Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Spreekt/leest ze Zweeds dan?

Is toch niet noodzakelijk om een vertaling slecht te vinden?

Tenzij natuurlijk het origineel slecht geschreven is en de vertaling eigenlijk wel weer goed … dan. :)

lees-de-lastige-klassiekers-op-vakantie

Heh. Ik heb net Madame Bovary gekocht om diezelfde reden (en vervolgens wel onderop de vrij grote stapel gelegd). Want wil het ooit nog eens lezen. En zoveel dunner dan Anna Karenina en Oorlog en Vrede, die ik ook nog wel eens wil lezen, maar 900 of meer pagina's he. In Ulysses moet ik ook nog eens verder komen dan die wenteltrapscene met dat scheerschuim. En pas wel Pushkin's korte verhaal Schoppenvrouw gelezen, wat inderdaad erg boeiend was, maar dat negentiende eeuwse proza wordt denk ik, hoe mooi ook, na honderden pagina's erg vermoeiend.

Dat boek van Wijnberg voor m'n verjaardag gekregen en half uitgelezen. Fijn dat zo iemand een krantencolumn heeft, want hij schrijft prettig en weet, inderdaad, de vinger vaak op de juiste, zere plek te leggen. Maar als het om dingen gaat die niet in zijn eigen liberale vrijheid-van-meningsuiting-voor-alles straatje passen, dan snijdt hij jammergenoeg zelf de bocht veel te scherp af.

Kazuo Ishiguro - A Pale view of Hills
De eerste Ishiguro, die ik daarmee compleet heb. Zelfde idee als in zijn meeste andere boeken, iemand die terugkijkt op een bepaalde periode haar eigen leven waarin dingen net wat anders leken te hebben gelopen als ze zich voorstelt. Niet zo goed uitgewerkt als in sommige latere boeken maar nog steeds erg fijn leesvoer. En nu is het minstens vier jaar wachten eer meneer nog eens een boek schrijft.

Arthur Japin - De zwarte met het Witte Hart
(Gekregen, en dus gelezen, in de Engelse vertaling; tien bonuspunten voor de inburgering.) Boeiend verhaal, zij het meer vanwege de half waargebeurde geschiedenis -- ik heb altijd een zwak voor het spruitjeskoninkrijk dat Nederland in de negentiende eeuw was -- dan vanwege het verhaal zelf.

Timothy Snyder - The Red Prince
Biografie van een Oostenrijkse (Habsburgse) prins die zich begin 20e eeuw tegen zijn vader, die zelfbedacht toekomstig koning van Polen was, afzette en zelfbedacht toekomstig koning van de Oekraine werd. In die hoedanigheid was hij vrijheidstrijder, filosemitisch socialist, smijter met geld, liefhebber van mooie mannen en vrouwen, antisemitisch fascist, anti-fascistisch spion en anti-communistisch spoin. Snyder kan buitengewoon goed schrijven en heeft bovendien een persoon uitgekozen wiens biografie niet alleen boeiend leesvoer is, maar zo ongeveer het verhaal van centraal Europa in de eerste helft van de 20e eeuw vertelt.

Marilynne Robinson - Home
Robinson is denk ik een van 's werelds beste schrijvers van het moment. De dialogen, of het gebrek daaraan, tussen de dominee-vader, de gefaalde dochter en de verloren zoon die, in het Amerika van de jaren '50, na twintig jaar weer thuiskomt zijn te echt om verzonnen te zijn.

Nu bezig in de eerste drie novelles van Amit Chaudhuri, verzameld in Three Novels. Er gebeurt helemaal niets -- Indiaas jongetje bezoekt zijn familie in Calcutta, gaat studeren in Oxford en wordt soms een beetje verlief -- maar Chaudjhuri kan dat niets in prachtige poetische zinnen (zij het dat die, soms, hoewel inderdaad iets toevoegend aan het verhaal, op een manier dat je als lezer, die graag in een keer lezen wilt weten wat er gebeurt, af en toe de draad kwijtraakt, nogal lang zijn, niet zelden meer dan tien regels overspannend en, vooral, erg veel komma's bevatten) beschrijven dat ik hier zonder problemen honderden pagina's van zou kunnen lezen.

