Onvermijdelijke Metal-platen

safe that fistbang shit for bands like Motley Crüe had je meegekregen?

haha, helaas! ok ik trek die hele opmerking terug!

Hiram, hoeveel moet je ervoor hebben? stuur maar een mailtje naar Ordinarypeoplerecs AT hotmail DOT com voor onvermijdelijke onderhandelingen. ;)

Entombed - Left Hand Path
Knalt er meteen krachtig in met de titeltrack. Sprankelende hi-fi distortion, een paar goeie heldere gitaarsolo's en een lekker cheesy horror-themaatje op synths. Alleen de fade-out is een beetje jammer. (Fade-outs kunnen best, maar in metal zijn ze slap verdilleme)
Om maar weer 'ns een generalisatie eruit te gooien, in Drowned gaat het tempo omhoog en dan vind ik 't meteen minder, het moet me niet te snel gaan (eh da's hetzelfde) Met name in combi met vocalen, instrumentale snelle stukken (ook aanwezig in Drowned) zijn dan weer wel stoer.
Het lijkt erop dat man's grunt die in de eerste paar nummers nog gematigd was, met de song dieper en woester wordt. Woef! Vooral But Life Goes On is bruut (in een betere manier dan die ervoor, want wel een stand-out) Toch is een openingsriff als in Bitter Loss me liever, meer stijl, bovendien ademt 't nummer wat meer, met een rare "holler" in 't midden en.. solo's! (Een kortstondig bizar effectje op de bas-break is ook leuk) Met de opener het beste nummer. (Het helpt ook echt om weer even in de metalzone te komen, werkt nog door in Morbid Devourment en daarna is 't wel klaar voor mij)

Staat nog een demo achteraan, dus eigenlijk moet je die weglaten. ;)

Trivia: dat themaatje is van Phantasm.

CD versions of the album feature the bonus tracks "Carnal Leftovers" (2:59), sometimes erroneously referred to as "Carnival Leftovers", and "Premature Autopsy" (4:26).

Maar die had je er waarschijnlijk niet bij dus. :)

ja toch wel, ik zit nu te luisteren (Dit Was het Nieuws begon)
Carnal Leftovers valt niet uit de toon qua niveau.. Premature Autopsy (geniale titel) is echt sme-rig. grunt gedubbeld met een vocoder of iets. extreem goor op een of andere manier.

(Dit was het Nieuws is trouwens weinig meer an, programma duurt te lang, Heertje is niet meer scherp als ie 't ooit al was, de Engelse versie is veel snappier)

Heertje vinnik wel grappig, de grappen van Harm waren niet zo deze keer. Vorige week was een leukere aflevering, lag wellicht ook aan de gasten.

http://www.volkskrant.nl/kunst/article1201034.ece/Gereformeerd_Rijssen_protesteert_tegen_heavymetal

Ze leren het ook nooit hè die griffoos. Kun je spellen: on-ver-mij-de-lijk !

Tja, die 'rebellie' van metal zit toch net zo vastgeroest, dus het houdt elkaar in evenwicht. :)

Kies uw favoriete qoute:

- The Gods Are Here!
- Sabbath Bloody Baby Sabbath!
- I'm Gonna Freakin' Faint!
- You Are The Masters! Of Heavy Metal!
- I'm Leaving Now!

je pakketje is aangekomen Hiram. hoera. ik voel me wel trots nu ik Reign in Blood in bezit heb. wow!

en terecht, ludo :)

Fijn Ludo, veel plezier ermee :) Ik heb de dame van het postkantoor nog straf moeten bewerken om haar te overtuigen dat het heus wel door de brievenbus ging passen ("En in Brabant staat de deur toch altijd open!"). Nu moeten we je nog wel even aan de AC/DC krijgen. Ik bedoel, wél Dale Watson hè!

Daar hoeft toch discussie voor te zijn op een postkantoor (nota bene)? Hebben ze toch van brievenbus...eh...protheses voor?

ja ze willen niet dat de postbodes moeten aanbellen want dan krijg je taferelen als in Bienvenue les Ch'tis.

wil je een anijslikeur?
non, non
hier!
mm
repeat

Daar hoeft toch discussie voor te zijn op een postkantoor (nota bene)? Hebben ze toch van brievenbus...eh...protheses voor?

Precies, maar er moest desalniettemin een collega bijgeroepen worden die van iets resoluter doordouwen wist ;)

Daar kunnen postbodes soms trwns ook wat van, m'n laatste Displeased bestelling was er met grof geweld doorheen gewerkt, mocht van geluk spreken dat de digipaks hun tandjes nog hadden...

