Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

-wordt een verdachte op het bureau verhoord-

Dat hier maar even reageren op de Philip K. Dick docu gisteren bij Uur van de Wolf. Vond het wel aardig, meer een introductie tot een reeks afleveringen, maar dat heb ik wel vaker met documentaires (itt die meer sociaal-politieke dingen van Tegenlicht, die zo lekker afgerond aanvoelen.) Vond het als fanboy in ieder geval leuk om die huizen eens te zien en natuurlijk beelden van PKD in Disneyland (had hij naar het schijnt een soort abonnement voor.) Wat ik wel jammer vind is dat niet zo duidelijk wordt gemaakt dat hij zo'n goede schrijver is over het pauperisme is Amerika. En Linklater miste ik een beetje.

ah :)

mijn boekenlijst trouwens aangevuld met Winesburg, Ohio van Sherwood Anderson. zo'n echte Americana klassieker, Faulkner voor Faulkner zeg maar. (wel wat sentimenteler)

interessant aspect aan het voorwoord trouwens, daar spreekt een 'kennert' over het boek, en zegt ie eigenlijk, 'ja het stelt eigenlijk niet zoveel voor, maar het is toch mooi hoor'.
Soms denk ik dat dat het probleem is van kenner zijn. Als je alles hebt gehoord, is uiteindelijk niets écht goed, is overal wel wat op aan te merken, zoiets. (als je 'blanco' bent denk je bij elk mooi boek/kunst-object/whatever waaah dit is het beste ooit') later durf je die dingen gewoon niet meer te denken zelfs.

Oh ja...en Charlie Kaufman, dat is toch misschien de spannendste schrijver/filmer die met PKD aan de haal gaat (incl. dat depressieve Amerikaanse sfeertje en niet bijster sympathieke hoofdfiguren.) Maar die zal het ongetwijfeld druk hebben. :)

Als je alles hebt gehoord

Wanneer heb je nou alles gehoord?

En ik hoewel ik er in mee ga dat je bij beperkte kennis makkelijker on de indruk bent te krijgen denk ik niet dat je als je goed ingevoerd bent gelijk een muggenziftert wordt. Daarvoor is er veel te veel traditionele muziek, wat van nature meer van 't zelfde is, waar ik nog steeds enorm van onder de indruk kan zijn ondanks dat ik er al zoveel van gehoord heb.

dat is de juiste instelling natuurlijk.

ik had ook 'gelezen' moeten zeggen, niet dat dat nu echt veel uitmaakt, maar (ik pas gewoon mijn stelling aan 'as we go along' natuurlijk) het is ook meer iets voor de wetenschappelijke wereld misschien. (dus ook de literatuurwetenschap)

ach, misschien ergerde het me gewoon dat je in een voorwoord van een literaire klassieker eerst gaat zitten zeuren. :) (nu is die Anderson ook wel een one book wonder, wel dit boek dan he)

Dat hier maar even reageren op de Philip K. Dick docu gisteren bij Uur van de Wolf.

Dank voor de tip!

David Mitchell - Dertien
Of Black Swan Green en misschien had ik 'm wel in het Engels moeten lezen, want een van de weinige keren dat ik 't gevoel kreeg dat de vertaling onbedoeld grappig was, of gewoon wat krampachtig met jaren '80-slang. Het kan er ook gewoon aan liggen dat Mitchell zijn nerdy hoofdpersonage wat al te fanatiek in tegeltjes laat praten. Verder is t boek echter best geslaagd, opgroeien in Worchester (geen idee waar dat is) maar in elk geval semi-ruraal Engeland, met een hoop pestkoppen, wat boerentrienen en veel gestotter en gestamel, daar is de jongen zelfs voor in therapie. Een geniale truc van Mitchell is dat hij deze obsessie op het goed uitspreken van woorden in t boek heeft verwerkt door om de haverklap een woord cursief te drukken, wat de lezer in zijn hoofd dan ineens belachelijke nadruk geeft, net zoals de jongen dus moeite moet doen op die woorden.

nu begonnen in die nieuwe Grunberg, leest weer hapsnap weg, die boeken lijken altijd wel epi maar de letters zijn groot en de zinnetjes vlot. Ik heb toch meer met Grunberg op de korte baan, het hele jaar door af en toe in Grunberg rond de Wereld gelezen, columns uit 2002 (oid) voor de NRC. En daar is die man echt heel goed in, tragisch-filosofische bespiegelingen, bij vlagen zelfs aangrijpend.

Louis Couperus - De Stille Kracht
Stond in de bieb opeens voor de C en dacht: laat ik weer eens wat van mijn favoriete Nederlandse schrijver meenemen. Het werd deze, zodat ik ook meteen straks in de bioscoop vervelend kan doen van "het boek was beter, hoor." ;) Fantastisch boek overigens. Heb nooit echt iets met Indië gehad maar dit doet het hem wel. Toch best wel vooruitziend in hoe het aankondigt dat het kolonialisme een aflopende zaak is, de Hollanders zijn moe, of gaan gewoon stug verder omdat het moet en de Javanen werken "onzichtbaar" de boel tegen, bovendien begint de Islam langzaam uit de marge op te rukken. En er zijn weer mooie, verveelde vrouwen zoals Couperus die alleen kan neerzetten. Bij de beroemde bloedige douchescene begreep ik opeens waarom Hitchcockiaan Paul Verhoeven dit wil gaan verfilmen. Vroeg me af of hij de rest aan kan, die wat nuffige 19e eeuwse figuren zeggen nooit "GOD-VER-DOMME!" Daar moet toch even iets aan geschaafd worden. ;)

John Fante - Vraag het aan het stof
Alsof Arnon Grunberg en Herman Brusselmans samen een boek hebben geschreven. Grunberg voor de droogkomische situaties waarin hoofdpersoon, een werkelijk geniale, maar nog onbekende schrijver steeds weer belandt. Zijn grillige karakter doet wel heel erg aan Brusselmans denken, net als zijn tirades. Plot stelt weinig voor: jonge schrijver werkt in een hotel in LA aan een boek, wordt verliefd op een serveerster die het met iemand anders houdt. Desondanks blijft de schrijver de vrouw volgen, al weet hij dat het geen enkele zin heeft. Maar het wordt allemaal beschreven zodat de schrijver de ene heldendaad na de andere verricht, en daar gaat het om.

