Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Murakami - Kafka op het Strand
hmm. Het begin (zeg de eerste 50 pagina's) zijn ge-ni-aal. echt vibes van dit een klassieker, met een schizofrene jongen die van huis wegloopt, Amerikaanse UFO-dossiers er doorheen.. mysterie, en echt eng (jongen heeft ineens bloed op zijn shirt, is zijn geheugen kwijt) dat werk. Maar dan komt een oud mannetje dat met katten kan praten steeds meer in beeld, die getuige is van een katten-slachtpartij. En eigenlijk.. wordt het boek gewoon mal dan. Alle spanning is binnen no time verdwenen. Plots gaan de eindeloze Wikipedia-lemma's me ook ergeren. Murakami flanst er wat Haydn, Beethoven en architectuur doorheen, een beetje uitleggerig en weinig begeesterd. Toegegeven, het oude mannetje wordt wel steeds fascinerender, terwijl het plot rond de jong een soort freakshow wordt. (hij kan ook geen normale stijve krijg, nee zijn paal is keihard, en meer van die dingen, zo wordt een tedere seksscene nog om zeep geholpen, met dat soort nep-pornografisch taalgebruik) Maar ok, daar heeft ie seks met z'n zus, want ja, de vloek van Oedipus. (zinde me óók al niet, om die oude Grieken dan in een Japans boek aan te treffen)

maar.. het slotstuk is weer wel mooi, met een heel aparte verbeelding van een hemel (of op zijn minst een soort tussenstadium daarvan) waar de mensen gewoon nog even moeten wennen. Daar is het boek wel echt Japans, met mysterieuze mourning forests, en Takashi Miike achtige monstertjes.

al met al. 3.5 ster

LOL, zoals je het boek beschrijft lijkt het inderdaad een klassieker (en krijg ik bijna zin om het te gaan lezen.)

nou ja driekwart wereld gaf een staande ovatie, dus :)

@Ludo het deel in het woud is volgens mij geschreven toen Radiohead met Kid A kwam, in de Engelse vertaling staat op een gegeven moment ook ´In Limbo´, Murakami beweerde veel RH te luisteren toe ie ´Kafka on the Shore´ schreef. Maar is wel een subtiele verwijzing. Plot zakt inderdaad heel erg in op een gegeven moment, je merkt dat ie zelf ook niet weet waar t naartoe moet.

Cesar Aira - The Seamstress and the Wind
Cesar Aira - How I Became a Nun
Na het fantastische ´The Literary Conference´ is ´The Seamstress...´ een koude douche. Wat een teleurstelling. Een verhaaltje dat maar niet wil boeien en dan voert Aira zichzelf weer op als romanpersonage en dat maakt het alleen maar erger. Probleem is ook dat het boek niets toevoegt aan ´The Literay Conference´, het is zelfs een kopie. Waarom?
´How I Became a Nun´ is veel beter, omdat er dit keer wel een rode draad is te bekennen. Jongen/meisje (geslacht wisselt her en der, maar dat is normaal bij Aira) loopt cyanide-vergiftiging op bij het eten van een ijsje. Vader wordt boos en vermoordt de ijsverkoper, draait de bak in en die informatie vormt een prima basis voor een verontregelend literair verhaal waar Aira ook weer zichzelf opvoert, evenals een literaire vriend uit Argentinie. Het is nog altijd een bizar boekje, maar hier wordt tenminste nog een verhaal verteld (iets dat Calvino ook nooit vergat en daarom duidelijk een veel betere schrijver was). Het schijnt dat ´The ordinary life of a landscape painter´ wel een ´normaal´ boek is en dat Aira hiermee heeft bewezen wel binnen de ´normale´ literaire wereld te passen. Ik ben benieuwd.

