Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Junot Diaz - Los Boys / Het korte maar wonderbare leven van Oscar Wao
Los Boys is een verzameling verhalen die naadloos in elkaar overlopen. De thema's zijn hetzelfde: Domicaanse dropouts in New York die zich geen raad weten met heden, verleden en toekomst. Deze thema's worden in de langere opvolger verweven tot een familiekroniek a la Marquez, die overal bejubeld is. De stijl is vrij schreeuwerig (net als Catch 22 van Joseph Heller), maar het leest als een trein. Het knappe is dat Diaz erin slaagt het lot van een hele samenleving weet te verwoorden en een plaats in de geschiedenis geeft. Het enige nadeel is dat de ellenlange voetnoten het verhaal onderbreken, maar het geeft wel diepte aan het geheel.

Steven Adolf - Spanje achter de schermen
Tien losse hoofdstukken die beginnen met een lokaal feest in Spanje, van waaruit de hele samenleving wordt blootgelegd. Veel prikkelende verhalen en scherpe analyses van deze journalist die o.a. voor het NRC schrijft. Had hij 'In Europa' maar geschreven, en niet Geert Mak. Het boek is nog beter dan dat van Guardian-correspondent Giles Tremlett.

Roberto Bolaño - By Night in Chile
Gruwelverhaal van een priester die Marx mag onderwijzen aan Pinochet. Maar dat is niet het enige wat hem dwarszit.

Roel Bentz van den Berg - Engelen in Regenjas
Verzameling essays die alle kanten lijken te waaien maar wel degelijk een strak opgezette structuur hebben, en een punt maken. Van den Berg is veel persoonlijker gaan schrijven en kijkt verder dan alleen de muziek. Het prettige aan Van den Berg is dat het geen betweter is die zijn gelijk wil halen, maar heel goed om zich heen kijkt en zich laat verbazen om wat om hem heen gebeurt. En het ook nog heel goed kan verwoorden ook.

Herman Koch - Het Diner
Wat betreft het plot is het allemaal te Spielberg: vakwerk, maar je ziet de radertjes te veel draaien. Maar waarin Koch natuurlijk onovertroffen is in het portretteren van de Homo Klootzakus. Zie ook de man van de dierenwinkel, Kerstens en het meest abjecte typetje op de Nederlandse tv ooit: meneer Jos. Wat dat betreft is Koch in Het Diner geweldig op dreef. Het is heerlijke gruwelen als één van de hoofdpersonen - de een is nog verachtelijker dan de ander - er weer achteloos een horroruitspraak uitgooit als "De kunst van het barbecueën is een goed vuur. De rest is peanuts."

Paul Krugman - De Crisiseconomie
Deze Nobelprijswinnende econoom is eigenlijk ook een heel vervelend mannetje. Hij weet het altijd beter en is niet bereid tot enig compromis. Als hij dan gelijk krijgt - en dat is vaak zo - dan schrijft hij net te parmantig "Zoals ik drie jaar geleden al voorspelde..." Heeft hij ongelijk dan is het altijd "Waarom het zo gegaan is, is nog steeds niemand helemaal duidelijk." Maar deze geüpdate versie van een boek dat oorspronkelijk over de economische crises in Argentinië, Japen en de Aziatische tijgers is wel ontzettend verhelderend. Krugman legt het helder uit, maar wel op een hoog niveau; ik weet nu eindelijk wat een hedgefonds precies doet.

Rob Wijnberg - Nietzsche & Kant lezen samen de krant
Wijnberg is dan vaak net iets te oppervlakkig. Je merkt toch dat het oorspronkelijk krantenstukjes zijn geweest. Toch ook een aantal verrassende inzichten. Ik was vooral blij dat eindelijk iemand uitlegt waarom Wilders wél een racist is, ook al is religie een keuze. Ik had al jaren het gevoel dat er een rare kronkel in Wilders' logica zat, maar ik kon mijn vinger er niet opleggen.

alex ross - de rest is lawaai
een goed geschreven gids over de klassieke componisten van de 20e eeuw, geplaatst in context van cultuur en tijdperk, en met veel aandacht voor de persoonlijke eigenschappen van de beschreven mensen. en zo kom ik erachter dat veel componisten net zulke narcistische egotrippende ijdeltuiten waren als de hedendaagse popsterren. ga je er toch ander naar kijken, merk ik.
in ieder geval, heb ik nog lang niet uit (zit net bij schönberg en zijn 12-toons muziek), maar het nodigt erg uit tot luisteren en ontdekken. zo had ik nog nooit le sacre du printemps van stravinsky gehoord; nu wel, en erg mooi, hoewel het maar moeilijk is voor ste stellen hoe bizar het in de oren van het publiek van toen moet zijn binnen gekomen; naar huidige avantgardemaatstaven is het behoorlijk toegankelijk en conventioneel. grootste ontdekking tot nu toe moet wel jean(janne) sibelius zijn, de finse componist die zijn 8e symfonie nooit af heeft gekregen aangezien hij merkte dat hij niets meer te zeggen had wat hij nog niet had gezegd. zijn 4e symfonie is waanzinnig mooi, en verbindt bijna romantische passages aan zware dreiging en sombere melancholie. als iemand een kenner van sibelius is: welke box moet ik nemen? er zijn veel 4 en 5 cd boxen in omloop met zijn 7 symfonieën (voor weinig geld, alles tussen de 20 en 30 euro), maar welke uitvoering (orkest en dirigent) is echt de moeite waard?

