Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (ten years ago) Permalink

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (ten years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (ten years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (ten years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (ten years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (ten years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (ten years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (ten years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (ten years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (ten years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (ten years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (ten years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (ten years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (ten years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (ten years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (ten years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (ten years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (ten years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (ten years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (ten years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (ten years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (ten years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (ten years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (ten years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (ten years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (ten years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (ten years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (ten years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (ten years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (ten years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (ten years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (ten years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (nine years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (nine years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (nine years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (nine years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (nine years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (nine years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (nine years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (nine years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (nine years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (nine years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (nine years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (nine years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (nine years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (nine years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (nine years ago) Permalink

Haha, betrapt! Dat is te toevallig. :) Fijne film, Labyrinth, op allerlei niveaus.

OMC, Thursday, 18 May 2017 06:52 (one month ago) Permalink

Ah, leuk dat jij ’m ook mooi vond, Ludo. :) Denk bijna dat ik 'm een halve ster te weinig heb gegeven op Letterboxd (blijft lastig, ree … eh, raten).

Blaka Skapoe, Thursday, 18 May 2017 07:41 (one month ago) Permalink

ik voel me altijd zo streng op Letterboxd. eigenlijk heb ik 2 scores. 3 of 3.5 ;_;

(maar Mourning verdient er 4. En Labyrinth voor waanzin en de vreemde persoonlijke verbanden die ik erin kon leggen ook zeker 3.5)

checkt MB op Letterboxd: ahh The Color of Pomegranates. Wat een poster om in te framen zeg :-) (en om een cirkeltje te maken, heel lui 3 sterren door mij gegeven)

Ludo, Thursday, 18 May 2017 10:50 (one month ago) Permalink

カウボーイビバップ 天国の扉
Cowboy: Bebop is een klassieke animéserie van de laat-jaren '90 waar ik onlangs pas aan begon, na twee afleveringen was hij zelfs opeens op Netlix! Service. Lekker korte afleveringen in ekte-ekte stijl getekend, met droge Japanse humor, een vleugje existentialisme en heel veel oog voor een geloofwaardige toekomstwereld. Het verhaal was af en toch verscheen er een paar jaar later als toegift nog een speelfilm. Had niet gehoeven. Het blijft vakwerk en heeft zijn momenten, maar mist toch de charme en kwinkslagen van de serie.

OMC, Saturday, 20 May 2017 21:14 (one month ago) Permalink

Tetsuo: The Iron Man
'You see all this rust on my body?' Ram je kop door een Staalplaat. Klabeng! Ik vond Tetsuo eigenlijk meteen beter dan Tokyo Fist, die andere horrorcultclassic van regisseur Tsukamoto. Zijn setup neigt hier naar Cronenberg, maar de uitvoering is meer Lynch. Ergens spat de liefde er gewoon vanaf. Voor knutselen, en voor de freak. In verwrongen handheld belijdt de kantoorklerk zijn grootste dromen en angsten. Hij wil de superman zijn, die alle vrouwen zal nemen. Maar tegelijkertijd blijft er de angst om zélf gedomineerd te worden. In hoeverre kun je uit vrije wil aan de mechanische doping? Ergens is de film gewoon één grote, surrealistische castratietrip onder dwang: er kan méér met een stofzuigerslang. Kafka wordt hier ontleed en vervolgens ontmaagd. Nu móet ie wel 'verwandlen'. 'You wanna play with a sewer screw bitch?' De machinale sater draaft in turbo door. Alle schroeven gaan los. Een half uur lang is dat echt genieten in hyperkinetisch zwart-wit, mede gefinanceerd door het Japanse epilepsiefonds, vermoed ik zo. (Als waarschuwing voor wat er kan gebeuren als je te lang naar late night tv kijkt...) Het tweede deel mocht er wel wat meer geluld worden van mij. Maar lullen. Kom nou. Pompen en boren moet ie. De beelden blijven verbazen. Een industrieel bloedbad dat naar Meliés weet te knipogen. 'Hallo? Hallo!'

Mama Is Boos
'De mijne is beter en goedkoper.' Kut met peren-sequel op Schatjes. Kon niet uitblijven natuurlijk. Een rondje om de villa, met een paar wisselingen in gezinssamenstelling. Peter Faber is gelukkig gebleven, anders had het helemaal geen zin gehad. Hij wordt hier op de huid gezeten door echtgenote Dánny. (Zoals echtgenotes nu eenmaal horen te heten.) Mama de Belgische neemt wraak als bedrogen housewife, maar zo vlak na Tetsuo ontspoorde het me allemaal niet genoeg. Aanvankelijk mag Petertje zelfs in zijn mannenhok blijven zitten! Zijn dromen zijn enger dan de realiteit. Van enig lijn in het verhaaltje valt toch al niet te spreken. Soms is Mama boos, dan weer wat minder. Ik had liever een crescendo gezien. Regisseur Van Hemert moet het vooral hebben van technische kunstjes. Adelheid Roosen zingt dure opera! Van Hamert zelf pingelt er een goedkope synth-soundtrack bij. De vreemde combi heeft wat. Shots maken lukt in Eastman-color ook prima. Faber duikt verdwaasd in een aquarium, dat werk. Hoe vaak kan een man zijn hoofd stoten aan dezelfde steen? Héél vaak. 'Bouman kakschool!' Naarmate de film vorderde kreeg ik het idee dat Van Hemert eigenlijk helemaal geen zin had in actie. Hij wilde dansen op de wolk van de fame, en eindigt met een NATO-musical. Zijn enige echt góed gestoorde idee. 'Nou moe, wat gebeurt hier?'

Ludo, Monday, 22 May 2017 06:51 (one month ago) Permalink

De Punt
Over de Molukse treinkaping. Mooi eraan is dat iedereen wel een eh … punt heeft. Niemand echt kwade bedoelingen (zelfs de gijzelnemers niet, al blijft het een slecht idee) en toch een drama tot gevolg. De uitwerking als televisiediscussie is twijfelachtiger, komt niet echt van de grond en die semi-imitaties van politici die je goed kent blijft ook problematisch voor me.

Ghost In The Shell
De oude. Mooie plaatjes maar ik kan de aandacht er slecht bijhouden. Maar wellicht dat het in de remake beter gaat (of dat het elkaar mooi aanvult in mijn hoofd).

