Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Barber van de Pol heeft ook een boekje geschreven over de moeilijkheden bij het vertalen van Cervantes ('Cervantes & Co'), dat is best aardig.

Peter Terrin - Monte Carlo
Subtiel eerbetoon aan het Hermansiaanse sadistische universum waar iemand langzaam het gevoel voor realiteitszin kwijtraakt na een bijna-noodlottig Formule 1-ongeluk. Meer novelle dan roman met korte hoofdstukjes die bijna zelf snapshots zijn met veel informatie die pas later in het boek van pas komt. Een niet-ontwikkelde foto die opduikt in het verhaal is nog een extra knipoog naar ´De donkere kamer van Damocles´.
Valeria Luiselli - De gewichtlozen
Een heel erg knap geschreven boek. Een verhaal over eenzaamheid en vervreemding, met veel referenties naar andere literatuur, cultuurkritiek (de VS versus Zuid-Amerika, met dank aan de Bolaño-hype) en verhalen en personages die met elkaar versmelten, ondanks verschil van tijd en plaats. Een Mexicaanse versie van ´Underworld´?

Geoff Dyer - Zona
Geweldig idee natuurlijk, Tarkovsky's Stalker in een boek scène voor scène navertellen. Werkt ook verbazingwekkend goed, kreeg meteen zin om de film weer eens te kijken, op zoek naar al die nieuwe details. Dyer is net als ik erg fan van de treinrit naar de Zone, hij verwijst zelf nog even naar Basic Channel. Voor de rest gebruikt hij veel voetnoten om Subjectivistisch los te gaan, soms erg grappig, soms even niet. Het boek verliest iets aan kracht in de tweede helft, weet niet precies waarom, misschien ligt dat aan de film, misschien aan de schrijver (die een beetje zijn coole idee tot het einde moet volbrengen.) En Dyer maakt in een van zijn voetnoten een gigantische blunder als hij tussen neus en lippen Belle du jour en Le Charme discret de la bourgeoisie slechte films noemt. Allesbehalve. Daardoor begint dat monomane, alsof Stalker de enige goede film ooit is, ook een beetje te irriteren. Schoonheidsfoutjes daargelaten, een uniek en zeer leesbaar boek.

Andrea Pirlo – I Think Therefore I Play
Biografieën van voetballers, nee bedankt. Maar voor Pirlo maak ik graag een uitzondering zeker na de vooruitgesnelde samples. Je leest het zo uit met die korte hoofdstukken. En Pirlo kan lekker vertellen. Hij is Woody Allen fan en heeft dan ook een gortdroog gevoel voor humor (over Zlatan: “de enige gemene Zweed ooit.”) Mooie observaties over de voetbalwereld, die vaak bestaat uit een bizar contrast tussen obsessieve perfectionisten (Capello, Guardiola, Conte) en trainers die maar gewoon wat lijken te doen. Een rode draad door het verhaal is zijn verslaving aan voetbal op de Playstation maar het mooiste is eigenlijk hoe hij de strafschop beschrijft in de WK-finale 2006 (en Lippi na 90(!) minuten al: “Pirlo, jij gaat als eerste.”)

Gary Shteyngart – Super Sad True Love Story
Het sciencefictionboek waar ik op zat te wachten. Allemaal ronkende citaten van de NY Times enzo, dus literair goedgekeurd. Waarom? Omdat Shteyngart een van de moeilijkste dingen doet in SF: de taal bijna helemaal goed krijgen. Nu speelt het zich niet zo ver in de toekomst af en is het eigenlijk een satire van het nu met obsessief smartphonegedrag (äppäräti hier), een jeugdigheidscultus en de trage beweging richting chaos en fascisme (in Amerika). De Love Story is hier tussen Lenny, zoon van Russisch-Joodse immigranten en Eunice, een jonge Koreaanse die niet zo goed weet wat ze aan moet met haar leven. Lenny is sympathiek, een van de laatste lezers (mooie twist aan het eind) die zijn liefde meteen lieert aan een Russische klassieker, bang voor de dood. Eunice is onuitstaanbaar oppervlakkig en bozig maar heeft ook wat issues met haar familie. Compleet boek: wrang, grappig en relevant.

gheh dan delen Fer en Pirlo dus toch wat (het was Fer geloof ik die ooit klachten van de buren in Twente kreeg omdat ie met al zijn matties tot diep in de nacht zat te Playstationnen)

Youri Mulder doet schijnbaar het Nederlandstalige commentaar 'maar ik word meestal uitgezet door Nederlandse voetballers' zei ie een keer in de VPRO gids.

