Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Als ik het zo opsom komt het vast droog over, maar goed: identiteit, reizen, verdwalen, stedenbouwkunde en veel over taal/vertalen en wat niet te vertalen is.

Helemaal niet droog, natuurlijk. :) "een geheel nieuw genre" lees ik net, toe maar. Ik zet ergens op een wenslijstje.

Ben nog maar halverwege, maar David Mitchell gaat in The Bone Clocks weer helemaal meta, refereert aan eigen werk en dropt ook gewoon wat coole literaire verwijzingen zoals Ballard's ´High Rise', ook als zijn personages niet over boeken keuvelen. Bonuspunten al voor de prominente plek voor ´Fear of Music´ op lp van Talking Heads, die wordt achtergelaten in een rivier (ook een verwijzing naar een song van ze bedenk ik nu).

The Bone Clocks - David Mitchell
Inmiddels alle 600 pagina´s gelezen en even bij de buren gekeken wat ze ervan vonden...want dit is wel een probleemgeval. Tussen de 600 pagina's zit absoluut een goed boek, maar dat had een goede redacteur moeten filteren. Een verhaal dat zowel in het verleden, heden en toekomst plaatsvindt en teveel secundaire personages kent die tot in de details worden beschrijven ten koste van andere. Oftewel: ´Ghostwritten' meets ´Black Swan Green´ meets ´Cloud Atlas´. Het overzicht raak je al snel kwijt als de hoofdpersonage tijdelijk verdwijnt en er een cynische schrijver verschijnt (a la Philip Roth) die de literaire wereld op de hak neemt (satirisch bedoeld uiteraard maar vooral heel erg overbodig). Ronduit misplaatst is een Harry Potter-achtige confrontatie tussen goed en kwaad waarvan ik niet begrijp waarom die zoveel pagina´s in beslag neemt (evenals de voorbereiding erop). Mitchell denkt groot en ziet boeken als hoofdstukken in het 'superboek' dat zijn oeuvre is. Maar dit is meer een herhalingsoefening van eerdere boeken en thema´s die niet veel toevoegt aan wat er al is. Het eerste deel is wel erg sterk, het tweede deel overheerst het plot dat me niet kon boeien (het wordt ook nog eens afgeraffeld, alsof 'ie er zelf zat van was). Wedden dat er een verfilming komt?

Goffman - De Dramaturgie Van Het Dagelijks Leven
Ja lekker hoor. Ondanks stokoude voorbeelden elke dag nog relevanter, me dunkt. Met Facebook. Nog méér gebieden die voorstelling zijn geworden. En nog meer kansen om je eigen voorstelling te finetunen? Of is het juist het einde van de facade (dat zou Zuckerberg wel willen denken) FB is trouwens ook een Stasi-uitvinding in optima forma eigenlijk. Mensen gaan elkaar vanzelf in de gaten houden. Wat voor vrienden heb je, wat doe je buiten je werk eigenlijk, etc. Maar ik dwaal af. Goffman is in het middendeel wat techno/bureacratisch (de team-fase zeg maar) maar een hoofdstuk als 'mogelijkheden tot reguleren van de voorstelling' en alle meer alledaagse voorbeelden zijn heel herkenbaar. Volgens mij ben ik bijvoorbeeld zelf heel goed in het uitlokken van het loslaten van de dramaturgische discipline, bij anderen dus. Maar of dat nou eigenlijk zo handig is in contacten...

Leuk. Daarom zat ik destijds te juichen bij Pulp Fiction wanneer Jackson tegen Travolta zegt "let's get into character" en dan de boze gangsters gaan uithangen. Techno/bureaucratisch was een soort obsessie voor sociologen in de jaren vijftig. :) Later heeft hij het allemaal complexer gemaakt met de pil Frame Analysis, maar dat is een soort Final Boss voor sociologen (zelf niet gelezen, vrouwlief wel, we hebben het inderdaad in dagelijkse gesprekken over "frame breaks".) Ook interessant en leesbaar uit die tijd is The Sociological Imagination van C.W. Mills (en dat is genoeg basissociologie ;).