Blaka Skapoe, Monday, 22 May 2017 11:52 (one month ago) Permalink

Vincent & Theo
Hij gelooft in mij. Een kunstenaar heeft een verhaal nodig. Van Goghs verhaal begint met zijn dood. Het gestoorde genie blijft hangen in zijn gekte. Maar als belangrijke voetnoot sterft een half jaar later ook zijn jongere broer en grootste fan Theo. Net zo Cronenbergiaans doorgedraaid. De intense twee-eenheid hield op te bestaan, voor één van hen kon zien hoe succesvol het zou worden. Stel je voor dat de twee naar een moderne kunstveiling hadden kunnen kijken. Altman opent zijn adaptatie met zo'n scene. Tim Roth en Paul Rhys spelen de broers. Er draaft een zwik Nederlanders op in de bijrollen, waarvan Hans Kesting zich het meest op het gemak voelt (Jip Wijngaarden laat de film vervaarlijk naar europudding hellen.) De ironie des levens wil dat Van Gogh pas écht goed gaat schilderen, als ie ver weg van de mensen (en zijn broer) écht gek wordt. In de Provence dus. Daar raakt, typisch genoeg, ook de film op dreef. Tijdens de Parijse scenes lijkt het meer een Merchant/Ivory productie, met een bar en boze 'MIDI'-soundtrack. Maar zodra rattenkop Roth apathisch mag doen tussen de zonnebloemen, werkt zijn stijl. Altman laat intussen hoeken en ruimtes zeventiende-eeuwse schitteren. De zenuwachtige syfilis-lijdende Theo verdwijnt in kieren. Zoals hij toch altijd al samenviel met zijn broer. 'He needs to paint where the sane people paint.'

The Wild Blue Yonder
'Some sort of protection from the chaotic flow of particles.' Ik ben koppig. Hoewel Werner Herzog de laatste jaren vooral in docu's excelleert, ben ik nog altijd méér benieuwd naar een (willekeurige) fictiefilm van hem. Goed slecht kan ook leuk zijn, immers. Deze 'science fiction fantasy' drijft (nee, zweeft!) echter op docubeelden. Een weinig geslaagde mengvorm. Alsof Herzog restmateriaal had liggen, en dat nu via fictie poogt te recylen. Voor het 'verhaal' put hij uit Simak-achtige noties. Een ruimtereiziger strandt op aarde. De eigen plannetjes tot kolonisering mislukken. 'Nobody came, nobody settled, nobody shopped.' De alien – een kerel met een paardenstaart – vertelt het allemaal 'on screen', zonder op wat voor manier dan ook te interacteren in het plot. Wellicht had Werner Herzog zichzelf maar op moeten voeren als buitenaards wezen. Dat had in elk geval nog meta-humor opgeleverd. Nu kijken we vooral naar de docu-beelden van astronauten en kwallen, begeleid door Reijseger's cello en een stel Sardijnse volksliedjes. Het bekende werk. Maar zonder geïnspireerd idee. Of toch, ééntje dan. Ergens legt een wetenschapper uit hoe ver de aarde eigenlijk van andere bewoonbare plekken ronddraait. Het is bijna claustrofobisch in Oneindigheid. Het gevoel dat speleologen soms bevangt in ondergrondse gangen. 'They needed a bolder plan.'

Ludo, Thursday, 25 May 2017 06:51 (one month ago) Permalink

Ik ben begonnen aan Twin Peaks: The Return. Had er niet zulke hoge verwachtingen van, dacht vooral aan een "trip down memory lane", grappen over koffie, nieuwe generatie mooie vrouwen, even de warme deken van de jaren '90, etc. maar na drie afleveringen ben ik best onder de indruk hoe radicaal anders het allemaal is. Lynch gaat gewoon door op de Inland/Mulholland trip. Vooral de eerst 20 minuten van aflevering drie leken wel een soort Eraserhead II. "Meer een museumfilm" werd naast me opgemerkt. :)

OMC, Thursday, 25 May 2017 07:34 (one month ago) Permalink

A Streetcat Named Bob
Wat sentimenteel maar zeker geen kinderfilm (wat je toch een beetje verwacht), de kat gewoon een kat en dat is wel lollig. Terwijl het eigenlijke thema (afkicken) minder lollig is natuurlijk.

Après mai
Ook weer erg mooi, deze Assayas. Politiek allemaal fine 'n' dandy, maar de liefde he? En creatie, kunst, een mooie muze en een mooi beeld van de jaren zeventig. Zonder iets af te willen doen aan het leed van nu, hier en ver weg, toch ook een herinnering dat het toen ook bepaald niet rustig was in Europa, noch daarbuiten.

Blaka Skapoe, Thursday, 25 May 2017 14:29 (one month ago) Permalink

Het derde seizoen Twin Peaks heeft ook mijn geringe verwachtingen ruimschoots overtroffen. Sommige taferelen zijn meer beeldende kunst en performance art dan tv-drama. Het vliegt meermaals heerlijk uit de bocht. De ene aflevering is duister en grimmig terwijl ik bij aflevering 4 juist een paar keer zo hard heb moeten lachen dat de buren het waarschijnlijk hebben gehoord. Het lijkt wel of Wim T. Schippers zich met het script heeft bemoeid. Ik ben zeer benieuwd of het niveau zo hoog zal blijven. Ik vermoed van wel, zeker als David Lynch alle afleveringen als regisseur onder zijn hoede neemt.

Vido Liber, Friday, 26 May 2017 10:43 (four weeks ago) Permalink

Haha, precies, aflevering 4 was opeens ontzettend grappig. Dat koffiemoment dan toch! "COSSACKS ARE IN RUSSIA!!".

Song to Song
Malick heeft een probleem, niemand kan zijn films eerlijk verkopen. De trailer en de omschrijving van zijn laatste film deden me twijfelen. Rockscene in Austin? Relatiefilm? Sorry dat ik twijfelde meester. Hop, we stappen weer op de Malick/Lubitz achtbaan waar geluidspoor zelden synchroon loopt met de beelden. Portman, Fassbender en Gossling doen allemaal hun ding, maar net even beter. En er zijn rolletjes voor Johnny Rotten, Iggy en vooral Patti Smith die de opvallend ontroerende toon zet die regelmatig terugkeert. Val Kilmer komt nog langs en doet een soort Butthole Surfers hommage (ook Texanen dus goed gezien.) Al met al was het weer een heerlijke thuiswedstrijd die op een vreemde manier alle valkuilen van de rock 'n rollfilm weet te vermijden. Het enige waar ik mee zat is de muizige Rooney Mara en waarom iedereen in de film daar achteraan hobbelde.

OMC, Friday, 26 May 2017 15:01 (four weeks ago) Permalink

Midnight Express
Veel wat Ludo hier over schreef vat mijn gevoelens samen over deze sympathieke "throw back" naar jaren '80 VHS sci-fi (dacht eerst even dat hij compleet retro was, maar dan grijpt iemand toch naar de mobiel.) Eerste half uur is een redelijk geweldig kijkje in Paranoid U.S.A. Inval van de FBI bij een cultus (Sam Shepard als vermoeid realistische leider). Jongetje met zijn vader en een kompaan op de vlucht voor de federales en wat cultgangers die het jongetje terug wil. Mooie set-up die geholpen wordt door veel blauw licht, een prachtig intense scène bij een tankstation en vooral de elektronische soundtrack (eindelijk) die kabbelt als Cluster op zijn rielekst. Je ziet van verre de clue aankomen en de afwikkeling is ondanks een prettige rol van Kirstin Dunst in niet gemene prinses modus wat magertjes.

