Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Mary Renault - Funeral Games
Mooie titel voor dit laatste deel van Renaults Alexander trilogie. Heb er een tijd tegen aan zitten hikken, maar het blijkt een fascinerend boek over een periode die men vaak vergeet, zo van "en toen ging hij dood en ging iedereen vechtend ten onder. Einde verhaal." Veel klassieke intrige met vergiftigingen. Ptolemaeus is de slimste en trekt zich terug in Egypte, kaapt en passant het lijk van Alexander en eindigt als een tevreden oude man. Respect. De meest tragische figuur is de tiener Eurydike die trouwt met Phillipus, de achterlijke maar lieve steenverzamelende broer van Alexander, die door een factie als opvolger naar voren wordt geduwd. Mooie proto-Jeanne d'Arc die tragisch ten onder gaat. Iedereen gaat eigenlijk wel gewelddadig dood en zoals iemand tegen het eind opmerkt dat had Alex kunnen voorkomen als hij even voordat hij op pad ging was getrouwd en voor een officiële opvolger had gezorgd.

Don DeLillo - Underworld
De herkansing. Langzaam, heel langzaam word je dit boek ingezogen. Dan is het verdwalen in het labyrint van DeLillo, die de chronologie in de war schopt zodat het einde feitelijk het begin is en omgekeerd. Qua stijl vallen de herhalingen op, maar storend vond ik dat niet. De Koude Oorlog-thematiek duikt telkens weer op, in de levens van fictieve en non-fictieve personages. Explosief materiaal (letterlijk), maar heel gek genoeg ademt er door het hele boek juist een heel meditatieve sfeer (zij het niet afstandelijk). De mooiste passages spelen zich af in de woestijn, waar ondergrondse kernproeven plaatsvinden en een stel hun toekomst overpeinst. Hier zal BoC de inspiratie van ´Tomorrow´s Harvest´ hebben opgedaan. En dan is er nog die laatste curieuze zin van het boek, op de rand van de waanzin maar er niet overheen.

Nooit begrepen waarom mensen zo'n probleem hebben met dat boek. Dat eerste hoofdstuk is zo virtuoos, dat lanceert je toch door die 900 pagina's? Mijn favoriete deel is overigens van die tuinfeesten begin jaren zeventig.

Erik Morse - Spacemen 3 & The Birth of Spiritualized
Exemplarische biografie. Heb er jaren achteraan gezeten omdat ik toen het verscheen een beetje laks was. Opeens werden er bizarre prijzen gevraagd, bleek het een cultboek. Mooie opzet, met eerst een lijst van alle apparatuur, dan een lijst van alle drugs, vervolgens een hallucinerende theorie-introductie en dan de biografie die vreemder is dan ik had verwacht, deprimerender ook. Twee Engelse tieners beginnen in de jaren '80 een psychedelische rockband tegen de heersende trends in en juist op het moment dat ze dreigen door te breken (Spacemen 3 en de opkomende acidhouse gingen op een of andere manier heel goed samen) gaan ze uit elkaar. Morse laat duidelijk zien dat die breuk al heel lang in de maak was en dat het eigenlijk nog een wonder is dat er vier albums gemaakt zijn. Drugs spelen een essentiële rol maar zelden met zo weinig glamour. Trouwens het hele spelen in een rockband is zelden zo onaantrekkelijk verhaald. Essentieel leeswerk voor iedereen die van gitaarmuziek eind jaren '80 houdt (sommige bands, als Loop, komen er niet zo goed van af.)

'Underworld' gaat vooral om het schetsen van 'the big picture'. Ik was zo gespitst op de personages en de plotontwikkeling vanaf het begin, dat ik het compleet verkeerd las.

Philip Roth - The Anatomy Lesson
De meeste boeken uit de Zuckerman-serie kunnen me maar matig bekoren (zoals 'The Ghost Writer' en 'Exit Ghost', metaliterair gedoe), maar dit is erg vermakelijk. Eigenlijk een betere versie van 'Portnoy´s Complaint', de bekende Roth-thema´s (lichamelijke gebreken, dood, een overdaad aan vrouwen in de buurt), veel zwarte humor (net Grunberg), maar meer ook niet. Een boek over iemand die vooral wil ophouden met schrijven en daarom maar medicijnen wil gaan studeren, maar uiteindelijk als patiënt in het ziekenhuis eindigt en zo zijn colleges mist - typisch Rothiaanse zelfspot.

