Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Netherland, klinkt als een boek dat ik zou moeten lezen. Maar een vraag: zeg je nooit tegen niet-Nederlandstaligen dat Nederlands sterk lijkt op Duits en Engels en dat ze dus met een beetje moeite kunnen begrijpen, als ze tenminste Engels- of Duitstalig zijn?

Ik zeg dat dus constant en krijgen ze meer vertrouwen in wat ze lezen, horen en begrijpen.
Het is maar een zijsprong.

@Monique: het hangt ervanaf met wie je over Nederlands spreekt. Voor een Spanjaard heeft Nederlands meer overeenkomst met Engels en Duits, terwijl ik dat toen ik de eerste keer hoorde erg raar vond (Duits ok, maar Engels?).
@Martijn. Dat einde van 'On Chesil Beach' inderdaad, afgeraffeld gewoon. Ik vond 'Boetekleed' ook zo'n raar gebeuren. Het beste deel is het eerste deel, dat speelt op het landgoed (voor de film idem).

Grappig in Zoline's 'The Holland of the Mind' zat echt veel Nederlands (hele rijen af en toe) en daar werd de taal omschreven als -effe uit de bolle kop hoor- "a sort of clown English with its elongated vowels".

misschien dat daarom Engelsen Nederlanders die Engels proberen te spreken grappig/raar/bespottelijk vinden. (zie Steve McLaren's beroemde poging)

Omar was right: http://www.vn.nl/KunstCultuur/DeRepubliekDerLetteren/ArtikelLiteratuur/EenLiterairSprookjeRobertoBolao.htm

Nou oogsten hè met die investering..."ik vond alleen zijn vroege gedichten goed...je moet hem eigenlijk in het Spaans lezen." ;)

vond dat stukje in VN maar een beetje zurig, heb niet het gevoel dat Pleij er eigenlijk iets an vind.

Nee, waarsch. omdat 'ie niet de eerste is, maar Ilse Logie. Een beter artikel over e.e.a. staat hier (zie de laatste twee alinea's): http://www.deusexmachina.be/press/articles/article.php?article_id=69

Ik vond 'Boetekleed' ook zo'n raar gebeuren. Het beste deel is het eerste deel, dat speelt op het landgoed (voor de film idem).

Maar een vraag: zeg je nooit tegen niet-Nederlandstaligen dat Nederlands sterk lijkt op Duits en Engels en dat ze dus met een beetje moeite kunnen begrijpen, als ze tenminste Engels- of Duitstalig zijn?

Maar mijn Netherland-lezende vrienden hadden er dus gewoon overheen gelezen.

McEwan staat na Saturday op mijn zwarte leeslijst - ga ik maar zo houden natuurlijk. En balen dat ik die Bolaño niet gelijk ben gaan lezen ;)

ik heb dat Accordion Crimes van Proulx eindelijk uit, verloor op 't end wel wat schwung. Nu Held van Saskia de Corte (waar ik een tijd terug al een boek van las waar ik niks aan vond, wat ik me pas later herinnerde) anyway, deze is een stuk beter. En heel kort, daarna verder met iets van Per Olov Enquist, van uitgeverij De Geus dus het is OF zo goed als De Halfbroer van Lars Saabye Christensen, of esoterische zooi.

Hee, heb je de Halfbroer dus toch ooit uitgelezen! :)

jawel, wel 2 of 3 x door de jaren heen, sterker nog ik heb er nog eens een mooi stukje voor mijn weblog over geschreven (wat je toen gelezen hebt aan de comments af te leiden) ;)
http://thegonewait.blogspot.com/2005/08/de-halfbroer.html

ondertussen wachten we nog altijd op verfilming.

Ah, mijn geheugen heeft me in de steek gelaten :)

Verfilming lijkt me prima, als het dan maar niet een Hollywood draak wordt met Danny DeVito als Barnum :)

lol ja verfilming zal wel tegenvallen hoor, en 't boek is zo filmisch dat 't eigenlijk wel goed is. (t goeie aan de film zou zijn dat 't wel weer een screenwriter IN de film-film is, da's altijd leuk)

Ursula Le Guin - The Wind's Twelve Quarters II. Had nog nooit korte verhalen van Le Guin gelezen en dat moet toch wel bij favoriete SFschrijvers. En zowaar: fantastisch. Eigenlijk met niemand te vergelijken: elegant, intelligent (maar zonder er over op te scheppen) en menselijk (fetisjisme van technologie is haar vreemd.) Deel 1 ook maar eens opzoeken (of eigenlijk het origineel dat niet in tweeen is gehakt.)