OMC, Saturday, 27 May 2017 08:05 (four weeks ago) Permalink

Midnight Special, ik zat nog van te voren Special! Niet Express!!

OMC, Saturday, 27 May 2017 09:05 (four weeks ago) Permalink

ik dacht al hmm doesn't ring a bell :D (misschien gewoon een zwakke titel dus > altijd de schuld elders leggen)

wordt uiteindelijk veel te weinig met die Cult gedaan eigenlijk. (en .. gewoon niet arthouse genoeg.) wel acceptabel vrijdagavond vermaak.

Ludo, Saturday, 27 May 2017 19:51 (four weeks ago) Permalink

Heb je Midnight Express nooit gezien? Dat is toch een semi-klassieke gevangenisfilm, inclusief Morodor soundtrack.

OMC, Saturday, 27 May 2017 19:56 (four weeks ago) Permalink

Nee :o

zo levert de typo toch nog wat op (een plek op het kijklijstje)

Ludo, Sunday, 28 May 2017 19:36 (four weeks ago) Permalink

Fijn om te lezen dat zowel Vido's als Omar's opmerkingen over de nieuwe Twin Peaks wel stroken met mijn ervaring tot nu. Ook ik ben zwaar onder de indruk, en waar TP I de geschiedenis in ging als mijlpaal in de tv-canon, denk ik dat dat met deze return opnieuw zal gebeuren. En in 2017 is dat een kunstje wat nog veel moeilijker te flikken lijkt.

Ik merk wel dat ik afhaak bij alle fan-lezingen, recaps, de kleine details die TP-diehards eruit pikken, de vele "You probably missed these 30 significant details on Twin Peaks. And that's ok. But here's what they mean"-longreads. Ik ga (nog niet) afleveringen afkijken; deze eerste vier afleveringen sterken me in mijn aanpak: ik laat het als een absurdistisch, surreeel meesterwerk in de maak over me heen komen. Ik wil niet puzzelen, ik wil slechts verwonderen. En dat biedt dit echt volop (de glazen doos alleen al... man, dat is alles. Spannende fictie, absurdisme, en commentaar uit nachtmerries vanuit de loopgraven van onze tijd op onze (media-)cultuur. Religieus.)

Sta me even een zijpaadje toe btw, credit where credit is due: Als groot fan van deze draad lees ik 'm altijd met veel genoegen - van al jullie bijdragen, maar toch met name Ludo's lucide pareltjes zijn een genot. Ik ben opgegroeid met Leonard Maltin's 'Movie Guide' in huis, dat was mijn filmbijbel en een begrip in pré-internet huize De Jong. "Wat zegt Maltin erover?' of 'Pak Maltin even' waren standaardzinnen vroeger tussen mij en mijn broer. Deze draad doet me daar meer dan eens aan denken. Wat zou ik overhebben voor een Ludo's Movie Guide! En dan géén ratings wat mij betreft. Draag hier nauwelijks bij, kijk veel te weinig, but praise need be.

Le Bateau Ivre, Sunday, 28 May 2017 20:31 (four weeks ago) Permalink

"Ik ga (nog niet) afleveringen afkijken'" = "Ik ga (niet niet) afleveringen terugkijken" #stopdetijd

Le Bateau Ivre, Sunday, 28 May 2017 20:33 (four weeks ago) Permalink

dank!! :-)

Wild Combination: a Portrait of Arthur Russell
'Hearing but not understanding.' Van Arthur Russell krijg ik altijd een Kafka-gevoel. Ik voel van beide de kracht en invloed – zelfs op mijn eigen werk – maar als ik dan een opus van één dezer mannen probeer te begrijpen, wil het toch niet echt lukken. 'Too remarkable and too individual', zegt iemand in deze docu. Wellicht. De makers ontrafelen de mythische kluwen aan tapes die Arthur Russell vulde. Het portret richt zich dus vooral op zijn muziek. Vanzelfsprekend ontstaat daaruit toch een beeld van de man, al gaat dat zelden de diepte in. Volgens mij was ie héél wat minder braaf dan we de indruk moeten krijgen. Het lijkt me echt iemand die ook in de nachtelijke uurtjes to the max leefde. Net zoals hij overdag als een bezetene muziek zat te maken. De muziekfragmenten zijn daarmee het leukst. Vroege beelden van Russell op gitaar, want er school ook een vrij conventionele (en goede) Dylan in hem. Singing his heart out. Altijd waren er echter weer nieuwe muzikale interesses. Die prachtige moderne stem-manipulaties! Russell wist zowel totale individualist als kameleon te zijn. (Samenwerken ging 'm ook goed af.) Triestig stemmen de momenten met zijn ouders. Plagerige pa blijft maar emotioneel. Arthur ging terug de 'fishtank in'. Zijn muziek drijft verder. 'His gifts were increasing as his strengths were leaving him.'

Porco Rosso
'Is dat Byron?' 'No, it's me'. Die heerlijke Europa-liefde van Miyazaki. Een waltzje hier, een aria daar. Porco Rosso moet zijn meest 'volwassen' film zijn. Het is dat er een varken de hoofdrol speelt, anders zou de boel met gemak in een live action swashbuckler kunnen worden omgetoverd. Maar, wacht. Een swashbuckler, dat is toch eigenlijk best Amerikaans. Zo steekt Miyazaki inderdaad heel galant (en figuurlijk) de continenten over. Luchtfietsen met luchtpiraten. Howard Hughes aan de Adriatische kust, door de ogen van een Japanner. Binnen tien minuten gaan alle illusies van een 'kindertekenfilm' overboord. Machinegeweren worden op koters gericht, drank en sigaretten gedeeld in overvloed. Porco heeft als lobbes wat weg van de hond uit Daft Punks Da Funk-video. Hij babbelt wel een stuk zelfverzekerder, en gaat roekeloos de strijd aan met yankees én fascisten. 'A pig's gotta fly'. Porco is een varken tegen de dames, maar een 'young cutie' kan zijn hart nog net op tijd stelen. Naast knok- en schietpartijen heeft Miyazaki gelukkig ook wat melancholie in petto. Op weg naar de Zevende Hemel stijgt een stoet piloten in een langzame parade op. Terug op aarde besluit de film al even mysterieus. De vragen onbeantwoord, de metaforen oningevuld – en dat is eigenlijk wel zo mooi. 'You make me think, humanity is not a complete waste.'