Savatage - Hall Of The Mountain King
Gisteren tipte Nocto Octurno (ofzoiets) van Darkthrone in het StuBru-programma de band Omen, en dat sluit hier eigenlijk best mooi op aan, al is Omen wat harder. De vaste volgers konden al uittekenen dat ik Savatage goed ging vinden. Ga maar na: jaren '80, Amerikaans, high pitched zang, veel (snelle) gitaarsolo's en algeheel melodieus op die cheesy proggy wijze. (Het intro van Beyond The Doors Of Dark, wow!)
Strange Wings knalt er ook weer lekker fout in. She *ahhhh* is a native of the stormy skies. (Het lage register doet ie ook goed) God, dit wordt nu wel Europe-achtig, maar ok. Marcheer-zwaai met vlaggen-break, lekkerrrr. En dan die riff terugbrengen. Volgens het boekje. Oh nu dikke minpunten, ruffneck rules the hardcore scene, denk ik dan toch altijd. (Grieg dus, Malmsteen deed 't toch leuker met z'n Albinoni) Het "hoo hoo hoo"-achtergrondkoortje klinkt wel Lord of the Rings-achtig. Legers die aan de poorten van de mountain king in Mordor staan te rammelen. Ofzo. Madness reeeeeeign moehahahah. Fuck, die uitstekende gitarist, die in Apollo 440 bigbeat riffs grossiert is dood... Op de pagina van broertjelief de zanger lees ik dat nog 'ns een single met de worstelaars van WWF maakte. Zitten zeker wat goeie "enter the ring"-muziekjes bij. Een plaat op 't randje van onvermijdelijk (en da's wel genoeg om dat stempel te krijgen) Voor veertig minuten duurt ie gevoelsmatig wat lang, maar soit.

Nou, ik had eerlijk gezegd helemaal niet verwacht dat je dit zou diggen, dacht dat dit vooral een persoonlijk nostalgietripje was. Maar wat je zegt, ook hier weer net als bij King's X: Ge-ni-a-le herkenbare gitarist/riffmaker, die Chris Oliva. Voor zo'n ogenschijnlijk simpel dingetje als de openingsriff van "The Price You Pay" kan ik alleen maar het Engelse woord 'stellar' bedenken. Of die pre-choruslickjes in "Legions", prachtig! Als ik er zo eens doorheen skip waren ze eigenlijk best wel groovy, op het funky af. Op de oudere platen Sirens en The Dungeons Are Calling schurkten ze trouwens nog tegen de doom aan. Hoor, deze is zó vet met die powertriosound, ik daag je uit om niet te gaan headbangen vanaf 0:56:

Nootjes kiezen, dat is het, dat kan'ie als de beste. "Doe mij DIE maarrrrrrrr..."

Oh my, Savatage. In 1990 was dat zo'n beetje mijn favoriete band, toen ik 14 was. Ga vooral ook Gutter Ballet checken, da's toch mijn inziens de beste Savatage. Criss Oliva was een van absolute helden toen ik net begon met gitaarspelen.

Heb ze een paar keer live gezien, zelfs een keer dat ik eigenlijk toch liever Mr. Bungle in Staddijk in Nijmegen had gezien, maar ja geen rijbewijs enzo, maar het Sava-muntje is bij mij nooit gevallen.

Ik had Streets, die had als ondertitel A Rock Opera en die was toch wel te cheesy voor mij. Maar de goede, harde nummers waren wel echt heel goed. Ik herinner me 'Jesus Saves' en het titelnummer.

gutter ballet, inderdaad marty, prachtige plaat. niet zo heavy als het oude werk, een behoorlijke dosis dramatiek erbij, maar toch stukken minder pompeus dan het latere streets.

maar het Sava-muntje is bij mij nooit gevallen.

En dat is bij deze band ook eigenlijk niet of nauwelijks meer achteraf goed te maken, gedateerd tot en met natuurlijk. Goede plaat inderdaad, maar met Gutter Ballet gingen ze imo toch definitief de verkeerde kant op, hoewel Streets pas het echte jump-the-shark moment was, toen werd het me te powerprogopera. En daarna (niets van het latere werk ooit gehoord) ook een hoop bezettingswisselingen toch? In de jaren tachtig was het - in mijn herinnering - echt nog een hele bijzondere band, beetje cult bijna zelfs, inderdaad ook één van mijn topfavorieten toen ik 14 was. We hadden toen zelfs een soort running gag om er in het openbaar die gilletjes van Jon Oliva te pas en te onpas uit te gooien :) Heb ze op Dynamo gezien en in Noorderligt t.t.v. Gutter Ballet. Voorprogramma was het over-the-top lokale heldenbandje Jewel, wie kent ze nog? NOU AL MOE?!

