Onvermijdelijke Metal-platen

Kweenie, Sodom boeide me nooit zo (en recentelijke downloads deden me niet van mening veranderen).

Laat ik de jaren zeventig kort voor je op een rijtje zetten, Ludo, dan heb je de hele geschiedenis van 0 tot nu. Enkele namen zijn al eerder gevallen.

Een werkelijk beginpunt bestaat natuurlijk niet. Voor het gemak stel ik dat uit in de jaren zestig aangedragen elementen van o.a. Jimi Hendrix, Cream, The Who en Led Zeppelin in 1970 de hardrock werd geboren met Black Sabbaths debuut:

Black Sabbath - Black Sabbath (Niet hun beste, maar neem even wat andere platen uit 1970 in je hoofd ter orientatie en luister dan hoe het nummer Black Sabbath komt binnenvallen. Dat gitaargeluid! Wat een impact moet dit gehad hebben indertijd)

Black Sabbath bracht weliswaar nog steeds rock: bluesakkoorden op een vierkwartsmaat, maar veel, veel harder. Geniale mensen bedachten er de term hardrock voor – duh.

Het tot dan zwalkende Deep Purple deed vanaf 1970 ook mee. Gitarist Ritchie Blackmore werd bekend om het koppelen van bluesakkoorden aan die uit klassieke muziek: de zogenaamde neo-klassieke gitaarstijl. Dat zou een belangrijk element van heavy metal worden.

Deep Purple - In Rock, Machine Head & Made in Japan (live was Purple op z’n best, dus check vooral die laatste titel).

Zanger Ian Gillan stootte het kopstemzingen door tot nieuwe hoogten. Led Zeppelins Robert Plant ging hem daarin natuurlijk voor, maar die bleef toch vooral dicht bij de blues. Gillan liet die met regelmaat achterwege. Het wegslijten van de blues uit zowel zang als gitaarwerk is de route van hardrock naar heavy metal. Dit was overigens een vrijwel exclusief Europees gebeuren.

Andere artiesten die daaraan bijdroegen:

Uriah Heep - Salisbury, Look At Yourself (poor man’s Deep Purple, maar met plezierige hippietik, en zanger David Byron! Hoor hem gaan in Bird of Prey!)
Scorpions - Fly to the Rainbow, Virgin Killer en Tokyo Tapes (vergeet alles wat je kent. Deze Scorpions is de band van supergitarist Uli Roth – Hendrix aficionado en hippie)
Rainbow – Rainbow Rising, Live in Munich 1977 (Ritchie Blackmore na Deep Purple en met zanger Ronnie James Dio. Naast de klassiek nu ook de traditionele muziek uit de Middeleeuwen en Renaissance op elektrische gitaar; wat is blijven hangen)

Pure hardrockbands waarvan unieke elementen door de metal zijn opgepikt en onthouden:

AC/DC - Let There Be Rock, If You Want Blood…
Kiss – Kiss, Hotter Than Hell, Alive & Alive II Motorhead - Overkill, Ace of Spades & No Sleep ‘til Hammersmith

Enkele andere namen waar je hiervoor je oor te luisteren kunt leggen: Thin Lizzy, Ted Nugent, Blue Oyster Cult, Budgie, Van Halen, Whitesnake, Boston, Montrose, UFO, ...

Naast de blues moest ook de vierkwartsmaat eraan geloven. Langzaam kwamen de drumritmes steeds meer uit de Europese volksmuziek.

Bij Judas Priest kun je het volledige proces mooi waarnemen van Rocka Rolla (1974) tot aan British Steel (1980). Hun Stained Class (1978) is voor mij een van de eerste echte heavy metalplaten en een blauwdruk voor de N.W.O.B.H.M.

De songstructuren werden gaandeweg ook steeds doordachter. Rush was daar een meester in (Fly by Night, Caress of Steel, 2112, A Farewell to Kings & Hemipheres).