Ludo, Monday, 29 May 2017 06:50 (three weeks ago) Permalink

- Porco Rosso, misschien de meest onderschatte Miyazaki? Je denkt natuurlijk "vliegend varken, hoe dan?" en dan zulke mooie melancholische momenten.
- Midnight Express. Helemaal weer hip in tijden van Erdogan. Eigenlijk een wonder dat de NPS hem niet elke avond uitzendt. Elke keer met een introductie van weer een andere columnist.
- Twin Peaks. Ik waag me ook niet aan long reads. Zijn vaak al aan de pedante kant en het is inderdaad veel leuker om het allemaal over je heen te laten komen, bovendien heb ik sterk het vermoeden dat Lynch zelf vaak ook niet weet waarom hij bepaalde keuzes maakt. Dat gezegd hebbende er was wel een goed stuk in The Quietus over Twin Peaks, met context, waarom de eerste serie zo speciaal was, etc.

OMC, Monday, 29 May 2017 13:38 (three weeks ago) Permalink

殺しの烙印 (Branded To Kill)
Eye candy, elk shot een plaatje. Ook de soundtrack is groovy. En minder het gevoel dat ik me had moeten inlezen in Japanse geschiedenis dan bij Gate Of Flesh.

A Cure For Wellness
Ook een combinatie van visuele pracht en een verhaal wat zich minder makkelijk laat duiden. De beeld- en geluidtaal zijn wel echt vet Hollywood wat het wat cliché-matig doet overkomen soms. Toch wel tweeëneenhalf uur gebiologeerd zitten kijken.

The Devil’s Candy
Een metal/rockfamilie in de penarie door pa’s schilderkunsten. De familie rockt metalshirtjes zoals Sunn0))) en Slayer maar draait ook good ol’ hard rock. Dochterlief wil een rooie Flying V en is bovendien schrander (vaak handelen mensen in horrorfilms onlogisch). Verder ook helegaar geen onaardige horror flick.

Blaka Skapoe, Monday, 29 May 2017 15:47 (three weeks ago) Permalink

Twin Peaks. Ik waag me ook niet aan long reads.

Er is bijna niet aan te ontkomen, bijna elke krant/tijdschrift heeft erover gepubliceerd. Lynch zelf blijft toch de beste bron voor zijn films:

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/51k9JxG3g1L._SX308_BO1,204,203,200_.jpg

EvR, Tuesday, 30 May 2017 07:19 (three weeks ago) Permalink

Dat is een heel goed boek.

OMC, Tuesday, 30 May 2017 07:28 (three weeks ago) Permalink

L'Intrus
'Je hart is niet zwak, maar gewoon leeg.' Claire Denis maakt altijd ontzettende zinnelijke films. Vol van verlangen. Ook in L'Intrus heeft ze maar een paar flitsen nodig om een geweldige erotische intensiteit op te roepen. Een douaniere gaat na een dagje drugs snuffelen naar huis. Daar wacht haar echtgenoot. Hij bepraat en besnuffelt haar. Ogenblikkelijk staat de vrouw voor hem klaar. Tegen het aanrecht. Jammer genoeg blijkt het duo dan plots een zijlijn in de film. L'Intrus maakt wel meer van die modernistische sprongen. Ik kon weinig zinnigs van al het zinnelijks van maken. Michel Subor vormt de harde kern. Hij is de vader van de jongeman uit het intro. Hij heeft meer zoons, denkt ie. De pater familias vertrekt daarom op een noodgedwongen Broken Flowers-queeste. Zo maakt Denis met haar hoofdpersoon een toertje door de wereldcinema. Op de meeste plekken – Genève, Polynesië – weet ze wel een losstaande contemplatie over eenzaamheid te vinden. Vaak rond kleine handelingen. Het passen van een peperduur horloge, bijvoorbeeld. L'Intrus sluit als film even strak om de pols. Soms gewoonweg ijzig hermetisch in de bewust beleden onwil om de kíjker klaarheid te bieden. Beelden en woorden rondgestrooid als een sjamanistische bezwering. Een breinbreker over een hartenbreker. Het leven als wieggang, of de avonturen van een nieuw hart in een oude zak.

The Falcon and the Snowman
'There's an NSA guy on his way up.' In Nixons seventies was de politieke paranoia op zijn best, al gaat Trump allicht ouwe tijden doen herleven. Dat zal dan in elk geval nog goeie films opleveren. Met The Falcon and the Snowman maakte Schlesinger een lekkere 'e-spionage'-film uit de periode dat de computer intelligence net opkwam. Timothy Hutton ontdekt dat de CUA zich zelfs met de Australische politiek bemoeit. Een stukje vergeten historie rond Whitlam, het arme socialistische schaap. Hoewel de jonge valkenier nauwelijks in politiek geïnteresseerd lijkt, heeft hij toch een aloud motief om iets met deze info te doen: zijn pa. Een FBI-man. Dit is dé kans om tegen de ouweheer in te gaan. 'Do you really resent me as much as you want me to think you do?' Pa weet wel wie de schuld moet krijgen. Die dekselse cokevriend van zoonlief. Sean Penn schmiert 'r als dopehead op los. Het werd pas later zijn specialiteit waarschijnlijk. Deze film moet het hebben van de bekende beklemming en Pat Matheny's heerlijk cheesy muziek. ('This is Not America', croont Bowie) Die songtitel raakt precies de naïeve les. Een spion raakt eigenlijk altijd gevangen in zijn zelfgespannen net van geheimen. Elk regime is uiteindelijk slecht. Dat nihilisme wordt door iedere spion geleerd, maar niet door iedere spion even goed verteerd. 'I appreciate fear. The chance to face it.'

Ludo, Thursday, 1 June 2017 06:52 (three weeks ago) Permalink

The Devil's Candy
Slim spel met genreconventies en mooi voortbordurend op het correcte gebruik van metal in films (Sunn o))) krijgt credits voor additional music). Ik lag meteen in een deuk toen de verwarde moordenaar om de stem van de duivel uit te bannen doomakkoorden op zijn Flying V speelde. Dat zijn de details hè. Verder leuk uitgewerkt verhaal over de relaties moord - fantasie - duivel - kunst. Bij vlagen wat gehaast, de Faust-twist had nog wel wat dieper mogen gaan, maar zeer vermakelijk. En toch, zoals wel vaker met horror, leek ik een oerconservatieve boodschap te ontwaren (eigenlijk wat die tv-dominee op een gegeven moment uitlegt.)

OMC, Sunday, 4 June 2017 22:07 (three weeks ago) Permalink

Around the world with Orson Welles
When in Basque Country, do as... etc. Verplicht kijkvoer voor mij nu dus, maar ik wist tot voor gisteravond niet dat Welles zich in 1955 al op het terrein van antropologisch documentairemaker had begeven. Maar waarom ook niet? Het bleef uiteindelijk bij Welles' dikke tenen in een koud zwembad gedoopt, tenen die zich schielijk terugtrokken: de BBC bestelde 26 afleveringen, hij leverde er slechts zes. Hij miste deadlines, moest live (een niet te onderschatten moeilijkheidsgraad in 1955) voice-overen over slecht gesneden fragmenten. Hij vond kortstondige liefde, had andere projecten: zijn hart zat er niet in, kortom. En toch, de twee afleveringen die ik zag over The Basque Country (the Besk country) - totaal verschillend gesneden maar in de basis toch hetzelfe - laten een Welles zien die wel degelijk geïnteresseerd is in deze voor hem 'terra nova'. Zijn ego en eigen opvattingen voorop, a la, maar een fijne, redelijk getrouwe schets van de Basken, waarbij verwondering voorop staat: het mysterie intact latend. Het is spijtig dat hij niet de afgesproken 26 afleveringen maakte. Al zijn er naast Basque Country zeer genietbare episodes over Wenen en stierenvechten in Madrid.

