Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (fourteen years ago) link

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (fourteen years ago) link

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (fourteen years ago) link

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (fourteen years ago) link

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (fourteen years ago) link

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (fourteen years ago) link

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (fourteen years ago) link

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (fourteen years ago) link

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (fourteen years ago) link

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (fourteen years ago) link

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (fourteen years ago) link

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (fourteen years ago) link

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (fourteen years ago) link

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (fourteen years ago) link

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (fourteen years ago) link

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (fourteen years ago) link

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (fourteen years ago) link

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (fourteen years ago) link

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (fourteen years ago) link

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (fourteen years ago) link

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (fourteen years ago) link

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (fourteen years ago) link

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (fourteen years ago) link

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (fourteen years ago) link

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (fourteen years ago) link

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (fourteen years ago) link

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (fourteen years ago) link

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (fourteen years ago) link

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (fourteen years ago) link

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (fourteen years ago) link

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (fourteen years ago) link

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (fourteen years ago) link

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (fourteen years ago) link

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (fourteen years ago) link

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (fourteen years ago) link

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (fourteen years ago) link

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (fourteen years ago) link

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (fourteen years ago) link

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (fourteen years ago) link

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (fourteen years ago) link

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (fourteen years ago) link

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (fourteen years ago) link

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (fourteen years ago) link

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (fourteen years ago) link

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (fourteen years ago) link

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (fourteen years ago) link

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (fourteen years ago) link

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (fourteen years ago) link

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (fourteen years ago) link

Als een science fiction-ritueel dat alle Elementen verenigd.

Prachtig.

geïmporteerde woke echt te makkelijk wordt overgeschreven in bijna dagelijkse op-eds van schrijvers en journalisten alike.

Ocasio-Cortez had hier laatst een heel puntige afrekening mee. Kan het helaas niet meer vinden, maar het kwam erop neer dat huilstruikrechts cancel culture als een mythologische vijand nodig heeft. Helaas, is die boodschap bij Nederlandse meningenbodes nog niet doorgedrongen.

OMC, Wednesday, 9 March 2022 08:22 (two months ago) link

Moet zelfs met vrienden die ik intelligenter acht dan mijzelf discussies aan omdat die schijnbaar alleen maar die Nederlandse doorslagjes van Wieringa (waag het vast te stellen dat Turks Fruit een beetje rapey is en het is weer goed voor een column vol MuH LitErAtURe!) en Pfeijffer (“Als woke Plato zou kennen zouden ze hem cancelen”, like, wtf?) lezen. 😐

Blaka Skapoe, Wednesday, 9 March 2022 17:40 (two months ago) link

天国にいちばん近い島
Nog meer Nobuhiko Obayashi in de jaren '80. Waarschijnlijk zijn meest conventionele film die ik tot nu toe zag. Een vader zijn dochter in de introductie over een eiland waar je de hemel kunt raken. Helaas overlijdt hij voordat ze samen op zoek kunnen gaan maar de 17-jarige Mari krijgt het verrassend makkelijk voor elkaar van haar toffe moeder dat ze op reis mag gaan. Naar Nieuw-Caledonië, de obscuriteit (beetje tussen Australië en Nieuw-Zeeland ingelegen) plus de zang (voor de liefhebber) geven het geheel zijn eigen Pacifische magie waardoor geen special effect nodig is. Een prettige wandelfilm, met hulp van de fiets, kleine vliegtuigen en boten waarbij nerdy Mari verschillende Japanners tegenkomt. The Island Closest to Heaven is lekker loom maar voordat de onvermijdelijke conclusie werd ingezet was de rek er een beetje uit (102 minuten film die langer aanvoelde.)

OMC, Saturday, 12 March 2022 22:44 (two months ago) link

ユメノ銀河
Gakuryu Ishii, ook zo'n veelzijdige filmer. Vreemd dat nooit iemand eerder op de geweldige titel Labyrinth of Dreams is gekomen. Titel dekt de lading uiteindelijk prima maar op een heel originele wijze. De busconductrice Tomiko krijgt een nieuwe chauffeur toegewezen (Tadanobu Asano, met zijn onvoorspelbare kop) die ze meteen verdenkt de seriemoordenaar te zijn die in verschillende plaatsen op subtiele wijze vrouwelijke collega's heeft vermoord. Natuurlijk wordt ze verliefd op hem, al is ze ook bewust van het gevaar. Ach, ach, de plattelandsbussen wat een scene weer met allerlei rituelen en fijnzinnige uniformen. De buitengewoon mooie zwart-wit cinematografie en het vertelritme zorgen voor de droomachtige sfeer een beetje geholpen door trage communicatie, alsof de personages zich in verschillende werelden begeven. Dat past in de film maar ik vond het ook het enige minpunt, zoveel stiltes daar werd zelfs deze introvert nerveus van. Prachtige zoemende soundtrack ook, precies zoals het hoort.

OMC, Sunday, 13 March 2022 22:25 (two months ago) link

Pam & Tommy s01
Kudo's voor de grime-afdeling, want Tommy Lee is tatted up en loopt de hele tijd in een zekere staat van ontkleding rond, daar zit een hoop werk in. De serie is tragi-komisch, met Seth Rogen als sukkelige dief van de beruchte videoband. Lekker “woke” met onderwerpen als consent en de ongelijke behandeling van mannen en vrouwen in een situatie als deze en de karakters en de relatie van Tommy en Pamela zijn respectvol gedaan. Beter dan verwacht.

Sennen✝untschi
Doet erg denken aan Sukkubus, met een mysterieuze dame in de Zwitserse bergen. Alleen was die sukkubus een volwassen vrouw met agency en deze is erg jong. Na de verkrachtingen bespringt zij dan weer de enige man die wel deugt … het is een beetje iffy en bederft de sfeer van verder een solide occulte thriller met geweldige scenery.

