Onvermijdelijke Metal-platen

Anaal Nakhtrakh - Eschaton
Between shit and piss we are born! Gezellie en een van de meest catchy nummers van de plaat, (komt door een zekere helderheid, heb zin om 't lucide te noemen) ook door de poppy melodien, heeft ook wel wat Rammsteinerigs. Wat me in elk geval voor Anaal Nathrakh inneemt is dat ze enkel en alleen een studio-band zijn (ok met na jaren wat uitzonderingen, maar toch in essentie) waarom dit ook proberen live nog proberen te reproduceren, wordt het helemaal een brij. Wacht, het is ook niet meer dan een duo natuurlijk met 1 luie gozer die alleen "zingt" en Kenney die al het andere voor z'n rekening neemt. (Ergens vind ik 't dan weer jammer dat ie niet ook nog zingt)
Meestal staan alle meters gewoon in 't rood. (Timewave Zero! We naderen de eindtijd 2012, waar blijven de Ruiters) Bijna breakcore en dan toch weer zo'n vervreemdend "normaal" refreintje erin gooien, wat bijna verzuipt in de noise. De kortstondige stops in The Destroying Angel zijn pure agressie, juist in die pauzes. De gitaarsolo in The Yellow King komt helaas rijkelijk laat en duurt ook nog maar 8 maten. Jammer, jammer. When The Lion Devours Both Dragon and Child is het meest Noors, de variatie is zo eigenlijk best aangenaam (ook in ritmes) maar deze plaat heeft een moddervette laag fuzz die 't lastig te verteren maakt. (Tussen haakjes is het vuist in de lucht refreintje in datzelfde Dragon net wat te Hobbiterig, ook door 't contrast met de gebromde rochel in de coupletten)
In Regression to the Mean (finally the end!) gaat heel toepasselijk een soort luchtalarm af. (De vervormde electronische kickdrum in 't intro is wel een fijne verrassing)

(wel met Between Shit and Piss het beste nummer dat Regression)

Between shit and piss we are born!

Is gewoon Augustinus hoor, <effe kookeluh> "Inter faeces et urinam nascimu", dus Gristelijk verantwoord (al scheen hij in zijn jonge jaren een feestbeest te zijn geweest, nou ja, nu weer verder met metal.)

Getverdemme! Heb ik meteen weer beelden van die bevalling in mijn hoofd.

Augustinus.. ik dacht Nietschze (n.a.v de Wikipedia-pagina) het notenapparaat is redelijk impressive (ook nog een Blackadder sample....)

KILL EVERYBODY IN THE WHOOOOLE WOOOORLD! MUAHHAHAHAH!

Beste metalplaat van de 21e eeuw. Live idd lang niet zo indrukwekkend, ik was twee jaar geleden bij het tot dusverre enige Nederlandse optreden in 013, maar ook zeker niet kansloos slecht. Goeie review Ludo!

King's X - Dogman
wist eigenlijk wel dat ie goed zou worden. las vooraf al dat de zanger een Afro-American, zwaar christelijke laat uit de kast komertje is. Vinden die blackmetal-Noren niet leuk. Dit zit in de hoek van ARK (andere Noren) Wel iets meer (as in "teveel") grunge. Krijg je in de jaren '90 en met Eddie Vedder als fan. In mijn oorspronkelijke tracklist zat Sunshine Rain er niet bij. Zit 'm nu te luisteren, blij dat ik 'm nog hoor, hoort wel tot de 5 beste.
Even kijken wat waren de andere krenten:
de opener en titeltrack. Sleazy, southern, fel. Pretend heeft een leuke jangly gitaarpartij. Flies and Blue Skies is mijn favoriet. Tranentrek-ballad. Mooie meerstemmigheid, maar ook de beste main vocal van onze bassist/zanger/etc. 2e keuze is Fool You, lekker wahwah (ofzo) effectje op de bas. Grootste pophit van de plaat. Dat was het wel. Rond Pillow begint 't erg te sloffen. Had met Cigarettes (beste gitaren) kunnen eindigen.