Betty Blue
https://68.media.tumblr.com/9b0a8d48cca5c0e255dad7be8069d7ea/tumblr_mlmwelo4dj1rqr3rbo1_500.jpg

Ik keek (gelukkig) de twee uur durende versie ipv de directors cut, maar het was het waard. Heel goed natuurlijk: seks die normale seks benadert (je ziet het niet vaak meer). Hilarisch en pijnlijk, schurend en ongemakkelijk. Zo goed gedaan. Ik pretendeer niet er iets over te kunnen zeggen dat al niet gezegd is, maar heb me kostelijk vermaakt. Happy ending (in mijn ogen) incluis.

Ontnuchterend was wel het lezen van Béatrice Dalle's wiki na afloop:

Dalle's personal life has been controversial. She has been arrested on several occasions for shoplifting, drug possession and assault. In January, 2005, while making a film about prison life in Brest, Dalle met Guenaël Meziani, serving a 12-year prison sentence for assaulting and raping his ex-girlfriend. She married him after 24 one-hour visits, and spoke on his behalf at hearings for his early release. However, according to a 2015 profile of Dalle, she said the marriage was "a complete disaster" once Meziani was released from prison, and their divorce was apparently finalized in July 2014.

Interviewed on the French TV programme Divan in 2016, Dalle said that, when she used to work in a morgue, she and friends sold body parts of corpses. She also admitted that, while on acid, she once ate a dead man's ear.

De sequels schrijven zichzelf tegenwoordig.

Le Bateau Ivre, Sunday, 4 June 2017 22:56 (three weeks ago) Permalink

woah!

Welles had ook in docu's een heel... eigen stijl. (denkend aan F for Fake)

King Lear
'Dost thou understand me, man?' Van het hogere kunst-kwartet jazz, Mozart, Beatles, Shakespeare, is de jazz inmiddels gevallen. Toch best lekker, moet ik toegeven. Zou Shakespeare de volgende zijn? De NY Times 1000 lijst biedt nog een paar kansen. King Lear komt alvast een eindje in de richting. Dankzij de experimentele vibes zou het zelfs zomaar één van de betere adaptaties kunnen zijn. Het laatste uur gleed de bekende woordenschatkist echter toch weer volledig langs me heen. Daarvóór hakt de film er wel aardig op los. King Lear zit met zijn kornuiten als een stel Bataven te broeden en te broeien. Paul Scofield praat met de statige autoriteit van Orson Welles. 'Who is it who can tell me who I am?' Ook de aandoenlijke rol van The Fool (door karakterkop Jack MacGowran) mag er zijn. Hij heeft zelfs een galmend lied aan. Regisseur Brook sleept de kijker vooral mee dankzij opmerkelijke decors. Bijna Tarkovskiaans in grimmigheid. Lege vlaktes, opgedroogd als vervloekte vrouwen (zulke scheldkanonnades zijn een specialiteit van The Bard!). En dan zijn er nog de apocalyptische weersomstandigheden. Op een geniaal moment raakt zelfs de editing bevangen door bliksemflitsen. De gekte van Lear wordt visueel in plaats van verbaal inzichtelijk gemaakt. Keihard en radicaal. En dat dwingt respect af. 'Let me not be mad, not mad, sweet heaven.'

Le Chagrin et la Pitié
'De Fransen houden van hun leger.' Marcel Ophuls (zoon van Max) maakte zijn specialiteit van ellenlange oorlogsdocu's. Het Loe de Jong-effect. Als het over oorlog gaat, moet het in twintig delen. The Sorrow and the Pity duurt met vier uur dan nog relatief kort. De makers bezoeken het provinciestadje Clermont-Ferrand. Daar vinden ze wat verzetsstrijders, maar bovenal tal van 'goedpraters'. De lui die rustig op één oor sliepen terwijl Pétain regeerde. 'Ik dacht zoals iedereen.' Middenstanders komen snel met een 'Ik ben geen jood'-advertentie zodra de rassenwetten werden ingevoerd. In zijn voorzichtige J'Accuse ontleedt Ophuls dit soort reflexen. Jammer genoeg trekt hij de film erg breed. Te breed. Hij belandt steeds ver(der) buiten de stadsgrenzen. Mers-el-Kébir, Laval, Vélo d'Hiv, zelfs een hele passage aan cinemageschiedenis. Leerzaam is het wel. Een pittig panorama van het meest collaborerende land van Europa. En altijd sluimert de tragiek van de West-Europese communisten. Zó aan de goede kant van de geschiedenis staan, zonder er garen bij te kunnen spinnen. Mensen haten de commies nu eenmaal meer dan de nazi's. Het microhistorische uitgangspunt verdwijnt intussen uit zicht. Terwijl daar de parels liggen. Oude mannetjes aan tafel, nog altijd vol vuur discussiërend. Hun vrouwen staan erbij en roepen vanuit de keuken. 'Plotseling was verraad overal.'

Ludo, Monday, 5 June 2017 06:50 (two weeks ago) Permalink

keek (gelukkig) de twee uur durende versie ipv de directors cut

De enige juiste keuze. De director's cut heeft nog wat extra realistische seks, maar valt om door allerlei overbodige scènes die heel veel mooie impliciete dingen uit de OV gaat lopen uitleggen. "dat zijn de dagboeken van Adolf Hitler" blijft overigens een van mijn favoriete droge filmgrappen.

Voor het Baskische project kun je Pelota vasca: la piel contra la piedra niet missen, gebruikt zelfs beelden van die Welles film zie ik nu. :) Erm...die versie van 7 uur heb ik niet gezien trouwens.

En daarna van Médem La Ardilla Roja, toch wel de Spaanse Betty Blue, met geheel eigen lichtvoetige touch.

