Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Miles: The Autobiography - Miles Davis & Quincy Troupe
Miles speelde open kaart en vertelde zijn levensverhaal vlak voor het einde van zijn leven aan een journalist. Davis was op dat moment lichamelijk al op, al vertelde hij zelf dat hij zich beter dan ooit voelde. Mythevorming. Wel zat hij nog vol nieuwe ideeën. Al met al een autobiografie waar er maar weinig van zijn. Ervaringen uit eerste hand, op zoek naar de krankzinnige Charlie Parker in New York, met wie hij een haat/liefdeverhouding had (een leermeester die schaamteloos teerde op bewonderaars als Davis). Er zijn teleurstellingen na de opnames van ´Birth of the Cool´, want niemand die eraan wou. Had vast ook iets te maken met zijn toenmalige reputatie. Maar Davis werd snel streetwise en een slimme zakenman nadat hij bij Columbia tekende (Columbia was nog slimmer door veel opnames pas na zijn dood uit te brengen). Davis eigende zich andermans composities toe, stal gewoon andermans band als dat zo uitkwam (die van Charles Lloyd) en ook de stijl van ´In A Silent Way´ is niet door hemzelf bedacht. Wel is hij zo eerlijk toe te geven dat 'Kind of Blue' niet is geworden wat ´ie ervan verwachtte. Er is jaloezie als zijn leerlingen hem voorbijstreven, zoals Herbie Hancock waarbij Davis het voorprogramma mag doen ergens in de jaren ´70. Hij staat niet lang stil bij cCollega´s die bij bosjes ten onder gaan (Coltrane, Charlie Parker, Bill Evans, Clifford Brown) en eigenlijk is de muziek na ´In A Silent Way' al geen jazz meer (hij beleeft een leuke aanvaring met Wynton Marsalis ook). Halverwege de jaren ´70 sluit de man zichzelf vijf jaar op in zijn huis met een dieet van drank, drugs en vrouwen. En dan toch nog een comeback maken. Van de mens Davis krijg je geen prettig beeld, van de muzikant Davis wel.

"motherfucker"

In verband met het voornemen van de familie Clismo om dit dit jaar haar tent weer eens op te slaan in Duitsland had Billy twee boeken aan zijn verjaardagslijstje toegevoegd. Die Kuh van Florian Werner (bekend van Dunkle Materie) moet hij zelf maar kopen, want het werd Germany - Memories of a Nation. En dat is een fantastisch boek. Mooi ook. En lekker dik.
Aan de hand van honderd kunstvoorwerpen* vertelt de Schotse museumdirecteur Neil MacGregor over episoden uit de Duitse geschiedenis die duizenden jaren en kilometers uiteen liggen. De hoofdstukken zijn niet al te lang, vlot geschreven, lopen lekker door elkaar heen (van Oost-Duitsland in het recente verleden naar Königsberg en Praag in de zeventiende eeuw, naar Hermann de Duitse Batavier uit het jaar nul) en zijn voorzien van heel veel toffe foto's. (Het boek is overigens ontstaan uit een radioserie.) Ideaal voor types die, zoals Clismo, te kampen hebben met een aandachtsspannebeperking.
Prettig leesbaar, maar niet oppervlakkig. Billy heeft het gevoel dat hij uit dit boek (hij is pas halverwege) nu al meer over Duitsland heeft geleerd dan in de 40-45 voorafgaande jaren van zijn bestaan. Ook een hoop geinige dingen. Zo had hij nog nooit gehoord van de tweehonderd jaar oude Parthenonesque eregalerij Walhalla in Beieren waar rijen borstbeelden staan van Duitsers die daarvoor belangrijk genoeg geacht werden. Clismo vindt dat een hilarisch idee, mede omdat het hele hoofdstuk lang Elton John op zijn meest zeikerig Come to Val-Hala in zijn hoofd zong, maar gaat nu wel op subtiele wijze pogen op een camping niet al te ver van Regensburg terecht te komen.