ja Kid A krijgt ook wel wat namedrops ja, en de jongen fluit de hele tijd solo's van John Coltrane (nog een reden voor OMC om het te lezen eigenlijk)

ik ben zelf nu bezig in het eerste deel van Frida Vogels' dagboeken. kan me niet herinneren ooit een dagboek te hebben gelezen, buiten het onvermijdelijke Achterhuis dan.
Vogels is een beetje de Jandek van de Nederlandse literatuur, geen interviews/zelfs geen foto's. Zij is het mysterieuze meisje Henriette Fagel in de boeken van Voskuil (Bij Nader Inzien dan met name) het onbenaderbare meisje, waar Voskuil volgens mij stiekem verliefd op is.
Een dagboek vol fascinerende twijfels, en, heel tekenend/apart/raar, ze heeft het de hele tijd over ene Michiel, die ze dan zou verraden door een relatie met een Italiaan aan te gaan (ze zegt het niet zo expliciet) maar die Michiel blijkt later.. haar broer! Intense shit :)

net als Bij Nader Inzien doet dit 1e dagboek (dat speelt in de mid-fifties) vooral peinzen over wat de komst van de tv (daarna) toch allemaal met de mensen heeft gedaan. 'ga maar passief op de bank hangen' wat dat betreft is internet toch alweer een stapje in de goede richting.

Italo Calvino - Het pad van de spinnennesten
Debuutroman van Calvino, over partizanen met idealen en heel veel pech. Even treurig als grappig want de commando-eenheid waar hoofdpersoon Pin terechtkomt is niet bepaald professioneel. Het boek is niet te vergelijken met later werk van Calvino, maar wel interessant en erg grappig. 'For Whom The Bell Tolls' maar dan met humor (het is af en toe net slapstick, op z'n Grunbergs).

Robert Vuijsje - Alleen Maar Nette Mensen
best lollig, en soms pijnlijk, het racisme van de Nederlanders is stuitend. aan de andere kant (en dat is de satire) is het hoofdpersonage natuurlijk ook niet helemaal.. op zoek naar een 'negerin', en die mag eigenlijk niet intelligent zijn, want dan is het gewoon een 'bounty'. Handzame cursus bijlmer-slang ook. 'ik ben kras, je moet seks met me komen doen'. en ook een inkijkje in Albert Heijn-uitersten. Ergens in de bijlmer, een Ghetto Albert Heijn waar alles in dozen staat. Ergens in Oud-Zuid of Buitenvelders ofzoiets, de enige AH van Nederland waar enkel koosjer en andere joodse delicatessen verkopen. En dat is ook typisch Nederlands he, alle 'anderen' worden met de nek aangekeken, op dat ene moment na dat er centjes kunnen worden verdiend. liefhebbers van R Kelly moeten het boek lezen, want de man wordt uitgebreid bejubeld, het woord R Kelly kan niet vallen of de toevoeging "Buitencategorie", verschijnt. :) 'I want to marry your ass' :)

Judith Tarr - Lord of the Two Lands
Nog meer Alexander de Grote. Dit keer een semi-alternatieve geschiedenis over het waarom van Alexanders draai naar Egytpe ipv meteen doordenderen naar Perzië. Tarr maakt er een vermakelijk verhaal van over een Egyptische priesteres/prinses die erop uit wordt gestuurd om Alexander over te halen Egypte te bevrijden van de Perzische overheerser. Ze is natuurlijk overal ongeveer bij en dat is wat ongeloofwaardig maar het leest lekker weg en geeft wel een mooi beeld van Egyptische magie en voor de Alexander fanboys twee pijnlijkere momenten (de verwoesting van Tyrus en Gaza). Eindelijk in Egypte wacht natuurlijk nog het orakel van Siwa, een van de mysterieuze sleutelmomenten in zijn carrière. Ook leuk, en Tarr verknalt het niet door het te demystificeren (Alex houdt het lekker voor zichzelf.)

Erich Fromm - De Gezonde Samenleving
Die Occupy peepz lijken weg te lopen met (de soms amusante) bluffer Žižek. Beter zouden ze gewoon Fromm lezen. Denkt veel helderer en analyseerde veel problemen al 50 jaar geleden. Dat is zo teleurstellend als je dit boek leest, dat we sindsdien zo weinig zijn opgeschoten. De betere sociologie met psychoanalytische insteek. The Art of Loving een klein boek, ongeveer uit dezelfde periode, is ook een aanrader.

