Filmforum

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

http://bp1.blogger.com/_mVC5ccuFuvA/RnqCphF_56I/AAAAAAAAAEI/_dBIGdzBlOY/s400/9852861.jpg

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

bedankt :)

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

'Solyaris - hersenkrakertje'? Dan heb je De Spiegel uit 1975 zeker nog niet gezien. :-)

De Spiegel, tsja. Vond ik eigenlijk tegenvallen (en is toch niet zo'n hersenkraker? Gewoon een rits jeugdherinneringen?) Wel weer een paar memorabele beelden.

de films van Kurosawa blijven een beetje stuivertje wisselen onderin de lijst van IMDB.. Nu keek ik Ikiru, misschien wel een van zijn beste, alleen verknald door wat verbazingwekkende fouten.
Een man van middelbare leeftijd heeft een saaie baan als ambtenaar, hij krijgt last van zijn maag, gaat naar het ziekenhuis. De dokter verteld 'm dat het wel meevalt, maar net heeft een patient 'm verteld dat als de dokter die bepaalde formulering gebruikt, hij er absoluut aangaat (maagkanker) Dus hij stort zich in het nachtleven, ergens zelfs a la Tom Waits zingend en als dat niet genoeg afleiding blijkt te bieden houdt hij zich maar bezig met een "jong ding" van het werk. (Een bolle Mei Li Vos) Ook dat wordt niks en hij realiseert zich eindelijk dat hij (als kantoorslaaf) toch het meest van zijn werk houdt.. En dus gaat hij terug oom eindelijk nog iets goeds te doen.
The End! Zou ik zeggen.. Vooral ook omdat je dan als kijker nooit weet of hij werkelijk echt ziek was.
Maar nee de film maakt een sprongetje in de tijd.. De man blijkt dood en de laatste 50(!!!!!) minuten van de film worden gebruikt als een soort van nabeschouwing van de gasten op zijn dodenwake. Ongelofelijk.. Saai.. Citizen Kane zeggen ze dan op imdb.. Pff.. Het enige nut van dat hele lange outro is nog dat je 'm nog een keer het liedje ziet zingen, nu vlak voor zijn dood. Erg aangrijpend en weer een mooi einde, maar ook dan weet Kurosawa nog geen afscheid van zijn (2.5 uur durende) film te nemen. Jammer, jammer.

Babel was dan nog vrij kort eigenlijk. Ik dacht die film duurt 3 uur, maar het is niet meer dan een dikke 2 uur. Tsja.. Ik wordt narrig van films van het jaar.. En ik zou zeggen Amores Perros was een stuk beter. De verhalen daarin grepen me meer en belangrijker ze waren ook op aangenamere manier verbonden (dat auto-ongeluk) dit keer is het werkelijk allemaal puur toeval.. Sterker nog het hele Japanse gedeelte hangt maar een beetje bij. (Nog afgezien van het afgrijselijke cliche van Japanse schoolmeisjes zonder slipjes)

Tuurlijk gaan op zich allemaal over communicatie-problemen en hoe mensen elkaar niet eens de kansen geven elkaar te begrijpen.. Maar toch.. Enkel het Mexicaanse stuk en het allerlaatste outzoom-shot waren wat mij betreft de moeite waard.

(Nu nog 'n keer 21 grams zien)

Om te beweren dat grootmeester Kursosawa in Ikiru fouten maakt (verbazingwekkende fouten nog wel, me dunkt ;-)), is een tikkeltje boud gesteld. Als kijker weet je wel degelijk dat hoofdpersonage Kanji ‘The Mummy’ Watanabe dodelijk ziek is, want de film introduceert hem al in het openingsbeeld middels zijn röntgenfoto waarop het lot van de man bezegeld staat. De break halverwege de film is een originele onverwachte stap om (à la Rashomon) aan de hand van getuigenverslagen terug te kijken op het leven van Watanabe en te zien hoe de belangrijke keuzen die hij heeft gemaakt door hen worden geïnterpreteerd. We hebben hun perspectief nodig voor het duidelijk maken van de achterliggende gedachte van de film. De regisseur kan onmogelijk zijn film stoppen als de oude man zijn laatste liedje heeft gezongen, want dan valt de boodschap van Ikiru in het niet: de mens is over het algemeen onveranderlijk. Zelfs als de mens zeer bewust een voorbeeld ziet hoe een leven zinvol inhoud te geven, vervalt hij/zij in oude, verstokte gewoonten. Dat is minder emotioneel dan het hartverscheurende liedje, maar des te schrijnender.

Dat je er verder weinig mee aankon is natuurlijk je goed recht en zal ik zeker niet betwisten ;-)

Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Ik denk ook dat Watanabes goede daad filmisch niet interessant in beeld valt te brengen (tocht langs loketten) en dat het dus een uitstekende vondst is om die tocht gewicht te geven door erover te laten verhalen.

Wel eens met de kritiek op Babel (al blijf ik erbij dat ik me prima vermaakt heb). Maar: het aloude cliche van schoolmeisjes zonder slipjes? Volgens mij is Babel de eerste film waarin ik dat zie gebeuren. Wat ben ik toch een groentje he...:-) Overigens ontkom je natuurlijk in Japanse cinema niet aan het fenomeen schoolmeisjes-erotiek-geweld-vernedering. Waarom dat nu zo intrinsiek is verbonden aan de Japanse cultuur, daar wil ik weleens een goede verhandeling over lezen.

