Filmforum

28% gezien, werk aan de winkel…

8% geregistreerd, maar er zijn veel films die ik jaren geleden gezien heb en niet heb gelogd in Letterboxd.

Observe & Report (Jody Hill, 2009, Eye Filmmuseum)
Waar zelf iets typen als een recensie op Letterboxd precies de spijker op zijn kop slaat, vooral dit stuk: "Initially its schtick is pretty funny, but the longer it goes on, the more it loses its flavour. For all its edgelord humour, deep down it's pretty safe. The blade only grazes the surface. Whaddya know? The hot girl's a bitch, the wholesome girl gets through to our bull-headed lunk eventually and everyone lives happily, dysfunctionally ever after yada yada, Hubba Bubba."

Miller's Crossing (Joel Coen, 1990, Eye Filmmuseum)
"You double-cross once - where's it all end? An interesting ethical question."

Persona (Ingmar Bergam, 1966, The Movies)
De drie eerdere films die ik van Bergman zag in The Movies vond ik allemaal geweldig, maar inmiddels zijn we in de tweede helft van de jaren '60 beland, het tijdperk van Klassiekers Die Ik Niet Trek. Ook deze heeft een hoog "Kijk, ik ben een artiest, bewonder mij!"-gehalte met natuurlijk de geijkte dingen: Vietnam oorlog er op geforceerde manier ingefietst, montage met seksuele en religieuze beelden gemengd, fourth wall-meta gedoe (dat is het echt het allersufste) en lange monologen met veel grote woorden. Dat laatste kan Bergman wel onwijs veel beter dan de gemiddelde lsd-tripper, dus er zitten echt wel een paar sterke momenten in en Bergman en cameraman Sven Nykvist weten ook hoe je een stijlvolle zwart-wit scene maakt.

True Grit: enige Coens remake? Origineel is in elk geval ook de moeite waard.

Hidden Agenda gaat op de lijst.

IndieWire: Linda, Linda, Linda! Dat doet me deugd (Speed Racer, pfff) Ik zal zo eens tellen.

OMC moet Persona maar even verdedigen ;-)

Ik ging door met mijn After Hours-project. Deze had zeker de vibe, maar Los Angeles is geen New York en eerder irritant.

Under the Silver Lake
'So what does it all mean?' Een loser (lozer?) omringt door gewillige vrouwen, dat kan alleen Los Angeles zijn, stad van extreme tegenstellingen. Andrew Garfield houdt het niet bij zijn verrekijker, hij is helaas geen James Stewart. De moderne viespeuk verliest gaandeweg zijn wielen, níet zijn loopvermogen. Lang uitgesponnen onzinfilm Under the Silver Lake zoekt – en dat is bijzonder toepasselijk – fanatiek naar de cultstatus. De lynchiaanse vibes werken beter wanneer het stonede neuken plaatsmaakt voor stoned filosoferen. Onze generatie schreeuwt in de onttoverde wereld om zin, om puzzels met oplossingen. Ons referentiekader: Nintendo Power Magazine. Je moet je eigen betekenis maken, want Los Angeles ís geen wonderland. En who the fuck is Alice anyway? 'There is no rebellion, only me, earning a paycheck.'

21 procent ongezien van IndieWire. Wel wat interessante Afrikaanse en Portugese opties daarbij.

Oh en Werckmeister Harmonies o_O

OMC moet Persona maar even verdedigen ;-)

Ik zat even van "ja, maar!" en zeg nu echter heel lui, zie Letterboxd. 😬 Bovendien heeft Martijn ook wel gelijk over dat modernistiese spierballenvertoon en dan nog blijft het centrale verhaal geweldig. Wellicht een film die je wanneer je jonger bent fascineert (regels breken! Spannend!) Nu ik ouder word, ben ik meer van de magiërs, zomers met Monika en het opulente familiedrama.

True Grit: enige Coens remake? Origineel is in elk geval ook de moeite waard.

Die heb ik dus nooit gezien. Ik ben ook van de school die vind dat John Wayne echt niet kan acteren. Ik geloof dat het meer wordt gezien als een andere verfilming van hetzelfde boek dan een remake van de film.

een film die je wanneer je jonger bent fascineert (regels breken! Spannend!)

Dat denk ik ook. Bovendien zie ik nu eerder dat 'regels breken' vaak gewoon 'trends volgen' is en als je meer films ziet, gaan maniertjes die bij een periode horen meer opvallen. Persona is extreem "tweede helft jaren 60", terwijl The Seventh Seal veel meer tijdloos voelt. Beetje dezelfde ervaring die ik had met Fallen Angels en jaren 90 shaky cam, verzadigde kleuren, hits op de soundtrack en "coole gangster" cliches.

The Man Who Wasn't There (Joel Coen, 2001, Eye Filmmuseum)
Niet Fargo, No Country for Old Man of zelfs Barton Fink zijn mijn favoriete Coen films, maar A Serious Man en deze. Ik ben nu eenmaal een hardcore liefhebber van het 'gedoemde man' subgenre (zie ook Miracle Mile en natuurlijk Dead Man) De eerste heeft net het betere script, maar The Man Who Wasn't There is het allermooiste wat Roger Deakins ooit heeft gemaakt en de lat ligt daar extreem hoog. Tony Shaloubs Freddy Riedenschneider ("I litigate, I don't capitulate!") is één van mijn favoriete Coens karakters.