Andere namen die op deze ontwikkeling van invloed waren, doch zelf pure hardrock noch metal: Alice Cooper Group (Killer), Genesis (Nursery Cryme), Queen (Queen II), King Crimson, ...

Bands en artiesten uit de jaren tachtig die ‘tegen de stroom in’ vooral de hardrock trouw bleven:

Twisted Sister – Big Hits and Nasty Cuts (Gimmick en in de studio al snel een hele slappe hap; maar begin jaren tachtig was dit een spectaculaire liveband; check Destroyer, Tear It Loose & It’s Only Rock’n’Roll van deze compi. En bekijk vooral ook de videoclips voor We’re Not Gonna Take It en I Wanna Rock op Youtube :-)
Ygnwie Malmsteen – hele discografie (Ritchie Blackmore met haast)
Michael Schenker Group – Live at Budokan (Laveert mooi tussen hardrock en metal in)
Vandenberg – Vandenberg, Heading for the Storm (idem)
Dokken - hele discografie

Enkele jaren zeventig iconen die dat in de jaren tachtig solo ook deden:
Dio – Holy Diver & Last in Line
Ozzy Osbourne – Diary of a Madman & Blizzard of Ozz

Zo, Ludo, kun je voorlopig voort.

Ik heb hier heel (heel) wat bochten afgesneden. Mannen, vult aan; corrigeer, bestrijd, verbeter! Laat Ludo tot in het bejaardenhuis wat te doen hebben.

Hiram, ik heb Transcendence altijd te glad geproduceerd gevonden - alsof de band vurig hoopte op Amerikaans chartsucces. Het debuut klinkt meer Europees. Veel vuriger en organischer. Heel erg Queensryche tentijde van hun eerste EP. Queensryche liet die stijl al snel achter zich en Crimson Glory leek even de ideale plaatsvervanger. Hoe vond je Helstar en Heir Apparent, wat dat aangaat?

Martijn, ook niet In the Sign of Evil/Obsessed by Cruelty? Primitiviteit die pal past naast vroege Kreater, Destruction en Necronomicon. Toen de band leerde spelen was ik er ook snel klaar mee.

Het laatste berichtje aan Martijn B. en betreft Sodom.

we noemen Sebastian voortaan "De Professor" :)
Dokken is wel een stoere bandnaam en Scorpions' Virgin Killer moeten we op vinyl hebben natuurlijk ;)
Maar eerst Burzum (en niet op sondagoggend)

we noemen Sebastian voortaan "De Professor" :)

Yo! Helstar en Heir Apparent: Nog nooit gehoord.

Dokken is wel een stoere bandnaam

Heh, ik dacht in het begin altijd dat ze Dockhand heetten, kende ze alleen van de radio!

Kweenie, Sodom boeide me nooit zo

Persecution Mania is in huize Ter Haar een grote favoriet. Maar goed, jij bent toch ook geen Motörhead-fan? Dat is wel een belangrijke invloed op Sodom.

Yngwie Malmsteen, dat vind ik dan weer niks. Die man kan alles met een gitaar, behalve fatsoenlijke riffs schrijven. Laat dat nou net het belangrijkste zijn.

Naast discutabele belangrijkheid zal dat ook met je definitie van 'riff' te maken hebben, er zijn zat geweldige Yngwie riffs. Sterker nog, in het begin gingen die solo's me ook allemaal wat te snel. Pas na uitvoerige blootstelling aan Naked City en Ivo Papasov ging ik die solo's echt waarderen.

Ik heb een verzamelaar gedownd van Sodom, ik zal jullie krenten eens uit die pap vissen binnenkort. :)

@ Sebastian: Toe maar, de hele Yngwie discog, zo ver ging ík zelfs niet. De Scorpions aanraders zijn ook net anders dan ik het had doorgekregen. Blijf moeite met Klaus' stem houden, ondanks dat ik Sails Of Charon geweldig vindt. Doe eens een Uli Jon Roth aanrader? Ik heb die Vivaldi (leuk, ook om naast die van The Great Kat te leggen :D ) een verzamelaar (wat stomme covers van Hendrix enzo) en een ander album met Electric Sun geloof ik, maar die gleed toch wel een beetje erg hoog de cheesescale in.