Door omstandigheden (alle plezierig) niet veel gezien, maar er zaten geen zeperds tussen dit keer.

You can count on me (Lonergan, 2000). Broer bezoekt zus. Beide hebben een ander leven geleid na het overlijden van hun ouders in een auto-ongeluk. Zij kind en gescheiden, hij drugs en gedoe. Zij zoekt relatie, hij stabiliteit, die hij lijkt te vinden door zich over haar zoon te ontfermen. Er zijn van die films die een film maken makkelijk doen lijken. Er gebeuren geen opvallende dingen in deze potentiele EO-prent, maar het gaat allemaal goed. Lonergan wil geen grote claims maken en nog minder hysterie en legt dit kleine drama zijn ingetogen wil op. De acteurs maken het af. Laura Linney maakt indruk, maar het is Mark Ruffalo die hier wegloopt. Een acteur die voor mij voor Zodiac wat onder de radar heeft geopereerd, maar dit is een performance die echt gezien mag worden.

Venus (Michell, 2006), Weer zo´n `tsja`-gegeven: Oude man wordt bevangen door nicht van zijn beste vriend, die als verpleegster haar oom verzorgt. Een band ontstaat, waarbij hij zijn jeugd hervindt en zij haar zelfvertrouwen wint. En het pakt goed uit. Toegegeven, er zijn wat wrange, goedkope momenten, maar overall redt Michell zich prima. Wat helpt is dat de randjes niet worden vermeden. Peter o’Toole is een beetje een flamboyante oude viezerik, en Jodi Whittaker een beetje een jeugdige profiteur van de bejaarde man, waardoor Michell hun relatie redelijk overtuigend tot een goed eind weet te brengen. Belangrijk, de film bevat een paar uitstekende one-liners en een gros dialogen uit het boekje. Het eerste kwartier is een perfecte binnenkomer.

Uzak (Ceylan, 2002). Uzak betekent afstand en no kiddin’, dat wordt duidelijk. Man komt naar Istanbul en trekt in bij vriend. Hij probeert werk te vinden in tijden van economische malaise en tijdens dit proces stelt de gastheer zich niet echt gastvrij op. Hun verschil in leeftijd, intelligentie en achtergrond zorgt voor frictie. Ondertussen is de gastheer (fotograaf van voornamelijk tegels en eieren) de touch met realiteit ook wel een beetje kwijt en ziet hij een geliefde ex richting Canada gaan. Misschien dat het relatief eenvoudig is om goede, weloverwogen cinema te maken in een land waar de moderniteit niet al eeuwen oud is (hier: Turkije), maar Uzak weet op een ogenschijnlijk eenvoudige manier een ingrijpend verhaal te vertellen (en niet verstoken van humor, al is die gitzwart), waarbij de focus zich subtiel verplaatst van bezoeker naar gastheer. En altijd verschijnt er weer even een moskee in beeld. Ze spelen geen rol, maar ze zijn er wel.

Het anime drieluik Memories, uit 1995 alweer, eindelijk gezien. Mwaah, mwaah, het ambacht straalt er van af maar de drie regisseurs hebben toch allemaal (veel) beter werk afgeleverd dan dit. Eigenlijk een studie naar science fiction narratief en daardoor voor wie in vergevorderd stadium zit een beetje saai (Morimoto gaat bijv. wel erg op de Solaris toer.) Stink Bomb vond ik het beste verhaal met een leuke draai aan het ontsnapte-virus genre.

De beste grap in Uzak: het moment waarop de gastheer zijn bezoeker uit de woonkamer probeert te krijgen door ’s avonds een video van Stalker op te zetten in de hoop dat de bezoeker uit pure verveling wel zal vertrekken. Als het bezoek eindelijk naar de logeerkamer gaat, kan de gastheer ongestoord Stalker verruilen voor een wat minder literair verantwoorde pornovideo. Tarkovski en humor – het kan dus blijkbaar toch.

De overige films van Ceylan zijn ook de moeite waard, maar verder kan ik me lastig herinneren of ik nog meer Turkse films ken. Volgens mij is naast het werk van Ceylan het bijzondere Yol (1982) de enige andere Turkse film die ik ooit gezien heb.

Underground van 't weekend weer eens gezien. Vooral het eerste uur is een geweldige adrenaline rush. Over the top Balkan drama die van het scherm af spat. Briljant voortgeduwd door Bregovic' soundtrack. Schiet altijd weer in de lach als het orkest door Marko aangespoord wordt om harder te spelen vooraleer hij zich in een knokpartij stort. Mooie wrange momenten ook. Ludo deze oorlogsfilm al gezien?

Er gebeuren zoveel dingen in de eerste helft van Underground dat sommige details je bijna ontgaan, zoals vlak na het bombardement op de dierentuin. Terwijl de wilde dieren losgebroken door de stad banjeren, maakt Blacky (Lazar Ristovski) zich klaar voor de strijd door o.a. een toevallig langslopende zwarte kat te gebruiken om zijn laarzen mee te poetsen. Black Cat, White Cat was me na Underground iets teveel van het goede (wat ook gelegen kan hebben aan de abominabele staat waarin de filmkopie in Amsterdam destijds werd geprojecteerd). Life Is A Miracle oogde vervolgens weer heel fris.

Enkele films die ik deze week zag: Reprise van Joachim Trier (met o.a. muziek van Joy Division en The White Birch), Copying Beethoven en …ahum… Transformers. Zie hier. Van de drie is Reprise de aanrader.

