Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Lillabullero. :) Wat een figuur.

DC Pierson - The Boy Who Couldn't Sleep and Never Had To
ik dacht dus dat dit het nu pas uitgegeven debuut was van DBC Pierre! maar goed.. DC Pierson is een Amerikaanse comedian die zich aan een novel heeft gewaagd, en best een leuke. een nerdy bildungsroman over 2 gozers in Arizona, met een voorliefde voor Star Trek-achtige zelfverzonnen universa (het begint als een 3-delige film, maar de jungs denken alvast vooruit richting alle merchandising en spin-offs enzo, best grappig)
maar goed, gaandeweg blijkt een van de twee zonder slaap te kunnen, de eerste van vele steeds weirdere twists. (aan het eind moet je je disbelief flink onderdrukken)

Roberto Bolaño - Monsieur Pain
Historische roman die niet helemaal goed uitpakt. Het verhaal doet denken aan Paul Auster's 'New York Trilogy', Kafka, de sfeer neigt naar David Lynch (het boek eindigt in een theater, ik moest aan de theaterscene uit 'Mulholland Drive' denken toen ik het las). Verhaal laat zich niet tot nauwelijks navertellen, hoofdpersoon is een hypnotiseur die zieke mensen geneest, die achterna wordt gezeten door twee Spanjaarden die hem van een client willen weghouden, in ruil voor geld. De losse eindjes worden in een kort nawoord aan elkaar geknoopt maar al met al is het niet meer dan een oefening voor het echte werk dat later zou komen.

Roberto Bolaño - Amulet
Deze is wel geslaagd. 'Amulet' ligt in het verlengde van 'Savage Detectives', sterker nog, het idee komt er rechtstreeks vandaan. Vrouw is opgesloten in het toilet van een universiteit in Mexico wanneer het leger het terrein in beslag neemt. Vrouw kan niet weg en zit 14 dagen zonder eten vast, herinnert zich allerhande anecdotes uit haar leven, vrienden en hallucineert tenslotte flink voordat ze bevrijd wordt. Met name de hallucinaties tegen het einde van het boek doen denken aan Burroughs, de personages die langskomen (jonge dichters uit Mexico in de jaren '70) komen allemaal terug in 'Savage Detectives' maar hier wisselt Bolaño niet steeds van vertelperspectief. Ook de titel '2666' wordt verklaard. Het boek heeft een prachtig mooi slot. Mooi instapboek voor wie met Bolaño wil beginnen ook.

http://morrisonworldnews.com/wp-content/uploads/2010/07/Venezuela-Hugo-Chavez-being-coached-by-Fidel-Castro.jpg

"WTF" (Vargas Llosa wint Nobelprijs en weer geen Mulisch)

gave foto. en wat een toeval, heb net een boek van de man gelezen:

Mario Vargas Llosa - Het ongrijpbare meisje
Femme fatale duikt overal op aarde op wanneer de tolk/vertaler nou juist dacht van de vrouw verlost te zijn, en het verhaal (aantrekken/afstoten) weer van voren af aan begint. Klinkt als een boeketreeks-verhaal, maar met name de politieke bespiegelingen over Zuid-Amerika en de beschrijvingen van swinging London en het intellectuele Parijs van de jaren '60 gezien door de ogen van een outsider maken het boek de moeite waard. En het leest als een trein.

Peter Terrin - Blanco
Heel erg W.F. Hermans, dit verhaal. Een alleenstaande vader verandert na de dood van zijn vrouw langzaam in een control freak en probeert zijn zoon te beschermen voor de gevaren in de boze buitenwereld, met alle gevolgen van dien. Er wordt weinig uitgelegd, naar veel dingen mag de lezer raden. Je krijgt het soort inkijk in de menselijke ziel als in een film van Haneke, al is Terrin subtieler bezig. De buitenwereld verdwijnt steeds een stukje verder uit het blikveld van de vader, totdat er niets meer over blijft dan zijn eigen paranoia.

César Aira - Ghosts
Aira is een Argentijns schrijver die vaak wordt vergeleken met Borges. 'Ghosts' is een korte roman over een meisje dat in een nieuwbouwwijk met haar familie dineert en communiceert met spookverschijningen, die onzichtbaar zijn voor de rest van de familie. Dit gegeven wordt door de schrijver volstrekt aannemelijk beschreven, zoals ook Cortazar dat deed in zijn verhalen. Het meisje wordt uitgenodigd voor een feest met de verschijningen, maar daar staat wel iets tegenover, ze moet eerst afscheid nemen van het rijk der levenden. Dit stelt het meisje voor een dilemma, dat ze voorlegt aan de volwassenen op het familiediner. De conversatie tussen volwassenen en kinderen is het hoogtepunt van het boek.

César Aira - De nachtelijke invallen van ambtenaar Varamo
Het enige boek van Aira dat in het Nederlands is vertaald tot dusver. Een ambtenaar krijgt twee valse bankbiljetten als maandloon, durft uit schaamte geen melding te maken hiervan en schrijft vervolgens out of the blue een poëtisch hoogtepunt in de literatuur, zonder dat er verder uit geciteerd wordt. En passant beleeft 'ie nog een paar rare avonturen, maar een coherent verhaal wordt t niet. Halverwege het boek wordt een essay van Borges wordt aangehaald, en zo wordt dit boekje een soort meta-verhaal want dan blijkt dat het verhaal geschreven is aan de hand van dat essay.

EvR leest sneller dan het licht. Ik ben bezig in Wat is de Wat van Eggers, wel interessant, maar met een aanbeveling van die Vliegeraar op de voorkant, hoop dat het in niveau nog wel wat beter wordt (richting You Shall Know Our Velocity)

daarvoor Nabokov's de Verdediging (ook wel Luzhin Defense, ook een film van Marleen Gorris, die ik niet gezien heb en waar niks van kan kloppen als Turturro de hoofdrol speelt, Turturro is cool, daarnietvan, maar in het boek wordt eindeloos benadrukt dat het hoofdpersonage pafferig is.. Dat gaat niet lukken dan :)
prima roman wel, minder over schaken dan ik hoopte, maar wel een fantastische beschrijving van langzaam gek worden, zit eigenlijk in 1 scene, de definitieve verglijding. (verder wel gewoon met de lichte gemoedelijke Nabokov-touch, licht-ironisch ofzoiets)

Kurt Vonnegut - Mother Night
Zo de Grote Kurt omnibus is uit. Dit was de laatste van de drie die ik nog moest lezen naast de Grote Drie, en na een begin dat ik niet zag zitten toch wel een fascinerend verhaal. Een soort The Man Who Wasn't There maar dan met gevoel. Erg ingetogen, niet teveel rare fratsen, duidelijk de beste van Vonnegut in de niet-SF modus.

