Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Haht-koah Henkie hier leest alleen maar boeken over muziek, dus met permissie:

John Peel / Sheila Ravenscroft - Margrave of the Marshes
Stond al sinds vorig jaar 'ter referentie' in de kast vanwege een artikel over Peel's grindcoresessies, maar had 't nog steeds niet helemaal gelezen. Peel was bezig aan deze autobiografie toen hij in (was 't?) 2005 plotseling overleed, zijn vrouw Sheila (oftewel the Pig, zoals Peel haar noemde vanwege haar onbetamelijke manier van lachen) maakte het verhaal daarna af. Helaas eindigt het door Peel zelf geschreven gedeelte op het moment dat hij nog niet eens echt is begonnen met DJ-en en slechts enige bekendheid geniet in zijn toenmalige (mid-1960s) verblijfplaats de VS als self-made Beatles-verslaggever / kenner / 'friend of the band', puur op basis van het feit dat hij uit Liverpool (nou ja, The Wirral; close enough for rock 'n roll) komt en zijn Scouse-tongval genoeg is om de teenyboppers in katzwijm te doen geraken. Hoogst vermakelijk dus, u begrijpt het al, ook de hoofdstukken over zijn tijd op kostschool en in het leger, waar ik trouwens nogal een Boy/Solo-Roald Dahl gevoel van kreeg, maar zo zijn waarschijnlijk alle biografieën over upper/middleclass Brits. Gelukkig flasht Peel ook het nodige forward, allemaal in de van hem bekende droogkomische stijl ("self-deprecation alert!"). The Pig schrijft vervolgens ook niet onverdienstelijk, maar de tweede helft van het boek is toch echt een stuk minder leuk, ook al gaat dit juist over Peel's BBC carrière. Er wordt mij iets teveel uitgewijd over bruiloften, verjaardagspartijtjes en de kinderen (ik zeg ni-hiks...), maar goed, laten we zeggen dat dat in de lijn is van Peel's latere jaren als presentator van het de-dingen-van-alledag programma Home Truths. Over grindcore valt er uiteindelijk trouwens maar weinig te lezen, afgezien van het typerende feit dat Peel met het hele gezin (!) naar een hele vroege Napalm Death show gaat in één of andere noordwestelijke dive / crusthonk; zijn zoon van 14 is op slag verkocht, net als Peel zelf.

Starks nog eentje.

dat belerende "ik weet het beter"-toontje waarop Dawkins praat zit ook in zijn schrijfstijl.

Het woord 'fascist' spookte regelmatig door m'n hoofd bij 't lezen van The God Delusion, hoewel ik 'm daar toch niet direct voor wil uitmaken. Jammer toch altijd want die evangelistische idioten die hij bestrijdt verdienen het bestreden te worden, maar bij hem heb ik altijd een sterk baby-badwater gevoel.

Ik kreeg Dennett's Darwin's Dangerous Idea aangeraden als een verfrissende uitleg van die misbegrepen evolutietheorie, en hoewel zoveel me nog wel duidelijk is zijn er toch vrij veel dingen die voor wetenschappers volkomen logisch schijnen te klinken kan ik daar toch niet altijd in meegaan. Volgens mij werkt mijn brein gewoon anders waardoor ik voel bij een meer poëtische uitleg, en dat laat ik me niet afnemen door die meneer Dawkins. :)

Wat ik vooral heb geleerd is dat evolutie door veel zelfverklaarde Evolutionisten net zo slecht/eenzijdig/vooringenomen geïnterpreteerd wordt als het scheppingsverhaal door de Creationisten.

en hoewel zoveel me nog wel duidelijk is zijn er toch vrij veel dingen die voor wetenschappers volkomen logisch schijnen te klinken kan ik daar toch niet altijd in meegaan.

… en hoewel zoveel me nog wel duidelijk is zijn er toch vrij veel dingen die voor wetenschappers volkomen logisch schijnen te klinken, maar waar de logica mij toch gewoon ontgaat.

http://whenitstrikesme.com/wp-content/uploads/2010/04/recognize-miracles.gif

zelf A Death in the Family van James Agee gelezen. scenarioschrijver achter the Night of the Hunter en the African Queen. En alcoholist. Hij reminiscet hier over de dood van zijn vader (een auto-ongeluk lang lang geleden, een van de eerste auto's in hun buurt) goed geschreven, maar een beetje langdradig. mooi Faulkneriaans intro (er wordt een nachtmerrie beschreven) maar later wordt het helaas gewoner. Ook gaat het minder over het kleine zoontje (ik dacht dat het hele boek vanuit zijn oogpunt zou zijn, de wonderlijke grote mensenwereld, de beste passages zijn wel in die trant trouwens) maar ook de andere gezinsleden en aanverwanten komen (te) uitgebreid aan het woord.

http://imgs.xkcd.com/comics/atheists.png

Het woord 'fascist' spookte regelmatig door m'n hoofd

Het is even geleden dat ik Peels semi-autobio las, maar ik vond het feit dat Peel halverwege de pen aan Maarten gaf het boek juist veel beter maken. Peels anecdotes zijn leuk en grappig maar hebben toch ook een hoog opa vertelt-gehalte; Sheila had toch meer oog voor de grotere lijnen. En zoals het hoort in een goed huwelijk was zij ook de grotere Peel-kenner van de twee. :)

Ik denk dat je gelijk hebt, maar ik ben over het algemeen sowieso meer geïnteresseerd in de 'funny asides' dan de Grote Lijn. Ik hoef ook niet perse het 'ware verhaal', liever gewoon een leuk verhaal.

