Onvermijdelijke Metal-platen

precies.

:P

Vreemd eigenlijk dat Dio die Nederlandse rapper nooit heeft aangeklaagd. Misschien een te algemeen woord? Of hij had gewoon genoeg centjes. (Ik bedoel Manitoba deed 't wel toen met "Caribou")
You got desire, so let it out! Shout! Ja dit opent precies zoals ik had verwacht, beetje zoals Anvil maar dan met een goeie zanger. Weet niet of ik nou de remaster te pakken heb, of de 'gewone' versie, maar de die snare-drum ratelt lekker goedkoop.
Oehhh spooky, hoor ik daar een donderslag. Hm, dat wordt vrij bruusk afgekapt. "Holy Diver" is een log, sloom nummerke. Voelt eerst wat leeg, heb je wel hele goeie melodieën nodig om hiermee weg te komen, maar de dubbel-vocaal hier is al een stap in de richting. Misschien wordt 't gaandeweg beter. Eddie Van Halen-riffjes nu. (Ain't Talkin 'Bout, wat was het, niet Dub in elk geval)
Gypsy is gelukkig weer lekker, van mij mag Dio constant over the top intens tekeer gaan. (Hier redelijk 'laag' en soulful)
Caught in the Middle heeft het beste (pre?)refrein (you can feel it, etc.) Mooie emotionele solo ook daarna. (Dio is ook tevreden: "yeah") Eerste nummer na de opener die ik meteen opnieuw op wil zetten. (En zo blijkt uiteindelijk ook wel mijn favoriet)
Middeleeuws Sabbath-gefrobel, oh een bijna schattig falsetje, aandoenlijk. (En mooi) Ze zijn kwalitatief op stoom nu denk ik. Juist. Beng! Is die solo niet een bietje vals. Klassenummer hoe dan ook. (Don't dream of women, cause the only bring you doooooooooown, lol)
Straight to the Heart is me iets te houthakkerig, riffs zijn zo bluesy/eenvoudig. (Is wel een overkoepelend iets waarom die early heavy metal nou ook weer niet mijn favoriete ding ever gaat worden)
Dan veeeel liever spacy dingetjes als 't intro van Invisible. (Later ook leuk: you can be-be-be-be-be-be.... inderdaad)
Wat een filosofietjes in Rainbow in the Night. Die synth is ongeveer zo slecht als Moke op hun laatste plaat. Wel de beste break van de plaat. (Heel kortstondig zo voor de solo, geen plaat van breaks kennelijk had 't woord nog niet eerder laten vallen geloof ik)

oh daar moet dus Dio - Holy Diver boven.

Holy Diver is een vaste waarde. Pakkend en fantastisch. Nadat Dio zijn twee vorige werkverbanden op zure wijze zag eindigen (Rainbow & Black Sabbath), besloot hij voor zichzelf te beginnen. Hij had de band, de ervaring en de contacten. Dit kon niet misgaan. Het logge van Sabbath, het mysterieuze van Rainbow en het swingende van Elf. Rainbow in the Dark (Ludo!) was de obligate knipoog naar de charts en toonde in vergelijking met de andere Amerikaanse hardrock indertijd best veel karakter. De band deed het hele verhaal nog eens dunnetjes over op The Last in Line; die ook warm aanbevolen komt. Daarna kreeg iedereen ouderwets mot met iedereen en werd het een puinhoop. Zelden zo'n onsamenhangend oeuvre gezien, wat, gezien Dio's talent, simpelweg jammer is. Holy Diver bleek niet een begin maar een sluitstuk. Gelukkig is het dan wel de kroon op het werk.

Er was laatst wel sprake van enige voorbereidend juridisch gemanoeuvreer, volgens Blabbermouth (en dan is het waar). Dio in december in 013 trouwens, een dag na Slayer. 3 woorden: *killed* by metal. Als RJD dan niet opent met 'Stand up and shout' maak ik hem nóg een kopje kleiner, trwns.

Er was laatst wel sprake van enige voorbereidend juridisch gemanoeuvreer, volgens Blabbermouth (en dan is het waar).