Ja, Reprise, was ik benieuwd naar! Zag zelf Pather Panchali. Zal vanavond verslag doen.

Pather Panchali (Ray, 1955). Verder met het meesterwerkenproject, de nummer 42 om precies te zijn. Bij deze duurde het even voordat ik erin zat. De film vertelt het verhaal van een Bengalese familie die zich in feite in de Middeleeuwen bevindt. Pa is schrijver maar moet lang van huis om toch wat binnen te schrapen, moeder moet het kroost opvoeden en is erg beschermend, dochter heeft veel last van hun ongemak in het opgroeien en omgaan met leeftijdgenoten, en het jongste zoontje is de onschuld zelve. En dan schuifelt er nog een tante door beeld, een levend lijk dat af en toe een uitbrander krijgt van moeder. De eerste helft duurt een beetje, maar is – zoals dat heet – ‘scene setting’. In het tweede deel begint alles te leven. Ray probeert niet te verhullen hoe zwaar het leven voor deze mensen is, maar kan het bepaald niet nalaten de ellende van tegenwicht te voorzien. Hoe dan ook, het leven is een geschenk, dat is de strekking. De liefdevolle, dartele scenes die dit moeten illustreren doen dan weer spiritueel dan weer sprookjes-achtig aan ( maar nergens religieus of wereldwinkel-approved). Het is deze tweestrijd die de film uiteindelijk een nauwelijks te missen kracht geeft. Hier en daar doet de film qua thematiek denken aan Ugetsu monogatari, maar Pather Panchali is niet alleen ongepolijster en documentairder (en daarom cooler om goed te vinden), het is vooral ook een film die unieker aanvoelt, en meer raakt.

Leave her to heaven (Stahl 1946). Een Hollywood-film uit een gouden tijd, en eentje die niet teleurstelt. Gene Tierney speelt een vrouw die een schrijver (Cornel Wilde) aan de haak slaat en er alles aan doet om alleen met hem te zijn. Dan helpt de aanwezigheid van zijn kreupele broer niet echt, om maar iets te noemen. De mierzoete Technicolor-kleuren contrasteren mooi met het steeds donkerder wordende plot, een beetje zoals in Rear Window, en er zitten een paar voorbeeldige klassieke scenes in. De film rolt op het eind een beetje snel richting einde. Geen Hitchcock-kwaliteit, wel genoten.

Azuloscurocasinegro (Daniel Sánchez Arévalo 2006) hier al 'ns besproken? Zevende week in Lantaren/Venster, dus een filmhuishit. Donkerblauw, bijna zwart is de vertaling en "bluesy" is van toepassing op dit geestige melodrama. Portret van een stel losers, dat droomt van betere tijden, maar mekaar de vernieling in jaagt. Gewoon, omdat ze tot elkaar veroordeeld zijn.
Een conciërge die ondanks een MBA (gehaald bij LOI, omdat hij voor zijn demente vader moet zorgen) nergens als pakman aan de bak komt. Zijn jeugdliefde. Zijn broer de bajesklant. Diens vrouwenvleugelvriendin. Zijn mattie die teert op de zakken van z'n ouders. Diens aquariumvissen verkopende vader...
De cameravoering, gevatte dialogen, acute plotwendingen en de melancholiek deden me wat denken aan "Do the right thing". Reden misschien waarom dit Spaanse debutantenbal her en der prijzen wegsleepte.
Wel aardig.

Azuloscurocasinegro staat bij deze genoteerd, al draait hij in A'dam niet in een prettige bioscoop. Lukte het bij de aanschaf van het kaartje nog een beetje om de titel zonder kleerscheuren uit te spreken?

Hij staat bij mij op het programma, kwestie van de ondertitels nog...

Gheghe... Het Azoel Oskoerò in m'n beste Spaans werd door de kassière aangevuld met Kassie Négróóó in vloeiend Rotterdams. Ze had meer moeite met het verwisselen van het kaartjespapier, waardoor het halletje zich vulde met ongeduldige Romy-Schneiderfans op leeftijd.

Azuloscurocasinegro (Arévalo 2006). Wat Mic zegt : wel aardig. Luchtige sort of komedie rond een conciërge die beter wil en het maar moeilijk gerealiseerd krijgt. Film heeft het tempo van een televisie-soap en doet in zijn understating erg denken aan Almodovar. Aardig zolang het duurt, maar het overheersende gevoel na afloop is dat er iets is met moderne Spaanse cinema dat me gewoon irriteert. Weer zo’n Spaanse film die we van de critici niet mogen missen en weer ben ik underwhelmed.

The time to live and the time to die (Hou Hsiao-Hsien, 1985). Doorbraakfilm van Hou die het verhaal vertelt van zijn eigen opgroeien in Taiwan. Zijn ouders zijn naar Taiwan gekomen door omstandigheden maar dromen openlijk van een terugkeer naar het vastenland. Dat zet een stempel op de stemming. Hou toont hier al zijn unieke en invloedrijke regie-hand: los gefilmd, achteloos aan elkaar hangend, maar daardoor levensecht verhaal. De invloed die dit gehad heeft op Jia Zhang Ke is onmiskenbaar. The time to live and the time to die is nog niet zo scherp als het later zou worden, maar is zeer het bekijken waard.