we hebben het inderdaad in dagelijkse gesprekken over "frame breaks

lol

ik zal 'm onthouden (Sociological Imagination)

vond in het Dramaturgie-boek het immer terugkerende Nederlandse woord 'keuterboertjes' ook wel erg leuk. (ik zag Goffman al helemaal zitten, in een hoekje van dat Shetlandse establishment, in zijn allerbeste 'ik ben geen joodse intellectueel'-vermomming, hoeveel maanden zou 't 'm hebben gekost het Schotse taaltje te snappen) :)

In NRC vandaag jaarlijstjes met boeken. Dit leest als een aanrader voor OMC:

René Munnik: Tijdmachines. Klement, € 26,95

Imposante studie over techniek, tijdsbesef en alles wat dat met ons doet. Filosofie als sciencefiction in de beste zin van het woord.

Apart dat NRC niet weet dat het een boek uit 2013 is? (heb 't niet gelezen, al lijkt het me wel interessant)

Klinkt goed, zet hem op de lijst. Waarvan deze kan worden geschrapt:

William Gibson - The Peripheral
De langverwachte terugkeer van Gibson naar het schrijven van toekomstscenario's. Wat heet, je krijgt er twee. Een iets van 20 jaar in de toekomst en de tweede ongeveer zeventig jaar later daarvan. De eerste 70 pagina's of zo tastte ik bijna compleet in het duister. Gibson gooit je gewoon in het diepe en je moet maar leren zwemmen (vintage Gibson dus, ik kreeg als tiener Neuromancer te leen en moest het na 10 pagina's opgeven, kreeg geen enkele grip op die wereld). Langzaamaan worden dan de contouren duidelijk. Er is een moord gepleegd in wat de deelneemster als bijfiguur dacht dat een virtuele wereld was. Ondertussen weet men in de verre toekomst te communiceren met het verleden (goed punt van Gibson, daardoor zal dat verleden weer aftakken en een nieuwe toekomst vormen, ja het is hoge school SF). En ze hebben nog wat leuke dingen in petto. Weet niet of het boek helemaal geslaagd is. De eerste helft is geweldig, incl. het hoofdstuk waarin de hoofdpersoon uit de verste toekomst vertelt wat er in de tussentijd is gebeurd. Tweede helft is zoekende en lijkt dan heel snel tot een einde te worden gebracht (zoals bij Gibson komt alles op zijn pootjes terecht). Bovendien zijn de broer-zus personages in de nabije toekomst ontzettend irritant (op zich ook wel eens goed, al betwijfel ik of het de bedoeling van de schrijver was. :)

Na jaren trouwe dienst mag ik mij toch wel een kleine spam veroorloven?

http://i57.tinypic.com/24wxdhj.jpg

Vooruitgelopen Kindle editie. Ouderwetsche papierliefhebbers, nog even geduld.

http://img3.wikia.nocookie.net/__cb20130307071022/glee/images/5/50/Ariel-disney-fabulous-gif-little-mermaid-Favim.com-238165-1-.gif

Couperus - Iskander
De grote inversie-goochelaar schitterde een allerlaatste keer. En het is zeker geen gemakzuchtig ererondje geworden. Couperus kan zich Homerisch uitleven. Met de bijnamen van hele en halve goden hoor je 'm de tekst zo zélf voordragen (en al voordragend componerend), als een redenaar uit oude tijden. Zo op tekst anno nu is mijn reactie op Couperus altijd hetzelfde. Twee pagina's en ik ben zeer onder de indruk van al die achteloze stilistische hoogstandjes, tien pagina's verder wordt het vermoeiend, maar dan nog eens vijftig pagina's verder fronzen wij niet langer de brauwen, maar worden zelve meegesleurd door deze maalstroom van kleine koninginnetjes met wangetjes abrikozen, Perzische wijn (of gif!!)-mengers en natuurlijk Alexandros. De alcoholist, de Shakespeariaanse paranoia-bezwijmer, de zoon van Zeus.

haha...toevallig wel mijn favo Nederlandse schrijvert hè. (meestal denk ik de eerste pagina's "oh nee, dit ga ik niet volhouden" en dan merk je er opeens niets meer van)>

:) ik was net teruggescrolld. En inderdaad verrassend filmisch ook. Kan zo (zelfs morgen nog) een Hollywood-epos zijn, met Europese tristesse.

