Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

is stilte en concentratie nu echt zo afschuwelijk om na te willen streven?

Wel als de groep die daar op staat het laat betalen door iedereen anders.

Of de Berlijnse yellow room van Deutsches Grammophon.

Die noemt hij expliciet in het boek als een voorbeeld van hoe het volgens hem wel zou moeten.

als die echt aan de macht komt is het afgelopen met alle vormen van subsidie voor kunst

Enfin. Boeken.

Leo Tolstoy - The Death of Ivan Ilych
Wilde al een tijdje iets van de de man lezen en deze novelle leek me mooi om in te beginnen. Verhaal blijkt verrassend actueel: over een carrièrejager die plots merkt snel dood te gaan en vervolgens vol zelfmeelij over de zin van het leven begint te mijmeren. Toch ook maar eens Anna Karenina en Oorlog en Vrede lezen, al blijven de 1000 pagina's me afschrikken.

Kazuo Ishiguro - Nocturnes
Ishiguro's favoriete onderwerp -- mensen die de op subtiele het hoe en wat in hun leven een beetje kwijt raken -- blijkt ook als vijf kortere verhalen overeind te blijven, maar aan het einde bleef er wel een wat onvoldaan gevoel over; subtiliteit is denk ik ook meer geschikt voor 200 dan voor 40 pagina's. Het thema van het boek is trouwens muziek, al is dat soms slechts erg op de achtergrond aanwezig. Maar Malvern Hills had zo op de Subs kunnen staan.

J.M.G. Le Clezio - Wandering Star
Toch maar eens wat van de meest recente Nobelman gelezen, zeker toen ik ontdekte dat hij behalve zwaar experimentele boeken ook gewoon verhalen heeft geschreven. Zoals die, over een Frans Joods meisje dat na de oorlog met haar moeder richting Israel vertrekt, alwaar de focus van het verhaal verschuift richting een Palestijns meisje dat door de oorlog daar in een vluchtelingenkamp terecht komt. Heftig verhaal dat op weinig vrolijke wijze de complexheid van het probleem illustreert en ondertussen de schuld bij de Europese mogendheden legt. Op kleine schaal heeft het gelukkig wel optimistische trekjes, maar het einde is minder groots dan verwacht (en wellicht gehoopt).

Verder veel naar podcasts geluisterd, onder meer een erg goed boekenprogramma op ABC, de Australische nationale radio. Speciaal voor EvR licht ik er even een lang interview met Cees Nooteboom uit, wat zeker de moeite van het beluisteren waard is. (Maar het viel me wel op hoe Nederlands meest kosmopolitische schrijver nog steeds zo ontzettend Nederlands overkomt.)

@Omar,

Welke uitgave(n) van Op Zoek naar de Verloren Tijd lees je? Ik heb deze cassette vorig jaar tweedehands kunnen vinden. Ziet er prachtig uit en is goed verzorgd, maar al een hele tijd niet leverbaar. Of heb je de luxe laatste uitgaven (harde kaft) van alle zeven los gekocht?

Ik ben ook eindelijk begonnen, zit nog in De Kant van Swann. Zoals ik al hoopte en dacht is het een spekkie naar mijn bekkie :) Het is dromerig, heerlijk langzaam en fantasierijk. Mijn fascinatie voor herinneringen, de werking en het falen ervan, wordt goed gevoed. Proust verleidt me en ik ben weerloos.

@Martijn
thanks! ik ben erg benieuwd naar 'Nocturnes'. 'De Troostelozen' is een boek dat ik niet heb uitgelezen, ik had het idee dat ik meer wist dan de hoofdpersoon zelf over wat er gebeurde.

gelezen dit weekend: 'Ontmoetingen met Borges, een uitgave van De Bezige Bij met een aantal essays en interviews van Nederlandse schrijvers over Borges. Bijdragen zijn zeer wisselend (een paar zelfs totaal onleesbaar), maar twee zeer mooie bijdragen van Kees Fens en uiteraard Nooteboom. Wat dan weer frustrerend is, is dat er geen bronvermelding is en de stukken niet gedateerd zijn. Ook is het boek niet volledig wat betreft nederlandse artikelen over Borges, zo schreef Fens nog een essay over Borges dat er eigenlijk ook in had gemoeten (het is opgenomen in één van zijn eigen boeken). Conclusie: gewoon Borges zelf lezen.

