Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Ian McEwan - The Child in Time
Duidelijk één van de beste McEwan-boeken, met name doordat McEwan goed weet weer te geven hoe een huwelijk langzaam uit elkaar valt als in de supermarkt een kind geroofd wordt. Maar er zijn een paar interessante subplots rondom de hoofdpersonage heen gebouwd die tot het einde toe spannend blijven. Met name de doorgedraaide uitgever/politicus die zich terugtrekt op het platteland in een zelfgebouwde boomhut en gedoe over een rapport over het opvoeden van kinderen waaruit in ieder hoofdstuk een quote volgt. Dan is er nog de hoofdpersoon zelf, een schrijver die debuteert met een kinderboek dat eigenlijk bedoeld is voor volwassenen. Het is natuurlijk geen toeval dat McEwan zelf ook zo'n boek heeft geschreven (The Daydreamer), dus dat maakt nieuwsgierig.

Flashback! Mijn lerares Engels was idolaat van Child in Time en dus moesten we dat allemaal lezen. Ik zat destijds helemaal in mijn Tolkien/Stephen King trip en vond het niet om door te komen. Natuurlijk kreeg ik er een vraag over op mijn mondeling. :(

Ik had één boek niet gelezen van de lijst, wel een samenvatting, en waar ging ie me eens uitgebreid over doorzagen: precies dat boek.

Ik verslond boeken, tot die boekenlijst.

Ook vreemd was dat ik na 12 jaar Engelse les nog nooit een gesprek had gevoerd en dat die cherry werd gepopped op het mondeling examen.

hmmm ik probeerde de Engelse "juf" tijdens dat mondeling te overtuigen van de genialiteit van On The Road (what else) maar het wilde niet echt lukken.

er was ook iets met Sint Augustinus en The Assistant, maar de details daarvan heb ik verdrongen. (Iets wat zij wél wist en ik niet, dat kon ik niet hebben natuurlijk)

(Assistant > Saint, het woord zit er al een beetje in bijvoorbeeld)

Engelse literatuur vond ik op de middelbare school verschrikkelijk, van die soapdrama's als The Mayor of Casterbridge. Ook The Hobbit met tegenzin gelezen, de rest heb ik maar laten zitten van Tolkien : ) Duitse literatuur vond ik dan wel weer ok, Stefan Zweig, Kafka, Max Frisch. Dat was dan ook een stuk moderner.

Oh, van die vergezochte dingen. Bij Nederlands hadden ze ook van die theorieën: iets met kalksteen in de theepot die gegooid werd en daarom heet de hoofdrolspeler Steenwijk in De Aanslag (aanslag, got it?) bijvoorbeeld.

Haha, flashbacks galore! De Aanslag zit vól met dubbelgelaagde details. Vond 't als sec oorlogsboek prima te lezen, maar adressen met huisnummer 8 (draai 'm negentig graden en er wordt "oneindig" mee bedoeld) en iets met een schip dat een V-vormig spoor door een kanaal trekt, informatie die ik uit een samenvatting haalde, ontgingen me volkomen.

Ik verslond boeken, tot die boekenlijst.

Voor engels las ook ik McEwan, The Cement Garden meen ik. Weet er niets meer van. Alan Sillitoe dan weer wel, Loneliness of the long distance runner was cool (maffe loner, altijd goed). Las later Saturday Night & Sunday Mornings, ook plezant. Oscar Wilde's Dorian Grey wílde ik goed vinden maar 't klikte toch niet echt. Burgess' A Clockwork Orange dan weer wel.

Internet ligt er thuis uit, misschien weer eens een boek pakken ;-)

LOL, ja dat gehannes over symboliek, wat een lachertje, alsof literatuur een zoekplaatje is.

Gelukkig heb ik die veel gehoorde leesproblemen-na-school nooit gehad, ben gewoon gaan lezen waar ik zin in had.

Als die film van The Cement Garden nou eens 5 jaar eerder was gemaakt, die vond ik goed te pruimen.

Vooral bij Nederlands was er constant gehamer op symboliek, een boek was een soort puzzle: "zoek de symboliek". Dan kom je al snel bij Mulisch uit. Over schrijfstijl of plot ging het nooit bij Nederlands, ook vond ik de thema's in de na-oorlogse literatuur vrij beperkt (geklaag over de oorlog dan wel religie/familie). Ben trouwens ook pas fervent gaan lezen na de middelbare school.

Je hebt symboliek en symboliek, zo'n zwarte kraai op de schouder in De Ontdekking van de Hemel (heb ik uit de film) is natuurlijk symboliek, maar de kalk in een ketel in De Aanslag slaat nergens op. Ik mag tenminste hopen dat Mulisch het niet op dát niveau zocht.

