Filmforum

Listening to Kenny G
Copyright Criminals
The Rutles: All You Need Is Cash
Girl You Know It’s True
Kenny G oefent nog steeds uren per dag en zijn vrolijke aard is charmant. Gelijk ziet hij eigenlijk alles als sport waarin hij de beste wil zijn. Wat dat betreft vindt ie golf eigenlijk overzichtelijker dan muziek. Wonderlijke man, dat sowieso dus derhalve een vermakelijke docu. Copyright Criminals gaat over samplen, veel over gezegd natuurlijk en veel nieuws kom je niet tegen, maar interessante materie blijft het. De advocaten zijn natuurlijk minder leuk om te horen dan bijvoorbeeld DJ Qbert. The Rutles is een parodie op zowel de Beatles als op muziekdocumentaires. De humor is Pythonesque natuurlijk, met Eric Idle als regisseur en schrijver. De pastiches op de muziek zijn thorough, erg goed gedaan. De laatste bleek een biopic en geen docu. Beetje dramatisch allemaal al is er natuurlijk ook een dooie gevallen. Frank Farian wordt relatief vriendelijk neergezet wat te waarderen valt, zonder hem waaren Rob en Fab ook nooit beroemd geworden. Farian heeft ook gewoon wel gelijk dat popmuziek eigenlijk gebaseerd is op leugens, of noem het verhalen.

August Underground
Had de opvolger al eens gezien (August Underground: Mordum), eigenlijk op papier al niet superaantrekkelijk, maar de plaat van The Ravenous die losjes daarmee verbonden is is geweldig. Anyway, nep-snuff, dus falls flat omdat je weet dat het niet echt is en er niet genoeg verhaal inzit voor de suspension of disbelief. Blijft over: irritante gasten, zenuwachtig beeld en ranzige gore.

Malenka
Meat and potatoes gothic horror. Niet vervelend maar forgettable.

Blood Games
Slasher waarin een damesbaseballteam hun naast moordzuchtige ook toxische tegenspelers afslacht maar zelf ook een stevige L’s moeten nemen. Niet het meest smaakvolle genre natuurlijk maar die guys verdienen all that is coming to them.

Black Narcissus

The Amber Light
Docu over whisky, muziek, poëzie en natuurlijk Schotland. Beetje romantisch maar wel geinig onder het genot van een dram.

شطرنج باد (Chess of the Wind)
Lang verloren gewaande film uit Iran waarvan de mastertapes in een thrift store werd gevonden én geretourneerd naar de regisseur. En dat is mooi want in zoveelstegeneratie-VHS-kopieën zou toch wel veel verloren gaan in deze geheel in natuurlijk licht geschoten film, van de periode waarin het zich afspeelt dus begin vorige eeuw, is een lust voor het oog. Elk shot een schilderij, zeg maar. Het verhaal over de aristocratie en zelfs wat queer thematiek en de bij vlagen Scelsi-achtige soundtrack zijn ook de moeite waar.

ook een paar stevige L’s

En Black Narsissus nog!
Met een paar sketchy kanttekeningen, met name de black faces voor Indiase rollen natuurlijk, toch een hele mooie film. Van de geweldige matte paintings tot de acteerprestaties van Kerr en een mooi verhaal over onderdrukte gevoelens en zeker ook kritiek op kolonialisme. Niet zonder flaws maar wel een om gezien te hebben (en gaat zeker nog eens op herhaling).

深海
In de bioscoop als Deep Sea. Technisch hoogstaande digitale animatie, alles is werkelijk in beweging, de kleuren spatten van het scherm. Dat is tot daar aan toe, maar alles is tot het uiterste gedreven, muziek, tempo, stemmen en plot. Op zich een fijne compromisloze kinderfilm, eng en zielig, lekker op die Alleen op de wereld-vibe met flink porties Howl's Moving Castle en Spirited Away. Ik weet niet wie de Chinese evenknie van Wagner is, maar die zou hier trots op zijn. Ik verlangde toch naar wat Japanse leegte, rust en pianomelodieën, al was het om even bij te komen. Maar ik heb me zeker niet verveeld.

Longlegs (Osgood (zoon van Anthony) Perkins, 2024, bioscoop)

FBI-agent (Maika Monroe) heeft paranormale link met seriemoordenaar (een spaarzaam ingezette Nic Cage die de volle Nic Cage gaat onder een dikke laag makeup) die 'familiedrama's' kan veroorzaken zonder schijnbaar zelf aanwezig te zijn, maar wel brieven achterlaat, getekend Long Legs.
Gaat meer voor unheimische atmosfeer en creepy surrealisme dan de keiharde schokeffecten. Aan het begin slaagt de film daar wat mij betreft heel goed in, geholpen door geweldig camerawerk. Naar het einde wordt het stukken conventioneler, met meer focus op het gammele plot, en daarmee minder interessant.

少林鬥喇嘛
"Allow me to demonstrate the skill of Shaolin. The special technique of Shadowboxing." Ja hoor, daar is ie dan eindelijk! Shaolin vs Lama is uit 1983 maar heeft die vintage 70s-stijl. Lekker goedkoop en toch precies hoe een kungfu-film moet zijn. Beetje arrogante spierbundel als hoofdpersoon die op zoek is naar een meester, maar wel eerst wel wil testen of hij goed genoeg is. Een twijfelachtige Swiebertje als side-kick, een oude monnik die beregoed kan vechten en natuurlijk een bad guy met snor die nog beter kan vechten. Heerlijk tempo, alleen maar vechten. No country for young women, die krijgen klappies terwijl de homo-erotiek sneaky tiert. Precies zoals het hoort. En zo mijmerde ik over de totaal neppe Chinese mythologie van het genre, het misbruik van boeddhisme wat in de film zelf ook nog eens wordt bekritiseerd en hoe dit soort films ooit voor aso's waren en door de jaren heen voor connaisseurs is geworden (er is ergens een parallel te trekken met gouden tijdperk dubreggae, en niet alleen vanwege het overvloedige gebruik van echo's.)