Simon Rattle is goed [op EMI met Bournemouth Symphony Orchestra meen ik]. Wel opnames uit de jaren tachtig. Inderdaad erg mooie muziek :)

Ik was vooral blij dat eindelijk iemand uitlegt waarom Wilders wél een racist is, ook al is religie een keuze.

Technisch gezien zou ik de term inderdaad niet geschikt vinden, maar zoals hij de moslims over een kam te scheren (al zegt ie van niet) is het wat mij betreft net zo dom als zeggen dat alle negers goed kunnen dansen. Ik zat laatst z'n site eens te bekijken, ik was wel benieuwd hoe hij de dubbele paspoorten een halt toe gaat roepen. De enige manier dat je als Nederland eenzijdig zulks kunt bewerkstelligen is die mensen het Nederlandse paspoort afnemen volgens mij. Of die Mocro's het land uit natuurlijk. Zeker met die bereidheid tot overleg die PVV zo kenmerkt.

"De enige manier waarop je..."

Die Simon Rattle box is met The City Of Birmingham Orchestra. Ik kwam op kwadratuur.be nog een mooie bespreking tegen van een box met de complete symphonies van Sibelius door de Helsinki Symphony Orchestra olv Leif Segerstam van een paar jaar geleden. Ik heb die opnames nog niet gehoord maar ik heb nog nooit een miskoop gedaan nav een bespreking op voornoemde site en de opname kwaliteit zal wel een stuk beter zijn dan die Rattle box.

@Bas
Wat is eigenlijk de opzet van Alex Ross in dat boek? Is het bijv. alleen chronologisch van opzet of Westers georiënteerd?
ik moet het boek nog steeds lezen, gelukkig is er nu een goedkope engelse paperback.

@ Eric:
het is inderdaad grotendeels chronologisch van opzet, en vooral westers georienteerd (maar rusland mag ook meedoen, evenals andere oosteuropese landen). wat hij - vind ik - heel mooi doet is de context van de componist en zijn muziek weergeven tegenover de sociale, politieke en culturele achtergrond.

@ onzemars:
bedankt voor de tips, ik ga snel op zoek naar de finse versie!

Technisch gezien zou ik de term inderdaad niet geschikt vinden

Wel interessant hoe Wilders het doet:
- Volgens Wilders opvattingen ben je wat je gelooft. Volgens Wijnberg heel erg gebaseerd op Kant.
- Stap twee is dat hij de islam definieert als een volstrekt statisch ideologie die voor alle moslims gelijk is en niet evolueert.

Neem je die dingen samen dan wordt de identiteit van een moslim dus bepaald door een statische ideologie. Wijnberg zegt dat Wilders zo zegt dat "de islam is een onveranderlijke eigenschap van moslims."

Ja, maar het gaat hem toch alleen over de uitwassen van de islam? :)

Maar hoe is het dan precies racistisch? Is wat je bent (gelooft) een ras?

Ik roep al een tijdje dat Wilders (en Hans Jansen en Hirsi Ali) minstens zo fundamentalistisch zijn als de grootste militante extremisten, het enige wat ze doen is normale mensen vertellen dat ze geen ware moslims zijn als ze geen kafirs willen afslachten of ongelovigen niet als varkens willen zien. Helaas nog niet zoveel moslims gehoord die ze dat voor de voeten werpen, ik heb het iig nog niet gezien.

Waar ik trouwens momenteel erg in geinteresseerd ben is de invloed van de staat gefinancierde El Zahra moskee in Egypte, het land wat de Moslim Broederschap (Salafisten) in de hoek zet als extremisten. Terwijl er in die groep al lang geleden een scheiding heeft plaats gevonden tussen de militanten (zoals Qutb) en de meer gematigden. Volgens mij is momenteel El Zahra leidend in die rare regeltjes dat je vrouwen geen hand mag geven enzo en die invloed reikt van grote delen in Afrika tot in Nederland. En hoewel niet per definitie militant is de bereidheid tot een beetje inschikken in dat gedachtengoed niet echt inbegrepen en past daardoor lekker in die kont-tegen-de-krib die een flink gedeelte van de Hollandse kids zo aanspreekt.

Zowiezo is financiering en ondersteuning in de hele 'kwestie' even belangrijk als doorgaans onderbelicht. Ik lees net in de groene bijvoorbeeld dat een van de grieven in Iran onder 'the people in the street' de financiering vanuit Teheran voor allerlei subversieve clubjes wereldwijd is. Om nog maar te zwijgen over de steun (logistiek en financieel) vanuit Saudi-Arabië. Religie is een excuus en een krachtig middel om groepen te verenigen, maar nooit de werkelijke oorzaak.

