Onvermijdelijke Metal-platen

Het gaat mij ook niet zozeer om dat pseudo-oosterse (hoewel dat wel de Coltrane-vibe versterkt; en ja, natuurlijk is het kitsch), ik denk dat het vooral ook te maken heeft met die lang aangehouden noten van Karl Sanders en het contrast tussen de drums en de gitaren in het algemeen. Volgens mij is Rutan meer van de dikke lul, twintig espresso en shredden maar school, toch? Nile is imo wel veruit het beste voorbeeld, maar niet uniek, Krisiun heeft 'het' ook bijvoorbeeld, en inderdaad Hate Eternal op de goede momenten, al heb ik die nooit live gezien.

Behemoth, niet te vergeten.

Tja, ik geef toe dat ik ze geen eerlijke kans heb gegeven. Die Pleasant Dad clip kietelt toch wel en niet alleen van het grappig. En een Metal Archives review getiteld blast like an egyptian, ik zit nu te luisteren.

Behemoth kan ik niet zo veel mee, wat ik tot op heden hoorde.

Van Hate Eternal hoorde je mensen zeggen dat het zo doorramt en geen dynamiek enzo. Ja, hallo zeg, het is death metal, stelletje watjes.

Paar Nile tracks verder inmiddels, moet toch zeggen: best lekker. Maar hoe ouder ik wordt hoe meer ik kick op van die blastfestijnen.

Nile is met de jaren ook wat toegankelijker geworden, denk ik, want ik meen nog niet zo lang geleden (zeg een jaar. of twee.) een best leuke egyptometal plaat te hebben gedownload die toen werd bejubeld in OOR, moet haast wel Nile zijn geweest.

Nile klinkt ook wel wat alsof de afzonderlijke muzikanten ieder in een eigen kamertje technisch subliem hebben zitten rammen, en de boel toen gewoon bij elkaar is gegooid, om dan maar te horen wat eruit kwam.

Nah, daar vloeit het iets te veel voor hoor, imo.

In de Decibel van twee maanden terug stond een uitgebreid Hall of Fame verhaal over debuutalbum Amongst the Catacombs of Nephren-Ka waarin de drummer uitlegde hoe hij per nummer vaak weken bezig was om onderscheidende partijen te verzinnen onder de notendiarree van Sanders.

Behemoth kan ik niet zo veel mee, wat ik tot op heden hoorde.

En ik vind Nergal dan weer met afstand de best songschrijver van de hele techdeathclub.

Voor echt oosters is trouwens Obscura een aanrader. Jeroen Paul Thesseling speelt fretloos en kan dus echt die toonladders spelen:
https://www.youtube.com/watch?v=9VjyeSX6ehg

Ja, ik las dat ie zich ook in dastgah verdiept heeft. Wat overigens niet bepaald een garantie is voor een goed resultaat natuurlijk. ;)

Obscura klinkt wel lekker, ouderwets. Maar nog niet echt goed genoeg beluisterd in de altijd woedende mp3-storm. Irl ben ik iig ff op een Traced In Air trip (heb besloten eens wat minder muziek te kopen en gewoon genieten van wat ik al heb).

Met dat 'echt oosters' ben ik trouwens voorzichtiger geworden, dat Nile-oordeel stamt uit begin jaren 90. Als Arkan er geen probleem van maakt. Of als ik bij m'n vaders orkest dingen hoor die niet helemaal authentiek lijken te klinken terwijl Turken en Bulgaren die ik het laat horen het prachtig vinden, wie ben ik dan om uitgerekend die slak zout te leggen. :)

Het gaat lekker. Clismo doet Master of Reality.

"Gorefest discover internet porn, quit."

He he ...

mooi! :) (ik zou 'm nog even signeren)

o ja. :)

