Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

poeh, kan me echt niet herinneren daarover uitgebreid met iemand te hebben gesproken of gemaild. toch dat boek eens gaan opsnorren.

Ja, ik kon het me zelfs herinneren Martijn (zonder dat flut dan), je bent denk ik de beroemdste Oor-opzegger ooit. :)

Bas, je zal het ongetwijfeld ergens hebben geschreven, misschien zelfs hier. ;)

Jeanette Winterson- The Stone Gods
Prachtige titel. "Literaire" science fiction, dat wil eigenlijk alleen zeggen dat een SF-boek opeens in de kranten wordt besproken. Maar is het goed? Ja, best wel. Begint moeizaam in een nabije semi-politiestaat waar men net een nieuwe bewoonbare planeet heeft gevonden die de hoofdpersoon gaat bezoeken. Net als ze op de planeet zijn schiet het verhaal over naar het boek wat een van de personages aan het lezen is over een ontdekkingsreiziger op de Paaseilanden. Toen ging er een alarmbel af, vlug Googlen en ja het verschrikkelijke Cloud Atlas alarm was bij meerdere mensen afgegaan. Net toen ik teleurgesteld raakte begon een nieuw deel, wat gelukkig meteen het laatste deel was, terug in de "echte" wereld met dezelfde personages maar toch wat subtiele verschillen. En dat is heel mooi en vervreemdend.

Joseph Goebbels - Een Selectie Uit De Dagboeken 1933-1945
Heel duf hebben ze toegevoegd Joseph Goebbels, Hitlers Spindoctor. Alsof a) iemand die het werkelijk interesseert niet weet wie Goebbels is b) hij een soort proto-Jack de Vries was. Zal wel wat discussie over zijn gevoerd op de uitgeverij ("kunnen we het niet Een Selectie uit zijn Blog noemen?") Maar goed, ik dacht interessant cadeau maar zal wel lastig leeswerk worden. Totaal niet, voordat je het weet zit je er helemaal in, je weet de uitkomst maar ik had het nooit vanaf deze kant gezien. Goebbels is zoals verwacht intelligent en gecultiveerd (filmliefhebbers kunnen er ook veel lol aan beleven, net uitgebrachte films als Disney's Sneeuwwitje en Gone With The Wind vindt hij grandioos) maar ook een ontzettende schoothond van Hitler (elke toespraak is fantastisch, elk gesprek briljant, pas op de laatste pagina's bekruipt twijfel hem.)

Eigenlijk ook een fascinerend spot-de-blunders/waar ging het mis? festijn. Veel te vroeg die oorlog begonnen natuurlijk en de eigen capaciteiten overschat. Over het Oostfront hoeven we het al helemaal niet te hebben. Maar eigenlijk had die oorlog in 1943 afgelopen moeten zijn, na Stalingrad en het bombardement op Hamburg hadden ze moeten inzien dat het een verloren zaak was. Het is een selectie dus alles over Nederland staat erin, waardoor het lijkt alsof Goebbels een obsessie had met Prins Bernhard ("laffe Prins", "De Biesterfelder" etc) en hij heeft nog wel wat schimpscheuten over Mussert en die "peperzakken": "De Hollander is op zich een apolitiek wezen. Het calvinisme en de materiële genotzucht hebben hem een geheel eigen identiteit verleend." (dus toch! Altijd handig voor in die duffe identiteitsdiscussie ;) :)

heh, weetje voor Grunberg eigenlijk :)

J.M. Coetzee - Diary of a Bad Year
Ik ben een meta-snob dus Coetzee leek mij altijd Volkskrant-literaire-bijlage-gehannes = overslaan. Maar goed ik heb mijzelf aangeleerd om cadeaus braaf te lezen (of ten minste te proberen) en dat is maar goed ook want dit is best wel goed. Beetje eksperimenteel-light op zijn in de traditie van Pale Fire met gesplitste verhaallijnen, een is de essaybundel van een oude schrijver (geeft Coetzee ruimte om lekker te schoppen tegen allerlei politieke misstanden) het tweede is het verhaal van de schrijver en een lekker ding die zijn essays uittikt en het derde het verhaal tussen lekker ding en haar horkerige man die de schrijver wil oplichten. Leest toch lekker weg, eigenlijk is de essaybundel het interessantst want die twee bijfiguren zijn super-irritant (zij: simplistisch maar toch met een hartje van goud, hij: een ontzettende droplul.) Maar toch, ik mag die Coetzee wel.

Monique Wittig - Les Guérillères
Volgens mij is dit het eerste boek ooit dat ik in het Frans heb uitgelezen. En dat heeft heel lang geduurd. Maar wel mooi, ook al begreep ik er soms niet alles van. Destijds (1969) beroemd feministisch-eksperimentele roman, die en passant ook grote impact had op vrouwen-SF in de V.S., gaat over een toekomstige oorlog tussen Man en Vrouw. Mooi geschreven in hypnotisch-sensuele stijl dankzij ook proto-Dunya en Desi-achtige "Ze zeggen..." constructie (eigenlijk "zij zeggen..." hè niet "men zegt..." ;).

http://sporenburg.tumblr.com/post/7414525777/just-finished-dying-inside-1972-by-robert"">Robert Silverberg - Dying Inside
Voor de volledigheid.