Are We Still Rolling? - Phill Brown
Recording engineer en producer Phill Brown is duidelijk op het juiste moment begonnen (eind jaren '60) en werkte met o.a. Bob Marley, The Rolling Stones, Roxy Music e.v.a. In korte hoofdstukjes krijg je een indruk van hoe het eraan toeging op persoonlijk vlak (veel ego's uiteraard tussen de vele artiesten, zo nu en dan een flinke ruzie), plus een hoop technische details. De vroege hoofdstukken zijn interessant voor de historische info (Godard filmt The Stones terwijl Begger's Banquet wordt opgenomen, totdat er brand uitbreekt in de studio), de latere voor de technische info en het randgebeuren, oftewel de veranderende muziekindustrie die gedreven wordt door geld. En dan is er nog de techniek die niet stilstaat, en het is duidelijk dat Brown niet veel opheeft met de ProTools-generatie. Subjectivisten zullen verguld zijn met de hoofdstukken over de laatste twee Talk Talk-albums (perfectionisme is een understatement bij TT) en het solo-album van Mark Hollis. Een erg fijn boek.

Freak Out! My Life with Frank Zappa - Pauline Butcher
De Britse typiste Butcher mag de teksten van Zappa's tweede lp 'Absolutely Free' uitwerken in Zappa's hotel, en het is duidelijk dat Zappa gecharmeerd is van Butcher. Hij biedt haar een baan aan in zijn nieuwe huis in de buurt van Hollywood en ze accepteert. Dit boek is een verslag van het huishouden bij de Zappa's. Privé en werk lopen door elkaar heen en het is zo gedetailleerd opgeschreven dat je graag het huis even verlaat zo nu en dan, want claustrofobisch is het allemaal wel: Zappa wil graag zijn band ontslaan maar durft niet, bezoekjes van lokale en internationale beroemdheden, weirdo's, filmopnamen voor Uncle Meat, een jaloerse Pamela Zarubica en ruzies met Gail Zappa. Na een paar jaar heeft Butcher er genoeg van en gaat ze toch maar studeren in Cambridge. Je vraagt je af hoe ze het zolang heeft uitgehouden bij de familie Zappa.

Italo Calvino - Als op een winternacht een reiziger
Ben meestal niet zo kritisch op boeken. Maar dit. Zelden zoiets vermoeiends/verschrikkelijks gelezen, en het is allemaal O. Zo. Slim. In. Elkaar. Gestoken. Poeh. Het begint nog leuk, een roman die voor je ogen wordt opgebouwd, beetje Auster. Maar ja die Auster is hiermee vergeleken natuurlijk een eitje, met zijn New Yorkse novelletjes. Dit gaat maar door. Op pagina-niveau is het nog wel vermakelijk, maar na elke 2 pagina's wilde ik het boek verbannen/censureren/in de fik steken.

Geinig, da's één van de weinige boeken die ik heb uitgelezen. (En nog een keer.)

'Het pad van de spinnennesten' blijft gewoon op de verlanglijst.

OMC's favoriete book (ook al) zag ik in de archieven

http://images2.wikia.nocookie.net/__cb20090222191241/uncyclopedia/images/9/91/Nerd-permabanned.jpg

zoveel controverse, ik ga het nog maar 'ns lezen : )

Ja maar, ja maar, die eerste pagina....hoe wist ie dat? :)
Ga hem zelf ook maar weer herlezen, eh over tig boeken, waaronder een andere Calvino.

Julian Barnes - The Sense of an Ending
Winnaar van de Booker Prize. Dat schept verwachtingen en als het verhaal maar niet op gang komt, ga je je afvragen waar dit nou toch heengaat. Een kale volwassene haalt herinneringen op aan studietijd, vriendengroep en ex-vriendin. Wat is er waar gebeurd en wat is er bijverzonnen door de slijtageslag van de tijd? Een paar hoogdravende citaten erbij, en het is literatuur. Maar zo werkt het niet. Maar dan, ruim over de helft is het ineens niet meer bij te houden qua plot en is het boek niet meer weg te leggen, want spannend is het zeker. Want de vriendengroep valt uit elkaar, één van de leden gaat er met de vriendin van de ander vandoor, en dat is nog maar het begin. Het boek is een soort reconstructie van het verleden met veel leegte, stiltes en overduidelijke hints, voor wie ze wil zien.