Samuel Delaney - Return to Nevèrÿon
Dat was dan de laatste van vier delen deconstructivistische Sword & Scorcery. Wel jammer dat er niet meer is want dit was na het niet zo beste Neveryóna weer weer fijn. Duidelijk dus dat novelles/korte verhalen beter werken in deze wereld. Prachtige zinnen, iedereen praat heel onnatuurlijk gedistingeerd, bijna als poststructuralistische filosofen en toch zijn het ook nog eens mooie verhalen over taal, verlangen, macht (zonder dat het belerend wordt...nog wel wat theoretische nagedachten die op hilarische wijze al snel niet te volgen zijn.)

Thomas Wictor - In Cold Sweat: Interviews with Really Scary Musicians
Een serie interview-transcripties van Bass Player Magazine-freelancer Thomas Wictor. Gemene deler is dat alle geinterviewden bassisten zijn, verder is er geen link. Het idee is dat de interviews een achtergrondartikel op moeten leveren waar de persoon en muzikale benadering centraal staan. Dit boek vormt de 'lange versie' van die artikelen, compleet met weergave van de interview-omstandigheden zoals luidruchtige lobby's en dichtslaande deuren.
Het boek begint met een interview met Gene Simmons, die Wictor in de maling neemt. Hij biedt daar later zijn excuses voor aan, wat het nog erger maakt voor de lezer. Dan is er nog Peter Hook, die gewoon toegeeft dat 'ie niks kan op muzikaal gebied en niet tevreden is over 'Unknown Pleasures'. Het interview met de bassist van Devo gaat veel te lang door en interessante vragen komen er niet. Wat het boek zijn bestaansrecht geeft is het interview met Scott Thunes, bassist van de laatste live-band van Frank Zappa. Dit gedeelte beslaat meer dan de helft van het boek en is erg de moeite waard vanwege de vele details over hoe de laatste Zappa-band uit elkaar viel. Hier komt Wictor er ook niet tussen, maar dat geeft niet want Thunes heeft meer dan genoeg interessants te vertellen.

http://www.panzerfaust.org/wordpress/wp-content/uploads/2007/07/mulisch-ruikt-aan-zn-handen.jpg

(eh waarom komt dit plaatje nou van panzerfaust.org)

maar goed, RIP.
toen ik in de brugklas kwam opende de school net een mediatheek waar je gratis eindeloos materialen kon lenen. niemand deed dat, behalve een nerd als ik. dus toen heb ik zo'n beetje het hele oeuvre van de man gelezen (wat voor imago je daar aan overhoudt..) veel begreep ik er niet van en is ook niet blijven hangen, volgens mij is z'n vroeger werk (Archibald Strohalm!) in elk geval beter dan dat magnum opus.

Bij mij was het inderdaad ook de middelbare school waar ik veel Mulisch las. 'De Elementen' kan ik me nog herinneren, de mythologie sloot naadloos aan bij de lessen Latijn en Grieks. Zelf vind ik 'De Procedure' een mooi boek, de thematiek ligt in het verlengde van 'De Ontdekking van de Hemel' maar het is allemaal wat beknopter uitgewerkt.

Ik heb alleen 'Bericht aan de Rattenkoning' gelezen. Dat vond/vind ik wel erg goed.

Zijn journalistieke boeken zijn wel vaak wel goed ja, zoals 'De zaak 40/61'.

lol een van de eerste hits (misschien wel de eerste hits) op Google voor Zaak 40 61

De Zaak 40/61 vind ik het vervelendste boek wat ik ooit gelezen heb. Het boek heeft voor mij geen verhaal, geen spanning, het is een persoonlijke beleving van een rechtszaak. Maar vooral een opsomming van feiten. Afgezien van het feit dat het een zeer informatief en boeiend boek kan zijn voor sommige mensen, ik vond het helemaal niks. Het feit dat ik dyslectisch ben was ook niet bespoedigend voor het lezen van dit boek. Lezen is nooit mijn favoriete hobby geweest maar naar mijn mening “goede” boeken hebben me tot dusver wel altijd kunnen boeien. Bij dit boek had ik voor het eerst geen enkele drang om verder te lezen, de afloop was al bekend. De diepzinnige filosofieën en vergelijken die Mulisch in dit boek maakt waren voor mij niet te begrijpen.Ook de Duitse citaten waren lastig te begrijpen. Ik denk dat dit boek is weggelegd voor intellectuelen, Mulisch-liefhebbers en neerlandici, ik behoor tot geen van deze drie categorieën.

:) (Scholieren.com natuurlijk)

Bij dit boek had ik voor het eerst geen enkele drang om verder te lezen, de afloop was al bekend.

Dat is een mooie zin. Maar 't is wel een bijzonder boek, het begint als journalistiek, maar langzamerhand verschuift het verslaggevende element steeds verder naar de achtergrond en komt Mulisch' relatie tot het subject naar de voorgrond. Zo wordt het een heel autobiografisch boek.

Ik heb De Ontdekking van de hemel, De Aanslag en De Elementen gelezen. Laatste vond ik als scholier destijds wat te ver gezocht. Maar het goede aan Mulisch vind ik altijd dat hij al die filosofietjes zelf ook alleen maar voor de leuk lijkt te gebruiken. Het plot blijft ook zonder dat wel overeind en het leest ook altijd als een trein. Technisch is Mulisch volgens mij wel de beste schrijver van de laatste eeuw in Nederland.

@ Martijn: Het heeft anders wel lang geduurd voordat zijn boeken toegankelijk werden (als in toegankelijk geschreven). Ik ben laatst aan 'De toekomst van gisteren' begonnen maar dat leest bepaald niet makkelijk weg. De boeken die je noemt zijn wel heel goed leesbaar.