Sicko (Moore 2006). Ja, ik heb een zwak voor deze man. Documentair gebrachte propaganda? Doorgetrokken linksheid? Onevenwichtige visie op zaken? Allemaal waar, maar met zo ongelofelijk veel retorische vondsten, spitsvondigheden en humor gebracht, dat ik toch weer plat ga. Ik vind Sicko misschien nog beter dan Fahrenheit omdat het grote onrecht tot kleine proporties is teruggebracht en het conspiracy-gehalte daardoor wordt verlaagt (al doet Moore zijn best): mensen met een gezondheidsverzekering die er in de praktijk geen reet aan hebben. En dat in het welvarendste land ter wereld. Retoriek of niet, stel (en ik zie niet echt hoe) dat je de helft kunt afdingen op Moore’s verhaal, dan nog is de conclusie compleet shocking.

Verder met het meesterwerkenproject…

Persona (Bergman, 1966). Interessante film die een product is van zijn tijd maar die tijd overstijgt. Het begin is een collage van random indringende beelden die een Freudiaanse indruk maken. De psychologie blijft centraal staan in dit verhaal van een actrice die besluit niet meer te spreken en met een verpleegster in een huisje aan zee gaat zitten. De stille actrice laat zuster het woord doen en lijkt als een soort spiegel te fungeren. Dat levert een soort persoonlijke meditatie op omtrent de vraag in hoeverre men zichzelf kan en moet zijn, en de rol die schaamte hierin speelt. Dat leidt tot een breakdown die als gevolg heeft dat onduidelijk is wie nu wie is en de suggestie is dat actrice en verpleegster dezelfde persoon zijn. Dat is inderdaad één van de drie lezingen, las ik later op wikipedia, waaruit blijkt dat nogal over deze film is nagedacht. Ik vond het een interessant experiment, maar geen film waar ik weg van was. Op de eerste plaats heb ik een hekel aan acteurs die dingen in boeken lezen en die diepzinnigheden aan elkaar gaan voorlezen. Op de tweede plaats blijf ik op een behoorlijk grote afstand zitten kijken naar wat zich voltrekt en is de persoonlijke inleving bijzonder gering. Daar werkt de gestileerdheid zeker aan mee. Hoe bijzonder fraai bij vlagen ook, een shot van twee hoofden, één frontaal de ander en profile, dat doet me bijvoorbeeld ook aan die clips van ABBA denken. Als ik dan achteraf lees dat de ontsporende psyche nog nooit angstaanjagender in beeld is gebracht dan in Persona dan denk ik “Het is maar goed dat me even geen 5 voorbeelden te binnen schieten”.

Bladerunner (Scott 1982). Sci-fi noir. Bladerunner is een film waarin de art direction meer dan de helft doet. Een fantastisch vormgegeven beeld van een onherkenbaar L.A. in 2019. Vervuiling, regen, duisternis, grote gebouwen en neon reclames, minder mensen en een hele hoop akeligs. De typische jaren tachtig Miami Vice soundtrack is te afgrijselijk voor woorden, vooral als een saxofoon inzet, en dat is – ongelofelijk maar waar - precies watdie film nodig heeft. In deze wereld mag Harrison Ford jagen op replica’s van mensen, die ingezet zijn voor planetaire veroveringen maar teruggekeerd zijn naar aarde. Gaandeweg blijkt dat de replica’s, aangevoerd door onze eigen Rutger Hauer, op zoek zijn naar een volwaardig mens-zijn en zich uiteindelijk menselijker tonen dan hun niet-gerepliceerde soortgenoten. Interessant gegeven, goede thriller maar de cult status en een nummer 66 notering in de tophonderd allertijden, na ja dat ontgaat me. Silence of the lamb was ook goed. Of L.A. Confidential. Goed, leeft Omar nog….?

Dan komen de doorheenpraters, de chipskrakers en de zwakkeblaashebbers uit hun krochten gekropen om naar de film te gaan.

Hahaha, hoe waar.

Laatst bij Resurrection wel weer een mooie boomeractie: net voor de film binnenkomen, veel luid geklungel met sleutelbossen inclusief onderling commentaar en na 20 minuten ervandoor gaan

The Saltpath Scandal (Josephine Besbrode, 2025, SkyShowtime)

The Salt Path is een enorme bestseller waarin Raynor Winn (echte naam Sally Walker) beschrijft hoe zij en haar man Moth (echt naam: Tim) gaan wandelen langs de Britse kust nadat ze hun huis kwijt geraakt zijn en Moth te horen heeft gekregen dat hij terminaal ziek is. Tijdens de barre omstandigheden leren ze zichzelf kennen en gaat Moths toestand ook vooruit door het in de natuur zijn en de beweging.

Alleen bleek dat dus helemaal niet waar te zijn. De Walkers raakten hun huis kwijt, omdat ze een lening met hun huis als onderpand, die ze hadden moet aangaan omdat Sally betrapt was op het stelen van geld van haar werkgever, niet konden terug betalen. En Tim is hoogstwaarschijnlijk helemaal niet ziek. Is hij het wel dan is hij het meest aparte geval van zijn ziekte CBD ooit en toch heeft geen behandeld arts in het VK ook maar een case study over dit zeer opmerkelijke, nooit eerder vertoonde ziekteverloop gepubliceerd.

