Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

heh...ja, net als de eeuwige discussie of die noten op de pagina zelf moeten of allemaal achterin (ik ben definitief overgestapt op de pagina zelf hoor.)

soms verschilt het ook gewoon per docent.

Anderhalve regelafstand - ook heel wetenschappelijk - ben ik ook niet de grootste fan van

ah ik had 2x goed gegokt al (met Playing With Fire en Zauberberg), Form & Function staat geno(ot)eerd. :)

Anderhalve regelafstand

Zo, die is er bij mij ingeramt op de universiteit. :) Ik word sindsdien heel zenuwachtig van boeken uit de jaren 60-70 die iets van regelafstand 0,5 hebben en tekengrootte 5 of zo.

Ik heb Modus Operandi van Photek maar meteen genoemd anders krijg ik mot met Bas. ;)

Regelafstand 0,5? Punt? Da's onleesbaar. Interlinie dan toch?

Enne, als in alle tekst? Of alleen tussen alinea's?

[/graphic nerding]

Ik was aan het overdrijven. :) maar je kent het wel, van die Engelse pockets circa 1972, bam! een blok tekst waar nu twee pagina's vult.

Ah, I see. :)

Ik heb een (niet gestudeerd) academisch boek (Imagining The Balkans) wat inderdaad qua corps/interlinie uit balans is. :)

Mikhail Elizarov - The Librarian
Modern Russisch. Heeft een geweldige introductie over ene Gromov, een schrijver van slechte Sovjetpropagandaromans. Doodsaai, als je die boeken echter in een keer doorleest geven ze speciale krachten (kracht, geheugen etc.) Rond elk boek ontstaat een cultus, de zogenaamde bibliotheken, die naarstig op zoek zijn naar andere boeken en daar wordt grof geweld bij gebruikt. De hoofdpersoon erft zo'n boek van zijn oom en wordt meteen tot zijn verbazing uitgeroepen tot bibliothecaris. De premisse is geweldig maar jammer genoeg bestaat het grootste deel van The Librarian uit veldslagen tussen de bibliotheken, dat is een keer leuk, een tweede keer al minder en daarna begon ik toch echt te scannen. Ah maar het einde! Zo mooi, er is namelijk een boek dat alle verbindt en dat leidt tot een fijn Sovjet-nationalistisch visioen.

Robert Musil - De Man Zonder Eigenschappen
'Zie je, ik vind het prachtig dat jij zegt dat alle gebeurtenissen voortkomen uit de fantasie,' begon hij; al is dat uiteraard meer mijn persoonlijke dan mijn officiële standpunt dienaangaande.'

Dat dus hè. Mag ik mijn badge? Danke. Bijna 3 maanden zwoegen met het plezier van de snob. Dik 1300 pagina's. Veel slow cooking wijsheden, verrassende humor, en bovenal vervuld van een ondraaglijke saaiheid. Zeker de eerste, eh, 1000 pagina's. De tijdgeest (en de ziekten daarvan) worden uitgebreid bedisseld. Zo bij de naderende implosie van de Dubbelmonarchie. Hitler zweeft al ergens in de Hegeliaanse lucht, net als Godsdienstoorlogen, olievelden, en het vreten dat voor de moraal komt. Gelukkig zijn er ook nog wat driehoeksverhoudingen. 'De schoonheid van de man is slechts een secundair geslachtskenmerk. Primair opwindend aan hem is de hoop op zijn succes.'

Richting finale verinnerlijkt de vergeestelijking dermate dat ze niet langer abstract en figuurlijk, maar ook nog biína concreet incestueus wordt. Wordt het toch nog bijna spannend. Bijna, altijd bijna. Want dit is een boek van neigingen en neigen. 'Erotische lafaard!' Zelfs dé cliffhanger van het boek (iets met de lustmoordenaar Moosberger) blijft uiteindelijk een cliffhanger. En Musil, die kreeg zijn boek niet eens af...

'Wat wat een gezonde onderscheidt van een geesteszieke is toch juist dat de gezonde álle geestesziekten heeft, en de geesteszieke maar één?'

