Onvermijdelijke Metal-platen

Mijnes is ook op...

voor de luie doorklikkers: http://subjectivisten.typepad.com/de_subjectivisten/2008/11/jeugdige-branie-rerevisited.html#more

"My Friend Misery" daarentegen, brrr, wat een luie lamzakkentreurnis. Jason mag even een Cliff doen in het intro, maar daarna moet ik zo hard proberen niet steeds 'Nickelback' te denken dat ik er verdrietig van wordt.

This just in... kudos voor de harmony vocals!

Death - The Sound Of Perseverance
jaa staaltje technisch metallen. Beetje koud ook wel. Af en toe ineens fraai gitaarwerk in Flesh And The Power It Holds (aan 't slot bijvoorbeeld) akoestich gitaartje + solonummer is ook leuk (Voice of the Soul) A Moment of Clarity is een ander hoogtepunt, wat mij betreft. Gigantische hoeveelheed bandleden heeft Death verbruikt trouwens door de jaren heen.. :)

Ah, Death. Goeie plaat, dat; al ben ik zelf meer van de old skool met Scream Bloody Gore, Leprosy, etc. Het knappe van de latere Death is dat technisch vernuft altijd aan de ouderwetse toegankelijkheid en hooks gekoppeld bleef. Dat laatste wil bij ubertechnische death metal nog wel eens ontbreken.

voor mij is the dound of perseverance de beste death; wat een riffs, wat een solo's, wat een drumwerk, wat een hooks (inderdaad). verder ben ik wel van de hele school bij death; alles is goed of nog beter.

Over Zweden en Seventies gesproken:

Ik had Witchcraft een paar keer gedraaid toen ik op de Recommendations-knop van Last.fm drukte. Komt meteen de ene na de andere band met een soortgelijk geluid en dat Zweedse accent voorbij. Is daar wel eens onderzoek naar gedaan? Of hebben ze gewoon zoveel goede bands in Zweden dat je dat bij elk genre overkomt?

Nee, Zweden hebben om de een of andere reden een fascinatie met de periode rond 1970.

Natuurlijk is daar onderzoek naar gedaan... de hoeveelheid goede bands heeft te maken met het Zweedse systeem voor kinderopvang.

Ah, dus het Zweedse systeem voor kinderopvang leidt niet alleen tot meer full-time werkende vrouwen, maar ook tot betere bands? Toch jammer dat de griffo's een hekel hebben aan vrouwen en aan muziek...

Ik dacht subsidie en actieve stimulatie van overheidswege voor de kunsten.

En niet te dichtbevolkt waardoor het makkelijk is een oefenruimte zonder buren te vinden waar je lekker herrie kan maken.

Er waren ook al veel bands in de jaren zeventig.

Zweden hebben om de een of andere reden een fascinatie met de periode rond 1970

http://rachelmarsden.files.wordpress.com/2008/02/abba.jpg

Draaien ze dan alleen van overheidswege voorgeschreven seventies rock in de kinderdagverblijven? En krijg je die subsidie alleen als de rock die je maakt door de beoordelingscommissie als autenhiek seventies is beoordeeld? Rare jongens, die Zweden...

http://www.ad.nl/multimedia/archive/00142/1969-70-Kindvall-go_142364h.jpg

Ik zoog de verklaring ook uit mijn grote duim. :-) Vind het wel een leuke hypothese. Al die zweedse kindjes zitten vanaf hun eerste jaar van 8 tot 18 uur in de creche en met blokken spelen gaat toch vervelen. Dus worden ze bezig gehouden met muziek, zowel passief als actief. Vandaar ook die ABBA fascinatie, dankszij de kleuterleidsters.

Hehehe!

