Filmforum

^_^

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

http://bp1.blogger.com/_mVC5ccuFuvA/RnqCphF_56I/AAAAAAAAAEI/_dBIGdzBlOY/s400/9852861.jpg

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

bedankt :)

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

'Solyaris - hersenkrakertje'? Dan heb je De Spiegel uit 1975 zeker nog niet gezien. :-)

De Spiegel, tsja. Vond ik eigenlijk tegenvallen (en is toch niet zo'n hersenkraker? Gewoon een rits jeugdherinneringen?) Wel weer een paar memorabele beelden.

de films van Kurosawa blijven een beetje stuivertje wisselen onderin de lijst van IMDB.. Nu keek ik Ikiru, misschien wel een van zijn beste, alleen verknald door wat verbazingwekkende fouten.
Een man van middelbare leeftijd heeft een saaie baan als ambtenaar, hij krijgt last van zijn maag, gaat naar het ziekenhuis. De dokter verteld 'm dat het wel meevalt, maar net heeft een patient 'm verteld dat als de dokter die bepaalde formulering gebruikt, hij er absoluut aangaat (maagkanker) Dus hij stort zich in het nachtleven, ergens zelfs a la Tom Waits zingend en als dat niet genoeg afleiding blijkt te bieden houdt hij zich maar bezig met een "jong ding" van het werk. (Een bolle Mei Li Vos) Ook dat wordt niks en hij realiseert zich eindelijk dat hij (als kantoorslaaf) toch het meest van zijn werk houdt.. En dus gaat hij terug oom eindelijk nog iets goeds te doen.
The End! Zou ik zeggen.. Vooral ook omdat je dan als kijker nooit weet of hij werkelijk echt ziek was.
Maar nee de film maakt een sprongetje in de tijd.. De man blijkt dood en de laatste 50(!!!!!) minuten van de film worden gebruikt als een soort van nabeschouwing van de gasten op zijn dodenwake. Ongelofelijk.. Saai.. Citizen Kane zeggen ze dan op imdb.. Pff.. Het enige nut van dat hele lange outro is nog dat je 'm nog een keer het liedje ziet zingen, nu vlak voor zijn dood. Erg aangrijpend en weer een mooi einde, maar ook dan weet Kurosawa nog geen afscheid van zijn (2.5 uur durende) film te nemen. Jammer, jammer.

Babel was dan nog vrij kort eigenlijk. Ik dacht die film duurt 3 uur, maar het is niet meer dan een dikke 2 uur. Tsja.. Ik wordt narrig van films van het jaar.. En ik zou zeggen Amores Perros was een stuk beter. De verhalen daarin grepen me meer en belangrijker ze waren ook op aangenamere manier verbonden (dat auto-ongeluk) dit keer is het werkelijk allemaal puur toeval.. Sterker nog het hele Japanse gedeelte hangt maar een beetje bij. (Nog afgezien van het afgrijselijke cliche van Japanse schoolmeisjes zonder slipjes)

Tuurlijk gaan op zich allemaal over communicatie-problemen en hoe mensen elkaar niet eens de kansen geven elkaar te begrijpen.. Maar toch.. Enkel het Mexicaanse stuk en het allerlaatste outzoom-shot waren wat mij betreft de moeite waard.

(Nu nog 'n keer 21 grams zien)

Om te beweren dat grootmeester Kursosawa in Ikiru fouten maakt (verbazingwekkende fouten nog wel, me dunkt ;-)), is een tikkeltje boud gesteld. Als kijker weet je wel degelijk dat hoofdpersonage Kanji ‘The Mummy’ Watanabe dodelijk ziek is, want de film introduceert hem al in het openingsbeeld middels zijn röntgenfoto waarop het lot van de man bezegeld staat. De break halverwege de film is een originele onverwachte stap om (à la Rashomon) aan de hand van getuigenverslagen terug te kijken op het leven van Watanabe en te zien hoe de belangrijke keuzen die hij heeft gemaakt door hen worden geïnterpreteerd. We hebben hun perspectief nodig voor het duidelijk maken van de achterliggende gedachte van de film. De regisseur kan onmogelijk zijn film stoppen als de oude man zijn laatste liedje heeft gezongen, want dan valt de boodschap van Ikiru in het niet: de mens is over het algemeen onveranderlijk. Zelfs als de mens zeer bewust een voorbeeld ziet hoe een leven zinvol inhoud te geven, vervalt hij/zij in oude, verstokte gewoonten. Dat is minder emotioneel dan het hartverscheurende liedje, maar des te schrijnender.

Dat je er verder weinig mee aankon is natuurlijk je goed recht en zal ik zeker niet betwisten ;-)

Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Ik denk ook dat Watanabes goede daad filmisch niet interessant in beeld valt te brengen (tocht langs loketten) en dat het dus een uitstekende vondst is om die tocht gewicht te geven door erover te laten verhalen.

Wel eens met de kritiek op Babel (al blijf ik erbij dat ik me prima vermaakt heb). Maar: het aloude cliche van schoolmeisjes zonder slipjes? Volgens mij is Babel de eerste film waarin ik dat zie gebeuren. Wat ben ik toch een groentje he...:-) Overigens ontkom je natuurlijk in Japanse cinema niet aan het fenomeen schoolmeisjes-erotiek-geweld-vernedering. Waarom dat nu zo intrinsiek is verbonden aan de Japanse cultuur, daar wil ik weleens een goede verhandeling over lezen.

op een gegeven moment houdt zoon Dick een rant tegen zijn vader, over een of ander spel. Helaas kon ik niet thuisbrengen welke game (Magic?!) of zo het moest wezen. Vader: 'als je het niet erg vindt, op mijn klok is het half 9.'

Van de Wikipedia nog:

Tijdens het Nederlands Film Festival 2025 won de film twee Gouden Kalveren: voor 'Beste Bijrol Speelfilm' (Neidi dos Santos Livramento) en 'Beste Costume Design' (Manon Blom).[6] Daarnaast ontving de film nominaties voor onder meer 'Beste Speelfilm', 'Beste Regie', 'Beste Scenario', 'Beste Montage' en 'Beste Muziek'.[6] Ton Kas en Guido Pollemans werden tevens genomineerd in de categorie 'Beste Hoofdrol Speelfilm'

Had dus een van de grotere Kalveren mogen winnen wat mij betreft. De bijrol was me niet opgevallen als uitzonderlijk. Dan nog eerder de nieuwe bodybuilder man van een oud collega van pa Gerrie.

(En MB's gedachten over dat Divine Comedy)

Azeri zijn ook meer shi'a, wat in Azerbeidzjan voor m’n gevoel ook wat meer uitpakt zoals ik van shi'a verwacht, dus een wat meer ‘katholieke’ (‘laconieke’?) benadering (in Iran toch wat anders uitgepakt en eerder een inspiratie voor die soennitische extremisten). Vrouwen spelen daar sws altijd kanun lijkt het. Anyway, tijdje veel contact (was naar een opleiding in den vreemde gestuurd en ongelukkig) gehad met een dame die van black metal (en destijds fel anti-islam met een vrij intimiderende last.fm-pagina) en Azeri crooners als Oqtay Ağayev hield, dus wel gedeelde interesses. Kind van soennitische vader en sji'a moeder (of andersom). Ze hield wel muziekavondjes met haar vader en een drankje. Verder veel te groot leeftijdsverschil (16 toen ik ’r leerde kennen via last.fm) en is later getrouwd met een man uitgezocht door haar moeder. Zijn favoriete band was Dismember. Inmiddels 2 kinderen en al een tijdje niks meer van gehoord. Alleen de ochtend na de geboorte van haar eerste een appje, ik in een air bnb in Plovdiv om haar fav band Dead Can Dance te zien in een Romeins theater, ook om mij ook ff te feliciteren met m’n verjaardag.

Maar veel lobi voor de Azeri cultuur hier, al dan niet via Iran, dus die Divine Comedy staat op de watchlist.

Dus ik denk dat er nog wel een (derde) date inzit. Een relatie is een tweede want mevrouw was op zoek naar iets 'niet bindends'.

Moderne romcom!

Had dus een van de grotere Kalveren mogen winnen wat mij betreft.

Van mij ook. Veel mensen zijn enthousiast na het zijn op de NPO. Toch een behoorlijk flop in de bioscoop, terwijl het matige Voor de meisjes daar enorm scoorde.

L'Affaire Bojarski (Jean-Paul Salomé, 2025, Cinecenter)

Heerlijk stukje vakwerk, dit. Jean-Paul Salomés vorige film La Syndicaliste viel ook op door zijn grote ambachtelijkheid en was het kijken meer dan waard, maar dit is nog net iets beter. (Ik vind 'Jean-Paul Salomé' ook wel een naam die degelijkheid uitstraalt.)

Het is een policier de la vieille école. Dus tempo niet al te hoog en alles wordt heel methodisch en solide neergezet. Dat past ook heel goed bij deze film over het kat-en-muisspel tussen de briljante en dus heel precieze valsemunter Jan "Mijn biljetten zijn mooier dan die van de Banque de France" Bojarski (Reda Kateb) en commissaris Mattéi (Bastien Bouillon), de man die alle hoon van het land over het niet vangen van de dader over zich heen krijgt. Dit is de rol die Alain Delon gespeeld zou hebben als dit echt een film uit 1976 was en niet één die zo voelt. Bouillon ziet er ook goed uit in een double breasted pak en paft net zo enthousiast zijn sigaretten weg, maar zo goed verongelijkt kijken en toch très cool zijn als Delon kan natuurlijk niemand. Die manier van vertellen waarbij je telkens heen en weer gaat tussen de dader en de politie bevalt me sowieso altijd wel goed.

Ook het verhaal van huwelijk van Bojarski met zijn vrouw Suzanne (Sara Giraudeau), aan wie hij niets vertelt, krijgt alle ruimte om zich te ontwikkelen. Hoe het zich ontwikkelt is wel wat voorspelbaar.

Er is zelfs nog ruimte voor een grappig subplot waarin Bojarski onder zijn dekmantel van uitvinder daadwerkelijk allerlei geweldige uitvindingen doet.

De film ziet er ook nog eens om een door een ringetje te halen uit. Door hoe de overval in de openingsscene is gefilmd zit je er meteen lekker in.

Blue Heron (Sophy Romvari, 2025, Eye Filmmuseum)

Veel juichende recensies voor deze film, maar ik vond het allemaal een beetje gekunsteld. Het is een semi-autobiografische film van Sophy Romvari over haar halfbroer met opvoedproblemen, die na een hoop ellende voor hem en zijn familie overleden is.

Het eerste deel van de film is een reeks herinneringen aan een zomervakantie. De stand-in voor Romvari hier heet Sasha (Eylul Guven). Met haar verder uit moeder (Iringó Réti), vader (Ádám Tompa), twee broertjes en veel oudere halfbroer Jeremy (Edik Beddoes) bestaande familie van Hongaarse immigranten betrekken ze een nieuw huis op Vancouver Island tijdens de zomervakantie. Dat levert voor Sasha een reeks mooie zomeravondherinneringen aan het mooie Vancouver Island op. Jeremy is alleen nogal vervelend.