Wat betreft de Dio-naam re: die tijdmachinegozert, dus.

ah ja :)

enneh Rainbow in the Dark (Ludo!)
ja die staat ook ergens op de lijst al geloof ik. (krek Rainbow Rising is next)

Rainbow - Rising
Hee alweer Dio. Of een imitator. Nee het is ‘m. Samen met Blackmore. (Die ik nog eerder associeer met zijn renaissnance-luit-act dan met Deep Purple. Deep Purple is geen Black Sabbath he jongens?)
Rainbow Rising is met z’n 33 minuten lekker behapbaar. Langer dan dat hoef ik onze mini-brulboei ook niet te horen. Zes nummerkes, kan er wel even doorheen zoeven. Tarot Woman, vind die openingsblieps fantastisch, leuk dat ze aan ’t eind nog even terugkeren, maar ‘t liedje niet zo. Het is niet echt slecht, het bijna lukrake gitaargepiel rond 3.30 wat dan overgaat in een duidelijk solo is erg leuk, maar toch, het is niet zo’n heel opvallend nummer. Run to the Wolf heeft een mega-refrein. Something’s evil passing by bromt Dio als ware hij Solomon Burke! Starstruck is gezellie voelt een beetje goedkoop an, pittig einde wel, kan moeilijk zeggen dat ‘t niet spettert. Do You Close Your Eyes is mijn favoriet van kant A, ondanks dat het refrein niet met dat van Run to the Wolf kan wedijveren. (Waarom dan wel favoriet, hmm gewoon perfecte synthese van alles)
Kant b bestaat uit 2 lange nummers, Stargazer geldt als de prijstrack (zag ik ergens op Wikipedia) maar ik pas, te bombastisch, zap-moment. (En dan valt het orkest uit Munchen eigenlijk nog niet zo op) Vraag me af hoe Dio dit hele concerten vol houdt, ik word er al luisterend al moe van. Light in the Black is daarentegen wél goed. Weirde keyboard-solo. En daarna, nou ja Blackmore-time. Tong uit de bek zou ik zeggen.

Deep Purple is geen Black Sabbath. Maar het is weer zo dat Black Sabbath geen Deep Purple is. Speed King, Black Night, Highway Star, Flight of the Rat, Fireball... Vuurwerk. Of de hartverscheurende blues van Mistreated. Kom daar bij Sabbath maar eens om.

Ik vind Rainbow Rising strikt genomen een zwakke plaat. De voorgaande plaat en die erna zijn veel beter. Hier lijkt de band enkel op kant B z'n best te doen. Dan is het wel absoluut geweldig. Enkel minpunt is dat het orkest te zacht en nogal laat komt aanzetten in Stargazer (wat inderdaad het prijsnummer is; Ludo, jij heiden!)

Stargazer is trouwens weinig gespeeld, live, omdat Dio het maar oeverloos gemasturbeer vond (zijn mening over de gehele B-kant van de plaat). Maar ja, Blackmore kwam uit Deep Purple. Die band wist vrijwel ieder nummer op te rekken tot dik een kwartier. Orgelsolo's, drumsolo's, gitaarsolo's, improvisaties. En dan nog een keer. Purple-zanger Ian Gillan had het al snel bekeken: hij sleepte conga's het podium op en roste een lekker potje mee. Dio was niet zo swingend en had geen zin een half uur aan de kant te moeten zitten wijl Blackmore zijn ding deed (en de toetsenist, en de drummer, die natuurlijk ook hun ding deden). Eindeloos heerlijk.

ik hoor 't al, eensch met Dio en Deep Purple is niks voor mij. Mastodon is de volgende op de lijst trouwens, houthakkuh.

Deep Purple is geen Black Sabbath. Maar het is weer zo dat Black Sabbath geen Deep Purple is.

LOL. Gesproken als de Wijze op de Berg zelve. :)

Vroege Deep Purple is natuurlijk de shiznizz.

made in japan van deep purple is wellicht samen met the fillmore concerts van the allman brothers band het beste live album evah!