Kirk Lake - There Will Be Rainbows: A Biography of Rufus Wainwright, and the Story of Loudon Wainwright & Kate McGarrigle
Jazeker, in het universum van zonnekoning Rufus de Eerste is het nu, op zijn zesendertigste, al tijd voor een (niet-geautoriseerde) biografie, en een verdomd goeie ook. Lake schrijft/schreef voor NME, the Guardian en the Observer en is zelf ook muzikant, en dat laatste kun je merken in de in depth, vaak liedje-voor-liedje beschrijvingen van Rufus’ muziek, met allerhande al dan niet muziektechnische info, referenties en (heerlijk!) breedsprakige voetnoten die soms driekwart van de pagina beslaan. Ook de meer seedy, tabloidy kanten van Roefie komen wel aan bod, maar de focus ligt gelukkig echt op de muziek. En de familieverhoudingen natuurlijk, want behalve de carrières van vader Loudon en moeder Kate komt ook zus Martha ruim aan bod, hoewel – hoe typerend voor haar ondergeschoven status binnen het nogal dysfunctionele, want vooral via muziek met elkaar communicerende gezin - genoeg de (onder)titel van het boek niet heeft gehaald. Grote winst is vooral dat ik het oeuvre van Loudon ben gaan (her)ontdekken, die nog wel eens als grapjurk in de hoek wordt gezet, maar jongens, wat had die man een prachtige stem in zijn jonge jaren, op het randje van emo af en toe, maar dat wordt dus gelukkig mooi rechtgezet door de zelfspot en zijn ontzettend knappe manier van humor in muziek in te passen en te laten ‘werken’.Het toeval wil overigens dat ik eigenlijk net een beetje ben uitgeluisterd op Rufus (ik heb hem erg laat ontdekt, 2 jaar geleden ofzo), die legato ad infinitum mooizingerij begint me nu toch wel geregeld flink de keel uit te hangen. Ook als persoon is het niet echt iemand om van te houden, zo’n tiepje waarvoor de Britten de mooie term ‘insufferable ingrate’ hebben uitgevonden. Maar een prima bio dus, zo lees ik ze graag.

RE: Dawkins: Een Engels religieus kopstuk van de Anglicaanse kerk verwoordde het mooi in Dawkins' eigen tv-programma: je houdt je te veel op met fundamentalisten.

Hij is eigenlijk een soort Wilders. Zelf bepalen wat religie is en daar geen enkele nuance meer inzien en daardoor een grotere fundamentalist worden dan de meeste mensen die ze bestrijden.

Ryszard Kapuściński - Imperium
De Poolse journalist reisde in dertig jaar tijd meerdere malen naar Rusland en hield een dagboek bij, met de intentie een beeld te geven van het land functioneerde. Reiservaringen afgewisseld met historische bronnen geven een indruk hoe Rusland werd bestuurd en langzaam implodeerde. Zoals wel vaker bij Kapuściński weinig jaartallen en feiten, maar vooral indrukken, persoonlijke ontmoetingen met de lokale bevolking en een beetje analyse. Vreemd genoeg staat er nergens een kaart in het boek, een gemiste kans.

Julio Cortazar - Cronopios and Famas
Mix van poëzie en proza, zoals bijvoorbeeld een ode aan uiteenspattende regendruppels en een handleiding om alle mieren in Rome te vernietigen.

Het woord 'fascist' spookte regelmatig door m'n hoofd bij 't lezen van The God Delusion, hoewel ik 'm daar toch niet direct voor wil uitmaken.

Is ook niet netjes. Dawkins is een beetje pedant, maar verder een keurig D66'er. Zingt ook in het kerkkoor.

Jammer toch altijd want die evangelistische idioten die hij bestrijdt verdienen het bestreden te worden

Ik dacht ook dat dat pamfletje een stel open deuren intrappen gecombineerd met een totaal gebrek aan filosofische diepgang was, maar het effect sprak het tegen. Het was blijkbaar precies het juiste emancipatoire boek op het juiste moment voor (m.n.) Amerikanen die zich aan het christelijke juk wilden ontworstelen. Wij hadden Wolkers en 'T Hart, die zijn leuker.

Dawkins moet gewoon bij zijn leest blijven en dat is biologie. The Selfish Gene is vele malen beter en belangrijker dan The God Delusion.

Dirk Peter Blok - De Franken in Nederland
Behalve de Eppo lees ik zelden een boek van voor naar achteren uit, maar hier is er dan een. De auteur van dit ramsjouwetje uit '79 is Dick Blok, de dorre, stugge Jaap Balk in Voskuils Het Bureau.

Geschiedenis altijd leuk gevonden, maar de vroege Middeleeuwen vormen een vreselijk hiaat. Toch de periode dat de leer van Jezus zijn intrede deed in het estuarium van Maas en Rijn. De (Salische) Franken speelden daarbij een sleutelrol. Rond 350 werden ze vanuit het Salland verdreven en als foederati tot het tanende Romeinse keizerrijk in Brabant toegelaten. Geleidelijk namen ze het trinitarische Christendom over, stichtten kloosters bij onze zuiderburen, hielpen van daaruit zendelingen uit het westen om wat Friezen te bekeren, veroverden heel West-Europa en legden hun religie op aan de Germaanse broedervolken.
Zoals het een Meertensinstituter betaamt, beschrijft Blok achteloos de versmelting van taal, cultuur en rituelen, en wijst hij op de invloeden van de 'Salische wetten' op het erf- en staatsrecht tot in onze tijd. Moeizamer zijn de pogingen om via Bloks tak van sport (naamkunde) gedetailleerd geschiedenis te beschrijven. De geschreven bronnen zijn spaarzaam en van bijvoorbeeld archeologie heeft hij, ook naar eigen zeggen, geen kaas gegeten.
Tegen de achtergrond van de huidige coalitiebesprekingen een lezenswaardig boek. En brengt me op de vraag of er al eens een doorwrochte ontwikkelingsgeschiedenis van het Christendom is geschreven vanuit darwinistisch perspectief.

