Onvermijdelijke Metal-platen

http://www.moonbattery.com/archives/invasion2.jpg

LOL.

Toevallig net Rust in Peace neergehaald. Die moet ik destijds gehoord hebben want ik was wel erg into Friedman. Zat die al bij Megadeth toen ze samen met Slayer en Testament in Leiden speelde? Veel indruk heeft die destijds niet gemaakt (ik zal maar toegeven dat ik hier weer tegen-canoniaans een voorkeur voor So Far, So Good...So What heb, ondanks die cover. ;)

Tragisch geval van twee gemiste kansen, zeg ik dan. Beide bands hebben 'solo' nooit weten te bereiken wat er potentieel als eenheid inzat. Metallica is sinds MOP inderdaad te lang van stof. Megadeth is me nooit thrashy genoeg geweest. Bovendien kan ik slecht tegen Mustaine's stem.

En toch: Chris Poland > Marty Frietboer

Absoluut dan wel: Friedman > Poland tentijde van Cacophony and Dragon's Kiss.

Toevallig net Rust in Peace neergehaald.

'Tornado of Souls' is mijn favoriet, hoewel er geen slechte nummers op die plaat staan.

Absoluut dan wel: Friedman > Poland tentijde van Cacophony and Dragon's Kiss.

Ech nie! :)

'Tornado of Souls' is mijn favoriet, hoewel er geen slechte nummers op die plaat staan.

"Hangar 18", natuurlijk, met die haarspeldbocht tempo- en toonsoortwisseling en alles daarna.

tornado of souls is ook mijn favoriet. de solo daar is muzikale perfectie. op so far, so good...so what? is in my darkest hour wellicht nog beter, maar het album als geheel is een stuk minder dan rust in peace.

friedman vind ik toch duidelijk beter dan poland, maar poland kan veel beter liedjes schrijven (zie zijn band damn the machine).

Damn The Machine is geweldig maar ik bedoel toch echt z'n solo's.

Rust In Peace idd geweldig, samen met Peace Sells hun finest hour, maar de enige slechte vind ik dan The World Needs A Hero, voor de rest ben ik duidelijk meer een Megadeth- dan een Metallica-man (duidelijk geïllustreerd door een complete cd-collectie van de eerste en een zeer incomplete en curieus samengestelde van de tweede, dwz. Justice en Load en de Garage Days EP en een picturedisc 12" van Creeping Death).

Godflesh - Songs of Love and Hate
oeps ben ik vergeten op te letten bij Ragruijter's songtip Wake.. Hmm dat was de opener. Ik geloof dat ik er pas inkwam bij Sterile Prophet, het 2e nummer, met een verslavende piep erin, alsof je al kapotgebeukt bent en dit is wat je hoort na een metal-concert. Leuk en sloppy die combinatie van beatloops en "echte" drums, het werkt eigenlijk helemaal niet, maar tis mooi in zijn lelijkheid. Behoorlijk verslavende herhaling, met een vocalist die doet waar ie zin heeft, beetje schreeuwen, beetje praten en dan ineens (in Frail) zweverig mooi (nou ja)
Hunter sprong eruit maar weet nu het einde van de plaat naderend al niet meer waarom.

Godflesh: metal of industrial? Ik opteer voor het laatste. Een andere traditie. Goede muziek verder, daar niet van. Al ben ik wel van de Streetcleanerschool.

Ook interessant dan: Ministry: The Mind is a Terrible Thing to Taste & Swans: Cop + Raping a Slave.

Ludo lijkt me ook wel een Jesu tiepje.

Ludo kan gewoon niet mis gaan met Ministry's Pslam 69.

deze draad werkt zo. ik typ iets over een album, waardoor het aantal platen nog te checken -1 is, waarna er +100 volgt van nieuwe tips. ;)

Ik zeg Land of Rape and Honey aangaande Ministry.

Meester der Poppen. En hoe.

dat bedoel ik, hiram. en het intro van battery = mooiste intro ooit.

