Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Arnon Grunberg – Liefde is Business
'Een komische tragedie in vrije verzen' staat er op het kaft. Indringend verhaal over een relatie die gedoemd is te stranden, maar desalniettemin momenten van geluk kent, met daartussenin waanzin, ellende en wat al niet meer. Grunberg ten voeten uit.

Granta 113 – Engelstalig tijdschrift met 22 nieuwe korte verhalen van jonge Spaanstalige schrijvers. Kwaliteit van de bijdragen varieert zoals te verwachten nogal, maar er staan een paar fijne verrassingen in van bijv. Andres Neuman en Lucia Puenzo. De laatste opent de bundel met een verhaal over een verdwijning op Cuba, dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Maar Puenzo heeft dan ook al een indrukwekkend cv opgebouwd als o.a. filmregisseuse. Zoals te verwachten staan er ook een paar regelrechte Bolaño-klonen in (een verhaal geschreven als politierapport bijv.) en andere kopieën van bijv. schrijfstijl (bizar-komisch met de nadruk op bizar), maar indruk maken doet het niet.

Clarice Lispector – Hour of the Star
Flinterdun boekje waarin filosofie is vermengd met proza. Het verhaal stelt niets voor (arm meisje beleeft persoonlijkheidscrisis), maar de wijze waarop het binnen het verhaal wordt geïnterpreteerd door Lispector, maakt het interessant. Maar eerlijk gezegd kun je beter het nawoord lezen.

Werner Herzog – The Conquest of the Useless
Herzog's dagboek, opgetekend ten tijde van de voorbereidingen en het draaien van de film 'Fitzcarraldo'. Zoals altijd bij Herzog is het onderscheid tussen fictie en werkelijkheid niet helemaal duidelijk, de fantasie gaat er meer dan eens met de man vandoor, maar dat is ook weer niet heel erg. De beschrijvingen van de ontberingen de Peruaanse jungle zijn geweldige literatuur, dat is zeker. Wat je leest is een soort 'Heart of Darkness', maar dan in Peru. Met name de voorbereidingen van de film doen Herzog bijna de das om, en hij onderschat de werkomstandigheden, die bijzonder gevaarlijk blijken te zijn. Een tweede filmpoging is wel een succes (relatief gezien, er gaat nog van alles mis). Dan komt het boek op gang, en leest het als een boek van Bruce Chatwin, en dat is bedoeld als compliment. Het best is Herzog op dreef als hij zijn werk laat voor wat het is (heel veel kom je niet te weten over de film zelf op gortdroge verslagen van draaidagen na), en de absurde waan de dag beschrijft: gesprekken met locals, het bestrijden van roddels van journalisten in Europa, Mick Jagger, de tirades van Kinski, gedoe met politici, locals die de boel ontregelen, wilde dieren, tropische stormen, eenzaamheid, etc. Omdat het een dagboek is komt het nogal opsommerig over, maar er ontvouwt zich wel degelijk een soort intrige, en de hypnotiserende beschrijvingen doen de rest.

Roel Bentz van den Berg – Zapdansen
Mini-essays waarin met weinig woorden veel wordt gezegd. Vaak dienen films, liedjes of kleine, onbeduidende voorvallen als aanleiding voor iets wat een grotere betekenis heeft, waarbij iets essentieels van het mens-zijn wordt beschreven. Het knappe is dat het nooit te zwaar wordt, of cynisch. Ook knap is dat de onderwerpen universeel zijn, en dat de auteur dat vanuit verschillende gezichtspunten weet te benaderen, zonder direct met een eigen oordeel te komen. En met name dat laatste is heel belangrijk in een tijd waarin iedereen een mening heeft over alles.

Peter Terrin – Kras
Terrin is een Vlaamse schrijver die meer bekendheid verdient. 'Kras' is een roman over een stel verveelde zeventigers in een appartementencomplex die een zonderlinge buurman nauwlettend in de gaten houden, geobsedeerd meedoen aan de lotto en zo hun eigen geheimen hebben voor elkaar. En dan is er nog een nieuwe werkster in het pand, die de sleutel heeft van het appartement waar de drie maar wat graag binnen willen kijken. Terrin weet de spanning langzaam op te bouwen naar een climax, zodat het boek een echte page-turner wordt. Goed opletten is aan te raden, want er zijn nogal wat zijsporen in het boek.

Jannah Loontjens – Het Ongelofelijke Krimpen
Dichtbundel van een schrijfster die net een tweede roman uit heeft. Ik weet niks van poëzie, maar Loontjes kan zo mooi over finesses in taal schrijven dat alles van haar de moeite van het lezen waard is. Zo ook deze dichtbundel met mooie, soms cryptische maar compacte gedichten.

oh ja Zapdansen die wilde ik altijd (ook) nog ns lezen.. maar nu al bezig in Orhan Pamuks Museum of Innocence (geen Sneeuw) en een biografie van Cassavetes (regisseur, nooit geweten dat die maar 1.70 was, held)

ik neem aan dat je Fitzcarraldo hebt gezien EvR? en what about Burden of Dreams, dat is bijna een verfilming van dat dagboek.
Vlinder ontmoet Klaus
http://1.bp.blogspot.com/_XUWgyi9favs/Sl4kZJZE9GI/AAAAAAAABqw/gY2dcESi6rI/s1600-h/mein+liebster+feind.jpg

nog een poging
http://en.academic.ru/pictures/enwiki/77/Mein_liebster_Feind_-_Klaus_Kinski_005567800.jpg

'Zapdansen' lag bij De Slegte, net als een bundel van Kees Fens ('In het voorbijgaan') en verzamelde columns van vertaalster Barber van der Pol. Maar die columns zijn nu eigenlijk grotendeels alweer gedateerd gezien de referenties aan politiek NL.
'Fitzcarraldo' en 'Burden of Dreams' vreemd genoeg allebei nog niet gezien, wel de vlinderscene in 'My Best Fiend'. In het boek wordt wel een paar keer gerefereerd aan het filmen van 'Burden of Dreams'.

daar pwn je me even denk ik heheh. #winning
ik dacht dat de vlinder in die docu over Fitzcarraldo zat (nu gaat My Best Fiend óók over etc.)