Om nog even verder te gaan op Black Sabbath en omdat ik al bijna een week niets anders draai en omdat ik die serie dus nog eens nasloeg vroeg ik me af:

Gisteren Heaven & Hell 'ns efkes gedraaid en subiet drie a-viertjes volgekrabbeld; komt goed :)

― Hiram, donderdag 4 juni 2009 11:53 (4 months ago) Bookmark Suggest Ban Permalink

Is dat ooit afgerond? Niet om te pushen, just curious :)

Mmmnee, dus. Maar pushen helpt! Zal binnenkort mr. bossman ter Haar eens lief aankijken voor wat snipperdagen op de day job ;)

gewoon tijdens werktijd. ;)

Openingsterzijde: opvallend, Mastodon wordt maar 2x in deze draad genoemd, tot nu toe, 1x als tip en 1x ikzelf die aankondigt 'm te gaan draaien. Alleen maar haters hier?
Mastodon laatste was zoals bekend toegankelijk en geschikt voor the masses, maar hoe zou dat het er op hun debuut Remission aan toegaan? Een stuk wilder dus, met grunterige vocalen. Da's effe 1 nummertje wennen, maar March of the Ants klikt. Woest! Lekker ook hoe ze in dat ene nummer van bruut naar melodieus en terug gaan. Ze blijven blazen in twee korte liedjes en mijn aandacht wordt pas weer echt getrokken in Ol'e Nessie, heb geen bezwaar tegen proggy metal geloof ik. (Al zit de echte lucht in dit nummer ook pas hier aan 't einde) Geen plaat voor lucht dus, hoe zit het ook alweer met de vijf elementen en Mastodon? Dit is Vuur. (Niet verbazend, maar lucht hebben ze nog niet gedaan, dat zal de volgende wel worden meer "poppy" than ever) Begin me door de niet bepaald heldere zeg maar megafonerige grunts nu ineens af te vragen of de mannen hier niet gewoon een Opethje doen. Trainwreck; hola, wat krijgen we nou. One? Goede opbouw, maar jammer genoeg met afstand de minste vocaal van de hele plaat. Terzijde: lol, alleen in Onvermijdelijke Metal kun je ondertussen wikiwilfen naar hoe je van doodnormale soda crack kan maken. Ja heb je dus nog wel altijd cocaïne poeder nodig, maar dan kun je 't oproken. (Dank u Brent Hinds) Het wachten is toch nog altijd op een echt goed nummer m.u.v. het mierennummer uit 't begin. Trilobite is (eindelijk) een duidelijke kanshebber met goeie afwisseling van hard en zacht. (Liefste gitaarpassages van de hele plaat)
Wat krijgen we nou, mijn hand (nou nou ja 2 vingers) zit ineens onder het bloed!? (Ok nu wordt het heel weblog) Scheerwondje van vanochtend kennelijk. Heeft Mastodon dan toch mooi even open gespeeld.

Mastodon - Remission dus

Hater niet, heb me zelfs best vermaakt toen ze voorprogramma van The Haunted waren. Maar toen kwam die doorbraakplaat waar door overmatig autotunergebruik meer een braakplaat van overbleef (dat het een 99 stukjes Relapse promo was hielp ook niet mee). :)

Ook hier geen haat. Ik vond en vind Remission buitengewoon opwindend. Grauw geraas dat op het tweede gehoor juist heel vernuftig in elkaar steekt. En let eens op die drummer! Mijn opwinding bleef bij al het volgende werk echter achterwege. Niet per se de schuld van Mastodon. Ik groei niet met de band mee. Gevoelsmatig heb ik Lair of the Minotaur altijd de perfecte opvolging van Remission gevonden. Die band volg ik wel nog steeds. Met opwinding, inderdaad.

Huh? Wat? Mastodon? Ben je daar al? (Gaat even recht zitten.) De haat zit 'm bij echte echte bangers vooral in het feit dat indiewatjes dit ook kunnen waarderen. De enige metalplaten in Pitchfork's beste van het decennium waren van Mastodon. Toch, zoiets? De allereerste, Lifesblood, maar da's een ep'tje dus die telt niet, is nog wat primitiever, dus bruter. Ook ik zag ze bij verrassing als voorprogramma. En ze waren toen zo lekker bezig, dat de hoofdact High on Fire, met moeite het podium was op te slaan. Verder eens met Martijn en Sebastian. Ook bij mij is de opwinding weg. Deels door het zelfverkozen gekooide tijgerschap. Deels door lichamelijk malheur. Een van de gitaristen is ziek, waardoor de Lizzystyle twin, naast de drummer hun voornaamste usp, al een hele tijd stuk is.

Vanwaar die plotselinge wikibehoefte naar de ambachtelijke productie van lustversterkers trouwens? Daar heb ik je nog niet eerder op betrapt :)

lol ;)

ben je daar al ja we kachelen stevig door, nu de volgende Mic-tip, effe spieken, Brutal Truth.

ik vind die Crack The Skye wat te overheersend/druk trouwens. bomen/bos enzo.

