Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Uit de boekenwinkel van The Wire:

Tony Whyton - Beyond A Love Supreme: John Coltrane and the legacy of an album
Whyton is een echte jazz-professor en dus schreef hij een academisch boek, dat vooral leunt op citaten van anderen (met name Ben Ratliff van de New York Times) en gaat over de waardering van 'A Love Supreme' door derden dan over de muziek zelf. En dat is jammer, want veel heeft hij niet toe te voegen behalve dat hij gehakt maakt van een aantal mythes rondom de persoon Coltrane en de opnames van het album.

David Stubbs - Fear of Music: Why People Get Rothko But Don't Get Stockhausen
Leest heerlijk weg, als een goed geschreven artikel in The Wire. Eigenlijk zijn alleen de laatste twintig pagina's echt de moeite, omdat hij hier zijn punt maakt (de rest is een snelcursus kunst- en muziekgeschiedenis van de 20e eeuw). Natuurlijk zijn de redenen voor het gebrek aan massa-belangstelling voor experimentele muziek vrij voor de hand liggend, maar Stubbs komt met een paar interessante observaties, als het gaat over de rol van de overheid en bedrijfsleven in het promoten van kunst en muziek (kort door de bocht: het bedrijfsleven laat muziek links liggen, maar steekt wel veel geld in moderne kunst). Het einde laat zich ook lezen als een manier om te ontsnappen aan retromania (al gaat het dan wel weer sneaky genoeg over Engeland met zijn BBC, om zo niks over de huidige situatie in de VS te hoeven zeggen). Ook is Stubbs nogal borstklopperig over de geschreven pers (hij verheerlijkt de NME van vroegah), terwijl hij MTV verwijt dat ze concessies afdwingen bij muzikanten om uitgezonden te mogen worden (alsof dat nu nog het enige medium en graadmeter is voor popmuziek, en het ging toch over experimentele muziek en niet over popmuziek?) - niet een heel sterk punt van Stubbs. Op het eind komt ook nog even David Toop langs en een verhandeling over 'sound art' als mengvorm van moderne kunst en experimentele muziek, maar Stubbs kapt dit nogal bruut af. Stubbs is duidelijk meer thuis in de muziek dan de kunst - verschillende stromingen onderscheidt hij niet, terwijl hij dat voor experimentele muziek wel doet. Kortom, al met al nogal subjectief zonder echt heel diep te gaan, maar wel leesbaar geschreven. Ook vaste prik bij The Wire-auteurs: Zappa krijgt er weer van langs, en Beefheart is het ongekroonde genie.

en gaat *meer* over de waardering van 'A Love Supreme' *van* derden dan over de muziek zelf.

Ik las nochtans laatst een positieve recensie van een Zappa in The Wire (okay, was verrassend ;). Ik trek ze allebei om verschillende redenen niet maar ik denk toch echt dat het grootste deel toch echt met imago te maken heeft: Zappa wilde te graag serieus genomen worden als kunstenaar, Beefheart doet het gewoon en lijkt het geen hol te kunnen schelen.

En dan zingt ie over Penis Dimension en He's So Gay? :)

Ik denk dat die onderbroekenlol slecht valt bij sommige mensen, die nemen dat juist veel te serieus. Voor mij hoeft 't het ook altijd zo nodig, maar er is wel veel meer dan dat.

Onderbroekenlol heeft een lange traditie in De Echt Heel Serieuze Kunst. :)

Zappa wilde te graag serieus genomen worden als kunstenaar, Beefheart doet het gewoon en lijkt het geen hol te kunnen schelen.

Dat is dan ook precies het punt van Stubbs. Hij heeft het vooral over de Zappa uit de jaren '60 (dus de eerste MOI), toen Zappa nog als progressief gold en anti-establishment, en onterecht op een hoop gegooid werd met avantgarde/progressieve rock. Na het ongeluk in Engeland in '71 is het volgens mij nooit meer goedgekomen tussen de Engelse pers en Zappa (op Ben Watson na). Er zijn nu wel weer verdacht veel uitvoeringen van Zappa-werk in Engeland.

over de rol van de overheid en bedrijfsleven in het promoten van kunst en muziek (kort door de bocht: het bedrijfsleven laat muziek links liggen, maar steekt wel veel geld in moderne kunst

beeldende kunst is een belegging he slash handelswaar, je kunt zo lastig een muziekstuk 'kopen'.

maar dat zal ie ook wel gezegd hebben :) (niet dat ik hier ineens het licht pretendeer te zien)