Het is allemaal heel ouderwets De Alwetende Schrijver die totale controle heeft over zijn tekst en het arme lezertje die het moet ontcijferen. En +1 over die na-oorlogse literatuur. Maar aan Caesar wat aan Caesar behoort: door een Nederlandse leraar wel Van Schendel en Couperus ontdekt.

tja, symboliek. Ergens is het wel cool, maar het is ook gewoon 'pimpen' om niks. Nijhoff! "Lees maar, er staat niet wat er staat. (De typemachine mijmert gekkenpraat)"

iemand Camera Obscura gelezen, ik niet, moet dat toch nog eens doen, volgens mij begint daar zo'n beetje de betere Nederlandse literatuur. (Daarvóór is he-le-maal het op de oude Romeinen en de classicistische Fransen geinspireerde hoogdraverij)

Idem Van Schendel hier, al kon ik die destijds niet plaatsen. Helaas ook veel moois niet gelezen destijds, zoals Hermans en Nescio.

overigens geldt voor de hele Nederlandse literatuur: het is zo verdomd lastig je pen vast te houden als je je vingertje ondertussen heft

het is zo verdomd lastig je pen vast te houden als je je vingertje ondertussen heft

LOL.

Nescio, had ik mazzel, zat in een van die bulkboeken, die las ik meestal braaf en dat was maar goed ook in dit geval. :) [ook Slag om de Blauwbrug zo goed dat ik verder nooit meer iets van die man heb gelezen. ;)

Jan van Loy - Ik, Hollywood
http://www.subjectivisten.nl/de_subjectivisten/2012/04/ik-hollywood.html

Destiny Disrupted
Een Amerikaan van Afghaanse afkomst (Tamin Ansary) beschrijft op niet academische wijze het onstaan van de islam tot nu, of beter gezegd: de wereldgeschiedenis vanuit een ander perspectief. Niet zonder humor en lekker weglezend en toch diepgaander dan 99% van de 'deskundigen' op tv. Alle ammunitie van Wilders staat erin (hij heeft echt wel huiswerk gedaan) maar ook de rest om het plaatje compleet en dus veel genuanceerder te maken. Wilders is gewoon een negatief doorslagje van een hardcore Wahabist. Wahabi's denken al veel te veel de waarheid in pacht te hebben en die bestrijd je niet door ze feitelijk gelijk te geven in hun interpretatie van de 'ware islam'. Verder akelig te zien hoe Europeanen zich altijd overal tegenaan bemoeid hebben en in alle malheur van wereld aan de verkeerde kant hebben gestaan en democratische initiatieven vooral hebben tegengewerkt. Het is echt geen wonder dat 'hulp' uit het westen niet met open armen wordt ontvangen. Anyway, zou een goede aanvulling zijn de geschiedenisles op scholen.

Simon Reynolds - Retromania
Heb hem ook maar eens gelezen. Ben jaren geleden afgehaakt bij Reynolds (zijn Engelse middenklasse guilt-trip begon vervelend te worden) maar hier haak ik weer even aan. Prettig losjes geschreven, bijna een soort avant-gardistische autobiografie. Maar nu even serieus het gaat over retro hè. En Reynolds heeft zijn huiswerk gedaan, zo grondig dat je op een gegeven moment gelooft dat sinds The White Album alles behalve punk (en dat wordt zelfs discutabel) en rave niet retro is geweest. Het is een noodzakelijk boek dat alles -mp3, museumficatie, mash-ups, hipsters, reünietournees, etc- in kaart brengt. Ja, daar zitten we dan mooi met zijn allen. Hij eindigt nog stoer met "I still believe in a future" maar dat is puur geloof want Reynolds geeft eigenlijk geen enkele aanwijzing dat zoiets op het moment mogelijk is.

Coetzee - Boyhood
Zou vaste prik moeten zijn op Nederlandse middelbare scholen. Om het onderwerp: opgroeien. Om de taal: een heel Borderwijks minimalistisch Engels, maar wel met diepgang he. En om de couleur locale: om de bladzijde een Afrikaans zinnetje of 2. Maakt het toch extra leuk (en toegankelijk). (Schuldige taal of niet)
Een jongetje en zijn moeder. De strijd met zijn vader. Het zijn archetypes, maar ze werken altijd. Aan 't eind gebeurt ineens heel veel, dat is ergens gepast irritant na het meanderende tempo van de eerste 130 pagina's (er zijn er dan nog 30 te gaan). De puberteit is daar, weg met de vader én weg met de moeder.

Rob Wijnberg - Boeiuh! Het stille protest van de jeugd
Drie essays over die ingaan op hoe 'de jeugd van tegenwoordig' zich opstelt tegenover de politiek en de samenleving als geheel (ten tijde van Balkenende 2, na de moord op Van Gogh. Ook nog geen economische crisis aan de horizon, laat staan Twitter of Facebook). Maar meer nog is dit een verhaal vol persoonlijke observaties van Wijnberg, over zijn twee huisgenoten, waaronder een Jort Kelder-achtig type. Samen leveren ze commentaar op de tv (meer en meer reality-tv, de afgang van Talpa, DWDD), blowen een eind weg en gaan ze een avondje stappen. De observaties van Wijnberg zijn zeer de moeite waard, met name over Hirshi Ali, het gebrek aan richting van de landelijke politiek, ouderwetse onderwijsmethodes, de redenen waarom de jeugd zich afkeert van de overdaad aan mediaprikkels en een muur van onverschilligheid optrekt als reactie hierop, het toegenomen wantrouwen tussen burgers in het algemeen, als opstap naar de claimcultuur in de VS. Het is echt heel jammer dat het nawoord leest als een reclame voor NRC Next, die het nieuws duidt in een Metro/Spits-achtig formaat voor jongeren - zeker als je weet dat Wijnberg daar nu hoofdredacteur is. In de aatste zin heeft hij het over de Romantiek, maar werkt het verder niet uit - zoals op sommige momenten wel wat meer info wenselijk is. Een verklarende woordenlijst is er niet.