Alien (Ridley Scott, 1979, Disney+)
Alien: Romulus staat op de planning voor later deze week, dus ik kon er nu niet onderuit dan eindelijk eens het origineel te kijken. Ik moet zeggen: goed, maar niet zo goed als ik verwacht. Veel spanning en de Nostromo is een geweldig staaltje set design. Maar ik moet punten aftrek geven omdat dit zo een horrorfilm is waarin iedereen zo stom bezig is, dat ze moet lampshaden dat ze stom bezig zijn (quarantaine!) en een paar chaotische "wat gebeurt er nu precies?" actiescenes. Ben ik niet gewend van Ridley Scott. De digitale upscaling op de 4K HDR versie op Disney+ heeft ook rare dingen gedaan met de filmkorrel, waarvan er bij tijd en wijle in deze donkere film nogal veel is. Het lijkt een soort laag van digitale ruis die boven het enorm scherpe beeld zweeft.

Oh ja, ook verrassend: de alien is eigenlijk best wel schattig als hij voor het de eerste de film binnen knalt (maar hoe groeit hij zo snel zonder eten?). Ook wil ik die soort witte All Star gympen die de hele crew draagt. Gemiste merch kans.

Alien: Romulus (Fede Álvarez, 2024, Lab111)
Begrijpt waar een Alien film fundamenteel moet zijn en doet de basis goed, maar krijgt steeds meer last van meer is meer sequelitis en computerspelactiescenes naarmate de film vordert. Nog wel een voldoende.

Femme (Sam H. Freeman & Ng Choon Ping, 2023, Het Ketelhuis)
Goed geacteerd (BBC-film), cinematisch prima en ook behoorlijk spannend, maar het gaat voor mij fout bij het basisgegeven. Waarom zou je jezelf in gevaar brengen en vernederen als je ook gewoon een aangifte van een haatmisdrijf van die gast met die opvallende tatoeages met wie je vlak daarvoor hoogstwaarschijnlijk bent gefilmd in de winkel kunt doen? Het gaat nogal naar trashy erotische thriller territorium zo, maar deze film wil duidelijk meer zijn dan exploitatie. Na La Bête de 2e film dit jaar die ik niet goed vind met wel een sterke rol voor George MacKay.

MaXXXine
De laatste in een serie waar velen hard op gingen, of waar veel buzz over was, maar ik blijf matig enthousiast. Stilistisch sterk maar ontstijgt „OK, voor een vrijdagavond” niet.

La Belle noiseuse
Niks tegen Franse arty-farty cinema, maar deze is irritant. Getormenteerde artise en Emmanuelle Béart in ’r blootje is geen straf maar het is ook wat icky in de context… bovendien duurt het ook nog eens drie uur en het is gewoon saai.

Le vourdalak
Deze is dan weer verrassend geslaagd. Heel anders dan Mario Bava’s versie hoewel de „Vourdalak” zelf er wel hetzelfde uitziet. Het is gewoon een handpop, dus echt geen The VVitch, maar de vibe is gwn zo goed dat dat niet uitmaakt. Zo zie je maar dat je nog steeds met beperkte middelen een uitstekende film kan maken.

郎心如鐵 (Remains of a Woman)
Bij „Cat. III” had ik andere verwachtingen, maar ondanks de sleaze en zelfs wat gore, eigenlijk best een goeie film, al moet je wel door de VHS/VCD-kwaliteit heenkijken.

Longlegs
Nicholas Cage draait door, afl. 102. Best een vermakelijke horrorflick die wel een beetje leent van bijvoorbeeld Hereditary. Net als die film kiest het voor het bovennatuurlijke en dat vind ik nog steeds verfrissend.

Close
Met Noomi Rapace als hardassed security is het niet helemaal mislukt maar het had wat meer James Bond mogen hebben, nu blijft het hangen op humorloze actie.

Getormenteerde artiste

Le Vourdalek is echt een leuke film. Hammer, maar met die pop en het soort humor zit er ook een soort Jim Henson-invloed in. Ik zag dat het een Amazon-film was, maar vreemd genoeg is hij nog steeds niet te zien op Prime en ik verwacht geen bioscooprelease.

Volgens mij heeft La Belle Noiseuse inderdaad een grote reputatie als malegazer.

Het aparte aan Longlegs is, dat Cage maar in een paar scenes zit, maar hij steelt wel weer de hele film. De manier van praten is trouwens gebaseerd op zijn moeder, die mentale problemen had.

Scener ur ett äktenskap, deel 1-3 (Ingmar Berman, 1973, The Movies)
Beetje raar dit: het was oorspronkelijk een miniserie van 6 delen, waar later een film van is gemaakt. In plaats van die filmversie of de hele miniserie, eventueel in tweeën gesplitst, heeft The Movies in zijn Bergman-programma geopteerd voor alleen de eerste drie delen, inclusief aftiteling tussen de delen. Het werkt ook nog, omdat de eerste drie delen het uiteenvallen van het huwelijk blijken te gaan en laatste 3 over het leven post-scheiding, maar elegant is anders.