Respect. Dat is inderdaad nog een van de literaire Mount Everests die ik nog moet beklimmen. Gefluister onder literati van feesten waar je opeens niet meer weet welk personage wat zegt, zorgen er altijd voor dat ik toch weer een ander boek pak. Wie weet deze winter dan toch.

:) was vaag teleurgesteld dat er niet eens een namenregister achterin stond. En de Wikipedia pagina is ook nog teleurstellend summier. Niettemin beste Duitstalige roman aller tijden, naturlich, volgens ekte ekte critici. :)

George Packer - The Unwinding: An Inner History of the New America
Losjes gebaseerd op de USA Trilogy van Dos Passos geeft Packer aan de hand van de dagelijkse levens van een stel Amerikanen een beeld van hoe de VS de afgelopen dertig jaar veranderd zijn. Geen analyses of theorievorming, al zijn de voorbeelden zorgvuldig en met reden gekozen: de macht van Wall Street en de relatie met politiek Washington, de excessen van Silicon Valley en Tampa, Florida waar de vastgoedbubbel flink zou barsten. Het boek eindigt veelbetekenend met Dean Price (Green Dean), die tevergeefs Amerikanen wil overtuigen dat ze schonere brandstof kunnen gebruiken. Hij blijft geloven in zijn Amerikaanse droom. Fraai hoofdstukje over Jay-Z, die later opduikt als het over Occupy Wall Street gaat. Hij casht door t-shirts te verkopen met de tekst ´Occupy All Streets´.

Yasmin Khadra - De Sirenen Van Bagdad
Het verhaal van een jongeman die na wat ervaringen met de Amerikanen in een Iraaks gehucht naar Bagdad vertrekt om zich en de zijnen te wreken. Een erg goed verteld (aannemelijk) verhaal waar vrijwel geen theologie te pas komt.

Umberto Eco - Het creëren van de vijand
De betere ramsj. Bijna 300 pagina´s essays ("gelegenheidsgeschriften" is de ondertitel) en in no-time uit, al kon niet alles me evenveel boeien. Mooie verhalen over het relativisme (een college filosofie op niveau), denkbeeldige astronomie (met aparte vermelding van een aantal SF-auteurs en utopische eilanden die nooit worden (terug)gevonden door ontdekkingsreizigers van weleer. Een overdadige en lange lezing over Victor Hugo had dan weer niet gehoeven en een aantal Italiaanse kwesties waarvan de context ontbreekt kon ik niet helemaal volgen. En wat ze van Ulysses en Joyce vonden in Italië begin 20e eeuw is nu redelijk komisch (dacht even dat ie zijn eigen mening gaf, maar het zijn opmerkingen gemaakt door anderen).

J.G. Ballard - Super-Cannes
'People no longer need enemeis - in this millennium their great dream is to become victims.' Eerste Ballard die ik las (ook de enige roman die ze van 'm hebben in de bieb...) een soort Rear Window in Cannes, maar dan much, much more fucked up. Soms wat voorspelbaar, naar wat voor crime zouden Alice in Wonderland-hints nou leiden, maar die Ballard kan een stukkie schrijven, en het grote Kapitalistische-Fascistische Idee is boeiend genoeg.

Ah, nog steeds mijn favoriet van de late Ballard. Die hele reeks vanaf Cocaine Nights is eigenlijk wel eens toe aan herlezing want zit volgestopt met allerlei coole/niet zo coole hints naar de huidige maatschappij.

hij heeft het allemaal wel goed door. Ik las vandaag nog een Grunberg column die rustig op Ballard's Lijden-theorietje varieerde.

