Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Rituelen staat op mijn leeslijst : ) Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik weinig romans van Nooteboom heb gelezen, omdat ik eerst al die reisverhalen wou lezen. Philip en de Anderen staat mijlenver af (qua stijl) van de rest van zijn werk. Hij was duidelijk nog op zoek naar de juiste toon, maar aan reacties van anderen heb ik gehoord dat wel hoog wordt aangeslagen dus toch maar 's gaan lezen.

En Re: Omar, is dat digitaal lezen op een e-reader (waarvan iedereen schijnt te zeggen: het is reuze fijn! net een gewoon boek!) of op een computer?

Nee, gewoon op de laptop. Zou e-reader zou ik wel eens willen roadtesten, maar echt dat alles verzengende consumptieverlangen voel ik niet voor.

re: Nooteboom, nooit wat van gelezen, al zou ik die verhalen over Spanje misschien eens moeten checken, ware het niet dat mijn net geupdate leeslijst (ja, ik heb OneNote ontdekt :) depressieve proporties aanneemt.

Ik vond dat boekenweekgeschenk destijds wel goed. Maar niet goed genoeg om méér van die man te gaan lezen.

dat mijn net geupdate leeslijst [...] depressieve proporties aanneemt

Iemand bekend hier met boeken van Roberto Bolaño? Referenties aan Saramago en Borges maken me erg nieuwsgierig...

Bekend als in: vorige week een lang stuk over hem gelezen. Kwam een beetje over als een schrijvers-schrijver, maar schijnt enorm groot te zijn in Spaanssprekende landen en nu dus ook, postuum, in de rest van de wereld.

bedankt voor de link, erg goed artikel.

Dan maar niet de lijst van 1000 boeken die je ooit gelezen moet hebben doorlezen.

Nee, liever niet. :)

Bolaño, grappig, een vriend van me die ik zeer vertrouw in literaire zaken vond het een van de beste boeken die hij ooit had gelezen (2666 dus). Als je het nu snel in het Engels (of Spaans) leest ben je heel erg hip voordat de hype losbarst met de Ned.vertaling ergens later dit jaar. ;) Schijnt wel erg gewelddadig te zijn en daar ben ik een beetje op uitgekeken eerlijk gezegd.

Oh, er is dus nog geen Nederlandse vertaling? Meestal zijn de Angelsaksen het allerallerlaatst als het om het vertalen van boeken gaat; ze staan niet zelden op een aparte plank in de boekenzaak, veilig weg van al die fijne woorden die in de eigen taal zijn geschreven. Die 1000 novels serie is ook 70 procent Angelsaksisch ofzo. En dat is echt enorm ruimdenkend en werelds.

Maar Bolaño is hier al erg hip. Als in: paginagrote krantenadvertenties-hip.

@OMC
ik zag 2666 in drie delen liggen in het Engels, maar er zijn andere titels van hem die me meer aanspreken. En voorlopig komt het er toch niet van, wegens nog te veel andere boeken die ik wil lezen. Dus wie weet wacht ik wel op de NL vertaling. Weet je ook of er nog meer van 'm vertaald wordt behalve 2666?

Weet je ook of er nog meer van 'm vertaald wordt behalve 2666?

Ga er maar van uit. ;) Zoveel heeft hij volgens mij ook niet geschreven toch?

Zelf ben ik nu o.a bezig in Flauberts Woordenboek van Pasklare Ideeën. Hilarisch. En is eigenlijk niets meer dan een alfabetische verzameling burgermansclichés met korte uitleg, die Flaubert had aangelegd als studiemateriaal. (Document - Altijd van het hoogste belang; Buitenleven - Op het platteland zijn de mensen beter dan in de stad: hen benijden -- Alles is er geoorloofd; kleren uit, malle fratsen, enz.) Maar het vreemdste is eigenlijk dat er in 150 jaar op clichégebied soms weinig is veranderd.)

Een tijdje terug was ik op zolder vergeefs op zoek naar mijn badpak. Na de zoveelste doos met cd's of boeken opzij gezet te hebben, was ik het zat: weg met die zooi! Sindsdien komt er af en toe een doos naar beneden waarvan de eventueel verkoopbare inhoud eerst nog een maand de kans krijgt op Marktplaats voordat ik het in de kliko mik.