Maar goed, Ingmar is hier in absolute topvorm hier. In de openingsscene ontmoeten we Marianne (Liv Ullman), die zich de genderrol 'getrouwde vrouw' zeer goed heeft ingeprent, en Johan (Erland Josephson), die de rol van 'zichzelf zeer interessant vindende bougie semi-intellectueel' tot in de puntjes beheerst. Heel vervelend, maar toch ook een treurig. En oh, oh, oh wat hebben ze een goed huwelijk houden ze zichzelf voor, terwijl iedereen dus meteen in die opening ziet dat dit een nachtmerrie is. Aflevering 1 eindigt met een abortusscene die echt door merg en been gaat (ik word weer een beetje emotioneel als ik er aan denk). Een andere hoogte/dieptepunt is als in aflevering 3 het onvermijdelijke gebeurt en Johnan Marianne verlaat voor een jongere vrouw en Marianne de wekker voor hem zet, zodat hij op tijd is voor hun reisje naar Parijs.

Daaaaaalí!
En weer een Dupieux, en weer lekker 77 minuten. De kleine surrealist maakt een film over de grote surrealist en dat pakt prima uit. Dupieux grijpt terug op zijn Réalité-neukerij met een fijne opbouw die klein begint. Een wat muizige journaliste wil Dalí interviewen, maar dat is natuurlijk niet in 15 minuten gepiept. Achteloos begint alles te schuiven. Heel consequent doorgevoerd, ook wanneer je tijdens de aftiteling opeens beseft dat Thomas Bangalter de soundtrack heeft verzorgt.

Ik ben ook van de school die vind dat John Wayne echt niet kan acteren.

Is ook niet echt nodig in cowboyfilms toch ;-)

Eens over The Man Who Wasn't There. Jammer dat van al die Coens re-releases enkel Blood Simpel Breda haalde.

Ook wil ik die soort witte All Star gympen die de hele crew draagt. Gemiste merch kans.

ha, inderdaad.

bovendien duurt het ook nog eens drie uur 

putain, pourquoi, pourquoi.

De manier van praten is trouwens gebaseerd op zijn moeder, die mentale problemen had.

dit verklaart een hoop.

die de rol van 'zichzelf zeer interessant vindende bougie semi-intellectueel' tot in de puntjes beheerst.

gheh dacht even dat OMC het typte. (oehh Daaaali)

Fanfare
'Nou, dan gaat ie er maar eens goed op oefenen.' Dit jaar keek ik het volledige oeuvre van Bert Haanstra, een van Neerlands meest gelauwerde regisseurs. Helaas moet ik melden dat het 'een tikkeltje verouderd' is, om Bert zelf over Fanfare te citeren. De man maakt shots als de beste, maar hij heeft weinig te vertellen. Veel spiegelingen, weinig rake bespiegelingen. Haanstra krijgt maar geen genoeg van melige grapjes met dieren en kinderen. Vroeger kon je lachen (over Simon Carmiggelt) was toepasselijk genoeg de film die me nog het meest deed. Twee goedmoedige mannen uit Andere Tijden. Fanfare vangt de fifties op zich prima. De laffe kruideniersmentaliteit van de Nederlander. Het gekift om koetjes en kalfjes. Het muzikale einde van deze farce met de Franse slag mag er zijn. Haanstra de beminnelijke bemiddelaar laat iedereen losgaan. 'Je morst.'

Naar mijn idee was Fanfare vroeger heel vaak op tv. En Haanstra's andere klassieker, Glas, was een schoolfavoriet.

dit verklaart een hoop.

Cage geeft altijd goede interviews: https://www.youtube.com/watch?v=UgkxPXTdvVp

Over Cage gesproken:
Raising Arizona (Joel Coen, 1987, Eye Filmmuseum)
Moderne slapstick is niet mijn favoriete genre, maar hier heb je een hoofdrol voor Nic Cage, die waarschijnlijke voor deze films alle klassiekers van Buster Keaton, Charlie Chaplin en zo honderd keer bekeken heeft, en het gewoon kan. Combineer dat met een script met razendsnelle Coen-dialogen en originele vondsten (de vlieg in het kantoor van Arizona Unpainted Furniture!) en de schattigste filmbaby ooit (T.J. Kuhn in zijn enige rol), die iedereen terecht wil ontvoeren. Oh, en niets zegt 'Amerikaanse politie' zo als een spervuur openen in een volle supermarkt op een man die een pak luiers heeft gestolen.

Daaaaaalí!
Met voorsprong de beste Dupieux die ik gezien heb. Meestal is het allemaal een beetje uit de losse pols, maar deze film is tot in de puntjes uitgedacht, met ook commentaar op de superster artiest als product, maar het houdt wel die Dupieux lichtheid. Eye had een korte van film van Wim T. Schippers, Tulips als bonusvoorprogramma. Ook goed.

Blink Twice (Zoë Kravitz, 2024, The Movies)
Solide moderne update van het Stepword Wifes thema. Pluspunten: heeft visuele stijl, all-starcast. Minpunten: iets te veel van die oneliners die niet meer werken als je ouder bent dan 13 en zo een horrorplot dat zodra je de bioscoop verlaat en erover gaat nadenken volledig in elkaar stort.