Luca Turin & Tania Sanchez - Perfumes: The Guide
Op het moment heb ik een obsessie met parfums uit de periode 65-88, weet niet precies hoe het gekomen is maar deze nerds hebben het wel erg makkelijk gemaakt. Dat is een site waarin je kan verdwalen (en iedereen is zó beschaafd). Bijna iedereen heeft daar dus The Guide gelezen (hardcover bij amazon voor ramsj prijzen) en is het er vervolgens "helemaal niet mee eens". Zit een korte introductie in (genres, geschiedenis, beetje chemie, verschil m/v, etc.) en voor de rest bijna 1500 recensies van geuren. En die zijn vaak erg goed geschreven. Sanchez is sowieso goed maar Turin heeft net dat juist gevoel voor een quip, zonder echt flauw vals te worden (het is echt zo'n boek waar je andere mensen mee lastig valt van "ha, ha, moet je deze horen, Calèche is als...blabla.")
Stilistisch erg inspirerend, als gids heb ik het gevoel veel minder betrouwbaar dan Basenotes (2.0-op-zijn-allerbest). Er wordt vaak geklaagd dat muziek omschrijven lastig is maar wat me opvalt is dat Turin, toch chemicus, vaak terugvalt op muzikale metaforen en referenties, niet helemaal vreemd want parfums worden traditioneel "gecomponeerd" met noten en harmonieën, maar toch.

Ehm...kan dit draadje ook gaan over boeken die je geluisterd hebt?

Nog niet allemaal gehoord, maar mijn hemel: wat is dit verslavend!

Het lijkt wel een dode rockster:

Twee nieuwe romans van Robert Bolaño ontdekt
Donderdag 12 maart 2009 door Hans Cottyn / De papieren man
In de nalatenschap van de Chileense auteur Robert Bolaño (1953-2003) zijn twee nieuwe romans ontdekt, zo meldt The Guardian op gezag van de Catalaanse krant La Vanguardia.
De boeken zijn getiteld Diorama en Los sinsabores del verdadero policía ('De moeilijkheden van een echte politieman'). Ook zou tussen de nog maar pas geordende hoop documenten een zesde deel van de epische, vijfdelige laatste roman 2666 gevonden zijn, net als gedichten, dagboekfragmenten en ander verspreid proza.
Vijf jaar na zijn dood lijkt de Bolañomania pas echt goed los te breken. Vorig jaar werd ook al een andere roman, El Tercer Reich, "teruggevonden". Dat nieuws raakte niet toevallig bekend op de Frankfurter Buchmesse en zorgde daar voor enige buzz. Een en ander heeft te maken met het feit dat literair agent Andrew Wylie de nalatenschap recent van een Spaans literair agent heeft overgenomen (zie het vorige DPM-bericht). De Engelse vertaling van 2666, begin dit jaar verschenen bij Farrar, Straus and Giroux, wordt bijna unaniem met lof overladen, en een tweede druk werd inderhaast besteld. Daarmee zijn van de titel al 75.000 exemplaren verkocht, voor een boek van bijna 1000 bladzijden een zeer respectabel aantal. Ook de Nederlandse versie bij Meulenhoff maakt na herhaaldelijk uitstel zeer binnenkort zijn opwachting. Recent moesten de weduwe van Bolaño en Wylie een hardnekkig gerucht over de vermeende heroïnedood van de schrijver ontkrachten (zie het vorige DPM-bericht). Bij de recente ontdekking van de twee romans had Wylie geen commentaar.

blijkt later hoax, man blijkt nog te leven of het pseudoniem van Arnon Grunberg.

neh, Grunberg haal je er zo uit. En die boeken worden alleen maar uitgegeven omdat er veel geld te verdienen valt. Voor die uitgever welteverstaan.