Ik heb deze cassette vorig jaar tweedehands kunnen vinden.

Mazzelaar! :) Die lees ik dus, maar ik haal ze altijd bij de bieb.

Zeker. Via bol.com tweedehands gevonden voor 50 euro, en dat is een koopje voor deze box. De vorige eigenaar lijkt een driftig 'onderstreper' van voor hem betekenisvolle tekst, maar dat onderstrepen stopt al na een paar pagina's :) De rest is ongelezen.

De Troostelozen' is een boek dat ik niet heb uitgelezen, ik had het idee dat ik meer wist dan de hoofdpersoon zelf over wat er gebeurde.

mee eens, maar mijn bezwaar is dat het dan om de vorm gaat ipv de inhoud. En het is me een pil! Zie ook 'Memento'.

Italo Calvino - De Onzichtbare Steden. Ben ik ook al jaren van plan om te lezen. Als op een winternacht een reiziger en Le cosmicomiche zijn twee van mijn favoriete boeken ooit, hier weet ik het nog niet mee. Heel compact geschreven, je moet je hoofd er echt bij houden want ik vermoed dat Calvino allemaal (post)structuralistisch en semiotische theorie zit uit te leggen aan de hand van reisverhalen van Marco Polo.

hier moet je inderdaad je hoofd heel erg bijhouden, maar het loont de moeite, het is prachtig mooi. Of het een theorie is die Calvino uitwerkt betwijfel ik, het heeft alles met het woord 'onzichtbaar' te maken. Je ziet wat je wilt zien, jij als lezer, Marco Polo of de koning aan wie het boek verteld wordt. Het zijn de perspectiefwisselingen die 't 'm doen.

Ja, ja, na een strikt dieet van Kronenbourg, worst, pain au chocolate, etc weer terug om te melden dat er weer een boek is uitgelezen in de reeks lees-de-lastige-klassiekers-op-vakantie:

Herman Melville - Moby Dick. Omdat ik een snob ben in het Engels en ik stond na alle klaagzangen en waarschuwingen vooraf verbaasd dat het erg leesbaar is. Okay, ongeveer de helft is maar plot en de andere allemaal uitwijdingen over de walvisvaart, de anatomie van de potvis maar dat vond ik als nerd ook interessant. Ontzettend Mannen Boek. Begin bewandelt als een dunne lijn tussen mannenvriendschap en homoerotiek, het is bloederig, het gaat om obsessies, grote gebaren, het ruige leven, etc. Moet eens checken of er een film van is gemaakt (ongetwijfeld) want de driedaagse jacht op het einde is een epos dat vraagt om Sergio Leone in zijn toptijd, man oh man, het moment dat de witte walvis onder de sloep van Kapitein Ahab met gesperde bek opdoemt is onovertroffen. Daarvoor heeft dan een ontroerend moment plaatsgevonden waar Ahab (die als een proto-hippie heel cool "man" gebruikt als hij dingen wil benadrukken) zijn sceptische onderknuppel Starbuck een laatste hand geeft. En dan heb ik het nog niet eens over Ahabs obsessie, zijn geflirt met Lucifer, de brandende harpoen. Kortom, een ware klassieker.

Moet eens checken of er een film van is gemaakt (ongetwijfeld) want de driedaagse jacht op het einde is een epos dat vraagt om Sergio Leone in zijn toptijd

http://roberthood.net/blog/wp-content/uploads/2008/09/moby_dick.jpg

Nah, John Huston nog wel met Orson Welles. Dat van Gregory Peck als Ahab kan ik me nu opeens vreemd genoeg herinneren. Krijg nou wat "Screenplay by Ray Bradbury". :)

Nah, John Huston nog wel met Orson Welles.