Bruce Wagner - Dead Stars
De dikke pil van Bruce Wagner waarmee hij op caleidoscopische wijze een beeld geeft van het leven in Los Angeles, een bizar spiegelpaleis waar levens worden gevoed door mediafantasieën. Wagner gaat meteen los en elke pagina heeft wel een gemene grap of wrang beeld dat je meteen wilt navertellen. En hij beschikt over de personages: het jongste kind dat kanker heeft overleefd, een schrijver die niet echt aan de bak komt, een fotografe die ooit even furore maakte met kunstfoto’s van haar naakte dochter, de echt superdomme dochter die inmiddels zwanger is geraakt, haar zoon die een paparazzo is met als specialiteit foto’s van beroemde vrouwen die onhandig uit de auto stappen en de ekte-ekte Michael Douglas (Wagner heeft echt hele goede advocaten.) Niemand lijkt echt sympathiek (het eerste aardige personage is een verrassend schattige Helmut Newton) en halverwege maakte ik me op voor een grote neergang. Gelukkig weet Wagner hier met een aantal onverwachte happy endings aan te ontsnappen. Verder veel genieten met gemene gedachten over de maker van The Wire die zijn series als romans ziet en vooral Jonathan Franzen, die te pas en te onpas koketteert met zijn vriend D Footnote Wallace, moet het ontgelden (wat een eikel inderdaad.) Mooiste scène is de beschrijving van de laatste paparazzifoto die wordt genomen van de stervende Farah Fawcett, zo spannend, zo goed geschreven.

Umberto Eco - Numero Zero5
Onterecht negatief ontvangen, want Eco maakt in nog geen 200 pagina´s zijn punt helder en duidelijk. En eigenlijk waren zijn laatste boeken veel te lang (vooral "Het eiland van de vorige dag"). Voordeel nu is dat het verhaal geen moment inzakt dankzij het ontbreken van met meta-literaire terzijdes van vertellers-in-vertellers. Eco koos voor een simpele whodunnit als kapstok, maar het echte verhaal speelt zich af rondom het plot (functioneren van de media, complottheorieën, paranoia, etc.). Knap einde ook (aan spoilers doe ik niet).

David Shields - Reality Hunger
Uit 2010 alweer. Shields wil de schrijver aansporen om het helemaal anders te doen. Grote Romans vervelen hem. In Reality Hunger verzamelt hij 618 fragmenten, sommige observaties van hemzelf maar de meeste van anderen, die over allerlei zaken van schrijven gaan. Zitten een aantal dingen tussen die mij wel aan het denken zetten. Een overkoepelende boodschap komt er natuurlijk niet uit. Shields lijkt op zoek naar een nieuw soort realisme waarin de schrijver zichzelf als het ware verhaalt (Subjectivisten we waren er weer vroeg bij ;) Hij is dol op documentaires, experimentele boeken en vooral essays (hij heeft er echt een paar prachtige citaten over gevonden). Ook mooi, de appendix, waarin Shields stelt dat hij van de advocaten van de uitgeverij voetnoten moest toevoegen en hij de lezer in de laatste zin smeekt om niet de bladzijde om te slaan om het ware effect van het boek te behouden (heel soms moest ik toch even spieken, sorry :)

Thomas Disch - Echo Round His Bones
Niet zo onvergetelijk als zijn meesterwerk Camp Concentration maar gewoon lekkere New World/Wave sciencefiction. Inmiddels zijn we parallelle realiteiten in fictie/film enigszins gewend geraakt maar in 1967 was het nog vrij radicaal. Disch gaat op de Philip K. Dick toer en weet Vietnam en nucleaire dreiging te verwerken in een mooie constructie waar je hoofd snel van gaat tollen (er zit ook een hele mooie narratieve echo in waar ik toch intrapte nadat ik een dag later weer begon met lezen.)

Willem Elsschot - Kaas
C. Wright Mills - The Sociological Imagination
Twee boeken met een klassieke inleiding. Bij Elsschot valt er nog wel wat op af te dingen. Het échte boek Kaas, dat erop volgt dus, is vele malen leuker. De 'stijlvolle' inleiding is meer een plagerijtje, dat vooraf gaat aan een plagerig en bijzonder grappig meesterwerk.

Maar Mills.. The Promise! Hoe meeslepend wil je het hebben. Ik denk dat de hele hausse aan sociologie-studenten in de seventies wel op die inleiding zijn terug te voeren. Je kunt er spandoeken mee bedrukken. Laat Mills maar pleiten voor de kracht van zijn vak. Wat een zelfvertrouwen. Daarna wordt het al snel pittig, voor de echte leek is er meer bij Goffman te halen. (Maar dat is ook psychologischer.) Van Mills eigen nawoord kon ik weer genieten. Daar geeft hij wat praktische tips. Bijvoorbeeld: houd een dagboek bij. En schrijf over elk boek dat je leest wat op. Bij deze dus.
Een leuke vrij typische quote nog:

Caught in the limited milieux of their everyday lives, ordinary men often cannot reason about the great structures - rational and irrational - of which their milieux are subordinate parts. Accordingly, they often carry out series of apparently rational actions without any ideas of the ends they serve, and there is the increasing suspicion that those at the top as well - like Tolstoy's generals - only pretend they know.

