popjournalistieke stoplappen

The Strokes - Room on Fire

Als er al iets viel aan te merken op Is This It?, het spectaculaire album waarmee de New Yorkse Strokes twee jaar geleden debuteerden, dan betrof het de wat vlakke productie. Vergeleken bij de opwinding die het vijftal live teweeg kon brengen, stak de plaat een beetje dunnetjes af. De onnavolgbare wijze waarop bijvoorbeeld de gitaarpartijen van Nick Valensi en Albert Hammond in elkaar vervlochten waren, had in de productie meer benadrukt kunnen worden.
Toch maakte Is This It van The Strokes een van de belangrijkste bands van het moment. Dertigers en ouder hervonden bij hen een rock 'n roll-gevoel dat ze decennia lang niet meer hadden meebeleefd, terwijl aspirant-muzikanten uit de hele wereld zich door The Strokes lieten inspireren. Het echt grote geld hebben ze er echter nog niet mee binnengehaald want wereldwijd zijn er van Is This It 'slechts' 2,5 miljoen exemplaren verkocht, waarvan een kwart in Engeland, het land dat de New Yorkse band ook ontdekt heeft.
Een tweede plaat zou dit relatieve succes moeten ombuigen tot een doorbraak waar achterhaalde rockbands als Limp Bizkit en Korn werkelijk van wakker moeten liggen. Of Room On Fire daartoe in staat is, zal blijken, maar echt opzienbarend klinkt het allemaal niet. Elf liedjes in drieëndertig minuten, waarvan er bijf zich kunnen meten met het beste van Is This It. Is dat alles?
Helaas wel. De enige vooruitgang zit 'm in de productie die dit keel veel vetter is neergezet. Maar zanger Julian Casablancas is met zijn luie Lou Reed-achtige stem soms iets te ver op de achtergrond gedrukt alsof hij zelf ook niet helemaal van de kwaliteit van een liedje als Meet Me In The Bathroom overtuigd lijkt.
De plaat opent ijzersterk, de eerste vier songs zijn om van te jubelen zo opwindend, maar dan is het wachten tot liedje acht, Under Control, voor een zelfde gevoel van sensatie. Dit onbetwiste hoogtepunt laat horen dat die New Yorkse snotjongens ook niet vies zijn van een heuse soulballade, en geeft aan dat er wel degelijk enige muzikale afwisseling bij hen valt te bespeuren.

(er volgt nog een alinea)

Vóór deze draad zou ik gedacht hebben: keurige recensie, ben 't niet helemaal eens met Gijsbert, maar, etc.

Speciaal voor The Strokes voegen we nog toe: "Is this it?"

En die is al vaak gebruikt.

The Strokes
"is this it"

Is this It is de tweedeling van The Strokes. The Strokes zijn hot. Ik krijg de promo binnen en gooi hem meteen in de cd-speler. Start de afwas. Ondergetekende is amper een wijnglas ver, maar al helemaal geabsorbeerd. Ik heb een hart voor dit soort groepen. Groepen die rauw zijn. Ze ontvoeren je in hun kelders. The Strokes rockt namelijk als de besten. Ze voeden je terwijl je het bestek afschrobt. Een messcherpe gitaarplaat met een randje. Dit is het betere gitaarwerk met odes aan Television en de zang van Lou Reed. De productie is goed. Geconcentreerder dan Dreft Ultra. Ze hebben genoeg aan simpele rock ’n roll om het helemaal te pakken. Het maakt mijn huid week en mijn afwasrekje vol. Alles glimt. Schoon is de muziek.

The Boss voor Bruce S.
De Thin White Duke voor David B.
De Fab Four voor The Beatles.

Bob Dylan 'de oude bard' noemen (copyright Bert van de Kamp).

En daarna natuurlijk de 'cruciale derde'!

Nee, dat doet de Turkse schoonmaker die hier elke dag komt, hij schrijft ook al mijn recensies, zelf kan ik dat namelijk niet (ook dit stukje is door Ali geschreven)

Gvd, hij doet het erom! Als het om de Strokes gaat, kun je deze al vanaf de Wibautstraat aan zien komen hobbelen.

kunnen we niet een soort stijloefeningen maken rond een fictieve plaat?

Dertigers en veertigers onder ons: Ben Jerome?!

En een vraag van een domme twintiger: Ben Jerome... Que?

Ik weet zeker dat er in de jaren daarna (dit speelde pakweg 20 jaar terug) nog immer journo's zijn die eenzelfde stunt willen uithalen, en het zal ook best gebeurd zijn, maar Van Bruggens stunt was ultiem, daar ga je niet meer overheen.

"...maar toch zeker een plaatje die hoog in mijn eindejaarslijstje komt."

"geniale gek" was ook nog niet genoemd he.

ik zie er nu al tegenop. bedankt allemaal.

Of een nieuw Miskende Meesterwerken-achtig project voor de Subjes?

En vonx, "de nieuwe ..." is ook zo'n stoplap.

lees ook eens flaubert zijn woordenboek der pasklare ideeen.

Doe eens voorbeeld, doe eens een voorbeeld. Kwam er vorige week weer een tegen in NRCNext, ook volgens mij nog een keer op de opiniepagina. Ik vermoed dat het overgewaaid is uit Blogenië (of is dat Bloglandia?)

"Martin Bril" is 't eerste dat bij mij opkomt.

Kan kloppen.

Ik heb inmiddels wel gehad met: iconisch.

Verder nog updates in de tussentijd?

lijkt me duidelijk gezien de stilte, het forum popjournalistiek is dood :P

Op 3voor12 staat genoeg, met name als het gaat om Engelse leenwoorden (´buzz' als synoniem voor 'hype') e.d.

Misschien is het ook gewoon een bijeffect van te weinig inspirerende muziek (ook het forum trouwens, vaak genoeg denk ik "weer niets om toe te voegen" :(

Oh, en nu valt 'icoon' gelijk op (i.v.m. met Kyteman nog wel … :/ )

De hoogmis (voor een concert) is ook weer in zwang de laatste tijd, merk ik.