Onvermijdelijke Metal-platen

Volgens mij wel ja.

(ondertussen heb ik buiten de officiele tips om Queensryche - Empire gedraaid, lekker, alhoewel ik de band wel iets ontzettends overheersends blijf vinden hebben (jaja) (en dat terwijl ze gewoon softrock maken ;) ) Net iets minder hits dan Operation Mindcrime, maar ook minder dalletjes.

Empire werd na de release ook helemaal grijsgedraaid op Vara's Vuurwerk. Ik heb die hele plaat in een paar weken bij elkaar kunnen verzamelen op basis van de wekelijkse teepjes die ik van Vuurwerk maakte.

Ergens moet ik ook nog wat teepjes hebben liggen van de Vuurwerk 50 van 1991, mede door Marcel Van Dam gepresenteerd.

Haha, en dan kijkt iedereen je al raar aan als je zegt dat Henk Westbroek dat presenteerde. :D

LOL, da's waar ook! Ik had uiteraard, zoals de meesten neem ik aan, destijds geen flauw idee wie die ouwe lul met die irritante zeikstem was verder, maar achteraf, ja, wat een meesterzet van Westbroek. In 1991 was ik trouwens als brave nieuwbakken indie douchebag natuurlijk al wel overgestapt naar de Wilde Wereld, hè ;)

Dat zou in mijn geval nog twee jaar duren, toen het Villa 65 werd. Vara's Vuurwerk was toen al van de radio af (begin 93 ging die uit de programmering - ik heb nog ergens een Aardschok liggen met dat berichtje - feb 93 geloof ik).

Dat was tevens het punt dat metal begon te veranderen. Biohazard en Machine Head brachten hardcore-invloeden naar de festivalweides, even later gevolgd door zuivere hardcore bands als Sick Of It All (die tijdens Dynamo 94 de biggest mosh pit ever voor elkaar kregen - geloof me, dat was een puinhoop), deathmetal begon jazzneigingen te vertonen, Dream Theater kickstartte de progmetal-golf, blackmetal zat nog wat dieper in het ondergrondse circuit. Rob Halford was uit Priest gestapt, Dave Lombardo uit Slayer en Bruce uit Maiden. Metallica en de Guns zaten zij aan zij met de grungebands in de top 10.

Best verwarrende tijden moeten dat geweest zijn voor de traditionele metalfan, zo begin jaren 90.

Oh ja, nu we op de Savatage-toer zijn: Sanctuary was ook een enorm goede US-metalband in die hoek. Voorloper van Nevermore.

terzijde: net mijn verse Reign in Blood exemplaar gedraaid, Postmortem viel me dit keer als beste op. (combo met Reign in Blood natuurlijk)

Raining Blood dan. ;)

Dat laatste stukkie snel van Postmortem, heerlijk...

Best verwarrende tijden moeten dat geweest zijn voor de traditionele metalfan, zo begin jaren 90.

Nee, dat waren het niet. De ongelikte beer in spijkerjek met Maidenpatch en Motorhead-/LedZep-/Sabbath-buttons (neem aan dat je die met 'traditionele metalfan' bedoelt) was wel wat gewend. Crossovers met prog, jazz, punk en hiphop, waren er al vanaf het prille begin. De 'traditionele metalfan' is doorgaans niet zo'n moeilijk persoon. Als hij er op kan bangen is het al gauw goed. Ingewikkelde structuren en ritmes zijn meestal te behappen. De irritatie begint als hij moet dansen.

Wel was metal (luide muziek in het algemeen) in de jaren tachtig een marginale muzikale voorkeur, die begin jaren negentig in veel gedaanten (trash, core, grunge) plotseling mega werd. De traditionele metalfan die ik ken, zag dat eerder als een bevestiging van zijn gelijk dan dat hij van gekkigheid niet meer wist welke kant hij op moest luisteren. Dansen vindt hij nog steeds voor mietjes. Hoe hard je het ook zet.

Okee, zo kun je het ook zien ja. In mijn directe (toen nog niet volwassen) vriendenkring werd er overigens massaal overgestapt op hardcore. Mede omdat in mijn provincie (Friesland) in die tijd ontzettend veel hardcore- en punkshowtjes werden opgezet (vooral in Het Bolwerk in Sneek). Metal leefde veel meer in Drenthe en steden als Groningen.

Metal werd in die periode ook absoluut Big Business. Dynamo Open Air was in 1995 al gigantisch te noemen. Ik moest met mijn maat bijna twee kilometer lopen om van ons campingplekje bij het hoofdpodium terecht te komen.

De haren gingen er af en de petjes op... Bepaalde Friezen organiseerden die hc-shows zelfs in de Randstad.