Yann Martel - Beatrice and Virgil
Een boek dat veel emoties opriep tijdens en na het lezen, en niet alleen bij mij: de halve wereld viel over Martel heen na het verschijnen van dit boek. Was het niet om de stijl, dan wel om de inhoud. Het boek is het resultaat van zes jaar werk en het bewerken van eerdere versies van het boek, waarvan de reacties op dit boek van uitgever en andere intimi het begin vormen van 'Beatrice and Virgil'. En zo is Martel de critici meteen een stap voor: nog voordat je het boek uit hebt, weet je al wat er aan schort. 'Waar gaat je boek over?' vragen ze hem, en de schrijver (tevens hoofdpersoon in zijn eigen boek, zij het onder een andere naam) weet het niet. Diezelfde vraag zal de hoofdpersoon zelf nog een keer stellen, maar dan aan een naamgenoot die worstelt met een toneelstuk dat leest als 'Waiting for Godot' en de kern vormt van het boek. Je komt als lezer steeds meer te weten over het toneelstuk, omdat het niet-chronologisch en in kleine stukjes wordt opgediend. Er zijn veel vergelijkingen met 'Life of Pi' te verzinnen, maar Martel gaat veel verder met dit boek, met name qua thematiek. Het heeft geen makkelijk leesbaar boek opgeleverd, het eigenlijke verhaal komt heel erg traag op gang, maar als het plaatje compleet is, is het effect groot. Al is er veel doorzettingsvermogen vereist.

Paul Auster - Sunset Park
Altijd hetzelfde, altijd anders, zoiets. Verrassen doet Auster niet echt, je weet gewoon waar je aan toe bent met een nieuw boek: meer van hetzelfde, soms iets meer dan gemiddeld, soms iets minder. 'Sunset Park' is geen uitschieter, maar ook niet slecht. Toeval en het lot vormen nog altijd de hoofdingrediënten van het verhaal. Hoofdpersoon is een talentvolle student die zichzelf een ballingschap oplegt wanneer hij (toevallig of niet toevallig, dat is de vraag) betrokken raakt bij een dodelijk ongeluk van zijn halfbroer. Hij raakt verzeild in een kraakpand in New York, op uitnodiging van een oude schoolvriend. De bewoners hebben zo hun eigen besognes en geheimen, en er is een tweede rang aan personages die toevallig ook allemaal iets met elkaar te maken hebben. Het mogelijke uitzettingsbevel hangt als een donkere wolk boven het dagelijks leven van de bewoners, en zo weet Auster het verhaal toch spannend te houden. Af en toe vliegt Auster in ellenlange zinnen uit de bocht om de boel geloofwaardig te houden, wat niet echt lukt. Ook draaft hij door in essays over film of honkbal, wat in eerdere boeken ook al het geval was. Sterk punt is dat alle personen allemaal hun tekorten hebben, wat ze menselijk en herkenbaar maakt. Auster maakt er geen soap van zoals Jonathan Coe maar geeft hun gesteggel iets heroisch.

Roberto Bolaño - Het Derde Rijk
Een dikke pil van meer dan 300 pagina's is 'Het Derde Rijk', een boek dat na de dood van Bolaño is uitgegeven. Het is niet duidelijk wanneer het geschreven is. Er zijn zoals altijd weer aanknopingspunten met andere boeken van de man, maar 'Het Derde Rijk' is zowaar een boek met een plot. De sfeer is heel erg David Lynch, met een soort onbenoembare spanning die de hele tijd aanwezig is maar nooit op de voorgrond treedt. De hoofdpersoon is een Duitser die met z'n vriendin aan de Costa Brava op vakantie is in een hotel waar 'ie als kind ook kwam. Hij is geobsedeerd door de eigenares van het hotel, die 'm aanvankelijk niet eens herkent. Nog meer geobsedeerd is hij door een bordspel waarmee hij WOII naspeelt. Dit onderdeel is nogal wazig, want als lezer worden er allerlei ditjes en datjes over het spel verteld, die niet echt ter zake doen. Aanvankelijk speelt hij het spel alleen om er essays over te schrijven, maar uiteindelijk dient zich een tegenspeler aan en dan wordt het menens. Hij heeft dan niet in de gaten dat z'n vriendin al lang naar huis is, zijn relatie met haar over is en zijn baan op de tocht staat. Alles draait nog om het spel. Feit en fictie gaan door elkaar heen elkaar heen lopen, net als oorzaak en verband tussen historische feiten en de realiteit. Qua sfeer en plot zit het wel goed, maar er had meer in gezeten. Ik heb de indruk dat het nog niet helemaal persklaar was, dit boek.

Marcel Proust - Sodom en Gomorra
En met deel IV ben ik nu over de helft van Op zoek naar de verloren tijd. Elke twijfel over de geaardheid van De Charlus wordt in de eerste pagina's weggeslagen met een minutieuze beschrijving van een potje cruisen circa 1900. Best radicaal. Daarna is het weer salonbezoek en vakantie in Balbec waar de hoofdpersoon weer ontzettend loopt te klooien met Albertine, toch wel, vanaf het eerste moment dat ze verscheen, mijn favoriete vrouw uit de literatuur. "Ik houd wel/niet van haar", een ziekelijke obsessie met haar lesbische tendensen (vind Marcel niet leuk) en steeds erger wordende jaloezie maken hem er niet sympathieker op. Maar goed, dat zal in deel V vast allemaal nog erger worden. Overigens wel grappig dat Proust in elk deel ongeveer 500 pagina's uitgebreid kwebbelt en dan altijd nog in een afsluitend hoofdstuk van 30 pagina's opeens koortsig met een openbaring alles afsluit en de cliffhanger voor het volgende deel presenteert.

Arnon Grunberg - Figuranten
Eigenlijk zijn alle hoofdstukken korte filmscenes, maar er ontwikkelt zich wel degelijk een verhaal waardoor je verder blijft lezen. Het verhaal is simpel: drie vrienden proberen wanhopig een carriere als acteur op te bouwen, maar dat blijkt nog knap lastig. Geld en connecties zijn aanwezig (talent niet echt), maar op z'n best levert het gerommel in de marge op. Wat allemaal pijnlijk eerlijk gedocumenteerd is door Grunberg. En dan zijn er nog een hoop onuitgesproken gevoelens van de 'ik'-persoon jegens Elvira, een Argentijns meisje dat elke man voor het uitkiezen heeft.
Af en toe wordt al dat tragi-komische gestuntel van iedereen een beetje te ver doorgevoerd (zoals de verhuisscene van de ouders van Broccoli, één van de hoofdpersonen uit het boek) ten koste van de voortgang van het verhaal. Het boek eindigt sterk (geen spoilers hier).

