Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Er is trouwens een nieuwe Nick Hornby. Ook een Young Adult Novel.

Jonathan Coe's Rotters Club. Gisteren in begonnen en moeilijk weg te leggen. Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

Doris Lessing, anyone? Er is geloof ik bij Engels eens wat van haar werk voorgelezen, maar dat heeft nooit een blijvende indruk op me achtergelaten. Zo vlug wat plots bij elkaar gewikipediaad lijkt het me echter best wel iemand die boeken kan schrijven die mij boeien.

was (is?) toch een communist? Ik had The Good Terrorist op mijn Engelse boekenlijst staan. Redelijk boek, over wat slackers.

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.

Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet:

* Salmon Fishing in the Yemen (Paul Torday). Ligt hier bij elke supermarkt en inderdaad een snelconsumptieboek. Prettig leesvoer desalniettemin, over een wetenschapper die in een project wordt gezogen om zalm te kweken in Jemen. Tegen het eind wordt het allemaal wel een beetje érg overdreven.
* Diary of a Bad Year (J.M. Coetzee). Mooi idee, indrukwekkend boek. Bevat een serie politieke en filosofische essays van een "gerenommeerd schrijver" (die nogal wat overeenkomsten met Coetzee zelf vertoont) en daarnaast de dagboekaantekeningen van die schrijver én die van het meisje dat die essays voor hem uittypt.
* Eleanor Rigby (Douglas Coupland). Mooi boek, goed verhaal.
* Havoc, in Its Third Year (Ronan Bennett). Speelt zich af rond 1630, maar met buitengewoon hedendaagse thema's als machtspolitiek en , vooral, xenofobie. Erg geloofwaardig geschreven. En een must-read voor de Wildersen en Verdonken van deze planeet.

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?
Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.
Woonden jullie maar in Leiden! Ik heb hem zo staan (in het Engels). Het is opvallend hoe vaak Martijn dezelfde dingen leest als mijn vrienden. Om me heen hoor ik nu iedereen over Coetzee en Coupland. Gisteren zag ik trouwens drie verschillende mensen in de trein Murakami lezen. Het was een mooie dag.

Ik las de laatste tijd vooral vakliteratuur, maar ook

* A certain ambiguity (Gaurav Suri & Hartosh Singh Bal). De beste roman over wiskunde die ik tot nu toe las.
* The polysyllabric spree (Nick Hornby). Erg amusante verzameling columns waarin hij elke maand beschrijft welke boeken hij koopt en welke boeken hij daadwerkelijk leest. Zijn smaak is duidelijk niet de mijne, maar hij schrijft erg geestig over boeken, lezen en redacteuren. Zo'n column zou ik ook wel willen schrijven!
* Shakespeare (Bill Bryson). Ik wist niets over Shakespeare, maar wil alles van Bryson lezen. Veel geleerd en gegrinnikt, al vond ik het iets taaier dan verwacht.
* Oracle night (Paul Auster). Auster is niet echt iets voor mij, maar dit heb ik in elk geval met plezier uitgelezen.

En ben net begonnen in This book will save your life (A.M. Homes). Het lijkt me wel wat!

ps Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet
Heb je echt een spreadsheet? Ik schrijf alles in een mooi klein boekje. Tot groot vermaak van mijn vriend.

Nee, dat was metaforisch bedoeld. Ofzo. :)
Al heb ik tegenwoordig wel de wathebjeallemaalgelezen-applicatie op Facebook. Wat in feite hetzelfde idee is.

Ik heb hem zo staan (in het Engels)

Volgens mij staat 'ie ook gewoon bij ons in de kast. In het Grieks...

Die Hornby moet ik dan toch ook maar eens lezen. Die verzameling muziekessays waren ook verrassend leuk. En Murakami ga ik ook eens aan beginnen.

Ik had bij Coetzee nog moeten vertellen dat de drie "verhalen" parallel lopen en dat elke pagina in drieën is verdeeld. Want dat maakt het allemaal een stuk intellectueler. :)

de recent-gelezen-spreadsheet

bij mij is het gewoon een word-document...

* de gum thief van douglas coupland. erg lief. misschien iets te.
* de autiobio van alex james (bassist van blur). hij is 'in het echt' precies zoals je verwacht dat-ie is. zelf denkt-ie dat-ie een renaisssence man is, maar eigenlijk is-ie een meer een blufgozertje die veel dingen 'he, leuk man te gek'-vind met, op een gegeven moment, heel veel geld
* de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio maar die ene die een paar maanden na z'n dood verscheen. kostte maar 1 pond. vandaar. is verder gewoon een doos omgevallen en aan elkaar gebonden krantenknipsels en anekdotes die ik sowieso allemaal al uit m'n hoofd kende.

Vergeten jullie pardoes wat jullie hebben gelezen of zo? :)

Uitgelezen Bug Jack Baron van Norman Spinrad. Een echte jaren 60 SF klassieker, ongelofelijk inventief geschreven en toch leest het weg als een thriller.

Ik ben nu bezig met Palomar van Italo Calvino. Wel okay, denk ik, een soort ambient literatuur.

Net uitgelezen Godard, portrait of the artist at 70 van Colin MacGabe. Wel rap geschreven biografie van Godard die steeds goed wordt geplaatst in zijn tijd. De post-68 Godard was altijd een mysterie voor mij en dat is dus nu fijn ik kaart gebracht, al geloof ik er geen reet van dat die films zo goed zijn als MacGabe pretendeert.

Nu verder in: The Work of Mourning van Jacques Derrida. Mooie, voor zijn doen toegankelijke maar zwaarmoedige teksten van JD geschreven voor vrienden/collega's die zijn overleden.

even de agenda tevoorschijn toveren.

*Cormac McCarthy - De Weg
korte postacopalyptische roman, vader + zoontje op weg door verschroeide aarde. erwtjes uit blikjes. rottende lijken. zou naar Hollywood kunnen, ware het niet dat het einde ietwat te droevig en spiritueel is. Heb je zo uit, dus zeker de moeite van het lezen waard.

*Daniel Wallace's Grote Vis.. negeren, de film van Burton zien. Het boek is een schetsmatige opzet voor de magie die Burton op weet te roepen.