Choose Me
Met Geneviève Bujold van Dead Ringers. Zeker een voorkeur voor cult?

Deed ze weer heel goed in elk geval, buitenaards bijna.

Ik wist niet hoeveel behoefte ik had aan een eugenetische Cruella de Ville als martial arts eindbaas tot ik Nimra Bucha zag als Raheela in deze film.

lol @ Marty

Copyright Criminals gaat op de doculijst.

Blijft over: irritante gasten, zenuwachtig beeld en ranzige gore.

vraag me af of het dan ook niet ranzig is om te máken. En wie wil dat dan doen. :P

Slasher waarin een damesbaseballteam...

mmm. early nineties peak women.

Nu al benieuwd naar Blaka Skapoe's recensie van die nieuwe detectiveserie met Hans Teeuwen, by the way.

Deep Sea, we draaien 'm in het filmhuis, gezien OMC's beschrijving, laat ik het maar zitten.

Een twijfelachtige Swiebertje als side-kick, een oude monnik die beregoed kan vechten

hahaha. Een oude mnnik die *uiteraard* beregoed kan vechten.

Schrijf dat artikel!

Ik ging op een warme dag al loungend voor deze tip van Vido:

Edvard Munch
'Je eist meer en meer liefde van me.' Zelden zo'n nauwkeurige speelfilm gezien. Watkins moet en zal alles zeggen, als een documentaire. Het Kristiania van eind negentiende eeuw is een typisch Noors 'experiment'. Radicaal in zijn Statigheid. De middenklasse heeft zelfs de prostitutie beleidsmatig georganiseerd. Het lijkt een detail, maar het is deze rigiditeit waar de plaatselijke bohemiens zich tegen afzetten. Al die zuinige mondjes wachtend op de Schreeuw. TBC, overal. En dan is er natuurlijk ook nog: De Vrouw. Onder invloed van Strindberg – de grootste vrouwenhater van zijn tijd – gaat Munch eraan onderdoor. Uit Angst. Voor contact, voor het leven. Het werk van Munch laat zich zo uitstekend biografisch duiden. Jammer genoeg lijken de beelden van Watkins op een gegeven moment op, steeds vaker zien we oude shots, de voice-over begeleiden. Het meest bizar zijn daarom niet Munch's werken, maar dat in een film van dik drie uur het einde alsnog wordt afgeraffeld. 'Je hebt een vrouw nodig, maar wilt er eigenlijk geen.'

Meer goede dingen gehoord over die Munch, wel heel seventies volgens mij? Munch en Strindberg in Berlijn, dat schijnt wel een soort Noorse blackmetalscene avant la lettre geweest te zijn.

"Allow me to demonstrate the skill of Shaolin. The special technique of Shadowboxing."
Ik neem dan aan dat er ook een €5 pan-and-scan dvd is met heel groot 'As sampled by the Wu-Tang Clan!' op de cover.

Blood Simple (Joel Coen, 1984, Eye Filmmuseum)
Alle dingen Coen zijn er meteen al in het debuut, inclusief Frances McDormand. En ook niet embryonaal, dit is gewoon één van hun betere films, een heerlijke noir over een knullige poging tot moord door een louche caféhouder. M. Emmett Walsh steelt de show als de louche privédetective ingehuurd voor de moord.

Showing Up (Kelly Reichardt, 2022, Filmhallen)
Recente festivalhit die nu alsnog in Nederland speelt. De geweldige Michelle Williams speelt Kelly, een kunstenares die stress heeft vanwege haar aankomende tentoonstelling en privébeslommeringen. Waarschijnlijk de beste film over de kunstscene op cultureel centrum/lokale galerie-niveau. Reichardt is niet bang te tonen dat veel van de kunst hopeloos gefröbel in de marge is, maar als de makers zelf het maar leuk vinden. Heel knap vederlichte ironie - die heel even 'haha'-leuk werd toen bleek dat de tentoonstelling van Kelly's huisbaas annex concurrent Jo (Hong Chau), die ik dus echt verschrikkelijk vind iets "(niet te zien door camerastandpunt) Astral Hamster" heette - gemengd met alledaags problemen. Maar dat is ook wel een beetje het probleem voor mij: het is allemaal wel heel klein kitchen sink of in dit specifieke geval: boiler gehouden. Ik heb graag tot wat meer 'dingen gebeuren' in mijn films.

Nu al benieuwd naar Blaka Skapoe's recensie van die nieuwe detectiveserie met Hans Teeuwen, by the way.

Na het VK-interview weinig zin in (sws eigenlijk, ik voel me bijna een beetje vies dat ik toch echt om ’m gelachen heb en in sommige gevallen echt niet onterecht)

Dit is voor mij één die heel goed uitkomt, want ik heb altijd een hekel gehad aan Teeuwen. Beetje tweede Mel Gibson momentje. Maar goed, net zo vaak heb je het fout.

A Serious Man (Joel & Ethan Coen, 2009, Eye Filmmuseum)
"When the truth is found to be lies
And all the joy within you dies
Don't you want somebody to love?"