Nou zijn de manieren waarop hij vervelend is in dit deel mijn inziens niet zo bijzonder voor een puberjongen die zich dood verveelt op een zomervakantie, zeker omdat hij telkens mee moet met alle puberonvriendelijke uitstapjes met het kleine grut en zijn moeder, omdat zijn stiefvader vanuit huis werkt (iets met computers.) Jeremy stuitert irritant met een bal tegen de muur, pest zijn broertjes, klimt op het dak, loopt weg om fris te kopen bij een benzinestation zonder het te zeggen en wordt gepakt voor een winkeldiefstal. Eén keer is de misdaad zelfs: "raar zonnen". Ma helpt niet mee door geen enkel inzicht te tonen in deze toch vrij duidelijke situatie en moedigt Jeremys gedrag zelfs onbedoeld aan door te happen op elke provocatie. Pas helemaal op het einde gebeurt iets wat redelijk schokkend is.

Maar dit is wel allemaal erg mooi gefilmd - nogmaals: zomeravonden, Pacific Northwest - en ook goed geacteerd. Eylul Guven is erg goed als de jonge Sasha, net als Iringó Réti als de gestreste moeder en Edik Beddoes als getroebleerde jongere. Op basis daarvan toch nog een voldoende voor de film als geheel.

Maar dan wordt het ineens een fictieve documentaire over de volwassen Sasha (Amy Zimmer) die probeert te achterhalen wat nu eigenlijk het probleem met Jeremy was. Dat levert niet echt geweldig filmmaken op als "maatschappelijk werkers bediscussiëren het dossier van Jeremy in een vergaderzaaltje" en "volwassen Sasha leest een bericht achter dat een oude vriend van Jeremy die ze nooit gekend heeft, heeft achtergelaten op Facebook". Ook veel sfeervulling als volwassen Sasha die ergens naar toe rijdt of ontbijt voor zichzelf en haar hond maakt. Wat ik dan op zich wel kon waarderen, omdat Amy Zimmer een Kate Bush-achtige schoonheid heeft.

Maar het belangrijkste: we leren we pas uit dat dossier dat Jeremy wel degelijk echt heel erg een probleemjongere was, met een aantal schokkende voorbeelden die worden genoemd. Die zitten alleen dus allemaal niet in het eerste deel van de film, dat daarmee toch wel een incompleet beeld blijkt te hebben geschapen. Op zich logisch, want het is gebaseerd op de persoonlijke herinneringen van de jonge Sasha. Die kon het waarschijnlijk niet overzien, ouders houden kleine kinderen sowieso meestal toch weg van problemen en ze heeft het ook niet allemaal onthouden. Maar daardoor kwam het eerste deel voor mij wel erg los te staan van het tweede deel.

En hij is wel al overleden, toch knaagde het een beetje aan me dat de echte Jeremy het naar mijn idee vreselijk gevonden zou hebben dat deze film over hem gemaakt is.

The Day the Earth Stood Still (Robert Wise, 1951, Lab111)

Klaatu (Michael Rennie), die echt niet Jezus is, de overeenkomsten, inclusief het alias 'mr. Carpenter' zijn puur toeval, echt waar, komt van een andere planeet naar de Aarde, want dat dreigt hier helemaal fout te gaan met die atoombommen. Hij moet hierover de gezamenlijke wereldleiders spreken, maar door onderling wantrouwen lukt dat niet. Bovendien wordt hij na zijn landing ook eens meteen neergeschoten. Naar mijn idee gewoon een hiaat in zijn verder vrij degelijke research, want je weet dat daar dikke kans op is als in je de Verenigde Staten landt. Die houden nu eenmaal van schieten.

Gelukkig herstelt hij snel, maar de eerste indruk is niet goed. Dan maar undercover - als mr. Carpenter dus - de stad in, om te kijken of dat een beter beeld geeft van die rare mensen. Hij huurt een kamer in een pension en het vertrouwen in de mensheid krijgt meteen een boost: bewoner Helen Benson (Patricia Neal) laat 'mr. Carpenter', die de vorige dag midden in de nacht onaangekondigd aan de deur stond, op haar zoontje Bobby (Billy Gray) passen. Dat is nog eens goed van vertrouwen zijn! Helen, die oorlogsweduwe is, gaat uit met haar huidige vriend, Tom (Hugh Marlowe). Marlowe is mijn favoriete acteur in deze film; hij maakt van Tom een erg fijne gladjakker.

Bobby is een typische jarenvijftigfilmkind, de ene "Gee mister, that is very nice of you!" na de andere rolt van zijn Amerikaanse wittebuitenwijkwelvaart uitstralend gezichtje. Hij beleeft allerlei avonturen met Klaatu/mr. Carpenter in Washington. Klaatu krijgt ook een idee om de Aarde toch nog te kunnen informeren, maar het leger is hem ondertussen ook op het spoor.

The Day the Earth Stood Still, een vroeg werk van Sound of Music en West Side Story-regisseur Robert Wise is een fijne combinatie van een moralistisch, maar wel met sjeu verteld Frank Capra-achtig verhaal in Koude Oorlog-setting, gecombineerd met heerlijke retro-scifi-effecten en jarenvijftigvormgeving. Verrassend goed gefilmd ook en die Bernard Herrmann soundtrack is al helemaal niet te versmaden.

Kratt
Estse horrorkomedie charmante hoofdrolspelertjes, niet gespeend van enige humor ook, maar echt totaal niet eng.

Brain Damage
De officiële lezing is drugsverslaving maar ik vind de gay-interpretatie eigenlijk interessanter. Je loopt je lul achterna, de film maar de vibe is queer. Het geeft ook wat
Disembodied maar dan met net iets meer budget, al blijft het laag. Maar het deelt de psychedelische intermezzo’s en de vervreemding van de buitenwereld.

Nirvanna the Band the Show s01-02
Nirvanna the Band the Show the Movie
Beetje zoals de Generaal en de Macht is Nirvanna The Band uit op een Gig in de lokale club Rivoli. Met name Matt (met hoed) heeft daar elke aflevering een plan voor en die zijn bijna zonder uitzondering buitengewoon omslachtig en chaotisch. Een terugkerend element als een van de roodkoperen fluit van verdienste dromende motoragent zit er tws niet in. De handheld vibe geeft het een intens karakter en soms is logica ver te zoeken waar ik in serie soms wel een beetje een moeite mee had. Ik zal ook lang niet alle popular culture-referenties opgepikt hebben. De serie was wel erg goed in setting the scene voor de film. Die film wel een sight to behold. Voelt low budget – beetje guerilla zelfs – maar is groots als een soort indie tijdreisspektakel.

Azeri zijn ook meer shi'a, wat in Azerbeidzjan voor m’n gevoel ook wat meer uitpakt zoals ik van shi'a verwacht, dus een wat meer ‘katholieke’ (‘laconieke’?) benadering

aha! En dank voor het exposé :-) En love the detail 'ik in een air bnb in Plovdiv om haar fav band Dead Can Dance te zien in een Romeins theater, ook om mij ook ff te feliciteren met m’n verjaardag.'

Azerbaidzjan nu ineens close met Israel was nieuws voor me een tijdje geleden.

Van mij ook. Veel mensen zijn enthousiast na het zijn op de NPO. Toch een behoorlijk flop in de bioscoop, terwijl het matige Voor de meisjes daar enorm scoorde.

bekende naam en niet zwart-wit, vrees ik :c

Grappig, die hele beschrijving van L'Affaire Bojarski dacht ik dat het een oudje was op een streamer :-)

Lang, lang geleden vond ik The Day the Earth Stood Still érg slecht, maar het kan ook zijn omdat ik eerder al de remake met Keanu zag...

The Round-Up
'Ik heb nog wel wat anderen gedood, maar niet veel.' De willekeur van de wildernis. We kennen de waanzin vooral uit Braziliaanse films. De Sertão waar Antonio dos Mortes rebelleerde. Maar Hongarije heeft ze ook. En ook daar zijn het rebellen die door de Staatsmacht verpulverd dienen te worden. Want ja, in de leegte lijkt het fascisme haast verleidelijk. Orde moet er zijn. In lange jassen loopt de Staat dus rond. Hun fort is wit. De doodskaders zwart. Het minimalisme totaal. Zeker het eerste half uur is dit een gruwelplaatje van een film. Een 'vrije trap' leidt naar de simpelste der galgen in een bloemenveld. Door de leegte lijken de grimmige, sadistische spelletjes bijna rituelen. Buzzati moet deze bepaald Tartaarse film fantastisch gevonden hebben. Altijd een teken van kwaliteit, maar toch begon de hermetica mij het laatste uur wat tegen te staan. Het is zéér Europees, ten goede en ten kwade. Gewelddadiger dan Kafka, cynischer dan Blanchot. Het genocidale een zweem van logica geven, dat konden de naties. En waar dat toe leidde... Het is jouw leven waarover we het hebben'.

Kuáng yě shí dài (Bi Gan, 2025, Kriterion)

In Bi Gans Kuáng yě shí dài (letterlijk volgens de vertaalrobot De Wilde Tijd of Het Wilde Tijdperk, maar uitgebracht als Resurrection) hebben mensen de mogelijkheid te dromen ingeleverd voor eeuwig leven. Zij die tegenstribbelen en hun dromen niet willen opgeven heten delirianten en moeten opgespoord worden, want ze veroorzaken problemen. Een vrouw (Shu Qi) moet zo een deliriant (Jackson Yee) opsporen en dat doet ze door vijf dromen.

Dit klinkt als een scifi-film (Inception!) of misschien fantasy, maar het is meer het filmisch equivalent van iets dat het midden houdt tussen een vuistdikke laat-19e-eeuwse Symbolische roman en een conceptdubbelalbum van Yes. Het is heel veel, het is heel ambitieus, het is technisch heel indrukwekkend, maar naar mijn mening ook nogal overrijp en bombastisch. De pianosoundtrack van M83 zette dat allemaal nog eens aan.

Maar er is ontegenzeggelijk wel heel veel moois te zien. Vooral het eerste deel, dat teruggrijpt op de beeldtaal van de expressionistische stille film en het laatste deel, dat meer een Wong Kar-wai vibe heeft.

Eigenlijk lijkt nu ik er over nadenk Resurrection qua structuur nog het meest op 2001: A Space Odyssey. Dat is ook een favoriet van veel mensen, in verschillende episoden verteld, waar ik niet veel mee heb als geheel, hoewel er wel geweldige momenten in zitten. Beiden zijn het films waar studie vooraf over wat het nu allemaal betekent aan te raden is.

De vijf subfilms in Resurrection vertegenwoordigen elk één van de zintuigen, maar belangrijker: ze zijn een allegorie voor de ontwikkeling van China, met stappen van ongeveer 20 jaar. In de recensie van De Filmkrant wordt het haarfijn uitgelegd. Dat zijn spoilers, maar ik denk wel spoilers die, als je ze vooraf leest, de film meer doen waarderen als je hem kijkt.