Ja een echte linkse jongen die Mills. Zijn respect voor Marx is dus niet zo verrassend, maar zijn voorliefde voor Freud vond ik wel opmerkelijk. (Dat zouden ze tegenwoordig écht niet meer durven.) Wel een alfabetisch toeval trouwens dat in de Oxford Dictionary of Sociology maar één pagina eerder het military-industrial Complex wordt besproken.

Cool, die ouwe Texaan. Ja, de grote Marx - Freud synthese was een tijdlang de heilige graal van de sociale wetenschappen.

Simone de Beauvoir - De Mandarijnen
Andere Tijden-aflevering van 700 pagina's. De Franse intellectuelen nét na de Tweede Wereldoorlog (het boek begint op de dag dat de oorlog eindigt). Typisch links is in zekere zin de ergernis die al het Voskuijliaanse linkse geneuzel oproept. Links moet zich altijd maar eindeloos verantwoorden, aan elkaar en vooral aan zichzelf. Aan Stalin-apologeten in die tijd sowieso geen gebrek trouwens, in die periode. En intussen liep heel links vast he. Echte communisten wilde de linkse intellectuelen uit de kring van Sartre, De Beauvoir en Camus (die er in retrospectief duidelijk het best 'afkomt') eigenlijk ook niet zijn (misschien simpelweg omdat vele intellectuelen uit goede milieus kwamen, en eigenlijk neerkeken op het plebs), maar ja... Amerika. Dat was toch ook niks. Als tijdsbeeld is het boek in elk geval erg interessant, met reizen naar Amerika (incluis Latijns-Amerika) en de dictatuur Portugal.

http://aglimmeroflight.net/wp-content/uploads/2014/09/do-not-give-up-ever.jpg

James Joyce - Finnegans Wake
Pfff...wat een project. Jaren over gedaan. Op vakanties meegenomen, weggedaan, op aanraden van Joyce hardop met Oirish-accent gelezen, helemaal dolgedraaid en opeens zo'n 150 pagina's voor het einde krijg je opeens de wind in de zeilen (wordt de tekst helderder omdat het bijna dag is?). Werd tegelijkertijd overmand door een vreemde melancholie toen het bijna over was. En dan eindelijk die laatste zin die weer overgaat in de eerste. Schoft. Maar wel een geniale schoft. Plot? Geen fookin' idee. Het kwam op mij over als een lang dronken gesprek van 600 pagina's opgetekend in een pub in Dublin, in 1930. Ook lekker, dat ik 30 pagina's voor het einde deze fijne samenvatting van Anthony Burgess ontdekte. Nou ja, dat is voor de herlezing. Was het het allemaal waard? Natuurlijk, want qua taal is het onovertroffen. Moest toch echt vaak lachen om die vreemde woordgrappen en het ritme van Joyce is vaak meesterlijk. Iemand moest dit boek ooit schrijven en dat was dus die geflipte Ier. Zo, nu even mijn gouden Guinness ophalen bij de James Joyce Society.

ik zocht een leuke badge, maar dat boek is duidelijk BEYOND BADGES.

respect

Respect inderdaad.

Van "Ulysses" is tegenwoordig een stoeptegel verkrijgbaar met uitleg die "Penguin student edition" heet. Die kan ik wel gebruiken want zonder snap ik er weinig van.

Misschien voor OMC wel interessant is onderstaande titel, bevat o.a. 3D-visualisaties van Dublin en Dante's Inferno:

http://downloads2.esri.com/ESRIpress/images/278/AbstractMachine_lg.jpg

Ha, daar ben ik wel nieuwsgierig naar. :)

Ik blijf er bij dat het geen schande is om Ulysses gewoon in het Nederlands te lezen. Is een hele fijne vertaling en dan nog steeds vrij pittig. Bij Finnegans Wake maakt het gewoon geen hol uit.