Heb het uiteraard in geen eeuwigheid meer gehoord, maar op die Rising Force platen uit de jaren tachtig staat behalve die solo's en misschien niet zo heel boeiende riffs toch in ieder geval ook nog wel een zwik pakkende melodieuze hardrockpopliedjes met Joe Lynn Turner op zang. Na Odyssey heb ik nooit meer iets van Malmsteen meegekregen.

Odyssey now playing... en ik heb nog gelijk ook! "I'll See The Light Tonight", "Heaven Tonight", lijkt me ook best iets voor huize ter Haar, hoor.

Ik bedoelde "Rising Force" i.p.v. "I'll See The Light Tonight" maar ook die laatste is fijn, volgens mij van de tweede plaat.

I'll See The Light is van de tweede ja.

De eerste 4 zijn geweldig, welke zanger ook. En de eerste Alcatrazz.

Daarna is het, toegegeven, meer van hetzelfde, beetje afhankelijk van de zanger hoe leuk precies. Dat is nu Ripper Owens, ben benieuwd of dat wat is, z'n voorganger Dougie White boeide me niet zo. Dan liever Mark Boals op War To End All Wars, qua productie een beetje mislukt al kan ik er wel mee leven. Liever een veredelde oefenruimte opname dan te gladgestreken. Helaas is het nooit tot een plaat met Jørn Lande gekomen, door een vuile ruzie. Ach, daar hebben we min of meer ARK's Burn The Sun aan te danken, dus eigenlijk mag ik niet zeuren. :)

@Ludo: professor, haha. Het is meer dat ik de heel oude platen van wat context wilde voorzien, omdat ze kaal wellicht nogal tegenvallen. Raven was in 1980 het meest dynamische dat voor handen was. Maar als je het vlak na Pig Destroyer opzet, hoor je daar natuurlijk niets meer van.

Verder wilde ik het verschil tussen hardrock en metal voor je duiden. Beide genres gaan hand-in-hand, maar zijn toch heel eigen beestjes. Ik ken mensen die dachten niet van metal te houden, omdat ze enkel maar hardrock was gevoerd. Het omgekeerde komt ook voor.

Over waar hardrock stopt en metal begint is trouwens nooit uitsluitsel gevonden. Daar woeden op het interweb al jaren discussies over. Persoonlijk vind ik genreoorlogen vermakelijk om naar te kijken. Ik zou wensen dat het de enige oorlogen waren.

@Hiram: Heir Apparent bracht ook pure Priest/Maiden/Queensryche verering. Maar hun Graceful Inheritance heeft een moeilijk te duiden, poetisch en mystiek karakter; wat de plaat toch eigen maakt. Denk, misschien, aan heel oude Fates Warning. Nadelig zijn de compacte, gedateerde productie en de zanger, wiens hoge regionen – die hij uiteraard vaak bezoekt – nogal nasaal klinken.

Helstar is andere koek. Wederom Priest/Maiden/Queensryche, maar nu staat James Rivera achter de microfoon. Dit rockt! Een vroeg voorbeeld van powermetal. Ik zou zeker Nosferatu eens proberen, met A Distant Thunder voor als het bevalt.

Neem gelijk ook de eerste Leatherwolf mee en verwar hem vooral niet met de tweede gelijknamige.

@Martijn B: jij kreeg andere Scorpions aanraders door? De Scorpions is een band met fases, het hangt ervan af op welke periode men zich richt. De platen van vlak na Uli zijn ook zeker de moeite waard: Love Drive, Animal Magnetism, Black Out en World Wide Live. Met Mathias Jabbs en, heel even maar, een teruggekeerde Michael Schenker. Goede, retecommerciele hardrock.