(T.J. Kuhn in zijn enige rol)

ha!

wat betreft Haanstra: Glas en ook de serieuze docu Over Glas Gesproken (waar eerstgenoemde als arty project uit voortkwam) behoren tot Haanstra's beste. Men wil meteen ook glas gaan blazen, wat een kunst!

Nr. 10
'Er is iets.' Van Warmerdam-film waarover je vooraf – net als ik – beter helemaal niets weet. Het scenario komt op zo'n geweldige manier van de grond! Ontploft bijna. En dat terwijl het nog zo oerhollands begint. En wordt onder leiding van Hans Kesting gerepeteerd voor een toneelstuk. Pierre Bokma bakt er (bewust) niks van. 'Jij zegt godverdomme, maar ik zeg ook godverdomme!' Het lijkt een soort meta-droogkloterij, een Beckett-achtige verwarring, Van Warmerdam die wat gezapig 'het wereldje' op de hak neemt. Dan ontvouwt zich plots het mysterie. Iets met een Duitse kerk. Ik dénk dat Van Warmerdam Faber had gelezen, of de adaptatie van Jonathan Glazer had gezien, en ja, hij kan daar ook wat mee. Ik zou geld geven voor een tweede deel. Een Nr. 11. ' 'Wen eraan en doorspelen.'

'Jij zegt godverdomme, maar ik zeg ook godverdomme!'

Dus deze film heeft de meest nederlandsefilmzin ooit? Terwijl Van Warmerdam toch meestal 'on-Nederlands goed' wordt genoemd...

Ik hoop trouwens dat T.J. overal vertelt dat hij een hoofdrol had in een Coen Brothers film, naast Nic Cage, Holly Hunter en John Goodman. Heeft-ie verdiend.

Jimmy (David-Jan Bronsgeest, 2024, gezien in Filmhallen, komt ook op Prime)

Low-budget Nederhorror lijkt het gegeven van Ringu te volgen met zijn moordende podcast, maar is stiekem eigenlijk meer Italiaanse school: een stel tieners acteert zich op schooltoneelniveau (uitzondering: Isa Hoes, die elke scene steelt waar ze in zit) door een warrig plot, dat alleen een middel is om een aantal zeer gestileerde moordscenes aan elkaar te plakken, met veel close-ups (ogen!) en gebruik van onrealistisch licht in primaire kleuren.

Ik ga niet zeggen dat Bronsgeest de nieuwe Argento is, maar een aantal slachtoffers komt wel lekker origineel bloederig aan hun einde, met dank ook aan de firma Blokker. Wel vraag ik me af waarom iedereen zich kleed alsof ze in een Vengaboys videoclip zitten.

Ook opvallend: nul godverdommes (wel heel veel "what the fucks") en geen tieten.

geen tieten doet het enthousiasme wel dalen, maar mooi dat Nederland ook weer wat meer richting 'genrefilm' lijkt te bewegen.

Van Warmerdam is ook een grootmeester van de godverrrrrdommes en klootzakken.

Belgica
Mijn vriendin is ook liefhebber dus ik moest er aan geloven. En inderdaad best goede film in onverstaanbaar Vlaams. Heel eigen sfeer met die unieke Belgische arty tristesse die Nederlanders nooit zullen hebben (echt heel interessant.) Bij de eerste lijn coke weet je natuurlijk dat het volgens een ijzeren filmwet mis dient te gaan. En het ontspoort prima met een bevredigend einde.

Ah wel, ik zie dat Ludo Belgica ook twee keer heeft gezien. 😏 Olaf peinsde al over de ongrijpbare Belgische vibe. terwijl Ludo ook al de Teeuwiaanse bakkes van die domme broer opviel. Goed bezig. Oh ja een van die posters: Stereolab in het voorprogramma van Pavement?! Tsss, dat heurt toch echt omgekeerd.

Peeping Tom
En dan is er zo maar een Powell & Pressburger programma in de bioscopen. Scorsese heeft weer eens een documentaire gemaakt dus volgt men meteen. Wie heeft hem eigenlijk de paus gemaakt? Maakt eigenlijk niet uit, als je ook dit soort obscuurder werk opeens gerestaureerd kunt zien. Notoire film van Powell uit 1960 die dacht dat hij wel genoeg naam had om Hitchcock te overtroeven. Het leverde een legendarische flop op. Nu eens deze film over voyeurisme en het vastleggen van de dood gewoon heel tam en stijlvol (wat een kleuren!) Mooie opbouw waarbij je meteen weet wie de moordenaar is en al snel waarom, zijn ingetogen spanning maakt het daarna voor de kijker weer spannend. Karlheinz Böhm is ook een goede keuze als hoofdpersoon, ingetogen, introvert maar zelfverzekerd in zijn werk, latent homoseksueel en ongrijpbaar niet-Engels. Niet een echt goede film maar voor zijn tijd zeker vooruitziend. Het gaat bijna achteloos over het duistere potentieel van opnametechnologie waardoor rechtstreeks een lijn loopt naar Blow-Up, The Conversation, Videodrome en Ringu.