Juan Carlos Onetti - Het Korte Leven
Oei wat duurt dit lang, meer dan 300 pagina's magisch realisme uit Uruguay. Ga maar na: hoofdpersoon slaat zelf aan het verzinnen, en fantaseert zijn eigen alter-ego's die alles doen wat hij niet durft. Spannend wil het niet echt worden, en natuurlijk verzint hij een personage dat Onetti heet.

Arnon Grunberg - De Heilige Antonio
Twee verhalen die prachtig met elkaar verweven worden. In het ene zijn er twee jongens die verliefd worden op een Kroatische dame van de taalcursus, het andere gaat over de ontluikende romance tussen de moeder van de twee en een minnaar, die net als Grunberg krullen heeft en dezelfde naam heeft van de verteller in 'Figuranten'. En iedereen houdt elkaar weer voor de gek, of zichzelf. Of allebei.

Hella Haasse - In Transit
Lang geleden gelezen op de middelbare school. Toen gingen een hoop verwijzigen aan me voorbij die er bij herlezing wel heel dik bovenop liggen. Hier had meer ingezeten, maar ja, 't is een Boekenweekgeschenk dus dan moet het kort.

W.F. Hermans - Nooit Meer Slapen
Ik kan net zo goed het biebboek houden want ik ben toch waarschijnlijk de laatste die dit heeft gelezen. ;) Had sinds mijn schooltijd geen Hermans gelezen en dit was dan toch weer een eye-opener. Eerste honderd pagina's zijn sowieso geniaal met die blinde Noorse professor die Nederlandse geologen afkraakt. Daarna was ik bang dat Hermans het ultieme Donald Duck-verhaal ging schrijven (doet hij ook eigenlijk wel, Donald Duck als Geoloog had de subtitel kunnen zijn) maar het is allemaal gewoon perfect uitgewerkt incl. de titel-twist die ik niet zag aankomen. Wat mij betreft een van de weinige Nederlandse boeken die echt Wereldliteratuur waardig zijn (vergeet die zeikterm eigenlijk meteen maar :).

Arnon Grunberg - Fantoompijn
Ontwrichte familie-ontwikkelingen, waarvan de vader een miskende schrijver die de realiteit maar niet onder ogen wil zien, er een buitenechtelijke relatie op nahoudt en er stapels creditcards doorheen jaagt. Wrang detail is dat de man doorbreekt met een kookboek, maar zijn literair werk verkoopt voor geen meter. Aan het eind van het boek staat de uitgebreide discografie van de man, met een titel als ´ Al mijn lezers passen in een taxi´. Net als in Hermans´ ´ Onder Professoren´ komt de man in een casino terecht, waar hij zijn laatste geld verspeelt.

Arnon Grunberg - De Asielzoeker
Opvallend is een verandering in de stijl. Minder absurdistisch, de karakters lijken op meer sympathie van de schrijver te kunnen rekenen. Maar ook dat is weer schijn, want de boodschap komt hier genadeloos hard aan. Een ex-schrijver, thans vertaler van handleidingen van electrische apparaten strijkt in Duitsland neer met zijn vrouw, die ernstig ziek is. De vrouw wil nog eenmaal trouwen, maar niet met hem, maar een asielzoeker. Een andere verhaallijn speelt in Eilat, waar de zaken er al niet beter voor staan. Net als in ´De Procedure´ van Harry Mulisch komt de hoofdpersoon in een tv-show terecht, die een regelrechte val is, het is net echt. In het boek zit ook een geweldige running gag over chocolade die alleen Grunberg kan verzinnen.

jonathan franzen - de correcties
ben normaal meer van de thrillers, sci-fi en historische romans; "echte literatuur" neem ik maar mondjesmaat tot me. wat me dan regelmatig opvalt is dat er zo verrekte weinig gebeurt, dat er zo weinig verhaal is, en dat het vooral draait om hoe het geschreven is, niet om wat er geschreven wordt. en nu ben ik net begonnen in de correcties en weer is dit wat me opvalt. ik hoop dat het veranderd want de inhoud heeft tot nu toe ook iets humoristisch en schrijnends, maar zinnen van meer dan een halve pagina lang vind ik gewoon schrijven om het schrijven, het literaire equivalent van een zielloze prog/fusionband die graag wil laten horen hoe virtuoos ze over de fretten kunnen glijden op de vellen kunnen roffelen.

Google is weer cool vandaag. Verne-stijl. zag laatst diens complete collectie boekjes bij de bieb in de afgeschreven bak staan ;_; ;_; ik ga ze niet kopen want waar moet je ze laten, maar toch, ik hoopte dat de jeugd van tegenwoordig het nog steeds leuk zou vinden.

de correcties
Smaken verschillen uiteraard, maar De Correcties is nou typisch zo'n boek waar je even door het eerste hoofdstuk heen moeten bijten.
Sterker nog, in het tweede hoofdstuk gaat het zelfs over literaire werken (een toneelstuk in dit geval) waarvan de eerste bladzijden zo slecht zijn dat ze als het ware een hobbel voor de lezer opwerpen (selectie aan de poort, of zoiets). Ik zat er zelf vanaf het tweede hoofdstuk meteen in en heb het met veel plezier gelezen. Het grappige is dat het boek een wereld beschrijft (de economische boom van eind jaren negentig, begin 2000) die het op moment van verschijnen (september 2001) plotseling voorgoed was veranderd.