De kernzin in Obama's inauguratiespeech was wat mij betreft dan ook de regelrechte oproep aan 'terroristenleiders': 'weet dat je bevolking je altijd zal afrekenen op je vermogen om te bouwen, in plaats van te vernietigen.' dat vond ik nou een briljante retorische vondst, die ook nog eens een diepe snaar van waarheid raakt.

Wilders bedient de jihadisten die hij denkt te bestrijden, met een perfect op maat gesneden model van haat. Je zou wensen dat verstandige media daarbij wijselijk zwijgen of hem in ieder geval consequent op zijn leugens, verdraaiingen en pseudo-oplossingen zou wijzen. Maar goed, of dat nu zo'n zin heeft: het is de Wildersstemmer denk ik helemaal niet te doen om de accuraatheid van wat hij allemaal loopt te beweren. Eerder drukt Wilders behendig op de messiah-knop: 1 man gaat het allemaal voor ons arme volk oplossen.

Als dat niet op z'n minst pseudofascistoide is, dan weet ik het niet meer. Amerika heeft nu Obama; wij hebben Wilders. Obama roept aan de universiteit van Cairo op tot verdraagzaamheid, op dezelfde dag dat Wilders in bijvoorbeeld amsterdam noord meer dan een kwart van de stemmen trekt. Van een krankzinnige symboliek en gelijktijdigheid dit...

Wat vinden jullie hier van deze stelling: geef hem zijn kans met pure, rauwe, alledaags-complexe regeringsverantwoordelijkheid; eenmaal in de realiteit stort de PVV dan vanzelf als een kaartenhuis in. Ik weet het niet hoor, het lijkt me een omslachtige weg en de imagoschade internationaal gezien lijkt me onpeilbaar diep. Bovendien kun je als PVV een hoop vernielen in korte tijd, lijkt me.

Dat laatste scenario is de hoop die ik heb als het ooit zover komt dat ie regeringsverantwoordelijkheid krijgt, maar God verhoede dát het ooit zover komt.

Die strijd onder de conservatieven (Khatami/Rafsanjani vs. Khamenei/Yazdi) zou hoop kunnen bieden. Ik verwacht tenminste eerder resultaat van binnenuit dan van de opstanden die met huurlingen redelijk makkelijk neergeslagen kunnen worden. Ook omdat een radicale ommekeer misschien slechter uitpakt dan een geleidelijke, dus de pragmatischer lijn van Khatami voortzettend ipv 180° graden revolutie (die zelfs die protesterende 'progressieven' in Teheran niet willen, want 'allahu akbar' klinkt net zo hard als 'dood aan 't systeem'). De meeste voormalige oostbloklanden tonen aan dat dat slecht uit kan pakken en bovendien vind ik het westerse systeem niet zo succesvol dat ik ze daar niet de kans wil ontnemen het anders te proberen. Laat ze eerst alle corruptie aanpakken voor radicale hervormingen door te voeren.

Krijgt Iran steun van Saudi-Arabië? Dat wist ik niet, ik last wel dat China en Rusland een veel te grote vinger in de pap hebben. Theologisch gezien is Saudi-Arabië (gefundeerd in Wahabisme) niet echt een logische 'vriend' van Iran (Shi'iten zijn van nature wat mystieker aangelegd, iets wat al-Wahab als laksheid en zwakheid in het aardse aspect zag, maar goed, de laatste 30 jaar hebben ze aardig wat tamelijk tyrannieke en behoorlijk aardse regels opgelegd aan 't volk).

Maar goed, die Khamenei/Yazdi kliek is niet bepaald zuiver op de graad, ze huren ook Tjetsjenen en Libanezen in om de opstanden neer te slaan.

Over Hans Abbing: aanvankelijk vond ik het wel amusant, maar later voelde ik me toch grotelijks bekocht door dit essay. Het is slecht geresearched (hij had bijvoorbeeld eens een kijkje kunnen nemen in Venezuela of in ieder geval Gustavo Dudamel moeten interviewen) en bovengemiddeld gefundeerd op broze, veelal al te persoonlijke ongemakken met klassieke muziek als zodanig. Daarmee is het uiteindelijk toch een tamelijke bizarre onderneming die Abbing hier tot een goed einde tracht te brengen: waarom zou je de moeite nemen om iets te bestrijden waar je uberhaupt al zo weinig affiniteit voor voelt? Ik ga toch ook geen boek schrijven tegen musical- of eurovisie songfestivalcultuur? dat zou even misplaatst zijn. Abbing merkt hier en daar wel plichtmatig op dat er heus wel wat klassieke stukken zijn die zijn goedkeuring kunnen wegdragen, maar ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat zijn essay een hopeloze, zeer vooringenomen vorm van don quichotterie is.

Vreemd dat de Historische Uitgeverij dit uitgeeft.

Krijgt Iran steun van Saudi-Arabië?

Ik denk dat Jaïr bedoelde steun aan terroristische clubjes vanuit Iran en S-A.