Rachel Kushner - The Flamethrowers
Een jonge kunstenares komt in 1975 naar New York om het te gaan maken in de kunstwereld. Via een bevriende kunstenaar komt ze in Europa terecht en belandt ongewild bij een radicale politieke beweging. Die gijzelen een bekende van haar waardoor pas laat in verhaal nog iets van een plot ontstaat. Als Kushner de New Yorkse kunstwereld op de korrel heeft willen nemen is haar dat gelukt, maar e.e.a. schiet helaas zijn doel voorbij (die mensen zijn zo vervelend en egocentrisch dat je je afvraagt wat ze in dat boek doen). Ook in Italië zijn het stereotypen die de dienst uitmaken (superrijke industriëlen vs. arm proletariaat). Het grootste probleem is toch de hoofdpersoon zelf, die bijna nergens echt geloofwaardig overkomt. Daar is een reden voor (*spoiler*), maar daar is het boek zelf niet mee geholpen. Kusher kan zeker goed schrijven, nu nog leren doseren.

Neil Young - Waging Heavy Piece
Meest cynische grap die je kunt maken: zouden al die mensen in Neil's leven (inclusief hijzelf) nou die hersenbeschadigingen oplopen omdat de man een permanente wietwolk om zich heen heeft hangen. Hiroshima's paddestoel is er niks bij, geloof ik.
Hij begint zijn autobio nu juist te pennen als hij op doktersadvies na dik veertig jaar gestopt is met wiet roken ('en meteen ook maar met alcohol') maar de bijwerkingen ijlen nog na, zogezegd. De man babbelt en babbelt en babbelt. Dat is eerst erg grappig, dan eventjes bijna modernistisch, en vervolgens wordt het saai. Pas aan het eind krijgt het toch nog wat, omdat het toch ook wel een stunt is. Dit is werkelijk de biografie die je opa op zijn eerste computer zou tikken, dan zou printen en zorgvuldig stencilen. Lukrake anekdotes, eindeloos doorzagen over bepaalde obsessies (auto's, en Neil HAAT mp3's) en ondertussen gaat iedereen dood. Want ja, Neil is een oude rockster. Het achteloze over meisjes is erg amusant, terwijl jeugdfoto's bewijzen dat Neil zo ongeveer als 49-jarige is gebóren. De sleutel tot Alles lijkt me Neil's onaantastbare zelfvertrouwen. Hij lijkt zich nog het meest te schamen voor akkefietjes als 'die keer dat hij op een feestje wat takken verzamelde om de marshmellows te roosteren, en iedereen een dag later met uitslag bij de dokter zat'. (Een processie-rupsje...) Je bent een slacker of je bent het niet.

Dit is werkelijk de biografie die je opa op zijn eerste computer zou tikken, dan zou printen en zorgvuldig stencilen.

haha, geweldig.

John Higgs - The KLF: Chaos, Magic and the Band Who Burned a Million Pounds
2013 was best wel een goed jaar voor boeken over popmuziek. Dit is een soort Lipstick Traces van de ecstasy generatie. KLF verbrandde inderdaad ooit 1 miljoen ponden maar wist eigenlijk niet waarom. Higgs gaat lekker connecties maken, veel aandacht voor de Illuminatus! trilogie van Robert Anton Wilson (zelf nog steeds niet gelezen), maar eigenlijk is het belangrijkste moment wanneer KLF de film van de verbranding waar ze mee door het land trekken aan Alan Moore laten zien. Higgs komt met een mooie gespleten conclusie, de eerste magisch, de tweede rationeel. Alhoewel, hij heeft eerder een biografie van Timothy Leary geschreven dus hij kan overweg met realiteitsniveaus en percepties, man. Heerlijk boek maar vreemd genoeg weet Higgs zich geen raad met de muziek van KLF. Waarom is '3 A:M Eternal', eh, '3 A:M Eternal'? En Chill Out "boring"? Een van de sleutelplaten van de 90s. Ondanks, die kanttekening, een heerlijk boek, dat veel dingen duidelijk maakt.