*Sándor Márai - Gloed
Wereldbibliotheek is wel een interessante uitgever, of imprint, whatever. De Woestijn van der Tartaren was ook al interessant. Gloed is een mooie filosofische verhandeling, over 2 gezworen vrienden en 1 gebeurtenis in 't verleden die hun uitelkaar heeft gedreven en ze nu eens aan het einde van hun leven uitgebreid analyseren. Mooi tijdvak en plaats ook.. Hongarije, voor de 2de wereldoorlog. (of ik moet mijn feiten nu alweer over hoop hebben, het is alweer een maand of 2 geleden)

oh en voor extra drama is Marai een vergeten schrijver a la Kennedy Toole (Samenzwering van Idioten) inclusief zelfmoord.

Nu bezig in Amos Oz epos Een verhaal van liefde en duisternis, goed voor de Jiddisch/Hebreeuwse woordenschat, als ik 't zou kunnen onthouden. Hij valt soms in herhaling, maar 't lijkt een keuze. Soort Eeuw van mijn Vader, maar die Oz heeft natuurlijk een veel interessanter leven. Iedere zionist aan 't begin van de staat Israel lijkt wel een intellectueel met Nobelprijs.

ok i love you guys

de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

Ik vond nog een Coetzee-boek, gewoon thuis in de kast (Boyhood), wat mijn fascinatie voor de man alleen maar grote heeft gemaakt. En mijn dorpsgenoot die The Closed Circle aan het lezen was, heeft die inedelijk uit en ik inmiddels ook al bijna. (Voorzover dat nog niet duidelijke was, @ragruiters: Lezen! Nu! Meteen!)

Oh ja, en Ira Levin (die ik altijd met de zanger van Yo La Tengo verwar) is dood. Was volgens mij zo'n schrijver die je ofwel voor je boekenlijst las, of helemaal nooit. Ik las hem nooit. Heb ik iets gemist?

Levin schreef wel leuke thrillerts (Rosemary's Baby, Boys From Brazil), maar het is wel iets voor als je puber bent.

Palomar was zo uit. Toch wel mooi en apart boek.

Nu ben ik de Laatstsche Mensch die eens De Naam van de Roos gaat lezen...leest verrot weg in het begin als ik even mag klagen.

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

nog niet. moet ik bekennen. verder geen excuus voor. zie hem elke week weer voor vijf pond bij de virgin zavvi liggen. binnenkort.

heb recentelijk trouwens ook shortcomings van adrian tomine gelezen. m'n eerste graphic novel.

Jonathan Coe - Gesloten Kring:
Mooi vervolg op de Rotters Club, alleen worden er wel heel nadrukkelijk allerlei losse eindjes uit het eerste boek aan elkaar geknoopt. De relatie van Paul met Malvina is ongeloofwaardig, temeer hun relatie (voor haar) vanaf het begin duidelijk moet zijn. Maar zoals de boektitel al zegt: er moeten heel wat cirkels gesloten worden. En dat gebeurt. Benjamin is een zielige loser.

Irvine Welsh - Lijm:
Vermakelijk boek over vrienden die groot worden met veel drank, drugs en sex. Uiteindelijk een mooi happy end. Over trouw en geen vrouwen slaan.

Stephane Audeguy - Wolkenbibliotheek:
Bibliothecaresse in de ban van Japanse couturier die boeken over wolken verzamelt. Een ontdekkingsreis langs quakers, schilders en wetenschappers. En natuurlijk die grote allesbepalende Japanse wolk aan het einde van wo2.
Ik zie steeds meer als ik in de lucht kijk!

Alleen worden er wel heel nadrukkelijk allerlei losse eindjes uit het eerste boek aan elkaar geknoopt

Dat vond ik ook wel. Het idee om een vervolg te schrijven op The Rotter's Club is erg leuk, maar dit maakt dat boek met terugwerkende kracht opeens een boek is met vele open eindes. Zo las ik het niet.
Neemt niet weg dat het wel een erg goed boek is.

Ik ben bezig in A Portrait of the Artists as a Young Man van James Joyce. Een kennis is professor in de Jamesjoyceologie ofzo, en die verdeelt mensen in al naar gelang of ze Ulysses (al) gelezen hebben. Dus beloofde ik hem het te lezen. Maar het is nogal dik (900+ pagina's), dus toen ik deze in een kast vond, leek me dat een aardige opwarming. Goed wel, maar taai en pittig. Voel me opeens weer 16, met een matige kennis van het Engels en mis vooral de grote lijn nogal eens.

Ter afwisseling ook in Mil Millingtons Love and Other Near-Death Experiences begonnen. Ik vond een ander boek van hem, The Things my Girlfriend and I have Argued About (van de gelijknamige website, erg komisch snelwegleesvoer. Hier moet ik ook soms om lachen, maar zelden zonder dezelfde schaamte die je krijgt als je om een comedyserie met Peter Lusse moet lachen. Alleen als Joyce heel taai blijft lees ik 'm uit.

Ik had bij Coetzee nog moeten vertellen dat de drie "verhalen" parallel lopen en dat elke pagina in drieën is verdeeld. Want dat maakt het allemaal een stuk intellectueler. :)
Ik ga hem binnenkort echt eens lezen, volgens mij staat hij bij mijn moeder in de kast. Kan ik hem mooi lezen onder de kerstboom. Intussen las ik:

* This book will save your life van A.M. Homes. Het boek heeft mijn leven niet gered, maar ik vond het wel goed. Een belachelijk rijke Amerikaan denkt dat hij dood gaat en besluit zijn leven te veranderen. Ik vond veel dingen herkenbaar (hoe absurde gebeurtenissen zich opstapelen bijvoorbeeld).

*De helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst. Beschrijving van een jeugd aan de onderkant van de Vlaamse samenleving. Wat goed, zo rauw en pijnlijk. Dat het nog goed is gekomen met die Dimitri...

*Foute Fantasieën van Marjan Slob. Waarom lezen intelligente vrouwen boeketreeksen? Slob komt er niet helemaal uit, maar geeft wat aannemelijke verklaringen. Gaat natuurlijk stiekem over meer dan die boeketreeks.