In een van die dozen zat een uitgedroogde pocket van De verborgen bron [1950] van Hella Haasse. Misschien heb ik tijdens mijn middelbare schooltijd iets teveel Oeroeg gehoord. Of ziet mevrouw Haasse er teveel uit als een lieve oma. In elk geval ben ik altijd met een grote boog om haar boeken heengelopen. U raadt het al: in dit geval onterecht.

Vooral de eerste helft van De verborgen bron heeft een Ballardachtige sfeer. Een man doolt rond over het verlaten landgoed van zijn vrouw en meent daar indrukken van haar moeder - over wie hij niets weet - op te vangen. Om het beeld compleet te maken loopt er ook nog een oude arts rond die door dezelfde vrouw geobsedeerd is. Mooie natuurbeschrijvingen. Poëtisch boek.

@OMC, Bolano heeft niet veel boeken geschreven, maar wel hele dikke.

Bolano draad op buur-forum: Roberto Bolano

Suzette Haden Elgin - Native Tongue
Volgende deel in mijn femi-SF trip. En een van de beste boeken tot nu toe. Grondwettelijke rechten van vrouwen wordt afgenomen en de enige manier waarop ze nog aan de bak komen behalve als huishoudster, verpleegster is vertaalster van buitenaardse talen. Ondertussen ontwikkelen ze clandestien een vrouwentaal. Beklemmend verhaal, erg goed uitgewerkt al is het wel een beetje flauw dat echt alle mannen ontzettende eikels zijn. Later (onvermijdelijk) uitgewerkt tot een trilogie.

Pamela Zoline - Busy About the Tree of Life
Zoline heeft een van mijn favoriet verhalen ooit geschreven (The Heat Death Of The Universe) en die zit ook in deze bundel met vier andere verhalen. Het titelverhaal en 'The Holland of the Mind' zijn fantastisch, vooral dat laatste, een verhaal over een echtpaar dat in Amsterdam eind jaren zestig blijft hangen terwijl hun relatie langzaam desintegreert is fascinerend (ooit in een SF tijdschrift gepubliceerd ook al zitten er totaal geen SF elementen in.) Een unieke experimentele schrijfster.

Ursula Le Guin - Dancing at the Edge of the World
Essay en recensie verzameling. Wel okay, ze is op haar best als ze enigszins ironie toelaat maar er kan af en toe een hele nare bittere toon in haar stukken kruipen. Le Guin is duidelijk veel beter als fictie-auteur (het omgekeerde van Joan Didion eigenlijk, die ze niet kan uitstaan.)

Thomas Pynchon - Slow Learner
Even adempauze in de femi-SF marathon met deze verzameling vroege korte verhalen van held Pynchon. Laatste wat ik nog moest lezen, totdat ik las dat er -hoera- later dit jaar een nieuw boek van hem uitkomt. In de introductie kraakt Pynchon de meeste verhalen ongenadig af. Okay, het zijn jeugdwerken en sommige dingen werkt hij later uit tot zijn caleidoscopische meesterwerken maar hij overdrijft. Mooie, leesbare verhalen, net-niet realistisch, vooral 'The Secret Integration' is dankzij een twist op het einde heel mooi melancholisch.

Hierbij weer eens een incompleet lijstje, vooral voor Martijn!

Arnon Grunberg - Onze oom
Grunbergs roman over oorlog en waanzin in een niet nader gespecifeerd land in Zuid-Amerika. Ik had steeds het idee dat dit een heel goed boek had kunnen zijn, maar dat was het net niet. Ik vraag me af of Grunberg zich expres inhoudt.

Joseph O'Neill -Netherland
Na alle aanbevelingen van Martijn kocht ik Netherland. Niet iets dat ik normaal zou lezen, maar ik las het met genoegen. Vooral erg mooi geschreven verhaal over man die het even allemaal niet meer zo goed weet. Zouden Engelstalige lezers zich niet ergeren aan de Nederlandse zinnetjes erin?

Doeschka Meijsing - Over de liefde
Ik begon er met volle tegenzin aan (iemand in mijn leesclub had het gekozen): een autobiografische roman over verbroken liefdes door de immer duister kijkende Meijsing. Ik bereidde me voor op pagina's vol zelfmedelijden, gezeur en bitterheid. Maar niets van dat alles! Over de liefde is juist heel lichtvoetig en zacht. Ik vond het prachtig. Heeft iemand hier meer Meijsing gelezen? Ik durfde ook nooit aan Geerten te beginnen, maar misschien valt dat ook wel mee?