Celine Dion's Let's Talk About Love: A Journey to the End of Taste (33 1/3) - Carl Wilson
Wilson onderzocht de populariteit rondom het fenomeen Celine Dion om een genuanceerd oordeel over haar muziek te vormen. Hij praat met fans, onderzoekt hoe Sony haar wereldwijd weet te verkopen aan een groot publiek, bezoekt een show van haar in Las Vegas en geeft en passant nog even een collegeserie cultuurkritiek. Het laatste hoofdstuk gaat nog even over het album zelf (en is tamelijk willekeurig gekozen geeft 'zelf toe), maar dat is dan een beetje mosterd na de maaltijd want Wilson begint zijn boek met observaties over canonvorming die vooral gebaseerd is op uitsluiting, en daar leent de muziek van Dion zich goed voor. De momenten dat Wilson zijn vooroordelen aan de kant zet, is het boek best goed.

Don DeLillo - Running Dog
Een vroege roman van DeLillo met relatief veel karakters, details en plotwendingen. Er zijn zoveel ontwikkelingen dat het onmogelijk nog vast te stellen is wie bij wie hoort, wat natuurlijk ook de bedoeling is. Over een bizarre zoektocht naar een video die steeds meer geweld met zich meebrengt.
Don DeLillo - The Body Artist
Een vrouw vindt een stomme man in haar huis nadat haar ex-man ervandoor is gegaan en zelfmoord heeft gepleegd. Het contact tussen de vreemde en de vrouw is beperkt maar hij blijkt de schakel tussen beide ex-partners te vormen. Een bizar uitgangspunt voor een boek maar het werkt wel, mede dankzij een sterke finale.
Don DeLillo - Cosmopolis
Ik heb veel rare dingen gelezen, maar dit slaat alles. Raadselachtig proza dat meer naar poëzie neigt dan een samenhangend verhaal, al is er dat wel. Net als bij James Joyce's Ulysses gaat dit over het leven van een man in één dag, hier een kille analist die een reeks mensen in een limousine ontvangt en op de bank belandt van een ex-collega.
Don DeLillo - Point Omega
Verreweg de beste roman van de vier, maximale impact met minimale middelen. Drie mensen in de woestijn, en een vertoning van een Hitchcock-film, vertraagd afgespeeld en die verwijst naar wat komen gaat. Titel: 24-hour Psycho.

Ik heb veel rare dingen gelezen, maar dit slaat alles.

Nou, dan moet je The Names nog van hem lezen. :)

en de film zien.

Klinkt als een uitnodiging dacht ik zo...iss er van Cosmopolis ook geen film gemaakt? (Boekverfilmingen...ik word zowaar nieuwsgierig).

Ja, dat bedoelde Ludo (van The Names is zeker geen verfilming gemaakt :)

Selma Lagerlöf - Gösta Berlings Saga
Briljant boek. Vanaf de eerste pagina wanneer Gösta Berling wordt geïntroduceerd als alcoholische dominee/levensgenieter die een preek moet geven om zijn baan te behouden. Geweldige figuur, want superknap maar ook onhandig, roept en passant op een kerstfeest met zijn cavaliersmaten de duivel op. En al die figuren komen in korte verhalen steeds terug. Een mooi mengsel van romantiek met volksverhalen (mooie trollenvrouwen die mannen een gave geven waar ze niet mee om kunnen gaan, dat soort dingen).