Bevestigd: nog steeds mijn favoriete Coens film en met The Life of Brian de grappigste religieuze film. Vielen met ook een stel nieuwe dingen op:
- Als Larry op het dak naar de naakt zonnende buurvrouw kijkt, is dat natuurlijk naar analogie van David die Bathsheba begluurt. Later als hij haar opzoekt, zegt ze ook dat haar man veel reist.
- Dan vraag ik me ook meteen af welke Thora/Oud Testament referenties je mist wegens onvoldoende parate kennis.
- De hele film wordt gepresenteerd als een witz: man heeft problemen in zijn leven, zijn vrouw houdt niet meer van hem, zijn kinderen luisteren niet, hij heeft geldproblemen, dus hij bezoekt drie rabbi's...
- Die derde rabbi is een standin God zelf? Hij is niet bereikbaar, want heeft het te druk om Larry te helpen, maar lijkt niets te doen. Ook ontvangt hij de zoon na zijn bar mitswa.
- Viel me ook nu op dat de derde rabbi een groot model van tanden in zijn kantoor heeft.
- De tweede rabbi is vooral die van het verhaal van de tanden van de goj, maar hij doet ook de dienst bij de bar mitswa en daar houdt hij gewoon een goed verhaal over geloof en wat het betekent joods te zijn. Misschien wel het niet-ironische hart van de film?
- In de proloog over de dybbuk wordt Jiddisch gesproken. Op een gegeven moment hebben ze het over 'The Evil One' (de duivel) en ik verstond daar toch een 'der Nichtgutter'. Vond ik grappig.

Dit is voor mij één die heel goed uitkomt, want ik heb altijd een hekel gehad aan Teeuwen. Beetje tweede Mel Gibson momentje. Maar goed, net zo vaak heb je het fout.

Ik vond Teeuwen keigrappig en de dingen waar ik erg om gelachen heb vind ik nog steeds grappig. Ik hoorde echt pas recent dat mijn schoonzus toen ze met ons naar z'n show (z'n tweede denk ik) ging al vrij vroeg dacht: dit is niet mijn avond. En ik snap het wel, de iffy dingen die er toen ook al waren gingen gwn langs me heen toen.

Z'n comebackshow was echt zo cringe dat ik ’m toen al had afgeschreven en the worst was yet to come.

Na het VK-interview weinig zin in (sws eigenlijk, ik voel me bijna een beetje vies dat ik toch echt om ’m gelachen heb en in sommige gevallen echt niet onterecht)

maar daarom juist :D

Meer goede dingen gehoord over die Munch, wel heel seventies volgens mij?

Ja, goed op een zéér vermoeiende manier. Voor de seventies viel het gebrek aan tieten wel op, maar de rest heeft die volledige seventies vrijheid.

Vond laatst in een minibieb (!) een Volkskrant Coens box. 12 dvd's ofzo, maar Barton Fink (mijn favoriet) bleek thuis te ontbreken, dus toen maar teruggebracht, misschien had ik de kans toch waar moeten nemen om A Serious Man te herkijken.

I Saw the TV Glow
'The longer you wait, the closer you get to suffocating.' Hoe zou het zijn om in 1996 geobsedeerd te raken door de X-Files? En zou die serie de tijd te hebben doorstaan? In de surrealistische indieschmindie I Saw the TV Glow raken twee nineties kids in de ban van The Pink Opaque. Een allesspiegelende kinderlynch-serie. Tussen de episodes door wordt er lijzig gebabbeld over Beck en Evan Dando, en Black & Mild gerookt. Op de soundtrack hoppen we van liedje naar liedje, bij gebrek aan plot voor de outcasts. Halverwege begon ik aan Miranda July te denken. Er worden hier ook heel wat belachelijke stemmetjes opgezet. Net wanneer het al te hipsterig wordt, schreeuwt een live band het uit. 'Feeling like a psychic wound!'. Het luidt een fucked up tombola in. Dappere tijdssprongen ('years pass like seconds'), het einde van Fred Durst (jawel!) en dissociatieve waanzin in een speelhal. Alles gaat open. En binnen, is daar nog wat te vinden? 'I don't want to leave my home.'

The Virgin Spring (Ingmar Bergman, 1960, The Movies)
Na alle filosofische bespiegelingen van Wild Strawberries en The Seventh Seal, nu een vrij rechttoe, rechtaan verfilming van een murder ballad. Wel op zijn Bergmans, dus met wat meer bespiegelingen over God en wraak dan gemiddeld, maar ook gewoon "breng me het slachtmes!" Uiteraard ook gewoon schitterend zwart-wit cinematografie. Later, in wat de raarste remake ooit moet zijn, inspiratie voor de beruchte slasher The Last House on the Left.

Le Gang des Bois du Temple (Rabah Ameur-Zaïmeche, 2022, Filmhallen)
Stel kleine diefjes denken slag van hun leven te slaan als ze dankzij een informant bij een luxeautoverhuurder het waardetransport van een Saoedische prins weten te overvallen. Dan blijkt het bij nader inzien toch niet zo slim om een Saoedische prins te overvallen. De twist is dat dit niet echt een misdaadfilm is, maar een sociaal-realistisch drama à la Ken Loach over de gevolgen van misdaad op zowel de daders als omgeving, die natuurlijk anders zijn als je rijk bent of arm (Loach, dus). Iets te arty soms - monsieur Ameur-Zaïmeche heeft geen enkel traag panning shot opgenomen dat hij niet in de film heeft gestopt - maar grotendeels geslaagd.

'Feeling like a psychic wound!'

King Woman, nieuwe plaat wordt volgens de zangeres erg goed (vond deze ook al erg goed).