Want ik moet eerlijk zeggen: het meeste van dit had ik gemist. Dat van die zintuigen had ik nog wel opgepikt en ook dat elk deel moderner was dan het vorige, maar niet dat elk deel een verbeelding was van een periode van de Chinese geschiedenis. Ik was eigenlijk ook gewoon te moe - tijdens het jarentachtigdeel ben ik bijna in slaap gevallen - voor deze zware kost van 160 minuten. Het hielp ook niet dat de zaal van Kriterion waar ik de film zag bovenin het gebouw zit, waar alle warmte naar toe gaat en de airco de slag daarmee verloren had. Maar goed, zelfs onder ideale omstandigheden is het een film die een handleiding nodig heeft, hoewel gewoon genieten van de mooie beelden ook kan. Liefst uitgeslapen en bij een fijne temperatuur.

(Negeer vooral de poster die het in combinatie met de titel doet lijken of het om een goedkope horrorfilm gaat.)

De officiële lezing is drugsverslaving maar ik vind de gay-interpretatie eigenlijk interessanter.

Daar zit wel wat in, maar zoals diverse mensen op Letterboxd dan opmerken: dan is het wel een nogal homofobe film, waarin homoseksuele verlangens een monster zijn. Dat kan je natuurlijk wegredeneren als zelfhaat van de hoofdpersoon.

Toki o Kakeru Shōjo (The Girl Who Leapt Through Time) (2006, Mamoru Hosoda, Lab111)

Tijdreis- en vooral tijdlusfilms zijn altijd welkom bij mij. Dus de Japanse animatiefilm The Girl Who Leapt Through Time (originele titel: Toki o Kakeru Shōjo) uit 2006 die nu in gerestaureerde versie draait (volgens mij niet eerder in Nederland in de bioscoop uitgebracht) maar eens met een bezoek vereerd op de dag van WK-wedstrijd Nederland-Japan. (Deze recensie is een beetje vertraagd.)

De titel moet je letterlijk nemen: hoofdpersoon Makoto moet daadwerkelijk springen om door de tijd te reizen. Dat doet ze meestal niet voor belangrijke zaken, maar ten behoeve van highschool drama. Maar de inzet wordt wel steeds hoger.

De charme van deze film zit vooral in het karakter van de hoofdpersoon Makato, een tomboy en tekstboekgevalletje ADHD. Makato is lekker rommelig en spontaan en komt erg overtuigend als een echt tienermeisje over. De karaktereigenschappen geven ook de mogelijkheid voor veel kleine grapjes, die bijna allemaal goed aankomen. Door dit alles was ik vrij zeker dat deze film door een vrouw geschreven moest zijn. Dat blijkt te kloppen: het is van Satoko Okudera, die ook het script schreef voor Moving uit 1993, die in Nederland vorig jaar ook met jaren vertraging alsnog werd uitgebracht en goede recensies kreeg voor de weergave van het leven van een tienermeisje. Maar het boek waarop Toki o Kakeru Shōjo is gebaseerd is van Yasutaka Tsutsui, ook verantwoordelijk voor het boek Paprika, één van de absolute klassiekers van de Japanse animatie.

Een ander goed punt is de animatie. Die is een combinatie van een verzorgde, maar vrij standaard Japanse stijl afgewisseld veel wat meer schetsmatige elementen. Toki o Kakeru Shōjo heeft daardoor een lekker schwung. De stijl past ook goed bij het karakter.

Het plot is wat minder; dit is zo een tijdreisfilm die zichzelf langzaam in de knoop draait in zijn eigen complexiteit. Het is niet dodelijk voor de film, maar uiteindelijk zijn het daarom wel meer de sfeer en karakterisaties die de film overeind houden dan het verhaal. Ook worden we getrakteerd op wat van die tandglazuur vernietigende sentimentele ballads die helaas vaker opduiken in Japanse animatie.

Daar zit wel wat in, maar zoals diverse mensen op Letterboxd dan opmerken: dan is het wel een nogal homofobe film, waarin homoseksuele verlangens een monster zijn. Dat kan je natuurlijk wegredeneren als zelfhaat van de hoofdpersoon.

Ja, da's dan ook wel weer zo. 😅

The Making of De Jeugd van Tegenwoordig (Bastiaan Bosma, Jan Hulst & Tomas Kaan, 2026, NPO Plus/VPRO)

Weet je waar ik dus helemaal klaar mee ben? Van die biopics of documentaires over artiesten die het geijkte stramien volgen van: opkomst - roem - verval in decadentie - wederopstanding - triomfantelijk slot. Wie daar ook helemaal klaar mee zijn, zijn de leden van De Jeugd van Tegenwoordig. Als scriptschrijver Jan Hulst voorstelt deze opzet te gebruiken voor een documentaire rond het 20-jarig bestaan van de band met acteurs die de bandleden naspelen in reconstructies van sleutelmomenten uit het bestaan van de band rond deze punten, steigeren ze eerst en gaan ze vervolgens de opzet saboteren. Aan het einde van de film zelfs zeer expliciet: "Fade to beige."

Tenminste, zo wordt het gepresenteerd, maar het lijkt me eerder dat dat gewoon meteen al de opzet was en dat dit dus eigenlijk een mockumentary is. Wel één die geïmproviseerd lijkt vanaf een simpel opzetje met wat losse ideeën, een beetje de Curb Your Enthusiasm aanpak, zeg maar. Het woord 'mystificatie' valt ook gewoon een aantal maal.

The Making of de Jeugd van Tegenwoordig is daarmee vooral een soort deconstructie van de standaard hero's journey uit muziekdocu's, doorspekt met de gekende anarchistische en ontregelende humor van de band. Hoewel die humor vaak ongein lijkt, is die sowieso al vaak gebaseerd op de aloude kernvragen van de satire: "Waarom doen we dat eigenlijk altijd zo?" en "Is het niet raar dat we dit normaal vinden?" Dus wat dat betreft is dit een goede en ook weer grappige aanvulling op het oeuvre van de multimediakunstenaars tegen wil en dank die De Jeugd van Tegenwoordig zijn.

Dat betekent wel dat je hier aan het verkeerde adres bent voor enig inzicht in het muzikale proces van de groep of diepere inzichten in de groepsdynamiek, behalve dan wat je kan afleiden uit hoe de bandleden met elkaar omgaan tijdens het geklooi (en dat is eigenlijk best veel). De muziek speelt sowieso wel een erg kleine rol. Daar had zelfs in de gekozen aanpak best wat meer ruimte voor gemaakt kunnen worden.

Number 17 (Alfred Hitchcock, 1932, Netflix)

Nog een oudje van Alfred Hitchcock uit de krochten van Netflix, maar net als Rich and Strange, de film die hij ervoor maakte, is het helaas meer een jeugdzonde dan een vergeten klassieker. De film duurt net iets langer dan een uur, maar het voelde als een hele zit.

Gelukkig is Number 17 niet zoals Rich and Strange een klucht met ouderwetse seksistische en racistische humor, maar gewoon een misdaadfilm. Een aantal mensen treft elkaar in een leegstaand huis op nr. 17. Eerst een zwerver, genaamd Ben (Leon Lion), die op zoek was naar een slaapplaats en een toevallige(?) voorbijganger (John Stuart) die geïnteresseerd is in het huis. Die vinden een lijk, dat geen lijk blijkt te zijn. Later volgen er meer mensen en blijkt het huis een rendezvouspunt voor een aantal misdadigers te zijn.

Dit verhaal wordt heel rommelig verteld, met een extreem chaotische en schokkerige montage waar een videoclipregisseur uit de jaren 90 trots op zou zijn. Alfred was zijn tijd vooruit. Zoals de speelduur doet vermoeden, wordt het af en toe behoorlijk afgeraffeld. Er is wel wat redelijke noir cinematografie, maar dat maakt al die mannen in identieke pakken met identieke dunne snorretjes nog lastiger van elkaar te onderscheiden in het toch al lastig te volgen verhaal. Wie je er wel zo uitpikt is Leon Lion als Ben, die de vetst mogelijke vaudeville vertolking van een zwerver geeft die je je kunt indenken, guv'nor (zie poster). Heel irritant.

Op het einde gaan we uit het huis en krijgen we een grote finale, die voornamelijk bestaat uit versneld afgespeeld beeld van modeltreintjes en -autootjes. Dat is dan wel weer charmant. Ook grappig is dat in 1932, kort na de uitvinding van de geluidsfilm, blijkbaar nog niet helemaal gestandaardiseerd wordt hoe een foley artist werkt, waardoor een groot vuistgevecht grotendeels in stilte plaatsvindt, in plaats van met een geluid voor elke klap.

Vražda ing. Čerta (Ester Krumbachová, 1970, Filmhuis Cavia)

Een naamloze vrouw van middelbare leeftijd (Jiřina Bohdalová) heeft een mooi appartement, hoogtepunt van psychedelica op zijn Slavisch, en kan prima koken. Alleen ze is eenzaam. Dan belt ing. Čert (Vladimír Menšík), die ze zich herinnert als de meest begeerlijke man uit de omgeving, voor een date. Een etentje bij haar thuis? De vrouw gaat fanatiek aan de slag. Als de man dan komt, blijkt hij vrij buikig geworden en een kapot pak aan te hebben. En hij heeft geen bloemen of wat voor cadeau wat dan ook meegebracht. Hij schrokt in no time zonder tafelmanieren alles naar binnen en slaat dan aan het mansplainen. Ze zou Freud eens moeten lezen, of misschien toch niet, want dat zou ze toch maar niet snappen. Zo gaat dat een flink aantal dates door. De vrouw laat zich heel erg aan het lijntje houden, maar dan gebeurt er iets waardoor ze knapt. Haar meubels!

Vražda ing. Čerta houdt het midden is een mix tussen een volksverhaal en een feministische komedie. Een čert is een duiveltje in Slavische folklore, een soort trickster figuur. Alleen hier is zijn vuile streek gewoon 'het patriarchaat'. Zo een figuur heeft ook altijd een zwakheid, die je kan gebruiken. In dit geval: rozijnen.

Zoals veel films uit de Tsjechoslowaakse new wave is ook hier het luchtige, sprookjesachtige de grote kracht. Het gaat niet heel diep, maar het wordt lekker losjes en met veel flair gebracht en is vooral gewoon erg grappig. Qua toon kan je er in de verte wel een soort voorloper van Barbie in zien.. En 72 minuten, precies goed voor het soort film dat het is. Prima gespeeld ook door Bohdalová en Menšík. De andere hoofdrolspeler is de vormgeving. Die is vaak natuurlijk heel goed bij Tsjechoslowaakse new wave en dat komt dan vaak door kostuums of art direction van Ester Krumbachová (online archief), die met Vražda ing. Čerta haar enige speelfilm afleverde.