"Cigarettes" OTM, wát een refrein. En je vergeet "Complain"! Eigenlijk nauwelijks metal, hè, denk niet dat de blackmetal-Noren er überhaupt ooit iets aan vonden. M'n keus voor deze plaat is vooral op nostalgische redenen gebaseerd, had net zo goed Gretchen Goes To Nebraska, Faith Hope Love, Tape Head of Ear Candy (die vooral) mogen zijn. Nog steeds een band in topvorm, zag ze in januari in Zoetermeer en heb dit jaar nog niet harder gehuild om muziek dan toen ze daar als derde (3e) nummer "Pleiades" gingen spelen. Werkelijk hemels, dat instrumentale coda met name. Iedereen heeft het altijd over Pinnick natuurlijk maar King's X is voor mij voor alles de band van mijn allerliefstelievelingsgitaristallertijden, Ty Tabor, ook al ziet hij er dan uit als een enorm foute prognerd / het kleine neefje van Geddy Lee. Bijna altijd zijn de liedjes die hij zingt ook mijn favoriete nummers op de albums, met "Mississippi Moon" als absolute toppert (helaas, niet op YouTube). Tabor's riffs, liedjes, toon en spel maken eventuele KsX struikelblokken als te grunge, te gristelijk of te hair metal volkomen insignificant.

ik ga bij king's x toch voor faith hope love met "it's love" als hoogtepunt. ziekelijk positief nummer eigenlijk, maar errug mooi. in dezelfde stijl maar dan meer metal: galactic cowboys. schitterende debuutplaat hebben die, metallica-metal met beatles-samenzang.

Eigenlijk nauwelijks metal, hè, denk niet dat de blackmetal-Noren er überhaupt ooit iets aan vonden.
indeed natuurlijk. ik vond zelfs dat die paar keer dat ze een poging tot wat (relatieve) stoomwals-metal-passages uitvoerden, het eigenlijk helemaal niet zo passen. leuke plaat hoe dan ook.

oh en Bijna altijd zijn de liedjes die hij zingt ook mijn favoriete nummers op de albums

zingt ie op Dogman nog iets? want ik had dat niet gespot dan dat er nog een andere main vocalist was ergens.

faith hope love heb ik indertijd van de bieb geleend, de tape ligt vast nog ergens in een doos. kan me er weinig van herinneren maar de eerste zin van (ik geloof het eerste nummer) komt op willekeurige momenten nog wel eens voorbij in m'n hoofd, maf. ("forever is a mountain/we have yet to climb").

zingt ie op Dogman nog iets? want ik had dat niet gespot dan dat er nog een andere main vocalist was ergens.

Nee verdomd, volgens mij niet, zo uit het hoofd. Was me nou nog nooit opgevallen :) Het is ook niet omdat hij zo'n goeie (lead)zanger is (helemaal niet zelfs), maar het lijkt wel alsof hij vaak de echte pareltjes voor zichzelf reserveert.

de eerste zin van (ik geloof het eerste nummer) komt op willekeurige momenten nog wel eens voorbij in m'n hoofd, maf. ("forever is a mountain/we have yet to climb")

LOL, Xtian brainwash is ON :)

Galactic Cowboys: Ja, dat was een goed bandje. Vooral de eerste twee platen.

Eerlijk gezegd vind ik net als bij KsX dat de latere platen van GC eigenlijk nog beter zijn, The Horse That Bud Bought is mijn favoriet en Machine Fish en At The End Of Every Day(of zoiets) zijn ook niet mis. Ik heb ze trouwens al een hele tijd uitgeleend aan iemand bedenk ik me nu, goed dat jullie me eraan herinneren :)

Gretchen Goes To Nebraska heb ik destijds heel erg mijn best op gedaan, uiteindelijk toch niet mijn ding gebleken (alhoewel dat in theorie wel zo zou moeten zijn.)