Past de Graphic Novel ook in dit draadje?
Pas geleden Building Stories van Chris Ware besteld (en ik heb na enkele dingetjes gelezen te hebben al gelijk een ander werk, Jimmy Corrigan, the smartest kid on earth besteld)
Fantastisch. Kort samengevat zijn het verhalen over bewoners in een gebouw. Het 'building' kun je dus letterlijk nemen als gebouw, maar ook als verhalen die je zelf bouwt of samenstelt, 'building stories' je bepaalt zelf de volgorde.
Het is fysiek gezien niet 1 boek, maar een verzameling verhalen in verschillende formaten. Grafisch ziet er het er werkelijk fantastisch uit. De verhalen zelf zijn sober, melancholiek, verdrietig en existentialistisch (wat eigenlijk wel een heel breed, nietszeggend begrip is in deze)
Als ik de verhalen moet proberen te plaatsen om een idee te geven van de toon en de vorm dan komt het wat mij betreft in de buurt van de 'mumblecore', een genre die mij als cinema-stijl niet echt raakt, maar als cartoon wel gek genoeg.
Ik blijk met een getekend universum meer te hebben en durf er dan ook (nu pas) voor te uit te komen dat animatiefilms van bijvoorbeeld een Myasaki mij meer raken dan arthouse films van bijvoorbeeld Bruno Dumont, waar ik onlangs Hors Satan en L'Humanité van heb gezien, die ik niet slecht vond hoor. (Dat zijn overigens geen mumblecore films)

http://g-ec2.images-amazon.com/images/G/01/Rando_Images/3L._V390906357_.gif

oh wow

Dat is een serieus hebbeding. :)

Miguel de Cervantes Saavedra - De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha
Dus. Zowel ondragelijk saai als onwaarachtig prachtig. Zei ik on-waarachtig? Niets is zo waarachtig als deze grootse historie, zoals de almaar grappig wordende hoofdstuktitels niet nalaten keer op keer te benadrukken. Wie zou ook durven twijfelen aan de ganzenveer van Sidi Hamid? Dit soort schrijver in schrijver, fictie in fictie-aspecten verkrijgen in het tweede deel een lucide kracht. Don Quichot bezoekt een drukkerij. Don Quichot bezoekt een drukkerij en wordt rondgeleid. Het is een soort achter de gordijnen van de Wizard of Oz-momentje. Maar dan nog beter, want de wereld is door en voor Don Quichot naar zijn gedachten geschapen. Hij is meer dan God in het diepst van zijn gedachten. De kracht van fantasie op het ritme van de spreekwoorden van Sancho Panza en gestrooide wijsheden zoals 'misplaatste verlangens doen vaak het meeste pijn.'

Damn son, dat heb je snel gedaan. :) Dat van die drukkerij ben ik alweer helemaal vergeten itt dat hele lange verhaal met die piraten in het eerste deel.

:)
ik 'hoefde' geen films te kijken he.
drukkerij is een kort momentje in Barcelona. Cervantes was zelf ook een keer door piraten gekaapt geloof ik.

goed berouwvol katholiek einde ook trouwens, moest ook wel in de Grote Spaanse roman.

Robert Stone - Dog Soldiers
Vietnam. Heroïne. Californië in de 70s. Dat moet wel goed zijn. Toch kwam dit boek een beetje traag op gang. Vage journalist John Converse zit in Vietnam en strikt een oude vriend om een wat heroïne naar de VS te brengen, doet iedereen toch al. Helaas gaat die vriend er thuis vandoor met zijn vrouw die net geïnteresseerd raakt in opiaten. Al snel zit er een corrupte copper achter de drugs aan. Dan wordt het boek echt heel goed en hypnotisch. Essentieel depribeeld van Amerika in de jaren zeventig.

Valeria Luiselli - Valse Papieren
Een soort boek waar geen term voor is - 'essaybundel' schiet tekort. Het boek zwiert met gemak van onderwerp naar onderwerp, met losse associaties die een paar pagina´s verder ineens een nieuwe betekenis krijgen. Met veel citaten van schrijvers die ik niet ken en formuleringen om heel erg jaloers van te worden.