Echte mannen casting in een echt mannenboek. Wat ik me dan afvraag is over een niet een lekker trippy verfilming is van Edgar Allan Poe's walvisjacht-op-LSD verhaal Arthur Gordon Pym.

Robert Heinlein - Time Enough For Love
Eindelijk eens een boek van Heinlein gelezen. Heb ik altijd tegen aan gehikt, maar ja tot ver in de jaren zeventig werd hij beschouwd als een van de grootmeesters van SF dus toch maar eens proberen. Problematisch boek dit. Kort samengevat gaat het over een man die door een combinatie van (eerst) genetica en later medische technologie 4000 jaar leeft maar het leven zat is. Hij wordt door een nazaat overgehaald om zijn levensverhaal te vertellen in een soort 1001 Nachtachtige deal. Zitten best wel leuke verhalen tussen waar Heinlein vaak kan opscheppen over zijn kennis wat betreft allerlei praktische zaken. Probleem 1: Heinlein (via zijn personage) is een pedant, probleem 2: hij was al een te grote schrijver zodat geen redacteur meer durfde te zeggen: "Rob, je moet minstens 150 pagina's doorstrepen, want alles in eerste persoon vertellen is ontzettend saaaaaaaai." En toch, zijn libertaire ideeën over seksualiteit zijn fascinerend, moest ook erg lachen dat de hoofdpersoon op het laatst gaat tijdreizen naar de tijd uit zijn jeugd en met zijn moeder naar bed gaat (terwijl hij zichzelf als kind een onuitstaanbare kwal vindt)...bijna eindigt het boek ook mooi tragisch, maar dat weet Heinlein toch nog snel in een laatste bladzijde te voorkomen. Rare, onhandige schrijver, maar moet over een tijd toch eens Stranger In A Strange Land proberen, al zal ik nooit fan worden.

Italo Calvino-Marcovaldo
Serie verhalen over een tragi-komische man vol goede bedoelingen die altijd verkeerd weer uitpakken. Hij gaat paddestoelen zoeken, vissen, naar de supermarkt, gaat een kat achterna en speelt voor kerstman. Het mooist zijn de scherpe commentaren van zijn kinderen op zijn gedrag. Maar levert Calvino nou wel of geen commentaar op de consumptiemaatschappij als er een bak boodschappen linea recta in een container wordt gekieperd? Of wanneer een kind meer dan 300 kerstcadeaus aan gort slaat met een hamer? Het wordt niet echt duidelijk, weant het wordt allemaal heel subtiel gebracht.

Joe Haldeman - The Accidental Time Machine
zit ook nog steeds in Anna Karenina maar moet eigenlijk 't tempo wat op te voeren, met een paar bladzijdes per dag begint 't wat saai te worden. Nog 400 pagina's te gaan.
Ondertussen dan maar 'ns een sci-fi'tje gelezen. Redelijk interessant. Een jongen vindt per ongeluk een tijdmachine uit, 't ding kan alleen vooruit, eerst 3 seconden, dan 3 uur, 3 maanden (etc.) Terug gaat niet. Leukste gedeelte is als de jongen vanuit 2050 (waar 't boek oorspronkelijk speelt) in 21nogwat ofzo belandt, als de mensheid een major drawback heeft gehad en helemaal into God is. Daar pikt ie ook 'n meissie op. Later krijgt 't boek een beetje hetzelfde probleem als A.I (die film van Spielberg) hoe verder ze komen hoe oninteressanter 't mijns inziens wordt, de mensheid vervangen door alien-achtige alwetende life-forms. (Even daarvoor wel nog die Wall-E-achtige luxe-wereld waarin de mensheid geen zorgen meer heeft, maar ook niets meer weet, omdat de computers ze zover voorbij zijn dat 't helemaal geen zin meer heeft. Voor zoiets werd laatst nog gewaarschuwd in de Volkskrant. (er zal niks aan te doen zijn denk ik)

http://www.sfbrp.com/archives/60

deze podcast van een sci-fiction fan slash juggler op een cruiseship babbelt een half uur (wat is internet toch prachtig, radio'tje spelen voor iedereen within reach) hij heeft ongeveer dezelfde mening (eerste 80 pagina's heel goed, daarna de sprong naar de theocratie, wordt 't minder, en met iedere sprong gaat 't downhill)

Is er al iemand verslingerd aan de millennium trilogie? Twee delen inmiddels gelezen. Fijne pulp met meerdere verhaallijnen en idd krijg je een wat verknipt beeld van die keurige en voorbeeldige Zweedse samenleving.