*In the company of liars van David Ellis. Volgens de VN een van beste thrillers van 2007. Inderdaad knap gedaan: het verhaal wordt achterstevoren verteld (net als in Memento) en je wordt een paar keer goed verrast. Toch vond ik het niet zo goed als ik hoopte.

*Mobius Dick van Andrew Crumey. Een roman over quantummechanica! Jawel! En nog goed te lezen ook! Ik heb zelfs hardop gelachen om de beschrijving van een natuurkundeprof die naar een lezing bij letteren gaat. Je merkt wel dat Crumey zichzelf heeeeeel slim vindt.

Wow... dat je op het forum kijkt of er nog iets nieuws is gebeurd en dat iemand dan drie seconden (!) geleden was gepost had. Een teken!

Enfin, ik las:

* JPod van Coupland. Het was, soms, af en toe, wel een beetje grappig. Maar ik vond het vooral een verhaal zonder doel, over mensen die, eveneens zonder doel, rare dingen deden.

* Norwegian Wood van Murakami. Mijn eerste Murakami. En ondanks dat er soms wel errug veel aan seks gedaan werd, vond ik een heel mooi boek. Is het representatief voor de rest van zijn oeuvre? D'r werd, in de toevoeging door de vertaler, een beetje gesuggereerd dat het, in elk geval vergeleken met, zijn eerdere werk een nogal simpel liefdesverhaal was.

En heb ik een film, of televisieserie ofzo gemist of is het gewoon toevallig dat iedereen nu opeens Murakami leest? Ik dacht dat het een nieuwe auteur was, maar Norwegian Wood is van 20 jaar geleden.

Waarom lezen intelligente vrouwen boeketreeksen?

Ik vind de vraag: waarom maken intelligente vrouwen zich druk over waarom intelligente vrouwen boeketreeksen lezen minstens zo interessant. :) (Ik wilde schrijven dat veel intelligente mannen computervechtspelletjes spelen. Maar er zijn vast ook mensen die zich weer druk over het waarom daarvan maken.)

Ja, laten we er weer een doen.

Miles Marshall Lewis - There's A Riot Goin' On. Weer een teleurstellende 33 1/3 (ditmaal bij de bieb gehaald gelukkig). Duurt gewoon te lang voordat Lewis eindelijk eens begint met de analyse van het album zelf en dat ratelt hij ook eigenlijk gewoon alle nummers braaf af. Voor de rest is het veel hiphop samples spotten.

Umberto Eco - De Naam van de Roos. Bijna uit. Beetje overgewaardeerd dit. Eerste helft is ontzettend traag, dan komt die pannenkoek van de inquisitie langs en wordt het beter (en ben je weer heel blij dat Luther heeft bestaan.) Verder ergerde ik me aan zaken als: "Ja, ik zat wel erg met die en die ketterse invloeden [volgt een opsomming van een halve pagina met alle ketterse bewegingen van die tijd], gelukkig kwam ik broeder Pipo tegen en ik noemde de naam Salvatore van Perugia..." [hopakee er volgen weer 8 pagina's die Eco's eruditie tentoonspreiden].

Filip Buekens - Jacques Lacan: Proefvlucht in het luchtledige. Strakke ontleding van het denken van het Franse warhoofd/bluffer. Hele mooie opbouw, leest als een spannend boek, informatief, soms valt mijn mond open van verbazing en regelmatig moet ik gewoon keihard lachen.

Net terug van de bieb gaan ik beginnen aan Sybren Polet De Andere Stad (met dank aan Ludo natuurlijk.) Haunted Weather van David Toop heb ik nog liggen. Ik ben dus nog wel even bezig.

jullie lezen allemaal zo snel. ik zit nog steeds bij Oz.

maar heb van een boekenbon die ik ooit "na een fout van de bank in uw voordeel" van de Postbank had gehad.. een heel dik koffietafelboek gekocht.. MOVIES heet het. 1000 defining moments. ik zit nu nog bij de gebroeders lumiere en een moment dat een of andere schurk in de camera schiet (nep dan he) in 1897 ofzo. (Vido zal de rest weten)

maar goed mooi boek dus en ongetwijfeld geschikt om 300 nieuwe films op te pikken.

* Erasmus - <i>Lof der Zotheid</i>. Gekocht toen ik in Rotterdam ging wonen, toen een hele tijd op een stapel laten liggen. Niet nodig, want het leest makkelijk weg. Mijn conclusie is dat Erasmus een voorloper was van Brusselmans: hij kan heel vilein grappig vervelende mensen afbranden, maar hij gaat daar vaak iets te lang mee door.

* Michael Chabon - <i>The Yiddish Policemen's Union</i>. Dit is dus de bom. De zionisten hebben in '48 de oorlog verloren en toen van de VS maar een stuk van Alaska gekregen voor 60 jaar. Die periode is bijna over en bovendien zit rechercheur Meyer Landsman met een koelbloedige afrekening die hij moet oplossen. Dit alles in <i>hard boiled</i> detective stijl. De one-liners blijven komen.

* Hans van Maanen - <i>Een gezonde geest</i>. Wetenschapsjournalist rekent genadeloos af met het soort slechte onderzoek waarmee kranten graag hun pagina's vullen ("Linkshandige vrouwen hebben meer kans op borstkanker").

Nu ben ik bezig in <i>Het bewustzijn verklaard</i> van Daniel Dennett. Gezien het aantal pagina's, het kleine lettertype en de niet heel lichte (maar ook niet loodzware) inhoud met zinnen als "Het globale idee van deze theorieën is dat nadat in de primaire of perifere lagen van het waarnemingssysteem een bepaalde hoeveelheid 'voorwerking' heeft plaatsgevonden, het werk van de waarneming - het identificeren, herkennen en categoriseren van voorwerpen - wordt afgemaakt door genereer-en-test-cyclussen."