OMC, Monday, 5 June 2017 12:32 (two weeks ago) Permalink

'de dagboeken van adolf hitler' moest ik ook smakelijk om lachen. Wat is Dalle trouwens goed in het gooien met dingen :)

'Pelota Vasca' staat al week niets te doen in uTorrent, helaas. 'La Ardilla Roja' loopt wel direct binnen, dank voor de tip! (weet niet waar jullie de mosterd halen, ik ben afhankelijk van k4r4g4rg4)

Le Bateau Ivre, Monday, 5 June 2017 15:42 (two weeks ago) Permalink

Wat is Dalle trouwens goed in het gooien met dingen

Ha! Inderdaad. In latere films keren die skills terug.
Er was eind jaren '80/begin jaren '90 een lokale verordening die stelde dat je in Amsterdam een Betty Blue poster aan de muur moest hebben hangen. Dit was de mijne:

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/ea/72/8c/ea728c7717cc20b752617748c7a7ec3d.jpg

Wat betreft de moutard, is men zeer tevreden over deze meta-zoekmachine: https://idope.se/
Voor de meeste series als ze niet op Netflix staan is dit het adres: https://showrss.info/

OMC, Monday, 5 June 2017 16:58 (two weeks ago) Permalink

Prachtige poster, heb er inderdaad al diverse versies van gezien. En dank voor de link tips :)

Le Bateau Ivre, Tuesday, 6 June 2017 00:24 (two weeks ago) Permalink

Così come sei (Stay As You Are, Alberto Lattuada, 1978)
Ik heb mijn databundel opgemaakt door deze hele draad te laden: 40 keer wordt ‘Kinski’ genoemd, en liefst 39 keer betreft het papa Klaus. Deze is echter voor Nastassja. 17 Jaar jong straalt en dartelt ze, is ze heel erg veel naakt, en kijken haar bambi-ogen lang in troebele vertes. Die blikken zijn minder veelzeggend als ze zouden moeten zijn, daarvoor was ze duidelijk nog te wispelturig, onervaren. Tegelijkertijd draagt het bij aan de geloofwaardigheid van haar rol: coming of age studente met een onvervuld Oedipus complex. Vader nooit gekend, het exorbitant grote studentenkot in Florence volgehangen met posters van Einstein, Hemmingway en andere oude mannen.
Ze loopt Marcello Mastroianni (Professione: tuinarchitect) tegen het lijf – zoals dat gaat. Mastroianni is meesterlijk als wandelende mid-life crisis, ongelukkig in zijn huwelijk, hij weet het ook niet allemaal, even zwak als ontroerend. De twee beginnen een affaire en dan zien we het ware (of het ‘film-ware’) jaren ’70 Italië: dat zij haar dochter zou kunnen zijn lijkt de rest van de wereld om hun heen niets uit te maken. Mogelijke incest? Nbd.
Want ze zou écht zijn dochter wel eens kunnen zijn. Guilio (Mastroianni) deed het twintig jaar terug met Francesca (Nastassja)’s moeder. Een rekenmachine laat zien: yep, negen maanden daarna. Maar het is niet zeker. Wat volgt is een ‘push and pull’ tussen de geliefden. Guilio biecht eindelijk op dat hij daadwerkelijk haar vader zou kunnen zijn. Na enkele tranen en overpeinzingen (de blikken in troebele vertes), besluit Francesca dat dat haar eigenlijk niets uitmaakt. ‘Een vader is iemand die er je hele leven is. Jij was er nooit, dus waar maak je je druk om?’ Tl;dr: so what als het incest blijkt? De arme Guilio is weerloos, en de volgende twintig minuten worden vooral benut om Kinski naakt te laten zien. Ze biedt hem in een hotelkamer ook nog een drankje aan, in een plastic bekertje, wat haar ‘pee pee’ blijkt te zijn.
De zorgeloosheid van het bijna drinken van haar pis, van de hele affaire, verdwijnt daarna snel. Zo gaat dat. Zo hoort het ook.

Le Bateau Ivre, Tuesday, 6 June 2017 00:27 (two weeks ago) Permalink

Ik heb mijn databundel opgemaakt door deze hele draad te laden

lol :D

hophop zo maken ze ze ze niet meer. Volgens mij een film die vooral als anekdote nog vaak wordt opgerakeld in de boekjes.

Ludo, Tuesday, 6 June 2017 06:49 (two weeks ago) Permalink

Wilson
'People are looking for a change.' Woodrow zou vergeten zijn, ware het niet dat hij als Kantiaans dromer streefde naar een wereldregering. Een dapper plan in realpolitik-tijden. Voor zoiets bizars moet je wel een wetenschapper zijn! Uit deze gemoedelijke biopic leerde ik dat Woodrow inderdaad een eigenzinnig Princeton-man was. Hij hield meer van zijn 'little women' dan van de kiezer. De film schittert dan ook vooral op bepaald on-statige momenten. Het leven van een outsider verbeeldt als kerstmusical. Met echtgenote en dochters achter de piano. Of die prachtige ode van zijn studenten. 'Three cheers for old Nassau.' Een beetje Gospel in het Noorden. (Wilson was een verdwaalde Southern Democrat.) Tijdens zijn eerste termijn keerde Wilson zich tegen de bankmannetjes. Zelf mocht hij ook in een groot huis wonen. De president dwaalt door de eindeloze vertrekken van dat Witte Huis. Een fenomenaal Technicolor-decor. De schaduw van de grote wereld slokte Wilson vervolgens op. De Eerste Wereldoorlog blijkt onvermijdelijk. Pacifist Wilson blijft in zijn eigen dromen geloven. Hij pleit: 'It must accept the league of nations, or live with a gun in his hand'. Die keuze lijkt me voor een Amerikaan doodsimpel. We zien het elke dag. Na ieder stapje vooruit volgt een conservatieve terugslag. 'It's not only possible, it's imperative.'

Dark Eyes
'Gevoelens, inclusief liefde, werden routine.' Italianen en Russen, ze zullen het best met elkaar kunnen vinden. Nooit vies van wat melodrama, perfumato. In Oci Ciornie slaat regisseur Michalkov de bekende 'Amarcords' aan. Hij leende de basis voor het verhaal van Tsjechov, maar qua gemoedstoestand is het eerst Italië dat doet (mee)zingen. De schlemiel Mastroianni orakelt over zijn grote liefde. Dankzij zijn steenrijke vrouw heeft hij een kunst van het nietsdoen gemaakt. Maffen bij een mopje Mozart op de soirees. Tijdens een korte kuurronde raakt hij bevangen door een donkere Russin. Plots kan ie de beentjes weer strekken. Zijn impotentie en indolentie voorbij. 'Miracolo!' Hij vindt een levensgeluk met manische trekjes, zoals dat in een Italiaanse farce hoort te gaan. Wat Dark Eyes uniek maakt, is de daaropvolgende Russische sequentie. De hysterische dame sipt nog net – 'Ik ben niet gewend gelukkig te zijn' – maar verdwijnt dan rap naar het Grote Niets. De maestro erachteraan, natuurlijk. Ter plaatse halen de Russen hem rechts in, op de vlakken nihilisme en waanzin. Slapstick verruilt voor een Bruiloft der Zeven Zigeuners. Je kunt maar één keer leven, dus ook maar één keer kapot gaan. Amor(e) in het kippenhok. Rusland, een natuuringang naar jezelf, met een Tolstojaanse spiritualist als gids. 'Je thuis is overal.'