Deze documentaire is de verfilming van de artikelen waarin onderzoeksjournalist Chloe Hadjimatheou van The Observer het schandaal onthulde, met Hadjimatheou zelf in de hoofdrol. Je krijgt precies de gedegen documentaire die je verwacht van de opbouw rond artikelen van een onderzoeksjournalist van een kwaliteitskrant: goede informatie zonder veel opsmuk. Wel goed voor journalistiekstudenten, want Hadjimatheou neemt je stap voor stap mee door hoe ze het schandaal heeft ontrafeld.

Het is natuurlijk vooral een sappig schandaal in de literaire wereld, vooral omdat de Walkers zo lekker kleingeestig naar blijken te zijn (de lasagne!) Maar een interview met iemand die ook CBD had, door het boek hoop had gekregen en zich schuldig voelde dat hij zelf niet aan zijn herstel had gewerkt door veel te wandelen, leert dat dit boek toch ook wel een vorm van schadelijke kwakzalverij te noemen valt.

Verder blijkt dat Penguin, één van de grootste uitgevers van de wereld, memoires inclusief medische claims publiceert zonder welke vorm van feitencontrole dan ook. En dan ook nog eens geen enkel commentaar willen geven, niets eens een gladde woordvoerder die er met veel woorden omheen lult. Dat is voor mij het echte schandaal.

Disclosure Day (Steven Spielberg, 2026, Eye Filmmuseum)

Het bleek een gouden greep Third Encounters of the Third Kind te kijken voor Disclosure Day, want de nieuwe film van Spielberg blijkt een semi-vervolg. Op het einde zien we zelfs nog wat flitsen van Devil's Tower.

Dat betekent ook voor een deel dezelfde zwakheden: vooral sentimentaliteit (het einde vooral), overgoten met een vagelijk spiritueel sausje. Deze keer zelfs merkwaardig genoeg voor de joodse Spielberg expliciet christelijk, inclusief zelfs citaten uit het Nieuwe Testament. Die spiritualiteit blijkt ook nog plek voor wat ouderwetse genderrollen: hij is van de computers en de wiskunde, zij van de taal en de emotie. We krijgen ook nog wat typische 2026 zwakheden voor de kiezen, zoals overduidelijke product placement, in dit geval de merkenportofolio van Stellantis, met specifieke aandacht voor het het lastig hebbende Alfa Romeo, en lelijke dieren uit de computer, waar ook getrainde echte dieren hadden gekund.

Maar Disclosure Day is voor mij toch net iets beter dan Close Encounters. De cast is veel beter; met Josh O'Connor en Emily Blunt zit je eigenlijk altijd wel goed. Het plot is meer gestroomlijnd, zonder overbodige uitstapjes, en met meer spannende actiescènes.

Eindelijk ook eens een Hollywood blockbuster die gewoon begint - met nota bene een showworstelscene - zonder eerst ellenlange uitleg van wie wie is en hoe het allemaal zit. Het is nog verre van een animéserie waar ze het aandurven je de eerste drie afleveringen geen idee te laten hebben wat er een de hand is, maar in vergelijking met hoe de meeste mainstreamfilms tegenwoordig bij elke stap je handje vasthouden wel een verademing. (Eigenlijk wel een raar iets: "de jeugd" kijkt tegenwoordig naar het schijnt massaal animé, waar ingewikkelde plots die zich met weinig expositie langzaam ontvouwen en een tikje psychedelisch vertellen heel geaccepteerd zijn, maar toch zijn mainstream films juist steeds uitleggeriger.)

Goede actiescènes ook. Gelukkig zijn die dieren het enige dat er te computer uit ziet. Er is fraaie cinematografie van Janusz Kaminiski, met uiteraard veel lensflares. De film voelde voor mij daardoor wel korter dan de 2,5 uur dat hij duurt. Ik moet zeggen dat Project Hail Mary er nog beter uit zag, maar die film had die extreem standaard familiefilmstructuur. Dan liever toch een toefje spiritualiteit op zijn Spielbergs. In deze tijd ben ik toch blij dat er nog iemand zo heerlijk positief over de mens kan denken.

De jeugd heeft blijkbaar de Japanse verhaalconventies van anime aangeleerd. En dat is heel mooi. Amerikaanse films zitten erg vast in hun regeltjes van drie aktes en wat al nog meer die men krijgt aangeleerd op creative writing-opleidingen. Dan krijg je op een gegeven moment voorapelbare films.

Een praatje maakt je dag hahaha. WIE IS DIT!? We gaan het naar het Eurovisie Songfestival sturen, neem ik aan, als we weer durven.

Ook ondervonden waarom ik de bioscoop op zaterdagavond eigenlijk altijd vermijd. Dan komen de doorheenpraters, de chipskrakers en de zwakkeblaashebbers uit hun krochten gekropen om naar de film te gaan.

en dit zijn precies de mensen die ook altijd een praatje willen maken uiteraard. ;-)

Eno
Naar verluidt is elke versie anders maar ik zag dus een „statische” versie. Eno heeft altijd wat te vertellen, is filosofisch aangelegd ook, dus ik vermaak me wel. Daarna gelijk door met deze aflevering van Loladamusica…

oh die zocht ik een tijdje! (De Eno, dacht dat ie juist omdat ie niet statisch was onvindbaar zou blijven, toch maar weer op de lijst dan)

Van Lola da Musica staat de My Morning Jacket-episode klaar. (Is wel een gevaarlijke rabbit hole, want straks ben je de hele zomer zoet met Gomez, Pole, Gorki, Solex)

Laatst bij Resurrection wel weer een mooie boomeractie: net voor de film binnenkomen, veel luid geklungel met sleutelbossen inclusief onderling commentaar en na 20 minuten ervandoor gaan

vreemdgangers in need of a bonnetje?