Miles Marshall Lewis - There's A Riot Goin' On

Nou ja! Die heb ik ook deze week gelezen!
Ik was er (ook) niet helemaal wild van, maar heb het album wel beter beluisterd dan ooit tevoren. En daar gaat het toch om. Verder blijft Greatest Hitsgewoon mijn favoriete cd van Sly & the Family Stone. Ondertussen ligt Graham Central Station op de draaitafel en voel ik een zware funkgolf aankomen...

Vanmiddag bij de bieb nog even Mystery Train van Greil Marcus gehaald voor zijn hoofdstuk over There's A Riot Goin' On en me net weer dood lopen ergeren aan de pretenties van die man. Toch heeft het wel wat. Misschien ga ik dat hoofdstuk over Randy Newman nu wél uitlezen.

genereer-en-test-cyclussen

tot dáár begreep ik hem.

The Yiddish Policemen's Union

het duurde bij mij even voordat-ie ging lopen. vooral de eerste derde/helft van het boek zit het 'alternative history'-aspect - en de manier waarop chabon graag wil laten weten tot in welke puntjes hij dat allemaal heeft uitgedacht (ik verdenk hem er van dat-ie een kaart van sitka boven z'n bureau had hangen) - de 'whodunnit' een beetje in de weg, imho.

@Martijn, ik wil alles in jouw lijstje ook lezen (nuja, die Dennett sla ik misschien over)! Van Maanen is voor mij verplichte kost, Erasmus werd nooit zo ronkend aanbevolen en de vorige Chabon was heel goed. Ik zag trouwens alweer een nieuwe van hem in de winkel.

En heb ik een film, of televisieserie ofzo gemist of is het gewoon toevallig dat iedereen nu opeens Murakami leest? Ik dacht dat het een nieuwe auteur was, maar Norwegian Wood is van 20 jaar geleden.
Dat speelt al een tijdje en ik snap het ook niet. Ik heb Murakami via en Japanse studente ontdekt. Bijna twee jaar geleden wilde ik voor een vriendin Norwegian wood kopen, maar die hadden ze niet staan. Toen had ik Kafka on the shore voor haar gekocht. Op haar feestje kwamen twee andere vrienden aanzetten met Norwegian wood. Eentje had er nog nooit van gehoord, maar had in de boekhandel gevraagd om een obscuur boek.

Zijn andere boeken zijn inderdaad anders dan Norwegian wood, veel surrealistischer.

Dennett rocks! (maar zo te zien kan je hem misschien beter in het Engels lezen. ;) De paradox van Caspar het Vriendelijke Spook! :) (dat blijft dan toch het beste hangen.)

Nou ja! Die heb ik ook deze week gelezen!
Ik was er (ook) niet helemaal wild van, maar heb het album wel beter beluisterd dan ooit tevoren. En daar gaat het toch om.

Asjemenou! Ja, dat klopt wel van dat beter luisteren maar dat heb ik sowieso wel met die boekjes. Ik heb die plaat zo vaak beluisterd dat het op een gegeven moment gewoon is. Ik realiseerde me eigenlijk nooit dat veel van die nummers beginnen als normale liedjes en dat Sly dan denkt "fuck it" en minutenlang gewoon de groove uitzit.

Vanmiddag bij de bieb nog even Mystery Train van Greil Marcus gehaald voor zijn hoofdstuk over There's A Riot Goin' On

haha...dat wilde ik dus ook doen, al heb ik mijn portie Marcus wel gehad na Lipstick Traces.

maar zo te zien kan je hem misschien beter in het Engels lezen.

Die ene zin vertekent wel een beetje, want daardoor mis je informatie. Hij legt het wel heel duidelijk uit, maar je moet wel geconcentreerd blijven lezen, anders mis je een stuk van de redenatie.

de 'whodunnit' een beetje in de weg

Die 'whodunnit' vond ik niet zo belangrijk eigenlijk. Ik heb vooral genoten van de taal, die mix van jiddisch en cynische politie one-liners. Ik heb hem al eerder gepost op mijn blog, maar hier nog maar eens omdat het zo mooi is:

"And just last week, amid the panic and feathers of a kosher slaughterhouse on Zhlitovsky Avenue, a chicken turned on the shochet as he raised his ritual knife and announced, in Aramaic, the imminent advent of Messiah. According to the Tog, the miraculous chicken offered a number of startling predictions, though it neglected to mention the soup iin which, having fallen once more silent as God Himself, it afterward featured. Even the most casual study of the record, Landsman thinks, would show that strange times to be a Jew have almost always been, as well, strange times to be a chicken."

En ik wil zo'n Filipijnse donut.

Dennett rocks!

Het goede aan Dennett is ook dat hij er precies zo uitziet als hij er uit moet zien:
http://www.bun.kyoto-u.ac.jp/phisci/Images/dennett.gif

LOL.

(en hij houdt van Coltrane.)

Over Dennett gesproken*: Ik ben een blz. of 100 gevorderd in Musicofilia van Oliver Sacks. Het staat vol met van die typische Sacks-anecdotes over mensen met een fascinerende afwijking. Waardoor ze 24 uur per dag muziek in hun hoofd horen bijvoorbeeld. Helaas hebben de meeste slachtoffers geen keus in de zender waarop ze af kunnen stemmen, dus het is toch minder ideaal dan je in eerste instantie zou denken. ;-)

* Kennis mee gemaakt via 'Een Schitterend Ongeluk' en in mijn hoofd voor eeuwig verweven met Dyson, Gould, Sheldrake, Sacks en ... nummer zes is blijkbaar elders in mijn hoofd opgeslagen. Of die uitzending heb ik gemist.

Ah! Dat verhaal over die duiven. Geweldig!

Het hoofdstuk van Greil Marcus over Sly Stone.

Dank, boekenpiraterij is het nieuwe mp3-downloaden nietwaar? :)(zeker sinds ik dat irritante Acrobat Reader heb gedumpt voor het geniale Foxit Reader.)

Kennis mee gemaakt via 'Een Schitterend Ongeluk'

Zeker weten, vandaar dat ik nog weet dat hij van Coltrane houdt. Die Dennett aflevering (en in mindere mate Sheldrake) was destijds nogal mindblowing.