Arnon Grunberg - De Troost van de Slapstick
Essaybundel waarin Grunberg polemiek bedrijft, over film schrijft, literatuur en zichzelf interviewt (naast o.a. Karel Appel, Jan Wolkers en de mij onbekende Eriek Verpale). Zeer aan te raden, want erg goed geschreven en bevat veel informatie over drijfveren en motivatie van Grunberg.

Peter Terrin - De Bijenters
Erg goede verhalenbundel. In 'De verdachte' worden een verdachte op het bureau verhoort over een aanslag op een politicus. Als lezer sta je tussen twee verklaringen in en je mag zelf uitmaken wat er echt gebeurd is. Dat gegeven wordt herhaald in het verhaal 'Schoonmaak', waar een schoonmaker verdwijnt terwijl hij met een collega aan het werk is. Toeval of opzet? Hoogtepunt is het verhaal 'De Bijeneters' zelf, waar een ik-figuur met vriendin op vakantie gaat. Het verhaal eindigt bij het graf van Camus (niet toevallig, het motto aan het begin van het boek is van hem) en er is iets tussen beide geliefden ontstaan wat maar niet wordt uitgesproken en misschien ook niet kan worden uitgesproken. Het afsluitende verhaal 'De Moordenaar' vertoont veel overeenkomsten met Terrin's roman 'De bewaker'. In een soort Orwelliaanse samenleving mag iedereen twee moorden plegen zonder strafrechtelijke vervolging. De paranoia die dat oplevert is vintage W.F. Hermans.

-wordt een verdachte op het bureau verhoord-

Dat hier maar even reageren op de Philip K. Dick docu gisteren bij Uur van de Wolf. Vond het wel aardig, meer een introductie tot een reeks afleveringen, maar dat heb ik wel vaker met documentaires (itt die meer sociaal-politieke dingen van Tegenlicht, die zo lekker afgerond aanvoelen.) Vond het als fanboy in ieder geval leuk om die huizen eens te zien en natuurlijk beelden van PKD in Disneyland (had hij naar het schijnt een soort abonnement voor.) Wat ik wel jammer vind is dat niet zo duidelijk wordt gemaakt dat hij zo'n goede schrijver is over het pauperisme is Amerika. En Linklater miste ik een beetje.

ah :)

mijn boekenlijst trouwens aangevuld met Winesburg, Ohio van Sherwood Anderson. zo'n echte Americana klassieker, Faulkner voor Faulkner zeg maar. (wel wat sentimenteler)

interessant aspect aan het voorwoord trouwens, daar spreekt een 'kennert' over het boek, en zegt ie eigenlijk, 'ja het stelt eigenlijk niet zoveel voor, maar het is toch mooi hoor'.
Soms denk ik dat dat het probleem is van kenner zijn. Als je alles hebt gehoord, is uiteindelijk niets écht goed, is overal wel wat op aan te merken, zoiets. (als je 'blanco' bent denk je bij elk mooi boek/kunst-object/whatever waaah dit is het beste ooit') later durf je die dingen gewoon niet meer te denken zelfs.

Oh ja...en Charlie Kaufman, dat is toch misschien de spannendste schrijver/filmer die met PKD aan de haal gaat (incl. dat depressieve Amerikaanse sfeertje en niet bijster sympathieke hoofdfiguren.) Maar die zal het ongetwijfeld druk hebben. :)

Als je alles hebt gehoord

Wanneer heb je nou alles gehoord?

En ik hoewel ik er in mee ga dat je bij beperkte kennis makkelijker on de indruk bent te krijgen denk ik niet dat je als je goed ingevoerd bent gelijk een muggenziftert wordt. Daarvoor is er veel te veel traditionele muziek, wat van nature meer van 't zelfde is, waar ik nog steeds enorm van onder de indruk kan zijn ondanks dat ik er al zoveel van gehoord heb.

dat is de juiste instelling natuurlijk.

ik had ook 'gelezen' moeten zeggen, niet dat dat nu echt veel uitmaakt, maar (ik pas gewoon mijn stelling aan 'as we go along' natuurlijk) het is ook meer iets voor de wetenschappelijke wereld misschien. (dus ook de literatuurwetenschap)

ach, misschien ergerde het me gewoon dat je in een voorwoord van een literaire klassieker eerst gaat zitten zeuren. :) (nu is die Anderson ook wel een one book wonder, wel dit boek dan he)

Dat hier maar even reageren op de Philip K. Dick docu gisteren bij Uur van de Wolf.

Dank voor de tip!

David Mitchell - Dertien
Of Black Swan Green en misschien had ik 'm wel in het Engels moeten lezen, want een van de weinige keren dat ik 't gevoel kreeg dat de vertaling onbedoeld grappig was, of gewoon wat krampachtig met jaren '80-slang. Het kan er ook gewoon aan liggen dat Mitchell zijn nerdy hoofdpersonage wat al te fanatiek in tegeltjes laat praten. Verder is t boek echter best geslaagd, opgroeien in Worchester (geen idee waar dat is) maar in elk geval semi-ruraal Engeland, met een hoop pestkoppen, wat boerentrienen en veel gestotter en gestamel, daar is de jongen zelfs voor in therapie. Een geniale truc van Mitchell is dat hij deze obsessie op het goed uitspreken van woorden in t boek heeft verwerkt door om de haverklap een woord cursief te drukken, wat de lezer in zijn hoofd dan ineens belachelijke nadruk geeft, net zoals de jongen dus moeite moet doen op die woorden.

nu begonnen in die nieuwe Grunberg, leest weer hapsnap weg, die boeken lijken altijd wel epi maar de letters zijn groot en de zinnetjes vlot. Ik heb toch meer met Grunberg op de korte baan, het hele jaar door af en toe in Grunberg rond de Wereld gelezen, columns uit 2002 (oid) voor de NRC. En daar is die man echt heel goed in, tragisch-filosofische bespiegelingen, bij vlagen zelfs aangrijpend.