Richard Henderson - Song Cycle (33 1/3 nr. 74)

http://vuil.files.wordpress.com/2011/11/songcycle.png

Viel tegen. De auteur strooit met anekdotes en weetjes over Van Dyke Parks waarvan je de helft al kent als je wel eens een interview hebt gelezen of een concert hebt bezocht van de praatgrage VDP. SMiLE komt uiteraard ook nog even voorbij. Als Henderson dan eindelijk aan het album zelf toekomt is dat in een paar weinig zeggende bladzijden voorbij. En om de bladzijde vermelden dat de man zo geniaal/briljant/belezen/ontwikkeld/begaafd is gaat ook vervelen. Ik had eigenlijk op een soort xHiramx-achtige songbespreking gehoopt. Dan snap ik er nog steeds geen hol van, maar dan krijg ik in elk het gevoel dat ik iets lees wat ik nog niet wist.

probleem is natuurlijk dat VDP die plaat ZELF ook niet begrijpt ;)

Deze ook dan maar updaten hè?

Joe Haldeman - The Forever War. Fijne Vietnamparabel. Raar dat James Cameron het nooit heeft verfilmd. Je ziet die marines al in hun te grote pakken over onbekende planeten schuifelen. Haldeman schreef uit eigen ervaring en doet iets heel moois met tijddilatatie waardoor de soldaten wanneer ze op aarde terugkeren relatief jonger zijn dan de achterblijvers, dus complete vervreemding.

Italo Calvino - Het Kasteel van de Kruisende Levenspaden
Dacht de eerste pagina's "dit wordt niks", een kasteel waar reizigers aan tafel zitten en zwijgend tarotkaarten leggen die hun levensverhaal vertellen, of natuurlijk zoals ze door de andere aanwezigen worden geïnterpreteerd (het is Calvino hè). En toch vooral in de eerste helft worden het leuke verhalen met verrassende wendingen. In het tweede deel gaat hij helemaal los en meta. Ik ben nog in de war.

Irvin D. Yalom -When Nietzsche Wept
Hype van jaren geleden. Dacht, nu is de kust veilig om eens te checken en inderdaad best wel goed deze alternatieve geschiedenis waar Nietzsche via Lou Salomé bij Josef Breuer komt voor een medische check-up (hij heeft een hele lijst chronische kwalen). Breuer is een van de pioniers de psychoanalyse (de jonge Freud is huisvriend en komt af en toe langs). Afijn, Nietzsche laat zich niet zomaar genezen en intellectueel kat&muis spel is het zeer leesbare resultaat.

Ian McEwan - Solar
Zeer Grunbergiaans boek, want net als bij Grunberg lijkt alle hoop tevergeefs, zowel in het klein als in het groot. Een zeer onsympathieke Nobelprijs-winnaar ziet zijn huwelijk stranden, en steelt later aantekeningen van een collega waarmee hij zelf aan de haal gaat door ze te patenteren en een groot zonne-energieproject op poten te zetten. Vermakelijk boek, met name door de arrogantie en grootheidswaanzin van de hoofdpersoon. McEwan doet op macroniveau nog een boekje open over de internationale politiek en het is dan ook niet toevallig dat het slot zich in de VS afspeelt.

Joost Zwagerman - Alles is gekleurd: Omzwervingen in de kunst
Fijne letter, in de boeken van de Arbeiderspers. Gebundelde essays, veel over Warhol en Amerikaanse auteurs die mij weinig doen (en ook al eerder in detail zijn beschreven door hem, zoals Updike), maar wel een mooi essay over de fotografie van Gregory Crewdson, de kunstessays van Cees Nooteboom en het werk Kees Fens. Het gevaar is dat het teveel over Zwagerman zelf gaat, maar er staan wel degelijk mooie essays in.