Voor de volledigheid moet nog wel vermeld dat ik Mastodons bijdrage aan de Aqua Teen Hunger Force film absoluut geweldig vond. Het maakt nieuwsgierig naar een hele plaat vol zulke traditionele heavy metal.

https://www.youtube.com/watch?v=9Vf3VzVbrXU

Brutal Truth - Need To Control
Is dit niet wat sloom voor grind? (Collapse) Of is deathgrind de langzame variant. De zanger grunt ook alsof ie wat slaappillen op heeft. Krek, komt een emo-achtige screamer bij. Leuk! Zou dat nou dezelfde vocalist (Kevin Sharp) zijn, of de bassist (Dan Lilker) die volgens Wikipedia backing vox doet. Maar dit kun je al geen backing vox meer noemen lijkt me zo.
Ah daar wordt in Black Door Face het tempo al ge-upt. I die I die I die! Godplayer is zo'n beetje de meest intense track die ik in de hele serie heb gehoord, wat kan die gast krijsen zeg. Hoor liever die ander in de wat slependere passages. In I See Red, wat begint als een hit, al zou Brain Trust mijn single keuze zijn (...) zitten een paar lollige momenten. In een break wordt gegrapt "that's all" om weer gewoon door te gaan, maar even daarvoor al is er een kortstondige pauze/stilte waar ze volgens mij expres het geluid even helemaal naar 0 hebben gedraaid (om meteen weer daarna vol door te gaan) Een oor ploppen moment, haast. Ironlung is het rustpuntje dat de plaat in tweeën hakt. Was laatst nog op de radio dat de patiënt die 't langst in zo'n ding lag was overleden. Brutal Truth's ijzeren long klinkt nogal spacy eigenlijk. Geem zompende en zuigende ademgeluiden. (Maar wel de kans om even op adem te komen, ironie!?)
Ik lees inmiddels op Allmusic dat het toch Sharp is die 't gebrul in welke frequentie dan ook voor zijn rekening neemt. Waarvoor mijn petje af! De snare in Bite The Hand is St. Anger avant la lettre. Een van de betere felle tracks hier, dat lo-fi haalt de scherpe kantjes er wat vanaf. Ordinary Madness is na Collapse de 2e vijf-minuter en van eenzelfde tempo. Deze is nog simpeler. Het lijkt wel 1 akkoord en 1 schreeuw. (Je kan iets over Munch mompelen) Brain Trust hierboven al genoemd is een laatste hoogtepuntje, bij qua drums wel vette Choice of a Generation heb ik er genoeg van. (Trust eindigt al met zo'n scream en dan gaat 't ook weer zo door)

Ja maar, dan mis je de grandioze finale! ;) Wel tof, zo'n echte Ludo-review. Je noopt me ertoe een van mijn all time favourites met andere ogen te bezien/met andere oren te beluisteren. En de geest slaat op hol. In welke parade zou I See Red hitpotentie hebben? Welke nummers zouden daar nog meer in staan? Welke A&R-manager drukt Brain Trust door als single? Ben (ook?) geen kenner, maar zou je de slepende, slome variant niet eerder doomgrind noemen?

En bedankt namens de mannen. Godplayer "meest intense track van de hele serie"... Die hebben we toch maar even binnen.

Bij grind vind ik het tempo (blazen!) toch wel een beetje een voorwaarde.

Ik heb Need To Control ooit ergens tegen geruild, geen idee meer wat.

Dat mag dan wel een hele goeie plaat wezen! Vast iets punkies :)

ze doen ook nog een punky 56 seconden nummertje.

het einde was zeker niet veel minder, maar anders dijen die stukjes uit als een snackbareigenaar.

I See Red heeft een hitgevoelige openingsriff vond ik (maar verder niks hittigs) dat in tegenstelling tot Brain Trust wat het meest gevarieerde en toegankelijkste nummer is.

(het moge duidelijk zijn in tegenstelling tot MB vond ik dat slome werk wel lekker, terwijl bij bijvoorbeeld Slayer wel duidelijk het omgekeerde geldt die moeten gewoon doorjakkeren)

God Player was de hit:
https://www.youtube.com/watch?v=AnX9gjkncK8&feature=player_embedded

Cool, heb die clip vast eens op Headbanger's Ball gezien. Anders zou ik ook niet weten waarom een exemplaar van Need to control in mijn bezit is. Dat 56-secondennummer Media Blitz is trouwens een cover van The Germs. Die deden er een minuut langer over. Mijn singlekeuze zou Choice of new generation zijn.