Da's nog eens een topfotograaf! Een Zweedse vlag en een rol zilverpapier. Meer heb je niet nodig.

http://www.omodern.com/

Suicidal Tendencies - How Will I Laugh Tomorrow I Can't Even Smile Today
Kan door naar mijn favorieten in deze serie. Bespeur ik hier een voorliefde voor snelle Amerikaanse metal. (Al is dit dan geen speed maar trash, ofzo) Pledge Your Allegiance is geniaal. S! T! S! T! En werkelijk precies op 't juist moment het instrumentale/mooie/melodieuze Surf & Slam. :)

Suicidal Tendencies - How Will I Laugh Tomorrow I Can't Even Smile Today

Mooi moment om na al die jaren toe te geven dat ik deze nooit heb gehoord. :) 10 in de Aardschok, bladiebla, maar het kwam er nooit van. Vond die periode erna altijd wel okay, maar het gaat uiteindelijk om het debuut hè, dat is die hardcore shit met dreinerige liedjes die dan opeens van de eerste in de vijfde versnelling gaan. Komt ook nooit meer terug...zo nu weer tijd voor mijn artritis pillen.

Dit was mijn eerste ST - naar aanleiding van de Aardschok, inderdaad; het was de crossover-tijd. Vond er geen fluit aan en heb de CD toen iemand cadeau gedaan. Je moet de tweede van ST hebben!, riepen de kenners. Dus die uitgezocht. Wederom niet leuk (ik ben een D.R.I.-man, verdedigde ik me maar). Ergens begin jaren 00 kwam ik het debuut tegen in een promobak, voor een gulden of vijf. Ik dacht, ik waag de gok; en heb de plaat gekoesterd sinds de eerste dag. Manisch! Vooral Institutionalized. Wow!

Was de bingo-avond nu deze dinsdag of volgende week dinsdag, Omar? Ik begin dingen door elkaar te halen, merk ik ;-)

Die hardcore shit heeft me nooit geboeid. How… en Lights… is where it was at and still is.

institutionalized is klassiek, maar suicidals moment of glory was toch echt how will i laugh.... mooi melodieus en veel subtieler dan voorheen, maar nog zonder dat metalen randje van de latere platen. uiteindelijk vind ik alle suicidal platen erg goed trouwens, op join the army na; beetje saai en halfslachtig.

Ik ga voor Lights... en The Art of Rebellion. Maar het eerste couplet van 'Institutionalized' is de perfecte verwoording van het puberdom:

Sometimes I try to do things but it just doesn't work out the way I want it to, and I get real frustrated and then like I try hard to do it, and I like, take my time but it just doesn't work out the way I want it to. Its like, I concentrate on it real hard, but it just doesn't work out. And everything I do and everything I try, it never turns out. Its like, I need time to figure these things out, but theres always someone there going “hey mike, you know we've been noticing you've been having a lot of problems lately, you know? You need to maybe get away. And like, maybe you should talk about it, you'll feel a lot better.” And I'm all like “oh, nah, its ok, you know. I'll figure it out. Just leave me alone, I'll figure it out, you know? I'm just working on it by myself.” And they go “well, you know, if you wanna talk about it, I'll be here, you know? And you'll probably feel a lot better if you talk about it. So why don't you talk about it?” I go “no, I don't want to! I'm ok. I'll figure it out myself!” But they just keep bugging me, they just keep bugging me, and it builds up inside.

Join The Army is mij inderdaad ook door de strot geduwd destijds (wat was dat dan met die plaat?), geen best album nee. Ik kan me wel herinneren altijd nogal weg te zijn geweest van die restjes dubbel EP of wat was het, Controlled By Hate / Feel Like Shit... Deja Vu; "Master Of No Mercy", "Waking The Dead", die shit. Ik vind trouwens dat de hoes van How Will I Laugh... (had al zo'n vermoeden dat Ludo het zou diggen) wel een mooie spread verdient in deze draad:

http://images.amazon.com/images/P/B0000026KD.01._SCLZZZZZZZ_.jpg

haha ja en dan gingen er nog geruchten dat die gasten bij de Crips ofzoiets zaten, geloven ze 't zelf als je er zo bijloopt ;)

Er zijn wel een paar momentjes die nog duidelijke punk zijn op die plaat, maar die bevielen me minder. (Lastig uit te leggen wat 't precies was, maar bijvoorbeeld in de manier van zingen van eh Muir, hij gaat dan even op een andere mode over)

Er zijn wel een paar momentjes die nog duidelijke punk zijn op die plaat, maar die bevielen me minder.