Inderdaad, kunst is een belegging, en mensen zijn benieuwd naar 'het origineel', terwijl muziek een massacomsumptiemiddel is met een lage prijs. Plus dat een schilderij sneller en makkelijker te consumeren is dan een werk van Stockhausen of een andere avantgarde-componist, en dat mensen - als ze al mee in aanraking komen - er niet dieper in geïnteresseerd raken omdat dat nog meer tijd en moeite kost.

ah ja dat tijds-aspect, mooi, en geniepig eigenlijk :)

Thomas Pynchon - Bleeding Edge
Nieuwste van Pynchon gaat over een jaar in New York, het begin van de lente 2001 tot het einde van de winter in 2002. Je weet dus wat er in het midden gaat gebeuren en daar worden van te voren flink wat obscure hints naar gegeven. Hoofdpersoon is de erg sympathieke Maxine, typisch semi-louche film noir figuur (een gevallen fraude onderzoekster en moeder van twee) die zich langs allerlei figuren en heikele situaties moet manoeuvreren. Verder is het niet na te vertellen, op 2/3e weet je dat het plot geen echte oplossing gaat vinden, maar het gaat toch om alle verhalen er om heen, de Pynchonparanoia, grappen en obsessie met eten. En het is een van de definitieve New York romans, met bizar gevoel voor detail beschreven (en prettige Brett Easton Ellis vs William Gibson vibe.) Waarschijnlijk voor New Yorkers met historisch besef een zwaar melancholische leeservaring.

Was even bang dat Lethem in dat artikel het hele boek wou gaan samenvatten, maar dat deed 'ie gelukkig niet.

Eh ja, daar moet je voor uitkijken, die literatuurrecensenten willen nog ouderwets hele plots verraden. :) Niet dat plot er heel erg toe doet in dit geval [maar nog wel wat semi-spannende momenten die met van die jaren 70 thriller clichés spelen].

Nou is Lethem wel een geval apart. Ik heb 'The Ecstasy of Incluence' gelezen, een bundel van hem met journalistiek werk. Het is een verkapte autobiografie die eigenlijk 'How I became a NYT intellectual' zou moeten heten. Want het is me wel een wijsneus. Hij heeft zeker talent, maar wat een bewijsdrang heeft die man. 'Van alle markten thuis, van de straat en toch ook high-brow, weet je wel'.

Tom Wolfe - The Bonfire of the Vanities
Oftewel 'Sherman McCoy vs. The People'. Volgens kenners 'vintage' Tom Wolfe en het stelt zeker niet teleur. Wervelend proza en een plot dat tot het eind toe alle kanten op kan en dat ook doet. Het verhaal: een auto-ongeluk in de Bronx zorgt ervoor dat een Wall Street-yup politie en justitie achter zich aan krijgt, en uiteindelijk onderdeel wordt van een politiek showproces waarbij de waarheid niet of nauwelijks meer ter zake doet. Wolfe heeft duidelijk veel research verricht gezien de details die hij oplepelt over het New York van eind jaren '80, en bouwt zijn sardonische plot heel langzaam op zonder dat het saai wordt. Sterke personages en ondanks (of juist doordat) het allemaal zo doortrapt en cynisch wordt beschreven (iedereen gebruikt iedereen) allemaal behoorlijk realistisch.
Jonathan Franzen - Freedom
Net als vaak bij Grunberg neemt Franzen een ontwricht gezin als uitgangspunt. Alleen is dit verhaal zo ongeloofwaardig dat alleen Franzen's stijl je door het boek heen helpt. En net als bij Grunberg is het allemaal nogal over de top, zwartgallig en naar. Ook opvallend is hoe Franzen personages afdankt door ze pardoes te laten verdwijnen of gewoon maar terzijde te schuiven - wat het allemaal nog ongeloofwaardiger maakt. Uiteindelijk draait het boek uit op een 'larger than life' ecologisch/politiek drama, net als bij Ian McEwan's 'Solar'.