Slayer - Seasons in the Abyss
Zo daar gaat ie weer. Op vertrouwd begonnen met Slayer, zat wel te peinzen of ik nou alleen Reign in Blood van Slayer had gehoord, of ook nog 'n andere... Ja dus, South of Heaven.
War Ensemble opent de plaat helder en krachtig. Vocalen neigen naar verstaanbaar. Meer Metallica dan ook. (Ik moet wellicht nog inkomen en verwijs naar de gemakkelijkste inkopper) In elk geval lijkt 't allemaal wat minder rafelig, best commercieel. Iets wat ook geldt voor de twin-gitaren van Blood Red. Melodieus! Kan meteen door naar mijn Slayer-favorieten.
Wel leuk trouwens dat Araya, Hanneman en King allemaal nummerkes bijdragen. (Hoe Beatles!) Zou Lombardo ooit nog wat gepend hebben? Spirit in Black doet er een tempo'tje bij. Lekker. Ik vond de eerste solo in dit nummer niet zo, maar de tweede wat krijsendere/jankerige mag er wel zijn. (Leuk kort pauze'tje ook effe)
Fuck Expendable Youth begint ook weer zo goed, dit zou nog eens mijn favoriete Slayer kennen worden. (En hop we zijn meteen effe afgeleid) Dead Skin Mask is me te olijk. Toegegeven de solo is wel creepy en gevaarlijk. (Vreemd tijdens de eerste solo op deze plaat dacht ik naah moeten ze eigenlijk niet doen) Maar nu rammen ze juist in die momenten goed door. (Drums bulderen erachter hier, weer erg goed geproduceerd) Wat zijn dit voor kinderenstemmetje? Mister ...? Gaat dit over een John Wayne Gacy-achtige verkrachter, ofzo.
(Dan moet ik terugnemen dat 't olijk was, maar ik bedoelde melodie-wise) Het snelle nummertje pas ik even, geef mij maar zo'n going to war-intro als Skeletons of Society. (Hier is de logheid waar Martijn ter Haar over sprak in zijn aanbeveling denk ik) Hmm nu is de hi-hat ineens wat iel. En dat rare half-gesproken stukje, nee. (Het wordt wel steeds lolliger) Dit is gewoon riff en de rest vergeten we. Laatste kwart is 't op voor mij, Born is the Fire is het slechtste nummer van de plaat. Het slot- en titelnummer heeft ook weer een voor Slayer's doen (?) een heel maf gezongen refrein, de gitaren zijn dan wederom vetter (piel-solo en op de achtergrond aan 't slot een mooi motiefje)
Beste Slayer? Toch maar veilig op Reign in Blood houden, maar dat is een vuistslag, deze is veel aangenamer om te draaien. (En beter dan South of Heaven)

Mister ...?

Gein, Ed Gein.

ah een lieverdje ;)
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/4/44/Edgein.jpg

Heb dat altijd erg jammer gevonden (van dat stemmetje in 'Dead Skin Mask').

Staat Macabre ook op je lijstje?

Of Ed Gein? (De grind band). :)

nop. Megadeth en Taake komen er o.a. aan. van de "officiele" tips is 't met name nog de waslijst van Royal Mermaid.

Die daar met liefde Macabre's Gloom aan toevoegt en - als je niet tegen dat kartonnen-dozen-geluid kunt -, Dahmer, een ouderwets conceptalbum over, jawel, Jeffrey Dahmer. Hoogst aanbevolen. En erg grappig ook, vooral.

https://www.youtube.com/watch?v=AckV8nzdRLs

Hun akoestiche project The Macabre Minstrels is ook cool.

https://www.youtube.com/watch?v=QgyAd535ZtI

Oh, die Minstrels ben ik minder kapot van.

Ach, voor een paar nummers is het wel leuk. En dat is ook precies wat er op die EP stond.
Nog een ouderwetse razer dan, ter lering en vermaak en voor de goede smaak.

https://www.youtube.com/watch?v=J4E5OWe4zYc

En vergis ik me nou of is Primordial de hele thread lang niet genoemd? Ik ben op het moment helemaal wild van die band. Dus, Ludo, Primordial: To The Nameless Dead en The Gathering Wilderness. Episch.

The Coffin Ships, bij voorkeur fietsend (urban warriors als we zijn) door slagregens.