Dying Inside dus. ^&*%^*^ moet dat nou een error boodschap voorstellen? :(

iemand toevallig Generatie A van Coupland gelezen? (da's de nieuwe) vraag me af of ik daaraan moet beginnen.

heb een Zuil van Rook van Denis Johnson bijna uit, een mooie Vietnam-roman, inclusief de verplichte geflipte kolonel, maar ook met passages over Calvijn (Zuil van Rook is ook Leviathan 3:14 of whatever) en eh nou ja allemaal heel literair hoor, op de cover aangeraden door Roth en Franzen dus je ken nagaan dat die Johnson geen pulpschrijvertje is.

Coetzee! Ik geloof dat ik gedurende dit topic het gros van 's mans genre gelezen (en dat dan weer besproken) heb. Favorieten zijn Life and Times of Michael K, Disgrace en de semi-autobiografische trilogie (Boyhood, Youth, Summertime). Mocht je nog eens iets willen lezen, dan kun je met Disgrace weinig verkeerd doen. (Diary of a Bad Year is qua opzet wel veruit het meest experimenteel; had tegen het eind van het boek nog steeds niet goed door hoe het nu te lezen). Het is inderdaad wel een beetje een schrijvers-schrijver, erg gewaardeerd onder collega's (en dat zal echt moeten komen omdat ze zijn boeken zo fijn vinden, want op Literaire feestjes komt de kluizenaar nooit).

Enfin. Boeken. Heleboel de afgelopen maanden, beetje het juiste momentum te pakken. Vooral ouder werk. Heb ook Librivox ontdekt, waar boeken waarvan het auteursrecht verlopen is gratis worden voorgelezen. Kostte me wat moeite om er aan te wennen en je kunt niet zomaar even een paar alinea's terugkijken, maar het maakt het doen van 'tijdsverspelende activiteiten' (huishouden, naar het station lopen etc.) een stuk aangenamer. En soms is het spannend en stofzuig ik zowaar een extra rondje. En er is altijd nog een even gratis digitale versie voor als je echt snel naar het einde toe wilt.

Daardoor een aantal Nederlandse klassiekers gelezen die ik altijd eens wilde lezen. Max Havelaar, bijvoorbeeld, wat erg indrukwekkend was vanwege de politiek, maar als verhaal zelf een beetje tegenviel (beetje het 1984-gevoel; vond die Havelaar ook wel erg tevreden met zichzelf). Een nagelaten bekentenis van Emants, wat nogal deprimerend was, maar uiteindelijk ook best oke. De Kleine Johannes van Van Eeden begon heel leuk (en ik heb niets met sprookjes/fantasy achtige dingen), zakte toen een beetje in, maar zat uiteindelijk toch wel heel goed in elkaar. Maar meest onder de indruk van Couperus: Van Oude Menschen... en vooral Eline Veere. (Had een half leven geleden Noodlot gelezen en op hem al die tijd een 'eens meer van lezen' post-it geplakt, maar dat was er nooit van gekomen.)

(Later meer.)

Net de twee Groote Werken van Couperus die ik nog moet lezen. :) Dus die maken hun faam wel waar begrijp ik?

Met Coupland ben ik na Girlfriend in a Coma gekapt...(zou ik toch eens moeten herlezen want ik weet niet waarom dat boek me nou zo irriteerde, zal wel dat Raputure-achtige gehannes zijn geweest.)

Ik kan me vooral het stupide einde herinneren dat eigenlijk de rest van het boek totaal teniet doet. Coupland is typisch zo'n schrijver die niet mooi opdroogt: te lollig, te trendy, te 'fluffy'. Hey Nostradmus!, met zijn Columbine/Elephant-achtige setting, vond ik dan wel weer de moeite waard.

Oh ja, Disgrace is 'n boek wat jy gelees moet hê.

ah, ja het punt met deze Coupland is natuurlijk vooral ALS ik dan toch iets van 'm lees, dan zou ik eigenlijk voor zo'n classic moeten gaan, maar nu heb ik 'm hier liggen. etc. (het zal er dus toch wel van komen)

Dus die maken hun faam wel waar begrijp ik?