豪俠
Ik wilde met deze hitte rustig beginnen na de vakantie en vond deze martial arts op mijn kijklijst, met een bekende regisseur! Voordat John Woo samen met Tsui Hark en Chow Yun-Fat de jackpot van cool won met A Better Tomorrow had hij ook een niet al te succesvolle carrière waar hij bijna aan onderdoor ging. Last Hurrah for Chivalry uit 1979 is onderdeel van het welbekende martial arts-genre. Het ziet er meteen lekker uit en met de kennis van nu zie je toch al de auteur aan het werk. Het is bloederiger; het wraakmotief is complexer met een paar mooie twists en natuurlijk is de bromance al aanwezig. Beetje lang, zo'n film moet toch maximaal 90 minuten duren, maar ook geen straf. Goede personages, allemaal met hun mankementen (te kort lontje, te nihilistisch, te decadent, te fascistisch) en dat werkt gewoon heel goed.

狂野时代
Ik las zeker langer dan een jaar geleden over Resurrection en het leek me wel interessant, maar door de oudewetse traagheid van de Nederlandse distributie was ik hem alweer vergeten totdat Martijn er hierboven over begon. Mooie film, super lang, maar zo onvoorspelbaar dat ik continu bij de les bleef. Prachtig gefilmd met een flinke Tarkovsky-invloed. Maar Bi Gan haalt er wel meer bij in een soort ode aan De Cinema: stomme film, expressionisme, vampieren en een Lady of Shanghai spiegelpaleis. Alles overgoten met een sciencefiction droomsfeertje, dus je hoort mij niet klagen, al moet ik wel opmerken dat dit in boeken uiteindelijk beter werkt. Ik vond het vooral heel erg vibey. De verhalen kun je alles op loslaten en zo diep mee gaan als je wilt. Mij leek het allemaal niet super complex maar een Chinees met een beetje bagage zal er van alles in terug kunnen vinden.

Kabul, between Prayers (Aboozar Amini, 2025, Human/NPO Plus)

Samim is echt een mannetje. Haren en baard altijd glanzend zwart, randje eyeliner op, matchende outfits, tulband onberispelijk gevouwen, motorfiets geblingd met extra lampen en speakers. En dan met de motorgang 's nachts met al die lampen breeduit over de weg rijden, een machtig gezicht.

Samim is ook een Taliban-strijder. Wel eentje ergens onder aan de totempaal: hij is wacht bij een checkpoint bij een marktterrein in Kaboel. Dat doet hij beheerst en met gevoel voor conflictdescalatie bij kleine opstootjes, maar wel met een enorm machinegeweer. Hij zingt ook graag Taliban strijdliederen tijdens het werk, dagdromend dat hij zelfmoordcommando mag worden. Het hoogst haalbare voor deze 23-jarige die nooit iets anders heeft gekend dan oorlog, is de martelaarsdood. Hij schiet wel vol als hij tijdens het bidden zijn vrienden noemt die hem voorgingen en dat is niet uit trots.

Samim ligt ook in scheiding. Zijn vrouw schenkt hem geen kinderen en lijkt ook mentale problemen te hebben, misschien een drugsverslaving? (Heroïne is een enorm probleem in het gebied.) Hij denkt aan een tweede vrouw, maar dat moet nog wel met de geestelijke en zijn meerderen besproken worden. Die houden dat af, maar tegen het einde van de film heeft Samim wel een erg flirterig telefoongesprek met een vrouw. Hoe het precies zit, vertelt de documentaire niet. Ik denk omdat het niet de hoofdzaak is, maar ook te illustreren hoe dat soort zaken letterlijk buiten beeld blijft; de enige vrouwen die we in de film zien, zien we op grote afstand op straat.

Samim heeft ook twee jongere broers die nog op de boerderij bij hun ouders wonen: Rafi (14) en Elyas. Die laatste heeft maar een kleine rol, maar via Rafi leren we hoe het systeem van indoctrinatie werkt. Tussen de kinderspelletjes door, leert hij zaken als de Koran te reciteren uit zijn hoofd, zonder te weten wat hij zegt, schieten en dat het allemaal gaat om het hiernamaals. Rafi is een stuk introverter dan Samim en maakt vaak de indruk diep in gedachten te zijn. Hij reageert extreem vertederend als hem wordt gevraagd of hij verliefd is, maar vertelt ook dat vrouwen geen eer hebben en dat hij wil meedoen aan oorlog. Iets dat zelfs Samim geen goed idee lijkt, want die blijft maar hints aan Rafi geven richting een carrière in de theologie.

Dit alles wordt heel erg show, don't tell gebracht. Waar ik een verhaal zie over indoctrinatie en een doodscultus, zal een Taliban-kijker dit waarschijnlijk een prima film vinden over de dagelijkse gang van zaken in het land, de eer die wordt gegeven aan de martelaren en de gedegen opvoeding van de jeugd, hoewel de regisseur denkt dat ze hem vooral saai zullen vinden.

Het verhaal van de totstandkoming van Kabul, between Prayers is ook heel interessant. Regisseur Aboozar Amini vluchtte in zijn jeugd naar Nederland, ging weer terug naar Afghanistan om les te geven op de filmacademie, maar moest terug toen de Taliban aan de macht kwam. Amini is namelijk een Hazara, een bevolkingsgroep die niet goed ligt bij het overwegend uit Pasjtoen bestaande Taliban regime. Amini regisseerde daarom vanuit Nederland cameraman Ali Agha Oktay Khan, die hij kende van zijn tijd op de filmacademie. En dan moest ook nog het eerste anderhalf jaar film weg worden gedaan, omdat Samim zich te bewust was van de camera en er overduidelijk een goednieuwsshow van ging maken. Dit alles heb ik uit een erg interessant interview met Amini in De Volkskrant, dat ik je als je een DPG-account hebt zeker kan aanraden.

Des te bijzonderder dat deze vanaf duizenden kilometers afstand geregisseerde documentaire niet alleen erg interessant is, maar ook visueel één van de beste films die ik dit jaar heb gezien. Er zitten werkelijk schitterende beelden in van ruige berglandschappen, groene appelboomgaarden en juist heel intieme scenes van gezichten. Gecombineerd met de sterkte inhoud maakt die Kabul, between Prayers één van de beste films van het jaar tot nog toe voor mij.

Allemachtig, de beschrijving van Resurrection alleen al xD. Ondans de vibe houdt de speelduur me nog wat tegen. Zal over een jaar wel op bepaalde best of lijstjes verschijnen.

The Girl Who Leapt Through Time: zo'n heerlijk schattige film. Lekker fietsen :-)

Kabul op de lijst buiten het officiele curriculum om.

Train Dreams
'Every thread we pull, we know not how it affects the design of things.' Oppervlakkig prachtige film. Kalm en fijn, zonder goed te zijn. Esthetisch wel om door een boomringetje (of duizend) te halen. De invloed van Terrence Malick is weer eens overduidelijk, en ach, dat blijft ook de beste manier om van Amerika te houden. De eeuwenoude, enorme bomen. Ze worden hier omgehakt door een baardige houthakker, gewezen wees en sappelaar, nu in het bezit van een gezinnetje. Op de voice-over wordt zijn leven gedragen voorgedragen. Vaak werkt dat niet voor mij, maar als de teksten van Denis Johnson (Zuil van Rook!) komen, mag het. Erg diep durft de film Johnsons novella overigens toch niet uit te benen, het blijft vluchtig. Ik had nog veel meer over dat houthakkersleven willen zien, waar het gevaar van alle kanten op. Grootste mispeer is echter de overdadig romantische muziek. Ik noteerde: nepklassiek van een popmuzikant? De aftiteling deed de snob smug deugd: Bruce Dyssner. 'Right now I could just about understand everything there is.'

Pixote: A Lei do Mais Fraco (Héctor Babenco, 1980, Mubi)

Oliver Twist, maar dan 140 jaar later in de tropen en ontdaan van de Victoriaanse moraal. Of de Braziliaanse Christiane F. Maar dan misschien andersom: Pixote: A Lei do Mais Fraco is namelijk net iets ouder dan zijn Duitse tegenhanger. Zou Pixote net als Christiane F. ook massaal op middelbare scholen als waarschuwingsfilm vertoond zijn? Dat is namelijk iets wat op een sociaal medium (ik ben vergeten welk) onlangs een vrij universele ervaring van Europese GenX'ers bleek te zijn, zelfs die uit het voormalige Oostblok.

Echt ook zo een film die je nu niet meer zou kunnen maken qua minderjarige naaktheid, seksueel expliciete scenes en drugsgebruik. Nu is dat misschien maar goed ook, want hoewel Héctor Babenco duidelijk oprecht gaat voor zo een rauw mogelijk realistische benadering van het leven van Braziliaanse straatkinderen, is het ethisch nogal twijfelachtig om echt arme kinderen wiens familie het geld goed kunnen gebruiken te laten debuteren in zo een film vol erg heftige scenes voor waarschijnlijk weinig geld. En ik denk niet dat er een team kinderpsychologen en pedagogen langs de zijlijn klaarstond.

Sowieso verbazingwekkend dat deze film gemaakt kon worden in 1980, toen Brazilië nog een militaire dictatuur was. Zeker een soort glasnost en perestrojka periode vlak voor de overgang naar de democratie in 1984.

Pixote (Fernando Ramos da Silva, de naam vertaalt naar 'pixel' en het is Portugees en dan nog de Braziliaanse variant met extra slis, dus je zegt iets als 'piesjosjtuh') is één van de jongste van een grote groep straatkinderen die wordt opgepakt bij een razzia nadat een oude man die een belangrijke rechter blijkt te zijn bij een straatroof onder een bus geduwd is. Dan volgen ellendige toestanden in de jeugdgevangenis. Pixote en een stel vrienden ontsnappen, waarna ellendige toestanden op straat volgen. Maar ze hebben ondertussen ook wel lol en momenten van geluk; het is gelukkig geen pure miserieporno als het door mij gehate Mouchette.

Op zich is Babenco een goede filmmaker, die een scene goed kan schieten. Hij maakt goed gebruik van licht en donker en heeft een goed oog voor locaties, specifiek extreem ranzige wc's. Als liefhebber van rauw drama, kon ik Pixote daarom best wel waarderen.

Maar Pixote is wel heel erg film als een chronologische reeks gebeurtenissen. De ontwikkeling van thema's en karakters is nogal zwak. Daardoor leek het verhaal een beetje stil komen te staan: er gebeurt heel veel aan de oppervlakte, maar daaronder vrij weinig. De van straat geplukte jongeren zijn ook niet bepaald acteersupertalenten, ook Ramos da Silva niet. Als ze veel tekst hebben of grote emotie moeten acteren, ga je daarom soms van 'rauw realisme' ineens naar 'telenovela'. Daardoor blijft Pixote ver weg van bijvoorbeeld Out of the Blue met de legendarisch performance van Linda Manz.