Dat boek is trouwens een chauvinistisch gebeuren, want de auteur is Iers en gebruikt alleen maar Ierse voorbeelden. Bij Joyce gaat 'ie helemaal los. Ook een mooi hoofdstuk over Samuel Beckett herinner ik me.

Don DeLillo - The Angel Esmeralda: Nine Stories
Deze bundel met korte verhalen maakt de collectie weer compleet tot DeLillo's nieuwste later dit jaar verschijnt. Negen prettige verhalen met een typische DeLillo kijk op het moderne leven. Het titelverhaal van een wonder in New York, waar het gezicht van een vermoord meisje in een reclameposter verschijnt, is er erg mooi. Sowieso weet hij mooie situaties te creëren. Zoals vaker bij korte (non-SF)verhalen is de afwikkeling vaak wat minder memorabel. Mijn favoriet was denk ik het meest recente verhaal over een scene van filmfreaks die hun leven wijden aan het kijken van vier, vijf films per dag in de bioscopen van New York (praten niet met elkaar, negeren elkaar compleet).

Mijn favoriet was denk ik het meest recente verhaal over een scene van filmfreaks die hun leven wijden aan het kijken van vier, vijf films per dag in de bioscopen van New York (praten niet met elkaar, negeren elkaar compleet).

hahaha, ik bedoel *zwijgt*

;) 'The Starveling' eerst gepubliceerd in Granta (2011)

stelt dat nog wat voor anno nu, Granta? Heb wel eens uitgave gekocht, maar volg het niet meer.

Geen idee moet ik bekennen. Ik lees alleen af en toe Paris Review en London Review of Books (en dan ook alleen online).

http://i64.tinypic.com/t7baxx.jpg

RIP Eco. Respectabele leeftijd (84) maar toch wel jammer. Zijn romans vond in niet door heen te komen maar zijn essays waren bijna altijd interessant. Las laatst trouwens dat hij in mini-rol heeft in Antonioni's La Notte.

Een keer als kind veel te vroeg op een zomervakantie De Slinger van Foucault gelezen. Voelde ik me een intellectueel. Echte wetenschappelijke uomo universale die Eco. Mooi is dat.

Elia Canetti - De Fakkel In Het Oor
2e deel in zijn jeugdmemoires. Zoals ik vermoedde is zijn studententijd wel ietsje minder dan de wonderlijke vroege jeugd van de polyglot, een man die heel Europa zag. Ook dit deel vind ik toch het best op de reizen terug naar zijn Joodse (sefardische) achtergrond in Bulgarije. De Donau af. Voor iemand die zo met zijn moeder worstelt, is zijn afkeer van Freud wel vermakelijk. (Al geeft hij toe dat Freud 'm juist inspireerde áls nemesis)
Canetti heeft de beroemden der aarde gezien, hij was in Berlijn in de twenties en ontmoet daar onder meer Brecht en Babel. Brecht vind ie niks, een typische socialist, denkt alleen aan geld, en als ie een Amerikaanse auto wil, zorgt ie er wel voor dat ie een reclametekst voor dat bedrijf mag schrijven. (Met als loon... die auto inderdaad). Babel daarentegen is een observator naar Canetti's hart. Vanachter dat ronde gezicht met de ronde brillenglazen naar de mensen kijken. Daar houdt toekomstig massapsycholoog Canetti van. Ook was hij hier: https://en.wikipedia.org/wiki/July_Revolt_of_1927 dat, begrijpelijkerwijs, een diepe indruk op hem maakte.

Fitzgerald - Tender is the night
'Oh, say can you see the tender color of remembered flesh?' Broeierige Fitzgerald. Ain't they all? Maar misschien is dit wel de meest seksuele. Dokter Dick Diver (ergens mompelt ie tegen zichzelf 'oh you big stiff') deflowered een actrice aan de Riviera, en een mental patient in Zwitserland. (Als het niet fysiek is dan toch zeker geestelijk). Laatstgenoemde vormt het ware hart van het boek, want er zit veel Zelda Fitzgerald in de immer stemmingswisselende Nicole. De moraal van Diver is zo zo ('Profession throws me in contact with questionable company sometimes') en het boek wel wat lang, maar zijn charmes helpen 'm een heel eind. Pluspuntje voor een mooie finale, waar zelfs de Tour de France nog langsraast. Hoe gaaf is dat.