Wilders bedient de jihadisten die hij denkt te bestrijden, met een perfect op maat gesneden model van haat.

Ach, Glorix is kind aan huis bij de Israëlische ambassade, ik neem aan dat hij daar niet vakantieherinneringen ophaalt maar, los van zakgeld, lessen in de Sharon speel-partijen-sneaky-tegen-elkaar-uit doctrine krijgt.

geef hem zijn kans met pure, rauwe, alledaags-complexe regeringsverantwoordelijkheid; eenmaal in de realiteit stort de PVV dan vanzelf als een kaartenhuis in.

Tot voor kort geloofde ik wel in dat laat-Pimmetje-het-verknallen scenario. Maar Pimmetje had ten minste nog een foto van Den Uyl aan de muur hangen. ;) Sinds die "de rode neuzen moeten afgehakt worden" erbij is gekomen begint het allemaal wel erg nare trekken te krijgen en is Sloterdijks "het enige waar modern extreem-rechts verschilt van het oude fascisme is dat ze geen knokpartij in hun gelederen hebben." ook steeds grimmiger.

Het hangt een beetje van de inherente lafheid van Balkenende & co af nietwaar? Glorix moet als hij wil regeren allereerst partners vinden, dat zie ik hem nog wel voor elkaar krijgen, want Rutte wordt bij de VVD na de verkiezingen toch geliquideerd om plaats te maken voor een rechtse koers. Maar wat ik niet zie gebeuren is dat Wilders kan onderhandelen, want dat is water bij de wijn doen en dat is in zijn wereldbeeld "laf, schandalig, etc, etc."

Zelf hoop ik nog steeds op een auto-ongeluk.

Daarmee is het uiteindelijk toch een tamelijke bizarre onderneming die Abbing hier tot een goed einde tracht te brengen: waarom zou je de moeite nemen om iets te bestrijden waar je uberhaupt al zo weinig affiniteit voor voelt?

Omdat 1) Abbing van klassieke muziek houdt, maar ziet dat de huidige praktijk mensen uitsluit 2) hij als econoom problemen heeft met de manier waarop gesubsidieerd wordt.

Zelf hoop ik nog steeds op een auto-ongeluk.

da's een kolfje naar de hand van de AIVD. (zou Tomas Ross zeggen, maar ja da's de conspiracydenker van NL)

Maar wat ik niet zie gebeuren is dat Wilders kan onderhandelen

Dat zie ik al als 'het verknallen als ie moet gaan regeren'. Elke concessie is een al beknotting van de vrijheid van meningsuiting volgens hem (Haagse spelletjes, lafhartig idd, etc etc), een prachtige houding om de coalitieonderhandelingen mee in te gaan.

En dat ie genoeg stemmen krijgt om alleen te regeren, dát zal toch niet lukken hoop ik.

Of dat Abbing van klassiek houdt waag ik te betwijfelen. In de stropop die hij optrekt om vervolgens neer te sabelen herken ik althans nauwelijks een accurate weergave van wat klassieke muziek tegenwoordig ook kan zijn: niet noodzakelijkerwijs een topzwaar negentiende eeuws symfonisch apparaat met een strikte uitvoeringscultuur. en is stilte en concentratie nu echt zo afschuwelijk om na te willen streven?

Het lijkt wel alsof hij nooit in het muziekgebouw aan het ij is geweest en bijvoorbeeld het Nieuw/Atlas Ensemble heeft meegemaakt. Of de Berlijnse yellow room van Deutsches Grammophon. Er zit veel meer beweging en avontuur in dan wat hij schetst, bedoel ik maar te zeggen.

overigens is er een connectie met Wilders: als die echt aan de macht komt is het afgelopen met alle vormen van subsidie voor kunst. de culturele paragraaf van PVV is wat dat betreft bijna hilarisch te noemen.

ps ik had het inderdaad over saoedi-arabische financiering aan organisaties zoals hezbollah, niet Iran nee.

Ah ok.

En Saoedi streetteams in Marokko e.d. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig. :)

is stilte en concentratie nu echt zo afschuwelijk om na te willen streven?

Wel als de groep die daar op staat het laat betalen door iedereen anders.

Of de Berlijnse yellow room van Deutsches Grammophon.

Die noemt hij expliciet in het boek als een voorbeeld van hoe het volgens hem wel zou moeten.

als die echt aan de macht komt is het afgelopen met alle vormen van subsidie voor kunst

Enfin. Boeken.

Leo Tolstoy - The Death of Ivan Ilych
Wilde al een tijdje iets van de de man lezen en deze novelle leek me mooi om in te beginnen. Verhaal blijkt verrassend actueel: over een carrièrejager die plots merkt snel dood te gaan en vervolgens vol zelfmeelij over de zin van het leven begint te mijmeren. Toch ook maar eens Anna Karenina en Oorlog en Vrede lezen, al blijven de 1000 pagina's me afschrikken.

