Onvermijdelijke Metal-platen

http://www.regressietherapeut.nl/angst_voor_harde_geluiden.htm

Wat zouden metalliefhebbers in hun vorige leven geweest zijn, vraag je je dan af.
Vrijwilligers?

Back to the frrrront \m/

Die oude presentator van Vrije Geluiden was natuurlijk Han Reijziger.

Nee, want dat heette geen Vrije Geluiden.

Ik ga 't opzoeken...

Hehe!

Ik bedoelde: zijn er vrijwilligers die zich willen melden bij de regressietherapeut?

Ik denk dat ik slaaf ben geweest. Dat zou mijn weerzin tegen werk en vaste verplichtingen kunnen verklaren. Op een Surinaamse plantage, waar mijn liefde voor Lieve Hugo vandaan komt. En ik was vrouw. Reden dat ik nog steeds niet van mijn pietje af kan blijven. :-)

Gaaf beroep man, regressieteherapeut. Heb je daar een diploma voor nodig?

Kostelijke site die je gevonden hebt, Hiram!

"In mijn huidige leven werd ik tijdens de Tweede Wereldoorlog in Den Haag geboren" is natuurlijk een pracht van een openingszin. En die voorbeelden zijn ook briljant.

Veel zal hij niet verdien, want een sessie van een uur is slechts 50 eurie en als ze het verhaaltje van hem gehoord hebben zijn ze steevast na twee weken van hun probleem verlost.

Ik ga 't opzoeken...

Dinsdagochtendgokje: Reiziger in de Muziek?

Educated guess, OMC ;)

Neeeheeeeeeee!!1

Vrije Geluiden begon als een tv-voortzetting van een radio programma, en dat was na Reiziger In Muziek en voordat Flupsen de boel ging presenteren. De eerste presentator was slecht gekleed, een beetje te dik en zweette nogal. Maar de muziekkeus was een stuk spannender.

En die voorbeelden zijn ook briljant.

Jeetje, ja.
Het Ben-Hur syndroom:
http://www.regressietherapeut.nl/ziek_na_sport.htm

van regressietherapeuten krijg ik als hulpverlener in de reguliere ggz altijd erg veel jeuk. stelletje kwakzalvers..

En wat zou er aan die jeuk dan voor vorig leven aan ten grondslag liggen? :)

Roeland Haasdonk? Of anders misschien Jurjen Hempel, Kees wieringa, Liewe Visser of Mark Wielaert...

Roeland Haasdonk ja, die anderen waren eenmalige gast presentators. Kan geen plaatje vinden, maar dat zal 'm zijn.

hoorde gisteren een goed bandje in StuBru's metalprogramma Whiplash. Isis. Wel de randen van de metal. Nu nog uitzoeken welk nummer het was, zou best 'ns live geweest kunnen zijn.

Maakt niet uit welk nummer, klinken toch allemaal hetzelfde, die Isis nummers. :)

oh vandaar dat niemand ze tipte. Wat ik hoorde had helder, erg langzaam en goed drumwerk, ergens op de achtergrond een grunt, en breed uitwaaierende shoegaze-gitaarpartijen. :)

Isis zijn dan ook de godfathers van de metalgaze (en verantwoordelijk voor een hele lading beresaaie kloons.)

Ik vind ze zelf ook niet bijster boeiend, eerlijk gezegd. Ludo, probeer Pelican eens, die combineren op erg fijne wijze indie-lichtvoetigheid met uitgesponnen postmetal en woest gebeuk; City Of Echoes (2007) is mijn favoriete plaat van ze.

Echte kenners houden die Isisnummers natuurlijk wel uit elkaar (of gebruiken de Stubruplaylistzoekmachine). Not in rivers, but in drops was dat, van hun laatste In the absence of truth. Zijn die Zweden in die witte hempies al getipt? En Neurosis? Persoonlijke favoriet in dit genre: Buried inside met het heerlijk pretentieuze Chronoclast: selected essays on times reckoning and auto-cannibalism (meer iets voor de Gutenbergdraad).

panopticon van isis is een geweldige plaat, absoluut een aanrader. meer platen hoef je niet hebben want lijden nogal sterk aan de ziekte van eenvormigheid.

Die Buried Inside plaat is inderdaad erg sterk. Pelican viel live zwaar door de mand vanwege hun enorm slechte drummer (de recensie op Pitchfork van hun meest recente plaat was ook al in de strekking van Ontsla Die Drummer Alsjeblieft).

:)

qua Isis begin ik dan toch maar bij die Absence nog wat, due stubruplaylistmachine zei helemaal niet welk nummer 't was toen ik keek. maar Mic kreeg 'm wel aan de praat kennelijk ;)

Pelican viel live zwaar door de mand vanwege hun enorm slechte drummer (de recensie op Pitchfork van hun meest recente plaat was ook al in de strekking van Ontsla Die Drummer Alsjeblieft).