Marge Piercy - He, She and It
Nog een hoofdstuk uit het langlopende vrouwen-s.f. project en deze roman uit 1991 is helemaal bij de tijd gezien Real Humans op de tv. Dit is een hoogwaardige cyberpunkroman over een redelijk geloofwaardige toekomst van een samenleving na ecologisch rampspoed en wat oorlogen in het Midden-Oosten, waarna een conglomeraat multinational-steden overblijft, bewoond door een soort fanatische uitzendbureautypes. Daar buiten wonen de paupers die overdag het vuile werk mogen opknappen. En je hebt vrije enclaves zoals het kibboetsachtige dorp waar de hoofdpersoon haar jeugd heeft doorgebracht en nu weer terugkeert na een traumatische scheiding (waar pa het kind krijgt). De vader van haar jeugdliefde en haar oma hebben in de tussentijd illegaal gewerkt aan een cyborg die de enclave moet beschermen tegen allerlei gevaren. Ondertussen wordt het verhaal afgewisseld met een legende die de oma opschrijft voor de cyborg over een golem die ooit in Praag rond 1600 werd gecreëerd om het getto te beschermen tegen pesterijen en de terugkerende pogroms. Twee mooie verhaallijnen met een vergelijkbaar einde dat zeer onrechtvaardig uitpakt voor beide mens-machines. Kon niet anders concluderen dat je dit soort wezens nooit op mensen moet laten lijken. Mooi en subtiel geschreven.

Morrissey - Autobiography
Eigenlijk één lange afrekening met mensen met wie Morrissey nog een appeltje te schillen had. En dan zijn er nogal wat, want het boek telt meer dan 400 pagina's (Morrissey is onverbiddelijk: mensen worden in één enkele alinea opgevoerd en afgeserveerd). Dat dit boek lekker wegleest komt omdat Morrissey zijn woede in onderkoelde, typisch Britse humor giet en even scherp is als een scheermes. En ook kan schrijven. Na een Charles Dickens-achtige beschrijving van zijn jeugd in het vervallen Manchester, staat op pagina 150 de artiest Morrissey op en gaat het over The Smiths, maar nog meer pagina's gaan over het proces dat drummer Mike Joyce tegen hem aanspant en wint. Dat gedeelte is tamelijk saai, net als gedeelte daarna over weer een tournee en een cd, om maar te benadrukken dat hij de Smiths niet nodig heeft (zij hem wel).

Camille Paglia - Glittering Images
Sexual Personae vond ik als jongeman een geweldig boek en ik heb jaren gewacht op het destijds aangekondigde tweede deel dat er nooit zal komen. Dit is dan een interessant alternatief. In de inleiding stelt Paglia dat we in omkomen in beelden en hoe handig het zou zijn als we daar van jongs af aan mee leren omgaan. Met dat idee analyseert ze chronologisch 29 kunstwerken op prettige didactische wijze, zonder het gebruikelijk Paglia vuurwerk. Een intrigerende keuze van werken, meestal net niet de bekendste werken van een artiest, op mooi papier gereproduceerd. Vanaf de jaren zestig maakt ze gedurfde keuzes, maar Paglia is niet Paglia als ze toch niet een knallende provocatie kan weerstaan door het eindduel in Revenge of the Sith als laatste kunstwerk te bespreken en George Lucas op te hemelen als dé artiest van de laatste 25 jaar (ik vind het allemaal prima).

Darran Anderson - Histoire De Melody Nelson
Uit de 33 1/3 serie. Ik dacht eigenlijk dat die allang tot een einde was gebracht. Was er dan ook op uitgekeken na een reeks middelmatige boekjes, maar deze over Gainsbourgs cruciale plaat kon ik niet laten liggen. Het goede nieuws is dat Histoire de Melody Nelson, misschien net niet een meesterwerk is (dat is alleen Erik Davis gelukt met ZOSO) maar wel erg geslaagd is. Anderson kan duidelijk schrijven en weet een mooie ingang te creëren en weet zo heel subtiel de plaat een centrale rol in zowel oeuvre als leven te geven. Soms lijkt hij de weg kwijt te zijn maar dan blijkt uiteindelijk toch weer vanuit een andere hoek weer een aspect van Melody Nelson te zijn belicht. Exemplarisch in de manier waarop biografie, Parijs, kunst, oeuvre wordt uitgediept om de plaat te duiden. Wellicht muziektheoretisch aan de lichte kant, maar dat zie je wel vaker in het schrijven over pop. Maar goed, geen oeverloos gelul over de schrijver zelf of wie de plaat heeft beinvloed en het zet je opnieuw aan het denken over een plaat die je heel goed kent.

[belabberde eindredactie heeft die reeks overigens]

Bon, eentje om op te snorren dus. Een meesterwerk verwachten vind ik voor de reeks wat teveel gevraagd - een lekker lezend en bij vlagen verrassend werkstuk/duiding is voor mij genoeg. Wilcken's Low valt voor mij in die categorie, Dayal's Another Green World dan weer niet. Davis' Zep boek ken ik niet, de omschrijving intrigeert.