Gustave Flaubert - Bouvard et Pécuchet
Laatste, niet voltooide boek van Flaubert, gaat over twee kopiisten die aan het begin van het boek elkaar in Parijs ontmoeten en meteen bevriend raken. Twee naar kennis hongerende goedzakken, waarvan er een een erfenis krijgt waarna ze besluiten in Normandië met pensioen te gaan. Ze willen eerst een boerderij runnen en dat mislukt faliekant. Toen ging bij mij het Donald Duck-plot alarm af. Niet geheel ten onrechte maar gelukkig wordt het algauw erg grappig, B&P storten zich steeds op nieuwe hobby's die ze zich binnen de kortste keren eigen hebben gemaakt en bij een beetje tegenslag of verveling weer links laten liggen. Hun omgeving begrijpt er meestal niets van maar soms als ze zich aan alternatieve geneespraktijken wagen zijn ze even heel populair. Wat zou Flaubert er mee bedoelen? De plattelanders en burgerij komen er sowieso niet goed van af maar B&P, die net iets slimmer zijn, zijn ook geen helden, ook al bedoelen ze het zo goed. Na het eigenlijke verhaal volgt een verzameling citaten die Flaubert had verzameld plus weer een bloemlezing van burgermansclichés. Verbazingwekkende onzin. :)

François Dosse - Gilles Deleuze & Félix Guattari: Intersecting Lives
Laatst tijdens de boekenweek las ik vluchtig een jeremiade in de krant dat de biografieën van tegenwoordig te dik zijn. Kan best wel zo zijn maar deze stoeptegel over de twee Franse filosofische helden was erg nodig en dan moet je het ook goed doen. Okay, Dosse doet zijn werk wel heel goed, want wil je weten wie de Japanse student was die jarenlang rechts naast Deleuze zat tijdens zijn college, met destijds blitse Sony taperecorder, dan staat het in dit boek. Eerst helft, de meer puur biografische delen lezen als een trein met mooie details over hoe ze samen werkten aan boeken of dat ze elkaar altijd met vous aanspraken, terwijl ze anderen heel snel tutoyeerden, de hele filosofische scene van Parijs in de jaren zestig (met glansrol voor is-hij-een-charlatan-is-hij-een-genie Lacan.) Dat is voor wie achtergrondinfo wil erg mooi, maar het boek werkt ook als een introductie voor de beginner, want alle boeken van de heren worden uitgebreid geanalyseerd. Voor echt biografische spanning is er later in het boek minder plaats, want Deleuze is gewoon een filosofieprofessor die reizen haat, dinsdags zijn college geeft, veel naar de bioscoop gaat en teveel rookt. Guattari is meer rock&roll, vooral dankzij zijn rol in de Italiaanse protesten in de jaren '70 (fascinerend periode overigens.) In ieder geval: winning.

Philip k. Dick - We can remember It for you wholesale
Vijfde en laatste deel van de complete korte verhalen, de periode die ongeveer loopt van de laat jaren 60 tot zijn dood in 1982. Je merkt dat de korte verhalen minder belangrijk werden tov de romans, sommige verhalen werden uitgewerkt tot complete romans, sommige bleven ongepubliceerd.
Het titelverhaal werd de basis van Total Recall, al moesten ze er flink wat bij verzinnen. The Electric Ant is een van zijn beste verhalen. Verder weer veel Amerikaanse onderklasse depressie vermomt als sciencefiction. En The Pre-Persons, een heel naar proto-fundamentalistisch anti-abortus verhaal (uncool maar ook erg fascinerend.)

Vonda McIntyre - The Exile Waiting
ergens hierboven had ik het al over het fantasische Dreamsnake. Dit debuut speelt in dezelfde wereld, nl. een verrotte aarde met een ondergrondse stad waar vanuit je de rest van de menselijke civilisatie (Sphere) in de ruimte kan bereiken. Beetje lastig om het plot samen te vatten maar het is een fascinerend verhaal dat eigenlijk handelt over hoe mensen zich op verschillende manieren aan elkaar ketenen. Erg goede 70s sciencefiction kortom.

John Crowley - Beasts
Nog meer ragfijne non-ruimteschip science fiction uit 1976. Speelt zich af in gefragmenteerd Amerika waarin bepaalde krachten toch weer werken aan een federatie en waar enkele mens-beest syntheses ronddolen waaronder een leeuw-mens die het leven zuur wordt gemaakt. Plot is niet belangrijk het gaat eigenlijk meer over allerlei verschillende relaties tussen mens-dier, dier-dier, half-mens-dier, etc. Erg verrassend en met een vreemde emotionele diepte (terwijl iedereen eigenlijk vrij bedeesd is.) Van Crowley moet meer worden gelezen.

Plato - Faidros
Kom laat ik die nou eindelijk eens lezen, al was het om dat argument tegen schrijven (waar Derrida zo'n mooie analyse over heeft geschreven). Is niet eens twee pagina's lang! Pff, en zoals iedereen kan bedenken als Plato niets had opgeschreven was er nooit wat overgebleven van die hele Socrates. Maar goed, dezelfde manco's keren terug in dit werk (met uitzondering van het zeer amusante Symposion maar daar heeft iedereen al zitten zuipen dus dat komt de sfeer ten goede): conservatieve filosofie (veel geleuter over zielen), altijd dat slijmerige toontje van Socrates en degene met wie hij discussieert (die hem altijd te snel gelijk geeft). En dan op de achterflap juichen van de eerste en laatste schrijver van de filosofie. Onzin natuurlijk, een hoofdstuk Lucretius (een paar eeuwen later) is mooier geschreven en vele malen betere filosofie. Maar misschien moet je het wel in het Grieks lezen (doet me altijd denken aan die nare Henry(?) in Secret History met zijn "I love reading Plato in Greek.") Dacht soms dat het in Jiskefet zou uitmonden, de vertaling begint letterlijk met "Hé Socrates!" waarna ik als antwoord verwachtte "nog geneukt, Faidros?"