Tijdens de eerste vier platen zaten de heren nogal onder het juk van hun manager/producer/'vierde bandlid' Sam Taylor en de productie van die albums nodigt niet uit tot herbeluistering, als ik heel eerlijk ben. Dogman was waarschijnlijk als reactie op die breuk en hun oude 'gladde' sound keihard en grungy, Ear Candy is meer stoner/psych en Tape Head heeft nu-metal invloeden. Ondanks dat ze inderdaad netjes met alle trends meewaaien is dit imho wel hun echt-echte carreer high. En om het even af te maken, Mr. Bulbous is ook nog onmisbaar, daarna wordt het wel wat minder, maar de wat simplistische nieuwe ben ik met terugwerkende kracht (na het concert) toch ook wel erg over te spreken. Soloplaten van Tabor natuurlijk ook niet te versmaden. Wat ik nog steds een keer hoognodig moet checken is de samenwerking met een aantal leden van Trouble onder de naam Supershine, iemand die die plaat kent?

[raises hand]

Wel een aardig plaatje, maar niet zo goed als ik gehoopt had, al weet ook weer niet wat dan wel te verwachten.

Dogman klinkt imo het lekkers, met die 12-snarige bas.

Wel een aardig plaatje, maar niet zo goed als ik gehoopt had, al weet ook weer niet wat dan wel te verwachten.

Dat vermoedde ik al, ik hoor er namelijk nooit wat over.

En ja, Dougyman kan natuurlijk machtig ronken als geen ander, indrukwekkend gezicht ook live met die Hamer op z'n enkels en dat katachtige slungellijf erboven :)

http://www.12stringbass.net/doug18x2.jpg

Anthrax - Spreading The Disease
Heb sterk 't gevoel dat ik dit eigenlijk goed zou moeten vinden (in mijn straatje zeg maar) maar neuh. Zou ook wel kunnen profiteren van een remaster want deze plaat uit mijn geboortejaar klinkt nogal vlakjes, schril. (zeker in 't begin, 't zal wel wennen)
Begin leek me sowieso zwak, het wordt pas aardig bij het 3-dubbele combo Madhouse (bruutste track, dit is geen betonplaat, beetje wattig zelfs) en Stand or Fall daarna, die nog wat beter is. En dan to top it off (of whatever) met The Enemy, het (altijd lekkere) melodrama-momentje, rustige opbouw in fasen, ben ik ook voor in metal. (eerst door wat instrumentale passages)
Armed and Dangerous niet om aan te horen, daarna gelukkig nog 1 krentje: Medusa. Gung-Ho begint vet (Vietnam? FIGHT FIGHT FIGHT) maar is ook wat potsierlijk en gewoon grappig (Gung-Ho, gitaar gilt, repeat) wat krijgen we nou. is dit het Amerikaanse volkslied of iets anders dubieus. (hoe het nummer net daarvoor in elkaar stort is wel master, nu gaan ze op de dronken toer, wel 'n leuk einde)

solo ook he in The Enemy. *pro-solo.

Sla je nou gewoon Aftershock over? ("Shock! Shock! Shock!")
Kant twee (laatste vier nummers) is hier sowieso zwaar favoriet.

en gewoon grappig

Anthrax is vrolijk. Met dank aan dat uitzinnige einde van Gung-Ho is kant twee van Spreading The Disease een van de beste happymakers die ik ken.

ja aan de ene kant wilde ik niet alles weer langslopen (voor je 't weet ga ik dat overal doen) maar goed, geen gedachten bij Aftershock dus. kant 2 is duidelijk tigtigtig keer beter dan kant 1.

nee neem ik meteen terug ;) ik dacht dat kant 2 bij The Enemy begon, maar pas bij Aftershock dusssss

Anthrax was gewoon een live-ervaring die nooit helemaal vet op plaat is gezet. Maar de echte krakers vind ik nog steeds op Among The Living staan (kant A dan vooral, met het bijna "Raining Blood" waardige intro van het titelnummer.)