Descending Angel
Schoonzoon Eric Roberts ontrafelt duister verleden in de Roemeense Garda de fier in WW2. Prima thriller die mooi speelt met de morele dilemma's. Na aanvankelijk nog een Roemeense tune te gebruiken wordt de sfeer donkerder met de Mystère des Voix Bulgares, beetje net too close om geen vergissing/dommigheid te lijken, terwijl George C. Scott zelfs nog een moppie zingt in het Roemeens.

Blaka Skapoe, Monday, 14 March 2022 09:41 (two months ago) link

El Perro que no Calla
Van een eenzame hond naar de eenzame mensheid. Alleen samen. Het Argentijnse zwart-wit pareltje El Perro que no Calla schiet allerlei kanten - en na even nadenken blijken het toch steeds de goede. Het mooiste moment is de plotselinge, hartverscheurende animatie die de eerste fase afsluit. Daarna wordt het alleen maar modernistischer. Ik moest aan Faulkner denken. As the dog lay dying.

Ludo, Tuesday, 15 March 2022 07:29 (two months ago) link

狂った果実
Al lange tijd van plan om Crazed Fruit te zien, ook altijd gefascineerd door de term taiyozoku (sun tribe) voor de verveelde naoorlogse generatie. En inderdaad heerlijke sfeertje, bijna Italiaans en 25 jaar voor Ellis. De ouders zijn rijk en tolerant en de kinderen gaan hun gang aan het strand en in het grote huis van een Amerikaanse(?) flierefluiter. Twee broers, de ene introvert/romantisch (hij weer!) en de andere wat stoerder met een heel slecht gebit. De romanticus wordt verliefd op de inderdaad wel heel leuke Mie Kitahara, die gewoon getrouwd blijkt met een oude Amerikaan en al snel ieders hoofd op hol brengt. Dat eindigt natuurlijk in tranen ook omdat deze Eri minstens een iemand wat doortastender had kunnen afwimpelen. Mooi gefilmd, fijn onverwacht tijdsbeeld, op een prettig subtiele wijze erotisch en onvermijdelijk moralistisch. Dat laatste vond ik ondanks de botte afwikkeling toch wel een beetje jammer.

OMC, Friday, 18 March 2022 21:45 (two months ago) link

Quatre nuits d'un rêveur
Oeh, goeie titel, mijn eerste Bresson zowaar. Had stiekem Rivettesque gedoe verwacht maar dit gaat voor de saaie droomlogica. De houterigheid van de acteurs helpt ook niet echt om dit verhaal gebaseerd Dostojevski op gang te krijgen. Jonge schilder/stalker redt een mooie vrouw die op het punt van de Pont Neuf af te springen. Gedurende vier nachten ontmoeten ze elkaar en vertellen over hun wel en wee. Zo ontstaat een hele rare en afstandelijke liefdesgeschiedenis die na een absurde wending wel fraai melancholisch eindigt. Ondanks twee redelijk hilarische momenten had het allemaal wat meer humor kunnen gebruiken. Nu werden alle clichés van de pompeuze Fransoos bijna bewaarheid.

OMC, Saturday, 19 March 2022 22:25 (one month ago) link

Hiroshima, Mon Amour zonder atoombom!

The Duke
Sinds enkele maanden ben ik op de lokale radio te horen als cinemarecensent. Dat betekent dat ik vaker naar dit soort filmpjes mot – first world problems! Iedereen heeft plezier en de kniesoor zeurt. De soundtrack van The Duke swingt met stokoude krakers, er zijn dito split screens en Jim Broadbent en Helen Mirren doen aandoenlijk hun best. Ergens in het verhaaltje over een schilderijenroof zit nog wel wat interessant (modern!) ongemak verstopt. Wat als je je hele leven niet gehoord voelt door de powers that be. Dat is duidelijk geen first world problem.

Ludo, Tuesday, 22 March 2022 07:33 (one month ago) link

Iedereen heeft plezier en de kniesoor zeurt.

Het lot van de filmrecensent. :) Is dit allemaal al via Spotify te beluisteren?

OMC, Tuesday, 22 March 2022 08:48 (one month ago) link

Helaas niet, misschien dat ik er ooit zelf nog een Soundcloud voor begin.

http://grensgeluiden.nl/?page_id=1168

de leukste is wellicht Petite Maman op 23 januari van de 26e minuut om en nabij.

Ludo, Wednesday, 23 March 2022 08:33 (one month ago) link

Hoří, má panenko
"Je bent net als Jezus Christus, altijd maar uitleggen!" The Firemen's Ball is zijn derde film op rij onder de 90 minuten, deze zelfs 72 minuten en dat terwijl er zoveel gebeurt op dit chaotische brandweerbal. De laatste thuiswedstrijd van Forman ziet er prachtig uit, wat een kleuren! Net als Bresson gaat hij voor de amateuracteurs maar dat pakt hier wel veel beter uit, wat een koppen! En iedereen gaat er helemaal voor, giet er pullen bier in en laat die geile brandweermannen tijdens het feest maar op zoek gaan naar kandidaten voor hun Missverkiezing. Eigenlijk is dat deel van de film een beetje langdradig ook al leidt het wel tot een paar momenten dat ik echt hard moest lachen (de vlucht naar de dames-wc.) Wanneer plotseling een brandende boerderij op lachwekkende incompetente wijze moet worden geblust begint de satire van de Tsjechoslowaakse samenleving toch wat melancholischer te worden. Een jaar later was de lol er helemaal vanaf en werd de film verboden, autoritaire regimes houden nou eenmaal niet van de lachspiegel. En zo was ik tijdens het kijken best kritisch, achteraf lijkt de film steeds beter te worden.