Slay
Sympathieke vampieren/splatter in drag. Maar leuke grappen, prima fx gezien het budget en self aware maar niet te ironisch.

魔唇劫 (The Holy Virgin Versus the Evil Dead)
Cat III dus je weet dat er met zo’n titel onzin met boobies komt en de film stelt niet teleur en steekt The Boxer’s Omen wel naar de kroon. Niet te serieus nemen en je vermaakt je prima.

Eight Eyes
Deze neemt zich dan weer wel een beetje te serieus. Geen straf maar probeert iets te hard ‘diep’ te zijn maar is verre van een banger.

Ida
De bop/flop ratio schiet weer iets meer naar de eerste met deze prachtig gefilmde zwartwit film over een non met zwarte kraalogen de losbandigheid van haar tante aanschouwt terwijl zich een familiedrama ontrafelt en allerlei waarden op losse schroeven staan.

Juan de los muertos
Deze is dan toch vooral mid. Zombies in Cuba, dat had toch iets bijzonderder kunnen zijn. De humoristische kant heeft een wat homofoob randje. De onderwaterzombies zijn dan wel weer een leuke flip op een klassieke zwemmendezombiescene natuurlijk.

ジーニアスパーティー
Anthologie van zeven voornamelijk surrealistische anime van het (destijds) avant-garde collectief Studio 4°C, van onder andere Masaaki Yuasa die weer een fraaie peuter nachtmerrie weet op te diepen. Het is allemaal verfijnd geanimeerd (behalve de gezichten in Yuji Fukuyama’s 'Doorbell', wat verder een intrigerend dubbelgangerverhaal is.) Het beste vond ik de onnavolgbare duik in virtual reality esoterisme van Hideki Futamura. Trippy shit. Internationale titel: Genius Party, uit 2007.

En met muziek van Fennesz in mijn favoriete verhaal!

I Saw the TV Glow (Jane Schoenbrun, 2024, Lab111)
De suburbs als gevangenis voor de lgtbq-tiener met de altijd op de loer liggende Mr. Melancholy (de rechten voor 'Bullet with Butterfly Wings' waren waarschijnlijk te duur, dus we krijgen niet direct "the world is a vampire" en "I am still just a rat in a cage" te horen) als het grote kwaad. De metaforen zijn hier dik aangezet, de vormgeving gekunsteld, de teksten te hoogdravend en niet al te overtuigend geleverd, maar dat is dan misschien weer om de jarennegentigjongerenserie beter na te bootsen? Maar net zo vaak zijn de visuele vondsten origineel, de beeldtaal ijzersterk en dat einde komt toch ook wel hard aan. "Fun World!"

Billy Corgan als vrouw, het paste wel. Verder eens met de negatieve kanten van de analyse en de positieve vibe over het einde.

Terug in de draad:

Later, in wat de raarste remake ooit moet zijn, inspiratie voor de beruchte slasher The Last House on the Left.

Haha wow. o_O

King Woman, nieuwe plaat wordt volgens de zangeres erg goed (vond deze ook al erg goed).

hoogtepunt van de film, had de bandnaam niet herleid, dus dank voor de tip.

De bop/flop ratio

10/10

En met muziek van Fennesz in mijn favoriete verhaal!

holymoly. SEND IT SEND IT

Broker
'Als je zo lief doet, wordt je levend verscheurd door vrouwen.' Two Korean Men and a Baby. Zelf gejat, want ze hebben geld nodig. Niet veel later haakt ook de spijtmoeder aan, en dat is nog maar het begin. Klinkt grappig zo, en dat is het ook. Op die typische Koreaanse manier. Duister, nihilistisch, tragisch. (Forensisch agent: 'Ik heb zó'n hekel aan bloed.) Want ja, ook de wouten doen mee aan deze kraakheldere zwaan-kleef-aan. Als een serieuzere variant op Little Miss Sunshine dijt de tragikomedie bijna obees uit in ambities, het plot had best wat morsiger mogen blijven. Halverwege wordt een begrijpelijk eerbetoon aan Magnolia gegeven. Zo gróóts wordt het gelukkig net niet. Maar dat gebroken gezinnen alleen maar verliezers opleveren komt extreem luid en ongelooflijk dichtbij. 'Er zijn andere kopers, toch?'

holymoly. SEND IT SEND IT

https://www.youtube.com/watch?v=0ffXw4-paZ8

Nomadland (Chloé Zhao, 2020, Eye)
De grote Oscar-winnaar van de pandemie. Toch goed om hem alsnog in de bioscoop te zien, want schitterende landschapsfotografie. Verder ook een uitstekende mix van documentaire en fictie over mensen die uit keuze of noodzaak als nomaden leven in de Verenigde Staten, steunend op een geweldige Frances McDormand. Soms wat te Oscar-bait/'te Amerikaans' qua welmenende mensen en overwonnen problemen, maar in het algemeen toch vooral fijn, klein sociaal-realisme. Enige echte dissonant is de extreem sentimentele pling-pling pianomuziek van Ludovico (sorry!) Einaudi.

À Bout de Souffle (Jean-Luc Godard, 1960, De Balie)
Openingszin: "Uiteindelijk ben ik een klootzak."
En dat maakt Michel de rest van de film meer dan waar. Het is niet eens de moord en diefstal die het meest irritant aan hem zijn, maar de eindeloze hoeveelheid aan manchild drek die uit zijn mond vloeit. Hij luistert ook geen moment naar wat zijn grote liefde Patricia te zeggen heeft. Dan kan je er uitzien als Jean-Paul Belmondo, als je verder zo irritant bent als een 14-jarige tiener die te veel Jordan Peterson videos heeft gekeken, dan komt de amour
Het ziet er nog steeds kinetisch en levendig als de hel uit, dat wel. In 1960 moet dit revolutionair geweest zijn. Jammer dat de film om Michel is heengebouwd.