Ik las ook een handvol Russische boeken, steeds op zoek naar de nieuwe Tolstoj. De Gebroeders Karamazov maakte best wel indruk en heeft een aantal prachtige stukken, maar uiteindelijk zijn Dostojevsky's karakters net wat te extreem. Leven en Lot (Vassily Grossman) is een soort 20e eeuws Oorlog en Vrede: ook over een oorlog (Stalingrad '42), ook met tig karakters en ook heel groots opgezet. Duurde wel erg lang voor ik er in zat (boek was 'gearresteerd' voordat Grossman het had kunnen bijvijzelen en hij had zich bij herschrijven misschien wat meer op een paar karakters kunnen focussen), maar maakte toch wel heel erg veel indruk. Tolstoj's kortere verhalen zijn niet zo goed als zijn lange Dikke Boeken, al is het maar omdat ze niet zo Dik zijn, maar de man kon toch ook wel echt schrijven, ook als als hij maar zes of zestig de ruimte had. En Toergenjevs Vaders en Zonen maakte tenslotte minstens zoveel indruk als de drie hiervoor genoemde boeken bij elkaar: het boek kan zo 110 jaar vooruit in de tijd (van 1859 naar 1969) gedacht worden en dan is het even geloofwaardig.

Franny and Zooey - J.D. Salinger
In het Engels komt Salinger toch het best tot zijn recht. Ik las dit boek nl. eerder in het Nederlands, en kwam er toen achter dat de laatste paar pagina's ontbraken. 'Waar gaat dit heen?' vraag je je af bij al dat geschreeuw (het is een wonder dat deze mensen in hetzelfde huis willen wonen, het is net de familie Grunberg), maar het einde is toch wel heel erg fraai. Precies wat de opgefokte gesprekken ervoor in balans brengt.

The Man in the High Castle - Philip K. Dick
Penguin-uitgave, gekocht na de docu bij Het Uur van de Wolf. Mooie zinnen schreef hij niet, maar boeien doet het boek wel, met name het gegeven van 'boek in boek', een verboden publicatie die her en der opduikt. Als de schrijver ervan aan het woord komt (in het laatste hoofdstuk) heb ik het idee dat hier Philip K. Dick zelf aan het woord is, maar ik kan me vergissen. En nu ben ik benieuwd naar 'Ubik'.

Roberto Bolaño - Between Parenthesis
Verzameling lezingen en columns in een hele mooie hardcover van New Directions. Een soort literaire autobiografie. Net als het proza van Bolaño veel bevlogen opsommingen over bewonderde schrijvers en dichters(veelal Zuid-Amerikaanse, maar ook Burroughs en Philip K. Dick komen langs. Verder veel niet-vertaalde auteurs ook vrees ik), veel humor, niet zelden grof (Eén artikel zorgde voor een rel in Chili, en dat kwam ook niet meer goed. Verder moeten Allende en Coelho het bijv. ontgelden) maar erg de moeite waard. Probleem met de serie korte colums is dat je niet te weten komt waarom een boek wel of niet goed is, omdat de ruimte voor argumenten ontbreekt. Wat Bolaño goed in de gaten had was hoe je lezers voor de gek kunt houden, want niet alles is even serieus (je publiek beledigen tijdens een lezing is ook sterk punt). Er staan een serie korte verhalen in, die wel over hemzelf gaan maar duidelijk verzonnen zijn. Ook verzonnen en met veel humor opgeschreven zijn de antwoorden van het allerlaatste interview voor zijn dood, waarmee het boek eindigt.

César Aira - The Literary Conference
Aira is een Argentijnse schrijver die al meer dan zestig boeken heeft geschreven. In het Engels zijn er maar een paar titels beschikbaar. 'The Literary Conference' is een boekje van nog geen 90 pagina's, maar er gebeurt nogal wat. Plot: wetenschapper vindt piratenschat, wordt rijk en wil de schrijver Carlos Fuentes klonen. Volgens hem is dat een stap naar wereldoverheersing. Bizar, maar literair wordt het tapijt een paar keer onder de lezer vandaan getrokken, door literaire trucs a la 'On A Wintersnight a Traveller' van Calvino. Heel erg goed dit. Herlezen aanbevolen ook.

Thomas Pynchon - Eigen Gebrek
Coupland dus maar weggelegd, dit schijnt een Pynchon lite te wezen, maar is ook al behoorlijk (en expres) onnavolgbaar, want een overduidelijke noir spoof, inclusief eindeloos genamedrop van vaak volslagen obscure noirs (meestal met in de hoofdrol John Garfield, nog het meest bekend van The Postman Always Rings Twice)
een prive-detective (Doc genaamd) komt via een voormalig dinnetje een FBI/heroine-smokkel plot op het spoor, met corrupte LAPD connecties, als ie het ten minste niet allemaal zelf heeft verzonnen want om de halve pagina steekt de man een joint op (en elke keer wordt ook uitgebreid verteld over de herkomst, de kwaliteit.) Ja, best hilarisch, met verder sowieso veel gortdroge humor tussen neus en lippen door.
voorbeeld, hoofdpersonage bezoekt concertje: Misschien was het de stem van die jonge vrouw, haar kalme vertrouwen in het materiaal - hoe dat ook zij, toen ze de tweede acht maten inzette wist Doc dat er geen ontkomen aan was en dat hij die tekst niet anders dan als persoonlijk kon opvatten