* Een concept dat hij eerder heeft gebruikt en blijkbaar aanspreekt.

Walhalla

https://vuil.files.wordpress.com/2015/03/p10704411.jpg?w=627&h=470

de 40-45 voorafgaande jaren

lolol i see what you're doing.

http://www.ferienparkteutoburgerwald.eu/

50+ 12- een zwembad en het Hermannsdenkmal in Detmold.
Alleen dat Animationsteam klinkt verdacht.
Maar iK gooi hem in de groep

David Cronenberg - Consumed
Als ik binnenkort nog tijd vind zal ik er eens uitgebreid op ingaan, de debuutroman van ons aller David Cronenberg. Hij ontpopt zich als een fijne stilist waarbij Ballard nooit ver weg is(al moest ik erg lachen om zo'n saaie creative writing beschrijving van een thee-servies die een hele alinea in beslag neemt). Hij is ook duidelijk van alles op de hoogte qua technologie, interwebz en filosofie. Plotvoorzetje: beroemde Franse filosoof vermoord zijn even beroemde vrouw (ook filosoof) -ja, ik was meteen bij de les- en gaat zicht te buiten aan kannibalisme. Twee jonge journalisten die continu op pad zijn, raken allebei op verschillende sporen verwikkeld in een zeer vreemde intrige. Ben er niet over uit of het boek helemaal geslaagd is, het einde is echt vreemd, dat je denkt "hey, je vergeet van alles!" Maar, het is meer de sfeer en de portretten van beide koppels waar Cronenberg mee scoort. Met name hoe de journalisten worstelen met hun nieuwe rol, hun obsessie met technologie is echt raak. En, dit is Cronenberg dus heel traag wordt het steeds vreemder en viezer. Je kan er echt een heel nare film van maken. ;)

Plotvoorzetje: beroemde Franse filosoof vermoord zijn even beroemde vrouw (ook filosoof) -ja, ik was meteen bij de les-

hihihi.

Nu nog een ambient met mompelzang-plaat maken en de man is helemaal klaar. :D

haha...een modelijn met een hip Japans merk kan ook nog. ;)

Voor Borgesliefhebbers …

Richard Brautigan - Trout Fishing in America
Weirdo jaren zestig literatuur ahoy. Novelle die bestaat uit korte hoofdstukken met anekdotes waarin de de term Trout Fishing in America steeds terugkeert. Typische faux-naïeve stijl, beetje melancholisch, af en toe een goede of flauwe grap en dan opeens een prachtige zin. En met, briljant, een geweldige foto aan het einde. Boek was nog populair ook destijds. In mijn biebversie zaten erna ook nog gedichten waaronder 'All Watched Over By Machines Of Loving Grace' (prachtig en zeer vooruitziend).

nice, ze hebben 'm hier ook. Al had ik laatst ook al Three Men in a Boat genoteerd, i sniff a theme/a motive
https://www.bannerview.com/os/resources/media/confusedman.jpg

en dan heb je ook nog: http://en.wikipedia.org/wiki/Fishing_with_John
Ook nooit gezien.

Cool, ik vond het al op een of andere manier iets voor jou. Nou ja, je ziet het vanzelf wel.

:) (mijn 'What does it meme grapje ging daar even de mist in met het verkeerde plaatje though)