Louis Couperus - De Stille Kracht
Stond in de bieb opeens voor de C en dacht: laat ik weer eens wat van mijn favoriete Nederlandse schrijver meenemen. Het werd deze, zodat ik ook meteen straks in de bioscoop vervelend kan doen van "het boek was beter, hoor." ;) Fantastisch boek overigens. Heb nooit echt iets met Indië gehad maar dit doet het hem wel. Toch best wel vooruitziend in hoe het aankondigt dat het kolonialisme een aflopende zaak is, de Hollanders zijn moe, of gaan gewoon stug verder omdat het moet en de Javanen werken "onzichtbaar" de boel tegen, bovendien begint de Islam langzaam uit de marge op te rukken. En er zijn weer mooie, verveelde vrouwen zoals Couperus die alleen kan neerzetten. Bij de beroemde bloedige douchescene begreep ik opeens waarom Hitchcockiaan Paul Verhoeven dit wil gaan verfilmen. Vroeg me af of hij de rest aan kan, die wat nuffige 19e eeuwse figuren zeggen nooit "GOD-VER-DOMME!" Daar moet toch even iets aan geschaafd worden. ;)

John Fante - Vraag het aan het stof
Alsof Arnon Grunberg en Herman Brusselmans samen een boek hebben geschreven. Grunberg voor de droogkomische situaties waarin hoofdpersoon, een werkelijk geniale, maar nog onbekende schrijver steeds weer belandt. Zijn grillige karakter doet wel heel erg aan Brusselmans denken, net als zijn tirades. Plot stelt weinig voor: jonge schrijver werkt in een hotel in LA aan een boek, wordt verliefd op een serveerster die het met iemand anders houdt. Desondanks blijft de schrijver de vrouw volgen, al weet hij dat het geen enkele zin heeft. Maar het wordt allemaal beschreven zodat de schrijver de ene heldendaad na de andere verricht, en daar gaat het om.

Juan Carlos Onetti - Het Korte Leven
Oei wat duurt dit lang, meer dan 300 pagina's magisch realisme uit Uruguay. Ga maar na: hoofdpersoon slaat zelf aan het verzinnen, en fantaseert zijn eigen alter-ego's die alles doen wat hij niet durft. Spannend wil het niet echt worden, en natuurlijk verzint hij een personage dat Onetti heet.

Arnon Grunberg - De Heilige Antonio
Twee verhalen die prachtig met elkaar verweven worden. In het ene zijn er twee jongens die verliefd worden op een Kroatische dame van de taalcursus, het andere gaat over de ontluikende romance tussen de moeder van de twee en een minnaar, die net als Grunberg krullen heeft en dezelfde naam heeft van de verteller in 'Figuranten'. En iedereen houdt elkaar weer voor de gek, of zichzelf. Of allebei.

Hella Haasse - In Transit
Lang geleden gelezen op de middelbare school. Toen gingen een hoop verwijzigen aan me voorbij die er bij herlezing wel heel dik bovenop liggen. Hier had meer ingezeten, maar ja, 't is een Boekenweekgeschenk dus dan moet het kort.

W.F. Hermans - Nooit Meer Slapen
Ik kan net zo goed het biebboek houden want ik ben toch waarschijnlijk de laatste die dit heeft gelezen. ;) Had sinds mijn schooltijd geen Hermans gelezen en dit was dan toch weer een eye-opener. Eerste honderd pagina's zijn sowieso geniaal met die blinde Noorse professor die Nederlandse geologen afkraakt. Daarna was ik bang dat Hermans het ultieme Donald Duck-verhaal ging schrijven (doet hij ook eigenlijk wel, Donald Duck als Geoloog had de subtitel kunnen zijn) maar het is allemaal gewoon perfect uitgewerkt incl. de titel-twist die ik niet zag aankomen. Wat mij betreft een van de weinige Nederlandse boeken die echt Wereldliteratuur waardig zijn (vergeet die zeikterm eigenlijk meteen maar :).

Arnon Grunberg - Fantoompijn
Ontwrichte familie-ontwikkelingen, waarvan de vader een miskende schrijver die de realiteit maar niet onder ogen wil zien, er een buitenechtelijke relatie op nahoudt en er stapels creditcards doorheen jaagt. Wrang detail is dat de man doorbreekt met een kookboek, maar zijn literair werk verkoopt voor geen meter. Aan het eind van het boek staat de uitgebreide discografie van de man, met een titel als ´ Al mijn lezers passen in een taxi´. Net als in Hermans´ ´ Onder Professoren´ komt de man in een casino terecht, waar hij zijn laatste geld verspeelt.

Arnon Grunberg - De Asielzoeker
Opvallend is een verandering in de stijl. Minder absurdistisch, de karakters lijken op meer sympathie van de schrijver te kunnen rekenen. Maar ook dat is weer schijn, want de boodschap komt hier genadeloos hard aan. Een ex-schrijver, thans vertaler van handleidingen van electrische apparaten strijkt in Duitsland neer met zijn vrouw, die ernstig ziek is. De vrouw wil nog eenmaal trouwen, maar niet met hem, maar een asielzoeker. Een andere verhaallijn speelt in Eilat, waar de zaken er al niet beter voor staan. Net als in ´De Procedure´ van Harry Mulisch komt de hoofdpersoon in een tv-show terecht, die een regelrechte val is, het is net echt. In het boek zit ook een geweldige running gag over chocolade die alleen Grunberg kan verzinnen.

jonathan franzen - de correcties
ben normaal meer van de thrillers, sci-fi en historische romans; "echte literatuur" neem ik maar mondjesmaat tot me. wat me dan regelmatig opvalt is dat er zo verrekte weinig gebeurt, dat er zo weinig verhaal is, en dat het vooral draait om hoe het geschreven is, niet om wat er geschreven wordt. en nu ben ik net begonnen in de correcties en weer is dit wat me opvalt. ik hoop dat het veranderd want de inhoud heeft tot nu toe ook iets humoristisch en schrijnends, maar zinnen van meer dan een halve pagina lang vind ik gewoon schrijven om het schrijven, het literaire equivalent van een zielloze prog/fusionband die graag wil laten horen hoe virtuoos ze over de fretten kunnen glijden op de vellen kunnen roffelen.