Kazuo Ishiguro - Nocturnes
Ishiguro's favoriete onderwerp -- mensen die de op subtiele het hoe en wat in hun leven een beetje kwijt raken -- blijkt ook als vijf kortere verhalen overeind te blijven, maar aan het einde bleef er wel een wat onvoldaan gevoel over; subtiliteit is denk ik ook meer geschikt voor 200 dan voor 40 pagina's. Het thema van het boek is trouwens muziek, al is dat soms slechts erg op de achtergrond aanwezig. Maar Malvern Hills had zo op de Subs kunnen staan.

J.M.G. Le Clezio - Wandering Star
Toch maar eens wat van de meest recente Nobelman gelezen, zeker toen ik ontdekte dat hij behalve zwaar experimentele boeken ook gewoon verhalen heeft geschreven. Zoals die, over een Frans Joods meisje dat na de oorlog met haar moeder richting Israel vertrekt, alwaar de focus van het verhaal verschuift richting een Palestijns meisje dat door de oorlog daar in een vluchtelingenkamp terecht komt. Heftig verhaal dat op weinig vrolijke wijze de complexheid van het probleem illustreert en ondertussen de schuld bij de Europese mogendheden legt. Op kleine schaal heeft het gelukkig wel optimistische trekjes, maar het einde is minder groots dan verwacht (en wellicht gehoopt).

Verder veel naar podcasts geluisterd, onder meer een erg goed boekenprogramma op ABC, de Australische nationale radio. Speciaal voor EvR licht ik er even een lang interview met Cees Nooteboom uit, wat zeker de moeite van het beluisteren waard is. (Maar het viel me wel op hoe Nederlands meest kosmopolitische schrijver nog steeds zo ontzettend Nederlands overkomt.)

@Omar,

Welke uitgave(n) van Op Zoek naar de Verloren Tijd lees je? Ik heb deze cassette vorig jaar tweedehands kunnen vinden. Ziet er prachtig uit en is goed verzorgd, maar al een hele tijd niet leverbaar. Of heb je de luxe laatste uitgaven (harde kaft) van alle zeven los gekocht?

Ik ben ook eindelijk begonnen, zit nog in De Kant van Swann. Zoals ik al hoopte en dacht is het een spekkie naar mijn bekkie :) Het is dromerig, heerlijk langzaam en fantasierijk. Mijn fascinatie voor herinneringen, de werking en het falen ervan, wordt goed gevoed. Proust verleidt me en ik ben weerloos.

@Martijn
thanks! ik ben erg benieuwd naar 'Nocturnes'. 'De Troostelozen' is een boek dat ik niet heb uitgelezen, ik had het idee dat ik meer wist dan de hoofdpersoon zelf over wat er gebeurde.

gelezen dit weekend: 'Ontmoetingen met Borges, een uitgave van De Bezige Bij met een aantal essays en interviews van Nederlandse schrijvers over Borges. Bijdragen zijn zeer wisselend (een paar zelfs totaal onleesbaar), maar twee zeer mooie bijdragen van Kees Fens en uiteraard Nooteboom. Wat dan weer frustrerend is, is dat er geen bronvermelding is en de stukken niet gedateerd zijn. Ook is het boek niet volledig wat betreft nederlandse artikelen over Borges, zo schreef Fens nog een essay over Borges dat er eigenlijk ook in had gemoeten (het is opgenomen in één van zijn eigen boeken). Conclusie: gewoon Borges zelf lezen.

Ik heb deze cassette vorig jaar tweedehands kunnen vinden.

Mazzelaar! :) Die lees ik dus, maar ik haal ze altijd bij de bieb.

Zeker. Via bol.com tweedehands gevonden voor 50 euro, en dat is een koopje voor deze box. De vorige eigenaar lijkt een driftig 'onderstreper' van voor hem betekenisvolle tekst, maar dat onderstrepen stopt al na een paar pagina's :) De rest is ongelezen.

De Troostelozen' is een boek dat ik niet heb uitgelezen, ik had het idee dat ik meer wist dan de hoofdpersoon zelf over wat er gebeurde.

mee eens, maar mijn bezwaar is dat het dan om de vorm gaat ipv de inhoud. En het is me een pil! Zie ook 'Memento'.

Italo Calvino - De Onzichtbare Steden. Ben ik ook al jaren van plan om te lezen. Als op een winternacht een reiziger en Le cosmicomiche zijn twee van mijn favoriete boeken ooit, hier weet ik het nog niet mee. Heel compact geschreven, je moet je hoofd er echt bij houden want ik vermoed dat Calvino allemaal (post)structuralistisch en semiotische theorie zit uit te leggen aan de hand van reisverhalen van Marco Polo.

hier moet je inderdaad je hoofd heel erg bijhouden, maar het loont de moeite, het is prachtig mooi. Of het een theorie is die Calvino uitwerkt betwijfel ik, het heeft alles met het woord 'onzichtbaar' te maken. Je ziet wat je wilt zien, jij als lezer, Marco Polo of de koning aan wie het boek verteld wordt. Het zijn de perspectiefwisselingen die 't 'm doen.