"Kennis mee gemaakt via 'Een Schitterend Ongeluk' en in mijn hoofd voor eeuwig verweven met Dyson, Gould, Sheldrake, Sacks"

Kwakzalver Sheldrake is wel een beetje een vreemde eend in de bijt...

Misschien zat hij er wel bij om het programma een beetje levendig te houden.

Ik vond Sheldrake toendestijds trouwens behoorlijk overtuigend.
Waarschijnlijk mede omdat hij door de overige mannen als een rare snuiter werd beschouwd.
Pas toen ik de Nederlandse vertaling van A New Science Of Life had gekocht begon ik te twijfelen. Het boek kwam bij zo'n new age uitgeverij vandaan [twilight-zone muziekje] en ik kon hem ook niet altijd volgen.
Maar die tv-uitzending was top.

Was inderdaad een goede zet om die Sheldrake erbij te doen. Die individuele uitzending van hem was op zijn minst intrigerend.

Toulmin was nummer zes. :)

"Ik vond Sheldrake toendestijds trouwens behoorlijk overtuigend."

In het begin was hij nog wel schattig. Hij stelde nette proeven voor om zijn theorieën te testen. Vervolgens bleek dat alleen als hij er bij was die de door hem gewenste resultaten opleverde en toen ging hij vervelend doen.

* Jon McGregor So Many Ways To Begin. Wow. Mooi, goed in elkaar zittend verhaal over twee mensen die hun jeugd niet helemaal verwerkt hebben. Zijn andere boek gaat heel spoedig ook gelezen worden.
* F. Scott Fitzgerald The Great Gatsby. Mooi. Terechte klassieker.
* Rachel Seiffert Field Study. Elf korte verhalen. Heb niet zoveel met korte verhalen, maar het lijkt Seifferts sterke punt, want haar laatste roman bleef een beetje in het niets hangen: verhalen die precies één ding willen zeggen.
* James Joyce A Portrait Of The Artist As A Young Man. Eindelijk uitgelezen. Heel goed allemaal hoor, maar zijn taalgebruik en het soms nogal plotseling wisselen van scene maken de motivatie om Ulysses weer op te pakken niet echt groter.

*Remco Campert - Het Leven Is Vurrukkuluk

geweldig :) iemand moet de filmrechten kopen, dat kan best, mozaiekverhaaltje in A'dam met een surrealistisch einde (een man zweeft van 't dak met een parapluutje, hoewel da's wel heel erg als die verzekering-reclame)

heb ook maar 'ns zo'n 33 1/3 boekje (veel kleiner dan ik dacht) gekocht. Pink Moon natuurlijk, door Amanda Petrusich (van Pitchfork)
paar dingen geleerd.
*Drake was een veel grotere junk dan ik dacht, door de mythe heen lijkt 't toch ene permanent gedrogeerde stoner, maar goed zal door z'n depressies komen he. Interessant gerucht: John Cale (geniaal op Drake's Northern Sky) liet hem kennismaken met heroine.
*de Volkswagen reclame waar Drake in Amerika mee doorbrak (Tsja) werd gemaakt door het echtpaar achter Little Miss Sunshine en de cameraman van Lost in Translation. Het boekje besteedt veel (en dan ook VEEL) teveel aandacht aan 't ding. Ik dacht: dit moet geniaal wezen. Even gekeken op Youtube: niks an. (http://www.youtube.com/watch?v=BIOW9fLT9eY)

*Subjectivisme werkt. De leukste stukken in 't boekje gaan over hoe Petrusich zelf die plaat beleefde/ontdekte, in de metro na 11 september, 4 keer overstappen, 4 keer luisteren.

de leesstapel van afgelopen maanden (met dank aan de posters hier!)

* 33 1/3 van U2's Achtung Baby. Niet lezen als je iets over de band of het opnameproces zelf wilt weten, want dat staat er dus niet in (nou ja, de laatste vier pagina's ofzo). De auteur mocht ook overduidelijk geen teksten citeren, wat overblijft is een verhaal over de thematiek rond die plaat. Zware kost.

* 'Murakami and the music of words' van Jay Rubin. Amerikaanse vertaler doet een soort van hap-snap biografie. Aanrader voor wie alles heeft gelezen van Murakami zelf maar nog meer wil.

* 'Would you please be quiet, please?' van Raymond Carver. Gekocht n.a.v. bovengenoemd boek. Tragikomische (eigenlijk iets meer tragisch dan komisch) korte verhalen. Hier wil ik meer van gaan lezen.

* 'The rain before it falls' van Jonathan Coe. Erg mooi.

* 'After the Quake' en 'Dance Dance Dance' van Murakami. De eerste is een stuk beter dan de tweede, hoewel het surrealistische toontje wel mooi is in 'Dance Dance Dance'.

* 'De perfecte koppijn' van Herman Brusselmans. Kroegpraat in prozavorm.

* 'Ghostwritten' van David Mitchell. Toch de beste Mitchell totnutoe, vooral de spraakwaterval van de dj van het programma 'Night Train'. 'Number9Dream' was ook de moeite waard (veel echo's naar Murakami), maar nogal hak-op-de-tak qua stijl. Een tearjerker (verstoten zoon gaat op zoek naar vader in Tokyo) in slapstickvorm, zoiets.

* interviewbundel met 50 interviews door Frenk van der Linden (ben de titel even kwijt). Al was het maar om dat fantastische interview met Hans Dulfer (ook als op mp3 op te vragen op de site van NPS programma Kunststof).

* 'De schuimspaan van de tijd' van Jan Wolkers. Een bundeling van essays, bijna allemaal even fantastisch.

Even kijken, wat werd er in mijn eigen privé-boekenclub gelezen?

Kazuo Ishiguro - An Artist of the Floating World. Een oude Ishiguro uit de kast gehaald. Dit is het boek dat net voor The Remains of the Day verscheen en volgt dezelfde stijl, van iemand die terugkijkt op zijn leven, maar niet alles goed weet te interpreteren. Hier is het alleen net wat minder subtiel en minder mooi.

Jonathan Coe - The House of Sleep. Eén-adem-uit. Fascinerend, maar ook, nadat het uit was, toch misschien allemaal net wat te ver gezocht.