Mon Laferte, Te Amo
Jimi Hendrix: Voodoo Child
Beetje vergelijkbare opzet met allerhande beelden en een voice-over door de artiest zelf (in het geval van de laatste Bootsy Collins, die zijn persona baseerde op zijn Jimi-imitatie in Funkadelics Be My Beach). Hendrix is een beetje saaier verhaal tho, gewoon hoe hij van Amerika naar de UK verhuisde, gelardeerd met een beetje standaard rock ‘n’ rollverhalen. Laferte kreeg bepaald een bad deck in het leven maar vertelt er zonder zelfmedelijden over en gelukkig gaat het inmiddels een stuk beter met haar als niet zo jonge moeder. Zij verhuisde van Chili naar Mexico voor een nieuw begin, wat toch nog even op zich liet wachten. Fijn om eens wat songs ondertiteld te zien, als fan die het Spaans niet machtig is. Fascinerend hoe sommige teksten op het zwartgallige af zijn maar door de dansbare muziek toch een mix van melancholie en vooral hoop communiceren. De docu wordt zo dus een bevestiging wat ik bij haar muziek – en de twee concerten waar ik bij was – toch voel. Het is een flinke rit en misschien had ik nog wat meer over haar muzikale omzwervingen gewenst (haar blauwe maandag in metal wordt niet genoemd,). Hoe ze van indie-rock naar smartlappen en triphop zwerft is ook best interessant). Zag een Spaanse quote over viejophobia en tristezaphobia langskomen op haar tijdlijn waar ook potentie inzit. Maar goed, kan me geen muziekdocu herinneren waarbij ik een traantje moest wegpinken…

神々の深き欲望
Profound Desires of the Gods van Shōhei Imamura is een bijna 3 uur lange film over een Japans eiland waar het afzien is voor de bevolking die net kan leven van de suikerrietproductie. Een familie is gestraft omdat zoonlief illegaal met dynamiet ging vissen en de goden tijdens een storm een gigantische rots op hun rijstveld lieten neerkomen. Vader laat zich vrijwillig ketenen en samen met zijn zoon hakt hij geduldig de rots als boetedoening weg. Natuurlijk is er incest in het spel, misschien al generaties lang waardoor de mooie dochter achterlijk is. Maar na verloop van tijd ook gevoelig als sjamanistisch medium (mooie intense scène.) Dan komt vanzelfsprekend de moderniteit een kijkje nemen, niet geheel onvriendelijk, maar uiteindelijk in zijn botheid even primitief als de orde die het komt vervangen. Mooie, intrigerende film, wreed en triest, als een mythe.

Imamura is één van mijn favorieten met zijn rauwe humanisme. Beetje de Japanse Wolkers. Ik heb ondanks de twee Gouden Palmen (eerste regisseur die dat haalde), hij toch wat ondergewaardeerd is.

Critical Zone (Ali Ahmadzadeh, 2023, Eye Filmmuseum)
Eén van mijn favoriete subgenres is die waarin iemand 's nachts door een stad reist en daar allerlei excentrieke mensen ontmoeten en vreemde dingen beleeft. Dus ik keek erg uit naar deze prijswinnende en goed ontvangen film waarin een drugdealer zijn ronde doet in nachtelijke Teheran. Maar hij viel me erg tegen. Als subgenres van het subgenre wil ik óf rauw realistisch óf kafkaësk sarcastisch, maar Critical Zone gaat voor afstandelijk en abstract kunstzinnig vibe-y. Met ook wat scheetgrappen er in en de queen of scream queens. Dat dan weer wel.

Hmmm, daar keek ik ook naar uit als liefhebber van genre. 🫤

toch wat ondergewaardeerd

Ja, dat denk ik ook. Je ziet het natuurlijk wel vaker gebeuren dat regisseurs semi in de vergetelheid raken en de ander geëerd wordt met prachtige retrospectieven of boxsets.

ジーニアス・パーティ・ビヨンド
Meteen Genius Party Beyond van een jaar later dan maar. Iets langere delen, allemaal op hun manier interessant en vooruitstrevend maar er is maar een Koji Morimoto. 'Dimension Bomb' is weer een meesterlijke surrealistische droom waarbij je verhaal zelf mag invullen (met geweldige muziek van Juno Reactor.) Een van de weinige echt 21ste eeuwse artiesten.

Ik vrees dat hij al verdwenen is. Maar je kunt dit segment los kijken op de 'Tube...

beter iets dan niets :-) mooi!

Enige echte dissonant is de extreem sentimentele pling-pling pianomuziek van Ludovico (sorry!) Einaudi.

die man is zijn naam niet waard. Verder helemaal eens met de Nomadland analyse.

Mon Laferte: de eerste film zo'n beetje waarvoor ik voor Filmtotaal echt enthousiast was, en blij was dat ik zowaar betaald een recensie mocht pennen.

https://www.filmtotaal.nl/recensie/21536

In die docu werd dan volgens mij nog niet eens genoemd dat ze ook nog even ergens kanker heeft gehad. Wat een leven... Alleen dan kun je van metal naar kedengkedeng Meeuwis-vibes, wellicht.

Oef, Imamura, eens zien of ik die in augustus nog erin kan fietsen.

Critical Zone pak ik in het eigen Filmhuis alsnog maar even mee, misschien valt ie nét goed.