Ha, dat las iedereen op de camping (incl. vrouwlief, thrillert-expert, die het goed vond maar slecht vertaald.)

Spreekt/leest ze Zweeds dan?

Is toch niet noodzakelijk om een vertaling slecht te vinden?

Tenzij natuurlijk het origineel slecht geschreven is en de vertaling eigenlijk wel weer goed … dan. :)

lees-de-lastige-klassiekers-op-vakantie

Heh. Ik heb net Madame Bovary gekocht om diezelfde reden (en vervolgens wel onderop de vrij grote stapel gelegd). Want wil het ooit nog eens lezen. En zoveel dunner dan Anna Karenina en Oorlog en Vrede, die ik ook nog wel eens wil lezen, maar 900 of meer pagina's he. In Ulysses moet ik ook nog eens verder komen dan die wenteltrapscene met dat scheerschuim. En pas wel Pushkin's korte verhaal Schoppenvrouw gelezen, wat inderdaad erg boeiend was, maar dat negentiende eeuwse proza wordt denk ik, hoe mooi ook, na honderden pagina's erg vermoeiend.

Dat boek van Wijnberg voor m'n verjaardag gekregen en half uitgelezen. Fijn dat zo iemand een krantencolumn heeft, want hij schrijft prettig en weet, inderdaad, de vinger vaak op de juiste, zere plek te leggen. Maar als het om dingen gaat die niet in zijn eigen liberale vrijheid-van-meningsuiting-voor-alles straatje passen, dan snijdt hij jammergenoeg zelf de bocht veel te scherp af.

Kazuo Ishiguro - A Pale view of Hills
De eerste Ishiguro, die ik daarmee compleet heb. Zelfde idee als in zijn meeste andere boeken, iemand die terugkijkt op een bepaalde periode haar eigen leven waarin dingen net wat anders leken te hebben gelopen als ze zich voorstelt. Niet zo goed uitgewerkt als in sommige latere boeken maar nog steeds erg fijn leesvoer. En nu is het minstens vier jaar wachten eer meneer nog eens een boek schrijft.

Arthur Japin - De zwarte met het Witte Hart
(Gekregen, en dus gelezen, in de Engelse vertaling; tien bonuspunten voor de inburgering.) Boeiend verhaal, zij het meer vanwege de half waargebeurde geschiedenis -- ik heb altijd een zwak voor het spruitjeskoninkrijk dat Nederland in de negentiende eeuw was -- dan vanwege het verhaal zelf.

Timothy Snyder - The Red Prince
Biografie van een Oostenrijkse (Habsburgse) prins die zich begin 20e eeuw tegen zijn vader, die zelfbedacht toekomstig koning van Polen was, afzette en zelfbedacht toekomstig koning van de Oekraine werd. In die hoedanigheid was hij vrijheidstrijder, filosemitisch socialist, smijter met geld, liefhebber van mooie mannen en vrouwen, antisemitisch fascist, anti-fascistisch spion en anti-communistisch spoin. Snyder kan buitengewoon goed schrijven en heeft bovendien een persoon uitgekozen wiens biografie niet alleen boeiend leesvoer is, maar zo ongeveer het verhaal van centraal Europa in de eerste helft van de 20e eeuw vertelt.

Marilynne Robinson - Home
Robinson is denk ik een van 's werelds beste schrijvers van het moment. De dialogen, of het gebrek daaraan, tussen de dominee-vader, de gefaalde dochter en de verloren zoon die, in het Amerika van de jaren '50, na twintig jaar weer thuiskomt zijn te echt om verzonnen te zijn.