Marilynne Robinson - Gilead. Wow. Indrukwekkend mooi -en geloofwaardig- geschreven 'testament' van een oude, bijna dode Amerikaanse dominee aan zijn jonge zoon.

J.M Coetzee - Youth. Tweede autobiografische boek en het vervolg op Boyhood. Mijn fascinatie voor de man wordt met het boek groter. Ook mooi om steeds, als Coetzee weer faalt op literair, romantisch of sociaal vlak, te bedenken: ja, maar later won hij wel de Nobelprijs.

Nu bezig in Treading Air van Jaan Kross. Estse schrijver die onlangs overleed - een in memoriam deed me dit boek lezen. Het boek is een (fictieve) biografie van een vriend, die een groot deel van de twintigse eeuwse Estse geschiedenis van dichtbij meemaakte. Tot nu toe (eind jaren '30) erg boeiend.

David Toop - Haunted Weather. Fijn boek, niet zo goed als Ocean of Sound maar dat is geen schande. Toop heeft toch een prettige manier van hak-op-de-tak vertellen, komt altijd met interessante muzikale suggesties en zijn fascinatie met Japan is ook altijd charmant. Hij heeft alleen niet zo'n gevoel voor humor, wat op een of andere manier meer opvalt bij een Engelsman.

Alfred Jarry - Superman. Wel lachen op een excentrieke Fransoos manier maar ik had het allemaal wat wilder verwacht, en dat ondanks bizarre wielrenwedstrijden en obsessie met seksrecords...misschien ben ik gewoon teveel gewend en moet ik het in de context van de tijd zien.

Nu bezig met James Joyce - Finnegans Wake, in tweetalig versie die totaal niet helpt en soms, even oneerbiedig, leest alsof ze de tekst door Babelfish hebben laten vertalen. :) Ik lees heel stoïcijns door. Is op een of andere manier toch een soort macho onderneming dit.

Zit nu ook bij de Jiddische Politiebond. Leuk. Beetje grillig (sommige stukken heel goed, andere wat irritant) nog wel, maar ok ben pas op 100 pagina's o.i.d.

Daarvoor John Banville's The Sea. Degelijk stukkie literatuur. Mooie droge poetische zinnen, man kijkt terug op zijn jeugd (+trauma) en een recent verlies (maar goed nu klink ik als de achterflap)
Mooi was het kleine twistje op het eind, althans voor mij, misschien had ik niet op zitten letten.

Oh ja, The Sea, die staat ook nog op een Te Lezen-lijst.

een soort macho onderneming

:)

Was het verhaal niet zo dat Finnegans Wake onvertaalbaar was, totdat een of andere Marokkaan -die, nota bene, Nederlands niet als moedertaal had- het netjes in het Nederlands vertaalde?

LOL. Wel een goed verhaal maar het is vertaald (ook al mag het zo niet officieel heten van de Joyce clan) door Erik Bindervoet en Robbert-Jan Herkes, asikmenietvergis hetzelfde duo dat ook de Beatles teksten heeft vertaald.

Iemand wel eens iets van Henk Romijn Meier gelezen? Heb altijd wel een beetje een zwak voor literaire backbenchers, maar had van de beste man nog nooit gehoord.

@OMC: is dat niet de hele luxe uitgave van een jaar of twee terug? Ik zie dat ding nergens meer in de winkel. Al ga ik me voorlopig niet aan dat boek wagen, want zonder uitleg begrijp ik er niks van.

@Martijn: heb je 'The Dwarves of Death' van Coe ook gelezen? Voor muziekliefhebbers toch wel een must en nog grappig ook!

Nee. Ben wel al een tijdje pogingen aan het ondernemen om What A Carve Up! uit te lezen. Het boek is niet moeiend en evenmin bijzonder vervelend, maar het wil me maar niet pakken. Ik vergeet het steeds uit te lezen en dan pak ik weer een ander boek.

Wel gelezen:
- J.M. Coetzee - Slow Man. Mooi. Slim. Fascinerend.
- Zhuang Xiao - A Concise Chinese-English Dictionary for Lovers. Vlot geschreven lekkerwegleesboek over een Chinese die een jaar in Engeland woont en daar tegen nogal wat cultuurverschillen aanloopt.

Mijn favoriete zin uit het Wikipedia-artikel over Finnegans Wake:

De meeste lezers zijn het erover eens dat Finnegans wake zich afspeelt in Dublin in het jaar 1132, en dat het een dag beschrijft in het leven van de kastelein Humphrey Chimpden Earwicker, zijn vrouw en zijn twee kinderen.

is dat niet de hele luxe uitgave van een jaar of twee terug? Ik zie dat ding nergens meer in de winkel. Al ga ik me voorlopig niet aan dat boek wagen, want zonder uitleg begrijp ik er niks van.

Ik denk sowieso dat er maar een uitgave van is geweest. Ik heb deze gewoon bij de bieb geleend. Binnenkort breng ik hem terug ga ik een pocket aanschaffen die ik dan permanent in mijn tas draag zodat ik steeds een pagina kan lezen. Het vreemde is, dat het op zich best lekker leest ook al ben je steeds verloren. Probleem is dan dat het je na 150 pagina's steeds minder gaat schelen.

Daarom lees ik nu Hello America van J.G. Ballard er naast. Bij de bieb merkte ik dat ze natuurlijk al zijn boeken uit de jaren 80 begin 90 hebben, die ik nooit heb gelezen want die leken me het saaist. Maar goed, toch even doorzetten, Running Wild, een novelle vond ik erg mager, Hello America rockt daarentegen heel hard. Expeditie uit Europa van expats gaat uitgestorven Amerikaanse continent bezoeken omdat er wat nucleaire probleempjes aan het ontstaan zijn en Ballard weet dat natuurlijk op karakteristiek wijze vol te stoppen met surrealistische observaties.

Ik krijg visioenen van een lelijke prismapocket met het vrijheidsbeeld voorop. De titel gehuld in de kleuren van de amerikaanse vlag.
Is dat met een hoop sneeuw en ijs of haal ik mijn postapocalyptische sf nu door elkaar?