Elias Canetti - De Behouden Tong
Eerste deel van zijn memoires, en eigenlijk vooral leuk in de fase dat de kleine Canetti jonger dan 10 is. (Daarna wordt ie gewoon véél te slim) In die eerste jaren woont hij in Bulgarije, in de Spaanse ('Spanjoolse') gemeenschap. In het bezit van een Turks paspoort. Mooi is dat :) De joodse gemeenschap doet denken aan die magische scene in Fanny & Alexander. Hier is grootvader geen antiekdealer, maar handelaar in specerijen. Na een tijdje verhuizen de Canetti's (tot ontzetting van grootvader) naar Engeland, waar Canetti's pa (net vervloekt door diezelfde grootvader) prompt overlijdt. Pijnlijke, mooie scenes. Maar vanaf dat moment gaat Elias als vervanger voor zijn pa fungeren, en wordt zijn band met moeder akelig hecht. Ik had het wel even gehad met die begin 20e eeuwse mannen en hun obsessie voor moederlief. Het boek wordt pas weer echt boeiend als Canetti - inmiddels in Zwitserland - in een soort van pension wordt gedropt. Dan volgen weer mooie beschrijvingen van het schoolleven van, pakweg, dertienjarigen. Ook mooi, de schrijvers die Canettie leest zijn allemaal in de mist van de geschiedenis verdwenen. Je realiseert je wel het vluchtige van alles. Wat eens een held is (Wendekind, Gotthelf) kan zo weer een totale onbekende worden. (Iets wat toch ook dreigt voor Canetti zelf)

Maartje Wortel - Dit is jouw huis
Arnon Grunberg deed haar een boek kado in het NRC en noemde deze bundel 'interessant'. Grunberg is zeker een invloed, maar de wereld van MW is geen poppenkast. "Displaced persons" heet een verhaal in deze bundel maar alle verhalen gaan over 'displaced persons'. Over mensen die op verschillende manieren de wereld van een ander binnendringen, en wat daar de gevolgen van zijn (zie ook David Lynch). Waar Grunberg begint, daar houdt Wortel op, bijvoorbeeld als er een ongemakkelijke situatie ontstaat als een gastvrouw van een feestje bij de alleenstaande buurman een flessenopener leent. Wortel houdt je heel subtiel een spiegel voor, zonder te moraliseren. Want de verhalen zeggen veel over hoe mensen in NL met elkaar omgaan, in vriendschappen, familieverband maar ook als toevallige passant ('blijven was liegen' klinkt het op z'n Grunbergs, als een onschuldig gesprekje uitdraait op een romance). De verhalen zijn nogal onderzoekend van aard, maar maken nieuwsgierig naar de roman die net verschenen is.

Maartje Wortel - Half Mens
En dan nu dus de roman die uitkwam na de verhalenbundel. Dit keer gooit Wortel het over een andere boeg, want het verhaal speelt in Los Angeles, waar een Nederlands meisje wordt aangereden door een taxi. In de taxi zit een Mexicaan, die geen verwachtingen meer heeft van het leven, ondanks de aantrekkingskracht die hij uitoefent op vrouwen. Er volgt een rechtszaak, maar dat is pas het begin van alles. Ergens in het boek, tegen het einde, is er een verwijzing naar boek en film Rashomon, en die is er niet voor niks. Net als het motto van Ayn Rand over keuzes maken in het leven. Maar net als de verhalenbundel gaat het weer over wat er gebeurt als mensen zomaar toevallig deel uitmaken van andermans leven. Maar dit is het echte werk, een boek dat tot het eind spannend blijft.