Orson Scott Card - Ender's Game
Moest er een keer van komen net nu er een film van is verschenen, is toch een sciencefictionklassieker (1985, Hugo en Nebula award enzo) met tig vervolgen (zoals een vriend laatst tegen me zei: "de eerste vier zijn essentieel", pffff.) SFschrijvers hebben altijd een gooi gedaan naar de zogenaamde young adult novel en daar valt Ender's Game ook wel onder. De training van een getalenteerde jongen tot big shot admiraal die de oorlog tegen een insectenras moet winnen is daar erg geschikt voor. Plotgewijs zie je het dus allemaal wel aankomen (pesterijen, het overkomen ervan), de twist kun je ergens aanvoelen omdat er opeens heel weinig pagina's overblijven. Het verhaal heeft een vreemde ambivalente houding ten opzichte van de militaire cultuur, hoewel Card een van die figuren is die 9/11 is doorgedraaid en blijkbaar onuitstaanbaar is geworden. Eigenlijk een weinig opzienbarend boek tot het laatste hoofdstuk wat erg mooi en inlevend is (beetje Xerxes van Couperus).

Italo Calvino - Six Memos for the Next Millenium
Onvoltooide lezingencyclus, erg de moeite waard omdat Calvino zijn bedoelingen inzage zijn eigen boeken beschrijft en ze binnen een literair eigentijds kader plaatst.
Italo Calvino - The Road to San Giovanni
Ook onvoltooid, een reeks autobiografische essays. Het mooist is een essay over film dat halverwege toch alleen maar over Fellini gaat (als Italiaan merkt Calvino dan dingen op die je als Nederlander dan natuurlijk nooit zou zien in de gemiddelde Fellini-film).
Italo Calvino - Under the Jaguar Sun
Alweer onvoltooid, een verhalenbundel over de zintuigen. Het verhaal over Mexico is het mooist, het verhaal over geur is net Patrick Süskind's ´Das Parfum', maar Calvino's verhaal is al in 1972 geschreven.
Italo Calvino - Castle of the Crossed Destinies
Tweedelig boek met verhalen die aan de hand van tarotkaarten verteld worden, die ook netjes naast de tekst staan. Met name het tweede deel is duizelingwekkend waarbij een rondje wereldliteratuur gedaan wordt, verhalen van voor naar achter worden verteld en naadloos in andere, eerdere verhalen passen.

Dit is wel iets voor Omar me dunkt: A Visual Timeline of the Future Based on Famous Fiction

Dank, ziet er mooi uit. Dacht wel meteen: waar is Olaf Stapledon? Die gaat volgens mij ver voorbij Time Machine. Zou eens moeten checken maar dacht zo ver dat die grafiek uit elkaar wordt getrokken. :)

Miguel de Cervantes Saavedra - De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha
Om Jesse uit Breaking Bad te citeren: "yeah, bitch!" Jaren geleden lag deze prachtige vertaling van Barber van de Pol ongelezen bij De Slegte, en dat was het moment. Elke Spanjaard moet natuurlijk Quijote hebben gelezen (mijn vader meteen: "Je moet hem in het Spaans lezen!" Dat ging mij te ver hoor met die 950 pagina's). Probleem is dat elke Spanjaard ook weet dat Quijote nogal een coñazo is om te lezen. Dat komt omdat de eerste helft echt afzien is. Daar zitten de bekende episodes in van de windmolens, etc. Okay, Quichot krijgt een keer klappen, prima, maar daarna nog een keer, en nog een keer, en nog een keer. Wat een sadisme. Las braaf het eerste deel uit en legde het toen teleurgesteld weg. Paar jaar later dacht ik opeens: ik doe nog een gooi. En verdomd, binnen een aantal pagina's krijgt Quichot bezoek van een student uit zijn dorp en die zegt iets: "Ben u Quichot, die van dat boek?" Begint een hele verhandeling: "wel vinden sommige mensen dat u iets teveel klappen krijgt en dat stuk duurt te lang." Briljant! De rest heb ik ademloos uitgelezen, is ook veel grappiger met Sancho Panza en zijn compulsieve gebruik van spreekwoorden. Komt ook nog een deel twee ter sprake dat door een andere schrijver is geschreven die er niets van kan, dat soort meta-dingen. Mooi melancholisch einde ook. Kortom, maakt zijn faam in de tweede helft dankzij wat tactische omzettingen compleet waar.

hmmm. nou, misschien ga ik nog eens een tweede poging wagen. ik vond het grootste probleem dat het (deel dat ik gelezen heb) een aaneenrijging was van losse verhaaltjes die me maar matig boeiden. ik had een groter verband verwacht. misschien een boek om mee te nemen op vakantie. zonder afleiding.