Dan moet je The Art of Rebellion vooral luisteren.

Hirax – Raging Violence (zwarte zanger met bijzondere stem; voor z’n tijd onnavolgbaar extreem (vraag het de drummert); inmiddels een thrash revival band)

Ook eindelijk maar eens gechecked, al was het maar vanwege de naam ;)
Eén woord: Ramptoerisme. De excentrieke zang is één ding, maar die drummer! Dit móet je echt een keer gehoord hebben, je krijgt op slag bewondering voor de damage control voor zijn ook niet bijster talentrijke Duitse collega's uit die tijd (Ludo, Pleasure To Kill still coming up!). Geen wonder dat Hirax' zanger Katon "El Diablo Negro" DePena voor zijn volgende project Phantasm meteen maar Gene Hoglan heeft gerecruteerd. Hun Wreckage demo uit 1988 (makkelijk te scoren op één of ander metalblogje) is wel 'serieus' de moeite, ook met Ron McGovney (ex-Metallica) op bas, reuze fijne retesnelle én -korte thrash. De solo's vliegen alle kanten op, maar de riffs zijn prima. Leuk ook om te horen dat zelfs Hoglan foutjes kan maken op demo-nivo, en hoe enorm herkenbaar zijn stijl is bovendien.

Goed heh? ;-)

Die drummer worstelt continu met zowel de snelheid als met wat ie spelen moet. Daardoor is het geen moment hetzelfde en altijd hectisch. Al kan ik me voorstellen dat het voor een drummer lastig luisteren is, dit. Zang is trouwens geweldig.

Kunnen we het nu eens gaan hebben over leuke metal? Natuurlijk hoor ik weer gelijk ST in mijn hoofd. Eerste plaat, dat dan weer wel. De rest vond ik niet zo indrukwekkend, maar ik vind het tijd voor indie / artty metal. White Zombie, Fear Factory, Deftones, SOAD?

Volgens mij staat nu het volgende rijtje op stapel:

megadeth - rust in peace
the haunted - the dead eye
paradise lost - gothic
voivod - nothingface
prong - beg to differ
autopsy - severed survival
obituary - cause of death
hellhammer - apocalyptic raids
morbid angel - altars of madness
pestilence - consuming impulse
cynic - focus
nocturnus - the key
death angel - act III
vicious rumors - digital dictator
psychotic waltz - a social grace
dream theater - images & words
testament - the legacy

Ook erg leuk, hoor.

Ja, laten we het over Testament, Paradise Lost, Voivod of Prong hebben. Prong vind ik trouwens erg arty en verantwoord, maar ja zwak voor The Swans. Testament heeft mijn hart gestolen door de stoppen in Noorderligt eruit te spelen en ik stond in het donker achter de bar van die zaal.

Gisteravond staan tafelvoetballen met The Legacy als muzikale ondersteuning.
De ene klinker na de andere.

Ik heb me laten verzekeren dat die laatste cd ook écht goed is. Kon er 'zó achteraan gedraaid worden.'
Nu was dit al na een paar biertjes en is dat een vriend die makkelijk enthousiast wordt, dus vraag ik u:
Draait hier iemand The Formation of Damnation ook nog?

Yo. Volgens mij had ik hier al eens gezegd dat hij een beetje lafjes uit de startblokken komt, maar verder prima in orde is. Ik zet 'm nog geregeld op.

Hmmm. Niet het antwoord waar ik gehoopt had. ;-)
Toch maar eens proberen dan.