Nu we het toch over de man hebben: koopje
Vlug de loterij winnen.

wow. buiten dacht ik nog mwah, maar 'binnen', niet verkeerd :) (en een soort Koperen Tuin als achtertuin)

schitterende
schitterende
schitterende
schitterend
mooie
schitterende
prachtig

Robert Shea & Robert Anton Wilson - The Illuminatus! Trilogy
Al jaaaaaren over gedacht: zal het wat zijn? Blijkbaar gebeurt dat vaker, want in dat KLF boek van vorig jaar kwam het veelvuldig terug dat mensen er vaak tegen aanhikken. Ik vermoed omdat sommige ideeën, de meest oppervlakkige natuurlijk, zo populair zijn geworden dat je haast denkt "waarom nog het boek lezen?" Onterecht, want vooral de eerste twee boeken van de trilogie zijn een geweldig surrealistische trip, man! Typisch post-Watergate psychedelische paranoia in leesbaar avant-gardistische stijl. Een soort speedy Pynchon (die natuurlijk even wordt gerefereerd). Al lezende bedacht ik dat jonge libertariërs die voor het eerst belasting moeten betalen hun Ayn Rand hebben (wordt door Shea & Wilson graag gepest, Telemachus Sneezed ;) en anarchisten hebben hun Illuminatus! Niet dat het heel erg pamfletterig is, je wordt een spiegelpaleis in gestuurd waar je tureluurs uitkomt.

Miles: The Autobiography - Miles Davis & Quincy Troupe
Miles speelde open kaart en vertelde zijn levensverhaal vlak voor het einde van zijn leven aan een journalist. Davis was op dat moment lichamelijk al op, al vertelde hij zelf dat hij zich beter dan ooit voelde. Mythevorming. Wel zat hij nog vol nieuwe ideeën. Al met al een autobiografie waar er maar weinig van zijn. Ervaringen uit eerste hand, op zoek naar de krankzinnige Charlie Parker in New York, met wie hij een haat/liefdeverhouding had (een leermeester die schaamteloos teerde op bewonderaars als Davis). Er zijn teleurstellingen na de opnames van ´Birth of the Cool´, want niemand die eraan wou. Had vast ook iets te maken met zijn toenmalige reputatie. Maar Davis werd snel streetwise en een slimme zakenman nadat hij bij Columbia tekende (Columbia was nog slimmer door veel opnames pas na zijn dood uit te brengen). Davis eigende zich andermans composities toe, stal gewoon andermans band als dat zo uitkwam (die van Charles Lloyd) en ook de stijl van ´In A Silent Way´ is niet door hemzelf bedacht. Wel is hij zo eerlijk toe te geven dat 'Kind of Blue' niet is geworden wat ´ie ervan verwachtte. Er is jaloezie als zijn leerlingen hem voorbijstreven, zoals Herbie Hancock waarbij Davis het voorprogramma mag doen ergens in de jaren ´70. Hij staat niet lang stil bij cCollega´s die bij bosjes ten onder gaan (Coltrane, Charlie Parker, Bill Evans, Clifford Brown) en eigenlijk is de muziek na ´In A Silent Way' al geen jazz meer (hij beleeft een leuke aanvaring met Wynton Marsalis ook). Halverwege de jaren ´70 sluit de man zichzelf vijf jaar op in zijn huis met een dieet van drank, drugs en vrouwen. En dan toch nog een comeback maken. Van de mens Davis krijg je geen prettig beeld, van de muzikant Davis wel.