Dit lijkt wel mijn prive-pagina geworden. ;)

James Frey - The Final Testament of the Holy Bible
Wist van te voren niets van Frey, kreeg het boek en ben er gewoon in begonnen. Blijkt nu dat hij bekend is van zijn grotendeels gefakte autobiografie over drugsverslaving waarmee hij Oprah op de kast kreeg (nadat ze het eerst fantastisch vond). Blijkbaar had hij de smaak van controverse te pakken want met een Messias-verschijnt-in-modern-New-York krijg je gegarandeerd de poppen aan het dansen. Helemaal omdat die Messias niets op heeft met religie. Geen christen-fundi gaat het boek echt lezen (wel natuurlijk proberen te verbieden in elke bibliotheek), dus het is een beetje preken voor eigen parochie, hoho, en ik las al een beetje dat de strategie is om het boek saai en slecht geschreven te noemen. Die strategie ken ik en het is gelul, want een ding is het zeker: hypnotiserend. Geschreven vanuit het oogpunt van verschillende mensen die met Ben de Messias in aanraking zijn gekomen en dat werkt vooral de eerste helft erg goed. Helemaal geslaagd is ook weer niet, Ben is eigenlijk niet meer dan een hippie die heel goed kan incasseren en zijn broer, een born-again Christian met losse handjes, is wel een heel over-the-top droplul. Maar goed, eigenlijk vond ik dat religieuze aspect niet zo interessant (een beetje agnost/atheist denkt de hele tijd: "correct!") itt de genadeloze kritiek die Frey geeft op Amerika.

Dit lijkt wel mijn prive-pagina geworden. ;)

ik heb er ook een ;)

ik heb Orhan Pamuks The Museum of Innocence uit, best geinig, maar wel erg langdradig. Da's duidelijk expres, maar dan nog.. Een rijke Turkse man krijgt wat met een 'shopgirl' (dat kan niet in Turkije van de jaren '60-'70). Hij moet ook trouwen met een rijke 'soortgenote', maar doet dat dus niet.. Maar hij trouwt OOK niet met zijn shopgirl, nee voor haar ontwikkelt hij een ziekelijke obsessie. Hij verzamelt ALLES wat met haar te maken heeft. (Al haar sigarettenpeuken, alle bioscoopkaartjes van films die ze samen gezien hebbe) etc. Langzaamaan steelt hij haar hele huis leeg (het huis van ouders is dat) 8 jaar lang gaat hij elke avond dineren! :) Dat soort dingen dus.
En uiteindelijk laat hij zogenaamd Orhan dan een boek erover schrijven (Orhan komt uit dezelfde cirkels en heeft zichzelf al eerder lopen dissen, lekker ouderwetsch postmodern)
in Kader Abdolah stijl neemt hij het boek in de laatste 20 minuten over. HI THIS IS ORHAN PAMUK

Tja.

beetje ouderwets wel ergens. En zeker geen Sneeuw.

nu Met een Vlindernet door Swingend Londen van Peter Brusse, mij aangeraden door een meisje van.. een datingsite. Die me vervolgens liet zitten! Maar toen had ik 't boek al, dus toch maar lezen.
Veel gedoe over onvruchtbaarheid (Ierse zusters steken de helpende hand toe bij het doen van kwakjes.. enzo, ach ja.. kwakjes. :) )

Wowee Zowee - Bryan Charles
Deeltje 72 uit de 33 1/3 serie. Een mooie ode aan Pavement's 'Wowee Zowee', een onevenwichtig en lang album dat alle kanten uitgaat. Charles heeft een roman geschreven en dat is te merken aan de korte hoofdstukjes waar hij zelf hoofdpersoon is. Zo leest het eerste hoofdstuk als 'Ghost World' dan wel 'High Fidelity' (adolescente levensangst, relaties, slechtbetaalde baantjes en geldnood) en gaat het vooral over de intentie om een boek over Pavement te schrijven. Obvious choice 'Slanted and Enchanted' wordt het dus niet, maar 'Wowee Zowee'. Een mislukt mail-interview met Gerard Cosloy doet vrezen voor de rest van het boek (dat bestaat uit interviews met de bandleden en korte persoonlijke ontboezemingen), maar blijkt ongegrond: je krijgt een mooi beeld van hoe de band functioneerde en hoe de rest van het Amerikaanse muzieklandschap van begin jaren '90 erbij lag (Lollapalooza, grunge na Cobain etc.). Mooie afsluitend hoofdstook ook waarin Charles een associatief spelletje speelt met de cryptische teksten van Malkmus. Een prettig on-pretentieus boek dat vooral uitnodigt de cd nog eens op te zetten.

Cd? Anderhalf LP natuurlijk! Hun beste ook, en toch inderddaad niet zo voor de hand liggen voor zo'n 33.3.

3 kanten muziek was het toch? heb nog wel ergens het ep-tje van 'Give it a Day' liggen geloof ik, heb verder geen Pavement-vinyl. Coming up: nummer 76 uit de serie, maar dat is andere koek : )

Kid A - Marvin Lin
Deel 76 uit de 33 1/3 serie. Dit was, zoals te verwachten viel, geen makkelijke kost. Want het schijnt dat je er alle kultuurkritiek bij moet halen om hier iets over te mogen zeggen, en wat is er al veel geschreven over de Zeitgeist en Radiohead sinds het nieuwe millenium.
Eerst dacht ik dat het gewoon een verzameling essays was over het album, maar het is wel degelijk een doorlopend betoog met kop en staart wat Lin brengt. In zijn eigen woorden gaat het boek over '...exploring the disjunction between music as a static product and music as a temporal activity'. Dat betekent een discussie over veranderingen in muziekbeleving sinds het digitale tijdperk, de veranderingen in de muziekindustrie en de houding van de band t.o.v. pers, fans bedrijfsleven en hun eigen management, dat allemaal weer van invloed is op het artwork van het album etc. Lin beoogde een soort combinatie tussen 'hoofd' en 'hart' wat betreft schrijven van het boekje, maar Lin is teveel academicus om voor gevoelsmens door te gaan. Maar in dit geval is dat wel een pré, want hij legt veel uit met weinig woorden. Veel interessante citaten van de band zelf ook, met name Yorke, die zichzelf ook nog wel eens tegenspreekt (door te beweren dat Radiohead 'geen politieke band is'), en denkers als Barthes, Attali en Sontag. Toch wel een geslaagd boek dus, maar een gemiste kans is het ontbreken van een index dan wel leeslijst van het geciteerde werk.