Zucht... nog één keer dan ;)

qua Isis begin ik dan toch maar bij die Absence nog wat

hou er dan rekening mee dat het een nogal langdradige plaat waarbij opper-isis aaron meer probeert te zingen; en dat kan hij niet goed. te weinig uitbarstingen, teveel geneuzel.

tussendoortje Isis - In Absence of Truth is inderdaad niet denderend. Het nummer wat ik op de radio hoorde valt nauwelijks nog op. Misschien hielp het gruizige fm filtertje wel. Bij het slotnummer Swamp merkte ik de muziek in elk geval wel op, daarvoor is 't heus wel best prettig op de achtergrond. Is ook wel een aparte gewaarwording voor een "metal"-plaat. ;)

The Haunted - The Dead Eye
terug naar het echte werk. deze plaat kan in 1 woord worden samengevat, en ik sprak ze ook letterlijk uit nadat het intro om was en de eerste riff me om de oren sloeg.

Zo.

BAF kan ook. maar dat zeg ik altijd al mbt metal. Dit is het equivalent van een man die naast je in je oor staat te SCHREEUWEN, met veel spuug ook als het even kan. Bulldozermetal.
De productie is fucking hard. Da's goed, maar hilarisch is wel dat de cleane stukken, eh, aan Kane doen denken. Nou ja eigenlijk alleen in The Crowning.. Maar toch, ik zweer 't je.
Riffs goed hoor (moet ik van Hiram aandacht aan besteden) Na een minuutje of 35-40 word ik wel een beetje moe, en dan duurt 't nog effe. The Medusa was meen ik 't best. Ook een goeie passende tekst. "Her love is as cold as her desire"

Heh, toevallig schijnt bij dit bandje nou juist de zang juist weer een meerwaarde te zijn, iets met wilde aardbeien ofzo, maar dat moet je maar aan Martijn tH of bas vragen. Doe mij deze maarrr:

Uit Ludo's commentaar op inderdaad het beste nummer 'The Medusa' (Remove the eyes! Remove the eyes!) heeft hij dat al heel goed door.

Volgens de Tweede Wet van Hiram moet alles onmiddellijk terzijde worden gelegd, Soulseek opgestart, en een bebijvalde luistertip uit onverdachte hoek direct worden neergehaald en beluisterd. Aanvullend aan wat Marty 3 jaar geleden schreef kan ik uit eigen waarneming verklaren dat de luistertip voldoet aan Hirams Eerste Wet en dat de instrumenten na het riffen liefdevol --dekentjes erover, dekseltje dicht-- worden opgeborgen. Dat de drummer regelmatig raak slaat is geen prae.

riff 'em all

Paradise Lost - Gothic
metal zoals ik het genre zou verwachten. Alhoewel tis wel vrij sloom. Eerste nummer is het vetste met maffe synths (die komen her en der nog wel terug) damesvocalen (later ook nog maar dan veel minder) en grunts. Eternal vind ik ook gaaf langzaam fade-in-de DIE DIE DIE DIE. Ergens zit ook nog een te korte Daft Punk solo. Tis allemaal lekker kort 38 minuten knallen. Prima.

Voivod - Nothingface
heej da's bijna psychedelische indiepop. Als ik niet net in die Metal Headbanger's journey had gezien dat 't Fransen (of nee Quebekkies) zijn had ik ze wel voor Scandinavische hippies versleten.
Raaarre zang (is 't nou erg indie of erg punk, niet erg metal in elk geval) hele rare harmonien (in mijn oren althans) en af en toe een haast vrolijke (?!?!) sfeer. Het klinkt eigenlijk verrassend modern, als Foals ofzo (die ik verder een half keer gehoord heb) Ik bedoel een artrocky sfeer. Inner Combustion bijvoorbeeld. Modern Sequences heeft Motorpsycho-achtige gedeelten.
Niet een plaat die je in een keer doorgrond.

over die docu gesproken. leuk, leuk. Geen echte inzichten (metal = niet gevaarlijk, het is catharsis)
De Noren doen ook hun ding. "wat is je inspiratie" Satan. En dan heel overdreven een slok wijn nemen.
Vond wel dat de docu wat al te lang in de hardrockerige seventies/eighties bleef hangen.
wel een paar fantastische figuren natuurlijk, Italiaanse huismama Dio, en die gast van Twisted Sister, prachtkop maar o wat issie tevreden met zichzelf.

heej da's bijna psychedelische indiepop.

Op de andere kant van mijn Nothingface tapeje stond destijds Doolittle, dat ding fungeerde als een soort draaideur. :)

metal = niet gevaarlijk

wat krijgen we nou?

prachtkop maar o wat issie tevreden met zichzelf.

Tja, als hij het al niet is waarom zouden z'n fans er dan anders over denken?

De meeste Noren zijn wel afgekoeld ja, maar er is een enorme aanwas van NSBM en dergelijke, meestentijds een beetje schelden op internetfora, maar er zitten vast ernstiger gevallen tussen.

de docu houdt 't op standaard viking-anti-kerk-gedrag dat niks met metal te maken zou hebben. de slechterik Jorn Tunsberg (van eh Hades Almighty) is trouwens een combi van Volkert en Jochem Uytdehage. Vast heel lief voor z'n vrouw en kiendje.