Obsession (Curry Barker, 2025, De FilmHallen)

Leuke horrorkomedie die een variatie is op de klassieke mythe van koning Midas.

Baron, die door iedereen Bear genoemd wordt (Michael Johnston), is smoorverliefd op zijn collega bij de muziekwinkel Nikki (Inde Navarette). Het lijkt niet echt wederzijds te zijn en Bear is ook niet echt een vlotte babbelaar, dus dat gaat helemaal nergens heen. Totdat Bear in een snuisterijenwinkeltje een magisch stokje vindt dat één wens in vervulling laat gaan. Uiteraard doet de verkoopster er raar over als hij het als grap koopt en staan er allerlei waarschuwingen op de verpakking, maar hij gebruikt het toch om Nikki verliefd op hem te laten worden. En zo raakt hij opgescheept met een totaal psychotische stalker...

Eerlijk gezegd begint de film begint nogal stroef. Er wordt vol op het A24 cringe-orgel gegaan en daar ben ik helemaal klaar mee. Bovendien lijkt er een belangrijke rol te gaan worden weggelegd voor één van mijn meest gehate clichékarakters: de beetje mollige gast met een honkbalpetje achterstevoren op die de hele tijd variaties op: "Hé, nog geneukt?" en "Waar is de drank?" roept (Cooper Tomlinson).

Maar als Nikki eenmaal behekst is, gaat het gelukkig helemaal los, dankzij een performance van Inde Navarette die rustig in het rijtje kan van Bruce Campbell in de Evil Dead-films of Nic Cage in, nou ja, zijn halve filmografie. Echt heel vet. De teksten zijn ook bovengemiddeld, met vooral de interacties met de verkopers en de klantenservice van de magie en de erotische horrorversie van Hans en Grietje als uitschieters. Maar dat laatste is eigenlijk ook weer vooral hoe Navarette het verkoopt. Petjegast wordt gelukkig met mate ingezet.

De structuur van de film en thematiek zijn verder wel overbekend. Wie af en toe een horrorfilm kijkt, zal wat dat betreft niet verrast worden en jammer genoeg ook veel dingen al van ver zien aankomen. 'Degelijk' is wat ik daar voor zou gebruiken. Dat geldt ook voor de cinematografie en overige technische elementen. Wat wel vermelding verdient is dat er slim uncanny valley-effect wordt gecreëerd door Bear in het volledig gemeubileerde geërfde huis van zijn oma te laten wonen, dus je hebt een jonge stel in een bejaardeninterieur. Als dat een diepere betekenis heeft, dan gaat die langs me heen, maar het is wel precies zo een raar randje dat net even iets extra's geeft.

Maar toch vooral onthouden: Inde Navarette is de nieuwe Bruce Campbell.

Pixote: moet ik toch ineens aan Kids denken. Ramptoerisme.

From
The Death of Bunny Munro
Twee series, obviously. Van From alleen seizoen 1, voorlopig althans, want het is best een verslavende fantasy-soap met metafysische trekjes. Een stadje waar niemand ooit nog uitkomt. Is het het Vagevuur? En waarom zitten juist déze mensen daar? Klint bijna sereen filosofisch, maar in Stephen King-style zijn er brute 'ondoden' die 's nachts uit alle hoeken en gaten kruipen. De sheriff heeft het er maar druk mee. Popcornvermaak met een prominente rol voor wat countrysongs.

The Death of Bunny Munro is een serie naar een roman van Nick Cave. Een beetje een spoiler, maar in de geweldige slotepisode maakt de baas zelf ook nog een fijne cameo. Wat mij betreft had deze serie van 6 episodes gewoon prima een grimmige film van 2 uur kunnen zijn. De afleveringen zijn rond de 30 minuten, en daarmee steeds een tikje te kort voor de gesuggereerde diepgang (steeds intiteling en aftiteling, steeds er een beetje 'in komen'). 3 aflevering van 1 uur was ook al beter geweest. Het acteerwerk is hier wél top notch, met Matt Smith als schuinsmarcheerder en mislukte vader, en de nr 1 salesman of beauty products in Brighton. Ach, Brighton, waar de 'pier' afbrandde. Een prachtige distopische setting. Strandsteden in verval. De muziek – wat dacht u – is ook lekker. The Fall, Primal Scream, Linda Perhacs!

Gisteren was ik dus naar Obsession, meer een horrorkomedie. Maar onaangekondigd zat in het voorprogramma een korte horrorfilm die echt heel eng was. Ondanks de speelduur bijna niet uit te kijken; het gaat maar door en door en door. Slecht nieuws: ook jij kan het ongeluk hier tegenaan te lopen als je één dezer dagen naar de bioscoop gaat.

https://www.youtube.com/watch?v=avNV2zXyuG8

Close Encounters of the Third Kind (Steven Spielberg, 1977, Lab111)

De film die Spielberg na Jaws maakte, blijkt er helaas één van mijn minst favoriete versie van Spielberg: de sentimentele. Zijn opdracht aan componist John Williams lijkt een briefje te zijn geweest met daarop: "Most schmalz!" Het is ook de eerste lange speelfilm waarvoor Spielberg zelf het script schreef en dat is wel te merken ook, want wat betreft geloofwaardigheid en pacing is het al ook geen topper. Na het succes van Jaws kon Spielberg blijkbaar niet de verleiding te weerstaan even te flexen met zijn nieuwe budgettaire mogelijkheden met bijvoorbeeld een totaal overbodige scene met een schip in de woestijn. En dan is er ook nog een bijzonder matige performance van Terri Garr als Ronnie Neary. Hoofdrolspeler Richard Dreyfuss is ook niet altijd even sterk hier. Dat de karakters huwelijksproblemen hebben zou zich niet moeten vertalen in totaal gebrek aan chemie tussen de acteurs.

Maar goed, Spielberg blijft Spielberg, dus er zijn ook genoeg dingen die wel goed gaan. Bijvoorbeeld de opening in Mexico, waardoor je er meteen lekker in zit, het realistisch chaotische gezinsleven van de Nearys met drie etterende koters in een lekker realistisch rommelig huis, cinematografie van de grote Vilmos Zsigmond, charmante retro special effects, wat van die lichtvoetige humor tussendoor waar Spielberg zo goed in is, en, ondanks de daarmee gepaarde sentimentaliteit, toch ook wel het inspirerende humanisme van Spielberg.

Maar uiteindelijk voelde dit toch vooral als een oefensessie voor E.T.

Ook ondervonden waarom ik de bioscoop op zaterdagavond eigenlijk altijd vermijd. Dan komen de doorheenpraters, de chipskrakers en de zwakkeblaashebbers uit hun krochten gekropen om naar de film te gaan.

Hokum
Schrijver gaat naar Ierland om een en ander te verwerken. Hij is niet erg aardig wat wel een ongewone twist is want hij toch ook wel degene met wie je mee moet in het verhaal. Net als Caveat en Oddity is de folkhorrorsfeer weer om te snijden en is er overall wel een stijgende lijn te ontdekken.

Little Brother
Eric André heeft net een opvallend ambitieus orkestraal project gemaakt. Het is geen Morricone maar evengoed verrassend. Dat is deze film niet maar het is wel zo flauw en onvolwassen dat je toch af en toe moet gniffelen. Maar wees dus gewaarschuwd, je moet wel een zwak voor André hebben.

Eno
Naar verluidt is elke versie anders maar ik zag dus een „statische” versie. Eno heeft altijd wat te vertellen, is filosofisch aangelegd ook, dus ik vermaak me wel. Daarna gelijk door met deze aflevering van Loladamusica…

Obsession
Love is like a fart: if you have to force it it’s probably shit, dat had Bear zich moeten bedenken toen hij zijn wens deed. Wat horror betreft zijn is er een beproefd recept om mijn nekharen overeind te doen staan en dat is bezetenheid. Meestal van een boze geest of de duivel, maar Nikki is echt doodeng in haar blinde „liefde” voor Bear. Daarnaast ook best grappige momenten maar dat doet niks af aan de creepiness. Zeer geslaagd dus!

Dan komen de doorheenpraters, de chipskrakers en de zwakkeblaashebbers uit hun krochten gekropen om naar de film te gaan.

Hahaha, hoe waar.

Laatst bij Resurrection wel weer een mooie boomeractie: net voor de film binnenkomen, veel luid geklungel met sleutelbossen inclusief onderling commentaar en na 20 minuten ervandoor gaan

The Saltpath Scandal (Josephine Besbrode, 2025, SkyShowtime)

The Salt Path is een enorme bestseller waarin Raynor Winn (echte naam Sally Walker) beschrijft hoe zij en haar man Moth (echt naam: Tim) gaan wandelen langs de Britse kust nadat ze hun huis kwijt geraakt zijn en Moth te horen heeft gekregen dat hij terminaal ziek is. Tijdens de barre omstandigheden leren ze zichzelf kennen en gaat Moths toestand ook vooruit door het in de natuur zijn en de beweging.

Alleen bleek dat dus helemaal niet waar te zijn. De Walkers raakten hun huis kwijt, omdat ze een lening met hun huis als onderpand, die ze hadden moet aangaan omdat Sally betrapt was op het stelen van geld van haar werkgever, niet konden terug betalen. En Tim is hoogstwaarschijnlijk helemaal niet ziek. Is hij het wel dan is hij het meest aparte geval van zijn ziekte CBD ooit en toch heeft geen behandeld arts in het VK ook maar een case study over dit zeer opmerkelijke, nooit eerder vertoonde ziekteverloop gepubliceerd.

Deze documentaire is de verfilming van de artikelen waarin onderzoeksjournalist Chloe Hadjimatheou van The Observer het schandaal onthulde, met Hadjimatheou zelf in de hoofdrol. Je krijgt precies de gedegen documentaire die je verwacht van de opbouw rond artikelen van een onderzoeksjournalist van een kwaliteitskrant: goede informatie zonder veel opsmuk. Wel goed voor journalistiekstudenten, want Hadjimatheou neemt je stap voor stap mee door hoe ze het schandaal heeft ontrafeld.

Het is natuurlijk vooral een sappig schandaal in de literaire wereld, vooral omdat de Walkers zo lekker kleingeestig naar blijken te zijn (de lasagne!) Maar een interview met iemand die ook CBD had, door het boek hoop had gekregen en zich schuldig voelde dat hij zelf niet aan zijn herstel had gewerkt door veel te wandelen, leert dat dit boek toch ook wel een vorm van schadelijke kwakzalverij te noemen valt.

Verder blijkt dat Penguin, één van de grootste uitgevers van de wereld, memoires inclusief medische claims publiceert zonder welke vorm van feitencontrole dan ook. En dan ook nog eens geen enkel commentaar willen geven, niets eens een gladde woordvoerder die er met veel woorden omheen lult. Dat is voor mij het echte schandaal.

Disclosure Day (Steven Spielberg, 2026, Eye Filmmuseum)

Het bleek een gouden greep Third Encounters of the Third Kind te kijken voor Disclosure Day, want de nieuwe film van Spielberg blijkt een semi-vervolg. Op het einde zien we zelfs nog wat flitsen van Devil's Tower.