Mooi verhaal weer, Hiram.

thx :) Klik vooral ook even door op het Cliff 'Em All linkje, ondanks de matige beeld- en geluidskwaliteit zegt zo'n live 1986 "Creeping Death" video (meteen in het begin) in een half minuutje meer dan duizend woorden. Dat shot van eerst die fluim en dan die gebalde vuist van Cliff naar het publiek terwijl James in z'n eentje de riff staat te spelen... blijft moeilijk te verkroppen dat ik ze nooit heb mogen zien in deze bezetting.

(psst OMC, er staan nog wat html-codes in de tekst, en het Battery linkje klopt niet)

Aaah man, na een verjaardagsfeestje van dochter en sinterklaasintocht en glorieuze overwinning op de antivoetballers...toch nog aan de bak. Nou ja voor Metallica dan! :)

Battery gefixt...die html codes zie ik even niet (met Firefox.)

en glorieuze overwinning op de antivoetballers

je bedoelt dat speculeren op de ingevingen van een schwalbekoning het nieuwe totaalvoetbal is? ;)

maar goed, hup Ellery Cairo!

je bedoelt dat speculeren op de ingevingen van een schwalbekoning het nieuwe totaalvoetbal is? ;)

Nee, dat is Emanuelsson in de spits. Daar kan hij geen kwaad doen in de verdediging. ;)

overigens door al deze prachtige artikels weer eens het hele oeuvre van metallica doorgenomen (mijn vrouw was er niet echt blij mee), en die eerste vier blijven echt geweldig. vooral goed om master of puppets te horen, meerdere keren achter elkaar. zo'n artikel doet wonderen voor de hernieuwde inzichten.

daarna echter, tjonge zeg. ik heb load en reload weer eerlijke kansen gegeven, maar meer dan twee nummer achter elkaar en ik val in slaap bij zoveel saaiheid. simplistische hardrock is niets voor metallica en ook niets voor mij. st-anger blijft vreemd fascinerend; nauwelijks beluisterbaar maar wel louterend als totaalervaring. death magnetic is een leuke terugkeer naar het geluid van weleer, maar is vooral vorm en weinig inhoud. 'the day that never comes' is na meer dan drie keer luisteren alleen nog maar beschamend, een volstrekt kansloze missie om 'fade to black', 'welcome home (sanitarium)' en vooral 'one' te doen herleven.

Battery gefixt...die html codes zie ik even niet (met Firefox.)

Cheers :)

lol, al die vrouwen en kinderen die een week lang geterroriseerd zijn ;) Die van mij zei dus alleen maar "hé, Marc-Marie Huijbregts" en ging ook nog even demonstratief met heur handen in de zij staan, "EN wat is er mis met the Black Album?!". Eh...

Ik ben trouwens wel benieuwd of er niet meer mensen waren die dat 'probleem' hadden met het vinden van de eerste tel /het ritme in "Battery" en "Fight Fire With Fire"; zal wel een drummersding zijn.

Nee hoor, weet eigenlijk nog steeds niet of ik het goed heb, ondanks dat ik Battery wel 'ns lekker mee hak op de gitaar. :)

Ik heb het melodische probleem waar ik al 22 jaar mee kamp bij de reacties geplaatst.

ging ook nog even demonstratief met heur handen in de zij staan, "EN wat is er mis met the Black Album?!". Eh...

LOL...mmm, is het Black Album, Metallica's vrouwenalbum? Is ook al de favoriet van vrouwlief.

Zou zomaar kunnen, ja.

Over dat ritme nog: Bij "Battery" gaat het trouwens vooral om het einde van het refrein. "Fight Fire With Fire" is veel 'erger', omdat de zang in de coupletten consequent alleen maar op de offbeat van de snare zit en geen één keer op de eerste tel. Ik twijfel er niet aan dat ze het expres doen, drie platen achterelkaar zo'n openingsnummer, "Blackened" eindigt zelfs op de offbeat.