Een keer als kind veel te vroeg op een zomervakantie De Slinger van Foucault gelezen. Voelde ik me een intellectueel. Echte wetenschappelijke uomo universale die Eco. Mooi is dat.

Mocht toch even met mijn ogen knipperen toen ik "The Da Vinci Code" zag, dat is toch wel schatplichtig aan "De Slinger". Eco heeft er nooit een punt van gemaakt. Cees Nooteboom heeft een mooi interview met ´m gedaan toen 'ie met de research van het boek bezig was. Staat o.a in "De schrijver als hoofdpersoon".

ah daar staat ook iets over Hermans in, kan ik gebruiken. perfect, thx.

Don Delillo - Americana
New York begin jaren '70. TV-executive David Bell draait langzaam door op kantoor en werken doet hij al helemaal niet. Hij voert zijn secretaresse dronken en onderzoekt wie er toch spookmemo's rondstrooit als iedereen aan het lunchen is. Collega's worden bij bosjes ontslagen om onduidelijke redenen. Op een feestje ontstaat het idee met een camper de VS te doorkruisen met een paar excentrieke types (een schrijver die geen woord op papier krijgt, een Ierse schone). Wat volgt is een soort "Y Tu Mama Tambien" voor volwassenen maar de dwingende stijl van Delillo maakt het allemaal geloofwaardig en spannend. Bell wil de boel ook nog eens meta-meta verslaan door een film te maken van de trip. Als hij de beelden bekijkt ziet hij dat "alles alsmaar donkerder wordt". Mooi ook die Trump-achtige figuur die Bill oppikt en van werk voorziet. De hippie die naar van de Oostkust naar Californië loopt. Waarom? "Om gitaarles te nemen". De autoradio speelt "Subterranean Homesick Blues" als Bell een lift krijgt aangeboden: "Good little boys don´t accept rides from strangers."

Conrad - Heart of Darkness
Rebels!? Those rebels seemed quite subdued on their sticks. :-) Best een grappig boekje... stiekem. Zeker wanneer Kurtz OOK nog muzikant blijkt te zijn geweest. Die man is echt alles he.

Anthony Bourdain - Medium Raw
De betere ramsj. Bourdain spaart zichzelf niet - om vervolgens flink uit te halen naar andere journo´s en celebrity chefs. Het lijkt erop dat hij zich heeft te verdedigen tegenover vriend en vijand wegens "selling out" (tv-programma´s maken en de wereld over reizen). Er is geen enkele logica te bespeuren in de opbouw van het boek maar dat boeit ook niet zo, hij is goed op dreef. Het mooist is "The Reach Eat Differently Than You And Me", een reisverslag met in de hoofdrollen een knotsgekke vrouw en sluwe zakenman die zelfs Madonna verbrande kip weet aan te smeren voor een astronomisch bedrag.
Don DeLillo - The Angel Esmeralda: Nine Stories
De beschrijvingen van The Bronx in het titelverhaal zullen me nog lang bijblijven.

* The Rich Eat Differently Than You and Me

Aifric Campbell - The Semantics of Murder
Logica en taalwetenschap meets de grote onlogicus Freud. Een 'literaire thriller' (of zoiets dan toch) geinspireerd op de beruchte Montague-moordzaak. (Leerling van Tarski, die al cruisend graag sjoemelige types oppikte). De Freudiaanse de-constructie van een jeugd vermaakt absoluut. Moeder houdt maar van één zoon (de geniale logicus en cruiser dus), terwijl zijn broer uit arren moede en frustratie dan maar psychoanalyticus wordt. Kan ie zijn eigen jeugd lekker hinein interpreteren. De plot twists verrassen helaas niet, en de afronding duurt wat lang. Maar het eindigt gelukkig níet met zo'n takken-taal-boom (u weet wel) maar gewoon met Een Droom.