Moest 'r niks van hebben, van die hardcore.

Dat is bekend, maar waarom eigenlijk niet?

Saaie akkoorden/melodieën, stomme zang, stom gejump, irritant 'broederschap' gezanik of ander gelul waar ik niks mee kan, dan liever domme 'hail satan' teksten. :)

Ben trws ook weer niet consequent hoor, maar was begin jaren negentig wel wat dogmatischer dan nu. Laatst toch de eerste twee Cro-Mags platen aangeschaft. Best OK, al blijft Alpha-Omega favoriet. Die eerste ST doet me nog steeds weinig en Life Of Dreams is ook niet half zo goed als B.O.M.B..

Trouble - Manic Frustration
En geen Manic Depressions zoals Hiram hierboven tikte ;) Maar het is noch een frustrerende noch een depressieve plaat. Zoekt de randen van de metal op, wat toch vaak helpt (voor mij, oei en foei!) Alhoewel, in dit geval begint als een potje stonerrock en als ik ergens een he-kel aan heb is 't die nep-blues voor opgepompte houthakkers. Wolfmother pff. Ik word enthousiast bij The Sleeper, tempo net effe hoger, een The Scene (jawel) gitaargeluid. Iedereen is van de Wereld! (En daarna wel weer gewoon die stonerrock hoor, maar de knop is gewoon om vanaf dat moment) Rain de tearjerker-ballade van dienst mag er ook wezen. De zanger probeert een croon: Baby, rain must faaaall. Solotijd! Maar de hit van de plaat is het daaropvolgende, wat psychedelische Tragedy, met trippy kortstondige breaks. Trip to the outer side. (Vette riff ook, anders hadden de breaks nooit gewerkt natuurlijk, ik meen een akoestische gitaar te horen kraken die 'm ook meespeelt, hoe het ook zit, het geluid is in elk geval top) Het drievoudige combo van de plaat wordt afgesloten met het alle kunstjes combinerende, uitstekende Memory's Garden. Traveled along so many roads.. Damn waar lijkt dat nou op. Beste solo's van de plaat ook. En dan gaat de knop ineens weer uit (ik ging net Onvermijdelijk denken) want Manic Frustration is me te afgezaagd (het bos gaat om) en geeft als het ware de voorzet tot Hello Strawberry Skies, het absolute zap-moment van de plaat. Vreemde eend in de bijt (en het slotnummer) Breathe is dan weer wel best tof.

Trouble is geen stoner. >:[

Dat bestond gewoon nog helemaal niet, het heette gewoon doom.

o.

doom vind ik toch gevaarlijker klinken. maar ik spreek u niet tegen verder ;)

Tja, daarom is Watt destijds die campagne gestart om het stoner te gaan noemen. Nieuwerwetse fratsen, vond ik dat. :)

nee, watt noemde het steevast seventiesgroove, toch?

Oh, ik kan het niet meer checken, maar ik herinner me dat ik toen het gevoel had dat Watt een nieuw genre probeerde uit te vinden door die term 'stoner' vooral te onpas op van alles en nog wat, dingen die al lang in een hokje zaten, te plakken. :)

je moet de discussie over Viking Metal op Wikipedia eens lezen. mensen die elkaar de haren in vliegen. Amon Amarth is zooo overduidelijk geen viking metal het is melo-death, stelletje idioten! lollig :)

bijna net zo leuk als de pagina Joden als Uitverkoren Volk, waar onder het kopje kritiek op die gedachte doodleuk de aanval op de critici zelf wordt geopend. :)

bij doom metal denk ik absoluut niet aan zware blues riffs.

Heb je al een goeie doom/death/funeral plaat in je curriculum eigenlijk?

http://onvermijdelijkemetal.blogspot.com

doom niet volgens mij...

Turn Loose The Swans van My Dying Bride als opvoedige keuze dan maar? (persoonlijke smaakgewijs zou ik Serenades of Pentecost III van Anathema kiezen)

lost paradise van paradise lost lijkt me ook goed, en daarna dan overstappen naar forest of equilibrium van cathedral, om uit te komen bij things viral van khanate.

het zal voor de verre toekomst zijn, nu eerst Van Halen en dan Black Sabbath, al kwamen de kenners er boven niet uit wat de beste van Sabbath is, dus ik zal maar at random eentje doen ;)

The Headless Cross. ;)

Ja, ik zei Vol.4 maar vandaag neig ik meer naar Paranoid, je moet toch die beginriff van 'Iron Man' kennen, De Maat Der Dingen ashetware.