The Enemy is bij nadere beluistering toch wel okee.
Ik heb het altijd één van de minste nummers van dat album gevonden, maar dat zal ook wel komen omdat het een relatief zeiknummer is na het beukwerk van SSC/Stand Or Fall.

Anthrax was gewoon een live-ervaring die nooit helemaal vet op plaat is gezet.

Eens. Nu nog kant A van Among The Living herbeluisteren en dan heb ik mijn Anthrax voorlopig weer effe opgehaald.

Ik heb het altijd één van de minste nummers van dat album gevonden

Kom op, dat stukje van "SCREAMS! In the night!" is da bomb. Mijn favoriete Anthraxnummer is overigens 'Be All, End All' van het m.i. ondergewaardeerde State of Euphoria.

Billy Clismo was zo goed me zijn exemplaar van State of Euphoria te schenken (nou ja het was een ruil) (bovendien had hij 'm van zijn "Finse" buurman Oossanen gekregen, zoals een paar x op 't hoesje is gekalkt, Pekka Oossanen hoop ik dan)
maar goed, nu heeft metal de huiskamer dus bereikt (nou ja metal) opmerkingen varieerden van: "dit is pop/rock" "had je geen Meshuggah kunnen vragen" "wannabe!")
ben er nog niet uit of ik 'm beter dan Spreading the Disease vindt, deze is nog wat toegankelijker. Mijn favoriet is 't lekker toepasselijk Anti-Social, wat ik geweldig Sjonnie&Anita nummer a la de Heideroosjes vindt. (hoorde op die vorige plaat trouwens ook al wat Marco Roelofs)
(shit zie nu op Wikipedia dat dat een cover is, van Trust, toch jammer, vond ik 't net het beste nummer)
in Who Cares Wins hoor ik trouwens ook wat Joe Jackson-sneer in de stem.
het boekje is vanzelfsprekend de classic die ik verwachtte. stelletje Apies :)

(nu nog 'n x goed op de tekst van Misery loves company letten, inderdaad gebaseerd op die Stephen King film/boek)

Op het album erna staat zelfs een Joe Jackson cover! Kejje nagaan.

Ik zal oud buurman P. de groeten doen als ik hem nog eens zie.

O ja, ik ben bepaald geen fan van Joe Jackson, maar Time vonnik toch 't beste nummer van State Of Euphoria... dus het was uit tussen mij en Anthrax.

JIJ geen Joe Jackson fan??? :-)

Vader - Litany
Hakkuh! Hmm, die (dus bijna electronisch aandoende) kickdrum is wel iets te prominent hier, in opener Wings. Hoorde ik daar nou een speech synthesizer. Dit heeft wel industrial-trekjes.
Interessante bandgeschiedenis trouwens. Sowieso sinds 1983 bestaan en in 2000 met dit Litany pas aan je 4e album toe zijn. Maar van de '83 line-up is alleen de zanger nog over en anno 2008 laat deze Piotr Winogwat zich vergezellen door 3 kakelverse bandleden. (Dit is een verdomd omslachte manier om te zeggen dat 't eigenlijk een solo-project is, bedenk ik me)
Zit nu bij Xeper en die bass heavy kickdrum wordt bijna belachelijk. Zelf maar wat sleutelen aan de equalizer, zo drownt ie alles, wat een onzin. Zo da's al stukken beter. Kunnen we die riffs ook een beetje horen. Nu heeft 't ook zin om het volume op te schroeven. Rrrrriot!
Titeltrack Litany brengt wat vingervlugheid, maar net als in Xeper vergeten ze om na het (pseudo) laatste akkoord, nog wat akkoorden te spelen. Nadat de drums zijn weggevallen. Jammer. Cold Demons heeft dan eindelijk wel wat redelijk breaks. (en een heel lullig snaretje maar dat zou dan wel weer aan mijn nieuwe eq kenne liggen) Wel een van de betere nummers hoe dan ook.
Als 2 van de betere tracks op zo'n bruut album naar elkaar zitten, vertrouw ik 't niet zo. Mijn oren dan he. Ze zullen wel net effe goed ingetuned zijn. Maar The Calling is een mash-mash-mash bruut zwaardgevecht. (Gelukkig daarna houdt het ook wel op, nog wel wat pogingen tot riffs, maar geen echt goeie, en te vaak van die razendsnelle na-na-naa-na progressies) De opening van The Final Massacre er nog wel even uitlichten. Ik geloof het enige nummer dat iets van een opbouw heeft en niet gewoon "gaat".