Barend Toet - Keihard en Swingend
Kan alleen min of meer echoen wat OMC hierboven er al over zei. Het eerste gedeelte over de oprichting en eerste jaren van OOR is best aardig, maar niet eens zó interessant. (het is eigenlijk 'Barend Toet laat zich verleiden door het Geld') om er dan later spijt van te hebben, en dat is dus in het 2e gedeelte waar ie schijnbaar uit de losse pols bespiegelingen over popjournalistiek ontvouwt (en de hand in eigen boezem steekt) En dat heeft ie allemaal fijn opgeschreven :)
interessant is de echo die ik hoor in wat Bas (in het boek) dus zegt over Kindamuzik. als de oorspronkelijke oprichters weg zijn, wordt het minder persoonlijk en geld-gladder. En dat is dus in feite ook wat er na '78 bij OOR gebeurde.

en Omar krijgt het laatste woord. ook niet gek :)

Murakami - Kafka op het Strand
hmm. Het begin (zeg de eerste 50 pagina's) zijn ge-ni-aal. echt vibes van dit een klassieker, met een schizofrene jongen die van huis wegloopt, Amerikaanse UFO-dossiers er doorheen.. mysterie, en echt eng (jongen heeft ineens bloed op zijn shirt, is zijn geheugen kwijt) dat werk. Maar dan komt een oud mannetje dat met katten kan praten steeds meer in beeld, die getuige is van een katten-slachtpartij. En eigenlijk.. wordt het boek gewoon mal dan. Alle spanning is binnen no time verdwenen. Plots gaan de eindeloze Wikipedia-lemma's me ook ergeren. Murakami flanst er wat Haydn, Beethoven en architectuur doorheen, een beetje uitleggerig en weinig begeesterd. Toegegeven, het oude mannetje wordt wel steeds fascinerender, terwijl het plot rond de jong een soort freakshow wordt. (hij kan ook geen normale stijve krijg, nee zijn paal is keihard, en meer van die dingen, zo wordt een tedere seksscene nog om zeep geholpen, met dat soort nep-pornografisch taalgebruik) Maar ok, daar heeft ie seks met z'n zus, want ja, de vloek van Oedipus. (zinde me óók al niet, om die oude Grieken dan in een Japans boek aan te treffen)

maar.. het slotstuk is weer wel mooi, met een heel aparte verbeelding van een hemel (of op zijn minst een soort tussenstadium daarvan) waar de mensen gewoon nog even moeten wennen. Daar is het boek wel echt Japans, met mysterieuze mourning forests, en Takashi Miike achtige monstertjes.

al met al. 3.5 ster

LOL, zoals je het boek beschrijft lijkt het inderdaad een klassieker (en krijg ik bijna zin om het te gaan lezen.)

nou ja driekwart wereld gaf een staande ovatie, dus :)

@Ludo het deel in het woud is volgens mij geschreven toen Radiohead met Kid A kwam, in de Engelse vertaling staat op een gegeven moment ook ´In Limbo´, Murakami beweerde veel RH te luisteren toe ie ´Kafka on the Shore´ schreef. Maar is wel een subtiele verwijzing. Plot zakt inderdaad heel erg in op een gegeven moment, je merkt dat ie zelf ook niet weet waar t naartoe moet.

Cesar Aira - The Seamstress and the Wind
Cesar Aira - How I Became a Nun
Na het fantastische ´The Literary Conference´ is ´The Seamstress...´ een koude douche. Wat een teleurstelling. Een verhaaltje dat maar niet wil boeien en dan voert Aira zichzelf weer op als romanpersonage en dat maakt het alleen maar erger. Probleem is ook dat het boek niets toevoegt aan ´The Literay Conference´, het is zelfs een kopie. Waarom?
´How I Became a Nun´ is veel beter, omdat er dit keer wel een rode draad is te bekennen. Jongen/meisje (geslacht wisselt her en der, maar dat is normaal bij Aira) loopt cyanide-vergiftiging op bij het eten van een ijsje. Vader wordt boos en vermoordt de ijsverkoper, draait de bak in en die informatie vormt een prima basis voor een verontregelend literair verhaal waar Aira ook weer zichzelf opvoert, evenals een literaire vriend uit Argentinie. Het is nog altijd een bizar boekje, maar hier wordt tenminste nog een verhaal verteld (iets dat Calvino ook nooit vergat en daarom duidelijk een veel betere schrijver was). Het schijnt dat ´The ordinary life of a landscape painter´ wel een ´normaal´ boek is en dat Aira hiermee heeft bewezen wel binnen de ´normale´ literaire wereld te passen. Ik ben benieuwd.