A.F.Th. - Het Schervengericht
Nou, my very first A.F.Th. Zeer wisselende gevoelens, de man kan schrijven als de beste, maar weet dat ook een beetje te goed. Bij vlagen wordt het toch een soort wanking. Overdadig in alles eigenlijk, die man. Het boek is dik duizend pagina's, en volgens mij hadden er minstens 400 afgekund. In bijrollen is A.F. ook niet echt sterk, hij valt soms Voskuijliaans in herhaling. Of is dat ook weer expres, de lezer tergen en zichzelf uitdagen om zo lang mogelijk op de vierkante millimeter te varieren. Het Schervengericht is goed in de beschrijving van de obsessie van filmregisseur Polanski voor jonge meisjes, briljant in de beklemmende ellende (ik zocht de foto's op, nooit moeten doen) van het noodlot dat Polanski treft (het zou een spoiler kunnen zijn... De bad trip aan het eind van de sixties). Mulisch laat Polanski en zijn geflipte nemesis elkaar treffen in een Californische gevangenis (Polanski, las ik achteraf, zat werkelijk een tijdje voor psychologisch onderzoek in Chino) Maar - komt die naam dan toch - Manson is natuurlijk een ongrijpbare idioot. A.F. laat de 2 in gesprek gaan maar je kunt niet echt spreken met Manson, en dat dan pagina na pagina (honderden..) Nog wat minder - en zelfs irritant - is het boek in het derde hoofdpersonage. Deze Griek is een Mulischiaans pretentieuze constructie - hij is ook volslagen overbodig aan Nederland verbonden zodat A.F. het af en toe daarover kan hebben, met al even Ontdekking van de Hemel-achtige namen (Tibbolt). Aan de ene kant is de Griek dus teveel aan het verhaal, aan de andere kant ALS ie r dan is, blijft eigenlijk het vuurwerk - als een soort larger than life Himmel Uber Berlin-figuur teveel uit. Maar ja, dan komt A.F. weer met een meta-gebbetje als de voetbalclub Ajax Adam noemen (alles is versleuteld, en juist in een "Griekse" roman dan Ajax veranderen in een Bijbelse naam, die ook nog gewoon op de hoofdstad slaat, gheh)

Pfff, wat klinkt dat vermoeiend (en frustrerend omdat er zich blijkbaar een goed boek in bevindt.)

China Miéville - Perdido Street Station
Eindelijk gelezen, het veel geprezen boek dat een soort brug slaat tussen sciencefiction en fantasy. Bloody 'ell wat een pil, 800+ pagina's en ik kan tegen een stootje maar wat Ludo over AFTH zegt geldt hier ook, een soort schrijversnarcisme. Wat neemt Miéville de tijd, het verhaal komt pas rond pagina 300 op gang en op een gegeven moment irriteren de uitgebreide beschrijvingen, soms denk ik dat ik een een soort director's cut heb gelezen. Wel een goed boek, over een gigantische stad (London gewoon hè) ver, ver in de toekomst. Een chaotische puinzooi half politiestaat, half-anarchistisch met allerlei vreemde levensvormen die tussen de gewone mensen leven. Die wereld wordt fantastisch neergezet. Door een ongeluk worden er vier hele nare vliegende wezen bevrijdt die vervolgens de stad terroriseren en dat geeft een fijn en uniek gothic sfeertje. Zitten een paar onvergetelijke duistere figuren in het boek waaronder een ambassadeur van de hel die echt doodeng is. Eh ja, zo is er vast geen touw aan vast te knopen. :) Het kan zo maar zijn dat ik die wereld na al die tijd opeens ga missen.

E.L. Doctorow - Homer & Langley
Aangenaam leesvoer, een intellectueel (maar niet te) boekje om mee te nemen op vakantie, maar ook wel een wat lui werk van Doctorow. Homer & Langley bestonden echt (check: http://en.wikipedia.org/wiki/Collyer_brothers) maar Doctorow laat ze langer leven, zo maken ze ook de hippietijd mee. Alsof er in het werkelijke verhaal niet genoeg rariteiten waren om in zijn boek te verwerken. Doctorow vermijdt dialogen, wat de levendigheid ook niet ten goede komt. (Begrijpelijk is het wel, door de gekozen structuur van 'oude Homer vertelt vanachter zijn braille-typemachine') Anders gesteld: als ik toevallig de Wikipedia had ontdekt, en die had gelezen, had ik me bijna net zoveel vermaakt.

Peter Terrin - Post Mortem
In het NRC al terecht omschreven als een literair spiegelpaleis. Als lezer gaat het je al snel duizelen als Terrin op z'n Umberto Eco's een schrijver opvoert die zich afvraagt hoe biografen na zijn dood met de feiten omgaan, wat weer verwijst naar het motto van W.F. Hermans voorin het boek. Naderend onheil wordt al vroeg aangekondigd als de schrijver onder een etentje met internationale collega's wil uitkomen middels een smoes. Dat gaat fout, denk je, en jawel, fout gaat het. Maar Terrin geeft weinig info weg, en terugbladeren is onvermijdelijk om het plot te kunnen volgen - heel overzichtelijk is het allemaal niet. Behalve autobiografisch (zie het aangrijpende tweede deel van het boek), is dit een meta-roman die ook als thriller door kan gaan. Gewaagd en ambitieus, beter dan zijn vorige boek 'De Bewaker'.

Paul Auster - Winterdagboek
Auster op de autobiografische tour. Geen gepeins over toevalligheden, maar niet-chronologische en vormloos opgeschreven herinneringen. Openhartig en zonder opdringerig te zijn, vrij van pretenties, met hier en daar maatschappijkritische opmerkingen hoe Amerika tenondergaat (voor maatschappijkritiek zie de romans 'de man in het duister' en 'op reis in het scriptorium'). Heel erg goed vertaald ook (Engelse uitgave is nog niet uit).