Dawkins moet gewoon bij zijn leest blijven en dat is biologie.

Mijn idee. ;)

'Fascist' spookte door m'n hoofd door het geschrevene, ik wilde niet beweren dat ie het is.

Jonathan Coe - The Terrible Privacy of Maxwell Sim
Vermakelijke afspiegeling van mens en maatschappij anno nu, tot in het absurde doorgevoerd. Iedereen is verslaafd aan mobiele telefoons en niemand heeft nog echte vrienden, zoiets. Zo is de hoofdpersoon Sim zo eenzaam en alleen dat hij verliefd wordt op de vrouwenstem van zijn autonavigatiesysteem. Naarmate het boek vordert wordt het verhaal steeds problematischer en minder aannemelijk, met een wel heel teleurstellend einde. Coe wil laten zien wat hij kan als schrijver, en schiet zijn doel voorbij. Voor wie het boek niet wil lezen, maar toch meer wil weten, staat de samenvatting met clou op de website van het Parool.
Roberto Bolaño - Antwerp
Alleen interessant voor wie echt alles van Bolaño wil lezen. Geschreven in 1980 en postuum uitgegeven in een mooie, kleine hardcover. Het boekje bestaat uit 56 korte hoofdstukken waar weinig van te maken is, aan het eind ben je weinig wijzer dan voor het lezen. Volgens Bolaño geschreven uit woede, met te weinig slaap en teveel koffie. Dat is te merken. Schijnbaar willekeurige zinnen volgen elkaar op en de lezer mag beslissen wat er gebeurt. Het leest als iemand die aantekeningen bij een detectiveserie op tv heeft zitten maken. Veel locaties, handelingen en personages duiken op in latere boeken.

David Mitchell - The Thousand Autumns of Jacob de Zoet
Mitchell heeft zich aan een historische roman gewaagd en documenteerde zich uitvoerig (zie zijn recente serie columns in Vrij Nederland). Het resultaat mag er zijn en doet niet onder voor de rest van zijn imposante werk. Het verhaal speelt zich af in Japan, beter gezegd Dejima, de VOC-handelspost waar een groep Nederlanders is gestationeerd die als enige handel mogen drijven met Japan. De VOC loopt intussen al op zijn laatste benen en in Europa woedt oorlog. Jacob de Zoet is een wat saaie, maar slimme klerk die hogerop wil maar gedwarsboomd wordt door jaloerse collega's. Hij wordt al snel verliefd op een Japanse dame die bovennatuurlijke gaven wordt toegedicht, maar contact met de lokale bevolking is verboden, en bovendien mogen de Nederlanders de handelspost niet af.
Een stoet interessante personages passeert de revue in het begin van het boek (met name de grofgebekte dr. Marinus steelt de show), maar Mitchell neemt de tijd om de setting te bepalen. Alle ingredienten voor een onderhoudende roman zijn aanwezig, maar Mitchell biedt meer. Mitchell weet veel van de Japanse taal, cultuur en cultuurverschillen tussen West en Oost en heeft oog voor detail (met name taalkundige problemen tussen Japanse vertalers en de Nederlanders komt steeds weer terug, net als miniscule nuances in de manier waarop subtiliteiten worden overgebracht). Dat maakt dat het verhaal soms wat op de achtergrond verdwijnt en pas laat op gang komt, maar doorzetten wordt beloond. Een boek dat je in korte stukken moet consumeren, daarvoor zijn er teveel details (je kunt werkelijk geen zin overslaan). Geen fratsen met verhaalstructuren zoals in 'Cloud Atlas' maar een chronologisch verteld verhaal.

Gisteren las ik in de krant dat deze foto dus geen bluf was:

http://4.bp.blogspot.com/_je3HNTmn_1Q/TCUAOm2-8uI/AAAAAAAAABo/XifRr4-GLKE/s1600/Marilyn+Monroe+Reading+Ulysses.jpg

Nooit zo'n Monroe liefhebber geweest maar dit is wel erg lief/cool.

Vette uitgave ook. :)

en ze heeft 'm daar al bijna uit he, zo ver ben ik nooit gekomen heheh.

Ben pas halverwege, maar dit is dus echt een must, audiogeschiedenis (letterlijk vanaf de oerknal via Edison en de psychiatrische diagnose van audiofilie tot het intro van "When the Levee Breaks") begrijpelijk gemaakt voor de technisch minder onderlegde muziekliefhebbert:

http://img.tesco.com/pi/Books/L/07/9781847081407.jpg

Het Grote Vakantieboek was dit jaar: Laurence Sterne - The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman. Gelukt, alle 440 pagina's van deze moeder alle avant-garde literatuur die Joyce, Pynchon en Calvino zeg maar bijna 200 jaar voor was. Eerste pagina dat ik nog "nee, dat ga ik nooit volhouden" maar als je er eenmaal inzit valt het allemaal wel mee, je mist af en toe wat maar de meeste grappen en grollen zijn nog te volgen. Je denkt aan het begin nog dat het een echte autobiografie wordt, helemaal vanaf de geboorte maar door tig zijsprongen is Tristram op de helft van het boek nog steeds niet geboren. Verder niet na te vertellen, Sterne wist blijkbaar heel goed waar hij mee bezig was want tegen het einde schept hij in een van zijn vele terzijdes over het schrijven van het boek zelf iets als "ik ben niet alleen goed maar ook aardig omdat ik al mijn vernieuwingen meteen aan het publiek toon zodat iedereen er plezier mee kan beleven." Was zelfs een populair boek in zijn tijd, dat is toch wel plezierig. Nou eens gaan neuzen of ik mij al die (homo-)erotische scene's heb ingebeeld.