De documentaire is van David Hinton, Scorsese is de verteller. Hij was wel echt goed bevriend met Michael Powell en heeft hem ook voorgesteld Thelma Schoonmaker, met wie hij getrouwd is. Wat ik raarder vind is dat er het een Powell & Pressburger programma is en de enige film die wordt heruitgebracht is er één waar Pressburger niets mee te maken had? Maar goed, wel een ijzeren klassieker natuurlijk, één van de grondleggers van de seriemoordenaarthriller. Ga hem zo zien.

Crime & Punishment (Zhao Liang, 2007, Eye Filmmuseum)
De Chinese grenspolitie houdt zich vooral bezig met etteren van de lokale bevolking: voddenman oppakken omdat zijn vergunningen niet in orde zijn, arme boertjes die wat geld wilden verdien met illegaal omgehakte bomen vernederen, schreeuwen tegen een dove man die wordt verdacht van zakkenrollen, want dan kan hij misschien wel praten. Voor de documentairecamera wat klappen uitdelen? Geen probleem. Het buskruit hebben ze niet uitgevonden, maar zo zijn ze wellicht ook terecht gekomen in ongeveer de grootste uithoek van China, bij de grens met Korea. De lokale bevolking steekt zijn minachting niet onder stoelen of banken. Honden hebben in dit deel van de wereld een hondenleven.

De documentaire is van David Hinton, Scorsese is de verteller.

Oh, dan is er niks aan de hand. :)

Müslüm
Vrij pompeuze biopic over de Arabesk-ster Müslüm Gürses, ofwel Müslüm Baba, “vadertje Müslüm”, naast Erkin Baba (Koray) en Orhan Baba (Gencebay). Een man met een levensverhaal waar wel een film inzit. Als jonge jongen ziet hij zijn vader zijn moeder en 2-jarige zusje doodsteken, hij wordt na een auto-ongeluk doodverklaard maar blijkt in het mortuarium nog te leven maar is z’n gehoor kwijt en krijgt een metalen plaat zijn hoofd. Dat gehoor krijgt hij aan een kant terug maar die plaat zorgt voor hoofdpijn en nachtmerries. Drank om dat te verdoven is ook niet echt een oplossing. Maar goed, de film is cheesy, wat gezien het muziekgenre nog wel te billijken is, maar het geweld is ook wat problematisch, al was ie denk ik echt niet zo erg als z’n vader. Maar goed, in Bergen werd wel een duidelijker standpunt ingenomen. Had meer ingezeten iig.

Trap
Bij Night Shyamalan denk ik niet gelijk: jottum! Maar deze is wel nice al zitten er ook wel een paar rare dingen in. Maar het goeie is goed genoeg, met spannende momenten, om die gekkigheidjes op de koop toe te nemen. Het idee van “ruimtes inschatten” is een interessante rode draad.

Mejor viuda que mal acompañada (Killer Babes)
Zo’n film waar je met lage verwachtingen ingaat en die worden volledig ingelost en dan doet het zich ook nog voor als iets feministisch wat niet echt goed uitpakt. Had ook meer actie verwacht, maar zelfs daar schiet het tekort.

Rear Window (Alfred Hitchcock, 1954, SkyShowtime)
Vertigo is belachelijk, maar wel op een heel leuke manier en Psycho was gewoon goed, dus ik dacht dat het eindelijk klikte tussen Alfred en mij. Maar nu is er Rear Window over een oorlogsfotograaf met een gebroken been die uit verveling en door de hitte verandert in de paranoïde buurt-Karen. Een ideetje voor een middelmatige sitcomaflevering van een half uur wordt uitgesmeerd tot speelfilmlengte, inclusief een wagonlading vol van de sufste "een vrouw zou nooit haar handtasje vergeten"-grappen. Ik zat de hele tijd wachten tot bevriende rechercheur Doyle knapte en Jeffries en zijn net zo vervelende $1100-in-1954-dollars-jurk verveelde rijke vriendin een flinke boete voor stalking zou geven, maar dat gebeurde nooit. Wisten New Yorkers in de jaren vijftig trouwens niet dat je op hete dagen overdag de ramen dicht moet houden?

Scorsese heeft weer eens een documentaire gemaakt dus volgt men meteen. Wie heeft hem eigenlijk de paus gemaakt?

Lees net het IM van Pim de la Parra in Het Parool en welke zin springt er meteen uit: "De la Parra zal onder meer worden herinnerd vanwege zijn speelfilmdebuut Obsessions (1966, het script was bewerkt door Martin Scorsese, die destijds geregeld te gast was in De la Parra’s huis in Osdorp)" Dus over een paar jaar de grote Scorsese docu over P de la P!

Wat ik raarder vind is dat er het een Powell & Pressburger programma is en de enige film die wordt heruitgebracht is er één waar Pressburger niets mee te maken had? 

Nu lijkt die Pressburger ook ineens een enorme braverik. Als zijn collega zoiets 'racy's maakt.

Belgica is door dit forum nu officieel te vaak gezien. :P

hij wordt na een auto-ongeluk doodverklaard maar blijkt in het mortuarium nog te leven maar is z’n gehoor kwijt en krijgt een metalen plaat zijn hoofd

LOLWHUT

Wisten New Yorkers in de jaren vijftig trouwens niet dat je op hete dagen overdag de ramen dicht moet houden?