RIP

http://www.nrc.nl/wp-content/uploads/2012/06/bradbury.jpg

Mooie boeken schreef die man toch.

A.F.Th. van der Heijden - De Slag om de Blauwbrug
Een soort 'Reis naar het einde van de nacht', gecombineerd met een ooggetuigenverslag van de rellen rondom de kroning van Beatrix. Bovenal een mooi weergegeven tijdsbeeld zonder franje met beschrijvingen van het autovrij-maken van de Amsterdamse binnenstad, het gedoe met illegale taxi's en de maatschappijkritiek van de 'gewone burger'. En dat alles in slechts 123 pagina's.

E. du Perron - Het Land van Herkomst
Je weet dat een boek niet meer word gelezen als in het exemplaar 400 pagina's romantekst worden gevolgd door 700 pagina's 'varianten', 'beschouwingen' 'commentaar van de schrijver' etc. Du Perron verhaalt over zijn Indische jeugd, hij werd geboren in het laatste snippertje 'tempoe doeloe'. Zijn familie had het fortuin al gemaakt.

Onze koloniale geschiedenis blijft fascineren, toen dit boek uitkwam wekte het ophef door de 'goed verhulde kritiek op het kolonialisme', maar ik zie helemaal geen kritiek. Met inlanders heeft de hele familie niks te maken. Dat zijn gewoon zwijgende bedienden, of idiote dorpsbewoners die je betrekkelijk straffeloos in het rond kan meppen. Zó verhuld dus, en tóch stond het land al op zijn kop. De 'beschouwingen' na de roman melden terecht dat het gewoon niet meer voor te stellen is hoe belangrijk die kolonie werd gevonden, de rijkdom van NL leek er vanaf te hangen. Een detail wat mij frappeerde is dat naast een paar honderdduizend Nederlanders de 'Indonesische' (woord mocht niet bestaan) economie werd gerund door een miljoen Chinezen. In de trant van Ollander trekt rimboe in om rijk te worden op een of ander plantage en *plop* daar staat al een Chinees met een 'winkeltje in alles'.

De andere helft van het boek gaat over Parijs en de opkomst van het nazi-spook, in de laatste paar hoofdstukken speelt dit (http://en.wikipedia.org/wiki/6_February_1934_crisis) nog een interessante rol. Daaraan merk je wel dat heel Europa ver voor WWII in de ban van het fascisme was en er waarschijnlijk ook wel positief tegenover stond. (zie ook Vichy, later)

Haruki Murakami - Umibe no Kafuka
Wat Ludo zegt.

Het leest lekker weg en dat bos is de shit. En een beetje door Japan reizen ook. Maar toch een hoog "nou en?" gehalte. Het ligt er ook zo Mulischiaans dik boven op hè, hoofdpersoon heet Kafka (hé snap je?), beetje Oedipus op zijn minst subtiel erbij. Dat wordt niks tussen mij en Murakami. [wacht geduldig op: "maar je moet van hem ook ... lezen!"]

Interessante Murakami: 'Underground', non-fictie.

Robert A. Heinlein - The Unpleasant Profession of Jonathan Hoag
Ohhh, dus zo zit het, in plaats van pompeuze romans was Heinlein een groot schrijver van korte verhalen. Had dat dan meteen gezegd! Heerlijke vreemde verhalen in deze bundel, geen ruimte voor pagina's lange monologen, gewoon de ideeën en met een mooie zorgvuldige stijl ook. Laatste verhaal over een avant-gardistische architect die een soort Inception-huis bouwt is supercool.

Peter Watson - Grondleggers van de moderne wereld
Hier heb ik maandenlang mijzelf slimmer mee gemaakt. Vreemd ook: iedereen die het boek zag liggen en er even doorbladerde raakte meteen enthousiast en wilde het ook hebben. Probleem is (voor liefhebbers van het Engels dan) is dat het niet meer te krijgen is. Vertaling is trouwens erg goed. In dezelfde reeks verschenen als die Stalin biografie en dat klopt gewoon, want Watson stelt aan het begin van zijn 800 pagina's: ok, 20ste eeuw, oorlogen, rampspoed, dat weten we, nou ga ik het over de rest hebben." Op hele elegante wijze en met een heerlijke open blik word je al lezer vervolgens langs alle vernieuwingen van de 20ste eeuw gebracht. Wetenschap, kunst, filosofie, noem het maar op, alles komt aan bod. Bedacht tijdens het lezen dat dit ergens op de middelbare school (4de klas of zo?) verplichte literatuur moest zijn, mag je dan het hele jaar over doen en voor de rest hoef je dan ook niets anders te lezen.