Volgend jaar toch maar Oorlog & Vrede weer eens proberen. Dan nog Don Quixote en dan heb ik het wel gehad met de Klassiekersch.

en dat oompje maar fluiten (welk wijsje was het ook alweer)

Lillabullero. :) Wat een figuur.

DC Pierson - The Boy Who Couldn't Sleep and Never Had To
ik dacht dus dat dit het nu pas uitgegeven debuut was van DBC Pierre! maar goed.. DC Pierson is een Amerikaanse comedian die zich aan een novel heeft gewaagd, en best een leuke. een nerdy bildungsroman over 2 gozers in Arizona, met een voorliefde voor Star Trek-achtige zelfverzonnen universa (het begint als een 3-delige film, maar de jungs denken alvast vooruit richting alle merchandising en spin-offs enzo, best grappig)
maar goed, gaandeweg blijkt een van de twee zonder slaap te kunnen, de eerste van vele steeds weirdere twists. (aan het eind moet je je disbelief flink onderdrukken)

Roberto Bolaño - Monsieur Pain
Historische roman die niet helemaal goed uitpakt. Het verhaal doet denken aan Paul Auster's 'New York Trilogy', Kafka, de sfeer neigt naar David Lynch (het boek eindigt in een theater, ik moest aan de theaterscene uit 'Mulholland Drive' denken toen ik het las). Verhaal laat zich niet tot nauwelijks navertellen, hoofdpersoon is een hypnotiseur die zieke mensen geneest, die achterna wordt gezeten door twee Spanjaarden die hem van een client willen weghouden, in ruil voor geld. De losse eindjes worden in een kort nawoord aan elkaar geknoopt maar al met al is het niet meer dan een oefening voor het echte werk dat later zou komen.

Roberto Bolaño - Amulet
Deze is wel geslaagd. 'Amulet' ligt in het verlengde van 'Savage Detectives', sterker nog, het idee komt er rechtstreeks vandaan. Vrouw is opgesloten in het toilet van een universiteit in Mexico wanneer het leger het terrein in beslag neemt. Vrouw kan niet weg en zit 14 dagen zonder eten vast, herinnert zich allerhande anecdotes uit haar leven, vrienden en hallucineert tenslotte flink voordat ze bevrijd wordt. Met name de hallucinaties tegen het einde van het boek doen denken aan Burroughs, de personages die langskomen (jonge dichters uit Mexico in de jaren '70) komen allemaal terug in 'Savage Detectives' maar hier wisselt Bolaño niet steeds van vertelperspectief. Ook de titel '2666' wordt verklaard. Het boek heeft een prachtig mooi slot. Mooi instapboek voor wie met Bolaño wil beginnen ook.

http://morrisonworldnews.com/wp-content/uploads/2010/07/Venezuela-Hugo-Chavez-being-coached-by-Fidel-Castro.jpg

"WTF" (Vargas Llosa wint Nobelprijs en weer geen Mulisch)

gave foto. en wat een toeval, heb net een boek van de man gelezen:

Mario Vargas Llosa - Het ongrijpbare meisje
Femme fatale duikt overal op aarde op wanneer de tolk/vertaler nou juist dacht van de vrouw verlost te zijn, en het verhaal (aantrekken/afstoten) weer van voren af aan begint. Klinkt als een boeketreeks-verhaal, maar met name de politieke bespiegelingen over Zuid-Amerika en de beschrijvingen van swinging London en het intellectuele Parijs van de jaren '60 gezien door de ogen van een outsider maken het boek de moeite waard. En het leest als een trein.

Peter Terrin - Blanco
Heel erg W.F. Hermans, dit verhaal. Een alleenstaande vader verandert na de dood van zijn vrouw langzaam in een control freak en probeert zijn zoon te beschermen voor de gevaren in de boze buitenwereld, met alle gevolgen van dien. Er wordt weinig uitgelegd, naar veel dingen mag de lezer raden. Je krijgt het soort inkijk in de menselijke ziel als in een film van Haneke, al is Terrin subtieler bezig. De buitenwereld verdwijnt steeds een stukje verder uit het blikveld van de vader, totdat er niets meer over blijft dan zijn eigen paranoia.

César Aira - Ghosts
Aira is een Argentijns schrijver die vaak wordt vergeleken met Borges. 'Ghosts' is een korte roman over een meisje dat in een nieuwbouwwijk met haar familie dineert en communiceert met spookverschijningen, die onzichtbaar zijn voor de rest van de familie. Dit gegeven wordt door de schrijver volstrekt aannemelijk beschreven, zoals ook Cortazar dat deed in zijn verhalen. Het meisje wordt uitgenodigd voor een feest met de verschijningen, maar daar staat wel iets tegenover, ze moet eerst afscheid nemen van het rijk der levenden. Dit stelt het meisje voor een dilemma, dat ze voorlegt aan de volwassenen op het familiediner. De conversatie tussen volwassenen en kinderen is het hoogtepunt van het boek.

César Aira - De nachtelijke invallen van ambtenaar Varamo
Het enige boek van Aira dat in het Nederlands is vertaald tot dusver. Een ambtenaar krijgt twee valse bankbiljetten als maandloon, durft uit schaamte geen melding te maken hiervan en schrijft vervolgens out of the blue een poëtisch hoogtepunt in de literatuur, zonder dat er verder uit geciteerd wordt. En passant beleeft 'ie nog een paar rare avonturen, maar een coherent verhaal wordt t niet. Halverwege het boek wordt een essay van Borges wordt aangehaald, en zo wordt dit boekje een soort meta-verhaal want dan blijkt dat het verhaal geschreven is aan de hand van dat essay.