Low en Exile on Main St. vind ik allebei erg goed. Die over Celine Dion intrigeert mij al jaren, maar ik kom er maar niet aan toe.

Mary Renault - Funeral Games
Mooie titel voor dit laatste deel van Renaults Alexander trilogie. Heb er een tijd tegen aan zitten hikken, maar het blijkt een fascinerend boek over een periode die men vaak vergeet, zo van "en toen ging hij dood en ging iedereen vechtend ten onder. Einde verhaal." Veel klassieke intrige met vergiftigingen. Ptolemaeus is de slimste en trekt zich terug in Egypte, kaapt en passant het lijk van Alexander en eindigt als een tevreden oude man. Respect. De meest tragische figuur is de tiener Eurydike die trouwt met Phillipus, de achterlijke maar lieve steenverzamelende broer van Alexander, die door een factie als opvolger naar voren wordt geduwd. Mooie proto-Jeanne d'Arc die tragisch ten onder gaat. Iedereen gaat eigenlijk wel gewelddadig dood en zoals iemand tegen het eind opmerkt dat had Alex kunnen voorkomen als hij even voordat hij op pad ging was getrouwd en voor een officiële opvolger had gezorgd.

Don DeLillo - Underworld
De herkansing. Langzaam, heel langzaam word je dit boek ingezogen. Dan is het verdwalen in het labyrint van DeLillo, die de chronologie in de war schopt zodat het einde feitelijk het begin is en omgekeerd. Qua stijl vallen de herhalingen op, maar storend vond ik dat niet. De Koude Oorlog-thematiek duikt telkens weer op, in de levens van fictieve en non-fictieve personages. Explosief materiaal (letterlijk), maar heel gek genoeg ademt er door het hele boek juist een heel meditatieve sfeer (zij het niet afstandelijk). De mooiste passages spelen zich af in de woestijn, waar ondergrondse kernproeven plaatsvinden en een stel hun toekomst overpeinst. Hier zal BoC de inspiratie van ´Tomorrow´s Harvest´ hebben opgedaan. En dan is er nog die laatste curieuze zin van het boek, op de rand van de waanzin maar er niet overheen.

Nooit begrepen waarom mensen zo'n probleem hebben met dat boek. Dat eerste hoofdstuk is zo virtuoos, dat lanceert je toch door die 900 pagina's? Mijn favoriete deel is overigens van die tuinfeesten begin jaren zeventig.

Erik Morse - Spacemen 3 & The Birth of Spiritualized
Exemplarische biografie. Heb er jaren achteraan gezeten omdat ik toen het verscheen een beetje laks was. Opeens werden er bizarre prijzen gevraagd, bleek het een cultboek. Mooie opzet, met eerst een lijst van alle apparatuur, dan een lijst van alle drugs, vervolgens een hallucinerende theorie-introductie en dan de biografie die vreemder is dan ik had verwacht, deprimerender ook. Twee Engelse tieners beginnen in de jaren '80 een psychedelische rockband tegen de heersende trends in en juist op het moment dat ze dreigen door te breken (Spacemen 3 en de opkomende acidhouse gingen op een of andere manier heel goed samen) gaan ze uit elkaar. Morse laat duidelijk zien dat die breuk al heel lang in de maak was en dat het eigenlijk nog een wonder is dat er vier albums gemaakt zijn. Drugs spelen een essentiële rol maar zelden met zo weinig glamour. Trouwens het hele spelen in een rockband is zelden zo onaantrekkelijk verhaald. Essentieel leeswerk voor iedereen die van gitaarmuziek eind jaren '80 houdt (sommige bands, als Loop, komen er niet zo goed van af.)

'Underworld' gaat vooral om het schetsen van 'the big picture'. Ik was zo gespitst op de personages en de plotontwikkeling vanaf het begin, dat ik het compleet verkeerd las.

Philip Roth - The Anatomy Lesson
De meeste boeken uit de Zuckerman-serie kunnen me maar matig bekoren (zoals 'The Ghost Writer' en 'Exit Ghost', metaliterair gedoe), maar dit is erg vermakelijk. Eigenlijk een betere versie van 'Portnoy´s Complaint', de bekende Roth-thema´s (lichamelijke gebreken, dood, een overdaad aan vrouwen in de buurt), veel zwarte humor (net Grunberg), maar meer ook niet. Een boek over iemand die vooral wil ophouden met schrijven en daarom maar medicijnen wil gaan studeren, maar uiteindelijk als patiënt in het ziekenhuis eindigt en zo zijn colleges mist - typisch Rothiaanse zelfspot.