Die daar met liefde Macabre's Gloom aan toevoegt

dat dacht ik al. (of, zoiets zagen wel al aankomen)

https://www.youtube.com/watch?v=emrBZZtGFgI

Taake - ...Doedskvad
Leuk, die heb ik op cd, thx Thijs. (Die 't niet eens zelf was die 'm tipte)
Een of andere schimmige Noor, titel klinkt meer als de PSV-voetballer, maar of dit net zo goed wordt. ;)
Het boekje is trouwens ook wel komisch vol spijkerschrift-achtig gekriebel die alleen Taake zelf waarschijnlijk begrijpt. Kijk nu pas naar de achterkant en zie dat 't om een heuse band gaat, hoopte op een solo-project. Heet die ene gast nou Hoest? Hij staat daar lollig met zijn duim omlaag. (Bij zo'n beeld geloof ik niet dat ze zichzelf serieus nemen) Dat geldt dan weer niet voor Mord en Corax die in creepy corpse paint verschijnen. Laba (Lada of Labia was nog wat lolliger geweest) steekt een omgekeerd kruis naar voren. (Niet z'n eigen) Verder dient het TNBM logo niet onvermeld te blijven. Anti-Human, Anti Life. De rest van de letters kunnen de volgers zelf wel invullen.
De muziek valt qua ontoegankelijkheid nog mee, voor one thing het is niet lo-fi als de jongens van Burzum. De verschillende onderdelen van 't drumstel zijn nog behoorlijk uit elkaar te houden, zeg maar. Ik zet alleen wel een beetje te zoeken naar songtitels. Oh die zijn er gewoon niet. TRACK 1 raast zeven minuten door, met name de laatste 2 minuten zijn simpelweg "mooi" met uitwaaierend tremoloende gitaren. (Mis nog wel de koor-samples die komen toch nog wel he) TRACK 2 illustreert mooi waarom metal een "moeilijk" genre is (of kan zijn) de gitaarriff in 't intro is fris en fruitig, maar dan beginnen de drums te draven, het is gewoon niet dansbaar en niet sexy. (Het laatste waarmee deze figuren geassocieerd willen worden) Rond de 2e minuut zit er wel een goeie trash-fase trouwens."Ghehe ghehe" kuchtgrinnikt de zanger rond de derde minuut. Ik begin al een recurring theme te spotten want in dit nummer vind ik eigenlijk precies dezelfde soort waaier-gitaar fase 't leukst, die hier doorloopt tot en met de fade-out. Leuk hoe de tikkende basgitaar ook bijna een soort trommel wordt. (Of zou dat toch ook gewoon de kickdrum zijn, grinnik)
In TRACK 3 schakelt men even in een tandje terug voor een wiegliedje, wat feedback en dan de stilte voor de storm. Waaaaah. (dit kan op Source, Tags and Code of hoe die plaat van AYWKUBTTOD heette) Hmm de gitaarmelodie is hier bij nadere bestudering wat lullig, heb even 't gevoel dat ze me zitten te fokken en gewoon het Noorse volkslied spelen. Schrikt wakker bij de break. "OEH!" Die kwam als geroepen. De drummer wordt zo enthousiast dat zelfs hij even lijkt te struikelen. (Hij is verder manisch strak natuurlijk) Maar ik houd wel van die korte pauze'tjes. is volgens mij ook veel leuker om live te spelen, kun je effe een rare bek trekken ofzo.
De melodie aan 't begin van TRACK 4 klinkt nu al alsof iemand er een 8-bit nintendo versie van heeft gemaakt. (check dat op Youtube) Jammer dat het echoende gitaaraanzetje rond de tweede minuut niet een hele melodie wordt. Maar in dit nummer zitten stiekem toch wel wat poppy licks verstopt, en na het matige begin misschien wel het hoogtepunt.TRACK 5 heeft iets zonnigs, ik zweer 't. Psychedelica! (Had de zanger van mij zijn kop mogen houden, was een mooie instrumentaal geweest)
Daarmee geloof ik 't wel, TRACK 6 is dan ineens wel instrumentaal en helaas vooral lomp en saai. Het intro van TRACK 7 is ook weer vrij vrolijk en een soort eighties-ode. Vraag me af waar dan de piano blijft die de credits beloofde (maar zonder specificatie in welk nummer ie dan zou zitten, zal wel een geintje zijn) Prompt valt de cd uit. Nou ja het was ook wel goed zo.
Beter dan Nile (heeft er niks mee te maken, maar ook een groenige mysterieuze cd die bij Hiram's pakketje zat)

Hoest (Høst) = Herfst

Vraag me af waar dan de piano blijft die de credits beloofde

Track 1, vanaf 4:59 tot 5:03 ;) (Nee, er is echt niet meer...)

Prompt valt de cd uit. Nou ja het was ook wel goed zo.

Nee, want het laatste stuk van track 7 (vanaf 5:25) is het beste stuk van de plaat. Dat is bij alle Taake platen zo: het begin en het einde zijn het beste.