ja Kid A krijgt ook wel wat namedrops ja, en de jongen fluit de hele tijd solo's van John Coltrane (nog een reden voor OMC om het te lezen eigenlijk)

ik ben zelf nu bezig in het eerste deel van Frida Vogels' dagboeken. kan me niet herinneren ooit een dagboek te hebben gelezen, buiten het onvermijdelijke Achterhuis dan.
Vogels is een beetje de Jandek van de Nederlandse literatuur, geen interviews/zelfs geen foto's. Zij is het mysterieuze meisje Henriette Fagel in de boeken van Voskuil (Bij Nader Inzien dan met name) het onbenaderbare meisje, waar Voskuil volgens mij stiekem verliefd op is.
Een dagboek vol fascinerende twijfels, en, heel tekenend/apart/raar, ze heeft het de hele tijd over ene Michiel, die ze dan zou verraden door een relatie met een Italiaan aan te gaan (ze zegt het niet zo expliciet) maar die Michiel blijkt later.. haar broer! Intense shit :)

net als Bij Nader Inzien doet dit 1e dagboek (dat speelt in de mid-fifties) vooral peinzen over wat de komst van de tv (daarna) toch allemaal met de mensen heeft gedaan. 'ga maar passief op de bank hangen' wat dat betreft is internet toch alweer een stapje in de goede richting.

Italo Calvino - Het pad van de spinnennesten
Debuutroman van Calvino, over partizanen met idealen en heel veel pech. Even treurig als grappig want de commando-eenheid waar hoofdpersoon Pin terechtkomt is niet bepaald professioneel. Het boek is niet te vergelijken met later werk van Calvino, maar wel interessant en erg grappig. 'For Whom The Bell Tolls' maar dan met humor (het is af en toe net slapstick, op z'n Grunbergs).

Robert Vuijsje - Alleen Maar Nette Mensen
best lollig, en soms pijnlijk, het racisme van de Nederlanders is stuitend. aan de andere kant (en dat is de satire) is het hoofdpersonage natuurlijk ook niet helemaal.. op zoek naar een 'negerin', en die mag eigenlijk niet intelligent zijn, want dan is het gewoon een 'bounty'. Handzame cursus bijlmer-slang ook. 'ik ben kras, je moet seks met me komen doen'. en ook een inkijkje in Albert Heijn-uitersten. Ergens in de bijlmer, een Ghetto Albert Heijn waar alles in dozen staat. Ergens in Oud-Zuid of Buitenvelders ofzoiets, de enige AH van Nederland waar enkel koosjer en andere joodse delicatessen verkopen. En dat is ook typisch Nederlands he, alle 'anderen' worden met de nek aangekeken, op dat ene moment na dat er centjes kunnen worden verdiend. liefhebbers van R Kelly moeten het boek lezen, want de man wordt uitgebreid bejubeld, het woord R Kelly kan niet vallen of de toevoeging "Buitencategorie", verschijnt. :) 'I want to marry your ass' :)

Judith Tarr - Lord of the Two Lands
Nog meer Alexander de Grote. Dit keer een semi-alternatieve geschiedenis over het waarom van Alexanders draai naar Egytpe ipv meteen doordenderen naar Perzië. Tarr maakt er een vermakelijk verhaal van over een Egyptische priesteres/prinses die erop uit wordt gestuurd om Alexander over te halen Egypte te bevrijden van de Perzische overheerser. Ze is natuurlijk overal ongeveer bij en dat is wat ongeloofwaardig maar het leest lekker weg en geeft wel een mooi beeld van Egyptische magie en voor de Alexander fanboys twee pijnlijkere momenten (de verwoesting van Tyrus en Gaza). Eindelijk in Egypte wacht natuurlijk nog het orakel van Siwa, een van de mysterieuze sleutelmomenten in zijn carrière. Ook leuk, en Tarr verknalt het niet door het te demystificeren (Alex houdt het lekker voor zichzelf.)

Erich Fromm - De Gezonde Samenleving
Die Occupy peepz lijken weg te lopen met (de soms amusante) bluffer Žižek. Beter zouden ze gewoon Fromm lezen. Denkt veel helderer en analyseerde veel problemen al 50 jaar geleden. Dat is zo teleurstellend als je dit boek leest, dat we sindsdien zo weinig zijn opgeschoten. De betere sociologie met psychoanalytische insteek. The Art of Loving een klein boek, ongeveer uit dezelfde periode, is ook een aanrader.

Are We Still Rolling? - Phill Brown
Recording engineer en producer Phill Brown is duidelijk op het juiste moment begonnen (eind jaren '60) en werkte met o.a. Bob Marley, The Rolling Stones, Roxy Music e.v.a. In korte hoofdstukjes krijg je een indruk van hoe het eraan toeging op persoonlijk vlak (veel ego's uiteraard tussen de vele artiesten, zo nu en dan een flinke ruzie), plus een hoop technische details. De vroege hoofdstukken zijn interessant voor de historische info (Godard filmt The Stones terwijl Begger's Banquet wordt opgenomen, totdat er brand uitbreekt in de studio), de latere voor de technische info en het randgebeuren, oftewel de veranderende muziekindustrie die gedreven wordt door geld. En dan is er nog de techniek die niet stilstaat, en het is duidelijk dat Brown niet veel opheeft met de ProTools-generatie. Subjectivisten zullen verguld zijn met de hoofdstukken over de laatste twee Talk Talk-albums (perfectionisme is een understatement bij TT) en het solo-album van Mark Hollis. Een erg fijn boek.