(want dromen, dat zijn pas echt oneindige axioma's ;) )

Szerb - De Pendragonlegende
Hilarische parodie (of deconstructie?) van detective, romantisch melodrama, elk ander 19e-eeuws genre. Van grote invloed op WF Hermans. Eerste pakweg 50 pagina's beste boek ooit. Daarna iets teveel 'ene personage brengt andere personage op de hoogte van de gebeurtenissen'. Maar niet geklaagd.
Ik was een geboren en getogen stadsmens en een exclusieve liefhebber van de geesteswetenschappen. Ik heb nooit twee bomen uit elkaar kunnen houden.

OMC - Kritische massa
Yes! Lekker glossy dit keer, qua uiterlijk. En ook wel iets toegankelijker qua 'innerlijk'. Vooral de humor viel me op. Bijna elk artikel (van de pakweg 20) wel een keer moeten lachen. Vriendelijke dwaaltocht door de platenkast. Mooi ook - en het valt op dus wat zegt dat nou over de muziekjournalistiek - dat iemand heel precies de liedjes probeert te omschrijven. Niet teveel tekstkloverij. Maar 'heerlijke trommeltjes.'

Random best riff generator:
Wreed gebit. Kubistische blik. Alle dansers weten dat. Je horot de aangename temperetuur. No future sfeer als fall out. Bijna net zoveel drugs als, maar mét genoeg tijd. Theoretische én praktische gronden. Zittend of naargelang de hoeveelheid.. liggend. De hele 83e pagina (Young Gods, beste stuk, kutste plaat, voor mij). Is het mogelijk om pop te maken die niet populair is? Gefantaseerd onbegrip. Studenten van cool. Mond tot mond (in Vulvaland connectie, I lolled). En daarna werd mijn papiertje te klein/vol en kon ik het niet meer lezen. Nog iets met 'we ons steeds meer vervreemden van de geschiedenis (HEGEL). En dan maar eindigen met: Twijfel die heroisch aanvoelt. En limonade. (Wat zat erin?) Er is altijd tijd voor techno.

:) Ik denk bijna "goeie tip!" (voor mezelf, nou ja wie weet over tig jaar). Ja, pagina 83, Apollo was mij die dag gunstig gezind.

ghehe. :-)

Don Delillo - Zero K
Een verhaal van uitersten. Het lijkt erop dat Delillo een aantal losse verhalen met elkaar heeft verweven met wat kunst- en vliegwerk. Het boek speelt zich af op twee locaties: het drukke New York en complex afgesloten van de buitenwereld ergens in Centraal Azië. De stukken die in New York spelen zijn het sterkst, die in Centraal Azië zijn voer voor een Cronenberg-film. De hoofdpersoon, een typical rich kid, krijgt het zwaar te verduren na eerst vooral toeschouwer te mogen spelen (en dus als kapstok voor Delillo's observaties dient over de toestand van de wereld). Zo wordt het boek tegen het einde nog even snel omgevormd van ideeënroman tot psychologische roman.

Don DeLillo - Zero K
Ik ook. :) Lastig te duiden boek. Ergens grijpt het terug naar de jaren 70 DeLillo -grote betonnen gebouwen, taal, terrorisme (beetje Syriëgangers, maar dat is te mainstream voor DeLillo die lekker dieper in vage ex-Sovjet Republieken duikt- maar heeft het wel dat zoekende van de post-Underworld schrijver. Zo mooi als de tuinfeesten op de wolkenkrabbers uit dat boek gaat het waarschijnlijk nooit meer worden. Eerste deel in de megabunker waar mensen worden ingevroren is naargeestig grijs en DeLillo spiegelt dat in de taal. Daarna weer een thuiswedstrijd waarbij vooral het einde in korte paragrafen heel mooi is. Weirdo experts strooien ondertussen weer met grootse ideeën over de toekomst, wat ook tot een goeie grap leidt wanneer het hoofdpersoon letterlijk na een pompeuze uitspraak "what?" denkt. Maar goed, zoals de post-Underworld boeken bij vlagen heel goed maar Point Omega is in die reeks toch nog het beste.