Albert Camus - De vreemdeling
Albert Camus - De val
Met name de eerste maakte indruk, want alles in dit boekje klopt. Man pleegt moord en draait de bak in, en we lezen de belevenis van het proces door de ogen van de verdachte. Naarmate het proces volgt, blijkt dat er heel wat meer aan de hand is dan verwacht.
'De val' is een ellenlange monoloog van een 'rechter-in-penitentie' die in Amsterdam tegen iedereen die het maar horen wil zijn verhaal doet. De lokatie Amsterdam is niet toevallig gekozen, al was het maar omdat er zoveel bruggen zijn. Juist omdat het boek een monoloog is, is het wat teveel van het hetzelfde, 'De vreemdeling' beviel me veel beter omdat er veel meer informatie over anderen wordt gegeven.

Arnon Grunberg - De lof der zotheid
Arnon Grunberg - Blauwe maandagen
Het eerste boek is in feite een lange brief, zoals die ook elke week in Humo staan, maar hier neemt Grunberg het op voor de mens en al zijn streken. Grunberg als advocaat dus. Vergelijkingen zijn Grunberg's specialiteit, en hij gaat hier helemaal los. Een hele zit (eigenlijk iets te lang, de voorbeelden die hij erbij haalt komen naar het eind toe alleen maar over als opsomming), maar Grunberg op zijn best. Het is knap hoe hij je als lezer het idee geeft je iets te vertellen over de rest van de mensheid, en dus niet de lezer zelf.
'Blauwe maandagen' dan nog, het kan aan mij liggen, maar het eerste gedeelte vind ik leuker en afwisselender dan het tweede gedeelte (want te weinig plot, teveel opsomming van handelingen). Grunberg's 'Catcher in the Rye'.

Barend Toet - Keihard en Swingend
Verrassend. Wat begint als een vlot geschreven autobiografie en geschiedenis van de beginjaren van Oor veranderd halverwege in een boek over de rol en mogelijkheden van popjournalistiek, politiek-in-muziek en zelfs een overzicht van de hedendaagse stand van zaken en nabije toekomst. Met props voor De Subjectivisten (ja, ja), waarvan er aantal aan het woord komen (Bas, Martijn Grooten, Theo en ondergetekende.) Goed dat het geschreven is, kreeg toch meer respect voor Oor-toen-het-nog-een-krant was, maar ik denk ook dat er een tijdperk mee wordt afgesloten, niet zozeer van het tijdschrift maar van de popjournalistiek in het algemeen (en als ik in een heel pessimistische bui ben van popmuziek als iets dat er toe doet.)

moi? wat heb ik dan ooit gezegd dat zo belangwekkend was dat het voor het nageslacht bewaard zou moeten worden?

jee nou moet ik 'm toch lezen :)

zoals elders al gezegd zelf net Nine Stories gelezen. The shizzle natuurlijk, Salinger is een maf genie. For Esmé – with Love and Squalor doet me meer dan die beroemde novelle van Vonnegut. Daumier's Blue Period is hilarisch.. en de meest andere verhalen rond de Glass family zijn prachtig wrang

moi? wat heb ik dan ooit gezegd dat zo belangwekkend was dat het voor het nageslacht bewaard zou moeten worden?

(Oh ja, boeken. Hoop gelezen de laatste tijd. Havelaar, Couperus, Zweig, Grossman, Remarque, Vargas Llosa... later eens samenvatten zodat het niet lijkt alsof ik hier alleen kom als het over mezelf gaat.)

Ja, gewoon eens lezen. :)

(Martijn over waarom hij met het lezen van Oor is gestopt. Bas uitgebreid over het hoe en waarom van de Subs en ook nog waarom Kindamuzik na de eerste generatie minder werd.)

Ah ja, ik neem aan dat ze dit als bron gebruikt hebben.

(Ik had ergens - hier, neem ik aan - laten vallen dat ik mijn Oor-abonnement had opgezegd. Omdat ik het amper las. Toen belde 3voor12 die daar een statement van wilden maken. Ik zei iets als "ik vind Oor eigenlijk flut, niet per se meer flut dan vroeger maar toen hield ik meer van flutmuziek".)

poeh, kan me echt niet herinneren daarover uitgebreid met iemand te hebben gesproken of gemaild. toch dat boek eens gaan opsnorren.

Ja, ik kon het me zelfs herinneren Martijn (zonder dat flut dan), je bent denk ik de beroemdste Oor-opzegger ooit. :)

Bas, je zal het ongetwijfeld ergens hebben geschreven, misschien zelfs hier. ;)

Jeanette Winterson- The Stone Gods
Prachtige titel. "Literaire" science fiction, dat wil eigenlijk alleen zeggen dat een SF-boek opeens in de kranten wordt besproken. Maar is het goed? Ja, best wel. Begint moeizaam in een nabije semi-politiestaat waar men net een nieuwe bewoonbare planeet heeft gevonden die de hoofdpersoon gaat bezoeken. Net als ze op de planeet zijn schiet het verhaal over naar het boek wat een van de personages aan het lezen is over een ontdekkingsreiziger op de Paaseilanden. Toen ging er een alarmbel af, vlug Googlen en ja het verschrikkelijke Cloud Atlas alarm was bij meerdere mensen afgegaan. Net toen ik teleurgesteld raakte begon een nieuw deel, wat gelukkig meteen het laatste deel was, terug in de "echte" wereld met dezelfde personages maar toch wat subtiele verschillen. En dat is heel mooi en vervreemdend.