Man, ik ben laatst op zoek geweest naar mp3's! Wel Hammerhawk gevonden, maar helaas geen Jewel. Ik had een concert opgenomen bij Vara's Vuurwerk en dat heb ik vrij vaak gedraaid. Die zanger ook vaak tegengekomen bij concerten later.

hoeveel demo's van de maand heeft jewel wel niet gehad in de aardschok? de nummers die ze bij vuurwerk draaiden kon ik erg waarderen. defender was ook al zo'n fijne demoband toen.

Man, ik ben laatst op zoek geweest naar mp3's!

Beter zoeken, man ;). Die full length was een beetje tegenvallende mosterd na de maaltijd en die liveplaat heb ik nog wel op tape, maar La Morta is wat je moet hebben iig. Ik zou trouwens zweren dat die zanger Rick Ambrose bij ons in 't dorp woonde destijds, maar in het filmpje klinkt 'ie niet echt dat je zegt oostbrabants. Metal Archives geeft om de verwarring nog groter te maken dan weer m'n huidige woonplaats als herkomst... Nu even verder googlen naar een rs-linkje voor Deafen :)

O jee, m'n Google skillz hebben me in de steek gelaten! :)

hoeveel demo's van de maand heeft jewel wel niet gehad in de aardschok?

Was dat niet Elegy? Die bleven maar veelbelovend demo's maken.

Elegy zit intussen toch al op album nummer 7? Die gaan nog steeds door.

Ja, maar volgens mij hebben ze een hele lange aanloop gehad. <kickstarts metal-archives>

Idd, Elegy Of Dreams, de eerste full length is van 1993. Volgens mij stonden ze regelmatig in Aardschok in de jaren tachtig.

was elegy ook niet de band waar ed warby (gorefest/hail of bullets drummer) voor het eerst van zich liet horen?

Volgens mij wel ja.

(ondertussen heb ik buiten de officiele tips om Queensryche - Empire gedraaid, lekker, alhoewel ik de band wel iets ontzettends overheersends blijf vinden hebben (jaja) (en dat terwijl ze gewoon softrock maken ;) ) Net iets minder hits dan Operation Mindcrime, maar ook minder dalletjes.

Empire werd na de release ook helemaal grijsgedraaid op Vara's Vuurwerk. Ik heb die hele plaat in een paar weken bij elkaar kunnen verzamelen op basis van de wekelijkse teepjes die ik van Vuurwerk maakte.

Ergens moet ik ook nog wat teepjes hebben liggen van de Vuurwerk 50 van 1991, mede door Marcel Van Dam gepresenteerd.

Haha, en dan kijkt iedereen je al raar aan als je zegt dat Henk Westbroek dat presenteerde. :D

LOL, da's waar ook! Ik had uiteraard, zoals de meesten neem ik aan, destijds geen flauw idee wie die ouwe lul met die irritante zeikstem was verder, maar achteraf, ja, wat een meesterzet van Westbroek. In 1991 was ik trouwens als brave nieuwbakken indie douchebag natuurlijk al wel overgestapt naar de Wilde Wereld, hè ;)

Dat zou in mijn geval nog twee jaar duren, toen het Villa 65 werd. Vara's Vuurwerk was toen al van de radio af (begin 93 ging die uit de programmering - ik heb nog ergens een Aardschok liggen met dat berichtje - feb 93 geloof ik).

Dat was tevens het punt dat metal begon te veranderen. Biohazard en Machine Head brachten hardcore-invloeden naar de festivalweides, even later gevolgd door zuivere hardcore bands als Sick Of It All (die tijdens Dynamo 94 de biggest mosh pit ever voor elkaar kregen - geloof me, dat was een puinhoop), deathmetal begon jazzneigingen te vertonen, Dream Theater kickstartte de progmetal-golf, blackmetal zat nog wat dieper in het ondergrondse circuit. Rob Halford was uit Priest gestapt, Dave Lombardo uit Slayer en Bruce uit Maiden. Metallica en de Guns zaten zij aan zij met de grungebands in de top 10.

Best verwarrende tijden moeten dat geweest zijn voor de traditionele metalfan, zo begin jaren 90.

Oh ja, nu we op de Savatage-toer zijn: Sanctuary was ook een enorm goede US-metalband in die hoek. Voorloper van Nevermore.

terzijde: net mijn verse Reign in Blood exemplaar gedraaid, Postmortem viel me dit keer als beste op. (combo met Reign in Blood natuurlijk)

Raining Blood dan. ;)

Dat laatste stukkie snel van Postmortem, heerlijk...