Ikzelf ben nooit verder gekomen dan The Legacy en The New Order (en nog een live at dynamo 12"). Niet bewust overigens. Ik had het op dat moment simpelweg een beetje gehad met al te pure thrash. Maar, ook mij waren de positieve berichten over de laatste Testament opgevallen. Nog niet aan toegekomen de draad weer op te pakken. Ik ben bang dat ik die plaat dan benader met een groep als Warbringer in mijn hoofd. Is dat verstandig?

Voivod heb ik heel mijn leven gevolgd, om vrij onlangs tot de conclusie te komen dat mijn waardering eigenlijk ophoudt met Dimension Hatross. Nothingface klinkt bijna als 90's collegerock nu en bij Angel Rat kan ik me helemaal niet meer voor de geest halen wat ik daar ooit goed aan vond. Ik heb wel een zwak voor de Snake-loze periode; omdat die zo lekker ruig en thrashy is. Ik heb de terugkeer van Snake daar nooit lekker op vinden aansluiten. Mijn verlies, vrees ik.

Paradise Lost, de tijd van de drie groten van de doem. Smikkel! Anathema ben ik uit het oog verloren. My Dying Bride doet na enige dwaling weer braaf zijn ding en beter dan ooit. Paradise lost heb ik na de Depeche Mode-periode eigenlijk niet meer beluisterd. Was dat wijs?

Van Prong kan ik nu nog enkel de, tja, noem het hardcoreperiode hebben. Beg to Differ is ook zo'n plaat waarvan ik me afvraag wat ik er ooit aan vond. Het is me te droog en taai nu; wat vooral ook een geluidskwestie is (die al herluisterende ook Voivod plaagt, en - nog zo'n naam - Coroner).

Paradise Lost, de tijd van de drie groten van de doem. Smikkel! Anathema ben ik uit het oog verloren. My Dying Bride doet na enige dwaling weer braaf zijn ding en beter dan ooit. Paradise lost heb ik na de Depeche Mode-periode eigenlijk niet meer beluisterd. Was dat wijs?

Ze hebben vorig jaar een comeback gemaakt met In Requiem, een album met het geluid van Icon.

Paradise Lost heeft mij verloren bij Shades of God, My Dying Bride kachelt of vertrouwde voet door en Anathema is nog steeds en al sinds het begin mijn favoriet van de drie.

Heb alleen The Legacy in de parate kennis, Beg To Differ zou ik weer eens op moeten zetten.

Voïvod altijd goed (hooguit de eenalaatste een dipje, lichtelijk herpakt op Katorz).

dat ik die plaat dan benader met een groep als Warbringer in mijn hoofd. Is dat verstandig?

Nee, Testament was altijd en is nog steeds van de meer bedachtzame technisch/melodieuze thrashvariant, zeker niet te vergelijken het take-no-prisoners geweld van de jonge honden. Daarvoor kan je dan nog beter de nieuwe Kreator Hordes Of Chaos opzetten, echt ontzettend fris ende lekker, komt ergens begin volgend jaar uit geloof ik.

dat mijn waardering eigenlijk ophoudt met Dimension Hatross

Ik heb altijd gevonden dat Nothingface over gehele linie genomen een sterkere plaat is dan zijn voorganger, maar dat Hätross hogere hoogtepunten kent. Moeilijk om tussen die twee te kiezen. Angel Rat ben ik trouwens ook gek op, maar ik mag dan ook graag 1990s collegerock als Hootie & The Blowfish en Toad The Wet Sprocket. Of bedoel je meer de Pavement variant?

Beg to Differ is ook zo'n plaat waarvan ik me afvraag wat ik er ooit aan vond.

Zeer pijnlijke constatering, maar ik had het inderdaad ook toen ik het twee jaar geleden ofzo weer eens draaide, en met Prove You Wrong was het nog erger gesteld.... Tijd voor een nieuwe herkansing, zei hij hoopvol. Van de week hoorde ik trouwens een nieuwe plaat die me enorm aan Prong's debuut Primitive Origins deed denken, en dat was in dit geval een compliment. Laat ik nu geen idee meer hebben welk bandje dat was...