Ryszard Kapuściński-Nog Een Dag
Burgeroorlog in Angola en Kapuscinski is vooral ooggetuige. Angola is een inferno. Eerst gaat de normale bevolking ervandoor en hebben milities vrij spel. Een wonder dat 'ie het er levend vanaf gebracht heeft, want Kapuscinski probeert het nieuws uit eerste hand te brengen en zoekt het front op. De stijl is kort, droog en vrij van literaire pretenties. De bespiegelingen over oorlogsjournalistiek deden me denken aan Joris Luyendijk's Het Zijn Net Mensen.

Is toch niet noodzakelijk om een vertaling slecht te vinden?

Inderdaad...je merkt het aan een overdaad aan rare anglicismen, of termen waar je het Zweeds in doorleest.

Ryszard Kapuściński - De Keizer
Ooggetuigenverslag van de langzame ondergang van Haile Selassie, van naasten aan het hof van De Keizer. Langdradige ooggetuigenverslagen vooral, al kun je dat ook als positief punt zien. Probleem is dat Kupuscinski de informatie uit tweede hand heeft, en niets anders doet dan die zo letterlijk mogelijk weergeven. Enige weerklank had het geheel veel scherper gemaakt en of ale informatie even betrouwbaar is, betwijfel ik.

Jeroen Smit - De Prooi

Allemaal randdebielen daar bij De Bank. Omdat de interne systemen waardeloos zijn, weten niemand waar hoeveel geld wordt verdient, maar iedereen heeft er zo zijn eigen ideeën over waarop gigantische reorganisaties worden gebaseerd. Die halverwege worden afgebroken, omdat besloten wordt dat het toch helemaal anders moet. Baas Rijkman Groenink is de ergste van allemaal en nog een ontzettende hork bovendien: zo iemand wiens gevoel voor humor het is om na een bespreking met een belangrijke aandeelhoudster van Aziatische afkomst op een stofzuiger te wijzen en te zeggen: "Zo, dan kunt u nu gaan schoonmaken."

Probleem van het boek is dat Jeroen Smit meer een onderzoeker dan een schrijver is. Dit had gevraagd om een schrijver uit de Amerikaanse journalistieke school, zo iemand als Tom Dickinson, die dat prachtig vileine portret van John McCain schreef. Smit is meer van het droog feitjes opsommen, waardoor hij er niet uithaalt wat erin had gezeten met een slechterik als Groenink in de hoofdrol.

Thomas Pynchon - Inherent Vice

"The experience of reading the novel is probably as close to getting stoned as reading a novel can be. It brings on fits of the giggles and paranoia jags, and badly messes with your short-term memory" Net opgepikt uit de recensie van London Review of Books.
Want ja, er is geen boek waarin zoveel wordt geblowd als in Inherent Vice en het wordt ook nog met de hilarisch grappen en grollen tot het eind volgehouden. Wat valt er verder over te zeggen? Soms vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn als Grote Schrijvers een genreboek zouden schrijven (DeLillo schijnt wel eens onder andere naam sportliteratuur te hebben geschreven) en hier is het resultaat: Pynchon doet een detective. Wel op zijn manier, de PI is een hippie in LA circa '69 maar verder zitten alle clichés er in (eigenlijk is het een soort hippie Chinatown). Helemaal genre is het natuurlijk nooit want daarvoor schrijft Pynchon te mooie zinnen. Amusant maar een lineaire Pynchon mist toch iets.

Tsjechov-Kinderverhalen
Goedkope pocketuitgave die me nog veel meer geld gaat kosten, want het ene na het andere geniale verhaal wisselt elkaar af.

Cees Nooteboom-Tumbas
Luxe uitgave met foto's van graven van dichters en denkers van over de hele wereld. Nooteboom schreef teksten en gedichten als eerbetoon bij de foto's. Soms zijn dat indrukken van de plek zelf, of de zoektocht ernaartoe die soms vergeefs blijkt te zijn. Een mooi boek en een mooie manier om onbekende en vergeten dichters te ontdekken. Prachtig stuk over Cortazar ook.