Sleep - Dopesmoker
Grappig, de Wikipedia-pagina over deze band merkt op dat een 'excerpted' (!) versie van Dopesmoker (het liedje = het album) in Broken Flowers te horen is. Ja nogal wiedes, een echte stunt zou zijn de volledige tweeënzestig minuten in een film te verwerken! Al rondklikkend leer ik ook van de verbanden met OM en dus is dit ergens het dichtste dat ik ooit bij ((Sun O)) ben gekomen, voorlopig in elk geval. Openingsriff doet er minuten over om enigszins op gang te komen en oh boy die bas is heavy! (Bass/e junkies unite!) Daar zijn de holle snares mieterig bij. (Bewust effect?) Maar beter zo, want bij scherpe drums verwacht je toch snelheid, nu kan het door en tribaal doortrippen.
Ah, de vocalist heeft de slaap ook uit zijn ogen gewreven en vangt een openingsmantra aan. Als een Tarzan-kreet in de jungle. Oeh waaaah. Hm of toch meer een mantra. Effe tussendoor, het label van Sleep wilde dit niet uitbrengen, te radicaal en onpromootbaar enzo, maar ik zie dat op de vinyl-release de zestig minuten wel in 4 parten zijn gehakt, vraag me af of als ze het zo hadden ingeleverd, helemaal aan 't begin, het dan wel had gekund. Zal wel niet, maar ik vind het vreemd. ZO heel anders kan de band toch daarvoor ook niet geweest zijn... We spotten de eerste heldere gitaarsolo op 14 minuten. Begin me te bedenken dat de eerste vandaag voor het eerst (en eindelijk) gehoorde Black Sabbath 4 wel een goede opwarmer was. (Children of the Grave heet dat op de cheape reissue) Dit begint bij elke drumfill steeds meer te klinken als een drumstel dat in bizar trage slowmotion explodeert en in duizend stukjes uiteenvalt. Ik wil niet eens beginnen met bedenken hoe dit ipv op mp3 op super-audio cd over een goeie subwoofer zou klinken. Na een half uur houdt de bas-drone kortstondig op, voor mijn gevoel voor 't eerst sinds ie er na het intro in kwam. :) Minder dan een minuut (misschien wel minder dan een halve) later is ie weer terug. Het is wel de opmaat voor een ietwat hectischer gedeelte, er is zelfs een soort van drumversnelling en de bassist begint wat over z'n frets te wandelen! Ik ben de tijd een beetje kwijt maar zo rond 30-40 minuten is het op z'n best. Een bijna emotionele gitaar-passage en dan een indisch/ooisters pling-ploing verstild stukje. De laatste vijftien minuten hoor ik niets meer wat eerder al langskwam.
Dan is er nog de live bonus-track Sonic Titan, waarover Julian Cope lollig op zijn website schrijft: "...plus a nine minutes live-in-concert extra to wake you at the end in case you’d fallen asleep under the sonic assault of the main track and your home was burning down." (http://www.headheritage.com/unsung/albumofthemonth/1058)
De relatieve rommeligheid (en ruizig schelle lo-fi) van Sonic Titan is wel een verademing. Na 60 minuten strak gestructureerd dronen.

Yes Ludo!

Drop out of life with bong in hand
Follow the smoke to the riff-filled land...

to Weedian Nazarrrreth!

Ik bedoelde meer dat de blast een onmisbaar stijlelement is. Zonder blastbeats is het geen grind imo.

Is grinden niet een bepaalde gitaarstijl en maken de drums uit of the core wordt? Swans verkochten hun Cop uit 1984 als the ultimate grind album. Ik kan begrijpen waarom die stijl grind heet (het klinkt ook als een industriele machine die vermaalt). Maar grindcore is het niet, want geen blastbeat the bekennen. Het openingsnummer van From Enslavement to Obliteration lijkt dan wel weer op de muziek van Cop. Maar of dat dan core is...

Ik speculeer hier maar wat hoor.

Zoals ik het begrijp is het opgevoerde Hard Core. Swans gebruikte 'grind' gewoon als een woord met de betekenis van malen of misschien knarsentanden, het was nog genre volgens mij.

roger teeling (waar is hij gebleven trouwens?) beschreef teeth of lions rule the divine ook als grindcore, en daar kan ik me ergens wel in vinden.