Peter Gay - Weimar Culture: The Outsider as Insider
Nou ja, de beste man is net vorige week overleden! Sowieso nu ik wat zit te wiki'en: in de jaren '40 geemigreerd naar Amerika, heette eigenlijk Fröhlich maar veranderde dat in Gay (dat ging een tijd goed, gast). In ieder geval, Weimar: never forget! Kort boek als doorlopend essay (mooie titels als The Secret Germany, The Revenge of the Father) dat goed de sfeer weergeeft van die korte periode in de Duitse geschiedenis. Rare jongens, die Teutonen. Maar toch ook weer fascinerend. Opvallend ruige periode ook, kon me nog wel dingen herinneren van mijn geschiedenisexamen (de Dolkstootlegende!) En in de korte periode verrassend veel culturele vormen opgekomen waar we nog op voortborduren of mee worstelen. Bauhaus in zijn originele vorm klinkt helemaal te gek net als het Warburg Instituut. Het eindigt natuurlijk in tranen, Gay laat goed zien dat dit niet helemaal onverwacht is, maar de intensiteit was lastig te voorspellen. Net tegen het einde laat hij zich onkarakteristiek gaan als hij Fritz Lang en Metropolis afkraakt, kan niet helemaal verklaren waarom dat is. Maar verder, een fijn boek.

^ ah ja, dat was ik vergeten: Adolf vond Metropolis erg goed (dan nog, dat was het signaal voor Lang om er rap vandoor te gaan).

een man met prima interesses die Gay. (Freud, Modernisme, Schnitzler)

Ja, ik zag nog wel wat interessante titels langskomen.

Alejandro Zambra - Manieren om naar huis terug te keren
Misschien een aardige aanleiding om eens te vragen of er zoiets bestaat als een handboek voor de postmoderne roman, die voorschrijft dat je boek moet bestaan uit korte verhaalfragmenten van meerdere schrijvers die ook nog eens dichten en voortdurend elkaars werk citeren, beoordelen en zo meer. En de secundaire personages die telkens angstig vragen of ze ook in het boek voorkomen (ja hoor). Of de vriendin die het nog onvoltooide manuscript mag lezen. Want zo gaat het in dit boek dus bijna 200 pagina´s lang door. Het eigenlijke verhaal zelf raakt zo een beetje ondergesneeuwd. Ik vroeg me ook af of Zambra en Valeria Luiselli dezelfde workshop creatief schrijven hebben gevolgd want zij schrijft al net zo.

En de secundaire personages die telkens angstig vragen of ze ook in het boek voorkomen (ja hoor).

:) Ik moet dus tegenwoordig grinniken omdat Cervantes dat allemaal in - wanneer was het - 1615 'covered' had.

Ben zelf in Man Zonder Eigenschappen begonnen. Laat ik het zo zeggen, ik hoop dat het ergens in de volgende 1100 pagina's goed wordt ;)

In Zupheul, Febbo en kleine Grakjesbembaaf, kortweg Jan (van Mike Boddé)
Lekker maf, niet altijd even tof maar genoeg gniffel- tot ronduit lolingmomenten. Ook qua layout erg leuk.

De Jeugd van Tegenwoordig, ook maar mensen
Ook kkgrappig bij tijd en wijle. Die shit pimpen bij Koffietijd was ook erg lollig (en ik had echt geen idee hoe truttig dat programma eigenlijhk was maar Freddie die de de game nog ff opstept met koekies van z'n moeder …)

een handboek voor de postmoderne roman

heheh, terechte vraag. Het begint inderdaad wel op een cliché te lijken. The Calvino and the damage done. Toch wel jammer wanneer dat soort innovaties tot een soort effecten worden. De naam van het handboek: The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman (gok ik).

Zat zelf ook aan Man zonder eigenschappen te denken. Misschien deze winter.

Ondertussen:
Robert Graves - Seven Days in New Crete
Graves, dichter van huis, werd beroemd dankzij de I, Claudius boeken (vond hij zelf niet zo, krijg je altijd). In 1949 publiceerde hij een utopische roman waar hij ideeën verwerkt uit zijn eerdere studie naar matriarchale religies: The White Goddess (nog niet aan toegekomen). Een dichter komt in de toekomst terecht, opgeroepen door magie. Er volgt natuurlijk een gedetailleerde uitleg hoe de maatschappij er uitziet. Best wel geinig, veel ritueel en redelijk relaxt. Maar waarom is de dichter opgeroepen? Eigenlijk om roet in het eten te gooien, er moet beweging in de maatschappij komen. Intrigerend boek wel, echt zo'n toekomst die we nu niet meer verzinnen. Al is de hoofdpersoon wel een beetje dommig als het op vrouwen aankomt.