Verder blijkt dat Penguin, één van de grootste uitgevers van de wereld, memoires inclusief medische claims publiceert zonder welke vorm van feitencontrole dan ook. En dan ook nog eens geen enkel commentaar willen geven, niets eens een gladde woordvoerder die er met veel woorden omheen lult. Dat is voor mij het echte schandaal.

Terwijl ze zo'n oerdegelijk Brits instituut lijken.

Het bleek een gouden greep Third Encounters of the Third Kind te kijken voor Disclosure Day, want de nieuwe film van Spielberg blijkt een semi-vervolg. Op het einde zien we zelfs nog wat flitsen van Devil's Tower.

ha i knew this was coming. pakt pocorn.

In mijn herinnering is Close Encounters stukken beter, maar wel eens dat het tempo van Disclosure Day heerlijk is. Efficient, kordaat, vloeiend.

Ik pakte ook een filmpje met tempo:

Who Killed Jessie?
'Wat is dit!? O, gewoon een tekstballon.' Comic senseless, de perfecte surrealistische afslag voor een fantasy komedie. Dromen komen tot leven als stripboeken – want waarom zou een mens over iets anders dromen dan rondborstige deernen, Supermannen en cowboys? (Ja, het is ook een beetje Trupms droom). Een pedante Tsjechische wetenschapster weet als een 'Czechception' dromen te beinvloeden. De somneoreparatie gaat uiteraard hopeloos de mist in, al zal haar sukkelige echtgenoot daar wellicht anders over denken. Hij beleeft de tijd van zijn leven. ('Deze jongedame in mijn droom'). De droogkloterij zorgt vanaf het begin al voor een vette grijns en wordt gaandeweg steeds beter. Werkelijk elke grap die je met een tekstballon kan maken, wordt gemaakt, en geheel in stijl worden die grappen nimmer oud. Het gedoe met een Skoda deed me aan Tati denken, al is deze film dottiger én platter. Je vergeet 'm net zoals een droom meteen, maar wat was het gaaf om mee te maken. 'Ik kan niet lezen, meneer!'

WIE IS DIT!?

"Tim Koehoorn maakt Nederpop als kokosbrood: je moet er maar net van houden. Verwacht teksten over NEE-NEE-stickers, diepgewortelde angsten en Guus Meeuwis, omlijst door een fruitmix van gruizige gitaren en vrolijke baslijnen. Je kan 'm ook kennen van zijn bizarre TikTokjes over eenmanszaken en kaasplankjes."

Blijkbaar een soort Nieuwe Lulligheid trend of zo?

We gaan het naar het Eurovisie Songfestival sturen, neem ik aan, als we weer durven.

Dat lijkt me inderdaad extreem waarschijnlijk. Israël zou wel wel verdienen.

Eergisteren OMC weer tegengekomen. Duurde weer even voordat we een praatje maakten. Niet door Tim Koehoorn-aversie, maar omdat ik dacht: "Dat lijkt OMC wel, maar die gaat toch niet naar Black Mountain?" Dus wel.

Om het forum gerelateerd te houden, dan ook nog maar even true crime in Breda erbij pakken:

De Restaurantmoord (KRO-NCRV/NPO)

De NPO zet weer eens het spotlicht op een justitiële dwaling, deze keer de zogenaamde Zes van Breda. Volgens mij doen ze dat tegenwoordig elk jaar? In ieder geval een goede zaak: onderzoeksjournalistiek is nu net iets wat de publieke omroep moet doen en het levert ook gewoon goede televisie op. Het heeft ook al geholpen, want er komt een herzieningszaak. En terecht, want wat politie en justitie hier weer allemaal hebben geflikt is, zoals ze dat in Vlaanderen zo mooi zeggen (en dit speelt in Breda, dus vlak bij de grens), hallucinant.

Het begint me wel op te vallen dat al die true crime casussen een gelijkaardig patroon hebben: er is een incompetente, zichzelf overschattende politieman of -mannen die vanaf het begin menen te weten wie het gedaan hebben, vaak op basis van racistische vooroordelen en/of persoonlijke rancune, en in plaats van echt onderzoek te doen naar de misdaad, gaan ze proberen het bewijs in die mal te passen, eventueel door te liegen of bewijs achter te houden. En getuigenverklaringen manipuleren blijkt, zeker als de getuigen uit een zwakker sociaal milieu komen, altijd een fluitje van een cent. Toen ik ging studeren, werd er bij me ingestampt dat je altijd moet proberen je theorie te falsificeren en juist niet op zoek gaan bewijs dat het versterkt, maar blijkbaar is of was dat op de politieschool minder het geval.

Opvallend goede art direction in de reconstructies van de misdaadscenario's. Top jaren-90-vormgeving. En de actrice die getuige/verdachte Jane, met zo'n jarennegentig-arbeidersklasse-meisje-kuifje, speelt, is een talent. Maar de ster van de serie is toch de oud-rechercheur die commentaar geeft op het politiewerk. Alle advocaten en deskundigen zeggen dingen als: "Naar mijn mening is dit onderzoek niet conform de daartoe geldende normen binnen het recherchevak uitgevoerd" en dan komt hij eroverheen, armen over elkaar, vet Amsterdams accent: "Dat is dus broddelwerk." (Ik parafraseer.)