Marcel Proust - De Gevangene
Deel V. Ik voorspelde afgelopen 5 december al dat de jaloezie in dit deel vast erger zou worden. En zowaar. Ik twijfelde in het begin echt of ik dit deel wel uit zou kunnen lezen. De hoofdpersoon is zo'n een ontzettende eikel. Gelukkig zit er weer een ellenlange en zeer amusante salonscène in die de vaart er een beetje in houdt. Goede cliffhanger ook weer. :) Wel grappig, ik had aan de hand van de titels (hierna De Voortvluchtige) van te voren een soort Oscar Wilde vs. De Graaf van Monte Cristo vs. The Fugitive verwacht. Veel te veel actie natuurlijk voor zo'n mannetje als Marcel.

Los sinsabores del verdadero policía - Roberto Bolaño
Na `Het derde Rijk' is dit de tweede postuum uitgegeven roman van Bolaño. Stijl en personages zijn vertrouwd: het boek sluit naadloos aan bij 'Savage Detectives' en '2666'. Protagonist is de literatuurprofessor Amalfitano, die na een affaire met een student zijn baan kwijtraakt in Barcelona en vertrekt naar Mexico met zijn dochter Rosa en daar een baan vindt aan een universiteit. De professor blijft corresponderen met Padilla, de student uit Barcelona die hem zijn baan kostte. Een belangrijk onderwerp van correspondentie is het literaire werk van de Arcimboldi, een obscure Franse schrijver die ook opduikt in '2666'. Maar meer nog is dit boek metaliteratuur, want Bolaño spreekt door de mond van Amalfitani als hij zegt dat alle literaire ontleed-methodes vals zijn. Hiermee ontleedt Bolaño meteen zijn eigen werk, maar het biedt ook houvast: hoewel het boek niet af is (311 pagina's), is het niet incompleet. Het valt net zo goed los van '2666' te lezen als een verlengstuk of onderdeel ervan. De hoofdstukken zijn bijna nooit langer dan 3 pagina's, maar wel tot in de details gereviseerd. De stijl is zoals altijd bij Bolaño glashelder en vaak expliciet. Een fijne verrassing na het teleurstellende 'Het derde Rijk'.

Don DeLillo - Point Omega

Harold Bloom - The Anxiety of Influence
pff, eindelijk mijn eerste boek op de ipad uitgelezen. Toch wel drie maanden over 130 miezerige pagina's gedaan. Ok, het zijn wel lastige pagina's want Bloom schrijft nogal lastig en met grote dichtheid. Terwijl het idee niet zo moeilijk is nl. een soort freudiaanse update van het Oedipuscomplex toegepast op dichters en hoe ze omgaan met hun voorbeelden/voorgangers. Moest ik al jaren lezen want een klassieker, bizar boek, toch heel anders dan ik me altijd had voorgesteld.

Haha...Bloom schrijft nogal barok (schrijven op de ipad is ook niet mijjn ding).

Arnon Grunberg – Liefde is Business
'Een komische tragedie in vrije verzen' staat er op het kaft. Indringend verhaal over een relatie die gedoemd is te stranden, maar desalniettemin momenten van geluk kent, met daartussenin waanzin, ellende en wat al niet meer. Grunberg ten voeten uit.

Granta 113 – Engelstalig tijdschrift met 22 nieuwe korte verhalen van jonge Spaanstalige schrijvers. Kwaliteit van de bijdragen varieert zoals te verwachten nogal, maar er staan een paar fijne verrassingen in van bijv. Andres Neuman en Lucia Puenzo. De laatste opent de bundel met een verhaal over een verdwijning op Cuba, dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Maar Puenzo heeft dan ook al een indrukwekkend cv opgebouwd als o.a. filmregisseuse. Zoals te verwachten staan er ook een paar regelrechte Bolaño-klonen in (een verhaal geschreven als politierapport bijv.) en andere kopieën van bijv. schrijfstijl (bizar-komisch met de nadruk op bizar), maar indruk maken doet het niet.

Clarice Lispector – Hour of the Star
Flinterdun boekje waarin filosofie is vermengd met proza. Het verhaal stelt niets voor (arm meisje beleeft persoonlijkheidscrisis), maar de wijze waarop het binnen het verhaal wordt geïnterpreteerd door Lispector, maakt het interessant. Maar eerlijk gezegd kun je beter het nawoord lezen.

Werner Herzog – The Conquest of the Useless
Herzog's dagboek, opgetekend ten tijde van de voorbereidingen en het draaien van de film 'Fitzcarraldo'. Zoals altijd bij Herzog is het onderscheid tussen fictie en werkelijkheid niet helemaal duidelijk, de fantasie gaat er meer dan eens met de man vandoor, maar dat is ook weer niet heel erg. De beschrijvingen van de ontberingen de Peruaanse jungle zijn geweldige literatuur, dat is zeker. Wat je leest is een soort 'Heart of Darkness', maar dan in Peru. Met name de voorbereidingen van de film doen Herzog bijna de das om, en hij onderschat de werkomstandigheden, die bijzonder gevaarlijk blijken te zijn. Een tweede filmpoging is wel een succes (relatief gezien, er gaat nog van alles mis). Dan komt het boek op gang, en leest het als een boek van Bruce Chatwin, en dat is bedoeld als compliment. Het best is Herzog op dreef als hij zijn werk laat voor wat het is (heel veel kom je niet te weten over de film zelf op gortdroge verslagen van draaidagen na), en de absurde waan de dag beschrijft: gesprekken met locals, het bestrijden van roddels van journalisten in Europa, Mick Jagger, de tirades van Kinski, gedoe met politici, locals die de boel ontregelen, wilde dieren, tropische stormen, eenzaamheid, etc. Omdat het een dagboek is komt het nogal opsommerig over, maar er ontvouwt zich wel degelijk een soort intrige, en de hypnotiserende beschrijvingen doen de rest.