Stormtroopers Of Death - Speak English Or Die
Misschien nog wel leuker dan Anthrax. Crossover metal en punk bevalt me kennelijk. (Zie Suicidal Tendencies)
Dit is een plaatje voor Jay & Silent Bob of Randall uit Clerks. Gewoon 'n beetje zieken. Maar muzikaal helemaal niet slecht,
leuke distorted baslijn bijvoorbeeld in Speak English Or Die en 'n goeie riff in Untitled Forces (biertje in de hand en meebrullen maar) (Ook leuk hoe/dat/als ie Charlie roept wanneer de drummer (!) een gitaarsolo inzet) (te kort eigenlijk, zowel solo als nummer an sich)
Chromatic Death heeft een mooi Daft Punk-vingervlug dingetje.
Lololol gekrijs in Pre-Menstrual Princess blues: Oh God, it's stained through /Onto my new dress /Goddamnit /Why'd this have to happen now /I can't go out like this /I look like I've been shot.
Van Pussy Whipped and Fist Banging Maria (oh wacht tis MaNia) ga ik de teksten maar niet opzoeken. Aan 't slot doen ze nog effe 6 nummers in 3 minuten. Fuck the Middle East they raise our oil prices! Geen idee waarover Douche Crew gaat, maar vraag me af of ze op de plaat nog andere metal-bands hebben proberen te beledigen. (Ze kregen wel een paar respons-nummers en haters op hun dak) Toch geloof ik niet dat ze a la gangstarap namen noemen en Metallica eens goed dissen. Helaas.
Oh wacht vergeet ik Jimi. The Ballad of Jimi Hendrix... You're dead!

vraag me af of ze op de plaat nog andere metal-bands hebben proberen te beledigen

http://shakti.trincoll.edu/~jgilbert/jwstuff/gifs/bad.english.jpg

Akmegoe herinner gaat 'Fist Banging Mania' over mietjes zoals ik die altijd aan de rand van de pit staan te bangen en te vuischtzwaaien (of was dat nou juist 'Douche Crew')?

safe that fistbang shit for bands like Motley Crüe had je meegekregen?

Ik heb hem ook effe opgezet en één van die dingen die ik zo tof aan deze plaat vind is dat het allemaal zo lekker hard van het vinyl knalt.

safe that fistbang shit for bands like Motley Crüe had je meegekregen?

Nee man, over die boodschap las ik toevallig recent nog iets op het interweb. Je denkt toch niet dat ik voor Billy Milano of all people een uitzondering maakte en naar zíjn zang/teksten ging zitten luisteren? Volgens mij had ik zelfs 'First Banging Mania' op m'n cassettebandje geschreven, nu ik erover nadenk.

Eej Ludo, ik heb trouwens nog wel wat ceedeetjes-die-ik-inmiddels-op-elpee-heb voor je in de aanbieding: In de categorie 'onvermijdelijk' in ieder geval Spreading The Disease, Reign In Blood en (dat zal ze leren in huize Maes) Doedskvad, maar ook Nile, Queensrÿche, 'n zwikje AC/DC etc. Hebbe? Je doet er mevrouw Hiram ook een plezier mee :)
Op Koninginnedag heb ik me trouwens op onwaarschijnlijke wijze weten in te houden en vinylexemplaren van Darkness Descends én Leave Scars gewoon laten liggen!