EvR leest sneller dan het licht. Ik ben bezig in Wat is de Wat van Eggers, wel interessant, maar met een aanbeveling van die Vliegeraar op de voorkant, hoop dat het in niveau nog wel wat beter wordt (richting You Shall Know Our Velocity)

daarvoor Nabokov's de Verdediging (ook wel Luzhin Defense, ook een film van Marleen Gorris, die ik niet gezien heb en waar niks van kan kloppen als Turturro de hoofdrol speelt, Turturro is cool, daarnietvan, maar in het boek wordt eindeloos benadrukt dat het hoofdpersonage pafferig is.. Dat gaat niet lukken dan :)
prima roman wel, minder over schaken dan ik hoopte, maar wel een fantastische beschrijving van langzaam gek worden, zit eigenlijk in 1 scene, de definitieve verglijding. (verder wel gewoon met de lichte gemoedelijke Nabokov-touch, licht-ironisch ofzoiets)

Kurt Vonnegut - Mother Night
Zo de Grote Kurt omnibus is uit. Dit was de laatste van de drie die ik nog moest lezen naast de Grote Drie, en na een begin dat ik niet zag zitten toch wel een fascinerend verhaal. Een soort The Man Who Wasn't There maar dan met gevoel. Erg ingetogen, niet teveel rare fratsen, duidelijk de beste van Vonnegut in de niet-SF modus.

Samuel Delaney - Return to Nevèrÿon
Dat was dan de laatste van vier delen deconstructivistische Sword & Scorcery. Wel jammer dat er niet meer is want dit was na het niet zo beste Neveryóna weer weer fijn. Duidelijk dus dat novelles/korte verhalen beter werken in deze wereld. Prachtige zinnen, iedereen praat heel onnatuurlijk gedistingeerd, bijna als poststructuralistische filosofen en toch zijn het ook nog eens mooie verhalen over taal, verlangen, macht (zonder dat het belerend wordt...nog wel wat theoretische nagedachten die op hilarische wijze al snel niet te volgen zijn.)

Thomas Wictor - In Cold Sweat: Interviews with Really Scary Musicians
Een serie interview-transcripties van Bass Player Magazine-freelancer Thomas Wictor. Gemene deler is dat alle geinterviewden bassisten zijn, verder is er geen link. Het idee is dat de interviews een achtergrondartikel op moeten leveren waar de persoon en muzikale benadering centraal staan. Dit boek vormt de 'lange versie' van die artikelen, compleet met weergave van de interview-omstandigheden zoals luidruchtige lobby's en dichtslaande deuren.
Het boek begint met een interview met Gene Simmons, die Wictor in de maling neemt. Hij biedt daar later zijn excuses voor aan, wat het nog erger maakt voor de lezer. Dan is er nog Peter Hook, die gewoon toegeeft dat 'ie niks kan op muzikaal gebied en niet tevreden is over 'Unknown Pleasures'. Het interview met de bassist van Devo gaat veel te lang door en interessante vragen komen er niet. Wat het boek zijn bestaansrecht geeft is het interview met Scott Thunes, bassist van de laatste live-band van Frank Zappa. Dit gedeelte beslaat meer dan de helft van het boek en is erg de moeite waard vanwege de vele details over hoe de laatste Zappa-band uit elkaar viel. Hier komt Wictor er ook niet tussen, maar dat geeft niet want Thunes heeft meer dan genoeg interessants te vertellen.

http://www.panzerfaust.org/wordpress/wp-content/uploads/2007/07/mulisch-ruikt-aan-zn-handen.jpg

(eh waarom komt dit plaatje nou van panzerfaust.org)

maar goed, RIP.
toen ik in de brugklas kwam opende de school net een mediatheek waar je gratis eindeloos materialen kon lenen. niemand deed dat, behalve een nerd als ik. dus toen heb ik zo'n beetje het hele oeuvre van de man gelezen (wat voor imago je daar aan overhoudt..) veel begreep ik er niet van en is ook niet blijven hangen, volgens mij is z'n vroeger werk (Archibald Strohalm!) in elk geval beter dan dat magnum opus.

Bij mij was het inderdaad ook de middelbare school waar ik veel Mulisch las. 'De Elementen' kan ik me nog herinneren, de mythologie sloot naadloos aan bij de lessen Latijn en Grieks. Zelf vind ik 'De Procedure' een mooi boek, de thematiek ligt in het verlengde van 'De Ontdekking van de Hemel' maar het is allemaal wat beknopter uitgewerkt.

Ik heb alleen 'Bericht aan de Rattenkoning' gelezen. Dat vond/vind ik wel erg goed.

Zijn journalistieke boeken zijn wel vaak wel goed ja, zoals 'De zaak 40/61'.

lol een van de eerste hits (misschien wel de eerste hits) op Google voor Zaak 40 61

De Zaak 40/61 vind ik het vervelendste boek wat ik ooit gelezen heb. Het boek heeft voor mij geen verhaal, geen spanning, het is een persoonlijke beleving van een rechtszaak. Maar vooral een opsomming van feiten. Afgezien van het feit dat het een zeer informatief en boeiend boek kan zijn voor sommige mensen, ik vond het helemaal niks. Het feit dat ik dyslectisch ben was ook niet bespoedigend voor het lezen van dit boek. Lezen is nooit mijn favoriete hobby geweest maar naar mijn mening “goede” boeken hebben me tot dusver wel altijd kunnen boeien. Bij dit boek had ik voor het eerst geen enkele drang om verder te lezen, de afloop was al bekend. De diepzinnige filosofieën en vergelijken die Mulisch in dit boek maakt waren voor mij niet te begrijpen.Ook de Duitse citaten waren lastig te begrijpen. Ik denk dat dit boek is weggelegd voor intellectuelen, Mulisch-liefhebbers en neerlandici, ik behoor tot geen van deze drie categorieën.