The Savage Detectives - Roberto Bolaño

Net als in 'Distant Star' draait dit boek rondom een bevriende groep dichters, ditmaal in Mexico. Twee ervan, Ulisses Lima en Arturo Belano, openen een zoektocht naar een dichteres waarvan slechts één gedicht is overgeleverd aan het nageslacht. Het boek zelf bestaat uit drie delen, waarvan vooral het eerste deel leest als een trein. Het verhaal wordt opgetekend door een jonge student, die een studie Rechten inwisselt voor een praktijkcursus literatuur en zich bij de groep dichters voegt. Deel Twee bestaat uit korte dagboekfragmenten van een bijzonder groot aantal personages, die tezamen een flash-forward legpuzzel vormen van ooggetuigenverslagen van de activiteiten van Lima en Belano, die in het derde weer opduiken, op zoek naar de verdwenen dichteres, cruisend in een witte Impala, op de hielen gezeten door wraakzuchtige crimineel (waar die vandaan komt moet u zelf maar lezen). Veel actie, spanning en sensatie, maar ook veel vragen die overblijven, met name over het handelen van de twee dichters door de jaren heen. Naast het plot worden weer veel onderwerpen aangesneden, zoals literatuur, poëzie, nou ja, het leven zelf. 'Geestdriftig' is wel een mooie term om de schrijfstijl te omschrijven. Veel korte woorden en zinnen ook (volgens Bolaño is kwaliteit van proza mede afhankelijk van het metrum, en voor dit boek gaat die vlieger op). Al met al een ode aan (over)leven, want werkelijk iedereen die langskomt behoort tot onderkant van de samenleving. Toch is het geen depressief boek, eerder het tegenovergestelde. Het mooist zijn de fragmenten de vader van een tweeling, die herstelt in een inrichting van een inzinking (ik vermoed dat dit personage een ode is aan Cortazar's roman 'Het Hinkelspel', maar dat weet ik niet zeker). Het herstel is exemplarisch voor eigenlijk iedereen die in dit boek voorkomt, al heeft niet iedereen zoveel geluk.

oh ja, op de laatste pagina van het boek staat een raadseltje. Voor evt. oplossingen houd ik me aanbevolen.

He dat boek heb ik laatst gekocht zonder te weten dat de schrijver dood is of hip.

@monique. Leuk, ik ben benieuwd naar je evt. reactie op het boek. Elsevier is helemaal lovend over 2666 deze week.

De schrijver van 'Netherland' (een mooiere titel dan 'laagland' als je het mij vraagt) was ook overal te zien deze week, ben toch wel benieuwd naar dat boek. Nu lees ik verzamelde verhalen van Julio Cortazar, dat ik iedereen die teleurgesteld is in Ian McEwan kan aanraden. Ze beschrijven dezelfde soort situaties als McEwan doet, maar vanuit een veel interessanter vertelperspectief/invalshoek.

>Van Putten is de beste muziekschrijver van Nederland. Het is alleen wel een snob en een chagrijnige cultuurpessimist en over zijn andere hobby, auto's, schrijft hij lang niet zo goed als over Ricardo Chailly.

@Martijn ter Haar: afgelopen weken heb ik een biografie over Van Puttens grote held verslonden (Ton Braas - Door het geweld van zijn verlangen, een biografie van Matthijs Vermeulen). Die Vermeulen (1888-1967) is een hoogst merkwaardige anomalie in de Nederlandse cultuurgeschiedenis. Te Frans voor de germanofiele Nederlandse muziekcultuur; te symfonisch voor de hedendaagse muziek, te modern voor de puur symfonische traditie. Autodidact uit Helmond, toch jarenlang de meest gezaghebbende muziekcriticus van Nederland, maar tegelijkertijd de meest miskende componist. Deels omdat hij de toenmalige autoriteit (Willem Mengelberg) eerder als recensent te polemisch had behandeld; deels omdat zijn harmonische taal te uniek en vooruitstrevend was om in het toenmalig Nederland te worden herkend (Nadia Boulanger was in Parijs wel meteen onder de indruk van zijn composities, net als even later de piepjonge Reinbert de Leeuw).
Het hele leven van Vermeulen is 1 lang uitgesponnen en harstochtelijke prelude op een biopic (die overigens door Kees Hin ook daadwerkelijk werd gerealiseerd en zeer de moeite waard is. Spielberg had hier ook wel raad mee geweten). Twee wereldoorlogen en de meest intense persoonlijke drama's trokken een verwoestend spoor door dit leven, maar ook de aan waanzin grenzende oprechtheid van Vermeulen als schrijver werkte niet bepaald in het voordeel van de goede man. Als je zijn recensies leest dan snap je waar Bas van Putten de mosterd vandaan haalt (overigens niet in het geheim).
Echt a must read, ik kan het iedereen met interesse voor de Nederlandse muziekcultuur in de eerste helft van de twintigste eeuw aanraden. Of eigenlijk; iedereen met een interesse voor de biografie. Vooral in combinatie met een goed glas wijn en Vermeulens tweede symfonie truly unputdownable.
"Vermeulen slaapt met de apocalyps onder zijn hoofdkussen" las ik als typering door een tijdgenoot ergens in dit boek. Dat vat een en ander wel aardig samen..