Ja, ja, na een strikt dieet van Kronenbourg, worst, pain au chocolate, etc weer terug om te melden dat er weer een boek is uitgelezen in de reeks lees-de-lastige-klassiekers-op-vakantie:

Herman Melville - Moby Dick. Omdat ik een snob ben in het Engels en ik stond na alle klaagzangen en waarschuwingen vooraf verbaasd dat het erg leesbaar is. Okay, ongeveer de helft is maar plot en de andere allemaal uitwijdingen over de walvisvaart, de anatomie van de potvis maar dat vond ik als nerd ook interessant. Ontzettend Mannen Boek. Begin bewandelt als een dunne lijn tussen mannenvriendschap en homoerotiek, het is bloederig, het gaat om obsessies, grote gebaren, het ruige leven, etc. Moet eens checken of er een film van is gemaakt (ongetwijfeld) want de driedaagse jacht op het einde is een epos dat vraagt om Sergio Leone in zijn toptijd, man oh man, het moment dat de witte walvis onder de sloep van Kapitein Ahab met gesperde bek opdoemt is onovertroffen. Daarvoor heeft dan een ontroerend moment plaatsgevonden waar Ahab (die als een proto-hippie heel cool "man" gebruikt als hij dingen wil benadrukken) zijn sceptische onderknuppel Starbuck een laatste hand geeft. En dan heb ik het nog niet eens over Ahabs obsessie, zijn geflirt met Lucifer, de brandende harpoen. Kortom, een ware klassieker.

Moet eens checken of er een film van is gemaakt (ongetwijfeld) want de driedaagse jacht op het einde is een epos dat vraagt om Sergio Leone in zijn toptijd

http://roberthood.net/blog/wp-content/uploads/2008/09/moby_dick.jpg

Nah, John Huston nog wel met Orson Welles. Dat van Gregory Peck als Ahab kan ik me nu opeens vreemd genoeg herinneren. Krijg nou wat "Screenplay by Ray Bradbury". :)

Nah, John Huston nog wel met Orson Welles.

Echte mannen casting in een echt mannenboek. Wat ik me dan afvraag is over een niet een lekker trippy verfilming is van Edgar Allan Poe's walvisjacht-op-LSD verhaal Arthur Gordon Pym.

Robert Heinlein - Time Enough For Love
Eindelijk eens een boek van Heinlein gelezen. Heb ik altijd tegen aan gehikt, maar ja tot ver in de jaren zeventig werd hij beschouwd als een van de grootmeesters van SF dus toch maar eens proberen. Problematisch boek dit. Kort samengevat gaat het over een man die door een combinatie van (eerst) genetica en later medische technologie 4000 jaar leeft maar het leven zat is. Hij wordt door een nazaat overgehaald om zijn levensverhaal te vertellen in een soort 1001 Nachtachtige deal. Zitten best wel leuke verhalen tussen waar Heinlein vaak kan opscheppen over zijn kennis wat betreft allerlei praktische zaken. Probleem 1: Heinlein (via zijn personage) is een pedant, probleem 2: hij was al een te grote schrijver zodat geen redacteur meer durfde te zeggen: "Rob, je moet minstens 150 pagina's doorstrepen, want alles in eerste persoon vertellen is ontzettend saaaaaaaai." En toch, zijn libertaire ideeën over seksualiteit zijn fascinerend, moest ook erg lachen dat de hoofdpersoon op het laatst gaat tijdreizen naar de tijd uit zijn jeugd en met zijn moeder naar bed gaat (terwijl hij zichzelf als kind een onuitstaanbare kwal vindt)...bijna eindigt het boek ook mooi tragisch, maar dat weet Heinlein toch nog snel in een laatste bladzijde te voorkomen. Rare, onhandige schrijver, maar moet over een tijd toch eens Stranger In A Strange Land proberen, al zal ik nooit fan worden.

Italo Calvino-Marcovaldo
Serie verhalen over een tragi-komische man vol goede bedoelingen die altijd verkeerd weer uitpakken. Hij gaat paddestoelen zoeken, vissen, naar de supermarkt, gaat een kat achterna en speelt voor kerstman. Het mooist zijn de scherpe commentaren van zijn kinderen op zijn gedrag. Maar levert Calvino nou wel of geen commentaar op de consumptiemaatschappij als er een bak boodschappen linea recta in een container wordt gekieperd? Of wanneer een kind meer dan 300 kerstcadeaus aan gort slaat met een hamer? Het wordt niet echt duidelijk, weant het wordt allemaal heel subtiel gebracht.