Vreemd, toen was grindcore al verdeeld in allerlei substromingen waarvan misschien hooguit cybergrind misschien ietsje van het blastpad afwijkt maar geen een er ook maar in de buurt komt van Teeth … Voor wat die band doet was er toch al lang een woord?

Effe uit mijn hoofd: death metal gitaren + hardcore blastbeats (DRI Dirty Rotten LP) = grind core, punk gitaren + hardcore blastbeats = power violence. Ik moet bekennen dat ik ook enkele trage grinding muzieksoorten als grindcore wegzet - o.a. Saw Throat. Maar wellicht verwar ik crust met grind core. Of kan crust ook blastbeats hebben? Blah blah.

Tja, waar maak je je druk om. :)

Maar je kan best Metallica black metal gaan noemen maar het slaat nergens op, dat is toch net zoiets als een tomaat een banaan vinden. Teeth… grindcore noemen vind ik zo onzinnig (aannemende dat meneer Teeling wel op de hoogte was van het al enige tijd bestaande genre).

Ik meen me te herinneren dat Teeth Etc. indertijd ook als stoner supergroep werd aangekondigd?

Heel erg aan het begin van de jaren tachtig werd iedere metalband die over de duivel zong trouwens black metal genoemd. Zo pasten Mercyful Fate en Venom prima in een hokje, terwijl ze muzikaal mijlen ver uit elkaar lagen. De moraal: op zoek naar het Metallica-liedje over Satan en kornuiten (Jump in the Fire?) en we hebben er weer een black metal band bij ;-)

roger wist natuurlijk wel degelijk wat grindcore was; volgens mij ging het hem meer om een gevoel dat de muziek van teeth of lions rule the divine overbracht.

en inderdaad, superstonergroep was de benaming die natuurlijk nergens op sloeg. uiteindelijk was het 'gewoon' doom. extreme doom, dat wel. een behorend bij de beste vijf albums van de laatste tien jaar, dat ook.

Zeg, we weten toch allemaal wie de term grindcore heeft verzonnen, niet? Iedere verdere discussie lijkt me volstrekt overbodig.

https://www.youtube.com/watch?v=C-C8LgHNUcg

"chuffed wiff morrisound" zijnde de sleutelfrase.

Ik was iets minder chuffed toch. Harmony Corrupted is wel een schoolvoorbeeld van waarom liever geen Morrissound.

Mick Harris volgens Wikipedia :

'Grindcore came from "grind", which was the only word I could use to describe Swans after buying their first record in '84. Then with this new hardcore movement that started to really blossom in '85, I thought "grind" really fit because of the speed so I started to call it grindcore.'

iedereen gelijk. :)

Ho ho ho, zo makkelijk komen jullie daar niet mee weg ;)

De doorsnee late metalinstapper snapt het nog steeds niet. Dat eerste nummer (Collapse) waarbij Ludo zich afvroeg of het wel grind is (want zo sloom/slepend/langzaam) is dus wel grind in de Gyra- en Harris-zinne (want klinkt als Industriële Revolutie 1.0).

Maar past niet in de definities van Martijn (altijd blastbeats) en Sebastian RMM (death metal gitaren + hardcore blastbeats (DRI Dirty Rotten LP) = grindcore).
Van Bas en Roger weet ik dat niet, want wat is het grindcore-gevoel?
En Thijs uit zich slechts in mystieke frases ("Chuffed with Morrissound" ???)

Nou ja, altijd, je kan best langzame passages hebben, een lekkere 'mongolengroove' of zelfs doomy, maar de hoofdmoot is blazen. Daarom zijn die nummers ook zo kort. Lekker veel nummers, want het begin en einde zijn toch het leukst zoals Steven Smegma ooit in een recensie observeerde. Zie Napalm Death's archetypische eerste twee maar ook heel veel wat er na kwam, van LDOH tot Rotten Sound, van PxDx tot Rompeprop, als het langzamer en meer midtempo wordt gaat het heel gauw op death metal lijken.

Soms is heel snel trouwens tegelijk heel langzaam btw. Zoals het radarwerk in een gehaktmolen lekker snel doordraait maar de gehakt er liefst zo onsmakelijk mogelijk en langzaam uit sijpelt.