Shaun Tan -The arrival
Lezen kan je het niet noemen, want er staat geen tekst in dit prachtige boek. Ik heb elke pagina over de belevenissen van een vluchteling verslonden. Zo mooi...

[Removed Illegal Image]

Mmm...mag dit plaatje niet?
http://www.shauntan.net/images/books/the-arrival4.jpg

*J. Slauerhoff - Schuim en As
Het tweede verhaal uit deze bundel zou kunnen doorgaan voor een mooi fantasy-verhaal. Alle verhalen gaan over rusteloos gezwerf over de aarde, het laatste verhaal gaat over het leven van Britten in China. Overal is drank, wanhoop en vluchtige liefde. Over je nergens thuisvoelen en bijhoren, maar wel veel van de wereld zien. Nu wil het verzameld werk lezen...

*Roberto Bolaño - Distant Star
Een groep dichters in Chili worden verrast door een nieuw lid, dat indruk maakt maar er een schaduwbestaan op nahoudt. Wanneer er een militaire coup wordt gepleegd, duikt de dichter op in het leger en schrijft gedichten met een vliegtuig in de lucht. De verteller van de roman, een dichter zonder naam, volgt de sporen van deze piloot-dichter tot na zijn militaire carriere en volgt er een ontmoeting. Een roman over (onder andere) de relatie tussen poëzie, politiek, literatuurkritiek en militaire regimes, die leest als een beklemmende thriller.

*Arnon Grunberg - Amuse Gueule
Vroege verhalen van Grunberg. Tragi-komische verhalen, waarbij Grunberg gelukkig zichzelf ook niet spaart. Met name het verhaal 'We leren Engels door met elkaar te praten' is fantastisch: Grunberg doet een cursus Engels in New york, die wordt gestaakt op aanraden van de 'docent', een aan lager wal geraakte acteur.

*Giles Tremlett - Spaanse Spoken
Britse journalist probeert het moderne Spanje te doorgronden middels de geschiedenis, taal, cultuur etc. Goed gedocumenteerd, vlot geschreven en mede door de blik van een buitenstaander zo raak geschreven.

*Ischa Meijer - De interviewer en de schrijvers
Interviewbundel met vnl. Nederlandse auteurs. En dan zijn er dus een hoop die ik helemaal niet ken, merk ik dan.

Zouden Engelstalige lezers zich niet ergeren aan de Nederlandse zinnetjes erin?

Mijn leeslijst:
Saša Stanišić - How the Soldier Repairs the Gramophone
Over opgroeien in Bosnië, net voor de oorlog daar, en naar Duitsland gaan, kort na het uitbreken ervan. En de verwarring die dat oplevert. Die verwarring komt in elk geval goed over, want het boekt springt nogal van de hak op de tak, en sommige stukken zijn ook binnen de context van het boek fictie. Maar toen ik er eenmaal in zat vond ik het toch wel een erg mooi boek. Er komen trouwens stukken Servokroatisch in voor, waarvan ik het jammer vind dat ik het niet snapte, maar daar het boek uit het Duits is vertaald, lijkt Stanišić dat verder niet essentieel te vinden.

Ian McEwan - On Chesil Beach
Stond al een tijdje op de verlanglijst. Korte roman over de huwelijksnacht van twee mensen van de allerlaatste pre-hippie generatie. Dus geen sex vóór het huwelijk en veel gevoelens niet uitspreken. Ik had daar ook wel duizend pagina's over kunnen lezen, ook over de veertig jaar huwelijk die dan volgen, maar helaas is McEwan een levenshatende cynicus die met een nogal zinloos einde het boek aardig weet te verpesten.

Stefan Zweig - The Post Office Girl
Zweig stond ook al een tijdje op de verlanglijst: volgens de achterflap de meest vertaalde schrijver van de jaren '20 en '30, maar nu een beetje in de vergetelheid geraakt. Jammer, want Zweig is een fijn verhalenverteller van het ouderwetse soort, die mooi de sfeer in Oostenrijk kort na de Eerste Wereldoorlog weet te schetsen.

