Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Jeroen Smit - De Prooi

Allemaal randdebielen daar bij De Bank. Omdat de interne systemen waardeloos zijn, weten niemand waar hoeveel geld wordt verdient, maar iedereen heeft er zo zijn eigen ideeën over waarop gigantische reorganisaties worden gebaseerd. Die halverwege worden afgebroken, omdat besloten wordt dat het toch helemaal anders moet. Baas Rijkman Groenink is de ergste van allemaal en nog een ontzettende hork bovendien: zo iemand wiens gevoel voor humor het is om na een bespreking met een belangrijke aandeelhoudster van Aziatische afkomst op een stofzuiger te wijzen en te zeggen: "Zo, dan kunt u nu gaan schoonmaken."

Probleem van het boek is dat Jeroen Smit meer een onderzoeker dan een schrijver is. Dit had gevraagd om een schrijver uit de Amerikaanse journalistieke school, zo iemand als Tom Dickinson, die dat prachtig vileine portret van John McCain schreef. Smit is meer van het droog feitjes opsommen, waardoor hij er niet uithaalt wat erin had gezeten met een slechterik als Groenink in de hoofdrol.

Thomas Pynchon - Inherent Vice

"The experience of reading the novel is probably as close to getting stoned as reading a novel can be. It brings on fits of the giggles and paranoia jags, and badly messes with your short-term memory" Net opgepikt uit de recensie van London Review of Books.
Want ja, er is geen boek waarin zoveel wordt geblowd als in Inherent Vice en het wordt ook nog met de hilarisch grappen en grollen tot het eind volgehouden. Wat valt er verder over te zeggen? Soms vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn als Grote Schrijvers een genreboek zouden schrijven (DeLillo schijnt wel eens onder andere naam sportliteratuur te hebben geschreven) en hier is het resultaat: Pynchon doet een detective. Wel op zijn manier, de PI is een hippie in LA circa '69 maar verder zitten alle clichés er in (eigenlijk is het een soort hippie Chinatown). Helemaal genre is het natuurlijk nooit want daarvoor schrijft Pynchon te mooie zinnen. Amusant maar een lineaire Pynchon mist toch iets.

Tsjechov-Kinderverhalen
Goedkope pocketuitgave die me nog veel meer geld gaat kosten, want het ene na het andere geniale verhaal wisselt elkaar af.

Cees Nooteboom-Tumbas
Luxe uitgave met foto's van graven van dichters en denkers van over de hele wereld. Nooteboom schreef teksten en gedichten als eerbetoon bij de foto's. Soms zijn dat indrukken van de plek zelf, of de zoektocht ernaartoe die soms vergeefs blijkt te zijn. Een mooi boek en een mooie manier om onbekende en vergeten dichters te ontdekken. Prachtig stuk over Cortazar ook.

Kees Fens-Dat Oude Europa en De Weg Naar Het Schavot
Er wordt gelukkig veel werk van Kees Fens in boekvorm heruitgegeven. Een schrijver die essayist was en dat als geen ander kon. Essays over boeken, schrijvers, dichters, religie, eigenlijk van alles.

Keith Gessen - Al die droevige literaire mannen
Beetje navelstaarderig dertigerswerkje, over 3 mannen met literaire ambities. (Waaronder Keith zelf) Leukste is degene die onder het relatieproblemen verwerken en porno kijken een scriptie over de Mensjewieken probeert te pennen. (Maar volstrekt geen aanrader dit, ondanks een positieve recensie in Vrij Nederland, fwiw)

The Great Gatsby gelezen, heb je zo uit, dacht door de titel altijd dat 't een dik boek was. Sowieso totaal anders dan ik dacht (maar ik had ook echt geen idee meer, behalve iets met "een buurman" (had een oude kerel verwacht) en dan wat mysterie, met detective-noir-trekjes ofzo) maar dit is high-society!
1 ding begrijp ik niet: waarom heeft Tom Buchanan (een miljonair van de oude stempel) een relatie met de vrouw van zijn verfomfaaide garagehouder.