Afkomstig uit Helmond... dat is interessant.

Het staat niet letterlijk in het boek van Braas, maar ik vermoed dat de eerlijkheid van zijn kritieken zeker ook te maken had met zijn afkomst. Hij kwam niet voort uit de randstedelijke high culture, dus hij kon zichzelf een genadeloze eerlijkheid aanmeten (en verwierf daar overigens direct veel respect mee onder mondernisten in Amsterdamse lezerskringen). Ik heb laatst nog gezocht naar sporen van Vermeulen in Helmond, maar dat houdt niet echt over. Met zo'n waanzinnig leven! (nog maar een voorbeeld, omdat ik zo enthousiast ben: toen de eerste wereldoorlog uitbrak ging hij per fiets van Maastricht naar Luik om daar journalistieke reportages te schrijven (als teerbeminde muziekziel, ongelofelijk!). De industriele vernietiging van mensenlevens van die oorlog heeft hem blijvend getekend... Weer wat later, in de tweede wereldoorlog, toen hij in een zelfgekozen exile nabij Parijs leefde (in totale armoede), kon hij de Duitse executiepeletons in de bossen dagelijks horen terwijl hij probeerde te componeren.

Vergeet ik nog bijna de beroemdste anekdote: toen Vermeulen als criticus zichzelf in het Concertgebouw maar weer eens zat te vervelen tijdens een uitvoering van Cornelis Doppers Zuiderzeesymphonie riep hij in de pauze tussen slotakkoord en applaus: Leve Sousa! (naar de Amerikaanse componist van marsen en ander light repertoire; Vermeulen bedoelde dit ironisch positief, in de zin dat Sousa interessanters te melden had dan de nationalistische Dopper). In het gekrakeel meende men Leve Troelstra! te hebben verstaan - de socialistenleider had evendaarvoor de revolutie verkondigd. Vermeulen werd met veel bombarie uit de zaal verwijderd en de toegang ontzegd. Echt een cause celebre in de Nederlandse muziekgeschiedenis.

Werkelijk, Amadeus zou een gelijkwaardige biopic verdienen met dit componistenbestaan!

Klinkt goed. Ik heb het gelijk op het boekenlijstje gezet. Ook denk ik dat je met je verklaring over zijn genadeloze eerlijkheid aardig in de richting komt. Althans dat zou ik leuk vinden. :-)

Ach ja, de volgende,

Ken MacLeod - The Star Fraction. Een vriend bleef jarenlang hameren: "je moet MacLeod lezen, MacLeod, MacLeod." Okay, okay.
Maar braaf begonnen met zijn debuut uit 1995. Fijne UK draai aan cyberspace, lekker viezig met een wereld op de rand van revolutie, beetje dat Children of Men sfeertje maar dan met een beter verhaal. Wat het leuk maakt, vond ik, is dat MacLeod op typisch Schots/Engelse manier helemaal thuis is in alle versies van het marxisme/socialisme en dat mooi verwerkt in die vaak hyperkapitalistische toekomstscenario's. Leest lekker weg, zitten wat genrecliche's in (je grote gespierde man met groot pistool (eigenlijk meer computer dan wapen), de wetenschapschick, de jonge nerd, veel te coole babe), maar dat mag de pret niet drukken. Mmm, zie nu dat het toch weer onderdeel is van een trilogie (en van nog een vervolg waarin alles anders gebeurt...geinig.) Nou ja, wie weet, wie weet.

is er nou nooit een sci-fi schrijver die z'n punt maakt zonder 'n trilogie, pre-trilogie en coda-kwintet maakt ;)

De keerzijde van succes...
Na een briljant debuut moeten ze gaan bloemschikken.