Umberto Eco - The Prague Cemetery
Eco doet nog een keer wat hij eerder heeft gedaan in 'De Slinger..', namelijk een theorie uitwerken die vervolgens navolgers krijgt en een eigen leven gaat leiden. Hoofdpersoon is een sluwe vervalser die iedereen verraadt voor een zak geld. Plaats en tijd: het Parijs van eind 19e eeuw, levendig en fraai beschreven door Eco. Maar toch is hier nauwelijks doorheen te komen, want na weer een vervalsklus komt er een volgende...en dan is het zomaar afgelopen. Eco zelf zal aan het schrijven een hoop lol beleefd hebben, maar ik als lezer duidelijk minder. Om zichzelf te vermaken voert Eco een gespleten persoonlijkheid op, wat twee dagboeken oplevert, waar Eco als alwetende verteller wijs uit weet te worden (het is niet voor niets een alwetende verteller...zucht). Nee, 'De Slinger...' is duidelijk het betere boek van de twee, want daar wordt de spanning steeds verder opgebouwd, terwijl je hier de weg kwijtraakt in alle contra-spionagezaken waar de hoofdpersoon in verzeild raakt. In het begin slaat de verveling al toe bij een klus als oorlogsverslaggever in Italië. Was dat nou nodig om dat in zoveel tekst te doen? Ook komen er welgeteld twee vrouwen in het hele boek voor, en die zijn allebei bijzaak.

Frida Vogels - Dagboek 1962-1963
Eens kijken, dat is dus het 4e deel in de mooiste liefdesgeschiedenis uit de Nederlandse literatuur. In het eerste deel breekt Frida met haar broer, ze gaat op eigen benen staan. Al die jaren daarna blijft ze met hem worstelen, maar in '63 begint het toch eindelijk te lukken. De broer is een manisch-depressief persoon, die in zekere zin door Frida overeind is gehouden (zij geeft 'm liefde, hij adoreert haar). Maar ondertussen zit hij in A'dam op zijn kamertje te verpieteren, en verhuist Frida naar Italie, waar ze langzaam maar zeker in een Zuid-Italiaanse familie wordt 'opgenomen'. (Wat ze eigenlijk haat, individualistisch als ze is)
'63 is ook het jaar dat Bij Nader Inzien verschijnt, de eerste sleutelroman van Vogels' studiegenoot Voskuijl. Eigenlijk maar een schoftenstreek zo'n sleutelroman, je literatuurt je medemensen, en die moeten vervolgens in de krant recensies over zichzelf lezen! (Frida is het meest mysterieuze personage, en wordt door recensenten - niet geheel onbegrijpelijk - weggezet als pathologisch geval.
Af en toe sijpelt er iets van de wereldgeschiedenis doorheen. (Mag u raden wat) (november, 1 regeltje)
Veel literatuurdiscussies ook, dit vond ik wel een mooie uitspraak van Frida's echtgenoot Enzo (consequent E. genoemd)

'Tweeduizend jaar geleden zou Kafka behoord hebben tot de mensen die de bijbel schreven', zei E., 'over tweeduizend jaar zal hij zo gelezen worden.'

'k zag gisteren een kentekenplaat met JFK als 'middle name' :)

Zou 't lezen meer prioriteit moeten geven, ik mis het wel. Was begonnen in 't boek van Jacqueline Oskamp over de geschiedenis van de elektronische muziek in NL (Onder Stroom), maar dat ligt nu alweer een paar weken te wachten tot ik doorpak.

ah die heb ik ook gelezen. Vond vooral Jan Boerman wel een fascinerend figuur (en ditto muziek)

is overigens veel kritiek op geweest op dat boek, krijg je waarschijnlijk als een vrouw een boek over electro-nerds pent ;) Was - meen ik - een enorm artikel in de Groene dat gehakt maakte van 75% van wat Oskamp in dat boek beweerde...

JFK indeed, btw.

Oh, dat is wel interessant, dat Onder Stroom.

mijn favo nieuwe stijl nummerbord (how off-topic can you get) was trouwens eentje die eindigde op KRS-1

hehe, vond 't als viroloog wel leuk om 2.5 jaar in een auto gereden te hebben met HBV op de plaat

Ja dat Boerman hoofdstuk heb ik gelezen. En de box gedownload. Puur vanwege de omschrijving van muziek & personage Boerman. Maar die box wacht ook nog op beluistering, misschien toch eens tijdens het forensen opzetten :)

De kritiek op het boek ben ik niet bekend mee, zal ik ook pas opsnorren na afronding van het boek (dat een impulsaankoop was).