(om men's geheugen op te frissen, Tom Buchanan's vrouw is Daisy, die wordt begeerd door Gatsby)

'This Side of Paradise' is de enige Fitzgerald die je nodig hebt Ludo, lees dat boek!

eerst Paul Auster's Orakelnacht, maar komt goed.

en ook nog altijd Netherland van de (wat al te?) bejubelde O'Neill die dan ineens de grote beschouwer van de Nederlandse samenleving is. (op zich stoer voor die kerel natuurlijk, na jaren sappelen, Fitzgerald had zoiets ook wel gewild maar dronk zichzelf dood)

Oracle Night heb je vanavond nog uit, dus ik neem aan dat je morgen aan This Side of Paradise begint? :)

lol, ziet er toch best dik uit 250 pagina's ofzo, da's al meer dan Gatsby in elk geval.

Stemmen van de oude zee - Norman Lewis
Ooggetuigeverslag van een Brit die verzeild raakt in een ouderwets Spaans vissersdorpje dat langzaam omgetoverd wordt tot een vakantiebestemming waar Britten en Duitsers worden uitgeknepen. De uitgekiende zakenman die hiervoor verantwoordelijk is voert een loopgravenoorlog met de plaatselijke bevolking, die uiteindelijk natuurlijk het onderspit delven.

Een zakenlunch in Sintra - Gerrit Komrij
Verhalenbundel over de Portugese belevenissen van Komrij, die er een landhuis koopt en kampt met inburgeringsvraagstukken. Hij schrijft satirisch over de lokale bevolking en hun mores, maar ontkomt niet aan een kritische zelfanalyse aan het eind van het boek.

Paul Auster - Invisible
Toch maar de Engelse versie gekocht ipv de Nederlandse vertaling die volgens de NRC wat al te ambtelijk was.
De vorige Auster, 'Man In The Dark', heb ik in één keer uitgelezen, maar 'Invisible' is wat aan de lange kant. Het goede nieuws is dat het verhaal bijzonder sterk is, wat komt omdat er zo ongelofelijk veel open wordt gelaten dat de lezer zelf aannames moet gaan doen over wat er waar is en wat niet, zeker als verschillende bronnen elkaar gaan tegenspreken. Net als in 'The New York Trilogy' is er veel gegoochel met namen die veranderd worden en aantekeningenboekjes die worden doorgespeeld aan derden. Maar zoals gezegd is het wat te lang allemaal. Dat wreekt zich in het slotdeel, dat rechtstreeks verwijst naar Kafka's 'In The Penal Colony'. Net als in 'Man in the Dark' zijn er veel verwijzingen naar bestaande films en qua thematiek zijn er veel overeenkomsten met ouder werk van Auster (met name 'Moon Palace'). Uiteindelijk is de dichter, journalist en vertaler die Auster zelf eens was, degene die in de marge leeft en die (net zoals bij Kafka in 'Het Proces') het verliest van de arm der wet.

Fitzgerald - This Side Of Paradise
Lijkt eerst vele malen ingewikkelder (pagina na pagina notenapparaat) dan The Great Gatsby, maar is het niet (denk ik) Gatsby is zo 'dense', dit is uiteindelijk een bildungsroman, met de truc die ik ooit bij the Deer Hunter suggereerde. De oorlog (toch belangrijk) er helemaal uitknippen. (Hier afgedaan in een paar brieven) Eerst zit Amory op de universiteit (Princeton) lekker kak, beetje des nachts in auto's rondkarren, zuipen, etc. Na de oorlog is 't tijd voor de liefde (en dus crisis na crisis) Maf en aanstekelijk hoofdpersonage, een groot ego, met tal van theorien en plannen, maar aan 't end heb ie nog altijd niks. (Een alter ego van Fitzgerald natuurlijk) Zonder meer boeiend en ook gewoon 'leuk' om te lezen.

wel komisch trouwens dat Fitzgerald 3 van zijn personages (in 3 van zijn boeken) op 1 en dezelfde jeugdliefde baseerde. (http://en.wikipedia.org/wiki/Ginevra_King) (als Obama Nobelprijs Vrede kan krijgen, had die King dan wel Nobelprijs Literatuur mogen hebben, in zekere zin) ;)

PF Thomese roeptoetert vandaag wat in NRC. Old skool cultuurpessimisme: de wereld twittert zichzelf naar de achtergrond. Vreemd, obligaat stuk, waarin Thomese in 1 moeite door opbiecht al jaren over Travis Bickle-fantasieen te beschikken. Het onderwerp, overcommunicatie, is interessant en ongemakkelijk genoeg, maar waarom dan toch weer meteen die moralistische toon?