:) (Scholieren.com natuurlijk)

Bij dit boek had ik voor het eerst geen enkele drang om verder te lezen, de afloop was al bekend.

Dat is een mooie zin. Maar 't is wel een bijzonder boek, het begint als journalistiek, maar langzamerhand verschuift het verslaggevende element steeds verder naar de achtergrond en komt Mulisch' relatie tot het subject naar de voorgrond. Zo wordt het een heel autobiografisch boek.

Ik heb De Ontdekking van de hemel, De Aanslag en De Elementen gelezen. Laatste vond ik als scholier destijds wat te ver gezocht. Maar het goede aan Mulisch vind ik altijd dat hij al die filosofietjes zelf ook alleen maar voor de leuk lijkt te gebruiken. Het plot blijft ook zonder dat wel overeind en het leest ook altijd als een trein. Technisch is Mulisch volgens mij wel de beste schrijver van de laatste eeuw in Nederland.

@ Martijn: Het heeft anders wel lang geduurd voordat zijn boeken toegankelijk werden (als in toegankelijk geschreven). Ik ben laatst aan 'De toekomst van gisteren' begonnen maar dat leest bepaald niet makkelijk weg. De boeken die je noemt zijn wel heel goed leesbaar.

Yann Martel - Beatrice and Virgil
Een boek dat veel emoties opriep tijdens en na het lezen, en niet alleen bij mij: de halve wereld viel over Martel heen na het verschijnen van dit boek. Was het niet om de stijl, dan wel om de inhoud. Het boek is het resultaat van zes jaar werk en het bewerken van eerdere versies van het boek, waarvan de reacties op dit boek van uitgever en andere intimi het begin vormen van 'Beatrice and Virgil'. En zo is Martel de critici meteen een stap voor: nog voordat je het boek uit hebt, weet je al wat er aan schort. 'Waar gaat je boek over?' vragen ze hem, en de schrijver (tevens hoofdpersoon in zijn eigen boek, zij het onder een andere naam) weet het niet. Diezelfde vraag zal de hoofdpersoon zelf nog een keer stellen, maar dan aan een naamgenoot die worstelt met een toneelstuk dat leest als 'Waiting for Godot' en de kern vormt van het boek. Je komt als lezer steeds meer te weten over het toneelstuk, omdat het niet-chronologisch en in kleine stukjes wordt opgediend. Er zijn veel vergelijkingen met 'Life of Pi' te verzinnen, maar Martel gaat veel verder met dit boek, met name qua thematiek. Het heeft geen makkelijk leesbaar boek opgeleverd, het eigenlijke verhaal komt heel erg traag op gang, maar als het plaatje compleet is, is het effect groot. Al is er veel doorzettingsvermogen vereist.

Paul Auster - Sunset Park
Altijd hetzelfde, altijd anders, zoiets. Verrassen doet Auster niet echt, je weet gewoon waar je aan toe bent met een nieuw boek: meer van hetzelfde, soms iets meer dan gemiddeld, soms iets minder. 'Sunset Park' is geen uitschieter, maar ook niet slecht. Toeval en het lot vormen nog altijd de hoofdingrediënten van het verhaal. Hoofdpersoon is een talentvolle student die zichzelf een ballingschap oplegt wanneer hij (toevallig of niet toevallig, dat is de vraag) betrokken raakt bij een dodelijk ongeluk van zijn halfbroer. Hij raakt verzeild in een kraakpand in New York, op uitnodiging van een oude schoolvriend. De bewoners hebben zo hun eigen besognes en geheimen, en er is een tweede rang aan personages die toevallig ook allemaal iets met elkaar te maken hebben. Het mogelijke uitzettingsbevel hangt als een donkere wolk boven het dagelijks leven van de bewoners, en zo weet Auster het verhaal toch spannend te houden. Af en toe vliegt Auster in ellenlange zinnen uit de bocht om de boel geloofwaardig te houden, wat niet echt lukt. Ook draaft hij door in essays over film of honkbal, wat in eerdere boeken ook al het geval was. Sterk punt is dat alle personen allemaal hun tekorten hebben, wat ze menselijk en herkenbaar maakt. Auster maakt er geen soap van zoals Jonathan Coe maar geeft hun gesteggel iets heroisch.

Roberto Bolaño - Het Derde Rijk
Een dikke pil van meer dan 300 pagina's is 'Het Derde Rijk', een boek dat na de dood van Bolaño is uitgegeven. Het is niet duidelijk wanneer het geschreven is. Er zijn zoals altijd weer aanknopingspunten met andere boeken van de man, maar 'Het Derde Rijk' is zowaar een boek met een plot. De sfeer is heel erg David Lynch, met een soort onbenoembare spanning die de hele tijd aanwezig is maar nooit op de voorgrond treedt. De hoofdpersoon is een Duitser die met z'n vriendin aan de Costa Brava op vakantie is in een hotel waar 'ie als kind ook kwam. Hij is geobsedeerd door de eigenares van het hotel, die 'm aanvankelijk niet eens herkent. Nog meer geobsedeerd is hij door een bordspel waarmee hij WOII naspeelt. Dit onderdeel is nogal wazig, want als lezer worden er allerlei ditjes en datjes over het spel verteld, die niet echt ter zake doen. Aanvankelijk speelt hij het spel alleen om er essays over te schrijven, maar uiteindelijk dient zich een tegenspeler aan en dan wordt het menens. Hij heeft dan niet in de gaten dat z'n vriendin al lang naar huis is, zijn relatie met haar over is en zijn baan op de tocht staat. Alles draait nog om het spel. Feit en fictie gaan door elkaar heen elkaar heen lopen, net als oorzaak en verband tussen historische feiten en de realiteit. Qua sfeer en plot zit het wel goed, maar er had meer in gezeten. Ik heb de indruk dat het nog niet helemaal persklaar was, dit boek.