Klaus is geen ster, maar als je Uli hebt horen zingen – die bij de Scorpions ook achter de microfoon stond – wil je hem omarmen. Op Fly to the Rainbow is alles het meest in balans: compacte rockers, psychedelische epische freakouts, akoestisch hippiegeneuzel en een scheutje krautrock. Op latere platen is te horen dat Klaus en Rudi heel, heel graag de hitparades inwillen en Uli dat juist heel, heel graag niet wil. Op liveplaat Tokyo Tapes vecht men dat op het podium uit.

Het is precies dat tegengewicht dat Uli in zijn solocarriere zo node ontbreekt; waaruit ik dan ook niets kan aanraden. Het is me allemaal teveel Hendrix, van wie ik geen fan ben. En Uli zingt... Eenieder die me van deze gedachte wenst af te brengen is zeer welkom.

@Martijn TH: ik meen me te herinneren dat je van Whitesnake houdt. Denk aan Deep Purple Mk III en luister dan naar Odyssey. Wellicht dat zo het muntje valt.
(Als je het Blackmore zelf wilt horen doen, luister dan naar Purples Slaves & Masters; ook met Turner.)

Malmsteens hele discografie is wat veel natuurlijk, maar de man is te getalenteerd om een slechte plaat te maken. Het is wel zo dat een gebrek aan variatie is opgetreden, waardoor mijn voorkeur bij zijn eerste werk is blijven liggen: Rising Force, Marching Out, Trilogy en, dus, Odyssey. En ja: zeker die laatste drie bevatten toch heus echte nummers. Ik kan daar niets anders van maken. Probeer het nog eens. (X-post)

Burzum - Hvis Lyset Tar Oss
die knakker moet vanuit de gevangenis gewoon wat soundtracks pennen! In plaats van met gasmasker en wapens en al proberen te ontsnappen. Sheesh. In afsluiter Tomhet krijst ie niet eens meer, het lijkt wel Me and You and Everyone We Know. Opener Det Som nog wat vond ik 'n beetje suf op 'n verkeerde drums. Vrij rustige drums, die 14 minuten wegtikken, ik zou 't bijna krautrock noemen (maar ik weet niets van dat genre en ik ga GEEN draad beginnen)
De titeltrack is (logisch?) het meest metal. Beats in elk geval met gemak het ook wel harde 3e nummer, waarmee we ze allemaal gehad hebben.

Hel(l)aas kunnen de computer stukken die vanachter de tralies kwamen nog niet in de schaduw staan van Tomhet (of Rundgåing av Den Transcendentale Egenhetens Støtte, for that matter), gek genoeg.

Daar gaan de theorieen over in absoluut isolement (gevangenis, ouderlijk huis, isoleercel) de beste creaties maken. :-)

Leuk rijtje ook: gevangenis, ouderlijk huis & isoleercel in een zin. :D

Tja, die jongen mag vast af en toe met verlof.

Niet meer denk ik.

Ook muziek maken in zo'n klein autootje is niet inspirerend. Maar hij was dus ontsnapt?

Uitbraakpoging ja, inclusief carjack. Daar gingen z'n privileges. Evengoed zal ie toch vrijkomen over niet al te lange tijd (ik dacht dit jaar, maar wellicht toch iets uitgesteld, misschien wel tegelijk met de release van Until The Light Takes Us, de verfilming van het boek Lords Of Chaos).

Gaat ie als ie vrijkomt dan misschien werken in het onderwijs? :-)

Daar gingen z'n privileges

ja en 13 maanden erbij he :) Daar ging 't natuurlijk om, hij wil helemaal niet weg. Buiten staan er waarschijnlijk 100 matties van die Euronomonyous nog wat te wachten om Varg eens lekker op Voodoo-Saw-wijze te martelen.