Mijn weekfilm was goed en mid tegelijk, indien dat kan.

The Zone of Interest
'Das kann man sich kaum nicht vorstellen.' Orkestraal en massief dondert The Zone of Interest vanaf het zwarte begin over de kijker heen. Regisseur Glazer wéét dat hij de gemiddelde arthouse-kijker gaat schokken, en dat zal ook gelukt zijn. Wel op de manier zoals politie tegenwoordig altijd maar 'geschokt' zijn, want natúúrlijk ging het leven naast de concentratiekampen 'gewoon' door. Er wonen nu toch ook mensen in het appelige groen naast de moordfabrieken van de vee-industrie? Glazer heeft zijn beperkte materiaal meesterlijk in de hand, dat wel. We zien het definitieve Rammstein-kapsel van Hoss, en worden verleid door de verraderlijke rust. Noem het eichmanniaans saai. Het is wat lang wachten op de mindfucks die 'under the skin' kruipen, maar richting eind komen ze hard. De krokodillenkots van Hoss doet aan The Act of Killing denken. Hoe lang kunje dobbelen met levens zonder zelf in een zwart gat te vallen? 'Du lebst noch.'

kedengkedeng Meeuwis-vibes

Heh, ja, dat ene nummer van Vol. 1, geen favoriet. 😛 Gelukkig staan er bangers tegenover.

منطقه بحرانی
Toch blij dat ik Martijn niet helemaal geloofde. ;) Critical Zone is niet alleen een nachtelijke rondrij-film maar ook een vrij rielekste dealerfilm zonder de Ferrara/Schrader katholieke/calvinistische bagage, ook wel eens fijn. Ook geen morele afrekening of blaffers, wat een opluchting. De spanning zit er bij mij vooral in dat ik weet hoe het met gepakte drugsdealers afloopt in Iran, maar dat schijnt Amir totaal niet bezig te houden. Ik zat er vanaf de fasinerende openingscène helemaal in. De dealer als alleskunner (verpleger, dokter, taxichauffeur, misschien lichte profetisch trekjes, maar bescheiden hè) in een Iran dat lijkt te worden bevolkt door dopers, melancholische dichters, vloekende automobilisten en zoals we allang wisten, bizar mooie vrouwen.

Smaken verschillen. Hoewel die openingsscene inderdaad geweldig is.

Les Pistolets au Plastique (Jean-Christophe Meurisse, 2024, Het Ketelhuis)
Zo een Franstalige absurde komedie die begint waar ze in andere landen vinden dat de wetten van de goede smaak en/of logica ophouden. Hoewel, het schurkt niet alleen tegen Quentin Dupieux en alltime favourite C'est Arrivé... (Petit Gregory wordt genoemd!) aan, maar ook The Boys en Lars von Trier in The House Jack Built-modus kwamen bij me op. In tijden niet zo hard gelachen om een film dus. Over Denen gesproken: ik zal de Deense politie nooit meer serieus kunnen nemen.

Barry Lyndon (Stanley Kubrick, 1975, Lab111)
De film als geheel ziet er geweldig uit en Marisa Berenson in het bijzonder nog veel beter, maar het ontging me een beetje wat Kubrick hier nu wilde vertellen in die drie uur. Het begint is heel goed, met Captain Quinn en het hitsige nichtje en ik dacht: "Oké schelmenroman, leuk." Maar dan wordt de toon steeds droger en serieuzer en het titelkarakter verandert van soort van schelm in gewoon een heel vervelende klootzak.

Stromboli (Terra di Dio)
Rosellini kan duidelijk filmen, dit is piekfijn in steng zwart/wit beelden vastleggen met als hoogtepunt de tonijnvangst. Het einde waarin Ingrid Bergman de vulkaan beklimt is ook subliem en leidt tot intrigerend ambivalent einde, zelfs een Italiaanse communist blijft katholiek hè? Heeft Bergman het licht gezien of is ze als een vrouwelijke Sisyphus hopeloos gevangen? Een goed getimede Fine derhalve. Verder viel er weinig te lachen, Bergman is arrogant als nooit te voren, haar man een brave sukkel en hun dorpsgenoten zijn in de middeleeuwen blijven steken. En de film is weer eens dicht geplamuurd met sentimentele muziek. Zonde, was een veel betere film geweest met stilte en af en toe het geluid van de vulkaan.

A Woman, A Gun and a Noodle Shop (Zhang Yimou, 2009, Eye Filmmuseum)
Chinese remake van Blood Simple, daarom in het Coens retrospectief. Het verhaal speelt zich nu af in een historische setting (18e eeuw?) ergens in een fotogenieke woestijn in west-China. Ray heet nu Zhang en is een ontzettend laffe loser en de privédetective is nu juist een stone cold assassin, wat raar is, want dat zweterig, rare karakter was net het hoogtepunt van de film. Verder een erg getrouwe kopie - zeker de iconische finale - en daarmee ook een beetje overbodig.

Salesman (Albert Maysles & Charlotte Zwerin, 1969, Eye Filmmuseum)
Nog een film in het Coen retrospectief, deze geloof ik omdat het een inspiratie was. Helaas geen ondertitels en wel de meest onverstaanbaar vette ouderwetse Boston-accent die ik ooit heb gehoord, liefst met heel veel achtergrondlawaai erbij. Goede film, maar om hem echt op waarde te schatten moet ik het tragische verhaal van bijbelverkoper Paul Brennan nog eens opnieuw kijken.