Marcel Proust - Sodom en Gomorra
En met deel IV ben ik nu over de helft van Op zoek naar de verloren tijd. Elke twijfel over de geaardheid van De Charlus wordt in de eerste pagina's weggeslagen met een minutieuze beschrijving van een potje cruisen circa 1900. Best radicaal. Daarna is het weer salonbezoek en vakantie in Balbec waar de hoofdpersoon weer ontzettend loopt te klooien met Albertine, toch wel, vanaf het eerste moment dat ze verscheen, mijn favoriete vrouw uit de literatuur. "Ik houd wel/niet van haar", een ziekelijke obsessie met haar lesbische tendensen (vind Marcel niet leuk) en steeds erger wordende jaloezie maken hem er niet sympathieker op. Maar goed, dat zal in deel V vast allemaal nog erger worden. Overigens wel grappig dat Proust in elk deel ongeveer 500 pagina's uitgebreid kwebbelt en dan altijd nog in een afsluitend hoofdstuk van 30 pagina's opeens koortsig met een openbaring alles afsluit en de cliffhanger voor het volgende deel presenteert.

Arnon Grunberg - Figuranten
Eigenlijk zijn alle hoofdstukken korte filmscenes, maar er ontwikkelt zich wel degelijk een verhaal waardoor je verder blijft lezen. Het verhaal is simpel: drie vrienden proberen wanhopig een carriere als acteur op te bouwen, maar dat blijkt nog knap lastig. Geld en connecties zijn aanwezig (talent niet echt), maar op z'n best levert het gerommel in de marge op. Wat allemaal pijnlijk eerlijk gedocumenteerd is door Grunberg. En dan zijn er nog een hoop onuitgesproken gevoelens van de 'ik'-persoon jegens Elvira, een Argentijns meisje dat elke man voor het uitkiezen heeft.
Af en toe wordt al dat tragi-komische gestuntel van iedereen een beetje te ver doorgevoerd (zoals de verhuisscene van de ouders van Broccoli, één van de hoofdpersonen uit het boek) ten koste van de voortgang van het verhaal. Het boek eindigt sterk (geen spoilers hier).

Arnon Grunberg - De Troost van de Slapstick
Essaybundel waarin Grunberg polemiek bedrijft, over film schrijft, literatuur en zichzelf interviewt (naast o.a. Karel Appel, Jan Wolkers en de mij onbekende Eriek Verpale). Zeer aan te raden, want erg goed geschreven en bevat veel informatie over drijfveren en motivatie van Grunberg.

Peter Terrin - De Bijenters
Erg goede verhalenbundel. In 'De verdachte' worden een verdachte op het bureau verhoort over een aanslag op een politicus. Als lezer sta je tussen twee verklaringen in en je mag zelf uitmaken wat er echt gebeurd is. Dat gegeven wordt herhaald in het verhaal 'Schoonmaak', waar een schoonmaker verdwijnt terwijl hij met een collega aan het werk is. Toeval of opzet? Hoogtepunt is het verhaal 'De Bijeneters' zelf, waar een ik-figuur met vriendin op vakantie gaat. Het verhaal eindigt bij het graf van Camus (niet toevallig, het motto aan het begin van het boek is van hem) en er is iets tussen beide geliefden ontstaan wat maar niet wordt uitgesproken en misschien ook niet kan worden uitgesproken. Het afsluitende verhaal 'De Moordenaar' vertoont veel overeenkomsten met Terrin's roman 'De bewaker'. In een soort Orwelliaanse samenleving mag iedereen twee moorden plegen zonder strafrechtelijke vervolging. De paranoia die dat oplevert is vintage W.F. Hermans.

-wordt een verdachte op het bureau verhoord-

Dat hier maar even reageren op de Philip K. Dick docu gisteren bij Uur van de Wolf. Vond het wel aardig, meer een introductie tot een reeks afleveringen, maar dat heb ik wel vaker met documentaires (itt die meer sociaal-politieke dingen van Tegenlicht, die zo lekker afgerond aanvoelen.) Vond het als fanboy in ieder geval leuk om die huizen eens te zien en natuurlijk beelden van PKD in Disneyland (had hij naar het schijnt een soort abonnement voor.) Wat ik wel jammer vind is dat niet zo duidelijk wordt gemaakt dat hij zo'n goede schrijver is over het pauperisme is Amerika. En Linklater miste ik een beetje.

ah :)

mijn boekenlijst trouwens aangevuld met Winesburg, Ohio van Sherwood Anderson. zo'n echte Americana klassieker, Faulkner voor Faulkner zeg maar. (wel wat sentimenteler)

interessant aspect aan het voorwoord trouwens, daar spreekt een 'kennert' over het boek, en zegt ie eigenlijk, 'ja het stelt eigenlijk niet zoveel voor, maar het is toch mooi hoor'.
Soms denk ik dat dat het probleem is van kenner zijn. Als je alles hebt gehoord, is uiteindelijk niets écht goed, is overal wel wat op aan te merken, zoiets. (als je 'blanco' bent denk je bij elk mooi boek/kunst-object/whatever waaah dit is het beste ooit') later durf je die dingen gewoon niet meer te denken zelfs.

Oh ja...en Charlie Kaufman, dat is toch misschien de spannendste schrijver/filmer die met PKD aan de haal gaat (incl. dat depressieve Amerikaanse sfeertje en niet bijster sympathieke hoofdfiguren.) Maar die zal het ongetwijfeld druk hebben. :)

Als je alles hebt gehoord

Wanneer heb je nou alles gehoord?