Netherland, klinkt als een boek dat ik zou moeten lezen. Maar een vraag: zeg je nooit tegen niet-Nederlandstaligen dat Nederlands sterk lijkt op Duits en Engels en dat ze dus met een beetje moeite kunnen begrijpen, als ze tenminste Engels- of Duitstalig zijn?

Ik zeg dat dus constant en krijgen ze meer vertrouwen in wat ze lezen, horen en begrijpen.
Het is maar een zijsprong.

@Monique: het hangt ervanaf met wie je over Nederlands spreekt. Voor een Spanjaard heeft Nederlands meer overeenkomst met Engels en Duits, terwijl ik dat toen ik de eerste keer hoorde erg raar vond (Duits ok, maar Engels?).
@Martijn. Dat einde van 'On Chesil Beach' inderdaad, afgeraffeld gewoon. Ik vond 'Boetekleed' ook zo'n raar gebeuren. Het beste deel is het eerste deel, dat speelt op het landgoed (voor de film idem).

Grappig in Zoline's 'The Holland of the Mind' zat echt veel Nederlands (hele rijen af en toe) en daar werd de taal omschreven als -effe uit de bolle kop hoor- "a sort of clown English with its elongated vowels".

misschien dat daarom Engelsen Nederlanders die Engels proberen te spreken grappig/raar/bespottelijk vinden. (zie Steve McLaren's beroemde poging)

Omar was right: http://www.vn.nl/KunstCultuur/DeRepubliekDerLetteren/ArtikelLiteratuur/EenLiterairSprookjeRobertoBolao.htm

Nou oogsten hè met die investering..."ik vond alleen zijn vroege gedichten goed...je moet hem eigenlijk in het Spaans lezen." ;)

vond dat stukje in VN maar een beetje zurig, heb niet het gevoel dat Pleij er eigenlijk iets an vind.

Nee, waarsch. omdat 'ie niet de eerste is, maar Ilse Logie. Een beter artikel over e.e.a. staat hier (zie de laatste twee alinea's): http://www.deusexmachina.be/press/articles/article.php?article_id=69

Ik vond 'Boetekleed' ook zo'n raar gebeuren. Het beste deel is het eerste deel, dat speelt op het landgoed (voor de film idem).

Maar een vraag: zeg je nooit tegen niet-Nederlandstaligen dat Nederlands sterk lijkt op Duits en Engels en dat ze dus met een beetje moeite kunnen begrijpen, als ze tenminste Engels- of Duitstalig zijn?

Maar mijn Netherland-lezende vrienden hadden er dus gewoon overheen gelezen.

McEwan staat na Saturday op mijn zwarte leeslijst - ga ik maar zo houden natuurlijk. En balen dat ik die Bolaño niet gelijk ben gaan lezen ;)

ik heb dat Accordion Crimes van Proulx eindelijk uit, verloor op 't end wel wat schwung. Nu Held van Saskia de Corte (waar ik een tijd terug al een boek van las waar ik niks aan vond, wat ik me pas later herinnerde) anyway, deze is een stuk beter. En heel kort, daarna verder met iets van Per Olov Enquist, van uitgeverij De Geus dus het is OF zo goed als De Halfbroer van Lars Saabye Christensen, of esoterische zooi.

Hee, heb je de Halfbroer dus toch ooit uitgelezen! :)

jawel, wel 2 of 3 x door de jaren heen, sterker nog ik heb er nog eens een mooi stukje voor mijn weblog over geschreven (wat je toen gelezen hebt aan de comments af te leiden) ;)
http://thegonewait.blogspot.com/2005/08/de-halfbroer.html

ondertussen wachten we nog altijd op verfilming.

Ah, mijn geheugen heeft me in de steek gelaten :)

Verfilming lijkt me prima, als het dan maar niet een Hollywood draak wordt met Danny DeVito als Barnum :)

lol ja verfilming zal wel tegenvallen hoor, en 't boek is zo filmisch dat 't eigenlijk wel goed is. (t goeie aan de film zou zijn dat 't wel weer een screenwriter IN de film-film is, da's altijd leuk)

Ursula Le Guin - The Wind's Twelve Quarters II. Had nog nooit korte verhalen van Le Guin gelezen en dat moet toch wel bij favoriete SFschrijvers. En zowaar: fantastisch. Eigenlijk met niemand te vergelijken: elegant, intelligent (maar zonder er over op te scheppen) en menselijk (fetisjisme van technologie is haar vreemd.) Deel 1 ook maar eens opzoeken (of eigenlijk het origineel dat niet in tweeen is gehakt.)