Dat betekent ook voor een deel dezelfde zwakheden: vooral sentimentaliteit (het einde vooral), overgoten met een vagelijk spiritueel sausje. Deze keer zelfs merkwaardig genoeg voor de joodse Spielberg expliciet christelijk, inclusief zelfs citaten uit het Nieuwe Testament. Die spiritualiteit blijkt ook nog plek voor wat ouderwetse genderrollen: hij is van de computers en de wiskunde, zij van de taal en de emotie. We krijgen ook nog wat typische 2026 zwakheden voor de kiezen, zoals overduidelijke product placement, in dit geval de merkenportofolio van Stellantis, met specifieke aandacht voor het het lastig hebbende Alfa Romeo, en lelijke dieren uit de computer, waar ook getrainde echte dieren hadden gekund.

Maar Disclosure Day is voor mij toch net iets beter dan Close Encounters. De cast is veel beter; met Josh O'Connor en Emily Blunt zit je eigenlijk altijd wel goed. Het plot is meer gestroomlijnd, zonder overbodige uitstapjes, en met meer spannende actiescènes.

Eindelijk ook eens een Hollywood blockbuster die gewoon begint - met nota bene een showworstelscene - zonder eerst ellenlange uitleg van wie wie is en hoe het allemaal zit. Het is nog verre van een animéserie waar ze het aandurven je de eerste drie afleveringen geen idee te laten hebben wat er een de hand is, maar in vergelijking met hoe de meeste mainstreamfilms tegenwoordig bij elke stap je handje vasthouden wel een verademing. (Eigenlijk wel een raar iets: "de jeugd" kijkt tegenwoordig naar het schijnt massaal animé, waar ingewikkelde plots die zich met weinig expositie langzaam ontvouwen en een tikje psychedelisch vertellen heel geaccepteerd zijn, maar toch zijn mainstream films juist steeds uitleggeriger.)

Goede actiescènes ook. Gelukkig zijn die dieren het enige dat er te computer uit ziet. Er is fraaie cinematografie van Janusz Kaminiski, met uiteraard veel lensflares. De film voelde voor mij daardoor wel korter dan de 2,5 uur dat hij duurt. Ik moet zeggen dat Project Hail Mary er nog beter uit zag, maar die film had die extreem standaard familiefilmstructuur. Dan liever toch een toefje spiritualiteit op zijn Spielbergs. In deze tijd ben ik toch blij dat er nog iemand zo heerlijk positief over de mens kan denken.

De jeugd heeft blijkbaar de Japanse verhaalconventies van anime aangeleerd. En dat is heel mooi. Amerikaanse films zitten erg vast in hun regeltjes van drie aktes en wat al nog meer die men krijgt aangeleerd op creative writing-opleidingen. Dan krijg je op een gegeven moment voorapelbare films.

Een praatje maakt je dag hahaha. WIE IS DIT!? We gaan het naar het Eurovisie Songfestival sturen, neem ik aan, als we weer durven.

Ook ondervonden waarom ik de bioscoop op zaterdagavond eigenlijk altijd vermijd. Dan komen de doorheenpraters, de chipskrakers en de zwakkeblaashebbers uit hun krochten gekropen om naar de film te gaan.

en dit zijn precies de mensen die ook altijd een praatje willen maken uiteraard. ;-)

Eno
Naar verluidt is elke versie anders maar ik zag dus een „statische” versie. Eno heeft altijd wat te vertellen, is filosofisch aangelegd ook, dus ik vermaak me wel. Daarna gelijk door met deze aflevering van Loladamusica…

oh die zocht ik een tijdje! (De Eno, dacht dat ie juist omdat ie niet statisch was onvindbaar zou blijven, toch maar weer op de lijst dan)

Van Lola da Musica staat de My Morning Jacket-episode klaar. (Is wel een gevaarlijke rabbit hole, want straks ben je de hele zomer zoet met Gomez, Pole, Gorki, Solex)

Laatst bij Resurrection wel weer een mooie boomeractie: net voor de film binnenkomen, veel luid geklungel met sleutelbossen inclusief onderling commentaar en na 20 minuten ervandoor gaan

vreemdgangers in need of a bonnetje?

Verder blijkt dat Penguin, één van de grootste uitgevers van de wereld, memoires inclusief medische claims publiceert zonder welke vorm van feitencontrole dan ook. En dan ook nog eens geen enkel commentaar willen geven, niets eens een gladde woordvoerder die er met veel woorden omheen lult. Dat is voor mij het echte schandaal.

Terwijl ze zo'n oerdegelijk Brits instituut lijken.

Het bleek een gouden greep Third Encounters of the Third Kind te kijken voor Disclosure Day, want de nieuwe film van Spielberg blijkt een semi-vervolg. Op het einde zien we zelfs nog wat flitsen van Devil's Tower.

ha i knew this was coming. pakt pocorn.

In mijn herinnering is Close Encounters stukken beter, maar wel eens dat het tempo van Disclosure Day heerlijk is. Efficient, kordaat, vloeiend.

Ik pakte ook een filmpje met tempo:

Who Killed Jessie?
'Wat is dit!? O, gewoon een tekstballon.' Comic senseless, de perfecte surrealistische afslag voor een fantasy komedie. Dromen komen tot leven als stripboeken – want waarom zou een mens over iets anders dromen dan rondborstige deernen, Supermannen en cowboys? (Ja, het is ook een beetje Trupms droom). Een pedante Tsjechische wetenschapster weet als een 'Czechception' dromen te beinvloeden. De somneoreparatie gaat uiteraard hopeloos de mist in, al zal haar sukkelige echtgenoot daar wellicht anders over denken. Hij beleeft de tijd van zijn leven. ('Deze jongedame in mijn droom'). De droogkloterij zorgt vanaf het begin al voor een vette grijns en wordt gaandeweg steeds beter. Werkelijk elke grap die je met een tekstballon kan maken, wordt gemaakt, en geheel in stijl worden die grappen nimmer oud. Het gedoe met een Skoda deed me aan Tati denken, al is deze film dottiger én platter. Je vergeet 'm net zoals een droom meteen, maar wat was het gaaf om mee te maken. 'Ik kan niet lezen, meneer!'

WIE IS DIT!?

"Tim Koehoorn maakt Nederpop als kokosbrood: je moet er maar net van houden. Verwacht teksten over NEE-NEE-stickers, diepgewortelde angsten en Guus Meeuwis, omlijst door een fruitmix van gruizige gitaren en vrolijke baslijnen. Je kan 'm ook kennen van zijn bizarre TikTokjes over eenmanszaken en kaasplankjes."

Blijkbaar een soort Nieuwe Lulligheid trend of zo?

We gaan het naar het Eurovisie Songfestival sturen, neem ik aan, als we weer durven.

Dat lijkt me inderdaad extreem waarschijnlijk. Israël zou wel wel verdienen.

Eergisteren OMC weer tegengekomen. Duurde weer even voordat we een praatje maakten. Niet door Tim Koehoorn-aversie, maar omdat ik dacht: "Dat lijkt OMC wel, maar die gaat toch niet naar Black Mountain?" Dus wel.

Om het forum gerelateerd te houden, dan ook nog maar even true crime in Breda erbij pakken:

De Restaurantmoord (KRO-NCRV/NPO)

De NPO zet weer eens het spotlicht op een justitiële dwaling, deze keer de zogenaamde Zes van Breda. Volgens mij doen ze dat tegenwoordig elk jaar? In ieder geval een goede zaak: onderzoeksjournalistiek is nu net iets wat de publieke omroep moet doen en het levert ook gewoon goede televisie op. Het heeft ook al geholpen, want er komt een herzieningszaak. En terecht, want wat politie en justitie hier weer allemaal hebben geflikt is, zoals ze dat in Vlaanderen zo mooi zeggen (en dit speelt in Breda, dus vlak bij de grens), hallucinant.

Het begint me wel op te vallen dat al die true crime casussen een gelijkaardig patroon hebben: er is een incompetente, zichzelf overschattende politieman of -mannen die vanaf het begin menen te weten wie het gedaan hebben, vaak op basis van racistische vooroordelen en/of persoonlijke rancune, en in plaats van echt onderzoek te doen naar de misdaad, gaan ze proberen het bewijs in die mal te passen, eventueel door te liegen of bewijs achter te houden. En getuigenverklaringen manipuleren blijkt, zeker als de getuigen uit een zwakker sociaal milieu komen, altijd een fluitje van een cent. Toen ik ging studeren, werd er bij me ingestampt dat je altijd moet proberen je theorie te falsificeren en juist niet op zoek gaan bewijs dat het versterkt, maar blijkbaar is of was dat op de politieschool minder het geval.

Opvallend goede art direction in de reconstructies van de misdaadscenario's. Top jaren-90-vormgeving. En de actrice die getuige/verdachte Jane, met zo'n jarennegentig-arbeidersklasse-meisje-kuifje, speelt, is een talent. Maar de ster van de serie is toch de oud-rechercheur die commentaar geeft op het politiewerk. Alle advocaten en deskundigen zeggen dingen als: "Naar mijn mening is dit onderzoek niet conform de daartoe geldende normen binnen het recherchevak uitgevoerd" en dan komt hij eroverheen, armen over elkaar, vet Amsterdams accent: "Dat is dus broddelwerk." (Ik parafraseer.)

"Dat lijkt OMC wel, maar die gaat toch niet naar Black Mountain?" Dus wel.

Haha. Jaja, dat krijg je met een vriendin met bovengemiddelde muziekinteresse. Best rustgevend dat ik niet altijd hoef te bedenken waar we naar toe gaan. En dit soort Led Zep stoner doet me af en toe goed. Al moet het niet te dicht richting Americana bewegen, want zo oud voel ik me ook weer niet.

Missing (Costas-Gravras, 1982, FilmHallen)

Freelance Charlie Horman journalist in Chili (John Shea) wordt tijdens de coup van Pinochet opgepakt en verdwijnt. Zijn vader Ed (Jack Lemmon), een conservatieve zakenman die heilig gelooft in Amerika, gaat samen met Charlies vrouw Beth (Sissy Spacek), naar hem op zoek. Hij komt er achter dat zijn zoon niet de freaked out hippie was waar hij voor hield en ook dat zijn regering niet eerlijk tegen hem is.

Vier Oscar-nominaties voor deze film, waarvan die voor het op een waar gebeurd verhaal gebaseerde script verzilverd werd. Het is ook een sterk verhaal, dat goed de chaos in Chili laat zien en de meedogenloosheid van het Pinochet regime, maar vooral dat je aan grotere machten bent overgeleverd.