Philip José Farmer - To Your Scattered Bodies Go
Absolute SF-klassieker van de dit jaar overleden auteur, als ik me goed herinner ook verantwoordelijk voor een van de eerste SF boeken die ik als tiener echt gaaf vond (over een NY in de toekomst, met standbeeld van Woody Allen, waar iedereen vanwege overbevolking maar een dag van de week mag leven.) Maar goed, deze uit 1971 wilde ik al jaren lezen en maakt zijn faam wel waar. Kort gezegd, iedereen die ooit geleefd heeft wordt op een dag wakker in een wereld waar een schijnbaar oneindige rivier door heen loopt, de hoofdpersoon Richard Burton (een ontdekkingsreiziger en homo universalis uit de 19e eeuw) gaat natuurlijk op zoek naar het begin/einde en verzeilt in allerlei plezante avonturen. Leest als een trein maarrrrr, Ludo let op, natuurlijk deel 1 van een serie van 5. :) Op zich wel zo geschreven dat je door moet lezen, maar ik twijfel of ik het mysterie (voorlopig) met rust laat.

vreemd.. die Farmer is nooit verfilmd ("beroepsdeformatie" hiero) :)

Ja, ik zat al te denken "zit toch een goede film in"...komt nog wel.

Ik heb de mosterd niet van Matthijs Vermeulen, Jair. We putten uit dezelfde bron. Maar mooi dat hij je te pakken heeft. Weinig auteurs zijn talig en bezeten genoeg om over muziek te kunnen schrijven. Hij wel. Dat vuur - het lijkt in bijna iedereen gedoofd - is me heilig. BvP

Joanna Russ - The Female Man
Ja, zo schrijven ze ze niet meer! :) Uit 1975 toen Russ op het toppunt van haar roem was (The Female Man werd natuurlijk gewoon meteen in het Nederlands vertaald, nu is ze bijna vergeten). Typisch zo'n boek waar ik weer in het is-dit-te-onconventioneel/goed-om-nog-SF-te-zijn vraagstuk terecht dreig te komen, waar ik helemaal niet in geloof. Grrr. Vrij uniek is het in ieder geval, Burroughs kan misschien nog net als baken worden aangewezen. Kort samengevat: met de theorie over parallelle universa achter de hand (was dat toen net nieuw?) laat Russ vier vrouwen (waaronder zijzelf) uit verschillende tijden bij elkaar komen, de rest is compromisloos feminisme. Prachtig geschreven, beklemmend en zonder zoiets als conventioneel plot (en toch leest het als een tierelier, maar een filmversie is daarmee gelukkig uitgesloten.) De laatste bladzijde waarin Russ haar eigen boek toespreekt is even ontroerend als briljant.

Ballard 1930-2009

Zat er helaas al een tijd aan te komen.
Man, het is alsof mijn coole stiefvader is overleden.

*had alvast deze draad gisterenavond op Ballard doorspit om te weten wat ie hiervan moest vinden*

;)

Bruce Chatwin - Utz

Amusant beschrijft Chatwin de handel en wandel van een obsessieve kunstverzamelaar, met als setting Praag in de jaren '70 en '80. Scherp als altijd, in nog geen 100 pagina's. Bijzonder is een running gag tussen auteur en personages over de gezichtskenmerken van de hoofdpersoon: wel of geen snor?

Cees Nooteboom - 's Nachts Komen De Vossen

De meest recente verhalenbundel van Nooteboom die gaat handelt over verlies en dood zonder al te zwaar te worden. En dat is heel erg knap.

Cees Nooteboom - Verleden als Eigenschap

Verzamelbundel met columns uit de periode 1961-68, bijna 600 pagina's dik met een zeer kleine letter. Nooteboom reisde de wereld rond en bracht dagelijks verslag uit van belangrijk en minder belangrijk (wereld)nieuws. E.e.a. is af en toe behoorlijk gedateerd, maar het geeft wel een inzicht van hoe zijn rol als schrijver alsmede zijn stijl is veranderd door de jaren heen: een scherpere blik, maar veel minder commentator op de waan van de dag.