Ludo, Thursday, 8 June 2017 06:51 (two weeks ago) Permalink

Heartland
'I was beginning to believe I was the only woman in this country.' Een western geschreven door een vrouw. Zoiets merk je meteen. Misschien is het de blik van verbazing. Een huishoudster wordt zonder woord van begroeting meteen aan het werk gezet. A man needs a maid, zeker op de Plains van 1911. Een beetje laat wellicht voor het genre, maar on the frontier kan het jaren eerder vóelen. Kelly Reichardt zal Heartland vast kennen en waarderen. Net als in Meek's Cutoff wordt het actierijke genre binnenstebuiten gekeerd. Gestript van alle actie blijven alleen achterdocht, leegte en die dappere pioniersmentaliteit over. Langzaam schrijden de dagen voor. De huishoudster is met haar dochter naar Wyoming gekomen, om daar te werken voor een Lincolniaanse kerel. Hij runt in bijbelse stilte zijn boerderij, af en toe doorbroken door een bits 'nee' of een moedeloze 'jah'. Bijna geen mens te zien. 'This is not farming, this is ranching'. De nieuw aangekomenen moeten wennen, maar er valt niet te ontsnappen aan de rurale ritmes. Als vanzelf krijgen ze een tik mee van de 'dit varkentje zullen we wel eens wassen'-mentaliteit. Uitgestrekte velden doen dromen. De bewust rudimentaire muziek – als de mensen, als het land – helpt een handje. Beest en mens zien bont en blauw af. Het lijden van de mens is geen partij voor de dieren. 'A healthy crier in the wilderness.'

Camelot
'It's wild, it's gay, a libelous display.' Bijzonder slechte musical, maar ook wel bijzonder in zijn ongelofelijke slechtheid. Het verhaal van King Arthur wordt door Logan en co omgetoverd tot ménage a trois. En dat zonder enige actie van het toverstafje van Merlijn... Arthur zit sinds zijn jonge jaren onder de plak van de gebedsgenezer. De met oogschaduw getooide koning denkt vaker aan Merlijn dan aan 'Jenny'. De zaak verandert als 'the greatest knight' Lancelot met zijn lans vooruit Camelot binnen komt stormen. Hij vereert de koning, maar wipt wél diens vrouw. De battle tussen wufte softie en Echte Man kan beginnen, zou je denken. Maar niemand wil eraan geloven. Urenlang gestamel en gehaper, en liedjes die nergens toe leiden. Een soort coïtus interruptus musical. Met een cuckold vredeskoning, verpieterend aan zijn ronde tafel terwijl de 'driehoeksverhouding' woekert. Ergens heeft het wel iets modern cynisch, al die gender-vragen. Hoe te handelen in casu overspel. 'Protocol intrigues me'. De drie uur duren eindeloos, en binnen die zee van tijd wordt het verhaal alsnog incoherent verteld. Ik veerde enkel aan het slot op. Dan wordt de tragiek van de ridderepiek helder. Langzaam in een bedtime story veranderen, en daar niks aan kunnen doen. Da's erger dan een onbevredigde dame... 'The best thing for being sad is to learn something.'

Ludo, Monday, 12 June 2017 06:50 (one week ago) Permalink

A Bigger Splash
Rockdecadentie en een shitload aan static tussen deze mensen. Met als frustrerend element dat Swinton niet mag praten van de dokter terwijl er allerhande relationele crises moeten worden besproken. Ik moet La piscine, waar deze losjes op gebaseerd is ook maar eens (her)zien (ooit wel gezien maar kan me niks meer herinneren).

A Speck Of Dust
Ben geen enorme fan van standup maar deze Sarah Silverman is grappig maar ook clever. En niet te arrogant. Alleen vind ik dat argument (van voor- en tegenstanders) „waarom laat God ons dit allemaal overkomen?“ nooit, niemand, zeker de Bijbel niet, beweert dat we in het paradijs leven, is het wel. Naar verder: aanrader.

Tangerine
Wat een hysterie, beetje moeilijk om door al dat „gebitch“ heen sympathie te krijgen. De rustige Armeense taxichauffeur is – hoewel ook niet van onbesproken gedrag – een oase van rust. Maar al met al wel een bijzondere film, dat ie op iPhone geschoten is valt niet eens op.

Wilson
Woody Harrelson als eenzame vrijgezel gaat met zijn ex op zoek naar z’n dochter en leeft zich in die nieuwe rol. Wisselt aandoenlijke en grappige momenten af met veel saaiig- of truttigheid. Had meer in gezeten denk ik.

Psychomania
Cult horror, over een motorbende die opstaat uit de dood. Coolheid galore, in special fx maar ook de fantastische interieurs.

L'amour à mort
Resnais mediteert op eros/thanatos, zware kost al heeft ie hermetischer films gemaakt. Maar mooi is het zeker.

Fitzcarraldo
Burden of Dreams
Bizar ambitieuze film van Herzog, alleen al door dat gehannes met dat enorme schip al zeer de moeite al zit er ook een hoop food for thought in het verhaal. De „Making Of …“ is een al even boeiende verhandeling waar je nog even opnieuw op de indrukwekkende prestatie, zeker als er ook nog allerhande politieke verwikkelingen zijn die je niet kon afzien aan de film. En een mooie typische Herzog-rant als afsluiter.

Open Windows
Een film met voormalig porno-ster Sasha Grey. Niet zelden moet je dan je verwachtingen niet te hoog leggen maar Grey heeft smaak. Hoewel er nog wel e.e.a op aan te merken valt is Open Windows rijk aan interessante ideeën. De vorm doet denken aan Unfriended en werkt grotendeels (de finale ben ik nog niet helemaal uit) maar het idee (Identity theft) is erg interessant en iets waar je nog eens even over na kan denken en rechtvaardigt een rewatch.

Blaka Skapoe, Monday, 12 June 2017 08:04 (one week ago) Permalink

gheh als Art genoeg joints heeft gerookt begint hij aan een fan letter aan Sasha, denk ik.

Ludo, Monday, 12 June 2017 10:01 (one week ago) Permalink

zit Berlin Alexanderplatz te kijken, omdat NY Times 1000 dat een 'movie' vindt (ik vind het een serie). Dus, deze week geen stukje.

Ludo, Thursday, 15 June 2017 06:44 (one week ago) Permalink

Berlin Alexanderplatz is zeker een serie, maar wel eentje van het filmische soort. Geldt ook voor Fassbinders sciencefictionserie Welt am Draht (1973).

Vido Liber, Thursday, 15 June 2017 11:34 (one week ago) Permalink

Welt Am Draht rocks.

Blaka Skapoe, Thursday, 15 June 2017 13:02 (one week ago) Permalink

ha sci-fi van Fassbender!! zou ik nog bijna benieuwd naar worden.
maandag of zo als ik het gestage tempo ' volhoud' vast wel een krabbeltje over B.A.