Freak Out! My Life with Frank Zappa - Pauline Butcher
De Britse typiste Butcher mag de teksten van Zappa's tweede lp 'Absolutely Free' uitwerken in Zappa's hotel, en het is duidelijk dat Zappa gecharmeerd is van Butcher. Hij biedt haar een baan aan in zijn nieuwe huis in de buurt van Hollywood en ze accepteert. Dit boek is een verslag van het huishouden bij de Zappa's. Privé en werk lopen door elkaar heen en het is zo gedetailleerd opgeschreven dat je graag het huis even verlaat zo nu en dan, want claustrofobisch is het allemaal wel: Zappa wil graag zijn band ontslaan maar durft niet, bezoekjes van lokale en internationale beroemdheden, weirdo's, filmopnamen voor Uncle Meat, een jaloerse Pamela Zarubica en ruzies met Gail Zappa. Na een paar jaar heeft Butcher er genoeg van en gaat ze toch maar studeren in Cambridge. Je vraagt je af hoe ze het zolang heeft uitgehouden bij de familie Zappa.

Italo Calvino - Als op een winternacht een reiziger
Ben meestal niet zo kritisch op boeken. Maar dit. Zelden zoiets vermoeiends/verschrikkelijks gelezen, en het is allemaal O. Zo. Slim. In. Elkaar. Gestoken. Poeh. Het begint nog leuk, een roman die voor je ogen wordt opgebouwd, beetje Auster. Maar ja die Auster is hiermee vergeleken natuurlijk een eitje, met zijn New Yorkse novelletjes. Dit gaat maar door. Op pagina-niveau is het nog wel vermakelijk, maar na elke 2 pagina's wilde ik het boek verbannen/censureren/in de fik steken.

Geinig, da's één van de weinige boeken die ik heb uitgelezen. (En nog een keer.)

'Het pad van de spinnennesten' blijft gewoon op de verlanglijst.

OMC's favoriete book (ook al) zag ik in de archieven

http://images2.wikia.nocookie.net/__cb20090222191241/uncyclopedia/images/9/91/Nerd-permabanned.jpg

zoveel controverse, ik ga het nog maar 'ns lezen : )

Ja maar, ja maar, die eerste pagina....hoe wist ie dat? :)
Ga hem zelf ook maar weer herlezen, eh over tig boeken, waaronder een andere Calvino.

Julian Barnes - The Sense of an Ending
Winnaar van de Booker Prize. Dat schept verwachtingen en als het verhaal maar niet op gang komt, ga je je afvragen waar dit nou toch heengaat. Een kale volwassene haalt herinneringen op aan studietijd, vriendengroep en ex-vriendin. Wat is er waar gebeurd en wat is er bijverzonnen door de slijtageslag van de tijd? Een paar hoogdravende citaten erbij, en het is literatuur. Maar zo werkt het niet. Maar dan, ruim over de helft is het ineens niet meer bij te houden qua plot en is het boek niet meer weg te leggen, want spannend is het zeker. Want de vriendengroep valt uit elkaar, één van de leden gaat er met de vriendin van de ander vandoor, en dat is nog maar het begin. Het boek is een soort reconstructie van het verleden met veel leegte, stiltes en overduidelijke hints, voor wie ze wil zien.

Richard Henderson - Song Cycle (33 1/3 nr. 74)

http://vuil.files.wordpress.com/2011/11/songcycle.png

Viel tegen. De auteur strooit met anekdotes en weetjes over Van Dyke Parks waarvan je de helft al kent als je wel eens een interview hebt gelezen of een concert hebt bezocht van de praatgrage VDP. SMiLE komt uiteraard ook nog even voorbij. Als Henderson dan eindelijk aan het album zelf toekomt is dat in een paar weinig zeggende bladzijden voorbij. En om de bladzijde vermelden dat de man zo geniaal/briljant/belezen/ontwikkeld/begaafd is gaat ook vervelen. Ik had eigenlijk op een soort xHiramx-achtige songbespreking gehoopt. Dan snap ik er nog steeds geen hol van, maar dan krijg ik in elk het gevoel dat ik iets lees wat ik nog niet wist.

probleem is natuurlijk dat VDP die plaat ZELF ook niet begrijpt ;)

Deze ook dan maar updaten hè?