Rudy Kousbroek - Morgen Spelen Wij Verder
Voor een bepaalde generatie is Kousbroek meer dan een lijstduwer van de Partij voor de Dieren, kreeg van mijn schoonouders dan ook deze bundel met essays van de ooit waarschijnlijk heel populaire schrijver/polemist/essayist (ik kende hem vooral als de man die Barthes in Nederland introduceerde.) Begon er met koudwatervrees aan maar zowaar heel erg leesbaar, nu nog. Intrigerende hak-op-de-tak manier van schrijven, hij begint ergens, blijkt het stuk toch heel ergens anders over te gaan, en komt toch meestal terug bij waar hij begon. 'Inventaris' is trouwens een sleuteltekst van het Subjectivisme. ;) Titelstuk is heel mooie impressie van zijn jeugd in Indonesië (waarin je meteen dat lijstduwerschap naar kan herleiden.)

Alfred Bester - Demolition Man
Nee, niet het boek van de heel sympathieke Sly film uit de mid-90s. Ik houd eigenlijk niet zo van telepaten maar dit is een redelijke geslaagde gooi naar het idee van een samenleving waar moord niet meer mogelijk is vanwege een gilde van telepaten dat een oogje in het zeil houden. Is er toch iemand die het voor elkaar krijgt (dankzij het slimme gebruik van een hilarische schedelklever: kat en muis is het gevolg. Je denkt dat het een standaard thriller-in-SF-vorm is maar iets te vroeg wordt de zaak niet geklaard. Of wat er na volgt helemaal geslaagd is ben ik niet over uit. Philip K. Dick heeft er iig goed naar gekeken en het allemaal nog veel grimmiger en beklemmender nagedaan. Leest als een trein maar The Stars My Destination (zie hierboven) is duidelijk zijn meesterwerk (wát een boek is dat, ik zeg het nog maar een keer. :)

@OMC. Ik ben wel benieuwd naar de correspondentie tussen WF Hermans en Kousbroek, die binnenkort verschijnt.

Voor een bepaalde generatie is Kousbroek meer dan een lijstduwer van de Partij voor de Dieren

ja mijn pa heeft ook minstens 7 van die Kousbroek-boeken in de kast staan.

Annelys de Vet, Subjective atlas of Palestine. Dit prachtig vormgegeven boekje had op mij hetzelfde effect als Persepolis: alsof alle domme newsblurb ineens met kracht uit je hoofd wordt geblazen en je jezelf ineens weer realiseert dat 'daar' mensen wonen, geen abstracties ten nutte van polderpolitiek gebral.
A.L. Snijders, Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk. Niet voor niks vormgegeven als een bijbel: de ZKV's moet je echt met mate proeven, jezelf verbieden om door te lezen. Dan komen ze het beste tot hun recht. Als je doorleest gaat de stijl erg vervelen.
Frank Westerman, De Graanrepubliek. Westerman geeft de Noordoostpolder de grandeur van Lord of the Rings domeinen. Goed om weer eens te lezen dat Sicco Mansholt waarschijnlijk toch echt een van de meest invloedrijke Nederlanders in onze geschiedenis is geweest, in termen van impact in landschappelijke inrichting. Jaloersmakend hoe Westerman zijn verhaal literaire dimensies weet te verschaffen. Van alles wat ik van hem tot nu toe las is dit het meest gedisciplineerd geschreven, en een Westerman die zichzelf weet te beheersen is nog indrukwekkender dan een Westerman die zichzelf Araratsgewijs verliest.

Ik moest ook meteen aan Omar denken toen ik las van Ballard overlijden. Had nooit iets van de man gelezen, maar de Guardian publiceerde zaterdag een kort verhaal van hem -zijn laatste- en dat verraste me aangenaam. Maar het in memoriam dat Martin Amis schreef deed suggereren dat het verder weinig representatief voor 's mans genre is.

De Graanrepubliek is erg fijn ja en ik denk dat ik het met je eens ben dat dit, net als Ingenieurs van de Ziel trouwens, wellicht beter is dan die twee nieuwere, populairdere, boeken van hem.