Volgens mij hebben al die matties ineens goede banen en liggen ze er geen nacht wakker van.

het is wel erg lang geleden, dat wel, daar zit dan ook wel weer een mooi tragische tv-film in, dat Varg in de gevangenis hetzelfde is gebleven (of worse) en dat ie dan terugkomt in een milieu vol school teachers. (Zie die gast van Darkthrone)

Evengoed zal ie toch vrijkomen over niet al te lange tijd

Hopelijk doet hij dan wat aan zijn haar, want dat Hitler kapsel is helemaal niks. :(

@ Ludo Idd. Moest erg lachen om die onderwijzer van Darkthrone. Ik spreek wel meer Scandinavische rockers die in het normale leven gewoon les geven aan tienjarigen. En er zit een geweldig script in.

Hitlerkapsel? Is dat niet tegen de luizen?

Nou, er zijn er vast nog wel een paar die het allemaal behoorlijk dwars zit.

Leverde wel een mooi stukje poëzie op van Nargaroth:
1993
a year of misery?
Darkness fills the sky.
I hear the warriors cry.
The legend tells a story
From a Viking from the north,
Who met a Death Warrior
Black Metal was never really the same.
The legend call it murder
And the Viking had survived.
But the eyes of the Death Warrior
Never saw again the sun upon the sky.
And the quintessence:
Everyone recognized war,
That Black Metal isn't just
Entertainment anymore.
I can still remember
My emotions so confused.
My soul was seeking answers.
No knife I let unused.
So many questions
I had to satisfy.
My soul was under torture,
But I knew my way was right
I see a cemetery fall asleep under fog
And I know the old days will never come
Again.
1993, this year of misery was the knife
which split the Black Metal scene apart.
Since that mighty day Black metal split his Way,
And the unity was never the same again.
Lies, rumors and hate. Moneymaking, sadness
And shame
And all this by, the Day as Burzum Killed Mayhem.
Remember this day! Remember this way!
That you never betray, what here leads you
On your way!
And I never will forget
The day as this both warriors met.
The blood was hot the moon was red
And Black Metal created his own grave.
And I dream from days before
Black Metal Maniacs, no whore,
In the legions of war
The demons in our heads the law.
So I summon you once again,
We should never forget the pain
From older days in our veins
We now cut of that it can flow like rain.
Arrghh, this was the legend from
The Day as Burzum killed Mayhem.

Goh, hoe daar op te reageren. Martijn, kan je het duiden?

Dat snap je alleen als je lid bent van de Satanische Elite.

ondertussen..

Yngwie J. Malmsteen - Rising Force
*pinkt traantje weg bij Little Savage* de enige melodie die 'n beetje gevoel heeft. Ik geloof niet dat ik fan van Yngwie ga worden. Dat orgel ergens aargh. Toptekst oh. There's a hole in the sky, but don't ask me why-y-y-y-y :)
Ik vond stiekem wel leuk Icarus' Dream Suite Opus 4 (minus het orgel dan als daar was)
En alle cheesy hilarisch synthesizers natuurlijk. Maar 't merendeel van dit soort soleer werkt toch 't best in een Daft Punk song. (Da's alweer de 2e keer dat ik over DP heb in deze draad, geez)

op een of andere manier lees ik steeds 1939 in dat "gedicht"...

Orgel! <3

@ Martijn: was dat satanisch dan. Klonk eerder episch.

Context ist Krieg. ;)

Oftewel Galahad heeft Mordred omgebracht en nu verdwijnt Avalon in de mist.

http://img519.imageshack.us/img519/6543/mordredessequamvideri37om1.jpg

Maar... zoiets ja. :)

Heeft iemand dat ook... dat je bij iedere vreselijke actie van die noorse BM-gassies denkt van ach gut.