Roel Bentz van den Berg – Zapdansen
Mini-essays waarin met weinig woorden veel wordt gezegd. Vaak dienen films, liedjes of kleine, onbeduidende voorvallen als aanleiding voor iets wat een grotere betekenis heeft, waarbij iets essentieels van het mens-zijn wordt beschreven. Het knappe is dat het nooit te zwaar wordt, of cynisch. Ook knap is dat de onderwerpen universeel zijn, en dat de auteur dat vanuit verschillende gezichtspunten weet te benaderen, zonder direct met een eigen oordeel te komen. En met name dat laatste is heel belangrijk in een tijd waarin iedereen een mening heeft over alles.

Peter Terrin – Kras
Terrin is een Vlaamse schrijver die meer bekendheid verdient. 'Kras' is een roman over een stel verveelde zeventigers in een appartementencomplex die een zonderlinge buurman nauwlettend in de gaten houden, geobsedeerd meedoen aan de lotto en zo hun eigen geheimen hebben voor elkaar. En dan is er nog een nieuwe werkster in het pand, die de sleutel heeft van het appartement waar de drie maar wat graag binnen willen kijken. Terrin weet de spanning langzaam op te bouwen naar een climax, zodat het boek een echte page-turner wordt. Goed opletten is aan te raden, want er zijn nogal wat zijsporen in het boek.

Jannah Loontjens – Het Ongelofelijke Krimpen
Dichtbundel van een schrijfster die net een tweede roman uit heeft. Ik weet niks van poëzie, maar Loontjes kan zo mooi over finesses in taal schrijven dat alles van haar de moeite van het lezen waard is. Zo ook deze dichtbundel met mooie, soms cryptische maar compacte gedichten.

oh ja Zapdansen die wilde ik altijd (ook) nog ns lezen.. maar nu al bezig in Orhan Pamuks Museum of Innocence (geen Sneeuw) en een biografie van Cassavetes (regisseur, nooit geweten dat die maar 1.70 was, held)

ik neem aan dat je Fitzcarraldo hebt gezien EvR? en what about Burden of Dreams, dat is bijna een verfilming van dat dagboek.
Vlinder ontmoet Klaus
http://1.bp.blogspot.com/_XUWgyi9favs/Sl4kZJZE9GI/AAAAAAAABqw/gY2dcESi6rI/s1600-h/mein+liebster+feind.jpg

nog een poging
http://en.academic.ru/pictures/enwiki/77/Mein_liebster_Feind_-_Klaus_Kinski_005567800.jpg

'Zapdansen' lag bij De Slegte, net als een bundel van Kees Fens ('In het voorbijgaan') en verzamelde columns van vertaalster Barber van der Pol. Maar die columns zijn nu eigenlijk grotendeels alweer gedateerd gezien de referenties aan politiek NL.
'Fitzcarraldo' en 'Burden of Dreams' vreemd genoeg allebei nog niet gezien, wel de vlinderscene in 'My Best Fiend'. In het boek wordt wel een paar keer gerefereerd aan het filmen van 'Burden of Dreams'.

daar pwn je me even denk ik heheh. #winning
ik dacht dat de vlinder in die docu over Fitzcarraldo zat (nu gaat My Best Fiend óók over etc.)

Gustave Flaubert - Bouvard et Pécuchet
Laatste, niet voltooide boek van Flaubert, gaat over twee kopiisten die aan het begin van het boek elkaar in Parijs ontmoeten en meteen bevriend raken. Twee naar kennis hongerende goedzakken, waarvan er een een erfenis krijgt waarna ze besluiten in Normandië met pensioen te gaan. Ze willen eerst een boerderij runnen en dat mislukt faliekant. Toen ging bij mij het Donald Duck-plot alarm af. Niet geheel ten onrechte maar gelukkig wordt het algauw erg grappig, B&P storten zich steeds op nieuwe hobby's die ze zich binnen de kortste keren eigen hebben gemaakt en bij een beetje tegenslag of verveling weer links laten liggen. Hun omgeving begrijpt er meestal niets van maar soms als ze zich aan alternatieve geneespraktijken wagen zijn ze even heel populair. Wat zou Flaubert er mee bedoelen? De plattelanders en burgerij komen er sowieso niet goed van af maar B&P, die net iets slimmer zijn, zijn ook geen helden, ook al bedoelen ze het zo goed. Na het eigenlijke verhaal volgt een verzameling citaten die Flaubert had verzameld plus weer een bloemlezing van burgermansclichés. Verbazingwekkende onzin. :)

François Dosse - Gilles Deleuze & Félix Guattari: Intersecting Lives
Laatst tijdens de boekenweek las ik vluchtig een jeremiade in de krant dat de biografieën van tegenwoordig te dik zijn. Kan best wel zo zijn maar deze stoeptegel over de twee Franse filosofische helden was erg nodig en dan moet je het ook goed doen. Okay, Dosse doet zijn werk wel heel goed, want wil je weten wie de Japanse student was die jarenlang rechts naast Deleuze zat tijdens zijn college, met destijds blitse Sony taperecorder, dan staat het in dit boek. Eerst helft, de meer puur biografische delen lezen als een trein met mooie details over hoe ze samen werkten aan boeken of dat ze elkaar altijd met vous aanspraken, terwijl ze anderen heel snel tutoyeerden, de hele filosofische scene van Parijs in de jaren zestig (met glansrol voor is-hij-een-charlatan-is-hij-een-genie Lacan.) Dat is voor wie achtergrondinfo wil erg mooi, maar het boek werkt ook als een introductie voor de beginner, want alle boeken van de heren worden uitgebreid geanalyseerd. Voor echt biografische spanning is er later in het boek minder plaats, want Deleuze is gewoon een filosofieprofessor die reizen haat, dinsdags zijn college geeft, veel naar de bioscoop gaat en teveel rookt. Guattari is meer rock&roll, vooral dankzij zijn rol in de Italiaanse protesten in de jaren '70 (fascinerend periode overigens.) In ieder geval: winning.