Willem Otterspeer - Hermans in Hout: De Canadese avonturen van Willem Frederik Hermans
Misleidende titel, want dit boek gaat vooral over schrijversvetes en een 'schimmenspel der fusies´ tussen literaire tijdschriften van net na de oorlog in NL. In 1948 ging Hermans naar Canada als houtinspecteur en zijn ervaringen lopen grotendeels synchroon met het verhaal ´Een veelbelovende jongeman´, wat Otterspeer goed weet te duiden middels brieven en 'close reading´. Hermans kwam zichzelf tegen en hakte een paar knopen door die bepalend zoude blijken voor zijn toekomst (toch maar terug naar NL, studie afmaken e.d.) So far so good. Overbodig is vervolgens een hoofdstuk waarin Otterspeer zelf ook nog even in de door Hermans beschreven gebieden in Canada gaat kijken wat er nog van over is, en dat is niet veel ('Het enige wat hetzelfde is gebleven, is de afstand tussen de verschillende steden'). Dan volgt het hoofdgerecht: een literatuurcollege over de Nederlandse literatuur net voor en na WOII, gekonkel, lange verslagen van strategische spelletjes op de redacties van literaire tijdschriften en Hermans die steeds steviger gaat polemiseren tegen eigenlijk iedereen. Het pleit voor Otterspeer's omslachtige aanpak dat polemiek en literatuur in het geval van het Canada-verhaal samengingen, maar Hermans' eigen brieven en verhalen zijn interessanter materiaal dan zijn vetes met mensen die waarsch. niemand meer kent.

David Van Reybrouck - Congo
Alle prijzen waren en zijn terecht. Zeer meeslepende geschiedenis. Onmetelijk land, onmetelijk boek. En wat een fascinerend continent. De herkomst van de naam Congo-Brazzaville bijvoorbeeld (da's dus niet de Congo waar dit boek over gaat). De plotse entree van Rwanda in de verhaallijn. Dwergstaat die inmiddels militair véél machtiger is dan het grote Congo-Kinshasa. (Ik begon aan Pruisen te denken, maar die is voor mijn rekening.) Maar ook over die gekke Mobutu met zijn boksmatch, de moderne rumbazangers die in hun songs hele waslijsten van namen voorlezen (tegen betaling). En over China. Congolezen reizen massaal naar Ghuangzhou om met containers vol goedkoop ingekochte troep terug te komen. Er zijn Chinezen die Lingali spreken.

Omar Muñoz Cremers – De Toekomst Hervonden
Mooi man. Een ekt ekt boek. (Alhoewel met op dit 'boek is toch beter'-terrein begeven.. Da's meteen gewaagd.) In het begin is er even die spanning van... gaat het werken op papier. But it certainly does. 'Synergie Reeks' (een van de laatste essays) is gewoonweg meeslepend. En ook het 'Dromen digitale van verloren connecties' is helemaal raak.
Ik weet niet of het pijnlijk is, of het sterk voor OMC pleit, maar gedurende zo'n bundel ga ik denken: waar o wáár is iemand met deze smaak in de media. Was er maar iemand die in de kranten of de bladen met Le Cercle Rouge of Plastikman referenties strooit. Sowieso merk je dan weer een schrijnend gebrek aan feeling voor dance/electronica in de gewonere media. Rockdino's, nog altijd. En we zijn een kwart eeuw verder sinds Stakker. Langer.