Kan het natuurlijk kookelen maar dat is saai, heb je wat voorbeelden van onderwerpen?

Als ik het zo opsom komt het vast droog over, maar goed: identiteit, reizen, verdwalen, stedenbouwkunde en veel over taal/vertalen en wat niet te vertalen is.

Helemaal niet droog, natuurlijk. :) "een geheel nieuw genre" lees ik net, toe maar. Ik zet ergens op een wenslijstje.

Ben nog maar halverwege, maar David Mitchell gaat in The Bone Clocks weer helemaal meta, refereert aan eigen werk en dropt ook gewoon wat coole literaire verwijzingen zoals Ballard's ´High Rise', ook als zijn personages niet over boeken keuvelen. Bonuspunten al voor de prominente plek voor ´Fear of Music´ op lp van Talking Heads, die wordt achtergelaten in een rivier (ook een verwijzing naar een song van ze bedenk ik nu).

The Bone Clocks - David Mitchell
Inmiddels alle 600 pagina´s gelezen en even bij de buren gekeken wat ze ervan vonden...want dit is wel een probleemgeval. Tussen de 600 pagina's zit absoluut een goed boek, maar dat had een goede redacteur moeten filteren. Een verhaal dat zowel in het verleden, heden en toekomst plaatsvindt en teveel secundaire personages kent die tot in de details worden beschrijven ten koste van andere. Oftewel: ´Ghostwritten' meets ´Black Swan Green´ meets ´Cloud Atlas´. Het overzicht raak je al snel kwijt als de hoofdpersonage tijdelijk verdwijnt en er een cynische schrijver verschijnt (a la Philip Roth) die de literaire wereld op de hak neemt (satirisch bedoeld uiteraard maar vooral heel erg overbodig). Ronduit misplaatst is een Harry Potter-achtige confrontatie tussen goed en kwaad waarvan ik niet begrijp waarom die zoveel pagina´s in beslag neemt (evenals de voorbereiding erop). Mitchell denkt groot en ziet boeken als hoofdstukken in het 'superboek' dat zijn oeuvre is. Maar dit is meer een herhalingsoefening van eerdere boeken en thema´s die niet veel toevoegt aan wat er al is. Het eerste deel is wel erg sterk, het tweede deel overheerst het plot dat me niet kon boeien (het wordt ook nog eens afgeraffeld, alsof 'ie er zelf zat van was). Wedden dat er een verfilming komt?

Goffman - De Dramaturgie Van Het Dagelijks Leven
Ja lekker hoor. Ondanks stokoude voorbeelden elke dag nog relevanter, me dunkt. Met Facebook. Nog méér gebieden die voorstelling zijn geworden. En nog meer kansen om je eigen voorstelling te finetunen? Of is het juist het einde van de facade (dat zou Zuckerberg wel willen denken) FB is trouwens ook een Stasi-uitvinding in optima forma eigenlijk. Mensen gaan elkaar vanzelf in de gaten houden. Wat voor vrienden heb je, wat doe je buiten je werk eigenlijk, etc. Maar ik dwaal af. Goffman is in het middendeel wat techno/bureacratisch (de team-fase zeg maar) maar een hoofdstuk als 'mogelijkheden tot reguleren van de voorstelling' en alle meer alledaagse voorbeelden zijn heel herkenbaar. Volgens mij ben ik bijvoorbeeld zelf heel goed in het uitlokken van het loslaten van de dramaturgische discipline, bij anderen dus. Maar of dat nou eigenlijk zo handig is in contacten...