Best verwarrende tijden moeten dat geweest zijn voor de traditionele metalfan, zo begin jaren 90.

Nee, dat waren het niet. De ongelikte beer in spijkerjek met Maidenpatch en Motorhead-/LedZep-/Sabbath-buttons (neem aan dat je die met 'traditionele metalfan' bedoelt) was wel wat gewend. Crossovers met prog, jazz, punk en hiphop, waren er al vanaf het prille begin. De 'traditionele metalfan' is doorgaans niet zo'n moeilijk persoon. Als hij er op kan bangen is het al gauw goed. Ingewikkelde structuren en ritmes zijn meestal te behappen. De irritatie begint als hij moet dansen.

Wel was metal (luide muziek in het algemeen) in de jaren tachtig een marginale muzikale voorkeur, die begin jaren negentig in veel gedaanten (trash, core, grunge) plotseling mega werd. De traditionele metalfan die ik ken, zag dat eerder als een bevestiging van zijn gelijk dan dat hij van gekkigheid niet meer wist welke kant hij op moest luisteren. Dansen vindt hij nog steeds voor mietjes. Hoe hard je het ook zet.

Okee, zo kun je het ook zien ja. In mijn directe (toen nog niet volwassen) vriendenkring werd er overigens massaal overgestapt op hardcore. Mede omdat in mijn provincie (Friesland) in die tijd ontzettend veel hardcore- en punkshowtjes werden opgezet (vooral in Het Bolwerk in Sneek). Metal leefde veel meer in Drenthe en steden als Groningen.

Metal werd in die periode ook absoluut Big Business. Dynamo Open Air was in 1995 al gigantisch te noemen. Ik moest met mijn maat bijna twee kilometer lopen om van ons campingplekje bij het hoofdpodium terecht te komen.

De haren gingen er af en de petjes op... Bepaalde Friezen organiseerden die hc-shows zelfs in de Randstad.

Moest 'r niks van hebben, van die hardcore.

Dat is bekend, maar waarom eigenlijk niet?

Saaie akkoorden/melodieën, stomme zang, stom gejump, irritant 'broederschap' gezanik of ander gelul waar ik niks mee kan, dan liever domme 'hail satan' teksten. :)

Ben trws ook weer niet consequent hoor, maar was begin jaren negentig wel wat dogmatischer dan nu. Laatst toch de eerste twee Cro-Mags platen aangeschaft. Best OK, al blijft Alpha-Omega favoriet. Die eerste ST doet me nog steeds weinig en Life Of Dreams is ook niet half zo goed als B.O.M.B..

Trouble - Manic Frustration
En geen Manic Depressions zoals Hiram hierboven tikte ;) Maar het is noch een frustrerende noch een depressieve plaat. Zoekt de randen van de metal op, wat toch vaak helpt (voor mij, oei en foei!) Alhoewel, in dit geval begint als een potje stonerrock en als ik ergens een he-kel aan heb is 't die nep-blues voor opgepompte houthakkers. Wolfmother pff. Ik word enthousiast bij The Sleeper, tempo net effe hoger, een The Scene (jawel) gitaargeluid. Iedereen is van de Wereld! (En daarna wel weer gewoon die stonerrock hoor, maar de knop is gewoon om vanaf dat moment) Rain de tearjerker-ballade van dienst mag er ook wezen. De zanger probeert een croon: Baby, rain must faaaall. Solotijd! Maar de hit van de plaat is het daaropvolgende, wat psychedelische Tragedy, met trippy kortstondige breaks. Trip to the outer side. (Vette riff ook, anders hadden de breaks nooit gewerkt natuurlijk, ik meen een akoestische gitaar te horen kraken die 'm ook meespeelt, hoe het ook zit, het geluid is in elk geval top) Het drievoudige combo van de plaat wordt afgesloten met het alle kunstjes combinerende, uitstekende Memory's Garden. Traveled along so many roads.. Damn waar lijkt dat nou op. Beste solo's van de plaat ook. En dan gaat de knop ineens weer uit (ik ging net Onvermijdelijk denken) want Manic Frustration is me te afgezaagd (het bos gaat om) en geeft als het ware de voorzet tot Hello Strawberry Skies, het absolute zap-moment van de plaat. Vreemde eend in de bijt (en het slotnummer) Breathe is dan weer wel best tof.

Trouble is geen stoner. >:[

Dat bestond gewoon nog helemaal niet, het heette gewoon doom.