Joseph Goebbels - Een Selectie Uit De Dagboeken 1933-1945
Heel duf hebben ze toegevoegd Joseph Goebbels, Hitlers Spindoctor. Alsof a) iemand die het werkelijk interesseert niet weet wie Goebbels is b) hij een soort proto-Jack de Vries was. Zal wel wat discussie over zijn gevoerd op de uitgeverij ("kunnen we het niet Een Selectie uit zijn Blog noemen?") Maar goed, ik dacht interessant cadeau maar zal wel lastig leeswerk worden. Totaal niet, voordat je het weet zit je er helemaal in, je weet de uitkomst maar ik had het nooit vanaf deze kant gezien. Goebbels is zoals verwacht intelligent en gecultiveerd (filmliefhebbers kunnen er ook veel lol aan beleven, net uitgebrachte films als Disney's Sneeuwwitje en Gone With The Wind vindt hij grandioos) maar ook een ontzettende schoothond van Hitler (elke toespraak is fantastisch, elk gesprek briljant, pas op de laatste pagina's bekruipt twijfel hem.)

Eigenlijk ook een fascinerend spot-de-blunders/waar ging het mis? festijn. Veel te vroeg die oorlog begonnen natuurlijk en de eigen capaciteiten overschat. Over het Oostfront hoeven we het al helemaal niet te hebben. Maar eigenlijk had die oorlog in 1943 afgelopen moeten zijn, na Stalingrad en het bombardement op Hamburg hadden ze moeten inzien dat het een verloren zaak was. Het is een selectie dus alles over Nederland staat erin, waardoor het lijkt alsof Goebbels een obsessie had met Prins Bernhard ("laffe Prins", "De Biesterfelder" etc) en hij heeft nog wel wat schimpscheuten over Mussert en die "peperzakken": "De Hollander is op zich een apolitiek wezen. Het calvinisme en de materiële genotzucht hebben hem een geheel eigen identiteit verleend." (dus toch! Altijd handig voor in die duffe identiteitsdiscussie ;) :)

heh, weetje voor Grunberg eigenlijk :)

J.M. Coetzee - Diary of a Bad Year
Ik ben een meta-snob dus Coetzee leek mij altijd Volkskrant-literaire-bijlage-gehannes = overslaan. Maar goed ik heb mijzelf aangeleerd om cadeaus braaf te lezen (of ten minste te proberen) en dat is maar goed ook want dit is best wel goed. Beetje eksperimenteel-light op zijn in de traditie van Pale Fire met gesplitste verhaallijnen, een is de essaybundel van een oude schrijver (geeft Coetzee ruimte om lekker te schoppen tegen allerlei politieke misstanden) het tweede is het verhaal van de schrijver en een lekker ding die zijn essays uittikt en het derde het verhaal tussen lekker ding en haar horkerige man die de schrijver wil oplichten. Leest toch lekker weg, eigenlijk is de essaybundel het interessantst want die twee bijfiguren zijn super-irritant (zij: simplistisch maar toch met een hartje van goud, hij: een ontzettende droplul.) Maar toch, ik mag die Coetzee wel.

Monique Wittig - Les Guérillères
Volgens mij is dit het eerste boek ooit dat ik in het Frans heb uitgelezen. En dat heeft heel lang geduurd. Maar wel mooi, ook al begreep ik er soms niet alles van. Destijds (1969) beroemd feministisch-eksperimentele roman, die en passant ook grote impact had op vrouwen-SF in de V.S., gaat over een toekomstige oorlog tussen Man en Vrouw. Mooi geschreven in hypnotisch-sensuele stijl dankzij ook proto-Dunya en Desi-achtige "Ze zeggen..." constructie (eigenlijk "zij zeggen..." hè niet "men zegt..." ;).

http://sporenburg.tumblr.com/post/7414525777/just-finished-dying-inside-1972-by-robert"">Robert Silverberg - Dying Inside
Voor de volledigheid.

Dying Inside dus. ^&*%^*^ moet dat nou een error boodschap voorstellen? :(

iemand toevallig Generatie A van Coupland gelezen? (da's de nieuwe) vraag me af of ik daaraan moet beginnen.

heb een Zuil van Rook van Denis Johnson bijna uit, een mooie Vietnam-roman, inclusief de verplichte geflipte kolonel, maar ook met passages over Calvijn (Zuil van Rook is ook Leviathan 3:14 of whatever) en eh nou ja allemaal heel literair hoor, op de cover aangeraden door Roth en Franzen dus je ken nagaan dat die Johnson geen pulpschrijvertje is.

Coetzee! Ik geloof dat ik gedurende dit topic het gros van 's mans genre gelezen (en dat dan weer besproken) heb. Favorieten zijn Life and Times of Michael K, Disgrace en de semi-autobiografische trilogie (Boyhood, Youth, Summertime). Mocht je nog eens iets willen lezen, dan kun je met Disgrace weinig verkeerd doen. (Diary of a Bad Year is qua opzet wel veruit het meest experimenteel; had tegen het eind van het boek nog steeds niet goed door hoe het nu te lezen). Het is inderdaad wel een beetje een schrijvers-schrijver, erg gewaardeerd onder collega's (en dat zal echt moeten komen omdat ze zijn boeken zo fijn vinden, want op Literaire feestjes komt de kluizenaar nooit).

Enfin. Boeken. Heleboel de afgelopen maanden, beetje het juiste momentum te pakken. Vooral ouder werk. Heb ook Librivox ontdekt, waar boeken waarvan het auteursrecht verlopen is gratis worden voorgelezen. Kostte me wat moeite om er aan te wennen en je kunt niet zomaar even een paar alinea's terugkijken, maar het maakt het doen van 'tijdsverspelende activiteiten' (huishouden, naar het station lopen etc.) een stuk aangenamer. En soms is het spannend en stofzuig ik zowaar een extra rondje. En er is altijd nog een even gratis digitale versie voor als je echt snel naar het einde toe wilt.