Ik dacht ook eerst vakantieboek, maar dat werkte op een of andere manier niet. Het tweede deel is echt zoveel veel beter, het helpt ook dat Quichot daar niet alleen een gek is die door iedereen wordt gepest/afgetuigd (blijkbaar vond men dat destijds het summum van humor :), hij krijgt zeg maar zijn fans.

oeh ik had het laatst nog met Martijn Grooten over Don Quichot. De 'speelduur' houdt een mens toch tegen he. En de Halewyn-achtige associaties van eindeloze middeleeuswheid. Wie weet ooit.
Maar ik heb een ander onvermijdelijk epos weggetikt intussen

Vasili Grossman - Leven & Lot
Ja. Zeg er maar eens wat over. De slag om Stalingrad, in definitieve vorm. Misschien wel de hele WWII periode in 800 pagina's (en een paar maanden). Vol Wijsheid. En met de allerverscheurendste concentratiekamp-scene aller tijden.

Ha! Ik zat al zo'n Matijn-vergelijking te bedenken: alsof je White Album eindelijk een keer luistert en verzucht "inderdaad een klassieker, begin met Ob-la-di is een beetje zwaar, maar de tweede helft met Helter Skelter...". Zoiets.
(Het is eigenlijk totaal niet middeleeuws, iedereen zit ook van "ridders? kom op hé!")

Ja, die Grossman, is mij ook al een paar keer aangeraden, maar ook weer 800 pagina's? Ik weet niet wat ik wat betreft Klassiekers nu nog eens ga lezen.

Crickey...Martijn natuurlijk. Maar ja Quichot als het eerste dubbelalbum, daar zit wel wat in.

Barber van de Pol heeft ook een boekje geschreven over de moeilijkheden bij het vertalen van Cervantes ('Cervantes & Co'), dat is best aardig.

Peter Terrin - Monte Carlo
Subtiel eerbetoon aan het Hermansiaanse sadistische universum waar iemand langzaam het gevoel voor realiteitszin kwijtraakt na een bijna-noodlottig Formule 1-ongeluk. Meer novelle dan roman met korte hoofdstukjes die bijna zelf snapshots zijn met veel informatie die pas later in het boek van pas komt. Een niet-ontwikkelde foto die opduikt in het verhaal is nog een extra knipoog naar ´De donkere kamer van Damocles´.
Valeria Luiselli - De gewichtlozen
Een heel erg knap geschreven boek. Een verhaal over eenzaamheid en vervreemding, met veel referenties naar andere literatuur, cultuurkritiek (de VS versus Zuid-Amerika, met dank aan de Bolaño-hype) en verhalen en personages die met elkaar versmelten, ondanks verschil van tijd en plaats. Een Mexicaanse versie van ´Underworld´?

Geoff Dyer - Zona
Geweldig idee natuurlijk, Tarkovsky's Stalker in een boek scène voor scène navertellen. Werkt ook verbazingwekkend goed, kreeg meteen zin om de film weer eens te kijken, op zoek naar al die nieuwe details. Dyer is net als ik erg fan van de treinrit naar de Zone, hij verwijst zelf nog even naar Basic Channel. Voor de rest gebruikt hij veel voetnoten om Subjectivistisch los te gaan, soms erg grappig, soms even niet. Het boek verliest iets aan kracht in de tweede helft, weet niet precies waarom, misschien ligt dat aan de film, misschien aan de schrijver (die een beetje zijn coole idee tot het einde moet volbrengen.) En Dyer maakt in een van zijn voetnoten een gigantische blunder als hij tussen neus en lippen Belle du jour en Le Charme discret de la bourgeoisie slechte films noemt. Allesbehalve. Daardoor begint dat monomane, alsof Stalker de enige goede film ooit is, ook een beetje te irriteren. Schoonheidsfoutjes daargelaten, een uniek en zeer leesbaar boek.