Dat deze reactie zijn stelling lijkt te illustreren vind ik dan wel weer aardig. 8)

typo: achtergrond=afgrond

PF Thomese roeptoetert vandaag...

Heb het net gelezen. Pompeus en inderdaad narcistisch. Dat punt over "de luisteraars" heb ik overigens wel wat mee, maar kom op de 19e eeuw is echt voorbij.

zeg wat is de beste Vonnegut roman?

(Tirza van Grunberg uit, was zeker niet zo overtuigd als de massaal juichende kritieken maar wel goedgeschreven enzo bladibla.. nu Malamud's The Fixer over een jood in het Oekraine van 1911, beschuldigd van rituele kindermoord, da's echte kost.)

http://webpub.allegheny.edu/employee/E/epallant/Books/images/slaughterhouse_five.jpg

ok. :)

Ik was het meest onder de indruk van
http://en.wikipedia.org/wiki/File:MotherNight%28Vonnegut%29.jpg

MotherNight waarvan het plaatje op één of andere manier niet doorkomt.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/5/5c/MotherNight%28Vonnegut%29.jpg/351px-MotherNight%28Vonnegut%29.jpg

De ken ik niet. Ik wacht op de second opinion van Ludo.

Wat Clismo zei, maar op sommige dagen misschien Cat's Cradle.

het ziet er allemaal wel horrorig uit zeg. :) ik zal 'ns kijken welke de bieb heden op de plank heeft staan.

Slaughterhouse Five is natuurlijk ook heel goed, maar ik vond Mother Night nog beter. Maar die is zo onbekend dat hij wat moeilijk te vinden is. Ze zijn trouwens wel allebei te downloaden voor ebook-lezers: http://www.truly-free.org/.

http://invisibleoranges.com/images/detail-anthonybozza-whyacdcmatters.gif

Ryszard Kapuscinski - Ebbenhout
Een ode aan (de verscheidenheid van) Afrika. Een verslag van Kapuscinski's vele reizen door Afrika, oorlogsverslaggeving (veel stukken geschreven ten tijde van vele onafhankelijkheidsoorlgen), historische achtergronden en indrukken van landen en volkeren, en de ethische dilemma's/spanningen/ongemakkelijkheden die daarbij horen als blanke westerling.

begonnen aan:
Malcom Lowry - Under the Volcano
Ulysses-liefhebbers zullen hier blij mee zijn, het is net James Joyce.

Susan Sontag - Waar de Nadruk ligt
Sontag werd zowaar aangehaald door John Zorn in zijn voorwoord bij de nieuwste Arcana-bundel met essays over muziek. 'Waar de nadruk ligt' is een verzamelbundel met essays over van alles en nog wat, maar de grootste gemene deler is toch 'kunst'. Sontag is bijzonder kritisch, wat e.e.a. niet licht verteerbaar maakt. Maar de belezenheid, onderwerpkeuzes en stijl maken het zeer de moeite waard (al is dit teveel een samenraapsel van onuitgegeven werk, vast niet de beste manier om kennis te maken met Sontag).

http://www.fantasticfiction.co.uk/images/x1/x6793.jpg

Fantastisch.

@OMC: dat zijn ook essays neem ik aan? ken je haar romans en hoe zijn die?

Die romans ken ik niet, ik had begrepen dat ze vrij pompeus zijn. Ze was in ster in essays.

Vonnegut - Slaughterhouse-5
Mother Night hadden ze natuurlijk/helaas niet in de bieb. Vonnegut rangschikte zijn boeken zelf zo trouwens:
* Player Piano: B
* The Sirens of Titan: A
* Mother Night: T
* Cat's Cradle: A-plus
* God Bless You, Mr. Rosewater: A
* Slaughterhouse-Five: C
* Welcome to the Monkey House: B-minus
* Happy Birthday, Wanda June: D
* Breakfast of Champions: C
* Slapstick: D
* Jailbird: A
* Palm Sunday: C

een T dus. zou dat nou een grap zijn of vond ie 'm zo dramatisch...

maar goed nu dus Slaughterhouse-5 gelezen. eigenlijk een echt middelbare school boek, in die zin dat het dun en eenvoudig te volgen is. Toch kan ik me niet herinneren dat het destijds werd besproken, jammer want het is wel een goed boek. (maar ja "So it goes" he)
het probleem van die gruwelijke Dresden-bombardementen is dat ze later gegijzeld zijn door Holocaust-ontkenners.

