderen) op fraaie wijze en zonder hoop gebracht.

OMC, Saturday, 13 February 2021 22:43 (one week ago) link

Die Petri was me er eentje.

Framing Britney Spears
Niet om het voor ’em op te nemen maar Niehe is echt maar een klein stukje van de hele discussie die destijds gaande was. Alle (al dan niet) late night komieken moeten zich schamen, Justins excuses zijn too little, too late, hoe verschillend ook: het is erg vergelijkbaar met Amy Winehouse. Britney kreeg er denk ik wel een hoop kuisheidsfantasietjes bij en derhalve de schuld van alles. Een jongeman zegt iets waar ik nog niet eerder zo bij stil had gestaan omdat ik mainstreampop strikt muzikaal nog wel een beetje volg maar de bijbehorende show minder en al die roddelrubrieken al helemaal niet, maar ik denk dat dit ook geldt voor Madonna, Kylie Minogue en ook Cardi B: waarom men in LGBT‑kringen zo wegloopt met deze dames: mensen die niet voldoen aan de norm herkennen zich in de strijd daartegen, dus toch geen intrinsieke voorkeur voor glitter en glamour. 🙂

Blaka Skapoe, Sunday, 14 February 2021 00:12 (one week ago) link

ラブ&ピース
Volgens mij word ik achtervolgd door de Sion Sono vloek, want elke keer wanneer ik denk "nou genoeg gehad van die vent" blijkt elke tweede film op mijn kijklijst van hem te zijn. Zo ook Love & Peace uit 2015. Weer totaal anders dan zijn andere films. Hebben jullie je gordels om? Het begint als een kritiek op de Olympische Spelen van Tokio, het negeren van de atoombommen komt meteen langs, er is een mislukte punkzanger die gepest wordt op werk en troost zoekt bij een schildpad. Die spoelt hij in paniek door de w.c. De schildpad komt via het riool in de superschattige verloren goederen wereld terecht waar een alcoholistische goedzak voor weggegooid speelgoed en verlaten huisdieren zorgt. Dat is het ongeveer de eerste 20 minuten. Uiteindelijk transformeert het in een soort Ziggy Stardust x Godzilla x kerstfilm in de stijl van Jeunet. Dus ik was na bijna twee uur compleet dolgedraaid. Absurdistisch, flauw, verrassend ontroerend soms en het ziet er lange tijd uit als tv-film. Is het goed? Geen idee. Uniek zeker.

OMC, Sunday, 14 February 2021 21:57 (one week ago) link

Justins excuses zijn too little, too late, hoe verschillend ook: het is erg vergelijkbaar met Amy Winehouse.

aan Britney snap ik, maar aan Janet Jackson was het toch wel wat vreemd. Als het tenminste alleen om dat nipple-gate gedoe ging. (Zij zal toch in de act gekend zijn, een ervaren, volwassen, mediapersoonlijkheid).

@Niehe, het is 1)wel geinig dat ze dus een buitenlander uitlichten, terwijl het fenomeen - zeker de preutsheid - bovenal WASPY Amerikaans is en 2)anderzijds wel weer goeie keuze want gluiperd Niehe is natuurlijk ultimate hateable.

The Lineup
'Makes no sense.' De eerste duistere woorden maken meteen duidelijk waar het hier om gaat. Een film noir. Altijd genieten. Het niveau maakt me eigenlijk niet eens uit. Het gaat om de gleufhoeden, de chaos van een onzinnig plot vol hele en half (gevulde) McGuffins. In dit geval souvenirs die als smokkelwaar worden gebruikt om 'H' Amerika binnen te brengen. 'The H of Hate.' Bijzonder aan deze degelijke noir van Don Siegel is het criminele perspectief. Het gaat vooral om Eli Wallach, 'a pure pathological case'. Zijn killing spree interesseert geweldsmeester Siegel het meest. De agenten dansen daar enkel als een koddig synchroon duoballet omheen. 'Folsom's full of mistakes.' Na een wat opzichtige openingsfase neemt de onzinnige verwarring snel toe. Waar het plotje echter duidelijk op haar laatste noir-benen loopt, schittert San Francisco als tweede hoofdrolspeler. Een Asphalt Jungle vol prachtige gebouwen, havenloodsen, politie-telefoons aan elke lantaarnpaal en... Sutro's! Het pretpark brandde acht jaar na de film af. Hier kan het entertainmentparadijs nog als de toepasselijke finale-locatie fungeren. Een duidelijk motief van de film blijkt immers de combi van knoertharde actie en naïeve kinderdromen. Eli Wallach wordt in die close reading de nooit opgegroeide gangster die elk gevaar weigert te zien. 'Crime's agressive and so is the law.'