Track 1, vanaf 4:59 tot 5:03 ;) (Nee, er is echt niet meer...)

ha!

ik zal 'm nog een beetje oppoetsen en 't nog eens proberen. Maar track 4 blijft de favoriet denk ik, precies afdoende als shotje black metal.

Soundgarden - Badmotorfinger
Een duidelijk hiaat in mijn muzikale opvoeding. Qua klassieker-gehalte, je kunt 'm goed of slecht vinden, maar je moet 'm toch 'ns gehoord hebben.
Chris Cornell ken ik ook alleen maar van 't gezucht over diens recente werk, nooit een noot van de man's zangkunsten gehoord. Wel een indrukwekkende strot, maar soms ook wat te. In opener Rusty Cage bijvoorbeeld. Moet ie soms als de grote boze wolf dat rieten/stenen huisje van de drie biggetjes omver blazen?
Had niet verwacht dat ie naast de diepe soulvulle schreeuwkant (Somewhere!) ook nog die echte hogere metal-vocalen in huis heeft. Stoer! (Zoals de hele plaat veel meer metal is dan ik dacht, hij kan er echt bij in dit project)
Natuurlijk is een van mijn favoriete momenten dan wel weer 't softe Outshined, met die 'now you know'-koortjes. Daar zetten we dan maar snel even een ander bruter goed moment tegenover, het einde van Slaves & Bulldozers.
Searching With My Good Eye Closed begint heel interessant (spoken word he) maar verzandt een beetje. De verveling dreigt toe te slaan maar gelukkig volgt Room A Thousand Years Wide, misschien wel 't beste nummer. Begint als een soort verbeterde vettere versie van Metallica, maar die vergelijking verdwijnt meteen. Gewoon een gaaf log nummer. Zelfs (?) de maffe sax werkt. (Het eerste nummer wat ik eigenlijk meteen opnieuw op wil zetten)
Drawing Flies is ook wel lekker ter variatie, superouderwetsch riffen. (Black Sabbath-achtig wmbt)
Holy Water vind ik wel mooi de vele vocale kanten van Cornell illustreren (luister alleen al naar de eerste minuut) Vind z'n eerste variant daar 't minst interessant (zeg maar de Eddie Vedderige)

oh en zag 't vanmorgen ineens in de clip van Nothing Else Matters.

Lars Ullrich is de Marc-Marie Huijbregts van de metal. (zowel in zijn jonge jaren als kaal tegenwoordig) (wat dus voor beide geldt)

http://members.lycos.nl/wiccasiskes/hpbimg/larsulrich.jpg
http://www.ncrv.nl/data/files/imagecache/presenter/marcmarieg.png

Entombed - Wolverine Blues
Van Entombed had ik het debuut Left Hand Path al gehoord, drie jaar later (en met nog een album ertussen, waar brulboei Petrov er niet bij was, als ik de data goed heb) kwamen ze met Wolverine Blues. Die titel klopt wel want het begint al meteen softer, met inderdaad die bluesy akkoorden.
In de categorie: hoe labels met je fucken, moet niet onvermeld blijven dat Entombed's label bedacht dat Wolverine ook een Marvel stripfiguurtje was en ze de plaat zonder met de band te overleggen opzadelden met een stripboekje!
Rotten Soil is al een stuk beter dan de toch wat brave (haha poseur) opener. Vetter, ingewikkelder drumwerk en goede vuist in de lucht-momenten. (Dus bruut maar tegelijk met veel stiltes, zo wil ik ze) De zanger blaft ook weer zoals 't hoort. Crunchy break.
In Demon zit in een bepaalde fase wat distortion over de vocalen, vreemd eigenlijk in een extreem genre als metal, maar dat hoor je niet zo vaak.. (Het viel mij in elk geval op) Ze blijven goed bezig trouwens.
Ok. De vocalen in Contempt zijn fan-tas-tisch! Hij begint zo nonchalant en ongeïnteresseerd. (Dat verandert later wel hoor) Big smile hier. De plinky gitaarmelodietjes rond 2.30 zijn ook fijn. Eindelijk ook een rockster-solo, als je dan toch toegankelijk doet. Beste track van de plaat.
I got a heart like a graveyard. Er gebeurd hier toch wel iets raars, het middenstuk is normaal 't laatste wat ik goed vind aan een metal-plaat.
Oh jee Hollowman is, op de momenten dat de feedback begint te suizen bijna.. Nirvana. (Nu zit ik ineens ook aan R.E.M te denken maar da's logisch)
De band dacht we gaan er maar uit met het hardste nummer, voor al die knakkers die sell-outs beginnen te roepen. Jesus Christ! Lord Of Flies! Een pluim voor Petrov die hier met een gruntje opent. Ik denk niet dat ie ooit geïnspireerder heeft geklonken. (Maar dat zijn grove aannames, zoals gebruikelijk) Sinds de hervatting van dit project, is deze het dichtst bij Onvermijdelijk, dus ik denk dat ik mijn stempel tevoorschijn kan halen.