(frappant genoeg is het dodental wat Vonnegut aanhoudt research van David Irving, jawel de holocaustontkenner)

maar de geallieerden hebben die slachting natuurlijk altijd willen downscalen, tot op de dag van vandaag vermoedelijk.

Ik heb Mother Night ondertussen geprint thuis liggen. Honderdvijftien enkelzijdig bedrukte bladzijden.
Misschien moet ik toch eens zo'n ereader kopen, want zo'n pakket A4-papier nodigt niet echt uit tot lezen.

hehe ken je die reclame niet voor/van de bieb (maar ja die faalden nu hier ook met de Vonnegut collectie)

Grappig die ranking van Vonnegut zelf. Ik heb dit weekend het net uitgebrachte "Look at the birdie" gekocht, een verzameling ongepubliceerde korte verhalen. Blijkbaar vond hij die zelf niet goed genoeg. Ik hoop maar dat er nog meer van hem op de plank ligt.

Voor het een Vonnegut-forum wordt: heeft iemand hier De eenzaamheid van de priemgetallen gelezen? Het wordt me steeds aangeraden (vermoedelijk alleen omdat er priemgetallen in de titel zitten), maar het lijkt me om de een of andere reden een vreselijk boek. Wat jullie?

Ik las het toevallig vorige week. Het verhaal is wel aardig: sociaal uitgedaagde maar wiskundig briljante jongen en enigszins verknipt meisje en de speciale band die ze hebben. Leest vlot weg en de sfeerbeschrijvingen zijn herkenbaar. Het einde is echter drie keer niets. Zeker geen must-read.

(Ik ben ondertussen ook bezig in Oorlog en Vrede -- warmgemaakt voor 19e eeuwse Russische literatuur door de verzamelde proza van Poesjkin. En de nieuwe Coetzee, maar da's alweer een tijdje terug dat ik die las, is indrukwekkend en geniaal, maar ook gewoon erg grappig.)

mijn moeder (literatuurhater pur sang, open eindes brrr) vond Priemgetallen fantastisch. for what its worth.

Ik heb dat Vonnegut-lijstje in een Nederlandse vertaling en dan geeft hij cijfers van 1 tot 10. Hier krijgt Mother Night een 9. Ik zou trouwens Galapagos aanraden en The Sirens Of Titans als je van SF houdt.

Pieter Geyl - Ik die zo weinig in mijn verleden leef : autobiografie 1887-1940 / Pieter Geyl ; bezorgd en toegel. door Wim Berkelaar, Leen Dorsman, Pieter van Hees. - Amsterdam : Wereldbibliotheek, cop. 2009. - 483 p. : ill. ; 22 cm.

Pieter Geyl (geen grappen nu) is (was) een van de weinige Nederlandse historici met faam tot ver buiten de landsgrenzen. Dit egodocument leest als een trein: vooral zijn tijd als NRC correspondent in Londen staat vol met rake observaties over journalistiek, Engeland, en dat gekke polderlandje van ons. Op een merkwaardige manier psychologiseert Geyl ook erg meeslepend, niet op de huidige manier van totale openheid, maar meer aristocratisch. Arrogant, zeker, maar ook tegelijkertijd meedogenloos eerlijk over eigen tekortkomingen. Ik zou bijna zeggen: kostelijk leesvoer.

Geyl is ook overigens erg begaan met een anti organgistische geschiedschrijving (herschrijving van de Nederlandse geschiedenis): die cult rond die gekke Oranjefamilie probeerde ook hij al te ontmantelen.

Tevergeefs natuurlijk, maar het is wel dynamite om te lezen.

Bill Bryson, A short history of nearly everything
een bevriende beta drong me dit boek op met milde drang. ik kan hem niet dankbaar genoeg zijn, want what a joyful read!
in 574 pagina's schetst Bryson, met veel oog voor menselijk tekort en wetenschapshistorische ironie, vrijwel alles van net voor de big bang tot denkende mens. funky wetenschapsgeschiedenis, door een atheist geschreven met waarlijk literaire bravoure (terry pratchett eat your heart out!). niet zelden betrapte ik mezelf op ontroering, want als er al 1 rode draad door deze geschiedenis wordt aangebracht door Bryson, dan is het wel dit: het is van een gekmakende, niet te bevatten toevalligheid dat het goed ging, dat er zoiet fragiels als de mens kon onstaan temidden van alle ruimhartig aanwezige cosmic debris. Maar nergens trekt Bryon de god(heid)kaart, zoals, maar dit terzijde, de drie makers van What the bleep do we know uiteindelijk wel doen in de laatste hoofdstukken van hun (overigens vermakelijke) film, waarin ze 'god' ineens nogal dwingend vervangen door quantumfysica. alsof zelfverwezenlijking ergens in de DNA structuur staat gebeiteld.