Joe Haldeman - The Forever War. Fijne Vietnamparabel. Raar dat James Cameron het nooit heeft verfilmd. Je ziet die marines al in hun te grote pakken over onbekende planeten schuifelen. Haldeman schreef uit eigen ervaring en doet iets heel moois met tijddilatatie waardoor de soldaten wanneer ze op aarde terugkeren relatief jonger zijn dan de achterblijvers, dus complete vervreemding.

Italo Calvino - Het Kasteel van de Kruisende Levenspaden
Dacht de eerste pagina's "dit wordt niks", een kasteel waar reizigers aan tafel zitten en zwijgend tarotkaarten leggen die hun levensverhaal vertellen, of natuurlijk zoals ze door de andere aanwezigen worden geïnterpreteerd (het is Calvino hè). En toch vooral in de eerste helft worden het leuke verhalen met verrassende wendingen. In het tweede deel gaat hij helemaal los en meta. Ik ben nog in de war.

Irvin D. Yalom -When Nietzsche Wept
Hype van jaren geleden. Dacht, nu is de kust veilig om eens te checken en inderdaad best wel goed deze alternatieve geschiedenis waar Nietzsche via Lou Salomé bij Josef Breuer komt voor een medische check-up (hij heeft een hele lijst chronische kwalen). Breuer is een van de pioniers de psychoanalyse (de jonge Freud is huisvriend en komt af en toe langs). Afijn, Nietzsche laat zich niet zomaar genezen en intellectueel kat&muis spel is het zeer leesbare resultaat.

Ian McEwan - Solar
Zeer Grunbergiaans boek, want net als bij Grunberg lijkt alle hoop tevergeefs, zowel in het klein als in het groot. Een zeer onsympathieke Nobelprijs-winnaar ziet zijn huwelijk stranden, en steelt later aantekeningen van een collega waarmee hij zelf aan de haal gaat door ze te patenteren en een groot zonne-energieproject op poten te zetten. Vermakelijk boek, met name door de arrogantie en grootheidswaanzin van de hoofdpersoon. McEwan doet op macroniveau nog een boekje open over de internationale politiek en het is dan ook niet toevallig dat het slot zich in de VS afspeelt.

Joost Zwagerman - Alles is gekleurd: Omzwervingen in de kunst
Fijne letter, in de boeken van de Arbeiderspers. Gebundelde essays, veel over Warhol en Amerikaanse auteurs die mij weinig doen (en ook al eerder in detail zijn beschreven door hem, zoals Updike), maar wel een mooi essay over de fotografie van Gregory Crewdson, de kunstessays van Cees Nooteboom en het werk Kees Fens. Het gevaar is dat het teveel over Zwagerman zelf gaat, maar er staan wel degelijk mooie essays in.

Umberto Eco - The Prague Cemetery
Eco doet nog een keer wat hij eerder heeft gedaan in 'De Slinger..', namelijk een theorie uitwerken die vervolgens navolgers krijgt en een eigen leven gaat leiden. Hoofdpersoon is een sluwe vervalser die iedereen verraadt voor een zak geld. Plaats en tijd: het Parijs van eind 19e eeuw, levendig en fraai beschreven door Eco. Maar toch is hier nauwelijks doorheen te komen, want na weer een vervalsklus komt er een volgende...en dan is het zomaar afgelopen. Eco zelf zal aan het schrijven een hoop lol beleefd hebben, maar ik als lezer duidelijk minder. Om zichzelf te vermaken voert Eco een gespleten persoonlijkheid op, wat twee dagboeken oplevert, waar Eco als alwetende verteller wijs uit weet te worden (het is niet voor niets een alwetende verteller...zucht). Nee, 'De Slinger...' is duidelijk het betere boek van de twee, want daar wordt de spanning steeds verder opgebouwd, terwijl je hier de weg kwijtraakt in alle contra-spionagezaken waar de hoofdpersoon in verzeild raakt. In het begin slaat de verveling al toe bij een klus als oorlogsverslaggever in Italië. Was dat nou nodig om dat in zoveel tekst te doen? Ook komen er welgeteld twee vrouwen in het hele boek voor, en die zijn allebei bijzaak.

Frida Vogels - Dagboek 1962-1963
Eens kijken, dat is dus het 4e deel in de mooiste liefdesgeschiedenis uit de Nederlandse literatuur. In het eerste deel breekt Frida met haar broer, ze gaat op eigen benen staan. Al die jaren daarna blijft ze met hem worstelen, maar in '63 begint het toch eindelijk te lukken. De broer is een manisch-depressief persoon, die in zekere zin door Frida overeind is gehouden (zij geeft 'm liefde, hij adoreert haar). Maar ondertussen zit hij in A'dam op zijn kamertje te verpieteren, en verhuist Frida naar Italie, waar ze langzaam maar zeker in een Zuid-Italiaanse familie wordt 'opgenomen'. (Wat ze eigenlijk haat, individualistisch als ze is)
'63 is ook het jaar dat Bij Nader Inzien verschijnt, de eerste sleutelroman van Vogels' studiegenoot Voskuijl. Eigenlijk maar een schoftenstreek zo'n sleutelroman, je literatuurt je medemensen, en die moeten vervolgens in de krant recensies over zichzelf lezen! (Frida is het meest mysterieuze personage, en wordt door recensenten - niet geheel onbegrijpelijk - weggezet als pathologisch geval.
Af en toe sijpelt er iets van de wereldgeschiedenis doorheen. (Mag u raden wat) (november, 1 regeltje)
Veel literatuurdiscussies ook, dit vond ik wel een mooie uitspraak van Frida's echtgenoot Enzo (consequent E. genoemd)