De opzet klinkt misschien wat schetsmatig, maar daar komen twee van die andere Oscar-nominaties om de hoek kijken. Spacek en Lemmon geven namelijk erg sterke en genuanceerde performances, waardoor dit naast een politieke thriller ook een karakterstudie. Lemmons nominatie was zijn 7e en laatste voor beste acteur (hij verzilverde er één) en hij laat inderdaad weer zien één van de allergrootste acteurs in de geschiedenis van Hollywood te zijn. De vierde nominatie was overigens voor beste film.

Verder is het door specialist in politieke thrillers Costas-Gavras gefilmd in een stijl die nooit opvallend is, maar stiekem bovengemiddeld goed. Goede locaties ook. Ik was vooral geïnteresseerd in het schitterende art deco hotel waar Ed Horman verblijft en dat blijkt het Grand Hotel van Mexico Stad te zijn. (Prima naam ook: "Wij zijn *het* Gran Hotel van Mexico Stad; geen verdere poespas nodig.) Dus een aanrader mocht je ooit daarheen moeten en goed in je slappe was zitten.

Wel grappig ook om te zien hoe die expat lifestyle, van "Vergeet de rat race; we gaan ergens wonen met een lekker klimaat en lage kosten van levensonderhoud en meer relaxt leven" waarvan ik in mijn hoofd had dat die vrij recent is, ook gewoon midden jaren 70 al bleek te bestaan. Als freelance journalist kon je prima digitale nomade zijn voor het digitale tijdperk, zeker omdat journalist pre-internet nog best goed betaalde.

Da's, zoals zo vaak, niks nieuws nee. De (Fa.) Onrust serie doorspittend ook regelmatig weer aan herinnerd dat er veel van alle tijden is. 😅

Wat niet klopt is die vermeende navelstaarderij/eigenpijperij van de Randstad en Amsterdam in het bijzonder. Er waren toch zeer regelmatig reportages uit de provincie.

The Wizard of the Kremlin (Olivier Assayas, 2025, Prime Video)

Boekverfilming op zijn boekverfilmingst. Niet alleen is er de vertelstem van Paul Dano, die hele stukken uit de roman van Giuliano da Empoli voorleest en dat om de een of andere reden met een soort ASMR-stem doet, ook alle dialogen zijn van die typische boekdialogen; mensen praten niet met elkaar in politiek-filosofische volzinnen. Daar trouwens ook weer die op den duur vrij irritante ASMR-stem van Paul Dano. Ook alles wordt uitgesproken; er zit totaal geen ruimte in de film om als kijker een eigen kijk op het verhaal te hebben.

Ik had verder niet echt het gevoel dat de film me een unieke, of in ieder geval op interessante manier afwijkende blik op de opkomst van Vladimir Poetin gaf. Hij gaat met vrij grote stappen door de bekende geschiedenis. Wel een redelijk goede Poetin van Jude Law. Verder ook technisch goed gemaakt, hoewel het dus wel een opeenvolging van heel veel scenes van mensen die met elkaar praten in een kantoor of chique bar is.

De titel vond ik ook niet helemaal terecht op basis van de karakterisering van Vladimir Vladimirovitsj in deze film. De Poetin in deze film weet precies wat hij wil. Dano's karakter Vadim Baranov is meer een uitvoerder van zijn wil, dan de tovenaar achter de schermen die door de titel gesuggereerd wordt.

Ben wel een liefhebber van Assayas maar dit spreekt me niet echt aan…

Les Voleurs (André Téchiné, 1996, Netflix)

Ik kijk best veel Franse films, maar dit is wel zo een beetje de meest Franse film die ik jaren heb gezien. In plaats van labels als 'misdaadfilm', 'romantisch drama' of zelfs 'film noir' zou ik dit gewoon in het genre '(zeer) Franse film' stoppen.

In de opening, ziet een jongetje, Justin (Julien Rivière), hoe zijn dode vader Ivan (Didier Bezace) door een aantal mannen wordt thuisgebracht. Yvan blijkt een nachtclubeigenaar annex leider van een bende autodieven te zijn. In die bende zit onder meer Jimmy (Benoît Magimel in zijn jongegodperiode). Jimmy heeft ook een zus, Juliette (Laurence Côte), die een beetje rond de bende hangt, maar dankzij de opbrengst van de misdaad ook kan studeren. Daarbij is ze een heftige affaire begonnen met haar filosofieprofessor Marie (Catherine Deneuve). Maar ze rommelt ook wat met Alex (Daniel Auteuil), de broer van Ivan, die om te ontsnappen aan zijn misdaadfamilie van weeromstuit politieagent is geworden en in contact is gekomen met Juliette toen ze werd opgepakt voor de diefstal van een fles parfum. Zowel Juliette als Alex zijn een beetje mentaal instabiel, hoewel dat bij zich bij Alex uit als smetvrees, terwijl het bij Juliette heftigere vormen aanneemt. Alex wordt wel heel jaloers op Marie als hij erachter komt dat Juliette helemaal hoteldebotel van haar is, maar zodra hij Marie ziet, gaat hij inzetten op een, laten we het modern zeggen, polycule van hun drieën (Catherine Deneuve heeft dat effect.) Hij probeert ook Justin een beetje bij te sturen. Maar om nou te zeggen dat Alex de held van het verhaal is, gaat ook weer veel te ver. Het is een gecompliceerde en vrij onsympathieke man.

Volgt u het nog? Dan heb ik nog niet eens verteld dat de film wordt met de nodige sprongen in de tijd, waarbij je ook van vertelperspectief wisselt. Het lijkt misschien een beetje rommelig, maar Téchiné weet volgens mij heel goed wat hij wil met deze film. Maar in de kern is het wel duidelijk een film over (familie)banden en daaraan ontsnappen.

Alles er omheen is dus vooral heel Frans. Zoals de misdaad wordt weergegeven, rauw, zonder opsmuk en beetje stuntelig: heel Frans. Biseksuele liefdesdriehoeken met grote leeftijdsverschillen: heel Frans. Een grote rol voor een nachtclub: heel Frans. Catherine Deneuve als filosofieprofessor die lange bespiegelingen houdt: heel Frans. Sowieso heel veel praten: heel Frans. Dat beetje onderkoelde acteren: heel Frans. Veel roken, drinken en nooit autogordels om: heel Frans. De outfits en locaties: heel Frans.

De vijf César nominaties waren dan ook onvermijdelijk, maar daar werd er maar één van verzilverd, die van Laurence Côte voor beste jonge actrice. Dat blijkt nu dan vreemd genoeg de enige persoon van de indrukwekkende cast die verder geen grote carrière heeft gemaakt.

Persoonlijk kon ik de film ook wel waarderen, maar het is wel een niet al te flitsende praatfilm die langer voelt die twee uur dan hij is. Hij staat ook in Netflix in een wat twijfelachtige staat; ik had sterk de indruk dat het de 720p standaard definitie dvd-versie was.

The Devil's Men (Kostas Karagiannis, 1976, Netflix)

Altijd een beetje een gok, zo een oude exploitatiehorrorfilm kiezen op Netflix en deze keer was het dus helemaal mis. Dit ondanks de aanwezigheid van Peter Cushing (op de automatische piloot) en Donald Pleasance (speelt de hele rest van de cast weg.) Verder uiteraard veel aantrekkelijk kanonnenvoer, of in dit geval meer specifiek: minotaurusvoer, de dames daaronder uiteraard topless (hoewel minder dan verwacht, boe!). Verder een grote rol voor de incompetente Griekse acteur Kostas Karagiorgis als die ene gast in slechte horrorfilms die zelfs als de lijken zich opstapelen nog roept: "Je hebt te veel fantasie" en "Je moet niet zoveel drinken." De eveneens Griekse regisseur Kostas Karagiannis regisseerde meer dan 100 films, maar die ervaring zie je er niet aan af; het zit in het algemeen op het niveau van "amateuristisch, maar niet 'zo slecht, dat het goed is'". Het gaat een paar keer die kant op, maar in het algemeen is het vooral saai en matig allemaal.

De soundtrack van Brian Eno is ook al niet de moeite. Die lijkt hij gemaakt te hebben door een dutje te doen met zijn hand op het toetsenbord van een synthesizer. Wel goed is het liedje onder de aftiteling, maar dat is niet van Eno, maar van een andere muzikale legende: Paul Williams. Terecht dat het door mag gaan als de aftiteling als is afgelopen. Ik dacht eerst dat er nog een soort post-credits scène zou komen, maar nee: alleen zwart beeld met muziek.Ik post het hier even, dan hoef je niet de hele film er voor te doorstaan:
https://www.youtube.com/watch?v=ICSxjEALmYc

Eno
Een generatieve documentaire, naar het schijnt. Ik ben wel nieuwsgierig naar hoe een tweede keer anders zou uitpakken. Deze versie is in ieder geval prettig. Eno kan het zelf allemaal prima vullen met een paar bekende riffs hier en daar. Veel mooie beelden en prettige ideeën. Had misschien nog wat "glitchier" mogen zijn voor mij.

Showgirls (Paul Verhoeven, 1995, Lab111)

Eindelijk gezien en het blijkt gewoon een prima film? Wel campy melodrama, maar dat past prima bij het onderwerp en de locatie van wereldkitschhoofdstad Las Vegas. Qua humor en thematiek veel overeenkomsten met Robocop, maar dan met de feminien gecodeerde soap opera in plaats van de masculiene b-actiefilm als uitgangspunt. Het zou ook wel een goede double bill vorm met iets als Wild at Heart, met als verschil dat David Lynch. hoewel hij het absurde er wel van inziet, nog wel houdt van naïeve Americana kitsch, waar Verhoeven er alleen maar om kan lachen. Bloot en seks overal, maar o wee als er iemand 'Fuck' zegt.

Ook heel goed hoe Verhoeven, choreograaf Marguerite Pomerhn Derricks en het team verantwoordelijk voor licht, geluid en muziek werkelijk alle erotiek uit al dat naakt weten te halen. De muziek is één en al hard beats en koude synthesizers, het licht hard, de decors altijd dingen als bergen of oude fabrieken en de lichamen gestaalde perfectie die militaristisch in plaats van sensueel bewegen (wat op het einde nog van pas komt, waardoor het wel heel expliciet wordt, maar dat is Verhoeven.) Het heeft meer van doen met lijven zoals je ze ziet in fascistische propaganda dan met seks. Gezien Verhoevens obsessie met fascistische propaganda in het algemeen en Riefenstahl in het bijzonder, kan dat geen toeval zijn.

Ook heel Verhoevens hoe efficiënt alles wordt verteld. De openingsscene waarin Nomi Malone (Elizabeth Berkley) een agressieve man die haar een lift geeft op zijn plaats zet en de radio verandert van het geïdealiseerde Amerika van Garth Brooks naar de parodie van de excessen ervan door Sisters of Mercy, vertelt ons meteen alles over het karakter en haar motivaties en de bedoelingen van de film.

Maar vooral dus vaak heel grappig. Joe Eszterhas schreef scherp kattige, soms bijna John Waters-achtige dialogen, maar mijn favoriete moment is een visuele grap: als Kyle MacLachlans karakter de neon palmbomen aanzet. (Oh ja, Kyle MacLachlan zit in deze film, wat gezien de toon eigenlijk onvermijdelijk is.)