P.G. Wodehouse - Jeeves Omnibus
http://3.bp.blogspot.com/-PSfGw4UHM-4/Tdy5oHvwaJI/AAAAAAAAAJc/aZzQep7_ObE/s1600/smiley-e1296696491955.png

Gortdroge Engelse humor over een nietsnut en zijn butler, om de 3 pagina's een goeie wisecrack, ontzettend repetitief (wat wil je met een omnibus) maar zeer aanstekelijk. Wooster (de rijke kluns) voorliefde voor baderen (en zingen in bad) bijvoorbeeld, groter dan Ernie. Echt zo'n boekje dat je heeeel vroeger bij de beschuitbollen kon sparen, in de categorie "Rijk en Geen Geld" van Oppenheim, het beste boek aller tijden over een miljonair die als anti-depressiva de arbeidersklasse opzoekt (de beste combi ooit, zie ook Friedrich Engels.

de verfilming ook nog maar eens zien
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/8/81/HughLaurie-BertieWooster.jpg

Italo Calvino – Cosmicomics
Na een paar dagen op de Franse camping in een overmoedige bui een naar het frans vertaalde pocket bij de boekenberg opgevist. Na één avond was ik één bladzijde verder en had ik geen flauw idee waar het over ging. Kan ook aan Calvino gelegen hebben. .

http://www.pcmedia.nl/info/boxshots/12523.jpg

Daarna toch maar begonnen in
Juliet, Naked van Nick Hornby
over een twintig jaar terug gestopte popartiest, zijn lichtelijk obsessieve fan en diens vriendin.
Uitgebreid zitten gniffelen. Ik had de hoop op een nieuw leuk boek van Nick Hornby eigenlijk al opgegeven (Long Way Down en How to be Good vond ik geen hol aan) maar deze was weer ouderwets grappig.

Cosmicomics

dit was ook de Franse titel? wat saai. ;)

Albert Camus - De Pest
Een hele zit. De vertaling hielp ook niet echt mee, die van 'De Vreemdeling' was stukken beter, en het boek ook.
John Fante - Wacht tot het voorjaar, Bandini
Fante had zijn droogkomische stuntelstijl nog niet helemaal gevonden, maar dat boeit niet want de tragikomische gebeurtenissen zijn erg de moeite waard. Een familie van Italiaanse immigranten rond kerstmis in een koud Colorado, zonder geld (papa gokt, mevrouw heeft daarom schulden bij de kruidenier). Goede bedoelingen hebben het tegenovergestelde effect, zoals een (gestolen) kerstkado van één van de kinderen aan een meisje in zijn klas. Vader houdt er een verhouding op na, wat in een klein dorp natuurlijk niet lang verborgen kan blijven. En dan is er nog een schoonmoeder die het geheel van commentaar voorziet.
Marek van der Jagt - Ik ging van hand tot hand
Verzameld werk van Grunberg's alter ego, volgens hem onmisbaar om de ontwikkeling tussen 'Fantoompijn' en 'De asielzoeker' te snappen. Zit wel wat in, want de stijl tussen die twee romans verschillen nogal van elkaar. 'Monogaam' is een essay dat beter is uitgewerkt in 'De lof der Zotheid' al is de opzet hetzelfde, en eigenlijk geldt dat voor veel materiaal (het verhaal 'De kinderen van Yab Yum' bijv. is een soort voorstudie van 'Het aapje dat gelukt pakt').
Byron Coley - C'est la guerre
Curieus boekje (in Frans en Engels) uit de begindagen van Coley als 'music writer', eind jaren '70. Weinig info over de muziek, want Coley vindt recenseert voornamelijk zichzelf, is ontzettend blij met zijn persoon en goede smaak, en schrijft onthullend brieven aan een vriendin, die het merendeel van de pagina's in beslag nemen. Een soort cursus overleven om aan geld te komen voor het kopen van singletjes en lp's, voordat hij dat spul allemaal gratis kreeg en voor fanzines ging schrijven.

Stendhal - Het Rood en Het Zwart
Heel stoer om gelezen te hebben, 160 voetnoten om de ingewikkelde Franse politieke constellaties begrijpen, dat soort dingen, maar daar blijft het ook wel bij qua 'genieten'. In de nabeschouwing wordt Stendhal als de realist onder de romantici omschreven, maar ik vind hem nog véél te romantisch. Het boek bestaat uit eindeloos hoogdravend geflirt, het is net Rhijnvis Feiths Julia. En hoofdpersonage Julien zichzelf maar wijsmaken dat hij écht wat in die adellijke dames ziet. Hij vertoont eerder trekjes van schizofreniteit, m.i.
Het begint nog zo mooi avontuurlijk, de houthakkerszoon die een betrekking weet te financieren bij de plattelands-elite, zijn working class vriend Fouque wil hem bij zijn bedrijf hebben, maar Julien gaat naar Parijs. Daar barst dus de liefde (of zet daar maar aanhalingstekens om) echt los. Het wordt op een gegeven moment wel enerverend, en het is soepel geschreven, Stendhal dist alles en iedereen met smaak, maar elke keer dat ik 't boek oppakte moest ik toch weer een paar pagina's flink doorbijten om het niet weg te leggen.
Nee, Oorlog en Vrede is het niet. Al was het maar omdat Julien nergens in een oorlog belandt.