"motherfucker"

In verband met het voornemen van de familie Clismo om dit dit jaar haar tent weer eens op te slaan in Duitsland had Billy twee boeken aan zijn verjaardagslijstje toegevoegd. Die Kuh van Florian Werner (bekend van Dunkle Materie) moet hij zelf maar kopen, want het werd Germany - Memories of a Nation. En dat is een fantastisch boek. Mooi ook. En lekker dik.
Aan de hand van honderd kunstvoorwerpen* vertelt de Schotse museumdirecteur Neil MacGregor over episoden uit de Duitse geschiedenis die duizenden jaren en kilometers uiteen liggen. De hoofdstukken zijn niet al te lang, vlot geschreven, lopen lekker door elkaar heen (van Oost-Duitsland in het recente verleden naar Königsberg en Praag in de zeventiende eeuw, naar Hermann de Duitse Batavier uit het jaar nul) en zijn voorzien van heel veel toffe foto's. (Het boek is overigens ontstaan uit een radioserie.) Ideaal voor types die, zoals Clismo, te kampen hebben met een aandachtsspannebeperking.
Prettig leesbaar, maar niet oppervlakkig. Billy heeft het gevoel dat hij uit dit boek (hij is pas halverwege) nu al meer over Duitsland heeft geleerd dan in de 40-45 voorafgaande jaren van zijn bestaan. Ook een hoop geinige dingen. Zo had hij nog nooit gehoord van de tweehonderd jaar oude Parthenonesque eregalerij Walhalla in Beieren waar rijen borstbeelden staan van Duitsers die daarvoor belangrijk genoeg geacht werden. Clismo vindt dat een hilarisch idee, mede omdat het hele hoofdstuk lang Elton John op zijn meest zeikerig Come to Val-Hala in zijn hoofd zong, maar gaat nu wel op subtiele wijze pogen op een camping niet al te ver van Regensburg terecht te komen.

* Een concept dat hij eerder heeft gebruikt en blijkbaar aanspreekt.

Walhalla

https://vuil.files.wordpress.com/2015/03/p10704411.jpg?w=627&h=470

de 40-45 voorafgaande jaren

lolol i see what you're doing.

http://www.ferienparkteutoburgerwald.eu/

50+ 12- een zwembad en het Hermannsdenkmal in Detmold.
Alleen dat Animationsteam klinkt verdacht.
Maar iK gooi hem in de groep

David Cronenberg - Consumed
Als ik binnenkort nog tijd vind zal ik er eens uitgebreid op ingaan, de debuutroman van ons aller David Cronenberg. Hij ontpopt zich als een fijne stilist waarbij Ballard nooit ver weg is(al moest ik erg lachen om zo'n saaie creative writing beschrijving van een thee-servies die een hele alinea in beslag neemt). Hij is ook duidelijk van alles op de hoogte qua technologie, interwebz en filosofie. Plotvoorzetje: beroemde Franse filosoof vermoord zijn even beroemde vrouw (ook filosoof) -ja, ik was meteen bij de les- en gaat zicht te buiten aan kannibalisme. Twee jonge journalisten die continu op pad zijn, raken allebei op verschillende sporen verwikkeld in een zeer vreemde intrige. Ben er niet over uit of het boek helemaal geslaagd is, het einde is echt vreemd, dat je denkt "hey, je vergeet van alles!" Maar, het is meer de sfeer en de portretten van beide koppels waar Cronenberg mee scoort. Met name hoe de journalisten worstelen met hun nieuwe rol, hun obsessie met technologie is echt raak. En, dit is Cronenberg dus heel traag wordt het steeds vreemder en viezer. Je kan er echt een heel nare film van maken. ;)

Plotvoorzetje: beroemde Franse filosoof vermoord zijn even beroemde vrouw (ook filosoof) -ja, ik was meteen bij de les-

hihihi.

Nu nog een ambient met mompelzang-plaat maken en de man is helemaal klaar. :D

haha...een modelijn met een hip Japans merk kan ook nog. ;)

Voor Borgesliefhebbers …

Richard Brautigan - Trout Fishing in America
Weirdo jaren zestig literatuur ahoy. Novelle die bestaat uit korte hoofdstukken met anekdotes waarin de de term Trout Fishing in America steeds terugkeert. Typische faux-naïeve stijl, beetje melancholisch, af en toe een goede of flauwe grap en dan opeens een prachtige zin. En met, briljant, een geweldige foto aan het einde. Boek was nog populair ook destijds. In mijn biebversie zaten erna ook nog gedichten waaronder 'All Watched Over By Machines Of Loving Grace' (prachtig en zeer vooruitziend).

nice, ze hebben 'm hier ook. Al had ik laatst ook al Three Men in a Boat genoteerd, i sniff a theme/a motive
https://www.bannerview.com/os/resources/media/confusedman.jpg

en dan heb je ook nog: http://en.wikipedia.org/wiki/Fishing_with_John
Ook nooit gezien.