Luca Turin & Tania Sanchez - Perfumes: The Guide
Op het moment heb ik een obsessie met parfums uit de periode 65-88, weet niet precies hoe het gekomen is maar deze nerds hebben het wel erg makkelijk gemaakt. Dat is een site waarin je kan verdwalen (en iedereen is zó beschaafd). Bijna iedereen heeft daar dus The Guide gelezen (hardcover bij amazon voor ramsj prijzen) en is het er vervolgens "helemaal niet mee eens". Zit een korte introductie in (genres, geschiedenis, beetje chemie, verschil m/v, etc.) en voor de rest bijna 1500 recensies van geuren. En die zijn vaak erg goed geschreven. Sanchez is sowieso goed maar Turin heeft net dat juist gevoel voor een quip, zonder echt flauw vals te worden (het is echt zo'n boek waar je andere mensen mee lastig valt van "ha, ha, moet je deze horen, Calèche is als...blabla.")
Stilistisch erg inspirerend, als gids heb ik het gevoel veel minder betrouwbaar dan Basenotes (2.0-op-zijn-allerbest). Er wordt vaak geklaagd dat muziek omschrijven lastig is maar wat me opvalt is dat Turin, toch chemicus, vaak terugvalt op muzikale metaforen en referenties, niet helemaal vreemd want parfums worden traditioneel "gecomponeerd" met noten en harmonieën, maar toch.

Ehm...kan dit draadje ook gaan over boeken die je geluisterd hebt?

Nog niet allemaal gehoord, maar mijn hemel: wat is dit verslavend!

Het lijkt wel een dode rockster:

Twee nieuwe romans van Robert Bolaño ontdekt
Donderdag 12 maart 2009 door Hans Cottyn / De papieren man
In de nalatenschap van de Chileense auteur Robert Bolaño (1953-2003) zijn twee nieuwe romans ontdekt, zo meldt The Guardian op gezag van de Catalaanse krant La Vanguardia.
De boeken zijn getiteld Diorama en Los sinsabores del verdadero policía ('De moeilijkheden van een echte politieman'). Ook zou tussen de nog maar pas geordende hoop documenten een zesde deel van de epische, vijfdelige laatste roman 2666 gevonden zijn, net als gedichten, dagboekfragmenten en ander verspreid proza.
Vijf jaar na zijn dood lijkt de Bolañomania pas echt goed los te breken. Vorig jaar werd ook al een andere roman, El Tercer Reich, "teruggevonden". Dat nieuws raakte niet toevallig bekend op de Frankfurter Buchmesse en zorgde daar voor enige buzz. Een en ander heeft te maken met het feit dat literair agent Andrew Wylie de nalatenschap recent van een Spaans literair agent heeft overgenomen (zie het vorige DPM-bericht). De Engelse vertaling van 2666, begin dit jaar verschenen bij Farrar, Straus and Giroux, wordt bijna unaniem met lof overladen, en een tweede druk werd inderhaast besteld. Daarmee zijn van de titel al 75.000 exemplaren verkocht, voor een boek van bijna 1000 bladzijden een zeer respectabel aantal. Ook de Nederlandse versie bij Meulenhoff maakt na herhaaldelijk uitstel zeer binnenkort zijn opwachting. Recent moesten de weduwe van Bolaño en Wylie een hardnekkig gerucht over de vermeende heroïnedood van de schrijver ontkrachten (zie het vorige DPM-bericht). Bij de recente ontdekking van de twee romans had Wylie geen commentaar.

blijkt later hoax, man blijkt nog te leven of het pseudoniem van Arnon Grunberg.

neh, Grunberg haal je er zo uit. En die boeken worden alleen maar uitgegeven omdat er veel geld te verdienen valt. Voor die uitgever welteverstaan.