Vaak wel. Maar die executie van die asielzoeker door Nödveidt was wel pure zware misdaad. Volgens de mannen van The Haunted die nog met hem hadden samengewerkt had het vooral met overmatig speedgebruik te maken en was het eigenlijk een heel aardige gast.

Bah, vreselijk, daar gaat ach gut zeker niet voor op. Blijkbaar vind ik kerken in de fik steken, moord en kannibalisme niet zo erg als dit. Geeft te denken...

de kerken waren wel hartstikke oud en hout, dat fikt als luciferhoutjes, is ook geen uitdaging bedoel ik maar.

Dat zei Sephiroth van Occult ook destijds op de vraag waarom hij geen kerken in de hens zette in Nederland. Pragmatisch hoor. :)

Die moord ging helaas ook al over aardse zaken als geld en vrouwen (en volgens sommigen ook macht).

'Ach gut' is het woord niet, ik denk wel bij al die jankerds die het leven in de stad of dorp met liefhebbende ouders en als grootste zorgen diploma's, PSP's en de nieuwe Metallica nogal jankerds zijn met hun haat jegens van alles en nog wat. En dan lees je een interview met Animus uit Israël of Aras uit Iran, landen waar een black metal bandje hebben iets meer lading heeft en soms nog wel wezenlijk gevaar oplevert of het leven sowieso wat turbulenter is (hoewel ik geen idee heb in hoeverre de staat zo'n Aras in de peiling houdt), en dan denk je: wat een weldenkende jongemannen.

Ach gut. Ik weet niet.

<surfer dude>mensen vermoorden is natuurlijk nooit cool</surfer dude> ook al moet ik wel ontzettend lachen als Vikerniss zijn slachtoffer postuum zit te dissen "hij moest zijn platenzaak van zijn moeder sluiten." Geen wonder dat hij bloed rook.

Die kerken dat is veel interessanter. Als jij overtuigd heiden bent (wat ik overigens na pakembeet 1000 jaar enigszins discutabel vind) kan ik me voorstellen dat het Christendom iets heel pedants heeft en wel een "tikkie" kan gebruiken. Alleen die kerken in Noorwegen zijn erg mooi, dus om esthetische redenen is het wel jammer. Neem dan echt iets lelijks en leg de Sint Pieter in as, dat is ook veel ambitieuzer.

Ik weet niet of het zo discutabel is overtuigd heiden te zijn. Even googlen op noorse heidenen leverde meteen het volgende op: 'De eerste kerk in de regio Tromso werd in 1252 gebouwd en kreeg als naam De heilige Maria dicht bij de heidenen.' Geweldig.

Heiden zijn zoals Varg dat is is zeer discutabel. Zijn grote held Evola heeft daar een mooie tirade tegen geschreven, met als strekking dat het een uitermate hedendaagse en romantische interpretatie is van iets wat de moderne mens toch al niet kan begrijpen. Grappig ook hoe de kwalijke rassentheorieën grif worden overgenomen maar de spirituele lessen die m.i. wel hout snijden gemakzuchtig worden overgeslagen. Hoe je Evola-fan kan zijn en tegelijk een positivist (heidense religie is leuk en aardig totdat de wetenschap ons vertelt hoe het echt zit, schrijft Varg in een column) is mij een raadsel.

Hoe je Evola-fan kan zijn en tegelijk een positivist

Het zijn beiden metafysische minderheidsstandpunten? (Hoeveel positivisten zijn er nog?)

In ieder geval één. :)

Maar ik denk eerlijk gezegd wel meer, recentelijk beweerde een 'wetenschapper' dat we uitgeevolueerd waren.

Nou, heb ik Vargs essays niet gelezen, misschien dat hij daar wel wat te melden heeft. Zou me niks verbazen (al blijft het natuurlijk niet te vertrouwen dat hij als artiestennaam een personage uit Lord of the Rings gebruikte. :)

Zo'n Gaahl vertrouw ik veel meer als natuurmens. Die heeft zeker geen Playstation.