Google is weer cool vandaag. Verne-stijl. zag laatst diens complete collectie boekjes bij de bieb in de afgeschreven bak staan ;_; ;_; ik ga ze niet kopen want waar moet je ze laten, maar toch, ik hoopte dat de jeugd van tegenwoordig het nog steeds leuk zou vinden.

de correcties
Smaken verschillen uiteraard, maar De Correcties is nou typisch zo'n boek waar je even door het eerste hoofdstuk heen moeten bijten.
Sterker nog, in het tweede hoofdstuk gaat het zelfs over literaire werken (een toneelstuk in dit geval) waarvan de eerste bladzijden zo slecht zijn dat ze als het ware een hobbel voor de lezer opwerpen (selectie aan de poort, of zoiets). Ik zat er zelf vanaf het tweede hoofdstuk meteen in en heb het met veel plezier gelezen. Het grappige is dat het boek een wereld beschrijft (de economische boom van eind jaren negentig, begin 2000) die het op moment van verschijnen (september 2001) plotseling voorgoed was veranderd.

Marcel Proust - De Gevangene
Deel V. Ik voorspelde afgelopen 5 december al dat de jaloezie in dit deel vast erger zou worden. En zowaar. Ik twijfelde in het begin echt of ik dit deel wel uit zou kunnen lezen. De hoofdpersoon is zo'n een ontzettende eikel. Gelukkig zit er weer een ellenlange en zeer amusante salonscène in die de vaart er een beetje in houdt. Goede cliffhanger ook weer. :) Wel grappig, ik had aan de hand van de titels (hierna De Voortvluchtige) van te voren een soort Oscar Wilde vs. De Graaf van Monte Cristo vs. The Fugitive verwacht. Veel te veel actie natuurlijk voor zo'n mannetje als Marcel.

Los sinsabores del verdadero policía - Roberto Bolaño
Na `Het derde Rijk' is dit de tweede postuum uitgegeven roman van Bolaño. Stijl en personages zijn vertrouwd: het boek sluit naadloos aan bij 'Savage Detectives' en '2666'. Protagonist is de literatuurprofessor Amalfitano, die na een affaire met een student zijn baan kwijtraakt in Barcelona en vertrekt naar Mexico met zijn dochter Rosa en daar een baan vindt aan een universiteit. De professor blijft corresponderen met Padilla, de student uit Barcelona die hem zijn baan kostte. Een belangrijk onderwerp van correspondentie is het literaire werk van de Arcimboldi, een obscure Franse schrijver die ook opduikt in '2666'. Maar meer nog is dit boek metaliteratuur, want Bolaño spreekt door de mond van Amalfitani als hij zegt dat alle literaire ontleed-methodes vals zijn. Hiermee ontleedt Bolaño meteen zijn eigen werk, maar het biedt ook houvast: hoewel het boek niet af is (311 pagina's), is het niet incompleet. Het valt net zo goed los van '2666' te lezen als een verlengstuk of onderdeel ervan. De hoofdstukken zijn bijna nooit langer dan 3 pagina's, maar wel tot in de details gereviseerd. De stijl is zoals altijd bij Bolaño glashelder en vaak expliciet. Een fijne verrassing na het teleurstellende 'Het derde Rijk'.

Don DeLillo - Point Omega

Harold Bloom - The Anxiety of Influence
pff, eindelijk mijn eerste boek op de ipad uitgelezen. Toch wel drie maanden over 130 miezerige pagina's gedaan. Ok, het zijn wel lastige pagina's want Bloom schrijft nogal lastig en met grote dichtheid. Terwijl het idee niet zo moeilijk is nl. een soort freudiaanse update van het Oedipuscomplex toegepast op dichters en hoe ze omgaan met hun voorbeelden/voorgangers. Moest ik al jaren lezen want een klassieker, bizar boek, toch heel anders dan ik me altijd had voorgesteld.

Haha...Bloom schrijft nogal barok (schrijven op de ipad is ook niet mijjn ding).

Arnon Grunberg – Liefde is Business
'Een komische tragedie in vrije verzen' staat er op het kaft. Indringend verhaal over een relatie die gedoemd is te stranden, maar desalniettemin momenten van geluk kent, met daartussenin waanzin, ellende en wat al niet meer. Grunberg ten voeten uit.

Granta 113 – Engelstalig tijdschrift met 22 nieuwe korte verhalen van jonge Spaanstalige schrijvers. Kwaliteit van de bijdragen varieert zoals te verwachten nogal, maar er staan een paar fijne verrassingen in van bijv. Andres Neuman en Lucia Puenzo. De laatste opent de bundel met een verhaal over een verdwijning op Cuba, dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Maar Puenzo heeft dan ook al een indrukwekkend cv opgebouwd als o.a. filmregisseuse. Zoals te verwachten staan er ook een paar regelrechte Bolaño-klonen in (een verhaal geschreven als politierapport bijv.) en andere kopieën van bijv. schrijfstijl (bizar-komisch met de nadruk op bizar), maar indruk maken doet het niet.

Clarice Lispector – Hour of the Star
Flinterdun boekje waarin filosofie is vermengd met proza. Het verhaal stelt niets voor (arm meisje beleeft persoonlijkheidscrisis), maar de wijze waarop het binnen het verhaal wordt geïnterpreteerd door Lispector, maakt het interessant. Maar eerlijk gezegd kun je beter het nawoord lezen.

Werner Herzog – The Conquest of the Useless
Herzog's dagboek, opgetekend ten tijde van de voorbereidingen en het draaien van de film 'Fitzcarraldo'. Zoals altijd bij Herzog is het onderscheid tussen fictie en werkelijkheid niet helemaal duidelijk, de fantasie gaat er meer dan eens met de man vandoor, maar dat is ook weer niet heel erg. De beschrijvingen van de ontberingen de Peruaanse jungle zijn geweldige literatuur, dat is zeker. Wat je leest is een soort 'Heart of Darkness', maar dan in Peru. Met name de voorbereidingen van de film doen Herzog bijna de das om, en hij onderschat de werkomstandigheden, die bijzonder gevaarlijk blijken te zijn. Een tweede filmpoging is wel een succes (relatief gezien, er gaat nog van alles mis). Dan komt het boek op gang, en leest het als een boek van Bruce Chatwin, en dat is bedoeld als compliment. Het best is Herzog op dreef als hij zijn werk laat voor wat het is (heel veel kom je niet te weten over de film zelf op gortdroge verslagen van draaidagen na), en de absurde waan de dag beschrijft: gesprekken met locals, het bestrijden van roddels van journalisten in Europa, Mick Jagger, de tirades van Kinski, gedoe met politici, locals die de boel ontregelen, wilde dieren, tropische stormen, eenzaamheid, etc. Omdat het een dagboek is komt het nogal opsommerig over, maar er ontvouwt zich wel degelijk een soort intrige, en de hypnotiserende beschrijvingen doen de rest.