Black Album, Metallica's vrouwenalbum

Monique moest er maar eens een stukje aan wagen :)

Ik ben trouwens wel benieuwd of er niet meer mensen waren die dat 'probleem' hadden met het vinden van de eerste tel /het ritme in "Battery" en "Fight Fire With Fire"; zal wel een drummersding zijn.

wellicht wel want ik heb dat ook. net zoals bij "blackened" waar er heel ingenieus mee wordt gespeeld. bij "battery" begin ik goed, maar door die riff consequent op de snare raak ik op een gegeven moment wat gedesoriënteerd en mis ik de tel weer.

overigens, wat is er nu mis met the black album? dat er iets mis is, is wel duidelijk, maar eigenlijk hebben we het nauwelijks over die plaat gehad behalve om aan te geven dat het er iets mis mee is.

overigens, wat is er nu mis met the black album? dat er iets mis is, is wel duidelijk, maar eigenlijk hebben we het nauwelijks over die plaat gehad behalve om aan te geven dat het er iets mis mee is.

Ik weet niet of er iets fundamenteel mis is met Black Album, een van mijn favoriete Metallica nummers staat erop. Als niemand een gooi ging doen zou ik als redmiddel er zelf een stuk aan wagen maar veel leuker vind ik het vrouwenperspectief. Dat is zeker.

bij "battery" begin ik goed, maar door die riff consequent op de snare raak ik op een gegeven moment wat gedesoriënteerd en mis ik de tel weer.

Ik dank u; de lammetjes zijn na jaren eindelijk opgehouden met schreeuwen ;) Het is ook geen echt probleem natuurlijk, vroeg me gewoon af of ik de enige was die het opviel.

Black Album is wel aardig, maar da's niet genoeg met die drie voorgaande albums in hun achterzak.

En ik was zelf ook gewoon aan 't veranderen. Dat jaar kwam ook Contradictions Collapse uit, om maar wat te noemen wat nog in het straatje ligt (alle exxxtreme death metal even negerend).

M'n liefde voor RHCP was ook over, omstreeks die tijd (Blood Sugar Sex Magic). Over naar eh, smaller & better things. :)

Garage Days (Re-Revisited, géén "Inc." natuurlijk, die heb ik zelfs nooit gehoord, enkel de Mercyful Fate medley een keertje, bij vrienden) is under construction.

simplistische hardrock

Dat valt nou ook wel weer mee; het is niet alsof die platen volstaan met variaties op 'Enter Sandman'. Hetfield heeft opLoad erg mooie zanglijnen en het is voor mij zelfs Kirk Hammetts finest hour met die schitterend texturen op 'The House Jack Build' en 'The Outlaw Torn'. Dat laatste nummer is voor mij sowieso een hoogtepunt in het oeuvre van Metallica, het doet me altijd denken aan de majestueuze versie van 'Mistreated' op Made in Europe van Deep Purple.

Legendarisch metalplaat waar ik duidelijk de boot gemist heb: Left Hand Path van Entombed. Ik ben pas aangehaakt bij Wolverine Blues en dan is LHP toch wel erg death metal. Lelijke galm, geen fijne Motörhead groove en LG Petrov klinkt alsof hij zeventien is (wat hij waarschijnlijk ook was.)

Black Album was toch onderdeel van die memorabele Nevermind / BloodSugarSexMagic / Apocalypse 91 / Trompe Le Monde / Use Your Illusion releases-hoos zo midden 1991? En nu vergeet ik vast allerhande Engels / Madchester spul waar ik toen niet zo in geïnteresseerd was...

In dat rijtje was Apocalypse 91 ook al een aftaaimoment.

1991, het jaar dat ik definitief verloren was voor de mainstream. :)

In dat rijtje was Apocalypse 91 ook al een aftaaimoment.

+1 ook kwa BloodSugarSexBoring.

Voor de rest was 1991 een continu run van prachtige platen.

En nu vergeet ik vast allerhande Engels / Madchester spul

Pills n Thrills is uit '90 en het debuut van Stone Roses uit '89, dus dat valt mee. Maar je vergeet wel Slave to the Grind en Badmotorfinger. Hier een overzicht.

bssm was vreselijk. madchester trouwens ook. maar ik herinner me 1991 als een geweldig muziekjaar. ik noem alvast ritual de lo habitual.

geen fijne Motörhead groove

Toch nog maar eens "Revel In Flesh" opzetten dan, meneer. Vanavond trouwens Unleashed voor de boeg, maar ik heb eigenlijk nog meer zin in voorprogramma Krisiun. En er opent nog een aardige The Crown spin-off ook. Goodie :)