on topic: typerende passage van Bryson:
"For random events to produce even a single protein would seem a stunning improbability - like a whirlwind spinning through a junkjard and leaving behind a fully assembled jumbo jet (..). Yet we are talking about several hundred thousand types of protein, perhaps a million, each unique and each, as far as we know, vital to the maintenance of a sound and happy you."

nu vraag ik me als alfa af wat de hardcore beta's die deze site frequenteren van Bryson denken.

Wat goed om te horen dat je zo enthousiast bent over A short history of nearly everything! Ik - als hardcore bèta - vind het een geweldig boek en dring het ook regelmatig aan vrienden op. Bryson doet zijn werk uitstekend en wat kan hij inderdaad schrijven. Ik heb inmiddels bijna alles van hem gelezen. Ik zou willen dat in Nederland eens een extreem geestige alfa zo'n boek maakte.

Een deel van mijn collega's vindt trouwens dat A short history veel te oppervlakkig is, allerlei storende fouten bevat en dat die Bryson steeds te kort door de bocht gaat. Maar dat zijn chagerijnen.

Ian Buruma - Het Circus van Max Beckman
Een bundel (vertaalde) essays uit 2008, ingedeeld naar drie verschillende thema's, die elkaar niet zelden overlappen: politiek, maatschappij en kunsten. De laatste categorie is mij het meest dierbaar, en het essay over Werner Herzog is werkelijk prachtig, heb nog nooit zo'n mooie en treffende analyse van het werk van Herzog gelezen als hier. Van vergelijkbare orde zijn de essays over Rem Koolhaas en Fassbinder.

Samuel Delany - Neveryóna
Ik ben fan, en van de twee boeken die ik al uit deze poststructuralistische sword & scorcery cyclus had gelezen, maar deze, de tweede in de reeks, viel me tegen. Ik denk dat het probleem is dat die andere twee bestonden uit een aantal korte verhalen die als vorm perfect passen in wat Delany probeert te vertellen (de opkomst van taal/cultuur, de relatie macht/seksualiteit, allerlei genderissues) en dat de romanvorm op een of andere manier niet werkt (ik vermoed dat plot dan een belangrijkere rol gaat spelen.)

Ray Bradbury - Dandelion Wine
Zo mooi. Bradbury ziet zichzelf niet als sfschrijver en als je dit boek leest zit daar toch wel wat in. Een vreemd mengsel van jongensboek, autobiografie, fantasie...een goedaardige Gummo bijna. Een prachtig beeld in korte verhalen van de zomer van 1928 in het fictieve stadje Green Town, in de basis realistisch maar op subtiele wijze gecombineerd met fantasie-elementen. Als ik het goed begrijp is er ook nog een donkerder vervolg, moet ik ook lezen.

Noam Chomsky - Towards a New Cold War: Essays on the Current Crisis and How We Got There
Had nooit wat van de man gelezen, maar kreeg dit boek en het bleek inderdaad al via andere wegen met de paplepel ingegoten. :) Moest laatste denken: als er een Links Kerk bestaat, wie is dat de paus daarvan? Het antwoord is duidelijk Chomsky. Logisch want hij wordt intens gehaat door types die moeten huilen als ze een Amerikaanse straaljager een dom rondje in de lucht zien doen. Een van de stokken waar de man mee wordt geslagen is dat hij na 9/11 meteen zijn honorarium voor lezingen had verhoogd. Ik zeg, na lezing van deze bundel uit 1982: volkomen terecht. Er zitten geopolitieke analyses tussen van de manier waarop de VS na WOII de wereld is gaan indelen en manipuleren die op het moment dat ze dan worden geschreven (jaren '70- begin '80) eigenlijk al de structuur van de War on Terrah ontwaren. Mooie stijl ook, helder en rationeel en af en toe een paar retorische klappers. En hij is niet te beroerd om iedereen aan te vallen: Carter krijgt van hem eigenlijk meer te verduren dan menig Republikein en de hele machomythe van JFK heeft hij ook geen boodschap aan. Interessant beeld ook van Amerikaanse politiek in de periode tussen Vietnam en Reagan, ik had ooit de illusie dat men zich toen op een positieve manier aan het heroriënteren waren (o.a. Carters nadruk op mensenrechten) maar eigenlijk is het gewoon een continuüm geweest. Kortom, amen. :)