OMC, Wednesday, 23 March 2022 22:15 (one month ago) link

"mijn derde film op rij onder de 90 minuten" natuurlijk.

OMC, Wednesday, 23 March 2022 22:18 (one month ago) link

Studio 666
De titel is al low effort als je zoals ik geen Foo Fightersfan bent ben ik bang dat de nieuwe Danzigfilm leuker gaat zijn. Op een of andere manier.

Rudeboy: The Story of Trojan Records
Gebrek aan archiefmateriaal wordt opgevuld met ge-ensceneerd, ik vind het prima (wordt over geklaagd). Verder bekende en minder bekende anekdotes, ik vermaak me wel.

Metal Evolution s01
Bleek ineens een serie van te zijn. 11 afleveringen, feitelijk een deluxe versie (vreselijke trend in streamland) van de film. Kan best wat de zijpaadjes zijn eindeloos en kan zo nog een serie uit gesleurd worden. Wel een hoop mensen overleden inmiddels en je wordt door bijvoorbeeld Halford en Biff aan herinnerd dat de jaren er toch behoorlijk inhakken op die leeftijd.

You Can’t Kill Meme
Beetje chaotische docu over Kekistan en Pepe. Zo staat de muziek te hard onder de voice-over en worden veel interessante dingen niet uitgediept. Dat Chaos Magick een ding is in die kringen wist ik niet en dat boek over meme magick is ook wel vaag interessant al wekt de schrijver geen supersolide indruk. Binnenkort ook Feels Good Man maar eens bekijken.

Virus Shark
Tja, die titel zegt al genoeg. Niet zo spectaculair als Sharknado, verre van. De Special FX zijn van uitzonderlijk laag niveau (of het nu „CGI” is of gewoon een handpop…

Jackass Fore♥️er
Tja, de jongens van Jackass blijven jongens. Feitelijk gewoon meer van hetzelfde, met behoorlijke focus op de balzak. De openingsscene is toch wel van een zeldzaam hoog/laag niveau dat die sws een hele ster waard is.

Blaka Skapoe, Wednesday, 23 March 2022 22:37 (one month ago) link

een sterretje! ;-)

"mijn derde film op rij onder de 90 minuten" natuurlijk.

Pluralis majestalis maar dan anders.

Virus Shark

Moet zeggen dat Coronavirus Bat lang op zich laat wachten, maar het is ook lastig filmen met die mondkapjes (RIP) natuurlijk.

Ludo, Thursday, 24 March 2022 07:50 (one month ago) link

きみと、波にのれたら
Vitamine Cineville stopt over een paar dagen nadat het ons twee jaar uit de nood heeft geholpen. Snel nog even wat dingen kijken waaronder Ride Your Wave, weer een film rond water van Maasaki Yuasa. Hij is zijn wildere haren inmiddels helaas wel kwijtgeraakt, al zie af en toe nog wat flitsen van zijn oude surrealisme in dit romantische spookverhaal. Een surfermeisje en brandweerjongen worden verliefd op elkaar, heel lief en zelfs met uitleg over goed koffiezetten. Maar het noodlot slaat toe waarna zij er achterkomt dat wanneer ze hun liedje zingt hij als een soort watergeest verschijnt. Heerlijk Japans natuurlijk. Veel fratsen en gedoe met een absurde climax maar ik heb me zeker niet verveeld en Yuasa's expressieve animatiestijl blijft uniek.

OMC, Sunday, 27 March 2022 21:08 (one month ago) link

Ook aan de animatie hier:

Fritz the Cat
Crumb! Kon niet missen. Ooit wel flitsen van deze beruchte animatie gezien, maar nu dan voor het echie. Spuiten en slikken de kattige editie. Eigenlijk meer een verzameling sketches met Fritz als bronstig middelpunt. Het hangt als los zand (en losse slipjes) aan elkaar, maar als tijdsbeeld heeft het wel wat. Fritz op bezoek bij de 'Crows' in Haarlem en aan de wandel met een Easy Rider-konijn. Naast de (anti)woke provocaties overleeft anno nu vooral de groovy soundtrack. Met lekker veel trommeltjes.

Ludo, Saturday, 2 April 2022 06:27 (one month ago) link

Met lekker veel trommeltjes.

Heerlijk.

Sorry to Bother You
Populaire satire van alweer vier jaar geleden. Begint amusant met een semi-slacker die met zijn arty vriendin in de garage van zijn oom in geldnood woont. Hij besluit voor een telemarketeer te gaan werken en dat valt natuurlijk niet mee. Totdat ouwe baas Danny Glover (ja, hij samplet gewoon zijn beroemde oneliner) hem vertelt dat hij zijn "white voice" moet gebruiken. Een succescarrière in het hart van het nauwelijks futuristische neoliberalisme ligt vervolgens in het verschiet. Als kritiek op schaamteloos racisme en hoe daar in mee te rollen nog misschien het meest geslaagd maar op een gegeven moment werd het net te absurd terwijl alles uiteindelijk op de meest voorspelbare wijze wordt afgehandeld. Op een ander niveau, en deze vraag houdt me eigenlijk al sinds Network bezig, wat is de functie van dit soort films in het hart van Netflix? Een soort softball-kritiek dat het Systeem zichzelf permitteert omdat het weet dat het niets zal veranderen.