Goh nu moet ik dus ergens nog én Critical Zone én Pistolets in mijn filmhuisje gaan zien. (Terwijl ik bijna nooit ga, druk druk druk)

Eens met de underwhelming van Barry Lyndon, maar ja, HET LICHT, HET LICHT.

Early Summer had hetzelfde nadeel als Stromboli: te sentimentele muziek (zie hieronder)

Salesman is geweldig, bizar dat er geen (Engelse) ondertitels waren. Online wel, uiteraard.

Early Summer
'Sommige vrouwen willen niet trouwen.' In een kringloop vond ik gloednieuwe posters van Late Spring en Early Summer. Laatstgenoemde had ik nog niet gezien. Het larmoyante koortje valt meteen op, en zet de toon voor een mierzoete soundtrack, een zeldzaam minpunt bij een Ozu-film. Gelukkig is de kern hard en eerlijk, zoals altijd. De botsing traditie-moderniteit. Het Japan van 1951 zit er middenin. Vrouwen zijn vrij, en worden tegelijk nog nét niet uitgehuwelijkt. Ozu filmt het grote huis van een grote, samengestelde familie op zijn winnende manier. Achter elk wandje een mannetje. Of vogeltjes in een kooi. Natuurlijk: hier vliegen mensen uit. Langzaam wordt dat alsnog machtig mooi. De humanistische meester Ozu maakt zijn zinnen niet meer af, maar vertelt fragmentarisch over de trein van het leven. In welke klasse ben je geboren? Welk station stap je uit? Het kleinste gesprek kan je hele leven veranderen. 'Soms is het goed dat ik zoveel praat.'

Sentimentele soundtrack is wel heel erg on-Ozu. Zal wel iets zijn dat de studio er heeft aan toegevoegd. Kwam er recent achter dat Ozu homoseksueel was, wat toch veel een andere wending geeft aan al die films over vrouwen die vast zitten aan ouderwetse normen en verwachtingen.

goh dat wist ik (ook) niet.

Toepasselijk want in Early Summer wordt zelfs even achteloos over 'of een vrouw misschien queer is' (want ongetrouwd) gepraat. En dat viel me dan wel op, voor de tijd (1951).

True Grit (Joel Coen, 2010, Eye Filmmuseum)
De meest klassieke Hollywood film/western van de Coens? Spielberg was prominent in de aftiteling aanwezig als producer, wat me totaal niet verbaasde. Goed gemaakt, maar mist de bite van de Coens' beste films. En (rant inkomend) weer geen ondertitels. Niet een gigantisch probleem, maar Jeff Bridges heeft zich een soort grommend cowboyaccent aangemeten en veel dialoog is in een soort gestileerd 19e-eeuws Engels (inclusief het geweldig 'nimcompoop', dat dan weer wel), dus af en toe was het wel weer hard werken. En bij een wat obscuurdere film kan ik me indenken dat ondertitels niet beschikbaar zijn, maar het redelijk recente True Grit?

Indiewires 100 Beste Films van de 2000s (2000-2009, niet 2000 tot nu.). De nummer 1 is A.I., wat wel heel erg voelt als "lekker de controverse opzoeken voor clicks", maar Indiewire is altijd goed in Amerikaanse onafhankelijke film die Nederland niet haalt, dus op dat gebied is veel te halen. Ook veel voor mij onbekends uit Oost-Azië en Afrika.

28% gezien, werk aan de winkel…

Hidden Agenda (Ken Loach, 1990, Eye Filmmuseum)
Loach maakt een spionagethriller over doodseskaders en desinformatiecampagnes in Noord-Ierland in zijn gebruikelijke sociaal-realistische stijl. Dat maakt het er niet spannender van en omdat het Loach is, zijn er ook redelijk wat expositiescenes met politieke duiding. Maar bij Loach krijgen de acteurs ook altijd alle ruimte om te shinen en dit geval zijn de hoofdrollen voor Frances McDormand en Brian Cox, dus dat is prima. Bovendien is het ook wel verfrissend eens een politieonderzoek en ondervragingen te zien op de manier waarop ze waarschijnlijk in het echt gaan. "Die coverup lijkt nergens op. Je kunt bekennen en vertellen wie de opdracht heeft gegeven of zelf voor tientallen jaren de bak in draaien." "Oké, ik heb het gaan. Kapitein Zusenzo gaf de opdracht en er was ook een Engelsman bij die ik niet kende." (Die Engelsman is natuurlijk van de geheime dienst.)

28% gezien, werk aan de winkel…

8% geregistreerd, maar er zijn veel films die ik jaren geleden gezien heb en niet heb gelogd in Letterboxd.

Observe & Report (Jody Hill, 2009, Eye Filmmuseum)
Waar zelf iets typen als een recensie op Letterboxd precies de spijker op zijn kop slaat, vooral dit stuk: "Initially its schtick is pretty funny, but the longer it goes on, the more it loses its flavour. For all its edgelord humour, deep down it's pretty safe. The blade only grazes the surface. Whaddya know? The hot girl's a bitch, the wholesome girl gets through to our bull-headed lunk eventually and everyone lives happily, dysfunctionally ever after yada yada, Hubba Bubba."

Miller's Crossing (Joel Coen, 1990, Eye Filmmuseum)
"You double-cross once - where's it all end? An interesting ethical question."