Leuk. Daarom zat ik destijds te juichen bij Pulp Fiction wanneer Jackson tegen Travolta zegt "let's get into character" en dan de boze gangsters gaan uithangen. Techno/bureaucratisch was een soort obsessie voor sociologen in de jaren vijftig. :) Later heeft hij het allemaal complexer gemaakt met de pil Frame Analysis, maar dat is een soort Final Boss voor sociologen (zelf niet gelezen, vrouwlief wel, we hebben het inderdaad in dagelijkse gesprekken over "frame breaks".) Ook interessant en leesbaar uit die tijd is The Sociological Imagination van C.W. Mills (en dat is genoeg basissociologie ;).

we hebben het inderdaad in dagelijkse gesprekken over "frame breaks

lol

ik zal 'm onthouden (Sociological Imagination)

vond in het Dramaturgie-boek het immer terugkerende Nederlandse woord 'keuterboertjes' ook wel erg leuk. (ik zag Goffman al helemaal zitten, in een hoekje van dat Shetlandse establishment, in zijn allerbeste 'ik ben geen joodse intellectueel'-vermomming, hoeveel maanden zou 't 'm hebben gekost het Schotse taaltje te snappen) :)

In NRC vandaag jaarlijstjes met boeken. Dit leest als een aanrader voor OMC:

René Munnik: Tijdmachines. Klement, € 26,95

Imposante studie over techniek, tijdsbesef en alles wat dat met ons doet. Filosofie als sciencefiction in de beste zin van het woord.

Apart dat NRC niet weet dat het een boek uit 2013 is? (heb 't niet gelezen, al lijkt het me wel interessant)

Klinkt goed, zet hem op de lijst. Waarvan deze kan worden geschrapt:

William Gibson - The Peripheral
De langverwachte terugkeer van Gibson naar het schrijven van toekomstscenario's. Wat heet, je krijgt er twee. Een iets van 20 jaar in de toekomst en de tweede ongeveer zeventig jaar later daarvan. De eerste 70 pagina's of zo tastte ik bijna compleet in het duister. Gibson gooit je gewoon in het diepe en je moet maar leren zwemmen (vintage Gibson dus, ik kreeg als tiener Neuromancer te leen en moest het na 10 pagina's opgeven, kreeg geen enkele grip op die wereld). Langzaamaan worden dan de contouren duidelijk. Er is een moord gepleegd in wat de deelneemster als bijfiguur dacht dat een virtuele wereld was. Ondertussen weet men in de verre toekomst te communiceren met het verleden (goed punt van Gibson, daardoor zal dat verleden weer aftakken en een nieuwe toekomst vormen, ja het is hoge school SF). En ze hebben nog wat leuke dingen in petto. Weet niet of het boek helemaal geslaagd is. De eerste helft is geweldig, incl. het hoofdstuk waarin de hoofdpersoon uit de verste toekomst vertelt wat er in de tussentijd is gebeurd. Tweede helft is zoekende en lijkt dan heel snel tot een einde te worden gebracht (zoals bij Gibson komt alles op zijn pootjes terecht). Bovendien zijn de broer-zus personages in de nabije toekomst ontzettend irritant (op zich ook wel eens goed, al betwijfel ik of het de bedoeling van de schrijver was. :)

Na jaren trouwe dienst mag ik mij toch wel een kleine spam veroorloven?

http://i57.tinypic.com/24wxdhj.jpg

Vooruitgelopen Kindle editie. Ouderwetsche papierliefhebbers, nog even geduld.

http://img3.wikia.nocookie.net/__cb20130307071022/glee/images/5/50/Ariel-disney-fabulous-gif-little-mermaid-Favim.com-238165-1-.gif

Couperus - Iskander
De grote inversie-goochelaar schitterde een allerlaatste keer. En het is zeker geen gemakzuchtig ererondje geworden. Couperus kan zich Homerisch uitleven. Met de bijnamen van hele en halve goden hoor je 'm de tekst zo zélf voordragen (en al voordragend componerend), als een redenaar uit oude tijden. Zo op tekst anno nu is mijn reactie op Couperus altijd hetzelfde. Twee pagina's en ik ben zeer onder de indruk van al die achteloze stilistische hoogstandjes, tien pagina's verder wordt het vermoeiend, maar dan nog eens vijftig pagina's verder fronzen wij niet langer de brauwen, maar worden zelve meegesleurd door deze maalstroom van kleine koninginnetjes met wangetjes abrikozen, Perzische wijn (of gif!!)-mengers en natuurlijk Alexandros. De alcoholist, de Shakespeariaanse paranoia-bezwijmer, de zoon van Zeus.

haha...toevallig wel mijn favo Nederlandse schrijvert hè. (meestal denk ik de eerste pagina's "oh nee, dit ga ik niet volhouden" en dan merk je er opeens niets meer van)>

:) ik was net teruggescrolld. En inderdaad verrassend filmisch ook. Kan zo (zelfs morgen nog) een Hollywood-epos zijn, met Europese tristesse.