Renate Dorrestein – Weerwater
'Als ik al iets in ellendig Almere had geleerd, dan was het in elk geval niet hoe ik liefdevol moest omgaan met andermans beperkingen.' Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, en Dorrestein is natuurlijk superslim – ze heeft ook heel wat meiden op hún toekomst voorbereid, denk ik, met haar vaak autobiografischer romas. Weerwater ontstond tijdens een betaalde (annex gesubsidieerde) schrijfretraite van Dorrestein in Almere. Ja, zo'n maffe stad zonder enige cultuur moet net als Qatar de intelligentsia inkopen. En wat doen die lui? Die schrijven een roman waarin de wereld vergaat. De héle wereld? Nee, het vreselijke Almere biedt verzet. Zo verzekert Dorrestein zich van een plek in toekomstige masterscripties (bekende literatoren die zich aan SF waagden). En ja, ze doet dat in stijl. Alles is van haar schrijfvader Kurt Vonnegut gejat, biecht ze blijmoedig op. In het verhaal zelf, dus ín de ramp, figureert namelijk ook een schrijfster die Renate heet. Best leuk, maar arme ik als lezer heb (ten minste!) één beperking. Ik kan niet tegen handenvol personages. En die zijn hier even ruim voorradig als de eindeloos herhaalde PVV-gebbetjes. 'Mijn aantekeningen, die ik na de dood van de wehouder werktuiglijk was blijven maken, vervielen in herhaling.'

David Wong - This Book is Full of Spiders
Naar het schijnt een vervolg, maar leest prima weg als losstaand boek. In ongelooflijk hoog tempo vertelt Wong over de bizarre avonturen van twee vrij domme figuren, met soms intelligente ingevingen. Heel snel krijgt Dave te maken met een bezoek van een grote spin die zich na allerlei verwikkelingen nestelt in een andere bezoeker, waardoor in een kettingreactie een soort zombie-apocalypse dreigt uit te breken. Wat volgt zijn duizelingwekkende avonturen, met heel veel viezigheid, die steeds maar erger worden gemaakt door de Dumb & Dumber-achtige beslissingen van de antihelden. Veel goede humor en op achteloze wijze worden er flink wat maatschappijkritische tikken uitgedeeld. Wel bijna 500 pagina's dus op sommige momenten raak je wat murw geslagen van alle actie, al helpt de spanning om je bij de les te houden.

Roland Barthes - The Grain of the Voice
Deze bundel met interviews blijkt een perfecte introductie te zijn tot het werk van Barthes. En dat terwijl hij een paar keer aangeeft eigenlijk helemaal niet van interviews te houden. Want natuurlijk schrijft hij liever. En toch werkt het. Waarom? Sowieso is Barthes een prettige gesprekspartner: eloquent, aimabel, die graag pleidooien houdt voor een soort zachtaardig hedonisme. En het interview dwingt hem toch tot uitleg en verklaring, wat het soms een prettige didactische insteek geeft. De verzameling volgt de periode 1962–1980 chronologisch, zodat veel van zijn boeken, op het moment van verschijnen, aan bod komen. Barthes is dan,na Mythologies, al een bekende intellectueel met een hele eigen positie in Frankrijk. Hoe dan ook, veel moois: het interview met Rivette, zijn liefde voor Japan, zijn herhaaldelijke tegenstribbelen dat hij een slechte lezer is, en een lang interview met Bernard-Henri Lévy, die een hele goede interviewer blijkt te zijn, semi-nonchalant, neemt niet snel genoegen met antwoorden.

In ongelooflijk hoog tempo vertelt Wong over de bizarre avonturen van twee vrij domme figuren

geef ons een film! (De titel van de film lijkt me obvious, en winnend)

Even gecheckt en dat eerdere boek John Dies at the End is wel verfilmd, maar dat was zo te zien een low-budget affaire, maar wel met Paul Giamatti:
https://www.youtube.com/watch?v=IfJp417dyig

Ik in 2018:

John Dies at the End
Totale onzin die gigantisch kan ontsporen maar hier is het allemaal met genoeg fantasie en humor gedaan om toch een lekker avondje popcornvermaak aan over te houden.

geweldige old skool poster. :-)

https://en.wikipedia.org/wiki/John_Dies_at_the_End_%28film%29#/media/File:John_dies_at_the_end_poster.jpg

hm

https://m.media-amazon.com/images/I/61UOJp5cdYL._AC_.jpg

Ik zie dat de hond en "sojasaus" ook al in deel 1 meedoen. 😏

de boeken (on topic) schijnen overigens - hoor ik via een literaire connectie - érg grappig en érg gewelddadig te wezen. FWIW.

Murat Isik – Wees Onzichtbaar
'Maar op dat beslissende moment zat mijn vader ineens naast me.' Bijzonder boek. Het is zo meeslepend geschreven dat het bijna een onmogelijkheid lijkt dat het niet goed kan zijn. En toch is het niet goed, verre van dat zelfs. Isik graaft zich autobio, zoals hij dat zijn hele carrière al doet en waarschijnlijk zal blijven doen. Hij is geen literator – hij is een verteller. En dat doe je, zoals dat hoort, over je eigen leven. Het lijkt de enige les die je wordt meegegeven op een moderne creative writing-cursus. Maar een waarlijk goed boek heeft een compositie. In deze vuistdikke roman dist Isik bijna oeverloos anekdotisch zijn moeilijke jeugd in de Bijlmer op. Aan het eind heeft hij dan 102 hoofdstukjes – zelfs het feit dat het er geen 100 zijn kriebelde me verkeerd. Ook na al die hoofdstukjes weten we nauwelijks iets over zokm verhouding met zijn mishandelde moeder, laat staan iets over zijn laffe band met zijn vader. Maar het ergste is nog: ook zijn eigen alter ego blijft een raadsel. Een tabula rasa dat alleen met het leven om hem heen kon worden gevuld. De Kameleon in de Bijlmer. Soms schemert het thema nog door het dikke wolkendek van bijzaken. 'De bijles had mijn verwachtingen overtroffen, maar ik wilde niet nog een aflevering van The Transfomers missen.'