Zaterdag zonder broer toch binnengekomen bij Hermano. Troy Torino was inderdaad nogal 13-in-het-dozijn, al houd ik een kleine slag om de arm omdat de riffs net niet duidelijk genoeg door kwamen voor een definitief oordeel. Beetje lusteloos was het ook wel, had halverwege echt zoiets van 'die stoner shit is ook vet outgeplayed zeg...', ik luister er nog maar weinig naar sowieso. Hermano maakte korte metten met mijn vooroordeel. Ik ken alleen hun eerste plaat goed, de laatste vond ik niet echt spannend, maar wat een band! John Garcia is een beetje een slome dikke versie van Jon Bon Jovi aan het worden, was nog bezopen bovendien, maar nogmaals, wat een band! Eén van de gitaristen is echt een Spitting Image pop uitvoering van Josh Homme trouwens, maar hij kreeg de zaal wel mee, geregeld zelfs een enorme pit. Strakke shit, hotdamn!

BSSM is geen Uplift Mofo Party Plan, maar natuurlijk wel gewoon erg goed hè, laten we het niet afrekenen op dat brugliedje. Ik heb het vermoeden dat die plaat erg meevalt als je hem nu terughoort, praat ik voor mezelf uiteraard.

Viel me op toen ik Entombed vorig jaar live zag hoe rock 'n' roll die ouwe death metal nummers eigenlijk zijn, ineens zag ik een verband ipv een verschil.

(mijn favo Peppers: Freaky Styley, btw)

ik noem alvast ritual de lo habitual.

Die is wel uit 1990 hè. Laughing Stock is dan wel weer 1991.

Peppers hebben 1 goede plaat gemaakt en dat is Uplift.

En ik vond dat brugliedjes niet zo erg... tot je het elk uur op de radio ging horen.

ik ben een beetje antipeppers wegens kiedis, dus ik zal er verder mijn mond over houden. ritual inderdaad 1990 ja, nu je het zegt. dan buig ik hem om naar burning time van last crack, nog maar eens. bijna net zo goed. laughng stock is inderdaad 1991, maar ken ik pas sinds een aantal jaren, dus de connectie met 1991 maak ik zelf nooit. . is overigens wel de een na beste plaat ooit, dat dan weer wel.

Het wordt meer onvermoede Metal-platen op deze manier.

ik ben een beetje antipeppers wegens kiedis

Wie niet?

Ik ben mijn nerdy vermogen kwijt om zo uit het hoofd allerlei albums uit 1991 te bedenken, helaas. Het enige jaar waar ik dat nog een beetje mee heb is 1989, omdat ik toen mijn favorieten uit 1989 Hits Back van de VPRO op bandje heb opgenomen en dat bandje meer heb gedraaid dan wat ook. In de loop der jaren heb ik van bijna al die favorieten het album gekocht.

Wie niet?

Raises hand...

Ben zelf nu ook een beetje aan bijwerken:

Megadeth - Rust Never Sleeps. Onbeslist eigenlijk nog. Als gitaarrukkerijfestijn helemaal in orde (erg goede plaat voor op de fiets) maar dat kon je van verre zien aankomen. Thus quoth the Ludo: "waar zijn de liedjes?" Dat vond ik namelijk zo aantrekkelijk van So Far, So Good... op zijn best, een suggestie van een soort speedmetal Guns 'n Roses.

Dark Angel - Time Does Not Heal. Op een gegeven moment zag ik door al die bands met Angel als naam het bos ook niet meer dus deze schoot er sowieso bij in. Las op AMG hints naar ...And Justice For All. Was het maar waar. Dat viel me destijds in metal al op, de meeste bands konden goed spelen, maar echt een totaalpakket presenteren was wat lastiger. De stem van de zanger vind ik hier saai en de muziek kom ik ook niet verder mee dan "knap gedaan hoor."

Terug naar 2008...Taake - Taake. Ja, ja, dat bevalt me veel beter. 'Chinese Democracy' leek een muur van gitaar te hebben, nou als je dit erna draait, zoals ik deed, wordt dat tot een miezerig hegje gereduceerd. Weer helemaal zoals het hoort, maar ik betwijfel of hij zich uiteindelijk kan meten met de voorganger (geen schande want dat is een van de beste metalplaten ooit.)