Volgens mijn deed ons moeder dit in 2006 nog ;_;

(Al had New Yawk natuurlijk ook 50 jaar eerder al het klimaat van Madrid)

In mijn herinnering is Rear Window de beste van de 3 (Psycho, Vertigo), maar wellicht heeft Rear Window vooral betere films érna geinspireerd.

Scorse in Osdorp! Daar haalde hij al die inspiratie voor zijn gangstamovies vandaan.

Het hoofd van Pim de la Parra alleen al, verdient een film.

Over beroemde hoofden gesproken:

Beavis and Butthead Do America
'I need tv. I need tv now!' De Butthole Couch Surfers pur sang beleven een avontuurtje, en dat door heel Amerika. Helaas wordt het niet het avontuurtje dat ze zoeken... Uiteindelijk vinden de verslaafden hun televisie terug zoals Mike Skinner zijn geld op A Grand Don't Come For Free. Voor die tijd moeten ze dus op een road trip. Begrijpelijk, en toch jammer. Want de meta-tv van MTV excelleerde natuurlijk vooral op de postmoderne manier. De apathische reaction video. Wat dat betreft waren Beavis & Butt-Head hun tijd vooruit. 'Do America' bevat juist opvallend weinig geslaagde muziekpassages (op het eerbetoon aan Rob Zombie na). Toch is de tweede helft van de film erg grappig. Alle remmen gaan los. Pisbakkenhumor en een hoop semen-tische non-sens. De anale humor wordt er tot de laatste druppel uitgeperst. 'You cannot run from your own bunghole.'

<3 die trip met hun vaders in de woestijn

Nu lijkt die Pressburger ook ineens een enorme braverik. Als zijn collega zoiets 'racy's maakt.

Ik vond het best jammer dat het latere Age of Consent ook niet even werd meegenomen in het programma, maar die moet denk ik nog even wachten op herwaardering.

En over Rear Window, dat is altijd mijn favoriete Hitchcock geweest.

From Beyond (Stuart Gordon, 1986, Amazon Prime)
Komt erg traag op gang, maar uiteindelijk krijg je wel alle campy jarentachtig horrorplezier die een film over een machine die mensen verandert in Freudiaanse seksmonsters belooft.

Chungking Express (Wong Kar-wai, 1994, De Uitkijk)
Na mijn teleurstelling toen Fallen Angels een verzameling gedateerde 90s-hipsterchliches bleek, bleek Chungking Express gelukkig wel gewoon overeind. Er zitten wel wat dingetjes in die gedateerd 90s zijn, maar het blijft toch één van de beste romantische tragikomedies van zijn tijd. California dreaming en blikjes ananas.

De film blijkt ook nog ontzettend populair. Het was uitverkocht en mensen werden weggestuurd. Nu is De Uitkijk klein en ook nog eens 10% van de stoelen is kapot, maar ik had niet meer dan 10 of 20 mensen verwacht op een regenachtige dinsdagavond.

Opvallend, omdat het in mijn perceptie de klassieker is die het meest in Amsterdam wordt gedraaid.

Die Hamburger Krankheit
Pandemie-film uit 1979. Dat moet wel goed zijn. En grotendeels levert de film gewoon heel hard. Een groep uiteenlopende personen (een stijlvolle arts, een jonge zoekende vrouw met asymmetrische borsten en geen bh (jaren zeventig, je weet toch), een louche worstenverkoper en een dildo-verkopende dwerg in rolstoel...yep) ziet al snel in dat het, met een uitbraak van een virus waardoor mensen in foetushouding sterven, tijd is om Hamburg uit te vluchten. Heerlijk realistische scènes vol chaos, wegversperringen, files, raar gedrag en ontmoetingen met vreemde snuiters. Dat gaat echt een lange tijd goed, al is de film te lang en toen wisten ze op het laatst echt niet meer wat ze deden, al heeft dat ook zijn absurde charme. Had dus wat strakker mogen zijn, maar het blijft een zeer amusante film, met...een soundtrack van Jean-Michel Jarre, beetje een mix van zijn eerste twee albums. Soms wat onhandig gebruikt maar het past vaak goed bij de sfeer.

A Matter of Life and Death (Michael Powell & Emeric Pressburger, 1946, Eye Filmmuseum)
Benadert een sentimenteel, it's pretty silly, old boy verhaal met zoveel zelfvertrouwen, grandeur en stijl dat het langs 'kitsch' naar 'klassieker' scheurt als een getapte dorpsdokter op een motorfiets op een Engels landweggetje. Maar cricket kunnen zelfs Powell en Pressburger niet redden; dat is gewoon Engelse excentriciteit, I'm afraid, old chap.

Oh ja, ook overduidelijk dat naast Pressburger veel van de andere meest getalenteerde technische mensen van decorbouw van UFA op de vlucht voor de nazi's in Engeland terecht zijn gekomen.