Rachel Kushner - The Flamethrowers
Een jonge kunstenares komt in 1975 naar New York om het te gaan maken in de kunstwereld. Via een bevriende kunstenaar komt ze in Europa terecht en belandt ongewild bij een radicale politieke beweging. Die gijzelen een bekende van haar waardoor pas laat in verhaal nog iets van een plot ontstaat. Als Kushner de New Yorkse kunstwereld op de korrel heeft willen nemen is haar dat gelukt, maar e.e.a. schiet helaas zijn doel voorbij (die mensen zijn zo vervelend en egocentrisch dat je je afvraagt wat ze in dat boek doen). Ook in Italië zijn het stereotypen die de dienst uitmaken (superrijke industriëlen vs. arm proletariaat). Het grootste probleem is toch de hoofdpersoon zelf, die bijna nergens echt geloofwaardig overkomt. Daar is een reden voor (*spoiler*), maar daar is het boek zelf niet mee geholpen. Kusher kan zeker goed schrijven, nu nog leren doseren.

Neil Young - Waging Heavy Piece
Meest cynische grap die je kunt maken: zouden al die mensen in Neil's leven (inclusief hijzelf) nou die hersenbeschadigingen oplopen omdat de man een permanente wietwolk om zich heen heeft hangen. Hiroshima's paddestoel is er niks bij, geloof ik.
Hij begint zijn autobio nu juist te pennen als hij op doktersadvies na dik veertig jaar gestopt is met wiet roken ('en meteen ook maar met alcohol') maar de bijwerkingen ijlen nog na, zogezegd. De man babbelt en babbelt en babbelt. Dat is eerst erg grappig, dan eventjes bijna modernistisch, en vervolgens wordt het saai. Pas aan het eind krijgt het toch nog wat, omdat het toch ook wel een stunt is. Dit is werkelijk de biografie die je opa op zijn eerste computer zou tikken, dan zou printen en zorgvuldig stencilen. Lukrake anekdotes, eindeloos doorzagen over bepaalde obsessies (auto's, en Neil HAAT mp3's) en ondertussen gaat iedereen dood. Want ja, Neil is een oude rockster. Het achteloze over meisjes is erg amusant, terwijl jeugdfoto's bewijzen dat Neil zo ongeveer als 49-jarige is gebóren. De sleutel tot Alles lijkt me Neil's onaantastbare zelfvertrouwen. Hij lijkt zich nog het meest te schamen voor akkefietjes als 'die keer dat hij op een feestje wat takken verzamelde om de marshmellows te roosteren, en iedereen een dag later met uitslag bij de dokter zat'. (Een processie-rupsje...) Je bent een slacker of je bent het niet.

Dit is werkelijk de biografie die je opa op zijn eerste computer zou tikken, dan zou printen en zorgvuldig stencilen.

haha, geweldig.

John Higgs - The KLF: Chaos, Magic and the Band Who Burned a Million Pounds
2013 was best wel een goed jaar voor boeken over popmuziek. Dit is een soort Lipstick Traces van de ecstasy generatie. KLF verbrandde inderdaad ooit 1 miljoen ponden maar wist eigenlijk niet waarom. Higgs gaat lekker connecties maken, veel aandacht voor de Illuminatus! trilogie van Robert Anton Wilson (zelf nog steeds niet gelezen), maar eigenlijk is het belangrijkste moment wanneer KLF de film van de verbranding waar ze mee door het land trekken aan Alan Moore laten zien. Higgs komt met een mooie gespleten conclusie, de eerste magisch, de tweede rationeel. Alhoewel, hij heeft eerder een biografie van Timothy Leary geschreven dus hij kan overweg met realiteitsniveaus en percepties, man. Heerlijk boek maar vreemd genoeg weet Higgs zich geen raad met de muziek van KLF. Waarom is '3 A:M Eternal', eh, '3 A:M Eternal'? En Chill Out "boring"? Een van de sleutelplaten van de 90s. Ondanks, die kanttekening, een heerlijk boek, dat veel dingen duidelijk maakt.