OMC, Saturday, 2 April 2022 09:37 (one month ago) link

Searching For Cannibal Holocaust
Documentaire over een van de beruchtste exploitatiefilms ooit gemaakt. De maker is iets duisters op het spoor, hoort onderweg de nodige sappige anekdotes aan, maar het blijft uiteindelijk bij gespeculeer. Anticlimax dus.

Days of the Bagnold Summer
Coming of age van een puberende metalhead en zijn gescheiden moeder. Goed gemaakt en droogkomisch die ook door de sympathieke hoofdrolspelers prima vermaak biedt.

a-ha: The Movie
Beetje Some Kind of Monster zonder shrink en zonder booze. Het is een moeizame relatie en je verbaast je je over wat die legacy Magne, Pål en Morten waard is.

Master
Institutioneel racisme uitleggen is alsof je vertelt spoken te hebben gezien, helemaal nu iedereen het in z'n broek doet van het spook van woke. Over dat laatste gaat het in deze horrorfilm nu eens niet en de film is daarmee woker dan menig film die ervan beschuldigd wordt. Mits je niet bang voor een boodschap een onderhoudende horrorfilm, beetje met dezelfde kanttekening die Omar hierboven maakt (deze film is voor Amazon).

50m² s01
Turkse Netflix-serie die op een wat luchtige dizi-wijze toxic masculinity aan de kaak stelt. Actie met wat humor en romantiek, met een cliffhanger – op de tonen van ons eigen Altın Gün – die het wel jammer maakt dat de serie alweer is stopgezet.

Blaka Skapoe, Sunday, 3 April 2022 12:13 (one month ago) link

ghehe softballkritiek *duimpje. Fake recalcitrantie, laat Zizek erop los.

Days of Bagnold Summer klinkt als my jam, ik zet 'm op de kijklist met de eega.

Drive My Car
Drie uur lang trauma's stapelen met Murakami, de meest Westerse van de Japanse schrijvers. Drive My Car barst van de 'Eurostalgie', die je ook wel eens bij Miyazaki treft. Je denkt een roadmovie te gaan zien, en je krijgt een Tsjechov-verfilming (gaap!). Er wordt genoeg gekard hoor, in een prachtige oude Saab. Op de soundtrack Weense klassieken, of was het toch Bach. Ook Godot komt nog langs (pun). Een chique weemoed heeft het allemaal wel. 'Ik kan naar haar luisteren als 100 mensen.'

Ludo, Wednesday, 6 April 2022 06:35 (one month ago) link

La stanza del vescovo
Jaren zeventig Italië maar dan wel over de naoorlogse jaren. Heerlijk sfeertje aan Lago Maggiore waar een jonge bro lekker op zijn zeilboot van eiland naar eiland vaart. Op een dag nodigt een oudere heer hem uit om in zijn landhuis te dineren. Alhoewel zijn? Het behoort aan zijn sacherijnige vrouw. Oh, en wie is grijsogige schoonheid? Dat is zijn schoonzuster die als weduwe zich zelf wegcijfert. Dat kun je voor de rest wel uittekenen. Maar rond de moord die toch plaatsvindt gebeurt veel op een lekker landerig tempo. De oudere man is een extreem irritante Italiaanse geilaard die niet kan accepteren dat zijn tijdperk voorbij is en de zeiler kijkt het allemaal quasi-afstandelijk aan, kortom het idee van masculiniteit is aan het veranderen. Het functionele naakt zorgt voor de juiste sfeer, er is een geslaagd grapje hier en daar en heel laat komt er nog even een personage opzetten met een geweldige vierkante kop. Vermakelijk, even dacht ik zelfs een soort ingetogen voorstudie van Basic Instinct (Verhoeven kent de film zeker.)

OMC, Friday, 8 April 2022 21:43 (one month ago) link

Metal Lords
Zie nogal wat juichende berichten maar sry, meh… die Bagnold was veel leuker iig. They get metal right, nah… Waarom is die puber zo onder de indruk van War Pigs, waarom geen Bring Me The Horizon of Five Finger Death Punch? En waarom weer zo'n totaal uitgeplayed cliché van een nerdmeisje die cello speelt, waarom is die niet gewoon de metalhead die gitaar speelt? Etc.

Le vampire de Düsseldorf
Een serial killer – een die echt bestaan heeft (Peter Kürten) en de titel van de film is dan ook een nummer van Macabre, mijn super plug wb kennis van seriemoordenaars – in The Great Depression. Ik snap niet hoe wij (kijkers) moeten snappen wat er zo woest aantrekkelijk is aan de zwijgzame hoofdrolspeler, maar zeker een intrigerende film gezien het tijdsgewricht.

Malá mořská víla
Ja, die Tsjechoslowaakse sprookjes zijn bepaald een dingetje. Had soundtrack gecopt op de Megaplaten en -cd-beurs dus eindelijk gekeken. Mooie muziek dus, maar die visuals en mood zijn werkelijk adembenemend.

Blaka Skapoe, Monday, 11 April 2022 18:08 (one month ago) link

En waarom weer zo'n totaal uitgeplayed cliché van een nerdmeisje die cello speelt

Draagt ze een grote bril en blijkt ze heel mooi wanneer ze die uiteindelijk afdoet?

OMC, Tuesday, 12 April 2022 07:36 (one month ago) link

Ja, precies. Muurbloempje naar vamp, zeg maar. En ik vind cello ook al zo overrated. 🙂

Blaka Skapoe, Tuesday, 12 April 2022 10:01 (one month ago) link

hehe nou toch beter dan een viool mijns inziens, maar de filmkritiek kan ik volgen. Perks of being a metal wallflower.