Persona (Ingmar Bergam, 1966, The Movies)
De drie eerdere films die ik van Bergman zag in The Movies vond ik allemaal geweldig, maar inmiddels zijn we in de tweede helft van de jaren '60 beland, het tijdperk van Klassiekers Die Ik Niet Trek. Ook deze heeft een hoog "Kijk, ik ben een artiest, bewonder mij!"-gehalte met natuurlijk de geijkte dingen: Vietnam oorlog er op geforceerde manier ingefietst, montage met seksuele en religieuze beelden gemengd, fourth wall-meta gedoe (dat is het echt het allersufste) en lange monologen met veel grote woorden. Dat laatste kan Bergman wel onwijs veel beter dan de gemiddelde lsd-tripper, dus er zitten echt wel een paar sterke momenten in en Bergman en cameraman Sven Nykvist weten ook hoe je een stijlvolle zwart-wit scene maakt.

True Grit: enige Coens remake? Origineel is in elk geval ook de moeite waard.

Hidden Agenda gaat op de lijst.

IndieWire: Linda, Linda, Linda! Dat doet me deugd (Speed Racer, pfff) Ik zal zo eens tellen.

OMC moet Persona maar even verdedigen ;-)

Ik ging door met mijn After Hours-project. Deze had zeker de vibe, maar Los Angeles is geen New York en eerder irritant.

Under the Silver Lake
'So what does it all mean?' Een loser (lozer?) omringt door gewillige vrouwen, dat kan alleen Los Angeles zijn, stad van extreme tegenstellingen. Andrew Garfield houdt het niet bij zijn verrekijker, hij is helaas geen James Stewart. De moderne viespeuk verliest gaandeweg zijn wielen, níet zijn loopvermogen. Lang uitgesponnen onzinfilm Under the Silver Lake zoekt – en dat is bijzonder toepasselijk – fanatiek naar de cultstatus. De lynchiaanse vibes werken beter wanneer het stonede neuken plaatsmaakt voor stoned filosoferen. Onze generatie schreeuwt in de onttoverde wereld om zin, om puzzels met oplossingen. Ons referentiekader: Nintendo Power Magazine. Je moet je eigen betekenis maken, want Los Angeles ís geen wonderland. En who the fuck is Alice anyway? 'There is no rebellion, only me, earning a paycheck.'

21 procent ongezien van IndieWire. Wel wat interessante Afrikaanse en Portugese opties daarbij.

Oh en Werckmeister Harmonies o_O

OMC moet Persona maar even verdedigen ;-)

Ik zat even van "ja, maar!" en zeg nu echter heel lui, zie Letterboxd. 😬 Bovendien heeft Martijn ook wel gelijk over dat modernistiese spierballenvertoon en dan nog blijft het centrale verhaal geweldig. Wellicht een film die je wanneer je jonger bent fascineert (regels breken! Spannend!) Nu ik ouder word, ben ik meer van de magiërs, zomers met Monika en het opulente familiedrama.

True Grit: enige Coens remake? Origineel is in elk geval ook de moeite waard.

Die heb ik dus nooit gezien. Ik ben ook van de school die vind dat John Wayne echt niet kan acteren. Ik geloof dat het meer wordt gezien als een andere verfilming van hetzelfde boek dan een remake van de film.

een film die je wanneer je jonger bent fascineert (regels breken! Spannend!)

Dat denk ik ook. Bovendien zie ik nu eerder dat 'regels breken' vaak gewoon 'trends volgen' is en als je meer films ziet, gaan maniertjes die bij een periode horen meer opvallen. Persona is extreem "tweede helft jaren 60", terwijl The Seventh Seal veel meer tijdloos voelt. Beetje dezelfde ervaring die ik had met Fallen Angels en jaren 90 shaky cam, verzadigde kleuren, hits op de soundtrack en "coole gangster" cliches.

The Man Who Wasn't There (Joel Coen, 2001, Eye Filmmuseum)
Niet Fargo, No Country for Old Man of zelfs Barton Fink zijn mijn favoriete Coen films, maar A Serious Man en deze. Ik ben nu eenmaal een hardcore liefhebber van het 'gedoemde man' subgenre (zie ook Miracle Mile en natuurlijk Dead Man) De eerste heeft net het betere script, maar The Man Who Wasn't There is het allermooiste wat Roger Deakins ooit heeft gemaakt en de lat ligt daar extreem hoog. Tony Shaloubs Freddy Riedenschneider ("I litigate, I don't capitulate!") is één van mijn favoriete Coens karakters.

Alien (Ridley Scott, 1979, Disney+)
Alien: Romulus staat op de planning voor later deze week, dus ik kon er nu niet onderuit dan eindelijk eens het origineel te kijken. Ik moet zeggen: goed, maar niet zo goed als ik verwacht. Veel spanning en de Nostromo is een geweldig staaltje set design. Maar ik moet punten aftrek geven omdat dit zo een horrorfilm is waarin iedereen zo stom bezig is, dat ze moet lampshaden dat ze stom bezig zijn (quarantaine!) en een paar chaotische "wat gebeurt er nu precies?" actiescenes. Ben ik niet gewend van Ridley Scott. De digitale upscaling op de 4K HDR versie op Disney+ heeft ook rare dingen gedaan met de filmkorrel, waarvan er bij tijd en wijle in deze donkere film nogal veel is. Het lijkt een soort laag van digitale ruis die boven het enorm scherpe beeld zweeft.

Oh ja, ook verrassend: de alien is eigenlijk best wel schattig als hij voor het de eerste de film binnen knalt (maar hoe groeit hij zo snel zonder eten?). Ook wil ik die soort witte All Star gympen die de hele crew draagt. Gemiste merch kans.

Alien: Romulus (Fede Álvarez, 2024, Lab111)
Begrijpt waar een Alien film fundamenteel moet zijn en doet de basis goed, maar krijgt steeds meer last van meer is meer sequelitis en computerspelactiescenes naarmate de film vordert. Nog wel een voldoende.