Orson Scott Card - Ender's Game
Moest er een keer van komen net nu er een film van is verschenen, is toch een sciencefictionklassieker (1985, Hugo en Nebula award enzo) met tig vervolgen (zoals een vriend laatst tegen me zei: "de eerste vier zijn essentieel", pffff.) SFschrijvers hebben altijd een gooi gedaan naar de zogenaamde young adult novel en daar valt Ender's Game ook wel onder. De training van een getalenteerde jongen tot big shot admiraal die de oorlog tegen een insectenras moet winnen is daar erg geschikt voor. Plotgewijs zie je het dus allemaal wel aankomen (pesterijen, het overkomen ervan), de twist kun je ergens aanvoelen omdat er opeens heel weinig pagina's overblijven. Het verhaal heeft een vreemde ambivalente houding ten opzichte van de militaire cultuur, hoewel Card een van die figuren is die 9/11 is doorgedraaid en blijkbaar onuitstaanbaar is geworden. Eigenlijk een weinig opzienbarend boek tot het laatste hoofdstuk wat erg mooi en inlevend is (beetje Xerxes van Couperus).

Italo Calvino - Six Memos for the Next Millenium
Onvoltooide lezingencyclus, erg de moeite waard omdat Calvino zijn bedoelingen inzage zijn eigen boeken beschrijft en ze binnen een literair eigentijds kader plaatst.
Italo Calvino - The Road to San Giovanni
Ook onvoltooid, een reeks autobiografische essays. Het mooist is een essay over film dat halverwege toch alleen maar over Fellini gaat (als Italiaan merkt Calvino dan dingen op die je als Nederlander dan natuurlijk nooit zou zien in de gemiddelde Fellini-film).
Italo Calvino - Under the Jaguar Sun
Alweer onvoltooid, een verhalenbundel over de zintuigen. Het verhaal over Mexico is het mooist, het verhaal over geur is net Patrick Süskind's ´Das Parfum', maar Calvino's verhaal is al in 1972 geschreven.
Italo Calvino - Castle of the Crossed Destinies
Tweedelig boek met verhalen die aan de hand van tarotkaarten verteld worden, die ook netjes naast de tekst staan. Met name het tweede deel is duizelingwekkend waarbij een rondje wereldliteratuur gedaan wordt, verhalen van voor naar achter worden verteld en naadloos in andere, eerdere verhalen passen.

Dit is wel iets voor Omar me dunkt: A Visual Timeline of the Future Based on Famous Fiction

Dank, ziet er mooi uit. Dacht wel meteen: waar is Olaf Stapledon? Die gaat volgens mij ver voorbij Time Machine. Zou eens moeten checken maar dacht zo ver dat die grafiek uit elkaar wordt getrokken. :)

Miguel de Cervantes Saavedra - De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha
Om Jesse uit Breaking Bad te citeren: "yeah, bitch!" Jaren geleden lag deze prachtige vertaling van Barber van de Pol ongelezen bij De Slegte, en dat was het moment. Elke Spanjaard moet natuurlijk Quijote hebben gelezen (mijn vader meteen: "Je moet hem in het Spaans lezen!" Dat ging mij te ver hoor met die 950 pagina's). Probleem is dat elke Spanjaard ook weet dat Quijote nogal een coñazo is om te lezen. Dat komt omdat de eerste helft echt afzien is. Daar zitten de bekende episodes in van de windmolens, etc. Okay, Quichot krijgt een keer klappen, prima, maar daarna nog een keer, en nog een keer, en nog een keer. Wat een sadisme. Las braaf het eerste deel uit en legde het toen teleurgesteld weg. Paar jaar later dacht ik opeens: ik doe nog een gooi. En verdomd, binnen een aantal pagina's krijgt Quichot bezoek van een student uit zijn dorp en die zegt iets: "Ben u Quichot, die van dat boek?" Begint een hele verhandeling: "wel vinden sommige mensen dat u iets teveel klappen krijgt en dat stuk duurt te lang." Briljant! De rest heb ik ademloos uitgelezen, is ook veel grappiger met Sancho Panza en zijn compulsieve gebruik van spreekwoorden. Komt ook nog een deel twee ter sprake dat door een andere schrijver is geschreven die er niets van kan, dat soort meta-dingen. Mooi melancholisch einde ook. Kortom, maakt zijn faam in de tweede helft dankzij wat tactische omzettingen compleet waar.

hmmm. nou, misschien ga ik nog eens een tweede poging wagen. ik vond het grootste probleem dat het (deel dat ik gelezen heb) een aaneenrijging was van losse verhaaltjes die me maar matig boeiden. ik had een groter verband verwacht. misschien een boek om mee te nemen op vakantie. zonder afleiding.