Labyrinth of Dreams
Mystieke en mysterieuze film noir vol stilte. Dit keer geen femme fatale, maar een femme fataliste. Of zou ze dan toch? Mooie omkering is ook de ultiem Japanse locatie. Treinen en ander OV in de zijlijn spotten kan altijd natuurlijk, maar hier is het de hoofdlijn (letterlijk en figuurlijk). Tunnels en overgang doen de kijker allerlei symbolische interpretaties overwegen. De Lynch-achtige synths houden het koppie erbij als het wegdraaien van de roomtone al te cerebraal dreigt te worden.

Ludo, Saturday, 16 April 2022 06:32 (one month ago) link

エンジェル・ダスト
Ha, ik ook weer een Ishii, Angel Dust uit 1994. Heerlijk 1990s esthetiek met beelden gebaad in groen. Normaal ben ik niet zo'n liefhebber van de seriemoordenaarfilm maar de eerste helft is echt geweldig. Tokyo als betonnen snelkookpan waar Fuji-san als een soort Mount Doom over waakt. In de volgepakte metro worden jonge vrouwen met een gifnaald vermoord. De excentrieke psychiater Setsuko wordt erbij gehaald om de moordenaar te vangen en dan wijst al snel richting haar even experimentele mentor/geliefde. Zoals gezegd, en misschien ook wel gebruikelijk in het genre, is de intrige geweldig, met een mooie sfeer dankzij dreigende soundtrack maar ook de semi-Lynchiaanse manier van vertellen. Wanneer de identiteit van de moordenaar duidelijk wordt, valt het geheel enigszins uit elkaar. Al is het niet desastreus, het blijft een mooie film maar Labyrinth of Dreams is in zijn minimalisme beter.

OMC, Sunday, 17 April 2022 09:50 (one month ago) link

Les Premiers, les Derniers
De Apocalyps dreigt zelfs Wallonië te bereiken. Mooi,stemmig begin met veel potentieel. De cinematografie is de hele film uitmuntend en gaat hard op de lijnen van het troosteloze landschap. Troosteloos zijn ook de personages met hun karakteristieke koppen. Veel moeizaam zwijgen, een zoektocht naar een telefoon en rode nekken die je beter niet had kunnen wakkerschudden. Naar verloop van tijd begonnen het Tarkovsky hert, de religieuze symboliek en vooral de pseudo-Americana me te irriteren. Heeft zo'n film helemaal niet nodig, zelfs als je een "Western" maakt. Het trage absurdisme heeft wel wat, maar je schiet er uiteindelijk weinig mee op. Jammer, veel materiaal voor een unieke sciencefictionfilm, in mijn hoofd dan.

OMC, Monday, 18 April 2022 20:40 (one month ago) link

Ja, de religie is misschien wat te 'ouderwetsergewoonte' in Les Premiers.

After Yang
Hoge verwachtingen doet zelfs de ultieme Ludo-film de das om. Kogonada maakte eerder veel indruk met het serene Columbus. Ditmaal waagt hij zich aan speculatieve fictie, humane SF. Die van Her, The Oyster, A.I., Eternal Sunshine en noem ze allemaal maar op. Kogonada's (enige) toevoeging? Een Unicef-kalender aan mensen, piekfijn esthetisch gekaderd. Op acteersregie scoort hij weinig punten. En wellicht is ook het verhaaltje net te bekend. De huisrobot van een gezin 'crasht', Colin Farrell gaat op zoek naar reparatiemogelijkheden. Hij vindt slechts Ada (Finding Ada!) en entert een wereld van vertakkingen, herinneringen en One Hour Photo(s).

Ludo, Friday, 22 April 2022 06:47 (three weeks ago) link

Oh nee. Nou ik ga hem toch maar kijken, op reputatie alleen al, maar er is inderdaad inmiddels vrij veel gedaan met dat thema. Dan moet je van goede huize komen om echt te verrassen, vrees ik.

OMC, Friday, 22 April 2022 07:59 (three weeks ago) link

Zondag een radio-item erover op het wijdvermaarde BredaNu. Kan me nog voorstellen dat ie in de bios als ambient vissenkom-film wel acceptabel is, overigens. Maar op de download was het toch een teleurstelling.

Ludo, Friday, 22 April 2022 13:32 (three weeks ago) link

Una ragazza piuttosto complicata
Een echt film voor Martino, maar ik kom hierboven geen recensie tegen. Dus, 1969. Een ontzettende Di Caprio lookalike (Jean Sorel) luistert bij de apotheek door toeval een erotisch telefoongesprek af tussen twee vrouwen. Meteen gaat de fantasie heerlijk popart en bloot wordt niet moeilijk over gedaan. Hij weet een van de dames te ontmoeten en deze kunstenares Claudia weet het komende seksuele onderonsje in zijn voorspelbaarheid heerlijk te omschrijven. In bed wordt Alberto opeens geconfronteerd met schuldgevoelens over de aanstaande dood van zijn broer waar hij eigenlijk voor op de vlucht is. Vervolgens vindt hij ook nog eens een revolver in de tas van Claudia. Heel goed hoe de film je verwachtingen over wat gaat komen totaal negeert. Ik zag een kritiek ontspinnen over de post-68 decadentie van de intelligentsia, alleen nog maar in staat om hun kicks te krijgen door elkaar fantasieën te voeden. Totdat het een keer misgaat. Maar de afhandeling is ook weer amoreel wat resulteert in een non-ontknoping (de bourgeois orde wordt hersteld?) Zo achteraf een intrigerende film tussen exploitation en experimentele cinema in (de "Is het een giallo of niet?" discussie laat ik aan de specialisten over), soms wat zoekend en houterig waardoor niet alles werkt maar verfrissend anders.