Jennifer Egan - A Visit from the Goon Squad
Is dit een verhalenbundel of een roman? Allebei, zo blijkt al gauw, want de losse hoofdstukken zijn wel degelijk met elkaar te verbinden. Egan wilde heel veel met dit boek, en dat is redelijk gelukt. Het boek opent met een quote van Proust, en de knokploeg uit de titel is dan ook de tijd zelf, die genadeloos zijn werk doet. De toekomstdromen van een rits personages wiens wegen elkaar kruisen gedurende het boek komen dan ook niet allemaal uit. Niet alle personages zijn even interessant, maar het boek begint sterk met platenbaas Benny, die geld weet te verdienen met een punklabel en vervolgens in een Republikeinse nachtmerrie belandt als hij dat label voor veel geld van de hand doet en vroeg wil gaan rentenieren. Maar het probleem is dat personages ineens verdwijnen en hoofdstukken plotsklaps eindigen, terwijl er nog zoveel meer uit de personages te halen valt. Vlak voor het einde is er een hoofdstuk gemaakt in PowerPoint, verrassend genoeg het meest sentimentele hoofdstuk. Dit boek is geen klassieker maar wel erg leuk, en ondanks het zware thema vrij luchtig verteld.

Malcolm Lowry - Onder de vulkaan
Dante in Mexico, geschreven door James Joyce. Zoiets. Eén enkele leesbeurt doet waarschijnlijk geen recht aan alle symboliek, literaire verwijzingen en andere dubbele lagen die Lowry er nog meer heeft ingestopt, zonder van zijn plot af te wijken. Maar dan nog is het een zware kluif. Want ook de uitgever was niet overtuigd, dus klom Lowry in de pen en schreef een werkelijk geniaal pleidooi en samenvatting van de roman, die ook is bijgevoegd in de Nederlandse vertaling (helaas heeft de Penguin-uitgave die niet). En dan blijkt dat het struikelblok, het eerste hoofdstuk al zijn geheimen prijsgeeft wanneer je het hele boek door bent.

Dante in Mexico, geschreven door James Joyce

En William Faulkner. De ieder-hoofdstuk-geschreven-vanuit-een-ander-personage-structuur is van hem afgekeken. De Vulkaan heb ik een paar keer gelezen... een prachtboek. Kroegentocht in een straat die Via Dolorosa heet... één van vele magnifieke vondsten. Grootste nadeel: het verhaal speelt zich af in 24 uur, maar het lezen duurt véél langer. Het gevoel van tijd is op den duur weg.

De film mag ik trouwens ook graag zien. Briljante Finney!

^oh yeah

Ishiguro - When We Were Orphans
My very first Ishiguro, als we tenminste de film van The Remains of the Day niet meetellen... Ook deze zou best verfilmd kunnen (en mogen!) worden, raar detective-verhaal, waarin de lezer steeds meer aan de kwaliteiten van de detective gaat twijfelen. (Dat hij als kind fantasie-spelletjes speelt, is een duidelijke hint) Irritant slim trucje is de vertelstructuur (de detective rapporteert achteraf, maar niet achter nadat álles is gebeurd, nee, net een paar dagen erna) En de lezer raakt steeds nét niet bij. In het mindere middenstuk gaat dat frustreren, maar het Londense Sherlock Holmes-begin, en de filmische slotakte (in de slums van Shanghai) zijn de moeite waard.

spoiler: ik verwachtte als einde eigenlijk het totale demasque van de detective, maar de oplossing die Ishiguro heeft gekozen is - hoewel niet al te geloofwaardig - ook niet onaardig. :)

in de rouwadvertentie van Anil Ramdas (en schijnbaar ook in zijn eerste en laatste roman) komt een zin uit Onder de Vulkaan terug

Hij moest naar huis, naar waar het droog was en warm

(dat is een selectieve knip)

http://www.nrc.nl/boeken/2012/02/17/ik-wou-dat-we-nog-gevaarlijk-waren-2/

moest door de dood van Ramdas wel weer eens aan Het Blauwe Licht denken

dat was toen ik snob en 12 was mijn favoriete tv-programma. een groepje mannen (vrouwen kan ik me in elk geval niet herinneren) besprak al filosoferend tv-fragmenten. Allemaal heel heel Derrida/Sartre etc. En wat het helemaal tot het meest Franse programma ooit op de NL tv maakte was dat iedereen zat te paffen. Het Blauwe Licht sloeg dus eigenlijk niet op de gloed van de beeldbuis, maar de walm die boven de tafel hing. Dat zie je ook niet meer tegenwoordig.