Daardoor een aantal Nederlandse klassiekers gelezen die ik altijd eens wilde lezen. Max Havelaar, bijvoorbeeld, wat erg indrukwekkend was vanwege de politiek, maar als verhaal zelf een beetje tegenviel (beetje het 1984-gevoel; vond die Havelaar ook wel erg tevreden met zichzelf). Een nagelaten bekentenis van Emants, wat nogal deprimerend was, maar uiteindelijk ook best oke. De Kleine Johannes van Van Eeden begon heel leuk (en ik heb niets met sprookjes/fantasy achtige dingen), zakte toen een beetje in, maar zat uiteindelijk toch wel heel goed in elkaar. Maar meest onder de indruk van Couperus: Van Oude Menschen... en vooral Eline Veere. (Had een half leven geleden Noodlot gelezen en op hem al die tijd een 'eens meer van lezen' post-it geplakt, maar dat was er nooit van gekomen.)

(Later meer.)

Net de twee Groote Werken van Couperus die ik nog moet lezen. :) Dus die maken hun faam wel waar begrijp ik?

Met Coupland ben ik na Girlfriend in a Coma gekapt...(zou ik toch eens moeten herlezen want ik weet niet waarom dat boek me nou zo irriteerde, zal wel dat Raputure-achtige gehannes zijn geweest.)

Ik kan me vooral het stupide einde herinneren dat eigenlijk de rest van het boek totaal teniet doet. Coupland is typisch zo'n schrijver die niet mooi opdroogt: te lollig, te trendy, te 'fluffy'. Hey Nostradmus!, met zijn Columbine/Elephant-achtige setting, vond ik dan wel weer de moeite waard.

Oh ja, Disgrace is 'n boek wat jy gelees moet hê.

ah, ja het punt met deze Coupland is natuurlijk vooral ALS ik dan toch iets van 'm lees, dan zou ik eigenlijk voor zo'n classic moeten gaan, maar nu heb ik 'm hier liggen. etc. (het zal er dus toch wel van komen)

Dus die maken hun faam wel waar begrijp ik?

Ik las ook een handvol Russische boeken, steeds op zoek naar de nieuwe Tolstoj. De Gebroeders Karamazov maakte best wel indruk en heeft een aantal prachtige stukken, maar uiteindelijk zijn Dostojevsky's karakters net wat te extreem. Leven en Lot (Vassily Grossman) is een soort 20e eeuws Oorlog en Vrede: ook over een oorlog (Stalingrad '42), ook met tig karakters en ook heel groots opgezet. Duurde wel erg lang voor ik er in zat (boek was 'gearresteerd' voordat Grossman het had kunnen bijvijzelen en hij had zich bij herschrijven misschien wat meer op een paar karakters kunnen focussen), maar maakte toch wel heel erg veel indruk. Tolstoj's kortere verhalen zijn niet zo goed als zijn lange Dikke Boeken, al is het maar omdat ze niet zo Dik zijn, maar de man kon toch ook wel echt schrijven, ook als als hij maar zes of zestig de ruimte had. En Toergenjevs Vaders en Zonen maakte tenslotte minstens zoveel indruk als de drie hiervoor genoemde boeken bij elkaar: het boek kan zo 110 jaar vooruit in de tijd (van 1859 naar 1969) gedacht worden en dan is het even geloofwaardig.

Franny and Zooey - J.D. Salinger
In het Engels komt Salinger toch het best tot zijn recht. Ik las dit boek nl. eerder in het Nederlands, en kwam er toen achter dat de laatste paar pagina's ontbraken. 'Waar gaat dit heen?' vraag je je af bij al dat geschreeuw (het is een wonder dat deze mensen in hetzelfde huis willen wonen, het is net de familie Grunberg), maar het einde is toch wel heel erg fraai. Precies wat de opgefokte gesprekken ervoor in balans brengt.

The Man in the High Castle - Philip K. Dick
Penguin-uitgave, gekocht na de docu bij Het Uur van de Wolf. Mooie zinnen schreef hij niet, maar boeien doet het boek wel, met name het gegeven van 'boek in boek', een verboden publicatie die her en der opduikt. Als de schrijver ervan aan het woord komt (in het laatste hoofdstuk) heb ik het idee dat hier Philip K. Dick zelf aan het woord is, maar ik kan me vergissen. En nu ben ik benieuwd naar 'Ubik'.

Roberto Bolaño - Between Parenthesis
Verzameling lezingen en columns in een hele mooie hardcover van New Directions. Een soort literaire autobiografie. Net als het proza van Bolaño veel bevlogen opsommingen over bewonderde schrijvers en dichters(veelal Zuid-Amerikaanse, maar ook Burroughs en Philip K. Dick komen langs. Verder veel niet-vertaalde auteurs ook vrees ik), veel humor, niet zelden grof (Eén artikel zorgde voor een rel in Chili, en dat kwam ook niet meer goed. Verder moeten Allende en Coelho het bijv. ontgelden) maar erg de moeite waard. Probleem met de serie korte colums is dat je niet te weten komt waarom een boek wel of niet goed is, omdat de ruimte voor argumenten ontbreekt. Wat Bolaño goed in de gaten had was hoe je lezers voor de gek kunt houden, want niet alles is even serieus (je publiek beledigen tijdens een lezing is ook sterk punt). Er staan een serie korte verhalen in, die wel over hemzelf gaan maar duidelijk verzonnen zijn. Ook verzonnen en met veel humor opgeschreven zijn de antwoorden van het allerlaatste interview voor zijn dood, waarmee het boek eindigt.

César Aira - The Literary Conference
Aira is een Argentijnse schrijver die al meer dan zestig boeken heeft geschreven. In het Engels zijn er maar een paar titels beschikbaar. 'The Literary Conference' is een boekje van nog geen 90 pagina's, maar er gebeurt nogal wat. Plot: wetenschapper vindt piratenschat, wordt rijk en wil de schrijver Carlos Fuentes klonen. Volgens hem is dat een stap naar wereldoverheersing. Bizar, maar literair wordt het tapijt een paar keer onder de lezer vandaan getrokken, door literaire trucs a la 'On A Wintersnight a Traveller' van Calvino. Heel erg goed dit. Herlezen aanbevolen ook.