The Savage Detectives - Roberto Bolaño

Net als in 'Distant Star' draait dit boek rondom een bevriende groep dichters, ditmaal in Mexico. Twee ervan, Ulisses Lima en Arturo Belano, openen een zoektocht naar een dichteres waarvan slechts één gedicht is overgeleverd aan het nageslacht. Het boek zelf bestaat uit drie delen, waarvan vooral het eerste deel leest als een trein. Het verhaal wordt opgetekend door een jonge student, die een studie Rechten inwisselt voor een praktijkcursus literatuur en zich bij de groep dichters voegt. Deel Twee bestaat uit korte dagboekfragmenten van een bijzonder groot aantal personages, die tezamen een flash-forward legpuzzel vormen van ooggetuigenverslagen van de activiteiten van Lima en Belano, die in het derde weer opduiken, op zoek naar de verdwenen dichteres, cruisend in een witte Impala, op de hielen gezeten door wraakzuchtige crimineel (waar die vandaan komt moet u zelf maar lezen). Veel actie, spanning en sensatie, maar ook veel vragen die overblijven, met name over het handelen van de twee dichters door de jaren heen. Naast het plot worden weer veel onderwerpen aangesneden, zoals literatuur, poëzie, nou ja, het leven zelf. 'Geestdriftig' is wel een mooie term om de schrijfstijl te omschrijven. Veel korte woorden en zinnen ook (volgens Bolaño is kwaliteit van proza mede afhankelijk van het metrum, en voor dit boek gaat die vlieger op). Al met al een ode aan (over)leven, want werkelijk iedereen die langskomt behoort tot onderkant van de samenleving. Toch is het geen depressief boek, eerder het tegenovergestelde. Het mooist zijn de fragmenten de vader van een tweeling, die herstelt in een inrichting van een inzinking (ik vermoed dat dit personage een ode is aan Cortazar's roman 'Het Hinkelspel', maar dat weet ik niet zeker). Het herstel is exemplarisch voor eigenlijk iedereen die in dit boek voorkomt, al heeft niet iedereen zoveel geluk.

oh ja, op de laatste pagina van het boek staat een raadseltje. Voor evt. oplossingen houd ik me aanbevolen.

He dat boek heb ik laatst gekocht zonder te weten dat de schrijver dood is of hip.

@monique. Leuk, ik ben benieuwd naar je evt. reactie op het boek. Elsevier is helemaal lovend over 2666 deze week.

De schrijver van 'Netherland' (een mooiere titel dan 'laagland' als je het mij vraagt) was ook overal te zien deze week, ben toch wel benieuwd naar dat boek. Nu lees ik verzamelde verhalen van Julio Cortazar, dat ik iedereen die teleurgesteld is in Ian McEwan kan aanraden. Ze beschrijven dezelfde soort situaties als McEwan doet, maar vanuit een veel interessanter vertelperspectief/invalshoek.

>Van Putten is de beste muziekschrijver van Nederland. Het is alleen wel een snob en een chagrijnige cultuurpessimist en over zijn andere hobby, auto's, schrijft hij lang niet zo goed als over Ricardo Chailly.

@Martijn ter Haar: afgelopen weken heb ik een biografie over Van Puttens grote held verslonden (Ton Braas - Door het geweld van zijn verlangen, een biografie van Matthijs Vermeulen). Die Vermeulen (1888-1967) is een hoogst merkwaardige anomalie in de Nederlandse cultuurgeschiedenis. Te Frans voor de germanofiele Nederlandse muziekcultuur; te symfonisch voor de hedendaagse muziek, te modern voor de puur symfonische traditie. Autodidact uit Helmond, toch jarenlang de meest gezaghebbende muziekcriticus van Nederland, maar tegelijkertijd de meest miskende componist. Deels omdat hij de toenmalige autoriteit (Willem Mengelberg) eerder als recensent te polemisch had behandeld; deels omdat zijn harmonische taal te uniek en vooruitstrevend was om in het toenmalig Nederland te worden herkend (Nadia Boulanger was in Parijs wel meteen onder de indruk van zijn composities, net als even later de piepjonge Reinbert de Leeuw).
Het hele leven van Vermeulen is 1 lang uitgesponnen en harstochtelijke prelude op een biopic (die overigens door Kees Hin ook daadwerkelijk werd gerealiseerd en zeer de moeite waard is. Spielberg had hier ook wel raad mee geweten). Twee wereldoorlogen en de meest intense persoonlijke drama's trokken een verwoestend spoor door dit leven, maar ook de aan waanzin grenzende oprechtheid van Vermeulen als schrijver werkte niet bepaald in het voordeel van de goede man. Als je zijn recensies leest dan snap je waar Bas van Putten de mosterd vandaan haalt (overigens niet in het geheim).
Echt a must read, ik kan het iedereen met interesse voor de Nederlandse muziekcultuur in de eerste helft van de twintigste eeuw aanraden. Of eigenlijk; iedereen met een interesse voor de biografie. Vooral in combinatie met een goed glas wijn en Vermeulens tweede symfonie truly unputdownable.
"Vermeulen slaapt met de apocalyps onder zijn hoofdkussen" las ik als typering door een tijdgenoot ergens in dit boek. Dat vat een en ander wel aardig samen..