Ludo, Monday, 15 February 2021 07:56 (one week ago) link

Ham on Rye
Op en top Americana maar dan als een lange dagdroom. Tieners met allemaal echte koppen maken zich op om naar de prom te gaan maar eindigen in een restaurant waarna ongemakkelijk gedanst wordt. Toen begon ik al te vermoeden dat er geen grote ontknoping ging komen en zowaar, de film blijft landerig zwerven. Er is misschien iets gebeurd, maar wat, we zullen het nooit weten, gewoon blijven dolen alsof het 1988 - 1990 is. Geen Daydream Nation maar wel een mooi wazige indie op de soundtrack die het goed doet bij het ritme en de fijne composities. Zo vervloog af en toe mijn aandacht maar dat hoorde er gewoon bij op weg naar een heerlijk onspectaculair einde.

OMC, Wednesday, 17 February 2021 22:20 (one week ago) link

ah heerlijk Dazed & Confused, gaat op de lijst.

Colectiv
'Van de honderd epidemiologen had ie 'r tachtig in zijn broekzak.' Een staat van het land-film in Roemenië, dat is een staat van corruptie-documentaire. Made(n) in Roemenië. Sinds de misselijkmakende ('fictie')film over Meneer Lazarescu weten we hoe rot het Roemeense zorgsysteem is. En hoe het de individuen gewetenloos vernaggeld. Dat gaat uiteraard dieper dan de zorg alleen. Het is het hele systeem. 'Natuurlijk' ontbreken de vluchtwegen in de club Colectiv, waardoor tallozen omkomen. Maar zelfs daarmee is het ergste niet gezegd. Een sportkrant (tekenend!) ontdekt dat tientallen slachtoffers in het brandwondencentrum overlijden, omdat de desinfectie-middelen als slechte coke worden 'aangelengd'. Het hoofdschudden houdt nooit op. De onderzoeksjournalist in kwestie is nogal zelfbewust, en wel erg duidelijk de grote man. 'Gelukkig' switcht de film naar de grijstinten van iele minister Vlad. Net aangetreden probeert de in Oostenrijk opgeleide technocraat zijn land te verbeteren. Waar te beginnen? Hij valt niet te benijden. Staat van corruptie betekent ook. Het enige goede lab is 'niet geaccrediteerd'. Staat van corruptie betekent ook, de hoofdverdachte 'verongelukt'. Dat laatste is nauwelijks nog een spoiler te noemen. De vader van minister Vlad besluit met een weergaloze woede-aanval. 'Hoe kan dit zo zijn, zoon?'

Ludo, Thursday, 18 February 2021 07:51 (one week ago) link

Hello Hello Hello : Lee Ranaldo : Electric Trim
Ranaldo is tegenwoordig een grijze hipster die akoustische hippieliedjes zingt. Deze docu over een solo-album uit 2019 heeft een hoog Ivo Niehe-gehalte, vooral als Ranaldo zelf de voice-over doet en zichzelf vergelijkt met Dylan, de bebaarde producer met George Martin en Jonatham Lethem laat opdraven voor songteksten en "duiding". Verder: de typische muzikanten-in-een-studio setting, biertje erbij en enthousiast meeknikken met de muziek. De kwestie SY wordt bijna plichtmatig aangesneden maar even professionaal afgewerkt. Duidelijk met het oog op de geschiedgeschrijving, zo slim is die Ranaldo ook wel weer.

Milford Graves: Full Mantis
Dit is het andere uiterste: een film over freejazz-drummer Milford Graves, in "words & music" en die omschrijving klopt helemaal. Op de aftiteling komt heel hip New York langs dus dat zal allemaal wel (o.a. Thurston Moore, Kim Gordon en Byron Coley). Toch strookt zo'n Thank You-lijst met een gebrek aan info aangezien alleen Graves zelf aan het woord komt. Ik vermoed dat daar het laatste woord nog niet over gezegd is en de enige hint van Graves zelf is een korte anecdote over een geweldsdelict in 1969. Geweldige live-fragmenten verder.