En random dingetjes die ik op een papiertje noteerde (best of quotes dus speciaal voor OMC) Laat ik er geen enters tussen doen dan wordt het een gedicht

Dansvloer van de eenzaamheid
Creativiteit als economische bezigheid is een probleem geworden
Elke dubbelganger potentieel in de schaduwen getrokken
Nostalgisch over de toekomstbeelden uit het verleden
Neergang van kapitalisme door zijn eigen logica
(groeten van de man met de baard)
Retromania als crisis van de interpretatie
Een sample in de toekomst herkennen wanneer men eindelijk het bronnenmateriaal voor het eerst ooit
(Dat is zo'n gaaf gevoel altijd. Stukje Marathon Man op een plaat van Bauer, bijvoorbeeld)
Muziek die als tekst moet wegen
Noodzakelijke node
(i like the double meaning of node, daar)
Internet als continue staat van teleurstelling
En verder moet ik nog de platen checken van Spacemen 3, Gas en Photek

Als Grote Plaat zat ik aan Kid A te denken, als een van die laatste 'evenementen'. Ik herinner me dat die integraal op de radio werd gedraaid. Dat we daar op de pauze van de middelbare school over praten, en dat ik poogde die radio-uitzending had proberen op te nemen, maar dat níet was gelukt. (Misschien zonden ze een signaal mee dat de Minidisc stoorde. Dacht ik dan... Wie weet)

(hoort natuurlijk, niet ooit. of ooit hoort)

http://i59.tinypic.com/12574nq.jpg

Daar kan ik mee leven. ;)

Internet als continue staat van teleurstelling

Ha!

Ik ga er nu rustig verder over marineren, maar ben blij dat de Synergie Reeks (ergens een riskante onderneming) als meeslepend werd ervaren.

Kid A is trouwens een goeie, zeker met dat soort dingen als schoolpleindiscussies.

:)

ik zat nog te grinniken, ik had net een universiteitswerkstukje ingeleverd, kreeg ik terug met de opmerking 'noten moeten áchter de punt'.

Wetenschappelijk annoteren is een bitch. Ik wil het outsourcen naar de Filipijnen via mTurk als ik ooit (volgend jaar) nog eens een echte scriptie schrijf.

kreeg ik terug met de opmerking 'noten moeten áchter de punt'.

heh...ja, net als de eeuwige discussie of die noten op de pagina zelf moeten of allemaal achterin (ik ben definitief overgestapt op de pagina zelf hoor.)

En verder moet ik nog de platen checken van Spacemen 3, Gas en Photek

resp. Playing With Fire, Zauberberg (en/of Koningforst) en Form & Function (want de singles, Modus Operandi voor het artistieke statement).

heh...ja, net als de eeuwige discussie of die noten op de pagina zelf moeten of allemaal achterin (ik ben definitief overgestapt op de pagina zelf hoor.)

soms verschilt het ook gewoon per docent.

Anderhalve regelafstand - ook heel wetenschappelijk - ben ik ook niet de grootste fan van

ah ik had 2x goed gegokt al (met Playing With Fire en Zauberberg), Form & Function staat geno(ot)eerd. :)

Anderhalve regelafstand

Zo, die is er bij mij ingeramt op de universiteit. :) Ik word sindsdien heel zenuwachtig van boeken uit de jaren 60-70 die iets van regelafstand 0,5 hebben en tekengrootte 5 of zo.

Ik heb Modus Operandi van Photek maar meteen genoemd anders krijg ik mot met Bas. ;)

Regelafstand 0,5? Punt? Da's onleesbaar. Interlinie dan toch?

Enne, als in alle tekst? Of alleen tussen alinea's?

[/graphic nerding]

Ik was aan het overdrijven. :) maar je kent het wel, van die Engelse pockets circa 1972, bam! een blok tekst waar nu twee pagina's vult.