Je denkt toch niet dat ik voor Billy Milano of all people een uitzondering maakte en naar zíjn zang/teksten ging zitten luisteren?

Hehehe!
De opmerking was eigenlijk Ludo bedoeld. :-)
Al moet ik heel veel moeite doen om me voor te stellen dat ik dat album zou luisteren zonder dat ik de teksten (binnenshoofds) meescandeer.

Vond alleen de opening en Kill Yourself leuk. Als ik een fix nodig heb zet ik Entombed's March Of The S.O.D. wel ff op.

safe that fistbang shit for bands like Motley Crüe had je meegekregen?

haha, helaas! ok ik trek die hele opmerking terug!

Hiram, hoeveel moet je ervoor hebben? stuur maar een mailtje naar Ordinarypeoplerecs AT hotmail DOT com voor onvermijdelijke onderhandelingen. ;)

Entombed - Left Hand Path
Knalt er meteen krachtig in met de titeltrack. Sprankelende hi-fi distortion, een paar goeie heldere gitaarsolo's en een lekker cheesy horror-themaatje op synths. Alleen de fade-out is een beetje jammer. (Fade-outs kunnen best, maar in metal zijn ze slap verdilleme)
Om maar weer 'ns een generalisatie eruit te gooien, in Drowned gaat het tempo omhoog en dan vind ik 't meteen minder, het moet me niet te snel gaan (eh da's hetzelfde) Met name in combi met vocalen, instrumentale snelle stukken (ook aanwezig in Drowned) zijn dan weer wel stoer.
Het lijkt erop dat man's grunt die in de eerste paar nummers nog gematigd was, met de song dieper en woester wordt. Woef! Vooral But Life Goes On is bruut (in een betere manier dan die ervoor, want wel een stand-out) Toch is een openingsriff als in Bitter Loss me liever, meer stijl, bovendien ademt 't nummer wat meer, met een rare "holler" in 't midden en.. solo's! (Een kortstondig bizar effectje op de bas-break is ook leuk) Met de opener het beste nummer. (Het helpt ook echt om weer even in de metalzone te komen, werkt nog door in Morbid Devourment en daarna is 't wel klaar voor mij)

Staat nog een demo achteraan, dus eigenlijk moet je die weglaten. ;)

Trivia: dat themaatje is van Phantasm.

CD versions of the album feature the bonus tracks "Carnal Leftovers" (2:59), sometimes erroneously referred to as "Carnival Leftovers", and "Premature Autopsy" (4:26).

Maar die had je er waarschijnlijk niet bij dus. :)

ja toch wel, ik zit nu te luisteren (Dit Was het Nieuws begon)
Carnal Leftovers valt niet uit de toon qua niveau.. Premature Autopsy (geniale titel) is echt sme-rig. grunt gedubbeld met een vocoder of iets. extreem goor op een of andere manier.

(Dit was het Nieuws is trouwens weinig meer an, programma duurt te lang, Heertje is niet meer scherp als ie 't ooit al was, de Engelse versie is veel snappier)

Heertje vinnik wel grappig, de grappen van Harm waren niet zo deze keer. Vorige week was een leukere aflevering, lag wellicht ook aan de gasten.

http://www.volkskrant.nl/kunst/article1201034.ece/Gereformeerd_Rijssen_protesteert_tegen_heavymetal

Ze leren het ook nooit hè die griffoos. Kun je spellen: on-ver-mij-de-lijk !

Tja, die 'rebellie' van metal zit toch net zo vastgeroest, dus het houdt elkaar in evenwicht. :)

Kies uw favoriete qoute:

- The Gods Are Here!
- Sabbath Bloody Baby Sabbath!
- I'm Gonna Freakin' Faint!
- You Are The Masters! Of Heavy Metal!
- I'm Leaving Now!