Philip k. Dick - We can remember It for you wholesale
Vijfde en laatste deel van de complete korte verhalen, de periode die ongeveer loopt van de laat jaren 60 tot zijn dood in 1982. Je merkt dat de korte verhalen minder belangrijk werden tov de romans, sommige verhalen werden uitgewerkt tot complete romans, sommige bleven ongepubliceerd.
Het titelverhaal werd de basis van Total Recall, al moesten ze er flink wat bij verzinnen. The Electric Ant is een van zijn beste verhalen. Verder weer veel Amerikaanse onderklasse depressie vermomt als sciencefiction. En The Pre-Persons, een heel naar proto-fundamentalistisch anti-abortus verhaal (uncool maar ook erg fascinerend.)

Vonda McIntyre - The Exile Waiting
ergens hierboven had ik het al over het fantasische Dreamsnake. Dit debuut speelt in dezelfde wereld, nl. een verrotte aarde met een ondergrondse stad waar vanuit je de rest van de menselijke civilisatie (Sphere) in de ruimte kan bereiken. Beetje lastig om het plot samen te vatten maar het is een fascinerend verhaal dat eigenlijk handelt over hoe mensen zich op verschillende manieren aan elkaar ketenen. Erg goede 70s sciencefiction kortom.

John Crowley - Beasts
Nog meer ragfijne non-ruimteschip science fiction uit 1976. Speelt zich af in gefragmenteerd Amerika waarin bepaalde krachten toch weer werken aan een federatie en waar enkele mens-beest syntheses ronddolen waaronder een leeuw-mens die het leven zuur wordt gemaakt. Plot is niet belangrijk het gaat eigenlijk meer over allerlei verschillende relaties tussen mens-dier, dier-dier, half-mens-dier, etc. Erg verrassend en met een vreemde emotionele diepte (terwijl iedereen eigenlijk vrij bedeesd is.) Van Crowley moet meer worden gelezen.

Plato - Faidros
Kom laat ik die nou eindelijk eens lezen, al was het om dat argument tegen schrijven (waar Derrida zo'n mooie analyse over heeft geschreven). Is niet eens twee pagina's lang! Pff, en zoals iedereen kan bedenken als Plato niets had opgeschreven was er nooit wat overgebleven van die hele Socrates. Maar goed, dezelfde manco's keren terug in dit werk (met uitzondering van het zeer amusante Symposion maar daar heeft iedereen al zitten zuipen dus dat komt de sfeer ten goede): conservatieve filosofie (veel geleuter over zielen), altijd dat slijmerige toontje van Socrates en degene met wie hij discussieert (die hem altijd te snel gelijk geeft). En dan op de achterflap juichen van de eerste en laatste schrijver van de filosofie. Onzin natuurlijk, een hoofdstuk Lucretius (een paar eeuwen later) is mooier geschreven en vele malen betere filosofie. Maar misschien moet je het wel in het Grieks lezen (doet me altijd denken aan die nare Henry(?) in Secret History met zijn "I love reading Plato in Greek.") Dacht soms dat het in Jiskefet zou uitmonden, de vertaling begint letterlijk met "Hé Socrates!" waarna ik als antwoord verwachtte "nog geneukt, Faidros?"

Dit lijkt wel mijn prive-pagina geworden. ;)

James Frey - The Final Testament of the Holy Bible
Wist van te voren niets van Frey, kreeg het boek en ben er gewoon in begonnen. Blijkt nu dat hij bekend is van zijn grotendeels gefakte autobiografie over drugsverslaving waarmee hij Oprah op de kast kreeg (nadat ze het eerst fantastisch vond). Blijkbaar had hij de smaak van controverse te pakken want met een Messias-verschijnt-in-modern-New-York krijg je gegarandeerd de poppen aan het dansen. Helemaal omdat die Messias niets op heeft met religie. Geen christen-fundi gaat het boek echt lezen (wel natuurlijk proberen te verbieden in elke bibliotheek), dus het is een beetje preken voor eigen parochie, hoho, en ik las al een beetje dat de strategie is om het boek saai en slecht geschreven te noemen. Die strategie ken ik en het is gelul, want een ding is het zeker: hypnotiserend. Geschreven vanuit het oogpunt van verschillende mensen die met Ben de Messias in aanraking zijn gekomen en dat werkt vooral de eerste helft erg goed. Helemaal geslaagd is ook weer niet, Ben is eigenlijk niet meer dan een hippie die heel goed kan incasseren en zijn broer, een born-again Christian met losse handjes, is wel een heel over-the-top droplul. Maar goed, eigenlijk vond ik dat religieuze aspect niet zo interessant (een beetje agnost/atheist denkt de hele tijd: "correct!") itt de genadeloze kritiek die Frey geeft op Amerika.