Ah, I see. :)

Ik heb een (niet gestudeerd) academisch boek (Imagining The Balkans) wat inderdaad qua corps/interlinie uit balans is. :)

Mikhail Elizarov - The Librarian
Modern Russisch. Heeft een geweldige introductie over ene Gromov, een schrijver van slechte Sovjetpropagandaromans. Doodsaai, als je die boeken echter in een keer doorleest geven ze speciale krachten (kracht, geheugen etc.) Rond elk boek ontstaat een cultus, de zogenaamde bibliotheken, die naarstig op zoek zijn naar andere boeken en daar wordt grof geweld bij gebruikt. De hoofdpersoon erft zo'n boek van zijn oom en wordt meteen tot zijn verbazing uitgeroepen tot bibliothecaris. De premisse is geweldig maar jammer genoeg bestaat het grootste deel van The Librarian uit veldslagen tussen de bibliotheken, dat is een keer leuk, een tweede keer al minder en daarna begon ik toch echt te scannen. Ah maar het einde! Zo mooi, er is namelijk een boek dat alle verbindt en dat leidt tot een fijn Sovjet-nationalistisch visioen.

Robert Musil - De Man Zonder Eigenschappen
'Zie je, ik vind het prachtig dat jij zegt dat alle gebeurtenissen voortkomen uit de fantasie,' begon hij; al is dat uiteraard meer mijn persoonlijke dan mijn officiële standpunt dienaangaande.'

Dat dus hè. Mag ik mijn badge? Danke. Bijna 3 maanden zwoegen met het plezier van de snob. Dik 1300 pagina's. Veel slow cooking wijsheden, verrassende humor, en bovenal vervuld van een ondraaglijke saaiheid. Zeker de eerste, eh, 1000 pagina's. De tijdgeest (en de ziekten daarvan) worden uitgebreid bedisseld. Zo bij de naderende implosie van de Dubbelmonarchie. Hitler zweeft al ergens in de Hegeliaanse lucht, net als Godsdienstoorlogen, olievelden, en het vreten dat voor de moraal komt. Gelukkig zijn er ook nog wat driehoeksverhoudingen. 'De schoonheid van de man is slechts een secundair geslachtskenmerk. Primair opwindend aan hem is de hoop op zijn succes.'

Richting finale verinnerlijkt de vergeestelijking dermate dat ze niet langer abstract en figuurlijk, maar ook nog biína concreet incestueus wordt. Wordt het toch nog bijna spannend. Bijna, altijd bijna. Want dit is een boek van neigingen en neigen. 'Erotische lafaard!' Zelfs dé cliffhanger van het boek (iets met de lustmoordenaar Moosberger) blijft uiteindelijk een cliffhanger. En Musil, die kreeg zijn boek niet eens af...

'Wat wat een gezonde onderscheidt van een geesteszieke is toch juist dat de gezonde álle geestesziekten heeft, en de geesteszieke maar één?'

Respect. Dat is inderdaad nog een van de literaire Mount Everests die ik nog moet beklimmen. Gefluister onder literati van feesten waar je opeens niet meer weet welk personage wat zegt, zorgen er altijd voor dat ik toch weer een ander boek pak. Wie weet deze winter dan toch.

:) was vaag teleurgesteld dat er niet eens een namenregister achterin stond. En de Wikipedia pagina is ook nog teleurstellend summier. Niettemin beste Duitstalige roman aller tijden, naturlich, volgens ekte ekte critici. :)

George Packer - The Unwinding: An Inner History of the New America
Losjes gebaseerd op de USA Trilogy van Dos Passos geeft Packer aan de hand van de dagelijkse levens van een stel Amerikanen een beeld van hoe de VS de afgelopen dertig jaar veranderd zijn. Geen analyses of theorievorming, al zijn de voorbeelden zorgvuldig en met reden gekozen: de macht van Wall Street en de relatie met politiek Washington, de excessen van Silicon Valley en Tampa, Florida waar de vastgoedbubbel flink zou barsten. Het boek eindigt veelbetekenend met Dean Price (Green Dean), die tevergeefs Amerikanen wil overtuigen dat ze schonere brandstof kunnen gebruiken. Hij blijft geloven in zijn Amerikaanse droom. Fraai hoofdstukje over Jay-Z, die later opduikt als het over Occupy Wall Street gaat. Hij casht door t-shirts te verkopen met de tekst ´Occupy All Streets´.