Ik dacht ook eerst vakantieboek, maar dat werkte op een of andere manier niet. Het tweede deel is echt zoveel veel beter, het helpt ook dat Quichot daar niet alleen een gek is die door iedereen wordt gepest/afgetuigd (blijkbaar vond men dat destijds het summum van humor :), hij krijgt zeg maar zijn fans.

oeh ik had het laatst nog met Martijn Grooten over Don Quichot. De 'speelduur' houdt een mens toch tegen he. En de Halewyn-achtige associaties van eindeloze middeleeuswheid. Wie weet ooit.
Maar ik heb een ander onvermijdelijk epos weggetikt intussen

Vasili Grossman - Leven & Lot
Ja. Zeg er maar eens wat over. De slag om Stalingrad, in definitieve vorm. Misschien wel de hele WWII periode in 800 pagina's (en een paar maanden). Vol Wijsheid. En met de allerverscheurendste concentratiekamp-scene aller tijden.

Ha! Ik zat al zo'n Matijn-vergelijking te bedenken: alsof je White Album eindelijk een keer luistert en verzucht "inderdaad een klassieker, begin met Ob-la-di is een beetje zwaar, maar de tweede helft met Helter Skelter...". Zoiets.
(Het is eigenlijk totaal niet middeleeuws, iedereen zit ook van "ridders? kom op hé!")

Ja, die Grossman, is mij ook al een paar keer aangeraden, maar ook weer 800 pagina's? Ik weet niet wat ik wat betreft Klassiekers nu nog eens ga lezen.

Crickey...Martijn natuurlijk. Maar ja Quichot als het eerste dubbelalbum, daar zit wel wat in.

Barber van de Pol heeft ook een boekje geschreven over de moeilijkheden bij het vertalen van Cervantes ('Cervantes & Co'), dat is best aardig.

Peter Terrin - Monte Carlo
Subtiel eerbetoon aan het Hermansiaanse sadistische universum waar iemand langzaam het gevoel voor realiteitszin kwijtraakt na een bijna-noodlottig Formule 1-ongeluk. Meer novelle dan roman met korte hoofdstukjes die bijna zelf snapshots zijn met veel informatie die pas later in het boek van pas komt. Een niet-ontwikkelde foto die opduikt in het verhaal is nog een extra knipoog naar ´De donkere kamer van Damocles´.
Valeria Luiselli - De gewichtlozen
Een heel erg knap geschreven boek. Een verhaal over eenzaamheid en vervreemding, met veel referenties naar andere literatuur, cultuurkritiek (de VS versus Zuid-Amerika, met dank aan de Bolaño-hype) en verhalen en personages die met elkaar versmelten, ondanks verschil van tijd en plaats. Een Mexicaanse versie van ´Underworld´?

Geoff Dyer - Zona
Geweldig idee natuurlijk, Tarkovsky's Stalker in een boek scène voor scène navertellen. Werkt ook verbazingwekkend goed, kreeg meteen zin om de film weer eens te kijken, op zoek naar al die nieuwe details. Dyer is net als ik erg fan van de treinrit naar de Zone, hij verwijst zelf nog even naar Basic Channel. Voor de rest gebruikt hij veel voetnoten om Subjectivistisch los te gaan, soms erg grappig, soms even niet. Het boek verliest iets aan kracht in de tweede helft, weet niet precies waarom, misschien ligt dat aan de film, misschien aan de schrijver (die een beetje zijn coole idee tot het einde moet volbrengen.) En Dyer maakt in een van zijn voetnoten een gigantische blunder als hij tussen neus en lippen Belle du jour en Le Charme discret de la bourgeoisie slechte films noemt. Allesbehalve. Daardoor begint dat monomane, alsof Stalker de enige goede film ooit is, ook een beetje te irriteren. Schoonheidsfoutjes daargelaten, een uniek en zeer leesbaar boek.

Andrea Pirlo – I Think Therefore I Play
Biografieën van voetballers, nee bedankt. Maar voor Pirlo maak ik graag een uitzondering zeker na de vooruitgesnelde samples. Je leest het zo uit met die korte hoofdstukken. En Pirlo kan lekker vertellen. Hij is Woody Allen fan en heeft dan ook een gortdroog gevoel voor humor (over Zlatan: “de enige gemene Zweed ooit.”) Mooie observaties over de voetbalwereld, die vaak bestaat uit een bizar contrast tussen obsessieve perfectionisten (Capello, Guardiola, Conte) en trainers die maar gewoon wat lijken te doen. Een rode draad door het verhaal is zijn verslaving aan voetbal op de Playstation maar het mooiste is eigenlijk hoe hij de strafschop beschrijft in de WK-finale 2006 (en Lippi na 90(!) minuten al: “Pirlo, jij gaat als eerste.”)