Andrea Pirlo – I Think Therefore I Play
Biografieën van voetballers, nee bedankt. Maar voor Pirlo maak ik graag een uitzondering zeker na de vooruitgesnelde samples. Je leest het zo uit met die korte hoofdstukken. En Pirlo kan lekker vertellen. Hij is Woody Allen fan en heeft dan ook een gortdroog gevoel voor humor (over Zlatan: “de enige gemene Zweed ooit.”) Mooie observaties over de voetbalwereld, die vaak bestaat uit een bizar contrast tussen obsessieve perfectionisten (Capello, Guardiola, Conte) en trainers die maar gewoon wat lijken te doen. Een rode draad door het verhaal is zijn verslaving aan voetbal op de Playstation maar het mooiste is eigenlijk hoe hij de strafschop beschrijft in de WK-finale 2006 (en Lippi na 90(!) minuten al: “Pirlo, jij gaat als eerste.”)

Gary Shteyngart – Super Sad True Love Story
Het sciencefictionboek waar ik op zat te wachten. Allemaal ronkende citaten van de NY Times enzo, dus literair goedgekeurd. Waarom? Omdat Shteyngart een van de moeilijkste dingen doet in SF: de taal bijna helemaal goed krijgen. Nu speelt het zich niet zo ver in de toekomst af en is het eigenlijk een satire van het nu met obsessief smartphonegedrag (äppäräti hier), een jeugdigheidscultus en de trage beweging richting chaos en fascisme (in Amerika). De Love Story is hier tussen Lenny, zoon van Russisch-Joodse immigranten en Eunice, een jonge Koreaanse die niet zo goed weet wat ze aan moet met haar leven. Lenny is sympathiek, een van de laatste lezers (mooie twist aan het eind) die zijn liefde meteen lieert aan een Russische klassieker, bang voor de dood. Eunice is onuitstaanbaar oppervlakkig en bozig maar heeft ook wat issues met haar familie. Compleet boek: wrang, grappig en relevant.

gheh dan delen Fer en Pirlo dus toch wat (het was Fer geloof ik die ooit klachten van de buren in Twente kreeg omdat ie met al zijn matties tot diep in de nacht zat te Playstationnen)

Youri Mulder doet schijnbaar het Nederlandstalige commentaar 'maar ik word meestal uitgezet door Nederlandse voetballers' zei ie een keer in de VPRO gids.

Celine Dion's Let's Talk About Love: A Journey to the End of Taste (33 1/3) - Carl Wilson
Wilson onderzocht de populariteit rondom het fenomeen Celine Dion om een genuanceerd oordeel over haar muziek te vormen. Hij praat met fans, onderzoekt hoe Sony haar wereldwijd weet te verkopen aan een groot publiek, bezoekt een show van haar in Las Vegas en geeft en passant nog even een collegeserie cultuurkritiek. Het laatste hoofdstuk gaat nog even over het album zelf (en is tamelijk willekeurig gekozen geeft 'zelf toe), maar dat is dan een beetje mosterd na de maaltijd want Wilson begint zijn boek met observaties over canonvorming die vooral gebaseerd is op uitsluiting, en daar leent de muziek van Dion zich goed voor. De momenten dat Wilson zijn vooroordelen aan de kant zet, is het boek best goed.

Don DeLillo - Running Dog
Een vroege roman van DeLillo met relatief veel karakters, details en plotwendingen. Er zijn zoveel ontwikkelingen dat het onmogelijk nog vast te stellen is wie bij wie hoort, wat natuurlijk ook de bedoeling is. Over een bizarre zoektocht naar een video die steeds meer geweld met zich meebrengt.
Don DeLillo - The Body Artist
Een vrouw vindt een stomme man in haar huis nadat haar ex-man ervandoor is gegaan en zelfmoord heeft gepleegd. Het contact tussen de vreemde en de vrouw is beperkt maar hij blijkt de schakel tussen beide ex-partners te vormen. Een bizar uitgangspunt voor een boek maar het werkt wel, mede dankzij een sterke finale.
Don DeLillo - Cosmopolis
Ik heb veel rare dingen gelezen, maar dit slaat alles. Raadselachtig proza dat meer naar poëzie neigt dan een samenhangend verhaal, al is er dat wel. Net als bij James Joyce's Ulysses gaat dit over het leven van een man in één dag, hier een kille analist die een reeks mensen in een limousine ontvangt en op de bank belandt van een ex-collega.
Don DeLillo - Point Omega
Verreweg de beste roman van de vier, maximale impact met minimale middelen. Drie mensen in de woestijn, en een vertoning van een Hitchcock-film, vertraagd afgespeeld en die verwijst naar wat komen gaat. Titel: 24-hour Psycho.