Kees Fens-Dat Oude Europa en De Weg Naar Het Schavot
Er wordt gelukkig veel werk van Kees Fens in boekvorm heruitgegeven. Een schrijver die essayist was en dat als geen ander kon. Essays over boeken, schrijvers, dichters, religie, eigenlijk van alles.

Keith Gessen - Al die droevige literaire mannen
Beetje navelstaarderig dertigerswerkje, over 3 mannen met literaire ambities. (Waaronder Keith zelf) Leukste is degene die onder het relatieproblemen verwerken en porno kijken een scriptie over de Mensjewieken probeert te pennen. (Maar volstrekt geen aanrader dit, ondanks een positieve recensie in Vrij Nederland, fwiw)

The Great Gatsby gelezen, heb je zo uit, dacht door de titel altijd dat 't een dik boek was. Sowieso totaal anders dan ik dacht (maar ik had ook echt geen idee meer, behalve iets met "een buurman" (had een oude kerel verwacht) en dan wat mysterie, met detective-noir-trekjes ofzo) maar dit is high-society!
1 ding begrijp ik niet: waarom heeft Tom Buchanan (een miljonair van de oude stempel) een relatie met de vrouw van zijn verfomfaaide garagehouder.

(om men's geheugen op te frissen, Tom Buchanan's vrouw is Daisy, die wordt begeerd door Gatsby)

'This Side of Paradise' is de enige Fitzgerald die je nodig hebt Ludo, lees dat boek!

eerst Paul Auster's Orakelnacht, maar komt goed.

en ook nog altijd Netherland van de (wat al te?) bejubelde O'Neill die dan ineens de grote beschouwer van de Nederlandse samenleving is. (op zich stoer voor die kerel natuurlijk, na jaren sappelen, Fitzgerald had zoiets ook wel gewild maar dronk zichzelf dood)

Oracle Night heb je vanavond nog uit, dus ik neem aan dat je morgen aan This Side of Paradise begint? :)

lol, ziet er toch best dik uit 250 pagina's ofzo, da's al meer dan Gatsby in elk geval.

Stemmen van de oude zee - Norman Lewis
Ooggetuigeverslag van een Brit die verzeild raakt in een ouderwets Spaans vissersdorpje dat langzaam omgetoverd wordt tot een vakantiebestemming waar Britten en Duitsers worden uitgeknepen. De uitgekiende zakenman die hiervoor verantwoordelijk is voert een loopgravenoorlog met de plaatselijke bevolking, die uiteindelijk natuurlijk het onderspit delven.

Een zakenlunch in Sintra - Gerrit Komrij
Verhalenbundel over de Portugese belevenissen van Komrij, die er een landhuis koopt en kampt met inburgeringsvraagstukken. Hij schrijft satirisch over de lokale bevolking en hun mores, maar ontkomt niet aan een kritische zelfanalyse aan het eind van het boek.

Paul Auster - Invisible
Toch maar de Engelse versie gekocht ipv de Nederlandse vertaling die volgens de NRC wat al te ambtelijk was.
De vorige Auster, 'Man In The Dark', heb ik in één keer uitgelezen, maar 'Invisible' is wat aan de lange kant. Het goede nieuws is dat het verhaal bijzonder sterk is, wat komt omdat er zo ongelofelijk veel open wordt gelaten dat de lezer zelf aannames moet gaan doen over wat er waar is en wat niet, zeker als verschillende bronnen elkaar gaan tegenspreken. Net als in 'The New York Trilogy' is er veel gegoochel met namen die veranderd worden en aantekeningenboekjes die worden doorgespeeld aan derden. Maar zoals gezegd is het wat te lang allemaal. Dat wreekt zich in het slotdeel, dat rechtstreeks verwijst naar Kafka's 'In The Penal Colony'. Net als in 'Man in the Dark' zijn er veel verwijzingen naar bestaande films en qua thematiek zijn er veel overeenkomsten met ouder werk van Auster (met name 'Moon Palace'). Uiteindelijk is de dichter, journalist en vertaler die Auster zelf eens was, degene die in de marge leeft en die (net zoals bij Kafka in 'Het Proces') het verliest van de arm der wet.