EvR, Thursday, 18 February 2021 19:47 (one week ago) link

復活の日
Of wel...Virus. Een vreemde, lange film uit 1980 over een dodelijke virusuitbraak. Van Kinji Fukasaku die later Battle Royale zou maken. Een Japanse film met een internationale cast waaronder wat Hollywood oldtimers als Glenn Ford als de president en George Kennedy als een admiraal op Antarctica waar het virus geen grip op krijgt. De daar gelegen stations leveren uiteindelijk iets van 800 overlevenden waaronder acht vrouwen wat leidt tot een fascinerend rationele discussie over hoe seksualiteit moet worden ingezet wil men overleven (de Noren hebben zichzelf, met uitzondering van een zwangere vrouw, alvast uitgemoord.) Dat is het vreemde van de film, het beweegt steeds tussen grimmige observaties over hoe te overleven en melodramatische clichés. Omdat Fukasaku de tijd neemt is het vooral jammer dat hij met meer dan een uur te gaan kiest voor een duf Koude Oorlog-actieverhaaltje in plaats van een afstandelijke herkolonisatie van de wereld en wat daar allemaal bij komt kijken. Echt een gemiste kans. Nu zijn er nog wel wat fraaie plaatjes van een eenzame wandelaar (die vanzelfsprekend op de poster eindigden) en wel okay maar wat vergezocht einde.

OMC, Saturday, 20 February 2021 22:29 (five days ago) link

Ranaldo is tegenwoordig een grijze hipster die akoustische hippieliedjes zingt.

(de Noren hebben zichzelf, met uitzondering van een zwangere vrouw, alvast uitgemoord.

lol x2

krijg bijna zin een virus-filmfestival te organiseren, maar (gelukkig?) zijn de bioscopen dicht.

Koko-di Koko-da
'Mijn echtgenote ging naar binnen, en Freddy Krueger kwam naar buiten.' Onvoorbereid meende ik met een lichtvoetig staaltje Japanse arthouse te maken te krijgen – blijkt het een verknipte Scandinavische parabel. Zo kun je die titel ook lezen natuurlijk! Johannes Nyholm maakt akelig goed gebruik van het 'kokori'-kinderliedje, en serveert op die mierzoete klanken een perverse trip. Als Barthelme en Sneeuwwitje. Of toepasselijker, Don't Look Now. Bij verloren kinderen hoort surrealisme. En misschien is dat ook wel logisch in alle irrationaliteit. De omkering van de waarden, de ouden die de jongen verliezen. Dat kan toch enkel in waanzin zinnig zijn? Zoiets. Een Zweeds gezinnetje belandt in de ellende na het eten van een mosselpizza. (Dat is ook vragen om problemen, vraag mijn 'far' maar.) De gekte wordt omkaderd door fraaie schaduw-animaties. Een drie jaar later-sprong is even slikken, maar ook dan blijft de film beklemmen. Ergeren. Zuigen. Een nihilistisch surrealisme, waarin wij als kijker even machteloos tegenover de on(der)bewuste ingevingen van de regisseur staan als de personages. Eindeloze 'tentvariaties' volgen. Steeds opnieuw slaat het noodlot toe. Het duurt wel wat te lang. Een film van zeventig minuten maken was nog dapperder geweest. Desalniettemin respect voor de vruchteloze rücksichtslosheid. 'Heb je dat begrepen?'

Ludo, Monday, 22 February 2021 07:49 (three days ago) link

Masumlar Apartmanı s01
Tenminste, er zijn nu 22 aflevering die allemaal zo'n tweeëneenhalf uur duren, halverwege afl. 6 nu. Een Turkse dizi dus, een soap. Sentimenteel natuurlijk maar ook tragikomisch en veel leugentjes om bestwil en andere misverstanden om de grootste binnenvetter nog te frustreren en van elk akkefietje een onnodig drama maken. Uiteraard ook weer de problemen van traditionele en moderne waarden. Ondanks alle romantiek toch ook wat feministische thema's en ook de muziekkeus (BaBa Zula, Gökçe Kılınçer, zelfs Sezen Aksu) verraadt een progressievere “agenda”.

Blaka Skapoe, Wednesday, 24 February 2021 22:30 (yesterday) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.