Ik heb veel rare dingen gelezen, maar dit slaat alles.

Nou, dan moet je The Names nog van hem lezen. :)

en de film zien.

Klinkt als een uitnodiging dacht ik zo...iss er van Cosmopolis ook geen film gemaakt? (Boekverfilmingen...ik word zowaar nieuwsgierig).

Ja, dat bedoelde Ludo (van The Names is zeker geen verfilming gemaakt :)

Selma Lagerlöf - Gösta Berlings Saga
Briljant boek. Vanaf de eerste pagina wanneer Gösta Berling wordt geïntroduceerd als alcoholische dominee/levensgenieter die een preek moet geven om zijn baan te behouden. Geweldige figuur, want superknap maar ook onhandig, roept en passant op een kerstfeest met zijn cavaliersmaten de duivel op. En al die figuren komen in korte verhalen steeds terug. Een mooi mengsel van romantiek met volksverhalen (mooie trollenvrouwen die mannen een gave geven waar ze niet mee om kunnen gaan, dat soort dingen).

Past de Graphic Novel ook in dit draadje?
Pas geleden Building Stories van Chris Ware besteld (en ik heb na enkele dingetjes gelezen te hebben al gelijk een ander werk, Jimmy Corrigan, the smartest kid on earth besteld)
Fantastisch. Kort samengevat zijn het verhalen over bewoners in een gebouw. Het 'building' kun je dus letterlijk nemen als gebouw, maar ook als verhalen die je zelf bouwt of samenstelt, 'building stories' je bepaalt zelf de volgorde.
Het is fysiek gezien niet 1 boek, maar een verzameling verhalen in verschillende formaten. Grafisch ziet er het er werkelijk fantastisch uit. De verhalen zelf zijn sober, melancholiek, verdrietig en existentialistisch (wat eigenlijk wel een heel breed, nietszeggend begrip is in deze)
Als ik de verhalen moet proberen te plaatsen om een idee te geven van de toon en de vorm dan komt het wat mij betreft in de buurt van de 'mumblecore', een genre die mij als cinema-stijl niet echt raakt, maar als cartoon wel gek genoeg.
Ik blijk met een getekend universum meer te hebben en durf er dan ook (nu pas) voor te uit te komen dat animatiefilms van bijvoorbeeld een Myasaki mij meer raken dan arthouse films van bijvoorbeeld Bruno Dumont, waar ik onlangs Hors Satan en L'Humanité van heb gezien, die ik niet slecht vond hoor. (Dat zijn overigens geen mumblecore films)

http://g-ec2.images-amazon.com/images/G/01/Rando_Images/3L._V390906357_.gif

oh wow

Dat is een serieus hebbeding. :)

Miguel de Cervantes Saavedra - De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha
Dus. Zowel ondragelijk saai als onwaarachtig prachtig. Zei ik on-waarachtig? Niets is zo waarachtig als deze grootse historie, zoals de almaar grappig wordende hoofdstuktitels niet nalaten keer op keer te benadrukken. Wie zou ook durven twijfelen aan de ganzenveer van Sidi Hamid? Dit soort schrijver in schrijver, fictie in fictie-aspecten verkrijgen in het tweede deel een lucide kracht. Don Quichot bezoekt een drukkerij. Don Quichot bezoekt een drukkerij en wordt rondgeleid. Het is een soort achter de gordijnen van de Wizard of Oz-momentje. Maar dan nog beter, want de wereld is door en voor Don Quichot naar zijn gedachten geschapen. Hij is meer dan God in het diepst van zijn gedachten. De kracht van fantasie op het ritme van de spreekwoorden van Sancho Panza en gestrooide wijsheden zoals 'misplaatste verlangens doen vaak het meeste pijn.'