Nu bezig in de eerste drie novelles van Amit Chaudhuri, verzameld in Three Novels. Er gebeurt helemaal niets -- Indiaas jongetje bezoekt zijn familie in Calcutta, gaat studeren in Oxford en wordt soms een beetje verlief -- maar Chaudjhuri kan dat niets in prachtige poetische zinnen (zij het dat die, soms, hoewel inderdaad iets toevoegend aan het verhaal, op een manier dat je als lezer, die graag in een keer lezen wilt weten wat er gebeurt, af en toe de draad kwijtraakt, nogal lang zijn, niet zelden meer dan tien regels overspannend en, vooral, erg veel komma's bevatten) beschrijven dat ik hier zonder problemen honderden pagina's van zou kunnen lezen.

Ryszard Kapuściński-Nog Een Dag
Burgeroorlog in Angola en Kapuscinski is vooral ooggetuige. Angola is een inferno. Eerst gaat de normale bevolking ervandoor en hebben milities vrij spel. Een wonder dat 'ie het er levend vanaf gebracht heeft, want Kapuscinski probeert het nieuws uit eerste hand te brengen en zoekt het front op. De stijl is kort, droog en vrij van literaire pretenties. De bespiegelingen over oorlogsjournalistiek deden me denken aan Joris Luyendijk's Het Zijn Net Mensen.

Is toch niet noodzakelijk om een vertaling slecht te vinden?

Inderdaad...je merkt het aan een overdaad aan rare anglicismen, of termen waar je het Zweeds in doorleest.

Ryszard Kapuściński - De Keizer
Ooggetuigenverslag van de langzame ondergang van Haile Selassie, van naasten aan het hof van De Keizer. Langdradige ooggetuigenverslagen vooral, al kun je dat ook als positief punt zien. Probleem is dat Kupuscinski de informatie uit tweede hand heeft, en niets anders doet dan die zo letterlijk mogelijk weergeven. Enige weerklank had het geheel veel scherper gemaakt en of ale informatie even betrouwbaar is, betwijfel ik.

Jeroen Smit - De Prooi

Allemaal randdebielen daar bij De Bank. Omdat de interne systemen waardeloos zijn, weten niemand waar hoeveel geld wordt verdient, maar iedereen heeft er zo zijn eigen ideeën over waarop gigantische reorganisaties worden gebaseerd. Die halverwege worden afgebroken, omdat besloten wordt dat het toch helemaal anders moet. Baas Rijkman Groenink is de ergste van allemaal en nog een ontzettende hork bovendien: zo iemand wiens gevoel voor humor het is om na een bespreking met een belangrijke aandeelhoudster van Aziatische afkomst op een stofzuiger te wijzen en te zeggen: "Zo, dan kunt u nu gaan schoonmaken."

Probleem van het boek is dat Jeroen Smit meer een onderzoeker dan een schrijver is. Dit had gevraagd om een schrijver uit de Amerikaanse journalistieke school, zo iemand als Tom Dickinson, die dat prachtig vileine portret van John McCain schreef. Smit is meer van het droog feitjes opsommen, waardoor hij er niet uithaalt wat erin had gezeten met een slechterik als Groenink in de hoofdrol.

Thomas Pynchon - Inherent Vice

"The experience of reading the novel is probably as close to getting stoned as reading a novel can be. It brings on fits of the giggles and paranoia jags, and badly messes with your short-term memory" Net opgepikt uit de recensie van London Review of Books.
Want ja, er is geen boek waarin zoveel wordt geblowd als in Inherent Vice en het wordt ook nog met de hilarisch grappen en grollen tot het eind volgehouden. Wat valt er verder over te zeggen? Soms vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn als Grote Schrijvers een genreboek zouden schrijven (DeLillo schijnt wel eens onder andere naam sportliteratuur te hebben geschreven) en hier is het resultaat: Pynchon doet een detective. Wel op zijn manier, de PI is een hippie in LA circa '69 maar verder zitten alle clichés er in (eigenlijk is het een soort hippie Chinatown). Helemaal genre is het natuurlijk nooit want daarvoor schrijft Pynchon te mooie zinnen. Amusant maar een lineaire Pynchon mist toch iets.