<3 <3 <3

http://www.koarecords.com/zine/vanhalen1.jpg

het titelnummer van paraboid is dan wel weer minder. maar de riff van iron man is verplichte kost idd. dat geldt overigens ook voor die van into the void (te vinden op master of reality, de beste black sabbath-plaat; dan weet je dat ook weer, ludo ;-)

nu eerst Van Halen en dan Black Sabbath

Wat een gelukkig mens ben je toch!
Ik ook. Want ik draai gewoon met je mee.

het bijzondere aan die Van Halen plaat is dat het waarschijnlijk de eerste plaat in deze reeks is waarvan ik verwacht* dat ie briljant is. (iets minder dan dat is gewoon teleurstellend!)
*en sowieso vooraf verwachtingen heb.

Wordt sowieso met afstand de geilste plaat tot nu toe, so there you go ;) Ik ga dan meteen ook maar met de billen bloot en geef toe dat ondanks de ongenaakbaarheid van die eerste plaat "Why Can't This Be Love" nog altijd mijn favo VH liedje is (hoewel "Panama" ook hoog scoort vanwege de riff).

Ha, 'Panama, helegaar vergeten, snel downloaden. Eerste is, ai hoge verwachtingen dat gaat niet goed, inderdaad vrij fantastisch, al torent Running With The Geert Wilders er wel bovenuit.

"Why Can't This Be Love"

Aarrghh!!
Alsof er iemand zegt dat-ie Marillion-zonder-Fish het beste vind. Of Headless Cross de beste van Black Sabbath...
Schaamteloos! ;-)

x-post

Side one

"Runnin' with the Devil" – 3:35†
"Eruption" – 1:42
"You Really Got Me" – 2:38
"Ain't Talkin' 'bout Love" – 3:49†
"I'm the One" – 3:46

Side two

"Jamie's Cryin'" – 3:29†
"Atomic Punk" – 3:03
"Feel Your Love Tonight" – 3:42
"Little Dreamer" – 3:23
"Ice Cream Man" – 3:19
"On Fire" – 2:57

Ik kan moeilijk favorieten aanwijzen. Running With The Devil iets te vaak gehoord. Ice Cream Man blijft altijd feestelijk. The Atomic Punk. You Really Got Me is een van de weinige covers die ik beter vind dan het origineel. I'm On Fiiiiire! Ze zijn gewoon allemaal top.

1978!

Ook een pluspunt:

Length 35:13

Black Sabbath:

I - Length 40:16
II - Length 42:06
III - Length 34:31
IV - Length 42:23

Zie je wel. Je Moet Master Of Reality hebben.

Kijk dat moeten we vaker doen, de complete tracklist posten voor de werkende medemens die hem niet effies uit de kast kan trekken :) Ik krijg er spontaan een adrenaline-orgasme van, wat een sexy plaat, die SOUND ook... thx billy ;)

maar Jump staat dus niet op I (dacht ik eigenlijk al) maar dat is voorlopig mijn favo Van Halen nummr, maar kan snel anders zijn ;)

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/8/88/VanHalen_1984_fcover.jpg

Met Panama en Hot For Teacher.
Ik ken het album eigenlijk niet, maar schijnt ook goed te zijn.

... schijnt ook goed te zijn.

... heb er enthousiaste verhalen over gehoord.*

* Van een vriend die ook enthousiaste verhalen kan vertellen over Journey.

Fair Warning.... rrrraaaaarrrrrr

http://www.xs4all.nl/~augurk/vh.jpg

http://www.xs4all.nl/~augurk/nuttigetip.jpg

Zoveel liefde!

Even terugkomend op de opmerking over doom versus stoner en de rol van Watt daarin. Watt was wel bezig met juiste benamingen van muziek vinden (hoe stom dat ook is) en zo hadden we het eerst over spookycore en later over nu metal. Onderscheid tussen doom en stoner is er. Trouble/Lid is zeker een overgangsband.

Terzake Black Sabbath:
Het gaat niet zozeer om het juiste album, maar eerder om de juiste nummers. Into the Void is natuurlijk vooral briljant door wat Kyuss er later mee gedaan heeft. :-)

O ja, 'spookycore' . :)

Ja, ik snap 't wel hoor, maar het leek zo'n campagne en ik was toen nogal fel antiblues (en tóch Troublefan, rara)...

trouble heeft ook maar een laag blues-gehalte, vinnik.

tja, de watt, vond dat toen echt een geweldig blad, heb ik heel veel nieuwe muziek door leren kennen. en ik ging helemaal mee in die zelfgecreëerde seventiesgroove/stoner, hoewel daar ook wel erg veel zeer matige bands uit zijn voortgekomen.

M'n favo Trouble platen (Def American 1 & 2) zijn echt bluesscales (volgens mij, ben geen held in dat soort dingen bepalen). Toen ik mee ging spelen viel me op dat het ook bijna altijd dezelfde scale is. :D