Data fout: LG Petrov was er op Left Hand Path bij, maar bij opvolger Clandestine ff niet. ;)

Dat zegt-ie ook :)

Oh ja. :D

precies.

:P

Vreemd eigenlijk dat Dio die Nederlandse rapper nooit heeft aangeklaagd. Misschien een te algemeen woord? Of hij had gewoon genoeg centjes. (Ik bedoel Manitoba deed 't wel toen met "Caribou")
You got desire, so let it out! Shout! Ja dit opent precies zoals ik had verwacht, beetje zoals Anvil maar dan met een goeie zanger. Weet niet of ik nou de remaster te pakken heb, of de 'gewone' versie, maar de die snare-drum ratelt lekker goedkoop.
Oehhh spooky, hoor ik daar een donderslag. Hm, dat wordt vrij bruusk afgekapt. "Holy Diver" is een log, sloom nummerke. Voelt eerst wat leeg, heb je wel hele goeie melodieën nodig om hiermee weg te komen, maar de dubbel-vocaal hier is al een stap in de richting. Misschien wordt 't gaandeweg beter. Eddie Van Halen-riffjes nu. (Ain't Talkin 'Bout, wat was het, niet Dub in elk geval)
Gypsy is gelukkig weer lekker, van mij mag Dio constant over the top intens tekeer gaan. (Hier redelijk 'laag' en soulful)
Caught in the Middle heeft het beste (pre?)refrein (you can feel it, etc.) Mooie emotionele solo ook daarna. (Dio is ook tevreden: "yeah") Eerste nummer na de opener die ik meteen opnieuw op wil zetten. (En zo blijkt uiteindelijk ook wel mijn favoriet)
Middeleeuws Sabbath-gefrobel, oh een bijna schattig falsetje, aandoenlijk. (En mooi) Ze zijn kwalitatief op stoom nu denk ik. Juist. Beng! Is die solo niet een bietje vals. Klassenummer hoe dan ook. (Don't dream of women, cause the only bring you doooooooooown, lol)
Straight to the Heart is me iets te houthakkerig, riffs zijn zo bluesy/eenvoudig. (Is wel een overkoepelend iets waarom die early heavy metal nou ook weer niet mijn favoriete ding ever gaat worden)
Dan veeeel liever spacy dingetjes als 't intro van Invisible. (Later ook leuk: you can be-be-be-be-be-be.... inderdaad)
Wat een filosofietjes in Rainbow in the Night. Die synth is ongeveer zo slecht als Moke op hun laatste plaat. Wel de beste break van de plaat. (Heel kortstondig zo voor de solo, geen plaat van breaks kennelijk had 't woord nog niet eerder laten vallen geloof ik)

oh daar moet dus Dio - Holy Diver boven.

Holy Diver is een vaste waarde. Pakkend en fantastisch. Nadat Dio zijn twee vorige werkverbanden op zure wijze zag eindigen (Rainbow & Black Sabbath), besloot hij voor zichzelf te beginnen. Hij had de band, de ervaring en de contacten. Dit kon niet misgaan. Het logge van Sabbath, het mysterieuze van Rainbow en het swingende van Elf. Rainbow in the Dark (Ludo!) was de obligate knipoog naar de charts en toonde in vergelijking met de andere Amerikaanse hardrock indertijd best veel karakter. De band deed het hele verhaal nog eens dunnetjes over op The Last in Line; die ook warm aanbevolen komt. Daarna kreeg iedereen ouderwets mot met iedereen en werd het een puinhoop. Zelden zo'n onsamenhangend oeuvre gezien, wat, gezien Dio's talent, simpelweg jammer is. Holy Diver bleek niet een begin maar een sluitstuk. Gelukkig is het dan wel de kroon op het werk.