Fitzgerald - This Side Of Paradise
Lijkt eerst vele malen ingewikkelder (pagina na pagina notenapparaat) dan The Great Gatsby, maar is het niet (denk ik) Gatsby is zo 'dense', dit is uiteindelijk een bildungsroman, met de truc die ik ooit bij the Deer Hunter suggereerde. De oorlog (toch belangrijk) er helemaal uitknippen. (Hier afgedaan in een paar brieven) Eerst zit Amory op de universiteit (Princeton) lekker kak, beetje des nachts in auto's rondkarren, zuipen, etc. Na de oorlog is 't tijd voor de liefde (en dus crisis na crisis) Maf en aanstekelijk hoofdpersonage, een groot ego, met tal van theorien en plannen, maar aan 't end heb ie nog altijd niks. (Een alter ego van Fitzgerald natuurlijk) Zonder meer boeiend en ook gewoon 'leuk' om te lezen.

wel komisch trouwens dat Fitzgerald 3 van zijn personages (in 3 van zijn boeken) op 1 en dezelfde jeugdliefde baseerde. (http://en.wikipedia.org/wiki/Ginevra_King) (als Obama Nobelprijs Vrede kan krijgen, had die King dan wel Nobelprijs Literatuur mogen hebben, in zekere zin) ;)

PF Thomese roeptoetert vandaag wat in NRC. Old skool cultuurpessimisme: de wereld twittert zichzelf naar de achtergrond. Vreemd, obligaat stuk, waarin Thomese in 1 moeite door opbiecht al jaren over Travis Bickle-fantasieen te beschikken. Het onderwerp, overcommunicatie, is interessant en ongemakkelijk genoeg, maar waarom dan toch weer meteen die moralistische toon?

Dat deze reactie zijn stelling lijkt te illustreren vind ik dan wel weer aardig. 8)

typo: achtergrond=afgrond

PF Thomese roeptoetert vandaag...

Heb het net gelezen. Pompeus en inderdaad narcistisch. Dat punt over "de luisteraars" heb ik overigens wel wat mee, maar kom op de 19e eeuw is echt voorbij.

zeg wat is de beste Vonnegut roman?

(Tirza van Grunberg uit, was zeker niet zo overtuigd als de massaal juichende kritieken maar wel goedgeschreven enzo bladibla.. nu Malamud's The Fixer over een jood in het Oekraine van 1911, beschuldigd van rituele kindermoord, da's echte kost.)

http://webpub.allegheny.edu/employee/E/epallant/Books/images/slaughterhouse_five.jpg

ok. :)

Ik was het meest onder de indruk van
http://en.wikipedia.org/wiki/File:MotherNight%28Vonnegut%29.jpg

MotherNight waarvan het plaatje op één of andere manier niet doorkomt.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/5/5c/MotherNight%28Vonnegut%29.jpg/351px-MotherNight%28Vonnegut%29.jpg

De ken ik niet. Ik wacht op de second opinion van Ludo.

Wat Clismo zei, maar op sommige dagen misschien Cat's Cradle.

het ziet er allemaal wel horrorig uit zeg. :) ik zal 'ns kijken welke de bieb heden op de plank heeft staan.

Slaughterhouse Five is natuurlijk ook heel goed, maar ik vond Mother Night nog beter. Maar die is zo onbekend dat hij wat moeilijk te vinden is. Ze zijn trouwens wel allebei te downloaden voor ebook-lezers: http://www.truly-free.org/.

http://invisibleoranges.com/images/detail-anthonybozza-whyacdcmatters.gif

Ryszard Kapuscinski - Ebbenhout
Een ode aan (de verscheidenheid van) Afrika. Een verslag van Kapuscinski's vele reizen door Afrika, oorlogsverslaggeving (veel stukken geschreven ten tijde van vele onafhankelijkheidsoorlgen), historische achtergronden en indrukken van landen en volkeren, en de ethische dilemma's/spanningen/ongemakkelijkheden die daarbij horen als blanke westerling.

begonnen aan:
Malcom Lowry - Under the Volcano
Ulysses-liefhebbers zullen hier blij mee zijn, het is net James Joyce.