En ik hoewel ik er in mee ga dat je bij beperkte kennis makkelijker on de indruk bent te krijgen denk ik niet dat je als je goed ingevoerd bent gelijk een muggenziftert wordt. Daarvoor is er veel te veel traditionele muziek, wat van nature meer van 't zelfde is, waar ik nog steeds enorm van onder de indruk kan zijn ondanks dat ik er al zoveel van gehoord heb.

dat is de juiste instelling natuurlijk.

ik had ook 'gelezen' moeten zeggen, niet dat dat nu echt veel uitmaakt, maar (ik pas gewoon mijn stelling aan 'as we go along' natuurlijk) het is ook meer iets voor de wetenschappelijke wereld misschien. (dus ook de literatuurwetenschap)

ach, misschien ergerde het me gewoon dat je in een voorwoord van een literaire klassieker eerst gaat zitten zeuren. :) (nu is die Anderson ook wel een one book wonder, wel dit boek dan he)

Dat hier maar even reageren op de Philip K. Dick docu gisteren bij Uur van de Wolf.

Dank voor de tip!

David Mitchell - Dertien
Of Black Swan Green en misschien had ik 'm wel in het Engels moeten lezen, want een van de weinige keren dat ik 't gevoel kreeg dat de vertaling onbedoeld grappig was, of gewoon wat krampachtig met jaren '80-slang. Het kan er ook gewoon aan liggen dat Mitchell zijn nerdy hoofdpersonage wat al te fanatiek in tegeltjes laat praten. Verder is t boek echter best geslaagd, opgroeien in Worchester (geen idee waar dat is) maar in elk geval semi-ruraal Engeland, met een hoop pestkoppen, wat boerentrienen en veel gestotter en gestamel, daar is de jongen zelfs voor in therapie. Een geniale truc van Mitchell is dat hij deze obsessie op het goed uitspreken van woorden in t boek heeft verwerkt door om de haverklap een woord cursief te drukken, wat de lezer in zijn hoofd dan ineens belachelijke nadruk geeft, net zoals de jongen dus moeite moet doen op die woorden.

nu begonnen in die nieuwe Grunberg, leest weer hapsnap weg, die boeken lijken altijd wel epi maar de letters zijn groot en de zinnetjes vlot. Ik heb toch meer met Grunberg op de korte baan, het hele jaar door af en toe in Grunberg rond de Wereld gelezen, columns uit 2002 (oid) voor de NRC. En daar is die man echt heel goed in, tragisch-filosofische bespiegelingen, bij vlagen zelfs aangrijpend.

Louis Couperus - De Stille Kracht
Stond in de bieb opeens voor de C en dacht: laat ik weer eens wat van mijn favoriete Nederlandse schrijver meenemen. Het werd deze, zodat ik ook meteen straks in de bioscoop vervelend kan doen van "het boek was beter, hoor." ;) Fantastisch boek overigens. Heb nooit echt iets met Indië gehad maar dit doet het hem wel. Toch best wel vooruitziend in hoe het aankondigt dat het kolonialisme een aflopende zaak is, de Hollanders zijn moe, of gaan gewoon stug verder omdat het moet en de Javanen werken "onzichtbaar" de boel tegen, bovendien begint de Islam langzaam uit de marge op te rukken. En er zijn weer mooie, verveelde vrouwen zoals Couperus die alleen kan neerzetten. Bij de beroemde bloedige douchescene begreep ik opeens waarom Hitchcockiaan Paul Verhoeven dit wil gaan verfilmen. Vroeg me af of hij de rest aan kan, die wat nuffige 19e eeuwse figuren zeggen nooit "GOD-VER-DOMME!" Daar moet toch even iets aan geschaafd worden. ;)

John Fante - Vraag het aan het stof
Alsof Arnon Grunberg en Herman Brusselmans samen een boek hebben geschreven. Grunberg voor de droogkomische situaties waarin hoofdpersoon, een werkelijk geniale, maar nog onbekende schrijver steeds weer belandt. Zijn grillige karakter doet wel heel erg aan Brusselmans denken, net als zijn tirades. Plot stelt weinig voor: jonge schrijver werkt in een hotel in LA aan een boek, wordt verliefd op een serveerster die het met iemand anders houdt. Desondanks blijft de schrijver de vrouw volgen, al weet hij dat het geen enkele zin heeft. Maar het wordt allemaal beschreven zodat de schrijver de ene heldendaad na de andere verricht, en daar gaat het om.

Juan Carlos Onetti - Het Korte Leven
Oei wat duurt dit lang, meer dan 300 pagina's magisch realisme uit Uruguay. Ga maar na: hoofdpersoon slaat zelf aan het verzinnen, en fantaseert zijn eigen alter-ego's die alles doen wat hij niet durft. Spannend wil het niet echt worden, en natuurlijk verzint hij een personage dat Onetti heet.

Arnon Grunberg - De Heilige Antonio
Twee verhalen die prachtig met elkaar verweven worden. In het ene zijn er twee jongens die verliefd worden op een Kroatische dame van de taalcursus, het andere gaat over de ontluikende romance tussen de moeder van de twee en een minnaar, die net als Grunberg krullen heeft en dezelfde naam heeft van de verteller in 'Figuranten'. En iedereen houdt elkaar weer voor de gek, of zichzelf. Of allebei.

Hella Haasse - In Transit
Lang geleden gelezen op de middelbare school. Toen gingen een hoop verwijzigen aan me voorbij die er bij herlezing wel heel dik bovenop liggen. Hier had meer ingezeten, maar ja, 't is een Boekenweekgeschenk dus dan moet het kort.