Laurence Sterne - A Sentimental Journey
Sterne is the greatest natuurlijk, idioot ver zijn tijd vooruit, postmodernist dat 't is. (En bovendien ook in zijn opvattingen over meisjes en slaven...)
het 'reisverslag' A Sentimental Journey gaat voornamelijk over meisjes, met een LOL-momentje om de paar pagina's. Vooral in het eerste volume (van 2) trouwens. Het tweede is wat religieuzer van aard. Grappigste moment in vol. 1, het meisje in het naai-winkeltje 'u bent zo mooi, mag ik uw polsslag eens voelen?'

Het laatste hoofdstuk mag er ook wezen, het enige van meer dan 2 pagina's volgens mij, en met het meest open (pun intended) einde uit de wereldliteratuur. Zelfs een punt of een van Sterne's trademark - ontbreekt.

Jammer dat ze Tristram Shandy niet meer in de bieb hebben, mensen spreken van een schande.

let wel die hartslag opmerking is natuurlijk van Yorick (= Sterne's alter ego) tegen het meisje.

Heerlijk boek idd (A Sentimental Journey)

Simon Sebag Montefiore - Stalin: Het hof van de rode tsaar
Ik heb mijn omgeving al weken geterroriseerd met lofredes op deze lijvige biografie (600 p.) maar nu is hij ook echt uit. Meesterwerk. Prachtig filmisch begin, midden in het verhaal, de nacht dat Stalins vrouw zelfmoord pleegt na een diner en alles kantelt. Na dat deel heeft Montefiore er voor gezorgd dat je Stalin best wel een toffe peer vindt: eenvoudig, intelligent, loopt lange tijd gewoon over straat wordt door een zwerver voor bourgeois uitgescholden omdat hij hem te weinig geld geeft, doet braaf rekenhuiswerk met zijn dochter, etc. Dus komt wat erna volgt nog harder aan. Totaal bizar blijft het wel dat je zoveel mensen kan laten vermoorden. En toch briljant grappige momenten vooral in het hoofdstuk van Stalin de filmliefhebber o.a. hoe hij geniet van een piratenfilm waar de hoofdpersoon op zoek naar een schat een voor een al zijn kameraden uitschakelt: "kijk hem nou toch, hoe krijgt hij het toch voor elkaar?" Totale aanrader.

oeh, ik heb geen tijd voor non-fictie geloof ik, maar dat The Sting-achtige Georgische heistjeugd alvast voor een mooi eerste deel zorgt geloof ik meteen.

dat doet me dan weer in een vage kronkel denken aan een opmerking op ILX over die Hitler-subtitles meme. 'isn't it fascinating how Hitler is always the voice of reason' (in die filmpejs)

Ja, die jeugd-biografie staat meteen hoog op de lijst. :) Sowieso die jonge bolsjewieken hebben pre-revolutie de rock & roll levensstijl uitgevonden (zat al een beetje in deze bio nl.)

Marcel Proust - De Voortvluchtige
Een-na-laatste deel zit er op. Valt weinig aan toe te voegen, de bekende thema's en personages worden verder uitgewerkt...behalve dat wat Proust hier als de grote plotwendingen gebruikt gewoon rechtstreeks naar The Bold & The Beautiful wijst. "oh, ik krijg een telegram dat x terugkomt. Nog een telegram: 'x is dood!'"...later "telegram van x: je dacht dat ik dood was. Lolz. Trouwen?", "oh nee, ik had het handschrift niet goed gelezen, x is toch dood." Hilarisch. Daarna wel vaak mijn hoofd over gebroken: als je daar als schrijver nu mee aankomt word je ongenadig uitgelachen.

oh dat is nog niets vergeleken bij Saartje Burgerhart. ;)

Ian McEwan - The Child in Time
Duidelijk één van de beste McEwan-boeken, met name doordat McEwan goed weet weer te geven hoe een huwelijk langzaam uit elkaar valt als in de supermarkt een kind geroofd wordt. Maar er zijn een paar interessante subplots rondom de hoofdpersonage heen gebouwd die tot het einde toe spannend blijven. Met name de doorgedraaide uitgever/politicus die zich terugtrekt op het platteland in een zelfgebouwde boomhut en gedoe over een rapport over het opvoeden van kinderen waaruit in ieder hoofdstuk een quote volgt. Dan is er nog de hoofdpersoon zelf, een schrijver die debuteert met een kinderboek dat eigenlijk bedoeld is voor volwassenen. Het is natuurlijk geen toeval dat McEwan zelf ook zo'n boek heeft geschreven (The Daydreamer), dus dat maakt nieuwsgierig.