Cool, ik vond het al op een of andere manier iets voor jou. Nou ja, je ziet het vanzelf wel.

:) (mijn 'What does it meme grapje ging daar even de mist in met het verkeerde plaatje though)

Peter Gay - Weimar Culture: The Outsider as Insider
Nou ja, de beste man is net vorige week overleden! Sowieso nu ik wat zit te wiki'en: in de jaren '40 geemigreerd naar Amerika, heette eigenlijk Fröhlich maar veranderde dat in Gay (dat ging een tijd goed, gast). In ieder geval, Weimar: never forget! Kort boek als doorlopend essay (mooie titels als The Secret Germany, The Revenge of the Father) dat goed de sfeer weergeeft van die korte periode in de Duitse geschiedenis. Rare jongens, die Teutonen. Maar toch ook weer fascinerend. Opvallend ruige periode ook, kon me nog wel dingen herinneren van mijn geschiedenisexamen (de Dolkstootlegende!) En in de korte periode verrassend veel culturele vormen opgekomen waar we nog op voortborduren of mee worstelen. Bauhaus in zijn originele vorm klinkt helemaal te gek net als het Warburg Instituut. Het eindigt natuurlijk in tranen, Gay laat goed zien dat dit niet helemaal onverwacht is, maar de intensiteit was lastig te voorspellen. Net tegen het einde laat hij zich onkarakteristiek gaan als hij Fritz Lang en Metropolis afkraakt, kan niet helemaal verklaren waarom dat is. Maar verder, een fijn boek.

^ ah ja, dat was ik vergeten: Adolf vond Metropolis erg goed (dan nog, dat was het signaal voor Lang om er rap vandoor te gaan).

een man met prima interesses die Gay. (Freud, Modernisme, Schnitzler)

Ja, ik zag nog wel wat interessante titels langskomen.

Alejandro Zambra - Manieren om naar huis terug te keren
Misschien een aardige aanleiding om eens te vragen of er zoiets bestaat als een handboek voor de postmoderne roman, die voorschrijft dat je boek moet bestaan uit korte verhaalfragmenten van meerdere schrijvers die ook nog eens dichten en voortdurend elkaars werk citeren, beoordelen en zo meer. En de secundaire personages die telkens angstig vragen of ze ook in het boek voorkomen (ja hoor). Of de vriendin die het nog onvoltooide manuscript mag lezen. Want zo gaat het in dit boek dus bijna 200 pagina´s lang door. Het eigenlijke verhaal zelf raakt zo een beetje ondergesneeuwd. Ik vroeg me ook af of Zambra en Valeria Luiselli dezelfde workshop creatief schrijven hebben gevolgd want zij schrijft al net zo.

En de secundaire personages die telkens angstig vragen of ze ook in het boek voorkomen (ja hoor).

:) Ik moet dus tegenwoordig grinniken omdat Cervantes dat allemaal in - wanneer was het - 1615 'covered' had.

Ben zelf in Man Zonder Eigenschappen begonnen. Laat ik het zo zeggen, ik hoop dat het ergens in de volgende 1100 pagina's goed wordt ;)

In Zupheul, Febbo en kleine Grakjesbembaaf, kortweg Jan (van Mike Boddé)
Lekker maf, niet altijd even tof maar genoeg gniffel- tot ronduit lolingmomenten. Ook qua layout erg leuk.