Joe Haldeman - The Accidental Time Machine
zit ook nog steeds in Anna Karenina maar moet eigenlijk 't tempo wat op te voeren, met een paar bladzijdes per dag begint 't wat saai te worden. Nog 400 pagina's te gaan.
Ondertussen dan maar 'ns een sci-fi'tje gelezen. Redelijk interessant. Een jongen vindt per ongeluk een tijdmachine uit, 't ding kan alleen vooruit, eerst 3 seconden, dan 3 uur, 3 maanden (etc.) Terug gaat niet. Leukste gedeelte is als de jongen vanuit 2050 (waar 't boek oorspronkelijk speelt) in 21nogwat ofzo belandt, als de mensheid een major drawback heeft gehad en helemaal into God is. Daar pikt ie ook 'n meissie op. Later krijgt 't boek een beetje hetzelfde probleem als A.I (die film van Spielberg) hoe verder ze komen hoe oninteressanter 't mijns inziens wordt, de mensheid vervangen door alien-achtige alwetende life-forms. (Even daarvoor wel nog die Wall-E-achtige luxe-wereld waarin de mensheid geen zorgen meer heeft, maar ook niets meer weet, omdat de computers ze zover voorbij zijn dat 't helemaal geen zin meer heeft. Voor zoiets werd laatst nog gewaarschuwd in de Volkskrant. (er zal niks aan te doen zijn denk ik)

http://www.sfbrp.com/archives/60

deze podcast van een sci-fiction fan slash juggler op een cruiseship babbelt een half uur (wat is internet toch prachtig, radio'tje spelen voor iedereen within reach) hij heeft ongeveer dezelfde mening (eerste 80 pagina's heel goed, daarna de sprong naar de theocratie, wordt 't minder, en met iedere sprong gaat 't downhill)

Is er al iemand verslingerd aan de millennium trilogie? Twee delen inmiddels gelezen. Fijne pulp met meerdere verhaallijnen en idd krijg je een wat verknipt beeld van die keurige en voorbeeldige Zweedse samenleving.

Ha, dat las iedereen op de camping (incl. vrouwlief, thrillert-expert, die het goed vond maar slecht vertaald.)

Spreekt/leest ze Zweeds dan?

Is toch niet noodzakelijk om een vertaling slecht te vinden?

Tenzij natuurlijk het origineel slecht geschreven is en de vertaling eigenlijk wel weer goed … dan. :)

lees-de-lastige-klassiekers-op-vakantie

Heh. Ik heb net Madame Bovary gekocht om diezelfde reden (en vervolgens wel onderop de vrij grote stapel gelegd). Want wil het ooit nog eens lezen. En zoveel dunner dan Anna Karenina en Oorlog en Vrede, die ik ook nog wel eens wil lezen, maar 900 of meer pagina's he. In Ulysses moet ik ook nog eens verder komen dan die wenteltrapscene met dat scheerschuim. En pas wel Pushkin's korte verhaal Schoppenvrouw gelezen, wat inderdaad erg boeiend was, maar dat negentiende eeuwse proza wordt denk ik, hoe mooi ook, na honderden pagina's erg vermoeiend.

Dat boek van Wijnberg voor m'n verjaardag gekregen en half uitgelezen. Fijn dat zo iemand een krantencolumn heeft, want hij schrijft prettig en weet, inderdaad, de vinger vaak op de juiste, zere plek te leggen. Maar als het om dingen gaat die niet in zijn eigen liberale vrijheid-van-meningsuiting-voor-alles straatje passen, dan snijdt hij jammergenoeg zelf de bocht veel te scherp af.

Kazuo Ishiguro - A Pale view of Hills
De eerste Ishiguro, die ik daarmee compleet heb. Zelfde idee als in zijn meeste andere boeken, iemand die terugkijkt op een bepaalde periode haar eigen leven waarin dingen net wat anders leken te hebben gelopen als ze zich voorstelt. Niet zo goed uitgewerkt als in sommige latere boeken maar nog steeds erg fijn leesvoer. En nu is het minstens vier jaar wachten eer meneer nog eens een boek schrijft.

Arthur Japin - De zwarte met het Witte Hart
(Gekregen, en dus gelezen, in de Engelse vertaling; tien bonuspunten voor de inburgering.) Boeiend verhaal, zij het meer vanwege de half waargebeurde geschiedenis -- ik heb altijd een zwak voor het spruitjeskoninkrijk dat Nederland in de negentiende eeuw was -- dan vanwege het verhaal zelf.

Timothy Snyder - The Red Prince
Biografie van een Oostenrijkse (Habsburgse) prins die zich begin 20e eeuw tegen zijn vader, die zelfbedacht toekomstig koning van Polen was, afzette en zelfbedacht toekomstig koning van de Oekraine werd. In die hoedanigheid was hij vrijheidstrijder, filosemitisch socialist, smijter met geld, liefhebber van mooie mannen en vrouwen, antisemitisch fascist, anti-fascistisch spion en anti-communistisch spoin. Snyder kan buitengewoon goed schrijven en heeft bovendien een persoon uitgekozen wiens biografie niet alleen boeiend leesvoer is, maar zo ongeveer het verhaal van centraal Europa in de eerste helft van de 20e eeuw vertelt.

Marilynne Robinson - Home
Robinson is denk ik een van 's werelds beste schrijvers van het moment. De dialogen, of het gebrek daaraan, tussen de dominee-vader, de gefaalde dochter en de verloren zoon die, in het Amerika van de jaren '50, na twintig jaar weer thuiskomt zijn te echt om verzonnen te zijn.