Thomas Pynchon - Eigen Gebrek
Coupland dus maar weggelegd, dit schijnt een Pynchon lite te wezen, maar is ook al behoorlijk (en expres) onnavolgbaar, want een overduidelijke noir spoof, inclusief eindeloos genamedrop van vaak volslagen obscure noirs (meestal met in de hoofdrol John Garfield, nog het meest bekend van The Postman Always Rings Twice)
een prive-detective (Doc genaamd) komt via een voormalig dinnetje een FBI/heroine-smokkel plot op het spoor, met corrupte LAPD connecties, als ie het ten minste niet allemaal zelf heeft verzonnen want om de halve pagina steekt de man een joint op (en elke keer wordt ook uitgebreid verteld over de herkomst, de kwaliteit.) Ja, best hilarisch, met verder sowieso veel gortdroge humor tussen neus en lippen door.
voorbeeld, hoofdpersonage bezoekt concertje: Misschien was het de stem van die jonge vrouw, haar kalme vertrouwen in het materiaal - hoe dat ook zij, toen ze de tweede acht maten inzette wist Doc dat er geen ontkomen aan was en dat hij die tekst niet anders dan als persoonlijk kon opvatten

Barend Toet - Keihard en Swingend
Kan alleen min of meer echoen wat OMC hierboven er al over zei. Het eerste gedeelte over de oprichting en eerste jaren van OOR is best aardig, maar niet eens zó interessant. (het is eigenlijk 'Barend Toet laat zich verleiden door het Geld') om er dan later spijt van te hebben, en dat is dus in het 2e gedeelte waar ie schijnbaar uit de losse pols bespiegelingen over popjournalistiek ontvouwt (en de hand in eigen boezem steekt) En dat heeft ie allemaal fijn opgeschreven :)
interessant is de echo die ik hoor in wat Bas (in het boek) dus zegt over Kindamuzik. als de oorspronkelijke oprichters weg zijn, wordt het minder persoonlijk en geld-gladder. En dat is dus in feite ook wat er na '78 bij OOR gebeurde.

en Omar krijgt het laatste woord. ook niet gek :)

Murakami - Kafka op het Strand
hmm. Het begin (zeg de eerste 50 pagina's) zijn ge-ni-aal. echt vibes van dit een klassieker, met een schizofrene jongen die van huis wegloopt, Amerikaanse UFO-dossiers er doorheen.. mysterie, en echt eng (jongen heeft ineens bloed op zijn shirt, is zijn geheugen kwijt) dat werk. Maar dan komt een oud mannetje dat met katten kan praten steeds meer in beeld, die getuige is van een katten-slachtpartij. En eigenlijk.. wordt het boek gewoon mal dan. Alle spanning is binnen no time verdwenen. Plots gaan de eindeloze Wikipedia-lemma's me ook ergeren. Murakami flanst er wat Haydn, Beethoven en architectuur doorheen, een beetje uitleggerig en weinig begeesterd. Toegegeven, het oude mannetje wordt wel steeds fascinerender, terwijl het plot rond de jong een soort freakshow wordt. (hij kan ook geen normale stijve krijg, nee zijn paal is keihard, en meer van die dingen, zo wordt een tedere seksscene nog om zeep geholpen, met dat soort nep-pornografisch taalgebruik) Maar ok, daar heeft ie seks met z'n zus, want ja, de vloek van Oedipus. (zinde me óók al niet, om die oude Grieken dan in een Japans boek aan te treffen)

maar.. het slotstuk is weer wel mooi, met een heel aparte verbeelding van een hemel (of op zijn minst een soort tussenstadium daarvan) waar de mensen gewoon nog even moeten wennen. Daar is het boek wel echt Japans, met mysterieuze mourning forests, en Takashi Miike achtige monstertjes.

al met al. 3.5 ster

LOL, zoals je het boek beschrijft lijkt het inderdaad een klassieker (en krijg ik bijna zin om het te gaan lezen.)

nou ja driekwart wereld gaf een staande ovatie, dus :)

@Ludo het deel in het woud is volgens mij geschreven toen Radiohead met Kid A kwam, in de Engelse vertaling staat op een gegeven moment ook ´In Limbo´, Murakami beweerde veel RH te luisteren toe ie ´Kafka on the Shore´ schreef. Maar is wel een subtiele verwijzing. Plot zakt inderdaad heel erg in op een gegeven moment, je merkt dat ie zelf ook niet weet waar t naartoe moet.

Cesar Aira - The Seamstress and the Wind
Cesar Aira - How I Became a Nun
Na het fantastische ´The Literary Conference´ is ´The Seamstress...´ een koude douche. Wat een teleurstelling. Een verhaaltje dat maar niet wil boeien en dan voert Aira zichzelf weer op als romanpersonage en dat maakt het alleen maar erger. Probleem is ook dat het boek niets toevoegt aan ´The Literay Conference´, het is zelfs een kopie. Waarom?
´How I Became a Nun´ is veel beter, omdat er dit keer wel een rode draad is te bekennen. Jongen/meisje (geslacht wisselt her en der, maar dat is normaal bij Aira) loopt cyanide-vergiftiging op bij het eten van een ijsje. Vader wordt boos en vermoordt de ijsverkoper, draait de bak in en die informatie vormt een prima basis voor een verontregelend literair verhaal waar Aira ook weer zichzelf opvoert, evenals een literaire vriend uit Argentinie. Het is nog altijd een bizar boekje, maar hier wordt tenminste nog een verhaal verteld (iets dat Calvino ook nooit vergat en daarom duidelijk een veel betere schrijver was). Het schijnt dat ´The ordinary life of a landscape painter´ wel een ´normaal´ boek is en dat Aira hiermee heeft bewezen wel binnen de ´normale´ literaire wereld te passen. Ik ben benieuwd.

ja Kid A krijgt ook wel wat namedrops ja, en de jongen fluit de hele tijd solo's van John Coltrane (nog een reden voor OMC om het te lezen eigenlijk)

ik ben zelf nu bezig in het eerste deel van Frida Vogels' dagboeken. kan me niet herinneren ooit een dagboek te hebben gelezen, buiten het onvermijdelijke Achterhuis dan.
Vogels is een beetje de Jandek van de Nederlandse literatuur, geen interviews/zelfs geen foto's. Zij is het mysterieuze meisje Henriette Fagel in de boeken van Voskuil (Bij Nader Inzien dan met name) het onbenaderbare meisje, waar Voskuil volgens mij stiekem verliefd op is.
Een dagboek vol fascinerende twijfels, en, heel tekenend/apart/raar, ze heeft het de hele tijd over ene Michiel, die ze dan zou verraden door een relatie met een Italiaan aan te gaan (ze zegt het niet zo expliciet) maar die Michiel blijkt later.. haar broer! Intense shit :)

net als Bij Nader Inzien doet dit 1e dagboek (dat speelt in de mid-fifties) vooral peinzen over wat de komst van de tv (daarna) toch allemaal met de mensen heeft gedaan. 'ga maar passief op de bank hangen' wat dat betreft is internet toch alweer een stapje in de goede richting.