Dit lijkt wel mijn prive-pagina geworden. ;)

ik heb er ook een ;)

ik heb Orhan Pamuks The Museum of Innocence uit, best geinig, maar wel erg langdradig. Da's duidelijk expres, maar dan nog.. Een rijke Turkse man krijgt wat met een 'shopgirl' (dat kan niet in Turkije van de jaren '60-'70). Hij moet ook trouwen met een rijke 'soortgenote', maar doet dat dus niet.. Maar hij trouwt OOK niet met zijn shopgirl, nee voor haar ontwikkelt hij een ziekelijke obsessie. Hij verzamelt ALLES wat met haar te maken heeft. (Al haar sigarettenpeuken, alle bioscoopkaartjes van films die ze samen gezien hebbe) etc. Langzaamaan steelt hij haar hele huis leeg (het huis van ouders is dat) 8 jaar lang gaat hij elke avond dineren! :) Dat soort dingen dus.
En uiteindelijk laat hij zogenaamd Orhan dan een boek erover schrijven (Orhan komt uit dezelfde cirkels en heeft zichzelf al eerder lopen dissen, lekker ouderwetsch postmodern)
in Kader Abdolah stijl neemt hij het boek in de laatste 20 minuten over. HI THIS IS ORHAN PAMUK

Tja.

beetje ouderwets wel ergens. En zeker geen Sneeuw.

nu Met een Vlindernet door Swingend Londen van Peter Brusse, mij aangeraden door een meisje van.. een datingsite. Die me vervolgens liet zitten! Maar toen had ik 't boek al, dus toch maar lezen.
Veel gedoe over onvruchtbaarheid (Ierse zusters steken de helpende hand toe bij het doen van kwakjes.. enzo, ach ja.. kwakjes. :) )

Wowee Zowee - Bryan Charles
Deeltje 72 uit de 33 1/3 serie. Een mooie ode aan Pavement's 'Wowee Zowee', een onevenwichtig en lang album dat alle kanten uitgaat. Charles heeft een roman geschreven en dat is te merken aan de korte hoofdstukjes waar hij zelf hoofdpersoon is. Zo leest het eerste hoofdstuk als 'Ghost World' dan wel 'High Fidelity' (adolescente levensangst, relaties, slechtbetaalde baantjes en geldnood) en gaat het vooral over de intentie om een boek over Pavement te schrijven. Obvious choice 'Slanted and Enchanted' wordt het dus niet, maar 'Wowee Zowee'. Een mislukt mail-interview met Gerard Cosloy doet vrezen voor de rest van het boek (dat bestaat uit interviews met de bandleden en korte persoonlijke ontboezemingen), maar blijkt ongegrond: je krijgt een mooi beeld van hoe de band functioneerde en hoe de rest van het Amerikaanse muzieklandschap van begin jaren '90 erbij lag (Lollapalooza, grunge na Cobain etc.). Mooie afsluitend hoofdstook ook waarin Charles een associatief spelletje speelt met de cryptische teksten van Malkmus. Een prettig on-pretentieus boek dat vooral uitnodigt de cd nog eens op te zetten.

Cd? Anderhalf LP natuurlijk! Hun beste ook, en toch inderddaad niet zo voor de hand liggen voor zo'n 33.3.

3 kanten muziek was het toch? heb nog wel ergens het ep-tje van 'Give it a Day' liggen geloof ik, heb verder geen Pavement-vinyl. Coming up: nummer 76 uit de serie, maar dat is andere koek : )

Kid A - Marvin Lin
Deel 76 uit de 33 1/3 serie. Dit was, zoals te verwachten viel, geen makkelijke kost. Want het schijnt dat je er alle kultuurkritiek bij moet halen om hier iets over te mogen zeggen, en wat is er al veel geschreven over de Zeitgeist en Radiohead sinds het nieuwe millenium.
Eerst dacht ik dat het gewoon een verzameling essays was over het album, maar het is wel degelijk een doorlopend betoog met kop en staart wat Lin brengt. In zijn eigen woorden gaat het boek over '...exploring the disjunction between music as a static product and music as a temporal activity'. Dat betekent een discussie over veranderingen in muziekbeleving sinds het digitale tijdperk, de veranderingen in de muziekindustrie en de houding van de band t.o.v. pers, fans bedrijfsleven en hun eigen management, dat allemaal weer van invloed is op het artwork van het album etc. Lin beoogde een soort combinatie tussen 'hoofd' en 'hart' wat betreft schrijven van het boekje, maar Lin is teveel academicus om voor gevoelsmens door te gaan. Maar in dit geval is dat wel een pré, want hij legt veel uit met weinig woorden. Veel interessante citaten van de band zelf ook, met name Yorke, die zichzelf ook nog wel eens tegenspreekt (door te beweren dat Radiohead 'geen politieke band is'), en denkers als Barthes, Attali en Sontag. Toch wel een geslaagd boek dus, maar een gemiste kans is het ontbreken van een index dan wel leeslijst van het geciteerde werk.

Albert Camus - De vreemdeling
Albert Camus - De val
Met name de eerste maakte indruk, want alles in dit boekje klopt. Man pleegt moord en draait de bak in, en we lezen de belevenis van het proces door de ogen van de verdachte. Naarmate het proces volgt, blijkt dat er heel wat meer aan de hand is dan verwacht.
'De val' is een ellenlange monoloog van een 'rechter-in-penitentie' die in Amsterdam tegen iedereen die het maar horen wil zijn verhaal doet. De lokatie Amsterdam is niet toevallig gekozen, al was het maar omdat er zoveel bruggen zijn. Juist omdat het boek een monoloog is, is het wat teveel van het hetzelfde, 'De vreemdeling' beviel me veel beter omdat er veel meer informatie over anderen wordt gegeven.