Damn son, dat heb je snel gedaan. :) Dat van die drukkerij ben ik alweer helemaal vergeten itt dat hele lange verhaal met die piraten in het eerste deel.

:)
ik 'hoefde' geen films te kijken he.
drukkerij is een kort momentje in Barcelona. Cervantes was zelf ook een keer door piraten gekaapt geloof ik.

goed berouwvol katholiek einde ook trouwens, moest ook wel in de Grote Spaanse roman.

Robert Stone - Dog Soldiers
Vietnam. Heroïne. Californië in de 70s. Dat moet wel goed zijn. Toch kwam dit boek een beetje traag op gang. Vage journalist John Converse zit in Vietnam en strikt een oude vriend om een wat heroïne naar de VS te brengen, doet iedereen toch al. Helaas gaat die vriend er thuis vandoor met zijn vrouw die net geïnteresseerd raakt in opiaten. Al snel zit er een corrupte copper achter de drugs aan. Dan wordt het boek echt heel goed en hypnotisch. Essentieel depribeeld van Amerika in de jaren zeventig.

Valeria Luiselli - Valse Papieren
Een soort boek waar geen term voor is - 'essaybundel' schiet tekort. Het boek zwiert met gemak van onderwerp naar onderwerp, met losse associaties die een paar pagina´s verder ineens een nieuwe betekenis krijgen. Met veel citaten van schrijvers die ik niet ken en formuleringen om heel erg jaloers van te worden.

Kan het natuurlijk kookelen maar dat is saai, heb je wat voorbeelden van onderwerpen?

Als ik het zo opsom komt het vast droog over, maar goed: identiteit, reizen, verdwalen, stedenbouwkunde en veel over taal/vertalen en wat niet te vertalen is.

Helemaal niet droog, natuurlijk. :) "een geheel nieuw genre" lees ik net, toe maar. Ik zet ergens op een wenslijstje.

Ben nog maar halverwege, maar David Mitchell gaat in The Bone Clocks weer helemaal meta, refereert aan eigen werk en dropt ook gewoon wat coole literaire verwijzingen zoals Ballard's ´High Rise', ook als zijn personages niet over boeken keuvelen. Bonuspunten al voor de prominente plek voor ´Fear of Music´ op lp van Talking Heads, die wordt achtergelaten in een rivier (ook een verwijzing naar een song van ze bedenk ik nu).

The Bone Clocks - David Mitchell
Inmiddels alle 600 pagina´s gelezen en even bij de buren gekeken wat ze ervan vonden...want dit is wel een probleemgeval. Tussen de 600 pagina's zit absoluut een goed boek, maar dat had een goede redacteur moeten filteren. Een verhaal dat zowel in het verleden, heden en toekomst plaatsvindt en teveel secundaire personages kent die tot in de details worden beschrijven ten koste van andere. Oftewel: ´Ghostwritten' meets ´Black Swan Green´ meets ´Cloud Atlas´. Het overzicht raak je al snel kwijt als de hoofdpersonage tijdelijk verdwijnt en er een cynische schrijver verschijnt (a la Philip Roth) die de literaire wereld op de hak neemt (satirisch bedoeld uiteraard maar vooral heel erg overbodig). Ronduit misplaatst is een Harry Potter-achtige confrontatie tussen goed en kwaad waarvan ik niet begrijp waarom die zoveel pagina´s in beslag neemt (evenals de voorbereiding erop). Mitchell denkt groot en ziet boeken als hoofdstukken in het 'superboek' dat zijn oeuvre is. Maar dit is meer een herhalingsoefening van eerdere boeken en thema´s die niet veel toevoegt aan wat er al is. Het eerste deel is wel erg sterk, het tweede deel overheerst het plot dat me niet kon boeien (het wordt ook nog eens afgeraffeld, alsof 'ie er zelf zat van was). Wedden dat er een verfilming komt?