De Jeugd van Tegenwoordig, ook maar mensen
Ook kkgrappig bij tijd en wijle. Die shit pimpen bij Koffietijd was ook erg lollig (en ik had echt geen idee hoe truttig dat programma eigenlijhk was maar Freddie die de de game nog ff opstept met koekies van z'n moeder …)

een handboek voor de postmoderne roman

heheh, terechte vraag. Het begint inderdaad wel op een cliché te lijken. The Calvino and the damage done. Toch wel jammer wanneer dat soort innovaties tot een soort effecten worden. De naam van het handboek: The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman (gok ik).

Zat zelf ook aan Man zonder eigenschappen te denken. Misschien deze winter.

Ondertussen:
Robert Graves - Seven Days in New Crete
Graves, dichter van huis, werd beroemd dankzij de I, Claudius boeken (vond hij zelf niet zo, krijg je altijd). In 1949 publiceerde hij een utopische roman waar hij ideeën verwerkt uit zijn eerdere studie naar matriarchale religies: The White Goddess (nog niet aan toegekomen). Een dichter komt in de toekomst terecht, opgeroepen door magie. Er volgt natuurlijk een gedetailleerde uitleg hoe de maatschappij er uitziet. Best wel geinig, veel ritueel en redelijk relaxt. Maar waarom is de dichter opgeroepen? Eigenlijk om roet in het eten te gooien, er moet beweging in de maatschappij komen. Intrigerend boek wel, echt zo'n toekomst die we nu niet meer verzinnen. Al is de hoofdpersoon wel een beetje dommig als het op vrouwen aankomt.

Willem Otterspeer - Hermans in Hout: De Canadese avonturen van Willem Frederik Hermans
Misleidende titel, want dit boek gaat vooral over schrijversvetes en een 'schimmenspel der fusies´ tussen literaire tijdschriften van net na de oorlog in NL. In 1948 ging Hermans naar Canada als houtinspecteur en zijn ervaringen lopen grotendeels synchroon met het verhaal ´Een veelbelovende jongeman´, wat Otterspeer goed weet te duiden middels brieven en 'close reading´. Hermans kwam zichzelf tegen en hakte een paar knopen door die bepalend zoude blijken voor zijn toekomst (toch maar terug naar NL, studie afmaken e.d.) So far so good. Overbodig is vervolgens een hoofdstuk waarin Otterspeer zelf ook nog even in de door Hermans beschreven gebieden in Canada gaat kijken wat er nog van over is, en dat is niet veel ('Het enige wat hetzelfde is gebleven, is de afstand tussen de verschillende steden'). Dan volgt het hoofdgerecht: een literatuurcollege over de Nederlandse literatuur net voor en na WOII, gekonkel, lange verslagen van strategische spelletjes op de redacties van literaire tijdschriften en Hermans die steeds steviger gaat polemiseren tegen eigenlijk iedereen. Het pleit voor Otterspeer's omslachtige aanpak dat polemiek en literatuur in het geval van het Canada-verhaal samengingen, maar Hermans' eigen brieven en verhalen zijn interessanter materiaal dan zijn vetes met mensen die waarsch. niemand meer kent.

David Van Reybrouck - Congo
Alle prijzen waren en zijn terecht. Zeer meeslepende geschiedenis. Onmetelijk land, onmetelijk boek. En wat een fascinerend continent. De herkomst van de naam Congo-Brazzaville bijvoorbeeld (da's dus niet de Congo waar dit boek over gaat). De plotse entree van Rwanda in de verhaallijn. Dwergstaat die inmiddels militair véél machtiger is dan het grote Congo-Kinshasa. (Ik begon aan Pruisen te denken, maar die is voor mijn rekening.) Maar ook over die gekke Mobutu met zijn boksmatch, de moderne rumbazangers die in hun songs hele waslijsten van namen voorlezen (tegen betaling). En over China. Congolezen reizen massaal naar Ghuangzhou om met containers vol goedkoop ingekochte troep terug te komen. Er zijn Chinezen die Lingali spreken.