ik heb me ooit een tijd bezig gehouden met Chomsky als politiek activist, uiteindelijk geen plezante aangelegenheid. Er zit iets monumentaal granieterigs in 's mans gelijk, wat uiteindelijk tamelijk onverteerbaar wordt, al naar gelang overconsumptie van zijn Woord. kreeg daar destijds niet de vinger achter, totdat ik Russell Jacoby's essay over the outdated Chomsky las: hierin benoemd hij 's mans intellectuele stijl als in toenemende mate anachronistisch, in een tijd van fundamentele twijfel aan Grand Narratives.

gelijk hebben is niet genoeg, zo zou ik mijn ongemak met Chomsky in vijf woorden kunnen samenvatten. hij heeft zichzelf met zijn roestvrijstale apostel tone of voice compleet naar de marge van extreem links geluld (uitbundig gedocumenteerd natuurlijk, dat dan weer wel). preekt voor een parochie die hem bij voorbaat al gelijk geeft. Aldus sprak Chomsky voor een almaar ineenschrompelend publiek.

doodzonde, en een schoolvoorbeeld van een tekortschietend vermogen om een Kwaal zo te duiden voor genoeg kritische massa om daar daadwerkelijk wat mee te doen.

En de Chomskyanen, zij buigen het hoofd in gepaste deemoed.

ps: nog fundamenteler onbehagen met the Chomskyan Stance: complotdenkers gaan uit van een fataal tekortschietende premisse: dat het leven in dit ondermaanse dusdanig bestuurbaar en controleerbaar is dat Vuige Geesten dit in een hun gekozen Koers van Kwaadaardigheid kunnen sturen.
De geschiedenis wijst juist uit dat zelfs de meest doordachte samenzweringen uiteindelijk altijd op het laatste moment uitglijden over een bananenschil. Ik wil best geloven dat het laatste woord over 9/11 bij lange na nog niet tot de bodem is uitgesproken. Tegelijkertijd maakt een Chomskyaans wereldbeeld wat mij betreft de fout de maakbaarheid van het leven, zelfs in immorele zin, chronisch te overschatten.

Chomsky is toch ingehuurd door de Illuminati om de Linkse Kerk voor te gaan en daarmee te controleren?

Also, hear hear, Jaïr. Ik klamp mij altijd maar vast aan die onmaakbaarheid en algehele klunzigheid die des mensch' is en er dus voor zorgt dat het ook de kwaad van zinsen niet zullen slagen in hun snode plannen.

En 'Illuminati' die waarlijk verlicht zijn geven niet om aardse macht, imo.

Ja, dat zijn veel punten waar ik me wel in kan vinden ("monumentaal granieterig" is wel een treffende omschrijving), veel meer hoef ik ook niet van de man te lezen, maarrrr, als chronisch Groot Verhaal scepticus vind ik het juist wel eens fijn om iemand te horen die heel koppig "gelijk heeft". Hij heeft ook iets strategisch onhandigs in hoe hij zeg maar zijn potentieel naaste bondgenoten (bepaalde kranten, wetenschappers) als eerste afbrand, al heeft dat ook wel een soort Socratische eerlijkheid.

Ik heb overigens zijn boek over 9/11 niet gelezen maar ik wat ik zo snel scan is dat hij daar niet zo'n complotdenker over is, meer van de "chicken come home to roost" school of wel, structureel zo lopen zieken in het buitenland dat je op een gegeven moment de rekening krijgt gepresenteerd en dat heeft hij toch wel lang geleden in kaart gebracht. Dat zijn denken over macht nogal rechtlijnig is, lijkt me duidelijk, geen wonder dan ook dat de degene waar hij in debat echt moeite mee had Foucault was.

Chomsky is toch ingehuurd door de Illuminati om de Linkse Kerk voor te gaan en daarmee te controleren?

LOL, ja dat soort types heb je inderdaad ook nog.