Nu bezig in de eerste drie novelles van Amit Chaudhuri, verzameld in Three Novels. Er gebeurt helemaal niets -- Indiaas jongetje bezoekt zijn familie in Calcutta, gaat studeren in Oxford en wordt soms een beetje verlief -- maar Chaudjhuri kan dat niets in prachtige poetische zinnen (zij het dat die, soms, hoewel inderdaad iets toevoegend aan het verhaal, op een manier dat je als lezer, die graag in een keer lezen wilt weten wat er gebeurt, af en toe de draad kwijtraakt, nogal lang zijn, niet zelden meer dan tien regels overspannend en, vooral, erg veel komma's bevatten) beschrijven dat ik hier zonder problemen honderden pagina's van zou kunnen lezen.

Ryszard Kapuściński-Nog Een Dag
Burgeroorlog in Angola en Kapuscinski is vooral ooggetuige. Angola is een inferno. Eerst gaat de normale bevolking ervandoor en hebben milities vrij spel. Een wonder dat 'ie het er levend vanaf gebracht heeft, want Kapuscinski probeert het nieuws uit eerste hand te brengen en zoekt het front op. De stijl is kort, droog en vrij van literaire pretenties. De bespiegelingen over oorlogsjournalistiek deden me denken aan Joris Luyendijk's Het Zijn Net Mensen.

Is toch niet noodzakelijk om een vertaling slecht te vinden?

Inderdaad...je merkt het aan een overdaad aan rare anglicismen, of termen waar je het Zweeds in doorleest.

Ryszard Kapuściński - De Keizer
Ooggetuigenverslag van de langzame ondergang van Haile Selassie, van naasten aan het hof van De Keizer. Langdradige ooggetuigenverslagen vooral, al kun je dat ook als positief punt zien. Probleem is dat Kupuscinski de informatie uit tweede hand heeft, en niets anders doet dan die zo letterlijk mogelijk weergeven. Enige weerklank had het geheel veel scherper gemaakt en of ale informatie even betrouwbaar is, betwijfel ik.

Jeroen Smit - De Prooi

Allemaal randdebielen daar bij De Bank. Omdat de interne systemen waardeloos zijn, weten niemand waar hoeveel geld wordt verdient, maar iedereen heeft er zo zijn eigen ideeën over waarop gigantische reorganisaties worden gebaseerd. Die halverwege worden afgebroken, omdat besloten wordt dat het toch helemaal anders moet. Baas Rijkman Groenink is de ergste van allemaal en nog een ontzettende hork bovendien: zo iemand wiens gevoel voor humor het is om na een bespreking met een belangrijke aandeelhoudster van Aziatische afkomst op een stofzuiger te wijzen en te zeggen: "Zo, dan kunt u nu gaan schoonmaken."

Probleem van het boek is dat Jeroen Smit meer een onderzoeker dan een schrijver is. Dit had gevraagd om een schrijver uit de Amerikaanse journalistieke school, zo iemand als Tom Dickinson, die dat prachtig vileine portret van John McCain schreef. Smit is meer van het droog feitjes opsommen, waardoor hij er niet uithaalt wat erin had gezeten met een slechterik als Groenink in de hoofdrol.

Thomas Pynchon - Inherent Vice

"The experience of reading the novel is probably as close to getting stoned as reading a novel can be. It brings on fits of the giggles and paranoia jags, and badly messes with your short-term memory" Net opgepikt uit de recensie van London Review of Books.
Want ja, er is geen boek waarin zoveel wordt geblowd als in Inherent Vice en het wordt ook nog met de hilarisch grappen en grollen tot het eind volgehouden. Wat valt er verder over te zeggen? Soms vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn als Grote Schrijvers een genreboek zouden schrijven (DeLillo schijnt wel eens onder andere naam sportliteratuur te hebben geschreven) en hier is het resultaat: Pynchon doet een detective. Wel op zijn manier, de PI is een hippie in LA circa '69 maar verder zitten alle clichés er in (eigenlijk is het een soort hippie Chinatown). Helemaal genre is het natuurlijk nooit want daarvoor schrijft Pynchon te mooie zinnen. Amusant maar een lineaire Pynchon mist toch iets.

Tsjechov-Kinderverhalen
Goedkope pocketuitgave die me nog veel meer geld gaat kosten, want het ene na het andere geniale verhaal wisselt elkaar af.

Cees Nooteboom-Tumbas
Luxe uitgave met foto's van graven van dichters en denkers van over de hele wereld. Nooteboom schreef teksten en gedichten als eerbetoon bij de foto's. Soms zijn dat indrukken van de plek zelf, of de zoektocht ernaartoe die soms vergeefs blijkt te zijn. Een mooi boek en een mooie manier om onbekende en vergeten dichters te ontdekken. Prachtig stuk over Cortazar ook.

Kees Fens-Dat Oude Europa en De Weg Naar Het Schavot
Er wordt gelukkig veel werk van Kees Fens in boekvorm heruitgegeven. Een schrijver die essayist was en dat als geen ander kon. Essays over boeken, schrijvers, dichters, religie, eigenlijk van alles.