Omar Muñoz Cremers – De Toekomst Hervonden
Mooi man. Een ekt ekt boek. (Alhoewel met op dit 'boek is toch beter'-terrein begeven.. Da's meteen gewaagd.) In het begin is er even die spanning van... gaat het werken op papier. But it certainly does. 'Synergie Reeks' (een van de laatste essays) is gewoonweg meeslepend. En ook het 'Dromen digitale van verloren connecties' is helemaal raak.
Ik weet niet of het pijnlijk is, of het sterk voor OMC pleit, maar gedurende zo'n bundel ga ik denken: waar o wáár is iemand met deze smaak in de media. Was er maar iemand die in de kranten of de bladen met Le Cercle Rouge of Plastikman referenties strooit. Sowieso merk je dan weer een schrijnend gebrek aan feeling voor dance/electronica in de gewonere media. Rockdino's, nog altijd. En we zijn een kwart eeuw verder sinds Stakker. Langer.

En random dingetjes die ik op een papiertje noteerde (best of quotes dus speciaal voor OMC) Laat ik er geen enters tussen doen dan wordt het een gedicht

Dansvloer van de eenzaamheid
Creativiteit als economische bezigheid is een probleem geworden
Elke dubbelganger potentieel in de schaduwen getrokken
Nostalgisch over de toekomstbeelden uit het verleden
Neergang van kapitalisme door zijn eigen logica
(groeten van de man met de baard)
Retromania als crisis van de interpretatie
Een sample in de toekomst herkennen wanneer men eindelijk het bronnenmateriaal voor het eerst ooit
(Dat is zo'n gaaf gevoel altijd. Stukje Marathon Man op een plaat van Bauer, bijvoorbeeld)
Muziek die als tekst moet wegen
Noodzakelijke node
(i like the double meaning of node, daar)
Internet als continue staat van teleurstelling
En verder moet ik nog de platen checken van Spacemen 3, Gas en Photek

Als Grote Plaat zat ik aan Kid A te denken, als een van die laatste 'evenementen'. Ik herinner me dat die integraal op de radio werd gedraaid. Dat we daar op de pauze van de middelbare school over praten, en dat ik poogde die radio-uitzending had proberen op te nemen, maar dat níet was gelukt. (Misschien zonden ze een signaal mee dat de Minidisc stoorde. Dacht ik dan... Wie weet)

(hoort natuurlijk, niet ooit. of ooit hoort)

http://i59.tinypic.com/12574nq.jpg

Daar kan ik mee leven. ;)

Internet als continue staat van teleurstelling

Ha!

Ik ga er nu rustig verder over marineren, maar ben blij dat de Synergie Reeks (ergens een riskante onderneming) als meeslepend werd ervaren.

Kid A is trouwens een goeie, zeker met dat soort dingen als schoolpleindiscussies.

:)

ik zat nog te grinniken, ik had net een universiteitswerkstukje ingeleverd, kreeg ik terug met de opmerking 'noten moeten áchter de punt'.

Wetenschappelijk annoteren is een bitch. Ik wil het outsourcen naar de Filipijnen via mTurk als ik ooit (volgend jaar) nog eens een echte scriptie schrijf.

kreeg ik terug met de opmerking 'noten moeten áchter de punt'.

heh...ja, net als de eeuwige discussie of die noten op de pagina zelf moeten of allemaal achterin (ik ben definitief overgestapt op de pagina zelf hoor.)

En verder moet ik nog de platen checken van Spacemen 3, Gas en Photek

resp. Playing With Fire, Zauberberg (en/of Koningforst) en Form & Function (want de singles, Modus Operandi voor het artistieke statement).

heh...ja, net als de eeuwige discussie of die noten op de pagina zelf moeten of allemaal achterin (ik ben definitief overgestapt op de pagina zelf hoor.)

soms verschilt het ook gewoon per docent.

Anderhalve regelafstand - ook heel wetenschappelijk - ben ik ook niet de grootste fan van

ah ik had 2x goed gegokt al (met Playing With Fire en Zauberberg), Form & Function staat geno(ot)eerd. :)

Anderhalve regelafstand

Zo, die is er bij mij ingeramt op de universiteit. :) Ik word sindsdien heel zenuwachtig van boeken uit de jaren 60-70 die iets van regelafstand 0,5 hebben en tekengrootte 5 of zo.

Ik heb Modus Operandi van Photek maar meteen genoemd anders krijg ik mot met Bas. ;)