Goethe – Het Lijden van de jonge Werther
'Je vraagt of je me mijn boeken zult sturen? - Beste, in Godsnaam, houd ze alsjeblieft uit mijn buurt!.' Onmogelijke en gedoemde liefdes, de literatuur – en zeker de Europese – zit er vol mee. Vreemd genoeg had ik deze Ur-tekst nimmergelezen – zelfs niet op het VWO bij Duits II, terwijl we daar wel Emilia Galotti lazen, het laatste stuk dat Werther zelf tot zich neemt op zijn laatste avond. Het mooist aan Goethe's novelle zijn de korte hoofdstukjes, waarin de gedoemde, depressieve Werther in korte aforismen over zijn ellende spreekt. Het deed me zelfs wat denken aan Pessoa. (Even eenzaam uiteraard). De object trouvé-grapjes en de intermezzi van de 'verteller' deden me minder. Ondanks het verscheiden van 250 jaren zijn de gevoeligheden van aantrekken en afstoten niet anders dan het Tinder van nu. Er is weinig zo aangenaam voor een vrouw als een aanbidder, zolang ze niet-vrij is om op 'r op in te gaan. Dan pas kan én mag ze er ten volste van genieten. Arme Werther, hij weet dondersgoed waar hij aan begint. 'Jazeker, ben ik maar een zwerver, een rondtrekkende reiziger langs 's Heren wegen. Zijn jullie dan meer?'

John Darnielle – Devil House
‘Our house grew chaotic; not all house are built to protect the people inside him.’ Darnielle is officieel een te groot genie voor mij, want ik snapte bar weinig van dit ambitieuze boek. Natuurlijk strooit hij met fraaie zinnen, die ook in Mountain Goats-liedjes hun plek hadden kunnen vinden – zijn band wordt uitgebreid bedankt in de Acknowledgements – maar hij strooit ook met puntkomma’s, altijd een slecht teken. Als een mindere David Foster Wallace zet hij een metafictie over de eighties Satanic Panic op. Aan het eind komen er zelf nog voetnoten ter spráke – die ontbraken er eigenlijk nog aan! Wel is er een daadwerkelijk hoofdstuk in gotisch lettertype. Ongetwijfeld zit het boek vol met nog meer middeleeuwse referenties, die ik allemaal miste. In de kern gaat het boek over het schrijven van een boek, een true crime boek. De schrijver in kwestie (ene Gage) trekt ín het huis (ooit pornowinkel) waar een gruweldaad plaatsvindt. Als een ‘beautiful mind’ raakt hij langzaam geobsedeerd met zijn eigen genre, tot op het punt dat ik dacht dat hij de crime zelf had gepleegd (of op zijn minst meegemaakt). Helemaal duidelijk werd ook dat me nimmer. Het is allemaal wat te filosofisch bedoeld en te hermetisch gebleven. ‘Do you follow me? No, I said, I don’t think so.’

A. Den Doolaard – De Bruiloft Der Zeven Zigeuners
'Want hij wilde niets meer doen om het ongeluk af te wenden, en alles, om het te bespoedigen.' Zelf voelde machoman Den Doolaard enige vernedering toen hij deze roman schreef. Hij moest terugkeren naar de Balkan, want de lezers bliefden niets anders. Zijn psychologische romans mislukte. Steeds meer verdiende hij zijn geld als fotograaf en razende reisreporter. Branko – het hoofdpersonage – maakte hij bijna pesterig daarom óók fotograaf, zonder het uit te werken. Een goede fotograaf vermoed ik ook niet in Den Doolaard. Geeft weinig, want De Bruiloft Der Zeven Zigeuners liet Den Doolaard nu eenmaal doen waar hij wél goed in was. Balkanzwier en macho-liefde. De mannen temmen vrouwen en worden dan zelf getemd. De man die ooit een ski-romance beleefde met Leni Riefenstahl schrijft het allemaal zeer smakelijk op. En hij tekende er ook notenbalken bij, met Macedonische melodieën. Mede dankzij zulke liefdevolle details is dit met afstand zijn beste 'late' roman gevonden. Een eenvoudige, muzikale structuur helpt enorm: 7 liederen. 7 liefdes. En de arme Branko die zal tóch moeten trouwen, ondanks al zijn vitalisme. Ook de Leeuw van Hoenderloo was met deze roman definitief getemd. Maar het kunstje, dat deed ie goed. 'Hij was bijna zeker, dat het een samenzwering tussen de zigeuners was, om telkens die liederen te spelen, waarvan zij vermoedden, dat ze bezwaard aren met een herinnering. Maar wat gaf het eigenlijk?

Ernest Hemingway – For Whom the Bell Tolls
'What is he obscenitying off under that bridge. Vaya mandanga!' Ooit bezat ik een gecensureerd exemplaar van een Kendrick Lamar-album, en nee, dat werkte niet. Maar een gecensureerde Hemingway, het is me wat. (En daar pas na 100 pagina's achterkomen... Ik dacht wat schelden die Spanjolen merkwaardig: obscenity the milk of thy matter.) Er is wel meer vreemd aan het Engels. De personages praten dus in 'thy' en 'thee', wat het allemaal een krukkig, ouderwets tintje geeft. Terwijl de strijd tegen de fascisten nog altijd modern voelt. Robert Jordan moet een brug opblazen, geholpen door een troupe elkaar hatende zigeuners, communisten (het was natuurlijk ook een proefeditie van Sovjet-Unie-Duitsland) en een stel vrouwen. De oude Pilar en de jonge Maria maken het boek. De oude huwelijkt de jonge voor drie dagen uit. Drie dagen waarin Robert en Maria een soort doorgedraaide, hyperintense vakantieromance beleven. En zoals ook elke vakantie eindigt, eindigt ook elke oorlog. Het einde is even melodramatisch als fraai. 'You are me now.'

*mother*

Fascinerend onderwerp wel hoor, die Spaanse Burgeroorlog. Ergens wordt geopperd dat het komt doordat de Reformatie Spanje nooit heeft bereikt, en dat de inquisitie is blijven doorrotten.