Italo Calvino - Het pad van de spinnennesten
Debuutroman van Calvino, over partizanen met idealen en heel veel pech. Even treurig als grappig want de commando-eenheid waar hoofdpersoon Pin terechtkomt is niet bepaald professioneel. Het boek is niet te vergelijken met later werk van Calvino, maar wel interessant en erg grappig. 'For Whom The Bell Tolls' maar dan met humor (het is af en toe net slapstick, op z'n Grunbergs).

Robert Vuijsje - Alleen Maar Nette Mensen
best lollig, en soms pijnlijk, het racisme van de Nederlanders is stuitend. aan de andere kant (en dat is de satire) is het hoofdpersonage natuurlijk ook niet helemaal.. op zoek naar een 'negerin', en die mag eigenlijk niet intelligent zijn, want dan is het gewoon een 'bounty'. Handzame cursus bijlmer-slang ook. 'ik ben kras, je moet seks met me komen doen'. en ook een inkijkje in Albert Heijn-uitersten. Ergens in de bijlmer, een Ghetto Albert Heijn waar alles in dozen staat. Ergens in Oud-Zuid of Buitenvelders ofzoiets, de enige AH van Nederland waar enkel koosjer en andere joodse delicatessen verkopen. En dat is ook typisch Nederlands he, alle 'anderen' worden met de nek aangekeken, op dat ene moment na dat er centjes kunnen worden verdiend. liefhebbers van R Kelly moeten het boek lezen, want de man wordt uitgebreid bejubeld, het woord R Kelly kan niet vallen of de toevoeging "Buitencategorie", verschijnt. :) 'I want to marry your ass' :)

Judith Tarr - Lord of the Two Lands
Nog meer Alexander de Grote. Dit keer een semi-alternatieve geschiedenis over het waarom van Alexanders draai naar Egytpe ipv meteen doordenderen naar Perzië. Tarr maakt er een vermakelijk verhaal van over een Egyptische priesteres/prinses die erop uit wordt gestuurd om Alexander over te halen Egypte te bevrijden van de Perzische overheerser. Ze is natuurlijk overal ongeveer bij en dat is wat ongeloofwaardig maar het leest lekker weg en geeft wel een mooi beeld van Egyptische magie en voor de Alexander fanboys twee pijnlijkere momenten (de verwoesting van Tyrus en Gaza). Eindelijk in Egypte wacht natuurlijk nog het orakel van Siwa, een van de mysterieuze sleutelmomenten in zijn carrière. Ook leuk, en Tarr verknalt het niet door het te demystificeren (Alex houdt het lekker voor zichzelf.)

Erich Fromm - De Gezonde Samenleving
Die Occupy peepz lijken weg te lopen met (de soms amusante) bluffer Žižek. Beter zouden ze gewoon Fromm lezen. Denkt veel helderer en analyseerde veel problemen al 50 jaar geleden. Dat is zo teleurstellend als je dit boek leest, dat we sindsdien zo weinig zijn opgeschoten. De betere sociologie met psychoanalytische insteek. The Art of Loving een klein boek, ongeveer uit dezelfde periode, is ook een aanrader.

Are We Still Rolling? - Phill Brown
Recording engineer en producer Phill Brown is duidelijk op het juiste moment begonnen (eind jaren '60) en werkte met o.a. Bob Marley, The Rolling Stones, Roxy Music e.v.a. In korte hoofdstukjes krijg je een indruk van hoe het eraan toeging op persoonlijk vlak (veel ego's uiteraard tussen de vele artiesten, zo nu en dan een flinke ruzie), plus een hoop technische details. De vroege hoofdstukken zijn interessant voor de historische info (Godard filmt The Stones terwijl Begger's Banquet wordt opgenomen, totdat er brand uitbreekt in de studio), de latere voor de technische info en het randgebeuren, oftewel de veranderende muziekindustrie die gedreven wordt door geld. En dan is er nog de techniek die niet stilstaat, en het is duidelijk dat Brown niet veel opheeft met de ProTools-generatie. Subjectivisten zullen verguld zijn met de hoofdstukken over de laatste twee Talk Talk-albums (perfectionisme is een understatement bij TT) en het solo-album van Mark Hollis. Een erg fijn boek.

Freak Out! My Life with Frank Zappa - Pauline Butcher
De Britse typiste Butcher mag de teksten van Zappa's tweede lp 'Absolutely Free' uitwerken in Zappa's hotel, en het is duidelijk dat Zappa gecharmeerd is van Butcher. Hij biedt haar een baan aan in zijn nieuwe huis in de buurt van Hollywood en ze accepteert. Dit boek is een verslag van het huishouden bij de Zappa's. Privé en werk lopen door elkaar heen en het is zo gedetailleerd opgeschreven dat je graag het huis even verlaat zo nu en dan, want claustrofobisch is het allemaal wel: Zappa wil graag zijn band ontslaan maar durft niet, bezoekjes van lokale en internationale beroemdheden, weirdo's, filmopnamen voor Uncle Meat, een jaloerse Pamela Zarubica en ruzies met Gail Zappa. Na een paar jaar heeft Butcher er genoeg van en gaat ze toch maar studeren in Cambridge. Je vraagt je af hoe ze het zolang heeft uitgehouden bij de familie Zappa.