Ludo, Thursday, 15 June 2017 18:12 (one week ago) Permalink

乾いた花
Stemmige zwart-wit film uit 1964 (ook wel bekend al Pale Flower). De situatie is klassiek: gangster Muraki komt uit de gevangenis nadat hij iemand uit weg moest ruimen. De beginmonoloog is geweldig nihilistisch en die existentialistische toon wordt heel kalm doorgezet. Want Muraki komt in een van zijn goktenten (geweldige scene dat Japanse gokwereldje) een hele mooie vrouw tegen die het leven net zo saai vindt. Samen gaat ze next-level gokken waarbij Saeko het oogappeltje wordt van de ingedutte mannenwereld. Na een geweldige autorit door nachtelijk Tokio komt onvermijdelijk de schaduw opzetten wat tot een intense climax leidt. Allemaal heel mooi: de stad, de cool, Mariko Kaga, de bijna achteloze humor en natuurlijk de soundtrack van Toru Takemitsu. Minimaal meesterwerkje.

OMC, Friday, 16 June 2017 21:50 (one week ago) Permalink

The Box
Kwam deze tegen op een lijstje SF-films die vergeten zijn en toch de moeite waard (of zoiets). Ondanks Donnie Darko verwachtte ik een wat gewone film over een moreel dilemma (op een knop drukken = $1 miljoen, oh en een willekeurig persoon gaat dood.) Maar wanneer La Diaz in het begin les geeft over Sartre weet je al meteen dat we de diepte in gaan. De film die je verwacht is eigenlijk al voor de helft voorbij en dan rest een enkeltje naar het labyrint zonder uitgang. Op de bank collectief "WTF?!" toen de credits verschenen, maar met wat online leeswerk kom je erachter dat Kelly veel gerichter jongleert dan je denkt. Als mash-up van existentialisme en Amerikaanse paranoia een fascinerende film, maar ergens ook onbevredigend, te veel (ik denk dat die suggestie van buitenaardse wezen vooral overdadig is), te vreemd.

OMC, Sunday, 18 June 2017 07:49 (one week ago) Permalink

乾いた花 sounds good!

nu Southland Tales nog, van die maffe Kelly. Want dat is écht baaaad.

Ludo, Sunday, 18 June 2017 10:53 (one week ago) Permalink

Ik vond The Box een soort Twilight Zone-aflevering, niet per se een slechte, maar wel een beetje corny.

Blaka Skapoe, Sunday, 18 June 2017 11:33 (one week ago) Permalink

Sterker, het is een Twilight Zone aflevering, zo met de conclusie dat de vrouw haar man onbewust dood wenste. De film gaat dan pas los. KWam er achter dat o.a. k-punk (RIP) er wel raad mee wist.

OMC, Sunday, 18 June 2017 13:55 (one week ago) Permalink

Oh, en bonuspunt voor gebruik van Scott Walker.

OMC, Sunday, 18 June 2017 14:00 (one week ago) Permalink

Heh, grappig, moeilijk te vatten wat die Twilight Zone-vibe is dan. :)

Yoga Hosers
Ik had vandaag Song To Song bekeken maar een beetje last van wegtrekkers. Deze van Kevin Smith heb ik na een uur uitgezet. Had ik eerder moeten doen, maar nog steeds die wegtrekkers. Echt vreselijk. Niet grappig, oubollig om niet te zeggen gewoon saai.

Blaka Skapoe, Sunday, 18 June 2017 22:23 (one week ago) Permalink

Berlin Alexanderplatz
'Ich wil nicht mehr so wie früher.' Ruim vijftien uur duurt deze glinsterende ontleding van de lijdende mens. Vooraf wekte de speelduur ontzag, wat voor experiment zou dat moeten worden met Fassbender aan het roer? Voorwaar, het blijkt een van zijn meest toegankelijke werken, met slechts kleine avant-gardistische martel-intermezzi. De eerste paar 'afleveringen' moest ik vooral aan Coppola denken. Het Berlijn van de twenties heeft diens Gatsby-look. Goudbruine cinema reminescato. Een lampjesparade. Elk lichtje wordt een kerststerretje. Ein vom Herzen, om op een andere neon-Coppola te alluderen. (Die zelf toegaf sterk door deze serie geïnspireerd te zijn). Fassbender toont ons Franz Biberkopf. Geen goede, maar wel een goedmoedige ziel. De voormalige bajesklant, poogt nu eindelijk op het rechte pad te blijven. In het paranoma sjokt hij van vrouw naar vrouw, van criminele kennis naar nieuwe drinkmaat, ondertussen de Kümmels 'niemals' versmadend. Bijna elke scene wordt begeleid door tintelende muziek. Opnieuw een teken van de toegankelijkheid, vooraal dankzij zo'n Morricone-harmonica. Soms lijkt de serie daardoor wel een eeuwige trailer, maar meestal boeit het tragische lot van Biberkopf. Knetterende relaties en verknipte vriendschappen, in een kamer waar het licht altijd knippert. 'Hij heeft geweigerd op te groeien.'

Ludo, Monday, 19 June 2017 06:51 (six days ago) Permalink

The Ten Commandments
'Bring the Hebrew in.' Het kost een paar centjes, maar dan heb je ook wat. The epos to end all epoi schittert vier uur lang in alle kleuren van de regenboog. Voor een vredelievende boodschap moet je hier niet zijn, ondanks dat Cecil's intro nog schijnheilig schermt met 'vrijheid'. Mozes en zijn God hebben niet meer te bieden dan gehoorzaamheid, gebracht met kapsones. Oude wijn, in nieuwe zakken. Ik las toevallig net Het Kleine Evangelie van Tolstoj, en daar worden aan de Joodse orthodoxen precies de verwijten gemaakt, die zij hier zelf nog aan de Egyptenaren maken! Die Egyptenaren maken The Ten Commandments echter wél tot een pleziertje, van het soort waar onze vriend Jezus niks van moet hebben. Veel te vleselijk. Dames in oriëntaalse gewaden proberen farao-meesters te plezieren met doorkijkjes en dansjes. Elk scene een fenomenale set piece, te midden van sweet oils and scented waters. Muzikanten strelen in een hoek van een vertrek de harpen. Ik hoorde er Couperus bijna bij preken, in gloedvolle alliteraties. Mozes ziet op goedkope sandalen ondertussen zijn God, en krijgt daar prompt een nieuw Triggerfinger-kapsel van. Hij zal Het Recht naar de verafgoders der dieren brengen. Elmer Bernstein zorgt voor een mespuntje spiritualiteit, maar echt transcenderen, doen de kleuren. Vandaag is rood, de kleur van de Nijl. 'Go, get thee down'.

Ludo, Thursday, 22 June 2017 06:50 (three days ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.