Tsjechov-Kinderverhalen
Goedkope pocketuitgave die me nog veel meer geld gaat kosten, want het ene na het andere geniale verhaal wisselt elkaar af.

Cees Nooteboom-Tumbas
Luxe uitgave met foto's van graven van dichters en denkers van over de hele wereld. Nooteboom schreef teksten en gedichten als eerbetoon bij de foto's. Soms zijn dat indrukken van de plek zelf, of de zoektocht ernaartoe die soms vergeefs blijkt te zijn. Een mooi boek en een mooie manier om onbekende en vergeten dichters te ontdekken. Prachtig stuk over Cortazar ook.

Kees Fens-Dat Oude Europa en De Weg Naar Het Schavot
Er wordt gelukkig veel werk van Kees Fens in boekvorm heruitgegeven. Een schrijver die essayist was en dat als geen ander kon. Essays over boeken, schrijvers, dichters, religie, eigenlijk van alles.

Keith Gessen - Al die droevige literaire mannen
Beetje navelstaarderig dertigerswerkje, over 3 mannen met literaire ambities. (Waaronder Keith zelf) Leukste is degene die onder het relatieproblemen verwerken en porno kijken een scriptie over de Mensjewieken probeert te pennen. (Maar volstrekt geen aanrader dit, ondanks een positieve recensie in Vrij Nederland, fwiw)

The Great Gatsby gelezen, heb je zo uit, dacht door de titel altijd dat 't een dik boek was. Sowieso totaal anders dan ik dacht (maar ik had ook echt geen idee meer, behalve iets met "een buurman" (had een oude kerel verwacht) en dan wat mysterie, met detective-noir-trekjes ofzo) maar dit is high-society!
1 ding begrijp ik niet: waarom heeft Tom Buchanan (een miljonair van de oude stempel) een relatie met de vrouw van zijn verfomfaaide garagehouder.

(om men's geheugen op te frissen, Tom Buchanan's vrouw is Daisy, die wordt begeerd door Gatsby)

'This Side of Paradise' is de enige Fitzgerald die je nodig hebt Ludo, lees dat boek!

eerst Paul Auster's Orakelnacht, maar komt goed.

en ook nog altijd Netherland van de (wat al te?) bejubelde O'Neill die dan ineens de grote beschouwer van de Nederlandse samenleving is. (op zich stoer voor die kerel natuurlijk, na jaren sappelen, Fitzgerald had zoiets ook wel gewild maar dronk zichzelf dood)

Oracle Night heb je vanavond nog uit, dus ik neem aan dat je morgen aan This Side of Paradise begint? :)

lol, ziet er toch best dik uit 250 pagina's ofzo, da's al meer dan Gatsby in elk geval.

Stemmen van de oude zee - Norman Lewis
Ooggetuigeverslag van een Brit die verzeild raakt in een ouderwets Spaans vissersdorpje dat langzaam omgetoverd wordt tot een vakantiebestemming waar Britten en Duitsers worden uitgeknepen. De uitgekiende zakenman die hiervoor verantwoordelijk is voert een loopgravenoorlog met de plaatselijke bevolking, die uiteindelijk natuurlijk het onderspit delven.

Een zakenlunch in Sintra - Gerrit Komrij
Verhalenbundel over de Portugese belevenissen van Komrij, die er een landhuis koopt en kampt met inburgeringsvraagstukken. Hij schrijft satirisch over de lokale bevolking en hun mores, maar ontkomt niet aan een kritische zelfanalyse aan het eind van het boek.