OMC, Saturday, 23 April 2022 21:55 (three weeks ago) link

Trouwens echt zo'n film die ik op Tumblr heb ontdekt. Je hebt daar een paar giallo fans die geweldige samenvattingen in 6 a 7 stijvolle shots posten. De films zien er daardoor altijd zeer verleidelijk uit.

OMC, Saturday, 23 April 2022 22:02 (three weeks ago) link

Da's best wel eens het geval ja, dat zo'n visuele samenvatting (zoals ook een trailer) eigenlijk wel voldoende is. 😀

Blaka Skapoe, Sunday, 24 April 2022 19:05 (three weeks ago) link

Martin
Lekker gnarly sfeertje in deze Romero. Een soort vampierfilm deze keer, geen zombies, maar wel een unieke take. Schijnt een Italiaanse cut van te zijn maar die hebben de film vernaggeld, maar wel een coole Goblin-soundtrack die net als RSD-uitgave is verschenen.

Jeanne Dielman, 23, Quai du Commerce 1080 Bruxelles
Fuck the patriarchy! Delphine Syrig weet de deprimerende sleur zeer goed weer te geven, de finale vond ik toch wel verrassend (en stiekem ook welkom) na de ruim twee uur ervoor.

真田幸村の謀略 (The Shogun Assassins)
Beetje vermoeiend drama (de hele film worden er, zoals in de Shaw Bros film The Water Margin, karakters geïntroduceerd. Meestal blijft het ook bij introductie. Deze film heeft wel heel veel ninjas.

Händler der vier Jahreszeiten
Nog meer drudgeries, nu het mannelijk perspectief. Wil niet beweren dat mannen het óók niet makkelijk hebben maar ideaal is het voor velen van ons ook niet.

X
Slasher over een porno-crew die nog nét vermakelijk genoeg is om op een luie vrijdagavond te bekijken. Mia Goth is een aparte meid en de gore is nog wel leuk. Je zou denken dat er best nog mensen op leeftijd zijn die deze rol kunnen spelen zodat je niet naar die idiote grime hoeft te kijken en als bejaardensex grosses you out hoef je het niet zo dik aan te zetten.

Письма мертвого человека (Dead Man’s Letters)
Bijzondere cinema over overleven in een post-nucleaire winter en filosofische bespiegelingen. Lekker deprimerend Russisch filmpje, leek me wel gepast.

Legend of the Witches
Beetje mondo/shockumentary over hekserij, al is het iets serieuzer dan je zou vermoeden. Geinig, paar uitstekende visuals voor doom metal backdrops, leek me goed, voorafgaand aan een Roadburnweekend.

La lunga notte di Veronique (But You Were Dead)
Beetje voorspelbare supernatural thriller, helemaal de Engelse titel is eigenlijk al een spoiler. Dat het een crappy rip is zal niet mee hebben geholpen.

Diabolik
Mario Bava’s fumetti-verfilming Danger: Diabolik blijft de klassieker maar deze recente interpretatie is best vermakelijk. Niet zo groovy als die van Bava maar Miriam Leone als femme fatale maakt het al bijna de moeite waard.

Blaka Skapoe, Wednesday, 27 April 2022 15:09 (three weeks ago) link

Martin! Zo'n unieke sfeer.

OMC, Wednesday, 27 April 2022 18:46 (three weeks ago) link

Touchez Pas au Grisbi
Ouwe gangsterfilm op le 'flix. Terugkijkend ken je het recept van deze film uit 1954 uit je hoofd. Gangster of leeftijd (Gabin) heeft het wel gezien en wil gewoon vroeg naar bed. Geen wonder want hij heeft net zijn laatste klus geklaard door wat goudstaven te roven. Nu nog even cashen. Daar komt gedonder van, want de piepjonge Jeanne Moreau klept teveel en een van zijn maten is niet bijster slim. Lino Ventura wil dat goud wel even overnemen. In loom tempo wordt er gegeten, gedronken en rondgereden door het Oude Parijs. Gabin moet het allemaal oplossen terwijl de fraaie mademoiselles ook aandacht willen. De climax is lekker gewelddadig met zo'n sukkelige nachtclubbaas die opeens transformeert in een vechtersbaas (Auto is ontploft: "Ik ga nog niet slapen!") maar het mooiste is toch een nachtelijke vreetkick met een glaasje. Ouderwets maar met heerlijke details.

OMC, Friday, 29 April 2022 21:41 (two weeks ago) link

jaaa <3 zag 'm ergens langsflitsen en hoopte dat ie in de bios opgepoetst terug was, maar Netflix is ook leuk voor de Gewone Man.

de finale vond ik toch wel verrassend (en stiekem ook welkom)

lol true.

Shiva Baby
De joodse zelfspot bereikt zijn sch-preekwoordelijke piek tijdens de Sjivve. De koffie & cake (rugelach & bagels)-ceremonie na de uitvaart. Een jonge meid moet zich voor haar familie verantwoorden voor haar leven (gender studies) terwijl ze haar bijbaantje (een sugar daddy) tegenkomt! Genoeg complicaties voor Woody Allen-humor. Noem het een schmutzige, upperclass Mighty Aphrodite. De film wordt steeds vileiner en pijnlijker. Voer voor psychologen met een goede neus voor familie-opstellingen.