Yasmin Khadra - De Sirenen Van Bagdad
Het verhaal van een jongeman die na wat ervaringen met de Amerikanen in een Iraaks gehucht naar Bagdad vertrekt om zich en de zijnen te wreken. Een erg goed verteld (aannemelijk) verhaal waar vrijwel geen theologie te pas komt.

Umberto Eco - Het creëren van de vijand
De betere ramsj. Bijna 300 pagina´s essays ("gelegenheidsgeschriften" is de ondertitel) en in no-time uit, al kon niet alles me evenveel boeien. Mooie verhalen over het relativisme (een college filosofie op niveau), denkbeeldige astronomie (met aparte vermelding van een aantal SF-auteurs en utopische eilanden die nooit worden (terug)gevonden door ontdekkingsreizigers van weleer. Een overdadige en lange lezing over Victor Hugo had dan weer niet gehoeven en een aantal Italiaanse kwesties waarvan de context ontbreekt kon ik niet helemaal volgen. En wat ze van Ulysses en Joyce vonden in Italië begin 20e eeuw is nu redelijk komisch (dacht even dat ie zijn eigen mening gaf, maar het zijn opmerkingen gemaakt door anderen).

J.G. Ballard - Super-Cannes
'People no longer need enemeis - in this millennium their great dream is to become victims.' Eerste Ballard die ik las (ook de enige roman die ze van 'm hebben in de bieb...) een soort Rear Window in Cannes, maar dan much, much more fucked up. Soms wat voorspelbaar, naar wat voor crime zouden Alice in Wonderland-hints nou leiden, maar die Ballard kan een stukkie schrijven, en het grote Kapitalistische-Fascistische Idee is boeiend genoeg.

Ah, nog steeds mijn favoriet van de late Ballard. Die hele reeks vanaf Cocaine Nights is eigenlijk wel eens toe aan herlezing want zit volgestopt met allerlei coole/niet zo coole hints naar de huidige maatschappij.

hij heeft het allemaal wel goed door. Ik las vandaag nog een Grunberg column die rustig op Ballard's Lijden-theorietje varieerde.

Bruce Wagner - Dead Stars
De dikke pil van Bruce Wagner waarmee hij op caleidoscopische wijze een beeld geeft van het leven in Los Angeles, een bizar spiegelpaleis waar levens worden gevoed door mediafantasieën. Wagner gaat meteen los en elke pagina heeft wel een gemene grap of wrang beeld dat je meteen wilt navertellen. En hij beschikt over de personages: het jongste kind dat kanker heeft overleefd, een schrijver die niet echt aan de bak komt, een fotografe die ooit even furore maakte met kunstfoto’s van haar naakte dochter, de echt superdomme dochter die inmiddels zwanger is geraakt, haar zoon die een paparazzo is met als specialiteit foto’s van beroemde vrouwen die onhandig uit de auto stappen en de ekte-ekte Michael Douglas (Wagner heeft echt hele goede advocaten.) Niemand lijkt echt sympathiek (het eerste aardige personage is een verrassend schattige Helmut Newton) en halverwege maakte ik me op voor een grote neergang. Gelukkig weet Wagner hier met een aantal onverwachte happy endings aan te ontsnappen. Verder veel genieten met gemene gedachten over de maker van The Wire die zijn series als romans ziet en vooral Jonathan Franzen, die te pas en te onpas koketteert met zijn vriend D Footnote Wallace, moet het ontgelden (wat een eikel inderdaad.) Mooiste scène is de beschrijving van de laatste paparazzifoto die wordt genomen van de stervende Farah Fawcett, zo spannend, zo goed geschreven.

Umberto Eco - Numero Zero5
Onterecht negatief ontvangen, want Eco maakt in nog geen 200 pagina´s zijn punt helder en duidelijk. En eigenlijk waren zijn laatste boeken veel te lang (vooral "Het eiland van de vorige dag"). Voordeel nu is dat het verhaal geen moment inzakt dankzij het ontbreken van met meta-literaire terzijdes van vertellers-in-vertellers. Eco koos voor een simpele whodunnit als kapstok, maar het echte verhaal speelt zich af rondom het plot (functioneren van de media, complottheorieën, paranoia, etc.). Knap einde ook (aan spoilers doe ik niet).