Dante Alighieri - De goddelijke komedie
Nou er wordt weinig gelachen. Eigenlijk kickt iedereen al eeuwen op het deel Inferno. En dat is niet onterecht. Prachtige beelden in een soort rare mythologische megamix. Maar tijdens het lezen bedacht ik hoe raar het is dat niet een van die megalomane regisseurs (type D.W. Griffith, FF Coppola, zo'n obscure Pool) er ooit een gooi naar heeft gedaan (al is er, niet geheel onverwacht, een Italiaanse film uit 1911).

Robert Stone - Damascus Gate
Geweldig. Een soort highbrow politieke thriller. Ik heb zelf nooit veel met Jeruzalem gehad, de Romeinen hebben dat nooit goed afgehandeld, maar Stone weet heel mooi de chaos van die stad te vangen. Wat een vermoeiend gedoe allemaal. Het verhaal gaat over een half-uitgerangeerde Amerikaanse journalist die een boek schrijft over het Jeruzalem-syndroom (bezoekers aan de stad die in reli-freaks veranderen). Er is een plot over een allegaartje aan fanaten die de moskee's op de Tempelberg willen opblazen zodat de originele tempel kan worden gebouwd (uiteindelijk worden die gasten op DeLillo/Ellroy-wijze geplayed) maar wat vooral indruk maakt is het beeld van Israël als een bizar allegaartje waarin alle groeperingen deals met elkaar sluit, iedereen boos is en Amerikanen de grootste fanatici blijken te zijn. Erg duister boek maar ook met prachtige scenes zoals de bar waarin bejaarde Russische communisten naar muziek zitten te luisteren terwijl een personage opmerkt: "zo stelde ik me dit land altijd voor."

Paul Auster - Maanpaleis
Herlezing, die deze keer beter overkwam dan de eerste keer (bij Orakelnacht had ik het omgekeerde, die was zo voorspelbaar en gekunsteld dat ik er voortijdig mee opgehouden ben). Auster haalt hier nogal wat overhoop, af en toe teveel zelfs. Maar het is de taal, in de vorm van mooie volzinnen die me erbij hielden. En een interessant personage, een blinde man in een rolstoel die iedereen de huid volscheldt. Natuurlijk gebeurt er weer veel te veel toevallig in dit boek, maar dat is het standaardthema in al het werk van Auster. Maar waarschijnlijk is dit de sleutelroman van Auster, die beschrijft hoe het is om zonder vader op te groeien (autobiografisch dus).

Roberto Bolaño - The Secret of Evil
Als redacteuren zich verontschuldigen in een voorwoord weet je al hoe laat het is. Een serie onvoltooide verhalen, wat moet je ermee?

ik zit ineens in geweldig dubio of ik deel 1 van 'dat ene boek' van Proust moet lezen.
of het maar gewoon hierbij

https://www.youtube.com/watch?v=unY2ZKOHdwc&feature=player_detailpage#t=41s

moet laten

Gewoon lezen, hoort bij de opvoeding. :)

ik zal deeltje 1 bij de bieb halen dan (volgens mij hebben ze 'm niet eens compleet)

The Grand Chessboard: American Primacy and Its Geostrategic Imperatives Zbigniew Brzezinski
Volgens Obama de grootste denker, voor mij een paranoïde man met dictatoriale trekjes. De strategie is om Amerika de eerste en enige wereldmacht te houden. Dan maak je geen vrienden, maar ga je opportunistische allianties aan en ga je voor andermans potenteel onvriendelijke allianties liggen. Dit boek laat je inzien hoe de US redeneert en verklaart steun aan de FSA terwijl de Joodse lobby aan de kant staat. Waarom christelijk Amerika de Syrische christenen laat zitten en liever met islamitisch Azerbeidzjan dan met christelijk Armenië in zee gaat (Azerbeidzjan is overigens door Stalin voorzien van 'binnenlandse' problemen door de Armeense province Nagorno-Karabach erbij te nemen. Zo hebben alle post-sovjet republieken een verzwakkende factor ingebakken gekregen et voilà: de 'Euraziatische Balkans', een zorgenkindje waar je je om humanitaire redenen tegenaan mag bemoeien en gelijk je mineralen en pijpleidingen kan samenstellen). Die dictatoriale trekken zie ik in de stelling van Brzezinski dat de wereld veiliger is met zijn land als politie-agent van de wereld. Oftewel, aan die barbaren in de rest van de wereld kun je dat niet overlaten. Dat die rol tegen de wil van zijn eigen volk ingaat (hij zegt 't zelf) boeit deze voorvechter van de democratie niet. Natuurlijk hebben andere landen ook strategieën, maar de expansiedrift en inmenging van de US is ongeëvenaard. Hij vindt dat een goede zaak, ik zie een schaakspelletje over de ruggen van hele volksstammen.