Flashback! Mijn lerares Engels was idolaat van Child in Time en dus moesten we dat allemaal lezen. Ik zat destijds helemaal in mijn Tolkien/Stephen King trip en vond het niet om door te komen. Natuurlijk kreeg ik er een vraag over op mijn mondeling. :(

Ik had één boek niet gelezen van de lijst, wel een samenvatting, en waar ging ie me eens uitgebreid over doorzagen: precies dat boek.

Ik verslond boeken, tot die boekenlijst.

Ook vreemd was dat ik na 12 jaar Engelse les nog nooit een gesprek had gevoerd en dat die cherry werd gepopped op het mondeling examen.

hmmm ik probeerde de Engelse "juf" tijdens dat mondeling te overtuigen van de genialiteit van On The Road (what else) maar het wilde niet echt lukken.

er was ook iets met Sint Augustinus en The Assistant, maar de details daarvan heb ik verdrongen. (Iets wat zij wél wist en ik niet, dat kon ik niet hebben natuurlijk)

(Assistant > Saint, het woord zit er al een beetje in bijvoorbeeld)

Engelse literatuur vond ik op de middelbare school verschrikkelijk, van die soapdrama's als The Mayor of Casterbridge. Ook The Hobbit met tegenzin gelezen, de rest heb ik maar laten zitten van Tolkien : ) Duitse literatuur vond ik dan wel weer ok, Stefan Zweig, Kafka, Max Frisch. Dat was dan ook een stuk moderner.

Oh, van die vergezochte dingen. Bij Nederlands hadden ze ook van die theorieën: iets met kalksteen in de theepot die gegooid werd en daarom heet de hoofdrolspeler Steenwijk in De Aanslag (aanslag, got it?) bijvoorbeeld.

Haha, flashbacks galore! De Aanslag zit vól met dubbelgelaagde details. Vond 't als sec oorlogsboek prima te lezen, maar adressen met huisnummer 8 (draai 'm negentig graden en er wordt "oneindig" mee bedoeld) en iets met een schip dat een V-vormig spoor door een kanaal trekt, informatie die ik uit een samenvatting haalde, ontgingen me volkomen.

Ik verslond boeken, tot die boekenlijst.

Voor engels las ook ik McEwan, The Cement Garden meen ik. Weet er niets meer van. Alan Sillitoe dan weer wel, Loneliness of the long distance runner was cool (maffe loner, altijd goed). Las later Saturday Night & Sunday Mornings, ook plezant. Oscar Wilde's Dorian Grey wílde ik goed vinden maar 't klikte toch niet echt. Burgess' A Clockwork Orange dan weer wel.

Internet ligt er thuis uit, misschien weer eens een boek pakken ;-)

LOL, ja dat gehannes over symboliek, wat een lachertje, alsof literatuur een zoekplaatje is.

Gelukkig heb ik die veel gehoorde leesproblemen-na-school nooit gehad, ben gewoon gaan lezen waar ik zin in had.

Als die film van The Cement Garden nou eens 5 jaar eerder was gemaakt, die vond ik goed te pruimen.

Vooral bij Nederlands was er constant gehamer op symboliek, een boek was een soort puzzle: "zoek de symboliek". Dan kom je al snel bij Mulisch uit. Over schrijfstijl of plot ging het nooit bij Nederlands, ook vond ik de thema's in de na-oorlogse literatuur vrij beperkt (geklaag over de oorlog dan wel religie/familie). Ben trouwens ook pas fervent gaan lezen na de middelbare school.

Je hebt symboliek en symboliek, zo'n zwarte kraai op de schouder in De Ontdekking van de Hemel (heb ik uit de film) is natuurlijk symboliek, maar de kalk in een ketel in De Aanslag slaat nergens op. Ik mag tenminste hopen dat Mulisch het niet op dát niveau zocht.