Arnon Grunberg - De lof der zotheid
Arnon Grunberg - Blauwe maandagen
Het eerste boek is in feite een lange brief, zoals die ook elke week in Humo staan, maar hier neemt Grunberg het op voor de mens en al zijn streken. Grunberg als advocaat dus. Vergelijkingen zijn Grunberg's specialiteit, en hij gaat hier helemaal los. Een hele zit (eigenlijk iets te lang, de voorbeelden die hij erbij haalt komen naar het eind toe alleen maar over als opsomming), maar Grunberg op zijn best. Het is knap hoe hij je als lezer het idee geeft je iets te vertellen over de rest van de mensheid, en dus niet de lezer zelf.
'Blauwe maandagen' dan nog, het kan aan mij liggen, maar het eerste gedeelte vind ik leuker en afwisselender dan het tweede gedeelte (want te weinig plot, teveel opsomming van handelingen). Grunberg's 'Catcher in the Rye'.

Barend Toet - Keihard en Swingend
Verrassend. Wat begint als een vlot geschreven autobiografie en geschiedenis van de beginjaren van Oor veranderd halverwege in een boek over de rol en mogelijkheden van popjournalistiek, politiek-in-muziek en zelfs een overzicht van de hedendaagse stand van zaken en nabije toekomst. Met props voor De Subjectivisten (ja, ja), waarvan er aantal aan het woord komen (Bas, Martijn Grooten, Theo en ondergetekende.) Goed dat het geschreven is, kreeg toch meer respect voor Oor-toen-het-nog-een-krant was, maar ik denk ook dat er een tijdperk mee wordt afgesloten, niet zozeer van het tijdschrift maar van de popjournalistiek in het algemeen (en als ik in een heel pessimistische bui ben van popmuziek als iets dat er toe doet.)

moi? wat heb ik dan ooit gezegd dat zo belangwekkend was dat het voor het nageslacht bewaard zou moeten worden?

jee nou moet ik 'm toch lezen :)

zoals elders al gezegd zelf net Nine Stories gelezen. The shizzle natuurlijk, Salinger is een maf genie. For Esmé – with Love and Squalor doet me meer dan die beroemde novelle van Vonnegut. Daumier's Blue Period is hilarisch.. en de meest andere verhalen rond de Glass family zijn prachtig wrang

moi? wat heb ik dan ooit gezegd dat zo belangwekkend was dat het voor het nageslacht bewaard zou moeten worden?

(Oh ja, boeken. Hoop gelezen de laatste tijd. Havelaar, Couperus, Zweig, Grossman, Remarque, Vargas Llosa... later eens samenvatten zodat het niet lijkt alsof ik hier alleen kom als het over mezelf gaat.)

Ja, gewoon eens lezen. :)

(Martijn over waarom hij met het lezen van Oor is gestopt. Bas uitgebreid over het hoe en waarom van de Subs en ook nog waarom Kindamuzik na de eerste generatie minder werd.)

Ah ja, ik neem aan dat ze dit als bron gebruikt hebben.

(Ik had ergens - hier, neem ik aan - laten vallen dat ik mijn Oor-abonnement had opgezegd. Omdat ik het amper las. Toen belde 3voor12 die daar een statement van wilden maken. Ik zei iets als "ik vind Oor eigenlijk flut, niet per se meer flut dan vroeger maar toen hield ik meer van flutmuziek".)

poeh, kan me echt niet herinneren daarover uitgebreid met iemand te hebben gesproken of gemaild. toch dat boek eens gaan opsnorren.

Ja, ik kon het me zelfs herinneren Martijn (zonder dat flut dan), je bent denk ik de beroemdste Oor-opzegger ooit. :)

Bas, je zal het ongetwijfeld ergens hebben geschreven, misschien zelfs hier. ;)

Jeanette Winterson- The Stone Gods
Prachtige titel. "Literaire" science fiction, dat wil eigenlijk alleen zeggen dat een SF-boek opeens in de kranten wordt besproken. Maar is het goed? Ja, best wel. Begint moeizaam in een nabije semi-politiestaat waar men net een nieuwe bewoonbare planeet heeft gevonden die de hoofdpersoon gaat bezoeken. Net als ze op de planeet zijn schiet het verhaal over naar het boek wat een van de personages aan het lezen is over een ontdekkingsreiziger op de Paaseilanden. Toen ging er een alarmbel af, vlug Googlen en ja het verschrikkelijke Cloud Atlas alarm was bij meerdere mensen afgegaan. Net toen ik teleurgesteld raakte begon een nieuw deel, wat gelukkig meteen het laatste deel was, terug in de "echte" wereld met dezelfde personages maar toch wat subtiele verschillen. En dat is heel mooi en vervreemdend.

Joseph Goebbels - Een Selectie Uit De Dagboeken 1933-1945
Heel duf hebben ze toegevoegd Joseph Goebbels, Hitlers Spindoctor. Alsof a) iemand die het werkelijk interesseert niet weet wie Goebbels is b) hij een soort proto-Jack de Vries was. Zal wel wat discussie over zijn gevoerd op de uitgeverij ("kunnen we het niet Een Selectie uit zijn Blog noemen?") Maar goed, ik dacht interessant cadeau maar zal wel lastig leeswerk worden. Totaal niet, voordat je het weet zit je er helemaal in, je weet de uitkomst maar ik had het nooit vanaf deze kant gezien. Goebbels is zoals verwacht intelligent en gecultiveerd (filmliefhebbers kunnen er ook veel lol aan beleven, net uitgebrachte films als Disney's Sneeuwwitje en Gone With The Wind vindt hij grandioos) maar ook een ontzettende schoothond van Hitler (elke toespraak is fantastisch, elk gesprek briljant, pas op de laatste pagina's bekruipt twijfel hem.)