Le Clan des Siciliens (Henri Verneuil, 1969, Lab111)
Startet (Alain Delon) moet brommen voor een juwelenroof waarbij hij twee agenten heeft doodgeschoten. Als je een pistool hebt, dan moet je het ook gebruiken. Ça va 'BOOM!' dans les oreilles Commissaris Le Goff (Lino Ventura) totaal over de zeik en hij is aan het stoppen met roken, dus hij had toch al geen goed humeur. Startet huurt via zijn zus de Siciliaans-Franse clan uit de titel, de Manaleses in om hem te bevrijden. Hij heeft meteen een voorstel: hij zat in de gevangenis met een ingenieur die de beveiliging deed voor een grote juwelenshow in Rome en heeft daar het hele beveiligingsschema losgepeuterd. Dus een heist-movie, al moet het plan wel helemaal worden omgegooid. Dat is op zich wel verrassend, maar deze film voelt helaas nog modern aan omdat hij te lang is omdat ze er te veel wendingen en zijplotjes in hebben gestopt. Maar dan wel met die glorieuze rauwheid en het design van de laten jaren 60/vroege jaren 70. Alles wat donkeroranje of chocoladebruin kan zijn, is donkeroranje of chocoladebruin, behalve de gloednieuwe modernistische flatgebouwen. Die zijn grijs. Finale zo te zien geschoten in de bouwput van nu vast een beruchte banlieu is. Delon is de grote ster die we nog kennen, maar eerlijk gezegd zijn het vooral de veteraan Ventura en Patrick Lefevre-lookalike Jean Ventura, die de Manalese patriarch speelt, die de film dragen.

Random dingen die me opvielen:
- Heel ingewikkeld heist-plan, zoals het hoort, maar een essentieel onderdeel is 'met een pistool in de zak van je colbertje het vliegtuig ingaan'.
- Italiaanse, Amerikaanse en Engelse karakters beginnen allemaal keurig in hun eigen taal, maar na drie zinnen spreken ze toch weer Frans.
- Als je in 1969 op een vliegveld internationaal wilde bellen, moest je naar een balie. Daar verwijzen ze je dan door naar de tafel met Het Telefoonboek van de Hele Wereld. Heb je het nummer opgezocht, dan geef je het af aan die balie, waar het voor je draaien als je na 10 minuten of zo aan de beurt bent.
- Delon wil op een gegeven moment vluchten naar Veracruz. Ik ben bijna zeker dat dat ook de plek is waar de gangsters in Sorcerer/Le Salaire de la Peur terecht kwamen. Eerbetoon of was het gewoon het Dubai van 1950-1970?

En een geweldig thema/soundtrack van Morricone, moet de film nog steeds eens zien. Zit nu even volop in de Sopranos.

"Patrick Lefevre-lookalike Jean Ventura"

Jean Gabin moet dat zijn. Inderdaad, Morricone soundtrack had ook even genoemd moeten worden. Ook een hoofdrolspeler.

Pooooooiiiiijnggg

Off Ramp
Op avontuur met twee juggalo’s, not sure, kreeg het gevoel dat de poging tot humanisering van die juggalo’s (sws niet nodig wmb) een maffe actiefilm in de weg zat.

Skincare
Geinige thriller, beetje last van losse eindjes, maar hoofdrolspeelster Banks draagt het geheel.

Sen Aydınlatırsın Geceyi (Thou Gild’st the Even)
Vrij bijzondere magisch realistische film. Beetje peinzende pacing, soms mild grappig maar ook heel zwaarmoedig. Helaas werd het Arabische stuk muziek wat vaak terugkwam niet ondertiteld. Het andere liedje kende ik, dus dat was beter te duiden. Geinig discussietje over Orhan Gencebay en Ferdi Tayfur als je weet wie dat zijn. Maar vond het ook wat stroef, maar intrigerend om nog ’ns eens her te bekijken.

Subservience
M3GAN voor volwassenen, nee, niet zó! Maar wel Megan Fox als robot-assistente en een redelijk chiseled hoofdrolspeler, what could possibly go wrong? Maar, het moet gezegd, de vragen die e.e.a oproept over AI zijn interessant en goed voor een vermakelijke horrorfilm. En aangezien onze clownregering denkt dat AI de problemen in de zorg wel op gaat lossen nog best angstaanjagend ook.

The Red Shoes (Michael Powell & Emeric Pressburger, 1948, Eye Filmmuseum)
CINEMA! CINEMA! CINEMAAAAAAAAAA!

Revenge (Coralie Fargeat, 2017, Lab111)
In afwachting van de officiële premiere van haar Cannes-hit met Demi Moore The Substance, krijgt Fargeats debuut Revenge een reprise. Ik dacht dat het een wraakthriller was op basis van een plot synopsis, maar het blijkt een horrorfilm, een reverse slasher met wat fantastische elementen. En zwarte humor, want zwarte humor is net zo essentieel Frans als dure wijn en stinkende kaas. Er is een moddervette horrorsynthsoundtrack (van de mij tot nu toe onbekende Rob), een zelfoperatie met peyote en een bierblikje, de meest uitgebreid ingezoomde 'glas-in-voet-scene' ooit, een lange shootout waar één van de deelnemers naakt is en bloed. Zo veel bloed. De film heeft vast ook gefungeerd als irrigatieproject voor de woestijn waarin hij zich afspeelt.

Toppertje dus. Stijlvol ook nog, op een Lynchiaans verontrustende wijze.

Ook knap dat Fargeat van dit naar succesvol Cannes-auteur is gegaan in één film. Dat kostte Peter Jackson en David Cronenberg toch meer tijd.