Roel Bentz van den Berg – Zapdansen
Mini-essays waarin met weinig woorden veel wordt gezegd. Vaak dienen films, liedjes of kleine, onbeduidende voorvallen als aanleiding voor iets wat een grotere betekenis heeft, waarbij iets essentieels van het mens-zijn wordt beschreven. Het knappe is dat het nooit te zwaar wordt, of cynisch. Ook knap is dat de onderwerpen universeel zijn, en dat de auteur dat vanuit verschillende gezichtspunten weet te benaderen, zonder direct met een eigen oordeel te komen. En met name dat laatste is heel belangrijk in een tijd waarin iedereen een mening heeft over alles.

Peter Terrin – Kras
Terrin is een Vlaamse schrijver die meer bekendheid verdient. 'Kras' is een roman over een stel verveelde zeventigers in een appartementencomplex die een zonderlinge buurman nauwlettend in de gaten houden, geobsedeerd meedoen aan de lotto en zo hun eigen geheimen hebben voor elkaar. En dan is er nog een nieuwe werkster in het pand, die de sleutel heeft van het appartement waar de drie maar wat graag binnen willen kijken. Terrin weet de spanning langzaam op te bouwen naar een climax, zodat het boek een echte page-turner wordt. Goed opletten is aan te raden, want er zijn nogal wat zijsporen in het boek.

Jannah Loontjens – Het Ongelofelijke Krimpen
Dichtbundel van een schrijfster die net een tweede roman uit heeft. Ik weet niks van poëzie, maar Loontjes kan zo mooi over finesses in taal schrijven dat alles van haar de moeite van het lezen waard is. Zo ook deze dichtbundel met mooie, soms cryptische maar compacte gedichten.

oh ja Zapdansen die wilde ik altijd (ook) nog ns lezen.. maar nu al bezig in Orhan Pamuks Museum of Innocence (geen Sneeuw) en een biografie van Cassavetes (regisseur, nooit geweten dat die maar 1.70 was, held)

ik neem aan dat je Fitzcarraldo hebt gezien EvR? en what about Burden of Dreams, dat is bijna een verfilming van dat dagboek.
Vlinder ontmoet Klaus
http://1.bp.blogspot.com/_XUWgyi9favs/Sl4kZJZE9GI/AAAAAAAABqw/gY2dcESi6rI/s1600-h/mein+liebster+feind.jpg

nog een poging
http://en.academic.ru/pictures/enwiki/77/Mein_liebster_Feind_-_Klaus_Kinski_005567800.jpg

'Zapdansen' lag bij De Slegte, net als een bundel van Kees Fens ('In het voorbijgaan') en verzamelde columns van vertaalster Barber van der Pol. Maar die columns zijn nu eigenlijk grotendeels alweer gedateerd gezien de referenties aan politiek NL.
'Fitzcarraldo' en 'Burden of Dreams' vreemd genoeg allebei nog niet gezien, wel de vlinderscene in 'My Best Fiend'. In het boek wordt wel een paar keer gerefereerd aan het filmen van 'Burden of Dreams'.

daar pwn je me even denk ik heheh. #winning
ik dacht dat de vlinder in die docu over Fitzcarraldo zat (nu gaat My Best Fiend óók over etc.)

Gustave Flaubert - Bouvard et Pécuchet
Laatste, niet voltooide boek van Flaubert, gaat over twee kopiisten die aan het begin van het boek elkaar in Parijs ontmoeten en meteen bevriend raken. Twee naar kennis hongerende goedzakken, waarvan er een een erfenis krijgt waarna ze besluiten in Normandië met pensioen te gaan. Ze willen eerst een boerderij runnen en dat mislukt faliekant. Toen ging bij mij het Donald Duck-plot alarm af. Niet geheel ten onrechte maar gelukkig wordt het algauw erg grappig, B&P storten zich steeds op nieuwe hobby's die ze zich binnen de kortste keren eigen hebben gemaakt en bij een beetje tegenslag of verveling weer links laten liggen. Hun omgeving begrijpt er meestal niets van maar soms als ze zich aan alternatieve geneespraktijken wagen zijn ze even heel populair. Wat zou Flaubert er mee bedoelen? De plattelanders en burgerij komen er sowieso niet goed van af maar B&P, die net iets slimmer zijn, zijn ook geen helden, ook al bedoelen ze het zo goed. Na het eigenlijke verhaal volgt een verzameling citaten die Flaubert had verzameld plus weer een bloemlezing van burgermansclichés. Verbazingwekkende onzin. :)

François Dosse - Gilles Deleuze & Félix Guattari: Intersecting Lives
Laatst tijdens de boekenweek las ik vluchtig een jeremiade in de krant dat de biografieën van tegenwoordig te dik zijn. Kan best wel zo zijn maar deze stoeptegel over de twee Franse filosofische helden was erg nodig en dan moet je het ook goed doen. Okay, Dosse doet zijn werk wel heel goed, want wil je weten wie de Japanse student was die jarenlang rechts naast Deleuze zat tijdens zijn college, met destijds blitse Sony taperecorder, dan staat het in dit boek. Eerst helft, de meer puur biografische delen lezen als een trein met mooie details over hoe ze samen werkten aan boeken of dat ze elkaar altijd met vous aanspraken, terwijl ze anderen heel snel tutoyeerden, de hele filosofische scene van Parijs in de jaren zestig (met glansrol voor is-hij-een-charlatan-is-hij-een-genie Lacan.) Dat is voor wie achtergrondinfo wil erg mooi, maar het boek werkt ook als een introductie voor de beginner, want alle boeken van de heren worden uitgebreid geanalyseerd. Voor echt biografische spanning is er later in het boek minder plaats, want Deleuze is gewoon een filosofieprofessor die reizen haat, dinsdags zijn college geeft, veel naar de bioscoop gaat en teveel rookt. Guattari is meer rock&roll, vooral dankzij zijn rol in de Italiaanse protesten in de jaren '70 (fascinerend periode overigens.) In ieder geval: winning.