Niet veel gelezen de laatste tijd, weinig proza althans, maar ook lang niet hier gepost dus het lijkt toch wel wat.

J.M. Coetzee - Life & Times of Michael K.
Coetzees doorbraakroman. Over een eenvoudige, intellectueel weinig begaafde man die het allemaal niet zo snapt. In het bijzonder dat er in Zuid-Afrika net een burgeroorlog is uitgebroken en dat men hem steeds oppakt wegens landlopen of op verdenking van sabotage. Buitengewoon intens proza, dat na ruim een maand nog steeds nadreunt. Raar dat ze bijna twintig jaar gewacht hebben met die Nobelprijs.

Colm Toíbín - The Story of the Night
Over een Argentijn van Engelse afkomst tijdens de Falklandoorlog en de eerste jaren van de democratie daarna. Over politiek, vrienden en vriendjespolitiek; over curroptie en heulen met de CIA wier invloed groot is, maar wier bedoelingen vaag zijn. Ook veel sex. En de hoofdpersoon is ook nog eens extra homoseksueel, dus dat geeft aanleiding tot nog een paar verhaallijnen. Aardig boek maar gaat te lang door om dan zomaar opeens op te houden.

Steven Chbosky - The Perks of Being a Wallflower
Zo'n boek dat je doet denken: shit, waarom las ik dit niet toen ik 17 was? (Antwoord: het kwam pas vier jaar later uit.) Over een sociaal onhandige jongen die het allemaal niet zo snapt. Erg herkenbaar daarom, zij het dat ik nooit op zulke 'coole' feestjes kwam en bovendien wat harder mijn best deed om normaal over te komen. (Met overigens een averechts effect.) Leest prettig weg. Beetje matig einde alleen.

Maar verder vooral veel poëzie gelezen -prachtig overzicht van twintigse eeuwse Engelstalig poëzie gekocht- en naar podcasts geluisterd. Soms ook over boeken (zowel fictie als non-fictie).

@ Jaïr: Noordoostpolder?!?

lol: ik bedoelde natuurlijk het noordoostelijkste nederland, tevens polder, doch niet de noordoostpolder.

Vladimir Nabokov - Pale Fire
Wilde ik al jaren lezen, maar ik was vergeten waarom. Gelukkig maar want zo was de verrassing/leeservaring des te leuker. Dacht eerst "dit wordt gortdroog eksperimenteel", want op het eerste gezicht bestaat het boek uit een introductie, een gedicht en commentaar op dat gedicht maar het werkt zowaar met een beetje ongeloofwaardig lange noten als commentaar. Het zit ook wel slim in elkaar: de laatste zin van de introductie denk je "mmm, rare opmerking" en al snel als je het commentaar leest op het gedicht "wat een ontzettend mafkees die dit schrijft." Wilde meteen naar Wikipedia grijpen maar gelukkig heb ik dat weten te vermijden. De Grote Wending zie je overigens al halverwege aankomen. Afijn, erg origineel, hebben we daarna 40 jaar postmoderne literatuur aan te danken, dat dan weer wel. Mijn derde Nabokov en het valt me weer op dat het een hele geile schrijver is, maar wel heel subtiel in zijn geilheid.

had ik al wat gezegd over die nieuwe van Dimitri Verhulst, Godverdomse Dagen op een Godverdomse bol, of whatever. Heeft net een dure prijs gewonnen (Libris ofzo) onlangs gelezen, en het is een grap. minder dan schoolkrant-niveau. Een man met talent als Verhulst schrijft zoiets letterlijk in een dag. Stilistisch nog wel aardig, maar extreem vermoeiend en saai. (Hij zet zich aan een hervertelling van "de mens") Ik raakte benieuwd wat ie dan met de moderne tijd zou doen, maar hij kapt ermee na de Tweede Wereldoorlog.. pff.

Over Nabokov en geil gesproken: in november komt The Original of Laura uit. Nabokov wilde het zelf niet uitgegeven hebben, zijn vrouw kon het niet over haar hart verkrijgen het manuscript te vernietigen, en zoon Dmitri maakt een uitgave nu toch mogelijk. Mét fascimiles van de 138 handgeschreven indexkaartjes die Nabokov gebruikte (dat is het 'geile' aspect aan deze uitgave :) ).