Afkomstig uit Helmond... dat is interessant.

Het staat niet letterlijk in het boek van Braas, maar ik vermoed dat de eerlijkheid van zijn kritieken zeker ook te maken had met zijn afkomst. Hij kwam niet voort uit de randstedelijke high culture, dus hij kon zichzelf een genadeloze eerlijkheid aanmeten (en verwierf daar overigens direct veel respect mee onder mondernisten in Amsterdamse lezerskringen). Ik heb laatst nog gezocht naar sporen van Vermeulen in Helmond, maar dat houdt niet echt over. Met zo'n waanzinnig leven! (nog maar een voorbeeld, omdat ik zo enthousiast ben: toen de eerste wereldoorlog uitbrak ging hij per fiets van Maastricht naar Luik om daar journalistieke reportages te schrijven (als teerbeminde muziekziel, ongelofelijk!). De industriele vernietiging van mensenlevens van die oorlog heeft hem blijvend getekend... Weer wat later, in de tweede wereldoorlog, toen hij in een zelfgekozen exile nabij Parijs leefde (in totale armoede), kon hij de Duitse executiepeletons in de bossen dagelijks horen terwijl hij probeerde te componeren.

Vergeet ik nog bijna de beroemdste anekdote: toen Vermeulen als criticus zichzelf in het Concertgebouw maar weer eens zat te vervelen tijdens een uitvoering van Cornelis Doppers Zuiderzeesymphonie riep hij in de pauze tussen slotakkoord en applaus: Leve Sousa! (naar de Amerikaanse componist van marsen en ander light repertoire; Vermeulen bedoelde dit ironisch positief, in de zin dat Sousa interessanters te melden had dan de nationalistische Dopper). In het gekrakeel meende men Leve Troelstra! te hebben verstaan - de socialistenleider had evendaarvoor de revolutie verkondigd. Vermeulen werd met veel bombarie uit de zaal verwijderd en de toegang ontzegd. Echt een cause celebre in de Nederlandse muziekgeschiedenis.

Werkelijk, Amadeus zou een gelijkwaardige biopic verdienen met dit componistenbestaan!

Klinkt goed. Ik heb het gelijk op het boekenlijstje gezet. Ook denk ik dat je met je verklaring over zijn genadeloze eerlijkheid aardig in de richting komt. Althans dat zou ik leuk vinden. :-)

Ach ja, de volgende,

Ken MacLeod - The Star Fraction. Een vriend bleef jarenlang hameren: "je moet MacLeod lezen, MacLeod, MacLeod." Okay, okay.
Maar braaf begonnen met zijn debuut uit 1995. Fijne UK draai aan cyberspace, lekker viezig met een wereld op de rand van revolutie, beetje dat Children of Men sfeertje maar dan met een beter verhaal. Wat het leuk maakt, vond ik, is dat MacLeod op typisch Schots/Engelse manier helemaal thuis is in alle versies van het marxisme/socialisme en dat mooi verwerkt in die vaak hyperkapitalistische toekomstscenario's. Leest lekker weg, zitten wat genrecliche's in (je grote gespierde man met groot pistool (eigenlijk meer computer dan wapen), de wetenschapschick, de jonge nerd, veel te coole babe), maar dat mag de pret niet drukken. Mmm, zie nu dat het toch weer onderdeel is van een trilogie (en van nog een vervolg waarin alles anders gebeurt...geinig.) Nou ja, wie weet, wie weet.

is er nou nooit een sci-fi schrijver die z'n punt maakt zonder 'n trilogie, pre-trilogie en coda-kwintet maakt ;)

De keerzijde van succes...
Na een briljant debuut moeten ze gaan bloemschikken.