Is toch nog steeds best wel een revenge flick? Ze neemt overduidelijk wraak, haar – laten we zeggen – bovennatuurlijke kracht en de gore doen daar niks aan af. 🙂

The Sopranos s01-06
Eindelijk deze gedoodverfde klassieker ook eens bekeken. Inderdaad erg goed al vind ik die psychiatrie juist minder interessant dan veel andere aspecten. De dynamiek van die criminele organisatie, family values, de relatie tot de buitenwereld, hoe iedereen en z'n moeder betrokken raakt… het deed me denken aan Top Boy. Het racisme onder die Italianen is vreselijk, maar ik moest denken aan Benny The Butchers Black Soprano Family waaruit blijkt dat in die kringen de keuze food/monster bekend is. Net als providen voor de familie. De verbazing van Chris over hoe in de filmindustrie van alles gratis wordt uitgedeeld waar hij de vreselijkste dingen voor moet doen was veelzeggend…

Zeg me dat From Beyond ook iets After Hours-ig heeft ;-)

Chunking Express: Dennis Brown! We hebben in Breda wel The Third Man, maar Azie doen we nog niet onder de rivieren. Misschien in 2046.

Maar cricket kunnen zelfs Powell en Pressburger niet redden; dat is gewoon Engelse excentriciteit, I'm afraid, old chap.

Goh zat er cricket in? The Shout deed de cricket wel goed. In de inrichting...

Subservience klinkt als potentiele cultstatus.

Ik deed mee met deze:

Die Hamburger Krankheit
'Sag doch etwas!' Een distributeur had deze visionaire film in de coronatijd moeten oppoetsen en opnieuw uitbrengen. De film weet alles al – van de complotdenkers tot de feestjes van Boris Johnson – en dat in een stripverhaalavontuur, dat gaandeweg steeds serieuzere trekken krijgt. De pastorale synths van Jean Michel Jarre werken ook heerlijk paradoxaal, terwijl de Duitse samenleving instort. ('Die offenlichkeit ist alarmiert'). Een virus zaait verderf vanuit Hamburg. Alleen de idioten overleven. Een worstenverkoper, een dwerg die op Mr. E van Eels lijkt (en net zo vervelend doet), en een naïef meisje. Met het ogenschijnlijke hoofdpersonage (een dokter) wordt rücksichtslos afgerekend. Allemaal geven ze het maximale, in een soort Weens Aktionistische acteerstijl. Een man springt naakt het dak af. 'Das ganze kommt mir urgendwie unheimlich vor.'

Goh zat er cricket in?

De film is gefinancierd door het Britse Ministerie van Informatie om de Amerikaans-Britse verhoudingen na de oorlog te versterken. Op een gegeven moment zit er daarom een grote rechtszaak in, met als aanklager de eerste Amerikaan die door de Engelsen is neergeschoten in de Onafhankelijkheidsoorlog. Die laat dan als bewijs over hoe verdorven en totaal niet te redden Engeland is een stukje van een radioverslag van cricket horen. De Engelsen counteren met een stukje Amerikaanse popmuziek anno 1948: "sha bo do, sha ba dee". Dat is toch geen muziek meer te noemen?

The Gullspång Miracle (Maria Frederikson, 2023, De Balie)
Begint als een soort Spoorloos: twee vrome Noorse zussen willen in Zweden een appartement kopen en dan blijkt de verkoopster het evenbeeld van hun in 1988 door zelfmoord overleden zus Lita! Blijkt het een in de oorlog voor adoptie afgestane tweelingzus! Iedereen blij en gelukkig, maar langzaam beginnen er irritaties en twijfels over en weer te ontstaan. Olaug, de hervonden zus, vindt zichzelf te slim en modern voor de zussen Kari en May, die ook wel een beetje biblebeltboertjes van boven de poolcirkel vibes hebben. May reageert daarop als het cliché van de stugge christenfundamentalist, terwijl Kari juist de liefdevolle Jezusfreak is, die hoopt dat alles weer recht te bidden. Olaug gelooft ook niet dat het zelfmoord was, maar dat Lita is vermoord. Er zit ook een luchtje aan die zaak. Verwacht alleen geen antwoorden; dit is het documentaire-equivalent van Only The River Flows: hoe weer informatie boven komt, hoe verder de antwoorden weg raken.

The Third Man - 75th Anniversary Edition (Carol Reed, 1951, Lab111)
Het filmnoiridee van de detective die zich bemoeit met zaken waar hij zich niet mee moet bemoeien tot het eindpunt doorgevoerd. Holly Michaels blijkt een uitermate slechte beoordelaar van karakters en motivaties van anderen. Aan alles wat hij vertelt over Harry Lime, weet je al dat het foute man is. Geen wonder dat hij nooit verder is gekomen dan pulp-westerns. "I never knew there were snake charmers in Texas." En dat blauwtje op het einde ziet ook iedereen behalve hij aankomen. Eigenlijk verrassend relevant, nu ik er zo over nadenk: het gaat over het type dat zijn eigen research doet, voor het karretje van oplichters wordt gespannen en vrouwen lastig valt. En dat alles zonder internet, maar in glorieuze noir cinematografie van Wenen.