Gary Shteyngart – Super Sad True Love Story
Het sciencefictionboek waar ik op zat te wachten. Allemaal ronkende citaten van de NY Times enzo, dus literair goedgekeurd. Waarom? Omdat Shteyngart een van de moeilijkste dingen doet in SF: de taal bijna helemaal goed krijgen. Nu speelt het zich niet zo ver in de toekomst af en is het eigenlijk een satire van het nu met obsessief smartphonegedrag (äppäräti hier), een jeugdigheidscultus en de trage beweging richting chaos en fascisme (in Amerika). De Love Story is hier tussen Lenny, zoon van Russisch-Joodse immigranten en Eunice, een jonge Koreaanse die niet zo goed weet wat ze aan moet met haar leven. Lenny is sympathiek, een van de laatste lezers (mooie twist aan het eind) die zijn liefde meteen lieert aan een Russische klassieker, bang voor de dood. Eunice is onuitstaanbaar oppervlakkig en bozig maar heeft ook wat issues met haar familie. Compleet boek: wrang, grappig en relevant.

gheh dan delen Fer en Pirlo dus toch wat (het was Fer geloof ik die ooit klachten van de buren in Twente kreeg omdat ie met al zijn matties tot diep in de nacht zat te Playstationnen)

Youri Mulder doet schijnbaar het Nederlandstalige commentaar 'maar ik word meestal uitgezet door Nederlandse voetballers' zei ie een keer in de VPRO gids.

Celine Dion's Let's Talk About Love: A Journey to the End of Taste (33 1/3) - Carl Wilson
Wilson onderzocht de populariteit rondom het fenomeen Celine Dion om een genuanceerd oordeel over haar muziek te vormen. Hij praat met fans, onderzoekt hoe Sony haar wereldwijd weet te verkopen aan een groot publiek, bezoekt een show van haar in Las Vegas en geeft en passant nog even een collegeserie cultuurkritiek. Het laatste hoofdstuk gaat nog even over het album zelf (en is tamelijk willekeurig gekozen geeft 'zelf toe), maar dat is dan een beetje mosterd na de maaltijd want Wilson begint zijn boek met observaties over canonvorming die vooral gebaseerd is op uitsluiting, en daar leent de muziek van Dion zich goed voor. De momenten dat Wilson zijn vooroordelen aan de kant zet, is het boek best goed.

Don DeLillo - Running Dog
Een vroege roman van DeLillo met relatief veel karakters, details en plotwendingen. Er zijn zoveel ontwikkelingen dat het onmogelijk nog vast te stellen is wie bij wie hoort, wat natuurlijk ook de bedoeling is. Over een bizarre zoektocht naar een video die steeds meer geweld met zich meebrengt.
Don DeLillo - The Body Artist
Een vrouw vindt een stomme man in haar huis nadat haar ex-man ervandoor is gegaan en zelfmoord heeft gepleegd. Het contact tussen de vreemde en de vrouw is beperkt maar hij blijkt de schakel tussen beide ex-partners te vormen. Een bizar uitgangspunt voor een boek maar het werkt wel, mede dankzij een sterke finale.
Don DeLillo - Cosmopolis
Ik heb veel rare dingen gelezen, maar dit slaat alles. Raadselachtig proza dat meer naar poëzie neigt dan een samenhangend verhaal, al is er dat wel. Net als bij James Joyce's Ulysses gaat dit over het leven van een man in één dag, hier een kille analist die een reeks mensen in een limousine ontvangt en op de bank belandt van een ex-collega.
Don DeLillo - Point Omega
Verreweg de beste roman van de vier, maximale impact met minimale middelen. Drie mensen in de woestijn, en een vertoning van een Hitchcock-film, vertraagd afgespeeld en die verwijst naar wat komen gaat. Titel: 24-hour Psycho.

Ik heb veel rare dingen gelezen, maar dit slaat alles.

Nou, dan moet je The Names nog van hem lezen. :)

en de film zien.

Klinkt als een uitnodiging dacht ik zo...iss er van Cosmopolis ook geen film gemaakt? (Boekverfilmingen...ik word zowaar nieuwsgierig).