Er was laatst wel sprake van enige voorbereidend juridisch gemanoeuvreer, volgens Blabbermouth (en dan is het waar). Dio in december in 013 trouwens, een dag na Slayer. 3 woorden: *killed* by metal. Als RJD dan niet opent met 'Stand up and shout' maak ik hem nóg een kopje kleiner, trwns.

Er was laatst wel sprake van enige voorbereidend juridisch gemanoeuvreer, volgens Blabbermouth (en dan is het waar).

Wat betreft de Dio-naam re: die tijdmachinegozert, dus.

ah ja :)

enneh Rainbow in the Dark (Ludo!)
ja die staat ook ergens op de lijst al geloof ik. (krek Rainbow Rising is next)

Rainbow - Rising
Hee alweer Dio. Of een imitator. Nee het is ‘m. Samen met Blackmore. (Die ik nog eerder associeer met zijn renaissnance-luit-act dan met Deep Purple. Deep Purple is geen Black Sabbath he jongens?)
Rainbow Rising is met z’n 33 minuten lekker behapbaar. Langer dan dat hoef ik onze mini-brulboei ook niet te horen. Zes nummerkes, kan er wel even doorheen zoeven. Tarot Woman, vind die openingsblieps fantastisch, leuk dat ze aan ’t eind nog even terugkeren, maar ‘t liedje niet zo. Het is niet echt slecht, het bijna lukrake gitaargepiel rond 3.30 wat dan overgaat in een duidelijk solo is erg leuk, maar toch, het is niet zo’n heel opvallend nummer. Run to the Wolf heeft een mega-refrein. Something’s evil passing by bromt Dio als ware hij Solomon Burke! Starstruck is gezellie voelt een beetje goedkoop an, pittig einde wel, kan moeilijk zeggen dat ‘t niet spettert. Do You Close Your Eyes is mijn favoriet van kant A, ondanks dat het refrein niet met dat van Run to the Wolf kan wedijveren. (Waarom dan wel favoriet, hmm gewoon perfecte synthese van alles)
Kant b bestaat uit 2 lange nummers, Stargazer geldt als de prijstrack (zag ik ergens op Wikipedia) maar ik pas, te bombastisch, zap-moment. (En dan valt het orkest uit Munchen eigenlijk nog niet zo op) Vraag me af hoe Dio dit hele concerten vol houdt, ik word er al luisterend al moe van. Light in the Black is daarentegen wél goed. Weirde keyboard-solo. En daarna, nou ja Blackmore-time. Tong uit de bek zou ik zeggen.

Deep Purple is geen Black Sabbath. Maar het is weer zo dat Black Sabbath geen Deep Purple is. Speed King, Black Night, Highway Star, Flight of the Rat, Fireball... Vuurwerk. Of de hartverscheurende blues van Mistreated. Kom daar bij Sabbath maar eens om.

Ik vind Rainbow Rising strikt genomen een zwakke plaat. De voorgaande plaat en die erna zijn veel beter. Hier lijkt de band enkel op kant B z'n best te doen. Dan is het wel absoluut geweldig. Enkel minpunt is dat het orkest te zacht en nogal laat komt aanzetten in Stargazer (wat inderdaad het prijsnummer is; Ludo, jij heiden!)

Stargazer is trouwens weinig gespeeld, live, omdat Dio het maar oeverloos gemasturbeer vond (zijn mening over de gehele B-kant van de plaat). Maar ja, Blackmore kwam uit Deep Purple. Die band wist vrijwel ieder nummer op te rekken tot dik een kwartier. Orgelsolo's, drumsolo's, gitaarsolo's, improvisaties. En dan nog een keer. Purple-zanger Ian Gillan had het al snel bekeken: hij sleepte conga's het podium op en roste een lekker potje mee. Dio was niet zo swingend en had geen zin een half uur aan de kant te moeten zitten wijl Blackmore zijn ding deed (en de toetsenist, en de drummer, die natuurlijk ook hun ding deden). Eindeloos heerlijk.

ik hoor 't al, eensch met Dio en Deep Purple is niks voor mij. Mastodon is de volgende op de lijst trouwens, houthakkuh.