Ludo, Saturday, 30 April 2022 06:51 (two weeks ago) link

Bob le Flambeur
Nu ik toch bezig ben. Tijdens Touchez Pas au Grisbi bedacht ik dat de nouvelle vague wel noodzakelijk was om de dingen weer een nieuw elan te geven. Het is gewoon Melville die dat twee jaar later doet. De eerste vijf minuten zijn zo briljant en origineel dat je de verschuiving voelt. Zoveel kleine grappen en breuken maar ook mooie details, zoals Bob die zijn appartement binnenloopt en in een flits tevreden kijkt naar het uitzicht over Montmartre. Prachtige opbouw, met een lange introductie dat je denkt dat het een olijk portret wordt van een oude gokker en zijn rare fratsen. Dan wordt het toch een heist met allemaal heerlijke personages zoals de brandkastspecialist met zijn vreemde apparatuur. Net toen ik na het "De Niro-Pacino-gesprek-in Heat" me opmaakte voor de onvermijdelijke tragedie gooit Melville alles overhoop...en het past helemaal bij het personage van Bob. Briljant. Net trouwens als het legendarische shot van een verlicht Pigalle omgeven door een verduisterd Montmartre.

OMC, Sunday, 1 May 2022 21:26 (two weeks ago) link

oh heerlijk zo kort na elkaar die meesterwerken nog kunnen zien :-)

Ninjababy
De ideale film voor moederdag. Maar neemt moeder dochter mee om haar een wijze les te leren, of dochter moeder om haar de stuipen op het lijf te jagen. Deze Noorse graphic novel-adaptatie is lekker Pippi-vrijgevochten, vaak bot en dat over (onder meer) abortus. 'Pies verdomme over die stick.' Volgens mij zijn vrouwen gewoon veel fysieker dan mannen. De ongewenst zwangere heldin is tegelijk muurbloempje en het totale tegenovergestelde ervan. Ze zet de bloemetjes buiten en zichzelf muurvast.

Ludo, Thursday, 5 May 2022 06:25 (one week ago) link

Lees daarna dat Melville met een abominabel budget filmde en dan zoiets voor elkaar krijgen. Ik heb het niet eens gehad over Het Meisje, de inpandige gokkast of dat er een vibrafoon op de soundtrack klinkt, Bob de club uitloopt langs de vibrafonist die hem even groet.

OMC, Thursday, 5 May 2022 08:21 (one week ago) link

After Yang
De sciencefictionpolitie, controle! Ludo's vermoeden van een ambient vissenkomfilm die het goed doet in de bioscoop is gegrond. Als kijkervaring heerlijk om in te verdwijnen. Was even bang dat het teveel piano werd op de soundtrack maar er was ook eckte-eckte ambient die hoort bij dit soort dagdroom-SF. Het neo-shoegaze liedje is ook prima overgedragen als schedelklever. Kogonada is verder een arthouse vakman die je niets hoeft te vertellen over visuele sfeer, altijd stemmig licht en verlaten Ozu-interieurs. Mooi staaltje world building, niet te uitleggerig. Eigenlijk helemaal niet slecht, het verhaal waaiert eigenlijk uit naar allerlei subthema's, soms wat voor de hand liggend in de symboliek ("oeh thee, dat wordt diep!" Maar stiekem toch wel fijn.) Misschien iets te eendimensionaal in zijn stugge melancholie.

OMC, Friday, 6 May 2022 12:49 (one week ago) link

The Alchemist Cookbook
"Told my teacher i want to be like Hitler when i grow up" Lekker meteen die old skool banger erin. Vjeze Potrykus dus je weet dat wat volgt: toxic masculinity die implodeert. Dit keer een hiphop Faust met een gast die in zijn trailer lekker bezig is met chemische experimenten. Alleen zijn vriend Cortez komt hem af en toe bevoorraden en wat shit talken. Zeer amusant. Maar wanneer hij zijn medicatie niet heeft gekregen slaat de paranoia toe en roept hij een demon op. Die opbouw vond ik een redelijk geweldige toevoeging aan het Vieze Amerika canon maar na de eerste confrontatie kreeg ik het idee dat er werd tijdgerekt richting een climax die het op pure suggestie gooit. Op zich prima gedaan, maar ook wel iets te makkelijk. Ik had toch gehoopt op iets echt vervreemdends.

OMC, Friday, 6 May 2022 20:54 (one week ago) link

冷血十三鷹
Shaw Bros time! Uit de onuitputtelijke bron was het tijd voor The Avenging Eagle uit 1978. Lekker gefilmd met een paar mooie freeze frames en de gevechten zijn natuurlijk weer fantastisch. Maar deze keer viel het verhaal in positieve zin op, echt een heel fijne opbouw. Twee mannen komen elkaar in de woestijn tegen, helpen elkaar en bedriegen elkaar, een mooi duo waarvan er een (de jonge Ti Lung, bekend van A Better Tomorrow) wordt achtervolgd door zijn oud-collega's. Want hij heeft zijn sadistische baas verraden die hem als kind heeft getraind tot moordmachine. Waarom wordt allemaal uitgelegd in flashbacks. Beide heren helpen elkaar, maar waarom precies? De kijker komt er net eerder achter dan een van de hoofdpersonen. Prima humor, compromisloos wreed en met een mooi melancholisch einde. Vakwerk.

OMC, Tuesday, 10 May 2022 21:12 (one week ago) link

三匹の侍
De debuutfilm van Hideo Gosha uit 1964 is meteen een zelfverzekerde samoeraikraker. Three Outlaw Samurai, dat klinkt best als een Western en ook deze zou zo maar door Peckinpah gezien kunnen zijn. De geweldige Tetsurō Tamba denkt in een boerderij een tukje te kunnen doen maar hij betrapt drie boeren die een mooie vrouw gevangen houden, de mooie dochter van de magistraat. Die willen ze dwingen om hen minder uit te buiten. Dat gaat zo maar niet en nonchalant helpt hij ze een handje. De drie titelpersonages komen heel geduldig bij elkaar. Knap gedaan, mooie figuren ook. Verder gemoord en gemene streken. Heel mooi gefilmd, lijkt daardoor een klassieker maar daarvoor miste ik net iets eigens. Die factor x had Gosha een jaar later al te pakken.