David Shields - Reality Hunger
Uit 2010 alweer. Shields wil de schrijver aansporen om het helemaal anders te doen. Grote Romans vervelen hem. In Reality Hunger verzamelt hij 618 fragmenten, sommige observaties van hemzelf maar de meeste van anderen, die over allerlei zaken van schrijven gaan. Zitten een aantal dingen tussen die mij wel aan het denken zetten. Een overkoepelende boodschap komt er natuurlijk niet uit. Shields lijkt op zoek naar een nieuw soort realisme waarin de schrijver zichzelf als het ware verhaalt (Subjectivisten we waren er weer vroeg bij ;) Hij is dol op documentaires, experimentele boeken en vooral essays (hij heeft er echt een paar prachtige citaten over gevonden). Ook mooi, de appendix, waarin Shields stelt dat hij van de advocaten van de uitgeverij voetnoten moest toevoegen en hij de lezer in de laatste zin smeekt om niet de bladzijde om te slaan om het ware effect van het boek te behouden (heel soms moest ik toch even spieken, sorry :)

Thomas Disch - Echo Round His Bones
Niet zo onvergetelijk als zijn meesterwerk Camp Concentration maar gewoon lekkere New World/Wave sciencefiction. Inmiddels zijn we parallelle realiteiten in fictie/film enigszins gewend geraakt maar in 1967 was het nog vrij radicaal. Disch gaat op de Philip K. Dick toer en weet Vietnam en nucleaire dreiging te verwerken in een mooie constructie waar je hoofd snel van gaat tollen (er zit ook een hele mooie narratieve echo in waar ik toch intrapte nadat ik een dag later weer begon met lezen.)

Willem Elsschot - Kaas
C. Wright Mills - The Sociological Imagination
Twee boeken met een klassieke inleiding. Bij Elsschot valt er nog wel wat op af te dingen. Het échte boek Kaas, dat erop volgt dus, is vele malen leuker. De 'stijlvolle' inleiding is meer een plagerijtje, dat vooraf gaat aan een plagerig en bijzonder grappig meesterwerk.

Maar Mills.. The Promise! Hoe meeslepend wil je het hebben. Ik denk dat de hele hausse aan sociologie-studenten in de seventies wel op die inleiding zijn terug te voeren. Je kunt er spandoeken mee bedrukken. Laat Mills maar pleiten voor de kracht van zijn vak. Wat een zelfvertrouwen. Daarna wordt het al snel pittig, voor de echte leek is er meer bij Goffman te halen. (Maar dat is ook psychologischer.) Van Mills eigen nawoord kon ik weer genieten. Daar geeft hij wat praktische tips. Bijvoorbeeld: houd een dagboek bij. En schrijf over elk boek dat je leest wat op. Bij deze dus.
Een leuke vrij typische quote nog:

Caught in the limited milieux of their everyday lives, ordinary men often cannot reason about the great structures - rational and irrational - of which their milieux are subordinate parts. Accordingly, they often carry out series of apparently rational actions without any ideas of the ends they serve, and there is the increasing suspicion that those at the top as well - like Tolstoy's generals - only pretend they know.

Ja een echte linkse jongen die Mills. Zijn respect voor Marx is dus niet zo verrassend, maar zijn voorliefde voor Freud vond ik wel opmerkelijk. (Dat zouden ze tegenwoordig écht niet meer durven.) Wel een alfabetisch toeval trouwens dat in de Oxford Dictionary of Sociology maar één pagina eerder het military-industrial Complex wordt besproken.

Cool, die ouwe Texaan. Ja, de grote Marx - Freud synthese was een tijdlang de heilige graal van de sociale wetenschappen.