Paul Auster - Invisible
Toch maar de Engelse versie gekocht ipv de Nederlandse vertaling die volgens de NRC wat al te ambtelijk was.
De vorige Auster, 'Man In The Dark', heb ik in één keer uitgelezen, maar 'Invisible' is wat aan de lange kant. Het goede nieuws is dat het verhaal bijzonder sterk is, wat komt omdat er zo ongelofelijk veel open wordt gelaten dat de lezer zelf aannames moet gaan doen over wat er waar is en wat niet, zeker als verschillende bronnen elkaar gaan tegenspreken. Net als in 'The New York Trilogy' is er veel gegoochel met namen die veranderd worden en aantekeningenboekjes die worden doorgespeeld aan derden. Maar zoals gezegd is het wat te lang allemaal. Dat wreekt zich in het slotdeel, dat rechtstreeks verwijst naar Kafka's 'In The Penal Colony'. Net als in 'Man in the Dark' zijn er veel verwijzingen naar bestaande films en qua thematiek zijn er veel overeenkomsten met ouder werk van Auster (met name 'Moon Palace'). Uiteindelijk is de dichter, journalist en vertaler die Auster zelf eens was, degene die in de marge leeft en die (net zoals bij Kafka in 'Het Proces') het verliest van de arm der wet.

Fitzgerald - This Side Of Paradise
Lijkt eerst vele malen ingewikkelder (pagina na pagina notenapparaat) dan The Great Gatsby, maar is het niet (denk ik) Gatsby is zo 'dense', dit is uiteindelijk een bildungsroman, met de truc die ik ooit bij the Deer Hunter suggereerde. De oorlog (toch belangrijk) er helemaal uitknippen. (Hier afgedaan in een paar brieven) Eerst zit Amory op de universiteit (Princeton) lekker kak, beetje des nachts in auto's rondkarren, zuipen, etc. Na de oorlog is 't tijd voor de liefde (en dus crisis na crisis) Maf en aanstekelijk hoofdpersonage, een groot ego, met tal van theorien en plannen, maar aan 't end heb ie nog altijd niks. (Een alter ego van Fitzgerald natuurlijk) Zonder meer boeiend en ook gewoon 'leuk' om te lezen.

wel komisch trouwens dat Fitzgerald 3 van zijn personages (in 3 van zijn boeken) op 1 en dezelfde jeugdliefde baseerde. (http://en.wikipedia.org/wiki/Ginevra_King) (als Obama Nobelprijs Vrede kan krijgen, had die King dan wel Nobelprijs Literatuur mogen hebben, in zekere zin) ;)

PF Thomese roeptoetert vandaag wat in NRC. Old skool cultuurpessimisme: de wereld twittert zichzelf naar de achtergrond. Vreemd, obligaat stuk, waarin Thomese in 1 moeite door opbiecht al jaren over Travis Bickle-fantasieen te beschikken. Het onderwerp, overcommunicatie, is interessant en ongemakkelijk genoeg, maar waarom dan toch weer meteen die moralistische toon?

Dat deze reactie zijn stelling lijkt te illustreren vind ik dan wel weer aardig. 8)

typo: achtergrond=afgrond

PF Thomese roeptoetert vandaag...

Heb het net gelezen. Pompeus en inderdaad narcistisch. Dat punt over "de luisteraars" heb ik overigens wel wat mee, maar kom op de 19e eeuw is echt voorbij.

zeg wat is de beste Vonnegut roman?

(Tirza van Grunberg uit, was zeker niet zo overtuigd als de massaal juichende kritieken maar wel goedgeschreven enzo bladibla.. nu Malamud's The Fixer over een jood in het Oekraine van 1911, beschuldigd van rituele kindermoord, da's echte kost.)

http://webpub.allegheny.edu/employee/E/epallant/Books/images/slaughterhouse_five.jpg

ok. :)

Ik was het meest onder de indruk van
http://en.wikipedia.org/wiki/File:MotherNight%28Vonnegut%29.jpg

MotherNight waarvan het plaatje op één of andere manier niet doorkomt.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/5/5c/MotherNight%28Vonnegut%29.jpg/351px-MotherNight%28Vonnegut%29.jpg

De ken ik niet. Ik wacht op de second opinion van Ludo.

Wat Clismo zei, maar op sommige dagen misschien Cat's Cradle.