Eigenlijk ook een fascinerend spot-de-blunders/waar ging het mis? festijn. Veel te vroeg die oorlog begonnen natuurlijk en de eigen capaciteiten overschat. Over het Oostfront hoeven we het al helemaal niet te hebben. Maar eigenlijk had die oorlog in 1943 afgelopen moeten zijn, na Stalingrad en het bombardement op Hamburg hadden ze moeten inzien dat het een verloren zaak was. Het is een selectie dus alles over Nederland staat erin, waardoor het lijkt alsof Goebbels een obsessie had met Prins Bernhard ("laffe Prins", "De Biesterfelder" etc) en hij heeft nog wel wat schimpscheuten over Mussert en die "peperzakken": "De Hollander is op zich een apolitiek wezen. Het calvinisme en de materiële genotzucht hebben hem een geheel eigen identiteit verleend." (dus toch! Altijd handig voor in die duffe identiteitsdiscussie ;) :)

heh, weetje voor Grunberg eigenlijk :)

J.M. Coetzee - Diary of a Bad Year
Ik ben een meta-snob dus Coetzee leek mij altijd Volkskrant-literaire-bijlage-gehannes = overslaan. Maar goed ik heb mijzelf aangeleerd om cadeaus braaf te lezen (of ten minste te proberen) en dat is maar goed ook want dit is best wel goed. Beetje eksperimenteel-light op zijn in de traditie van Pale Fire met gesplitste verhaallijnen, een is de essaybundel van een oude schrijver (geeft Coetzee ruimte om lekker te schoppen tegen allerlei politieke misstanden) het tweede is het verhaal van de schrijver en een lekker ding die zijn essays uittikt en het derde het verhaal tussen lekker ding en haar horkerige man die de schrijver wil oplichten. Leest toch lekker weg, eigenlijk is de essaybundel het interessantst want die twee bijfiguren zijn super-irritant (zij: simplistisch maar toch met een hartje van goud, hij: een ontzettende droplul.) Maar toch, ik mag die Coetzee wel.

Monique Wittig - Les Guérillères
Volgens mij is dit het eerste boek ooit dat ik in het Frans heb uitgelezen. En dat heeft heel lang geduurd. Maar wel mooi, ook al begreep ik er soms niet alles van. Destijds (1969) beroemd feministisch-eksperimentele roman, die en passant ook grote impact had op vrouwen-SF in de V.S., gaat over een toekomstige oorlog tussen Man en Vrouw. Mooi geschreven in hypnotisch-sensuele stijl dankzij ook proto-Dunya en Desi-achtige "Ze zeggen..." constructie (eigenlijk "zij zeggen..." hè niet "men zegt..." ;).

http://sporenburg.tumblr.com/post/7414525777/just-finished-dying-inside-1972-by-robert"">Robert Silverberg - Dying Inside
Voor de volledigheid.

Dying Inside dus. ^&*%^*^ moet dat nou een error boodschap voorstellen? :(

iemand toevallig Generatie A van Coupland gelezen? (da's de nieuwe) vraag me af of ik daaraan moet beginnen.

heb een Zuil van Rook van Denis Johnson bijna uit, een mooie Vietnam-roman, inclusief de verplichte geflipte kolonel, maar ook met passages over Calvijn (Zuil van Rook is ook Leviathan 3:14 of whatever) en eh nou ja allemaal heel literair hoor, op de cover aangeraden door Roth en Franzen dus je ken nagaan dat die Johnson geen pulpschrijvertje is.

Coetzee! Ik geloof dat ik gedurende dit topic het gros van 's mans genre gelezen (en dat dan weer besproken) heb. Favorieten zijn Life and Times of Michael K, Disgrace en de semi-autobiografische trilogie (Boyhood, Youth, Summertime). Mocht je nog eens iets willen lezen, dan kun je met Disgrace weinig verkeerd doen. (Diary of a Bad Year is qua opzet wel veruit het meest experimenteel; had tegen het eind van het boek nog steeds niet goed door hoe het nu te lezen). Het is inderdaad wel een beetje een schrijvers-schrijver, erg gewaardeerd onder collega's (en dat zal echt moeten komen omdat ze zijn boeken zo fijn vinden, want op Literaire feestjes komt de kluizenaar nooit).

Enfin. Boeken. Heleboel de afgelopen maanden, beetje het juiste momentum te pakken. Vooral ouder werk. Heb ook Librivox ontdekt, waar boeken waarvan het auteursrecht verlopen is gratis worden voorgelezen. Kostte me wat moeite om er aan te wennen en je kunt niet zomaar even een paar alinea's terugkijken, maar het maakt het doen van 'tijdsverspelende activiteiten' (huishouden, naar het station lopen etc.) een stuk aangenamer. En soms is het spannend en stofzuig ik zowaar een extra rondje. En er is altijd nog een even gratis digitale versie voor als je echt snel naar het einde toe wilt.

Daardoor een aantal Nederlandse klassiekers gelezen die ik altijd eens wilde lezen. Max Havelaar, bijvoorbeeld, wat erg indrukwekkend was vanwege de politiek, maar als verhaal zelf een beetje tegenviel (beetje het 1984-gevoel; vond die Havelaar ook wel erg tevreden met zichzelf). Een nagelaten bekentenis van Emants, wat nogal deprimerend was, maar uiteindelijk ook best oke. De Kleine Johannes van Van Eeden begon heel leuk (en ik heb niets met sprookjes/fantasy achtige dingen), zakte toen een beetje in, maar zat uiteindelijk toch wel heel goed in elkaar. Maar meest onder de indruk van Couperus: Van Oude Menschen... en vooral Eline Veere. (Had een half leven geleden Noodlot gelezen en op hem al die tijd een 'eens meer van lezen' post-it geplakt, maar dat was er nooit van gekomen.)

(Later meer.)

Net de twee Groote Werken van Couperus die ik nog moet lezen. :) Dus die maken hun faam wel waar begrijp ik?

Met Coupland ben ik na Girlfriend in a Coma gekapt...(zou ik toch eens moeten herlezen want ik weet niet waarom dat boek me nou zo irriteerde, zal wel dat Raputure-achtige gehannes zijn geweest.)