Goffman - De Dramaturgie Van Het Dagelijks Leven
Ja lekker hoor. Ondanks stokoude voorbeelden elke dag nog relevanter, me dunkt. Met Facebook. Nog méér gebieden die voorstelling zijn geworden. En nog meer kansen om je eigen voorstelling te finetunen? Of is het juist het einde van de facade (dat zou Zuckerberg wel willen denken) FB is trouwens ook een Stasi-uitvinding in optima forma eigenlijk. Mensen gaan elkaar vanzelf in de gaten houden. Wat voor vrienden heb je, wat doe je buiten je werk eigenlijk, etc. Maar ik dwaal af. Goffman is in het middendeel wat techno/bureacratisch (de team-fase zeg maar) maar een hoofdstuk als 'mogelijkheden tot reguleren van de voorstelling' en alle meer alledaagse voorbeelden zijn heel herkenbaar. Volgens mij ben ik bijvoorbeeld zelf heel goed in het uitlokken van het loslaten van de dramaturgische discipline, bij anderen dus. Maar of dat nou eigenlijk zo handig is in contacten...

Leuk. Daarom zat ik destijds te juichen bij Pulp Fiction wanneer Jackson tegen Travolta zegt "let's get into character" en dan de boze gangsters gaan uithangen. Techno/bureaucratisch was een soort obsessie voor sociologen in de jaren vijftig. :) Later heeft hij het allemaal complexer gemaakt met de pil Frame Analysis, maar dat is een soort Final Boss voor sociologen (zelf niet gelezen, vrouwlief wel, we hebben het inderdaad in dagelijkse gesprekken over "frame breaks".) Ook interessant en leesbaar uit die tijd is The Sociological Imagination van C.W. Mills (en dat is genoeg basissociologie ;).

we hebben het inderdaad in dagelijkse gesprekken over "frame breaks

lol

ik zal 'm onthouden (Sociological Imagination)

vond in het Dramaturgie-boek het immer terugkerende Nederlandse woord 'keuterboertjes' ook wel erg leuk. (ik zag Goffman al helemaal zitten, in een hoekje van dat Shetlandse establishment, in zijn allerbeste 'ik ben geen joodse intellectueel'-vermomming, hoeveel maanden zou 't 'm hebben gekost het Schotse taaltje te snappen) :)

In NRC vandaag jaarlijstjes met boeken. Dit leest als een aanrader voor OMC:

René Munnik: Tijdmachines. Klement, € 26,95

Imposante studie over techniek, tijdsbesef en alles wat dat met ons doet. Filosofie als sciencefiction in de beste zin van het woord.

Apart dat NRC niet weet dat het een boek uit 2013 is? (heb 't niet gelezen, al lijkt het me wel interessant)

Klinkt goed, zet hem op de lijst. Waarvan deze kan worden geschrapt:

William Gibson - The Peripheral
De langverwachte terugkeer van Gibson naar het schrijven van toekomstscenario's. Wat heet, je krijgt er twee. Een iets van 20 jaar in de toekomst en de tweede ongeveer zeventig jaar later daarvan. De eerste 70 pagina's of zo tastte ik bijna compleet in het duister. Gibson gooit je gewoon in het diepe en je moet maar leren zwemmen (vintage Gibson dus, ik kreeg als tiener Neuromancer te leen en moest het na 10 pagina's opgeven, kreeg geen enkele grip op die wereld). Langzaamaan worden dan de contouren duidelijk. Er is een moord gepleegd in wat de deelneemster als bijfiguur dacht dat een virtuele wereld was. Ondertussen weet men in de verre toekomst te communiceren met het verleden (goed punt van Gibson, daardoor zal dat verleden weer aftakken en een nieuwe toekomst vormen, ja het is hoge school SF). En ze hebben nog wat leuke dingen in petto. Weet niet of het boek helemaal geslaagd is. De eerste helft is geweldig, incl. het hoofdstuk waarin de hoofdpersoon uit de verste toekomst vertelt wat er in de tussentijd is gebeurd. Tweede helft is zoekende en lijkt dan heel snel tot een einde te worden gebracht (zoals bij Gibson komt alles op zijn pootjes terecht). Bovendien zijn de broer-zus personages in de nabije toekomst ontzettend irritant (op zich ook wel eens goed, al betwijfel ik of het de bedoeling van de schrijver was. :)