samenstellen = veiligstellen

Proust - De Kant van Swann
Het respect dat je krijgt van mensen als je zegt Proust te lezen! Maakt het nog bijna de moeite waard ;) Stendhal is een peulenschilletje hierbij. De onwaarschijnlijke eruditie en precisie van die man. Het is bijna kleinerend. Boek (of dus beter dit eerste deel) bestaat op zichzelf ook weer uit 3 delen. De obsessie met moederlief van het hoofdpersonage is vrij verschrikkelijk, maar het gestuntel in het Franse elitaire dorpsleven (met pastoors, ingebeelde zieken, dienstmeisjes en legionnaires) is goed te doen.

even een voorbeeldje van een gemiddelde Proust-zin (2 van zulke per pagina) is trouwens ook een voorbeeld van de specifiek soort humor, weet niet of het uit een quote blijkt maar het is werkelijk geinig soms

Mijn vader sprak er bij later ontmoetingen opnieuw over met hem, voelde hem aan de tand; het was vergeefse moeite: net zoals die erudiete oplichter die voor het fabriceren van valse palimpsesten een werk en een kennis aan den dag legde waarvan het honderdste deel genoeg zou zijn geweest om hem een lucratievere, maar dan eervolle positie te bezorgen, zou M. Legrandin, als wij nog meer hadden aangedrongen, een hele landschapsethiek en hemelgeografie van Nedernormandie hebben ontwikkeld, alles liever dan toe te geven dat op twee kilometer afstand van Balbec zijn eigen zuster woonde, en verplicht te zijn ons een introductiebrief te geven die misschien niet zo'n spookbeeld voor hem zou zijn geweest als hij volstrekt zeker had geweten - zoals hij in feite had moeten weten gezien zijn ervaring met het karakter van mijn grootmoeder - dat wij er geen gebruik van zouden hebben gemaakt.

maar dan het 2e deel. Gaat over society-kerel Swann. Ik heb er weken over gedaan, en elke avond zou ik je níets over het vertelde hebben kunnen navertellen. Society-borrels, obsessie met een dame. En het gaát maar door.
Je wordt er wat melig van:

Het is niet voor niets, zei hij nu bij zichzelf, dat al zolang als de mensen over hun medemens oordelen, ze dat doen over zijn daden. Dat is het enige dat iets te betekenen heeft, en helemaal niet wat wij zeggen, wat wij denken.

ik kreeg enorme zin om in de kantlijn klein "Leve Feyenoord 1" te schrijven, als ultieme postmoderne high meets low culture grap

Het derde deeltje is dan weer wat beter. De ik-figuur keert terug (toch cruciaal voor het intieme aspect aan deze literaire neuroses)

Nee, die moederliefde is juist voor een keer niet irritant (weet ook niet waarom). :) Zit in dit deel ook die beschrijving van het raampje in de kerk met een zin van twee pagina's? Een meesterlijke zin. Derde deeltjes zijn trouwens altijd te gek in die boeken [zie hierboven] Overigens gaan die societytaferelen door, elke deel weer. :)

Umberto Eco - Travels in Hyperreality
Wilde ik al jaren lezen (die titel hè?). Verzameling essays van Eco voor kranten en tijdschriften van zijn tijd voordat hij beroemd werd (jaren 60-70). Leest heerlijk weg. Titelessay(s) gaan over Amerika. Daarna schiet het alle kanten op: Middeleeuwen (altijd helemaal te gek als hij daar over begint), voetbal (vind hij zwaar kut), terrorisme, spijkerbroeken, wereldtentoonstellingen, Marshall McLuhan, Barthes...geef de man een onderwerp en hij schrijft er een prettig stuk over, met een heel apart en prettig gevoel voor humor...en altijd leerzaam.

Zit in dit deel ook die beschrijving van het raampje in de kerk met een zin van twee pagina's? Een meesterlijke zin

oh ja die vergat ik nog. (de 2 pagina lengte viel me niet op) maar wel dat hij werkelijk élk 'kernbegrip' uit mijn kunstgeschiedenis cursusje daar even in wist te frommelen (arcaden, travee, sarcofaag, apsis, you name it)

Patti Smith - Just Kids
Mooie biografie over zichzelf en Robert Mapplethorpe die vooral de tijd beslaat voordat ze beiden beroemd werden. Dacht gezien de foto's van Mapplethorpe altijd dat ze een soort platonische relatie hadden maar dat is verrassend genoeg lange tijd niet zo. Eigenlijk ook een heel mooi boek over New York in de jaren '70, geniaal verrot, en ik verbaasde me er ook over wat een kleine scene dat uiteindelijk was. Het komt allemaal natuurlijk bij elkaar met de hoes van Horses, erg mooi geschreven hoe die tot stand kwam.

En het boek schijnt een babe catcher te zijn: Greatest pick-up book of all time is Just Kids by Patti Smith, because every girl has read it and they ALL want to talk about it. :) [dit geldt vanzelfsprekend niet in Nederland]