'Tweeduizend jaar geleden zou Kafka behoord hebben tot de mensen die de bijbel schreven', zei E., 'over tweeduizend jaar zal hij zo gelezen worden.'

'k zag gisteren een kentekenplaat met JFK als 'middle name' :)

Zou 't lezen meer prioriteit moeten geven, ik mis het wel. Was begonnen in 't boek van Jacqueline Oskamp over de geschiedenis van de elektronische muziek in NL (Onder Stroom), maar dat ligt nu alweer een paar weken te wachten tot ik doorpak.

ah die heb ik ook gelezen. Vond vooral Jan Boerman wel een fascinerend figuur (en ditto muziek)

is overigens veel kritiek op geweest op dat boek, krijg je waarschijnlijk als een vrouw een boek over electro-nerds pent ;) Was - meen ik - een enorm artikel in de Groene dat gehakt maakte van 75% van wat Oskamp in dat boek beweerde...

JFK indeed, btw.

Oh, dat is wel interessant, dat Onder Stroom.

mijn favo nieuwe stijl nummerbord (how off-topic can you get) was trouwens eentje die eindigde op KRS-1

hehe, vond 't als viroloog wel leuk om 2.5 jaar in een auto gereden te hebben met HBV op de plaat

Ja dat Boerman hoofdstuk heb ik gelezen. En de box gedownload. Puur vanwege de omschrijving van muziek & personage Boerman. Maar die box wacht ook nog op beluistering, misschien toch eens tijdens het forensen opzetten :)

De kritiek op het boek ben ik niet bekend mee, zal ik ook pas opsnorren na afronding van het boek (dat een impulsaankoop was).

Jennifer Egan - A Visit from the Goon Squad
Is dit een verhalenbundel of een roman? Allebei, zo blijkt al gauw, want de losse hoofdstukken zijn wel degelijk met elkaar te verbinden. Egan wilde heel veel met dit boek, en dat is redelijk gelukt. Het boek opent met een quote van Proust, en de knokploeg uit de titel is dan ook de tijd zelf, die genadeloos zijn werk doet. De toekomstdromen van een rits personages wiens wegen elkaar kruisen gedurende het boek komen dan ook niet allemaal uit. Niet alle personages zijn even interessant, maar het boek begint sterk met platenbaas Benny, die geld weet te verdienen met een punklabel en vervolgens in een Republikeinse nachtmerrie belandt als hij dat label voor veel geld van de hand doet en vroeg wil gaan rentenieren. Maar het probleem is dat personages ineens verdwijnen en hoofdstukken plotsklaps eindigen, terwijl er nog zoveel meer uit de personages te halen valt. Vlak voor het einde is er een hoofdstuk gemaakt in PowerPoint, verrassend genoeg het meest sentimentele hoofdstuk. Dit boek is geen klassieker maar wel erg leuk, en ondanks het zware thema vrij luchtig verteld.

Malcolm Lowry - Onder de vulkaan
Dante in Mexico, geschreven door James Joyce. Zoiets. Eén enkele leesbeurt doet waarschijnlijk geen recht aan alle symboliek, literaire verwijzingen en andere dubbele lagen die Lowry er nog meer heeft ingestopt, zonder van zijn plot af te wijken. Maar dan nog is het een zware kluif. Want ook de uitgever was niet overtuigd, dus klom Lowry in de pen en schreef een werkelijk geniaal pleidooi en samenvatting van de roman, die ook is bijgevoegd in de Nederlandse vertaling (helaas heeft de Penguin-uitgave die niet). En dan blijkt dat het struikelblok, het eerste hoofdstuk al zijn geheimen prijsgeeft wanneer je het hele boek door bent.

Dante in Mexico, geschreven door James Joyce

En William Faulkner. De ieder-hoofdstuk-geschreven-vanuit-een-ander-personage-structuur is van hem afgekeken. De Vulkaan heb ik een paar keer gelezen... een prachtboek. Kroegentocht in een straat die Via Dolorosa heet... één van vele magnifieke vondsten. Grootste nadeel: het verhaal speelt zich af in 24 uur, maar het lezen duurt véél langer. Het gevoel van tijd is op den duur weg.

De film mag ik trouwens ook graag zien. Briljante Finney!