Susan Sontag - Waar de Nadruk ligt
Sontag werd zowaar aangehaald door John Zorn in zijn voorwoord bij de nieuwste Arcana-bundel met essays over muziek. 'Waar de nadruk ligt' is een verzamelbundel met essays over van alles en nog wat, maar de grootste gemene deler is toch 'kunst'. Sontag is bijzonder kritisch, wat e.e.a. niet licht verteerbaar maakt. Maar de belezenheid, onderwerpkeuzes en stijl maken het zeer de moeite waard (al is dit teveel een samenraapsel van onuitgegeven werk, vast niet de beste manier om kennis te maken met Sontag).

http://www.fantasticfiction.co.uk/images/x1/x6793.jpg

Fantastisch.

@OMC: dat zijn ook essays neem ik aan? ken je haar romans en hoe zijn die?

Die romans ken ik niet, ik had begrepen dat ze vrij pompeus zijn. Ze was in ster in essays.

Vonnegut - Slaughterhouse-5
Mother Night hadden ze natuurlijk/helaas niet in de bieb. Vonnegut rangschikte zijn boeken zelf zo trouwens:
* Player Piano: B
* The Sirens of Titan: A
* Mother Night: T
* Cat's Cradle: A-plus
* God Bless You, Mr. Rosewater: A
* Slaughterhouse-Five: C
* Welcome to the Monkey House: B-minus
* Happy Birthday, Wanda June: D
* Breakfast of Champions: C
* Slapstick: D
* Jailbird: A
* Palm Sunday: C

een T dus. zou dat nou een grap zijn of vond ie 'm zo dramatisch...

maar goed nu dus Slaughterhouse-5 gelezen. eigenlijk een echt middelbare school boek, in die zin dat het dun en eenvoudig te volgen is. Toch kan ik me niet herinneren dat het destijds werd besproken, jammer want het is wel een goed boek. (maar ja "So it goes" he)
het probleem van die gruwelijke Dresden-bombardementen is dat ze later gegijzeld zijn door Holocaust-ontkenners.

(frappant genoeg is het dodental wat Vonnegut aanhoudt research van David Irving, jawel de holocaustontkenner)

maar de geallieerden hebben die slachting natuurlijk altijd willen downscalen, tot op de dag van vandaag vermoedelijk.

Ik heb Mother Night ondertussen geprint thuis liggen. Honderdvijftien enkelzijdig bedrukte bladzijden.
Misschien moet ik toch eens zo'n ereader kopen, want zo'n pakket A4-papier nodigt niet echt uit tot lezen.

hehe ken je die reclame niet voor/van de bieb (maar ja die faalden nu hier ook met de Vonnegut collectie)

Grappig die ranking van Vonnegut zelf. Ik heb dit weekend het net uitgebrachte "Look at the birdie" gekocht, een verzameling ongepubliceerde korte verhalen. Blijkbaar vond hij die zelf niet goed genoeg. Ik hoop maar dat er nog meer van hem op de plank ligt.

Voor het een Vonnegut-forum wordt: heeft iemand hier De eenzaamheid van de priemgetallen gelezen? Het wordt me steeds aangeraden (vermoedelijk alleen omdat er priemgetallen in de titel zitten), maar het lijkt me om de een of andere reden een vreselijk boek. Wat jullie?

Ik las het toevallig vorige week. Het verhaal is wel aardig: sociaal uitgedaagde maar wiskundig briljante jongen en enigszins verknipt meisje en de speciale band die ze hebben. Leest vlot weg en de sfeerbeschrijvingen zijn herkenbaar. Het einde is echter drie keer niets. Zeker geen must-read.