OMC, Thursday, 12 May 2022 21:43 (six days ago) link

肉体の門
In zwart/wit zou Gate of Flesh een streng Nippon neorealisme zijn. Maar het is die dekselse Suzuki die net voor zijn beroemde yakuza-films een inkijkje geeft in het getraumatiseerde Tokyo na de oorlog, in prachtige technicolor. Een groep prostituees leeft in een ruïne en regelt de zaakjes zonder pooier. Dat lukt prima en als iemand hun code schendt wordt er keihard ingegrepen. Wat weer leidt tot sneaky geile taferelen. Toch weet een kruimeldief met hamsterwangen zich in de groep te installeren wat de cohesie van de groep niet ten goede komt. Alles eindigt in tranen. Prachtige film, een uniek mengsel van realisme en droom.

OMC, Saturday, 14 May 2022 08:38 (four days ago) link

Ach! Ik loop helemaal achter. Mooie omschrijving van After Yang, blij dat het je toch iets meer deed dan mij.

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZGQ5ZTc1ZDUtZDFlYi00MDA5LWE3Y2ItZDM5Zjc3YzYxYjNhXkEyXkFqcGdeQXVyMTE2NzA0Ng@@._V1_.jpg

Wat een poster!

The Man from Earth
Na de verplichte 'nod' aan Lynch' Twin Peaks zitten een stel academici te converseren. Een film lang! Dat is toch wel bijzonder voor Amerikaanse fantasy. Helaas hebben de acteurs tv-show kwaliteit. Blijft over: de inhoud. Aanvankelijk beweegt het scenario zich tussen Simak en Beauvoir. Een van de academici beweert 14.000 jaar oud te zijn. Heel overtuigend wordt hij (het) niet. 'Like Hegel. Logic from absurd premises.' Ik grinnikte om de Cro-Magnon biervoorraad (Heineken én Amstel). Pas op het moment dat al het filosoferen achterwege wordt gelaten, en de film in Verhoeven-achtige religie mindfuck 'vervalt', komen de Amerikanen thuis. Dat snappen ze wel hè.

Ludo, Monday, 16 May 2022 06:25 (two days ago) link

Wat een poster!

Ha! Eerlijke poster die de lading dekt. The Man from Earth had ik blijkbaar ooit opgepikt in zo'n '10 SF-films die je niet kent'-lijstje. Klinkt ergens toch als een aanrader. :)

Wat betreft After Yang, kwam erachter dat het neo-shoegazeliedje een cover is van die band uit All About Lily Chou-Chou, vandaar wellicht een vreemd gevoel van herkenning (ik heb even gespiekt en was destijds wel te spreken over die liedjes).

OMC, Monday, 16 May 2022 08:58 (two days ago) link

魔界都市<新宿/Demon City Shinjuku
ロボット・カーニバル/Robot Carnival

Er is tot juni een animefestival in De Melkweg, echt een van die dingen die het leven in Amsterdam waard maken. En zowaar twee klassiekers van de jaren '80 anime op een dag geprogrammeerd. In de middag de negen korte verhalen van Robot Carnival. Erg leuk en veelzijdig. Elk verhaal had wel een paar memorabele beelden. Het beste vond ik het fraai geanimeerde Clouds van Mao Lamdo, wat me vagelijk bekend voorkwam. Een kleine robot loopt door de menselijk geschiedenis en dan wordt alles kosmisch en transformeert hij zelf in een mens (film is trouwens compleet op Yuchubu te zien.) 's Avonds van de maker van Wicked City een lekkere horroranime in opvallend arty stijl en met een aantal leuke personages. Tumblristas knikten goedkeurend, mijn jongste dochter ook. Ik zag ook nog wat zaken die geript zijn voor de Matrix-films, maar dat werd blijkbaar uitbetaald met een plekje op Animatrix.

OMC, Monday, 16 May 2022 10:46 (two days ago) link

Wow!

echt een van die dingen die het leven in Amsterdam waard maken.

Ik was laatst voor het eerst in jaren in de hoofdstad en kreeg toch wel de kriebels van alle toeristen, maar men moet zich natuurlijk wel wat verder wagen dan het Rokin, de Dam en het Allard Pierson museum. In het najaar maar eens een kopje groene Japanse kruidenthee doen, OMC. :-)

Ali & Ava
Scheidingen in en tussen culturen in dit Britse klassedrama. Alhoewel Brits. Clio Bernard lijkt soms zo verlekkerd door de armoede in de achterbuurt dat ze ze filmt als derdewereldlanden. In The Selfish Giant hield ze het evenwicht tussen smaakvol en emo porn beter. Misschien komt dat door de factor immigranten, zodat ook het grote Racisme-thema nog een hartig woordje meespreekt. Twee niet al te jongen mensen vinden elkaar. Zij wit en moederlijk, hij donker en rusteloos. Vooral zijn rol schiet alle kanten op – waar hij dan zelf ook nog maar een verklaring voor probeert te geven. Ik vond het een zwaktebod. De liefde die opbloeit is echter wel degelijk even vekrekt als aandoenlijk. 'They live all around you.'

Ludo, Wednesday, 18 May 2022 06:26 (sixteen hours ago) link

Vanzelfsprekend, dat "Dr. Livingstone, I presume?"-moment moet er toch een keer van komen. :) (Ik ga overigens over een maand zeer Ballardiaans net buiten de A10 wonen)

OMC, Wednesday, 18 May 2022 07:49 (fifteen hours ago) link


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.