Tja, als hij het al niet is waarom zouden z'n fans er dan anders over denken?

jaja van glam metal moet je ook niets anders verwachten maar toch "huhuhuhheheh kijk mij eens Tipper Gore te kijken zetten huhuhhuhuh Al Gore sprong bijna woest over tafel" (Niet dat die actie niet terecht was verder)

Kweenie, ken die grote bek van Snider al lang genoeg om het vooral een kleurrijk en grappig figuur te vinden. M'n eerste schreden op het metalpad waren toch met Twisted Sister, al dwaalde ik al vrij gauw af.

En John Denver, Frank Zappa en Dee Snider samen ten strijde, toch een bijzonder stel bij elkaar. :D

hadden een benefiet-single moeten maken.

Tipper achter crash Denver en vernietigde prostaat Zappa!

Prong - Beg to Differ
band heette Prong Prong Prong in mijn mp3-tags..?!
Doen een Metallicaaatje. Heel droogjes, heel toegankelijk. Kun je rustig aan je grootmoe laten horen. De titeltrack doet er nog een schepje bovenop wat was de combi ook alweer Run DMC en.. Aerosmith. Identiek. (vocalen blijven Metallica en zit er een spoken word stukje in dat later door Nada Surf is geript voor Popular, ook qua akkoorden)
Typerend voor deze plaat, ergens was een erg goeie track, het zou klassiek kunnen worden, maar toen gingen de akkoorden een andere verkeerde kant op. (En nu kan ik 'm niet meer terugvinden..)

Prong is ergens hierboven al een beetje behandeld. Te droog, is mijn conclusie. En daarin inderdaad heel erg vergelijkbaar met Metallica's AJFA. Haal voor de gein toch eens Primitive Origins neer. Duurt maar twintig minuten en toont een heel andere Prong. De drummer kwam net uit het ultralogge Swans en moest even helemaal los, lijkt wel.

ok :) het nummer wat ik bedoelde is denk ik Your Fear en dat is bij een 2e beluistering toch wel 't beste nummer.

metalfans ook een gelukkig nieuwjaarrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.

we pikken de draad op bij:
Autopsy - Severed Survival
Kwam pas bij het openen van de mp3's erachter dat ik er kennelijk al een van Autopsy had geluisterd. Oei!
In dat geval zeg ik duidelijk Severed Survival - Mental Funeral 1-0. Hier knort de bas lekker. (Hij kan ook een helicopter nadoen) (Wat betreft Mental Funeral was ik spiekend vooral onder de indruk van de drums, vallen me nu niet op, misschien een andere drummer)
Gasping for Air is fantastisch, perfecte titel ook (en waarschijnlijk ook lyrics, ik kan ze niet volgen hoor) voor de grunt van de zanger. In Pagan Saviour geloof ik 't daarmee wel; het duidelijke klik-eruit-moment.
OK! I'll do it! BLEEEEGH. (Critical Madness)

Chris Reifert is de enige drummer van Autopsy ooit. Op de draaideur op bas (met vaste invaller Steve DiGiorgio, die van Severed Survival) sowieso nooit van bezetting gewisseld.

En! Nu net een reünie 7" opgenomen die hopelijk binnenkort in de bus valt!

Na Autopsy komt Abscess, ook lekkkerrrrrr.

En dan zijn er nog The Ravenous en de GG Allin tribute Eat My Fuk.

kweenie hoor. Deathmetal niet mijn favoriete sub-genre :) (hmm de volgende heet obituary - cause of death )

De openingsriff van "Charred Remains" moet op de Unesco lijst.

Obituary - Cause of Death
die grunt he :) de eerste? en meteen een van de indrukwekkendste. Ook leuk hoe ze 'n beetje klooien met effecten op de stem, soms spuugt de man z'n woorden uit als een rapper, ben even kwijt waar (titeltrack geloof ik). Zeer geslaagd. Met het drumwerk is wat vreemds aan de hand, eerste helft kloterig, geluid slecht, timing zelfs niet super.. Maar daarna trekt 't bij, laatste paar nummers hakt 't prima. Gitaren: ok, melodieus gezien niet echt interessant. beste riff van de plaat op zeker in Dying.

john tardy van obituary was zeker niet de eerste, wel een van de eerste die het aandurfde om in de studio met zijn vocalen te klooien met effecten; bepaald not done in metalkringen toen. qua gitaarwerk vind ik de solo's van james murphy op die plaat echt van eenzame hoogte. speelde zelfs een tijd bij je favoriet agent steel ;-). ook op spiritual healing van death speelt hij mee; een betere solopartner heeft evil chuck nooit meer gehad.

Ja, dat gezanik over effecten, was toen het grote probleem bij de eerste Deicide. Nooit mee eens geweest, ik heb het altijd een prima zet gevonden.

Die Murphy heb ik dan overigens weer minder de grootsheid van ingezien. Van Obituary ook niet, vond ik altijd wat saai, maar daar ben ik dan weer van teruggekomen en koester mijn Slowly We Rot. :)

"one of the first" zei Wikipedia (maar goed da's geen bron ;) )