Nu we het toch over de man hebben: koopje
Vlug de loterij winnen.

wow. buiten dacht ik nog mwah, maar 'binnen', niet verkeerd :) (en een soort Koperen Tuin als achtertuin)

schitterende
schitterende
schitterende
schitterend
mooie
schitterende
prachtig

Robert Shea & Robert Anton Wilson - The Illuminatus! Trilogy
Al jaaaaaren over gedacht: zal het wat zijn? Blijkbaar gebeurt dat vaker, want in dat KLF boek van vorig jaar kwam het veelvuldig terug dat mensen er vaak tegen aanhikken. Ik vermoed omdat sommige ideeën, de meest oppervlakkige natuurlijk, zo populair zijn geworden dat je haast denkt "waarom nog het boek lezen?" Onterecht, want vooral de eerste twee boeken van de trilogie zijn een geweldig surrealistische trip, man! Typisch post-Watergate psychedelische paranoia in leesbaar avant-gardistische stijl. Een soort speedy Pynchon (die natuurlijk even wordt gerefereerd). Al lezende bedacht ik dat jonge libertariërs die voor het eerst belasting moeten betalen hun Ayn Rand hebben (wordt door Shea & Wilson graag gepest, Telemachus Sneezed ;) en anarchisten hebben hun Illuminatus! Niet dat het heel erg pamfletterig is, je wordt een spiegelpaleis in gestuurd waar je tureluurs uitkomt.

Miles: The Autobiography - Miles Davis & Quincy Troupe
Miles speelde open kaart en vertelde zijn levensverhaal vlak voor het einde van zijn leven aan een journalist. Davis was op dat moment lichamelijk al op, al vertelde hij zelf dat hij zich beter dan ooit voelde. Mythevorming. Wel zat hij nog vol nieuwe ideeën. Al met al een autobiografie waar er maar weinig van zijn. Ervaringen uit eerste hand, op zoek naar de krankzinnige Charlie Parker in New York, met wie hij een haat/liefdeverhouding had (een leermeester die schaamteloos teerde op bewonderaars als Davis). Er zijn teleurstellingen na de opnames van ´Birth of the Cool´, want niemand die eraan wou. Had vast ook iets te maken met zijn toenmalige reputatie. Maar Davis werd snel streetwise en een slimme zakenman nadat hij bij Columbia tekende (Columbia was nog slimmer door veel opnames pas na zijn dood uit te brengen). Davis eigende zich andermans composities toe, stal gewoon andermans band als dat zo uitkwam (die van Charles Lloyd) en ook de stijl van ´In A Silent Way´ is niet door hemzelf bedacht. Wel is hij zo eerlijk toe te geven dat 'Kind of Blue' niet is geworden wat ´ie ervan verwachtte. Er is jaloezie als zijn leerlingen hem voorbijstreven, zoals Herbie Hancock waarbij Davis het voorprogramma mag doen ergens in de jaren ´70. Hij staat niet lang stil bij cCollega´s die bij bosjes ten onder gaan (Coltrane, Charlie Parker, Bill Evans, Clifford Brown) en eigenlijk is de muziek na ´In A Silent Way' al geen jazz meer (hij beleeft een leuke aanvaring met Wynton Marsalis ook). Halverwege de jaren ´70 sluit de man zichzelf vijf jaar op in zijn huis met een dieet van drank, drugs en vrouwen. En dan toch nog een comeback maken. Van de mens Davis krijg je geen prettig beeld, van de muzikant Davis wel.