Ik vind Hootie enzo weinig aan (voor zover ik me kan herinneren, ik associeer met Cunting Crows, wellicht finaal de plank mis maar geen goed associatie), maar Angelrat is een Baas hoewel het ff duurde voor ik die mening was toegedaan. Over de schrik van het gebrek aan 'techniek' heen, zeg maar.

paradise lost heeft nog nooit een slechte plaat gemaakt, maar in requiem is dan wel weer hun sterkste sinds gothic; echt een geweldigge plaat dus. niet te missen. zelf vond ik de depeche mode / sisters of mercy periode ook erg goed trouwens. anathema heeft me nooit kunnen boeien, my dying bride maar op sommige platen.

voivod heb ik ook over de gehele linie erg hoog zitten, maar nothingface blijft voor mij het hoogtepunt. ik begrijp de vergelijking met collegerock overigens helemaal niet, tang-varken. de laatste platen zijn echter niet wat het was vroeger, en leveren me meer nostalgische gevoelens op op dan me lief is.

bij prong blijft beg to differ mijn favoriet (de bovengenoemde lijst die ludo moet gaan afwerken is dus ook duidelijk van mijn hand); sound is te droog maar nummers vind ik nog steeds lekker. prove you wrong heb al geruime tijd niet meer gehoord, en vanaf cleansing is het - hoewel toch wel een fijne plaat - mij wat te nu-metal-achtig.

ik begrijp de vergelijking met collegerock overigens helemaal niet, tang-varken

Ik ook niet zo hoor, maar ik hoopte sebastian even tot een nadere verklaring te verleiden met die Hootie-knuppel ;)

Overigens is Counting Crows natuurlijk ook héél wat anders dan H&tB, die kwelen immers niet lang niet zo larmoyant. Gewoon niks-aan-de-hand radiomuziek.

De nieuwe Testament video is toevallig net uit

Best sneu eigenlijk. Een echt old school slechte metalclip.

ik hoopte sebastian even tot een nadere verklaring te verleiden

Ik ben iets te vluchtig geweest met het hanteren van een term, vrees ik. Wat ik bedoelde is dat Nothingface mij nu eerder in de oren klinkt als niet bijster bijzondere alternative rock uit de vroege jaren negentig dan als de uiterst verfrissende en originele metal die ik er bij het verschijnen in hoorde. Voor mij is de plaat erg door de tijd ingehaald. Mijn verlies.

Megadeth - Rust In Peace
de re-release, remastered, productie klinkt (toen pas?) ook echt goed, in your face, fysiek, tasbaar, wat je maar wil. Te goed eigenlijk voor een jaren '80 plaat, was toch jaren '80 ja zal wel. Mijn ooms lachten me uit toen ik ooit eens opmerkte dat ik Megadeth goed vond, dit was ten tijde van Risk. Ik probeerde ze nog te overtuigen dat Risk een stuk minder hard was.. Maar het mocht niet baten. Het ironische was dat mijn ooms getatoeerde Tokkie-figuren zijn die in metal-shirts rondliepen. Ik mocht er niet bij horen zeker. (Ze waren gewoon zelf nep)
Enfin.
Ik vind 't een aardige plaat, springt niet echt veel uit voor mij. Soms gaan de vocalen in 1 nummer van kut naar goed. (oh let ik weer op de vocalen) Maar Tornado of Souls moet ie in 't begin poepen ofzo.
Holy Wars en Hangar is in elk geval een killer-opening.

(oh let ik weer op de vocalen)

De stem van Dave Mustaine is ook onder metalheads onderwerp van talloze discussies. Ik ben pro, hij klinkt precies zo getormenteerd als de teksten zijn.

maar zingt hij nou altijd of zingt er nog iemand anders in die band? Dat idee kreeg ik soms....

De stem van Dave Mustaine is ook onder metalheads onderwerp van talloze discussies.

Ha! Ludo heeft wel meteen die anale connotatie te pakken bij sommige mustainiaanse vocalen. Ik ben ook wel pro, al was het meer vanwege die sneren.