Raar dat dit aanvankelijk zo misbegrepen werd. Maar goed, bij Starship Troopers snap je dat ook niet.

Juist. You Don't Nomi is een aanrader. En Eden heeft een prachtige discussie over Showgirls (helaas onvindbaar op YouTube 2026).

Blijkbaar een soort Nieuwe Lulligheid trend of zo?

wachten op de terugkeer van DOOP.

Eergisteren OMC weer tegengekomen. Duurde weer even voordat we een praatje maakten. Niet door Tim Koehoorn-aversie, maar omdat ik dacht: "Dat lijkt OMC wel, maar die gaat toch niet naar Black Mountain?" Dus wel.

haha mooi.

En ah vandaar dat die Restaurantmoord weer in het nieuws was. "Mooi" dat ze er een serie van gemaakt hebben en geen podcast. (Want elke podcast lijkt soms ook wel een 'mysterie')

Haha. Jaja, dat krijg je met een vriendin met bovengemiddelde muziekinteresse.

daar selecteert men ze op, je weet. Black Mountain staat me alleen een aardige americana ballade van bij, maar ik ben oud. ;-)

citeer mezelf even over Missing: We komen het verhaal nét na de coup. Nergens is de film zo sterk als in dat unheimische gevoel van machteloosheid dat het individu dan overvalt

Wat MB zegt over die Poetin-film. Assayas deed 't voor het geld zeker.

Verwarde Les Voleurs even met Le Voleur ook een ekte ekte Franse film, maar dan die van de stijlvolle, sexy, renaissancistische criminaliteit.

Paul Williams en Eno hadden samen een plaat moeten maken. (Als ie ook met Coldplay werkt...)

Het heeft meer van doen met lijven zoals je ze ziet in fascistische propaganda dan met seks

goed gezegd. Als puber was ik dan ook zwaar teleurgesteld toen ie op tv kwam.

Van een heel ander laken een chique Italiaans maatpak:

Journey to Italy
'I must say one sleeps well in this country.' Een onderkoeld Brits echtpaar maakt een Italienische Reise om de villa van een oompje te verkopen. Het is een kinderloos echtpaar van middelbare leeftijd, een leeftijd die je maar zelden in films ziet. De ergernissen van de midlife crisis zijn volle bak daar. Gebbetjes die hun tijd hebben gehad. Ergernissen die hun tijd bepalen. Op vakantie hebben mensen tijd om over oude liefdes na te denken en over nieuwe liefdes te dromen. Ingrid Bergman en George Sanders spelen sterk en sereen. In hun Bentley verkrijgen de kaders zelfs wat van Ozu, een waar kwaliteitskenmerk. Regisseur Rossellini – op dat moment overigens getrouwd met Bergman – observeert ingetogen, een moderne man zijn tijd vooruit. Als altijd lijkt hij het meest te genieten van de toevallige cinema verité. Vanuit die chique auto – een personage op zich – trekt de wereld onverstoorbaar langs. Oude gebouwen, neon lichten en silhouetten langs de weg. Maar hoe mooi de wereld ook is, dit huwelijk is en blijft doods als Pompeii en wacht slechts op een cynisch Mariamirakel. 'Is this the way out?'

Ik ben wel nieuwsgierig naar hoe een tweede keer anders zou uitpakken.

Ben wel benieuwd hoe die verschillen worden gemaakt, een simpele “shuffle” zou ik wel wat magertjes vinden, moet voor iemand als Eno wel minstens iets als een AI-gegenereerde arc o.i.d. aan te pas komen.

Pink Flamingos (John Waters, 1972, Lab111)

Net toen ik me echt in film begon te interesseren, had John Waters zijn mainstreamsuccessen met Hairspray, Cry Baby en mijn grote favoriet, Serial Mom. Ik was daarvoor al klaargestoomd voor het werk van 'the pope of trash' door VPRO kindertelevisie met erg aan John Waters verwante (en er door geïnspireerde?) programma's als Rembo & Rembo en Theo & Thea. De periode van Waters' mainstream succes overlapt ook met Arjan Ederveen en Tosca Niterinks overstap naar televisie voor volwassenen met Kreatief met Kurk en Borreltijd, waar ik als tiener ook enorme fan van was. John Waters en zijn invloed op kindertelevisie is trouwens wel een studie waard: Ursula in The Little Mermaid is gebaseerd op Divine en Waters zelf zit als gast in The Simpsons en een Alvin & The Chipmunks film, met de meest voor volwassenen grap voor volwassenen in een kinderfilm ooit tot gevolg. Al die weirde creatieve kids die grote Waters fan zijn worden natuurlijk schrijvers voor film- en televisie. Zo krijg je ook de konijnenmuts uit Gummo in Bob's Burgers.

https://www.youtube.com/watch?v=Q4iRo9srtMU

Waters' grote doorbraak als cultfavoriet, het berucht Pink Flamingos uit 1972 had ik alleen nog nooit gezien. Dus meteen gegaan toen hij draaide. Ik kende de reputatie van de film, maar het bleek toch nog wat extremer dan ik had gedacht met de ongesimuleerde pijpbeurt in incestsetting en de seks met kippen als uitschieters. Vooral die laatste was minder, omdat de kippen het duidelijk niet overleefd hebben en ook krasten met hun poten op de actrice. Strafpunten daarvoor.

Dan is er de beruchte slotscène. Laat ik het zo zeggen: ik kan bijna alles hebben, behalve in handen snijden en coprofagie. Dat laatste niet eens bewust, maar ik kokhalsreflexen. Divine trouwens ook.

Maar goed, uiteindelijk toch vooral keihard gelachen. Het hele verjaardagsfeestje van Divine met het anale entertainment en de onfortuinlijke poging van de politie het te stoppen is één van de grappigste dingen die ooit heb gezien. Divine en de teksten van John Waters zijn sowieso een gouden combinatie. Dat die twee vlakbij elkaar in de buurt woorden, is toch een beetje het filmequivalent van de Van Halen broertjes en David Lee Roth die elkaar treffen in Pasadena. De beroemde monoloog met het politieke programma: ook goud. Het likken en daarmee beheksen van de meubels: goud. En dan is er Mink Stole, die minstens net zo is als Divine als de slechterik. Het sollicitatiegesprek dat ze voert: ook goud. Het hele Eggman-subplot: goud.

https://www.youtube.com/watch?v=uh4caBkxlcQ

Dus ondanks wat, uh, ongemakkelijke momenten - gewoon even ogen dicht - uiteindelijk toch een topfilm. Lekkere soundtrack ook. En een beetje je grenzen opzoeken af en toe voor wat catharsis kan geen kwaad, hoewel ik toch zou aanraden bij Serial Mom te beginnen als je geïnteresseerd bent in Waters.

Nog een P.S.: ik zie de laatste tijd af en toe een meme opduiken van een vrouw die "I hate the Supreme Court!" schreeuwt als het Amerikaanse hooggerechtshof weer eens een controversiële uitspraak heeft gedaan, vooral als het gaat om transrechten. Omdat ik wat dingen heb opgezocht op YouTube over Pink Flamingos, krijg ik allemaal John Waters video's aangeraden en die meme blijkt ook uit één van zijn films te komen. Er zit vast een grote overlap tussen 'transgenderactivisten' en 'John Waters-kenners'. Het komt uit deze briljante tirade van Mink Stole uit Desperate Living uit 1977, die ik je niet wilde onthouden: https://www.youtube.com/watch?v=mc3QsZHu5SI

Mooi punt over John Water en kindertelevisie (in Nederland dus vooral VPRO, what else).

Zouden Wim T (tikkie overschat) en John W (tikkie onderschat?) elkaar ooit ontmoet hebben trouwens...

Pink Flamingos probeer ik al jaren vergeefs te vergeten :P

Beef seizoen 1
De Disclosure Day-Dame - die haar spielbergs inmiddels redelijk disclosed heeft - tipte Beef. Ik uiteraard braaf kijken (voor wat hoort wat), zegt ze: 'o, ik bedoelde seizoen 2, en die kun je gewoon los kijken'. En bedankt... Nou, misschien later in de zomer dan. Van dit eerste seizoen werd ik niet warm of koud. Ik vind het typisch Netflix-meuk, soort van fake provocatief, fake hip en al met al middle of the road. Over roads gesproken. Twee Asian American families denderen van ramp na ramp na een uit de hand gelopen road rage. Een familie is steenrijk, de ander sappelende arbeidersklasse. Een beetje Parasite zit er dus ook wel in. Maar die vond ik ook al niet zo goe als de goegemeente.

Eno
De denker des muzieklands, dat beeld krijg je wel van Brian Eno na dit exposé. (Hij geeft ook lezingen.) Met zijn piekfijn ingerichte huis en vast peperdure bril wordt dat soms een beetje té smug voor mij. Maar het is leuk om 'm staand (!- want zitten is het nieuwe roken en Brian lijkt gestopt) aan de gang te zien met zijn 2 beeldschermen. Als producer verrichte hij zijn beste werk door te 'verlangzamen', hij zet tot nadenken en filosoferen en laat bands dingen net even anders aanpakken. Het werkt, heel even vond ik zelfs U2 bijna ok. Wat betreft de 'random' volgorde van de docu, die bewijst een van Eno's stokpaardjes. Wij zien overal de logica in. Vandaar dat hij met Logic als DAW werkt zeker.

Ik realiseerde me ook weer dat Roxy Music niks voor mij is. 😅

Vražda ing. Čerta (Killing The Devil)
Vrouw op leeftijd valt op een hork, een duivel zelfs, een wat grimmig sprookje. Je vraagt je af wat ze in ’m ziet. Zijzelf uiteindelijk ook, fun stuff!

Anything That Moves
De vorige film die ik van Alex Philips zag, All Jacked Up and Full of Worms, vond ik niet best zag ik na deze te hebben bekeken. Het is in Chicago gemaakt maar het voelt wat New Yorkerig, ook door de soms wat skronky soundtrack. Budget lijkt me laag maar de cinematography is behoorlijk goed en de giallo-achtige avonturen van de snacks bezorgende sekswerkers (of sekswerkende snackbezorgers) leveren een weird maar vermakelijk schouwspel op.

Burning Ambition: Iron Maiden
Iron Maiden is natuurlijk formative geweest en sws een zwak voor muziekdocumentaires dus tja, ik heb me prima vermaakt. Redelijk standaard met bekende en minder bekende talking heads als blijft de band anno nu op dat vlak buiten beeld (alleen wat archival stuff. En tegen Maidenlore in kinda short and snappy, met slechts 1 uur en 40 minuten.

Touch Me
Meer sexy horror en ook deze is visueel heel anders dan Anything… maar wel weer dik in orde, queer esthetics? Het verhaal met de sexy alien is lollig, maar de film wordt wel gedragen door charmante hoofdrolspeelster Olivia Taylor Dudley.