"motherfucker"

In verband met het voornemen van de familie Clismo om dit dit jaar haar tent weer eens op te slaan in Duitsland had Billy twee boeken aan zijn verjaardagslijstje toegevoegd. Die Kuh van Florian Werner (bekend van Dunkle Materie) moet hij zelf maar kopen, want het werd Germany - Memories of a Nation. En dat is een fantastisch boek. Mooi ook. En lekker dik.
Aan de hand van honderd kunstvoorwerpen* vertelt de Schotse museumdirecteur Neil MacGregor over episoden uit de Duitse geschiedenis die duizenden jaren en kilometers uiteen liggen. De hoofdstukken zijn niet al te lang, vlot geschreven, lopen lekker door elkaar heen (van Oost-Duitsland in het recente verleden naar Königsberg en Praag in de zeventiende eeuw, naar Hermann de Duitse Batavier uit het jaar nul) en zijn voorzien van heel veel toffe foto's. (Het boek is overigens ontstaan uit een radioserie.) Ideaal voor types die, zoals Clismo, te kampen hebben met een aandachtsspannebeperking.
Prettig leesbaar, maar niet oppervlakkig. Billy heeft het gevoel dat hij uit dit boek (hij is pas halverwege) nu al meer over Duitsland heeft geleerd dan in de 40-45 voorafgaande jaren van zijn bestaan. Ook een hoop geinige dingen. Zo had hij nog nooit gehoord van de tweehonderd jaar oude Parthenonesque eregalerij Walhalla in Beieren waar rijen borstbeelden staan van Duitsers die daarvoor belangrijk genoeg geacht werden. Clismo vindt dat een hilarisch idee, mede omdat het hele hoofdstuk lang Elton John op zijn meest zeikerig Come to Val-Hala in zijn hoofd zong, maar gaat nu wel op subtiele wijze pogen op een camping niet al te ver van Regensburg terecht te komen.

* Een concept dat hij eerder heeft gebruikt en blijkbaar aanspreekt.

Walhalla

https://vuil.files.wordpress.com/2015/03/p10704411.jpg?w=627&h=470

de 40-45 voorafgaande jaren

lolol i see what you're doing.

http://www.ferienparkteutoburgerwald.eu/

50+ 12- een zwembad en het Hermannsdenkmal in Detmold.
Alleen dat Animationsteam klinkt verdacht.
Maar iK gooi hem in de groep

David Cronenberg - Consumed
Als ik binnenkort nog tijd vind zal ik er eens uitgebreid op ingaan, de debuutroman van ons aller David Cronenberg. Hij ontpopt zich als een fijne stilist waarbij Ballard nooit ver weg is(al moest ik erg lachen om zo'n saaie creative writing beschrijving van een thee-servies die een hele alinea in beslag neemt). Hij is ook duidelijk van alles op de hoogte qua technologie, interwebz en filosofie. Plotvoorzetje: beroemde Franse filosoof vermoord zijn even beroemde vrouw (ook filosoof) -ja, ik was meteen bij de les- en gaat zicht te buiten aan kannibalisme. Twee jonge journalisten die continu op pad zijn, raken allebei op verschillende sporen verwikkeld in een zeer vreemde intrige. Ben er niet over uit of het boek helemaal geslaagd is, het einde is echt vreemd, dat je denkt "hey, je vergeet van alles!" Maar, het is meer de sfeer en de portretten van beide koppels waar Cronenberg mee scoort. Met name hoe de journalisten worstelen met hun nieuwe rol, hun obsessie met technologie is echt raak. En, dit is Cronenberg dus heel traag wordt het steeds vreemder en viezer. Je kan er echt een heel nare film van maken. ;)

Plotvoorzetje: beroemde Franse filosoof vermoord zijn even beroemde vrouw (ook filosoof) -ja, ik was meteen bij de les-

hihihi.

Nu nog een ambient met mompelzang-plaat maken en de man is helemaal klaar. :D

haha...een modelijn met een hip Japans merk kan ook nog. ;)

Voor Borgesliefhebbers …