"Dat lijkt OMC wel, maar die gaat toch niet naar Black Mountain?" Dus wel.

Haha. Jaja, dat krijg je met een vriendin met bovengemiddelde muziekinteresse. Best rustgevend dat ik niet altijd hoef te bedenken waar we naar toe gaan. En dit soort Led Zep stoner doet me af en toe goed. Al moet het niet te dicht richting Americana bewegen, want zo oud voel ik me ook weer niet.

Missing (Costas-Gravras, 1982, FilmHallen)

Freelance Charlie Horman journalist in Chili (John Shea) wordt tijdens de coup van Pinochet opgepakt en verdwijnt. Zijn vader Ed (Jack Lemmon), een conservatieve zakenman die heilig gelooft in Amerika, gaat samen met Charlies vrouw Beth (Sissy Spacek), naar hem op zoek. Hij komt er achter dat zijn zoon niet de freaked out hippie was waar hij voor hield en ook dat zijn regering niet eerlijk tegen hem is.

Vier Oscar-nominaties voor deze film, waarvan die voor het op een waar gebeurd verhaal gebaseerde script verzilverd werd. Het is ook een sterk verhaal, dat goed de chaos in Chili laat zien en de meedogenloosheid van het Pinochet regime, maar vooral dat je aan grotere machten bent overgeleverd.

De opzet klinkt misschien wat schetsmatig, maar daar komen twee van die andere Oscar-nominaties om de hoek kijken. Spacek en Lemmon geven namelijk erg sterke en genuanceerde performances, waardoor dit naast een politieke thriller ook een karakterstudie. Lemmons nominatie was zijn 7e en laatste voor beste acteur (hij verzilverde er één) en hij laat inderdaad weer zien één van de allergrootste acteurs in de geschiedenis van Hollywood te zijn. De vierde nominatie was overigens voor beste film.

Verder is het door specialist in politieke thrillers Costas-Gavras gefilmd in een stijl die nooit opvallend is, maar stiekem bovengemiddeld goed. Goede locaties ook. Ik was vooral geïnteresseerd in het schitterende art deco hotel waar Ed Horman verblijft en dat blijkt het Grand Hotel van Mexico Stad te zijn. (Prima naam ook: "Wij zijn *het* Gran Hotel van Mexico Stad; geen verdere poespas nodig.) Dus een aanrader mocht je ooit daarheen moeten en goed in je slappe was zitten.

Wel grappig ook om te zien hoe die expat lifestyle, van "Vergeet de rat race; we gaan ergens wonen met een lekker klimaat en lage kosten van levensonderhoud en meer relaxt leven" waarvan ik in mijn hoofd had dat die vrij recent is, ook gewoon midden jaren 70 al bleek te bestaan. Als freelance journalist kon je prima digitale nomade zijn voor het digitale tijdperk, zeker omdat journalist pre-internet nog best goed betaalde.

Da's, zoals zo vaak, niks nieuws nee. De (Fa.) Onrust serie doorspittend ook regelmatig weer aan herinnerd dat er veel van alle tijden is. 😅

Wat niet klopt is die vermeende navelstaarderij/eigenpijperij van de Randstad en Amsterdam in het bijzonder. Er waren toch zeer regelmatig reportages uit de provincie.

The Wizard of the Kremlin (Olivier Assayas, 2025, Prime Video)

Boekverfilming op zijn boekverfilmingst. Niet alleen is er de vertelstem van Paul Dano, die hele stukken uit de roman van Giuliano da Empoli voorleest en dat om de een of andere reden met een soort ASMR-stem doet, ook alle dialogen zijn van die typische boekdialogen; mensen praten niet met elkaar in politiek-filosofische volzinnen. Daar trouwens ook weer die op den duur vrij irritante ASMR-stem van Paul Dano. Ook alles wordt uitgesproken; er zit totaal geen ruimte in de film om als kijker een eigen kijk op het verhaal te hebben.

Ik had verder niet echt het gevoel dat de film me een unieke, of in ieder geval op interessante manier afwijkende blik op de opkomst van Vladimir Poetin gaf. Hij gaat met vrij grote stappen door de bekende geschiedenis. Wel een redelijk goede Poetin van Jude Law. Verder ook technisch goed gemaakt, hoewel het dus wel een opeenvolging van heel veel scenes van mensen die met elkaar praten in een kantoor of chique bar is.

De titel vond ik ook niet helemaal terecht op basis van de karakterisering van Vladimir Vladimirovitsj in deze film. De Poetin in deze film weet precies wat hij wil. Dano's karakter Vadim Baranov is meer een uitvoerder van zijn wil, dan de tovenaar achter de schermen die door de titel gesuggereerd wordt.

Ben wel een liefhebber van Assayas maar dit spreekt me niet echt aan…

Les Voleurs (André Téchiné, 1996, Netflix)

Ik kijk best veel Franse films, maar dit is wel zo een beetje de meest Franse film die ik jaren heb gezien. In plaats van labels als 'misdaadfilm', 'romantisch drama' of zelfs 'film noir' zou ik dit gewoon in het genre '(zeer) Franse film' stoppen.