Philip k. Dick - We can remember It for you wholesale
Vijfde en laatste deel van de complete korte verhalen, de periode die ongeveer loopt van de laat jaren 60 tot zijn dood in 1982. Je merkt dat de korte verhalen minder belangrijk werden tov de romans, sommige verhalen werden uitgewerkt tot complete romans, sommige bleven ongepubliceerd.
Het titelverhaal werd de basis van Total Recall, al moesten ze er flink wat bij verzinnen. The Electric Ant is een van zijn beste verhalen. Verder weer veel Amerikaanse onderklasse depressie vermomt als sciencefiction. En The Pre-Persons, een heel naar proto-fundamentalistisch anti-abortus verhaal (uncool maar ook erg fascinerend.)

Vonda McIntyre - The Exile Waiting
ergens hierboven had ik het al over het fantasische Dreamsnake. Dit debuut speelt in dezelfde wereld, nl. een verrotte aarde met een ondergrondse stad waar vanuit je de rest van de menselijke civilisatie (Sphere) in de ruimte kan bereiken. Beetje lastig om het plot samen te vatten maar het is een fascinerend verhaal dat eigenlijk handelt over hoe mensen zich op verschillende manieren aan elkaar ketenen. Erg goede 70s sciencefiction kortom.

John Crowley - Beasts
Nog meer ragfijne non-ruimteschip science fiction uit 1976. Speelt zich af in gefragmenteerd Amerika waarin bepaalde krachten toch weer werken aan een federatie en waar enkele mens-beest syntheses ronddolen waaronder een leeuw-mens die het leven zuur wordt gemaakt. Plot is niet belangrijk het gaat eigenlijk meer over allerlei verschillende relaties tussen mens-dier, dier-dier, half-mens-dier, etc. Erg verrassend en met een vreemde emotionele diepte (terwijl iedereen eigenlijk vrij bedeesd is.) Van Crowley moet meer worden gelezen.

Plato - Faidros
Kom laat ik die nou eindelijk eens lezen, al was het om dat argument tegen schrijven (waar Derrida zo'n mooie analyse over heeft geschreven). Is niet eens twee pagina's lang! Pff, en zoals iedereen kan bedenken als Plato niets had opgeschreven was er nooit wat overgebleven van die hele Socrates. Maar goed, dezelfde manco's keren terug in dit werk (met uitzondering van het zeer amusante Symposion maar daar heeft iedereen al zitten zuipen dus dat komt de sfeer ten goede): conservatieve filosofie (veel geleuter over zielen), altijd dat slijmerige toontje van Socrates en degene met wie hij discussieert (die hem altijd te snel gelijk geeft). En dan op de achterflap juichen van de eerste en laatste schrijver van de filosofie. Onzin natuurlijk, een hoofdstuk Lucretius (een paar eeuwen later) is mooier geschreven en vele malen betere filosofie. Maar misschien moet je het wel in het Grieks lezen (doet me altijd denken aan die nare Henry(?) in Secret History met zijn "I love reading Plato in Greek.") Dacht soms dat het in Jiskefet zou uitmonden, de vertaling begint letterlijk met "Hé Socrates!" waarna ik als antwoord verwachtte "nog geneukt, Faidros?"

Dit lijkt wel mijn prive-pagina geworden. ;)

James Frey - The Final Testament of the Holy Bible
Wist van te voren niets van Frey, kreeg het boek en ben er gewoon in begonnen. Blijkt nu dat hij bekend is van zijn grotendeels gefakte autobiografie over drugsverslaving waarmee hij Oprah op de kast kreeg (nadat ze het eerst fantastisch vond). Blijkbaar had hij de smaak van controverse te pakken want met een Messias-verschijnt-in-modern-New-York krijg je gegarandeerd de poppen aan het dansen. Helemaal omdat die Messias niets op heeft met religie. Geen christen-fundi gaat het boek echt lezen (wel natuurlijk proberen te verbieden in elke bibliotheek), dus het is een beetje preken voor eigen parochie, hoho, en ik las al een beetje dat de strategie is om het boek saai en slecht geschreven te noemen. Die strategie ken ik en het is gelul, want een ding is het zeker: hypnotiserend. Geschreven vanuit het oogpunt van verschillende mensen die met Ben de Messias in aanraking zijn gekomen en dat werkt vooral de eerste helft erg goed. Helemaal geslaagd is ook weer niet, Ben is eigenlijk niet meer dan een hippie die heel goed kan incasseren en zijn broer, een born-again Christian met losse handjes, is wel een heel over-the-top droplul. Maar goed, eigenlijk vond ik dat religieuze aspect niet zo interessant (een beetje agnost/atheist denkt de hele tijd: "correct!") itt de genadeloze kritiek die Frey geeft op Amerika.

Dit lijkt wel mijn prive-pagina geworden. ;)

ik heb er ook een ;)

ik heb Orhan Pamuks The Museum of Innocence uit, best geinig, maar wel erg langdradig. Da's duidelijk expres, maar dan nog.. Een rijke Turkse man krijgt wat met een 'shopgirl' (dat kan niet in Turkije van de jaren '60-'70). Hij moet ook trouwen met een rijke 'soortgenote', maar doet dat dus niet.. Maar hij trouwt OOK niet met zijn shopgirl, nee voor haar ontwikkelt hij een ziekelijke obsessie. Hij verzamelt ALLES wat met haar te maken heeft. (Al haar sigarettenpeuken, alle bioscoopkaartjes van films die ze samen gezien hebbe) etc. Langzaamaan steelt hij haar hele huis leeg (het huis van ouders is dat) 8 jaar lang gaat hij elke avond dineren! :) Dat soort dingen dus.
En uiteindelijk laat hij zogenaamd Orhan dan een boek erover schrijven (Orhan komt uit dezelfde cirkels en heeft zichzelf al eerder lopen dissen, lekker ouderwetsch postmodern)
in Kader Abdolah stijl neemt hij het boek in de laatste 20 minuten over. HI THIS IS ORHAN PAMUK

Tja.

beetje ouderwets wel ergens. En zeker geen Sneeuw.

nu Met een Vlindernet door Swingend Londen van Peter Brusse, mij aangeraden door een meisje van.. een datingsite. Die me vervolgens liet zitten! Maar toen had ik 't boek al, dus toch maar lezen.
Veel gedoe over onvruchtbaarheid (Ierse zusters steken de helpende hand toe bij het doen van kwakjes.. enzo, ach ja.. kwakjes. :) )