(Ik ben ondertussen ook bezig in Oorlog en Vrede -- warmgemaakt voor 19e eeuwse Russische literatuur door de verzamelde proza van Poesjkin. En de nieuwe Coetzee, maar da's alweer een tijdje terug dat ik die las, is indrukwekkend en geniaal, maar ook gewoon erg grappig.)

mijn moeder (literatuurhater pur sang, open eindes brrr) vond Priemgetallen fantastisch. for what its worth.

Ik heb dat Vonnegut-lijstje in een Nederlandse vertaling en dan geeft hij cijfers van 1 tot 10. Hier krijgt Mother Night een 9. Ik zou trouwens Galapagos aanraden en The Sirens Of Titans als je van SF houdt.

Pieter Geyl - Ik die zo weinig in mijn verleden leef : autobiografie 1887-1940 / Pieter Geyl ; bezorgd en toegel. door Wim Berkelaar, Leen Dorsman, Pieter van Hees. - Amsterdam : Wereldbibliotheek, cop. 2009. - 483 p. : ill. ; 22 cm.

Pieter Geyl (geen grappen nu) is (was) een van de weinige Nederlandse historici met faam tot ver buiten de landsgrenzen. Dit egodocument leest als een trein: vooral zijn tijd als NRC correspondent in Londen staat vol met rake observaties over journalistiek, Engeland, en dat gekke polderlandje van ons. Op een merkwaardige manier psychologiseert Geyl ook erg meeslepend, niet op de huidige manier van totale openheid, maar meer aristocratisch. Arrogant, zeker, maar ook tegelijkertijd meedogenloos eerlijk over eigen tekortkomingen. Ik zou bijna zeggen: kostelijk leesvoer.

Geyl is ook overigens erg begaan met een anti organgistische geschiedschrijving (herschrijving van de Nederlandse geschiedenis): die cult rond die gekke Oranjefamilie probeerde ook hij al te ontmantelen.

Tevergeefs natuurlijk, maar het is wel dynamite om te lezen.

Bill Bryson, A short history of nearly everything
een bevriende beta drong me dit boek op met milde drang. ik kan hem niet dankbaar genoeg zijn, want what a joyful read!
in 574 pagina's schetst Bryson, met veel oog voor menselijk tekort en wetenschapshistorische ironie, vrijwel alles van net voor de big bang tot denkende mens. funky wetenschapsgeschiedenis, door een atheist geschreven met waarlijk literaire bravoure (terry pratchett eat your heart out!). niet zelden betrapte ik mezelf op ontroering, want als er al 1 rode draad door deze geschiedenis wordt aangebracht door Bryson, dan is het wel dit: het is van een gekmakende, niet te bevatten toevalligheid dat het goed ging, dat er zoiet fragiels als de mens kon onstaan temidden van alle ruimhartig aanwezige cosmic debris. Maar nergens trekt Bryon de god(heid)kaart, zoals, maar dit terzijde, de drie makers van What the bleep do we know uiteindelijk wel doen in de laatste hoofdstukken van hun (overigens vermakelijke) film, waarin ze 'god' ineens nogal dwingend vervangen door quantumfysica. alsof zelfverwezenlijking ergens in de DNA structuur staat gebeiteld.

on topic: typerende passage van Bryson:
"For random events to produce even a single protein would seem a stunning improbability - like a whirlwind spinning through a junkjard and leaving behind a fully assembled jumbo jet (..). Yet we are talking about several hundred thousand types of protein, perhaps a million, each unique and each, as far as we know, vital to the maintenance of a sound and happy you."

nu vraag ik me als alfa af wat de hardcore beta's die deze site frequenteren van Bryson denken.

Wat goed om te horen dat je zo enthousiast bent over A short history of nearly everything! Ik - als hardcore bèta - vind het een geweldig boek en dring het ook regelmatig aan vrienden op. Bryson doet zijn werk uitstekend en wat kan hij inderdaad schrijven. Ik heb inmiddels bijna alles van hem gelezen. Ik zou willen dat in Nederland eens een extreem geestige alfa zo'n boek maakte.

Een deel van mijn collega's vindt trouwens dat A short history veel te oppervlakkig is, allerlei storende fouten bevat en dat die Bryson steeds te kort door de bocht gaat. Maar dat zijn chagerijnen.