In de opening, ziet een jongetje, Justin (Julien Rivière), hoe zijn dode vader Ivan (Didier Bezace) door een aantal mannen wordt thuisgebracht. Yvan blijkt een nachtclubeigenaar annex leider van een bende autodieven te zijn. In die bende zit onder meer Jimmy (Benoît Magimel in zijn jongegodperiode). Jimmy heeft ook een zus, Juliette (Laurence Côte), die een beetje rond de bende hangt, maar dankzij de opbrengst van de misdaad ook kan studeren. Daarbij is ze een heftige affaire begonnen met haar filosofieprofessor Marie (Catherine Deneuve). Maar ze rommelt ook wat met Alex (Daniel Auteuil), de broer van Ivan, die om te ontsnappen aan zijn misdaadfamilie van weeromstuit politieagent is geworden en in contact is gekomen met Juliette toen ze werd opgepakt voor de diefstal van een fles parfum. Zowel Juliette als Alex zijn een beetje mentaal instabiel, hoewel dat bij zich bij Alex uit als smetvrees, terwijl het bij Juliette heftigere vormen aanneemt. Alex wordt wel heel jaloers op Marie als hij erachter komt dat Juliette helemaal hoteldebotel van haar is, maar zodra hij Marie ziet, gaat hij inzetten op een, laten we het modern zeggen, polycule van hun drieën (Catherine Deneuve heeft dat effect.) Hij probeert ook Justin een beetje bij te sturen. Maar om nou te zeggen dat Alex de held van het verhaal is, gaat ook weer veel te ver. Het is een gecompliceerde en vrij onsympathieke man.

Volgt u het nog? Dan heb ik nog niet eens verteld dat de film wordt met de nodige sprongen in de tijd, waarbij je ook van vertelperspectief wisselt. Het lijkt misschien een beetje rommelig, maar Téchiné weet volgens mij heel goed wat hij wil met deze film. Maar in de kern is het wel duidelijk een film over (familie)banden en daaraan ontsnappen.

Alles er omheen is dus vooral heel Frans. Zoals de misdaad wordt weergegeven, rauw, zonder opsmuk en beetje stuntelig: heel Frans. Biseksuele liefdesdriehoeken met grote leeftijdsverschillen: heel Frans. Een grote rol voor een nachtclub: heel Frans. Catherine Deneuve als filosofieprofessor die lange bespiegelingen houdt: heel Frans. Sowieso heel veel praten: heel Frans. Dat beetje onderkoelde acteren: heel Frans. Veel roken, drinken en nooit autogordels om: heel Frans. De outfits en locaties: heel Frans.

De vijf César nominaties waren dan ook onvermijdelijk, maar daar werd er maar één van verzilverd, die van Laurence Côte voor beste jonge actrice. Dat blijkt nu dan vreemd genoeg de enige persoon van de indrukwekkende cast die verder geen grote carrière heeft gemaakt.

Persoonlijk kon ik de film ook wel waarderen, maar het is wel een niet al te flitsende praatfilm die langer voelt die twee uur dan hij is. Hij staat ook in Netflix in een wat twijfelachtige staat; ik had sterk de indruk dat het de 720p standaard definitie dvd-versie was.

The Devil's Men (Kostas Karagiannis, 1976, Netflix)

Altijd een beetje een gok, zo een oude exploitatiehorrorfilm kiezen op Netflix en deze keer was het dus helemaal mis. Dit ondanks de aanwezigheid van Peter Cushing (op de automatische piloot) en Donald Pleasance (speelt de hele rest van de cast weg.) Verder uiteraard veel aantrekkelijk kanonnenvoer, of in dit geval meer specifiek: minotaurusvoer, de dames daaronder uiteraard topless (hoewel minder dan verwacht, boe!). Verder een grote rol voor de incompetente Griekse acteur Kostas Karagiorgis als die ene gast in slechte horrorfilms die zelfs als de lijken zich opstapelen nog roept: "Je hebt te veel fantasie" en "Je moet niet zoveel drinken." De eveneens Griekse regisseur Kostas Karagiannis regisseerde meer dan 100 films, maar die ervaring zie je er niet aan af; het zit in het algemeen op het niveau van "amateuristisch, maar niet 'zo slecht, dat het goed is'". Het gaat een paar keer die kant op, maar in het algemeen is het vooral saai en matig allemaal.

De soundtrack van Brian Eno is ook al niet de moeite. Die lijkt hij gemaakt te hebben door een dutje te doen met zijn hand op het toetsenbord van een synthesizer. Wel goed is het liedje onder de aftiteling, maar dat is niet van Eno, maar van een andere muzikale legende: Paul Williams. Terecht dat het door mag gaan als de aftiteling als is afgelopen. Ik dacht eerst dat er nog een soort post-credits scène zou komen, maar nee: alleen zwart beeld met muziek.Ik post het hier even, dan hoef je niet de hele film er voor te doorstaan:
https://www.youtube.com/watch?v=ICSxjEALmYc

Eno
Een generatieve documentaire, naar het schijnt. Ik ben wel nieuwsgierig naar hoe een tweede keer anders zou uitpakken. Deze versie is in ieder geval prettig. Eno kan het zelf allemaal prima vullen met een paar bekende riffs hier en daar. Veel mooie beelden en prettige ideeën. Had misschien nog wat "glitchier" mogen zijn voor mij.

Showgirls (Paul Verhoeven, 1995, Lab111)

Eindelijk gezien en het blijkt gewoon een prima film? Wel campy melodrama, maar dat past prima bij het onderwerp en de locatie van wereldkitschhoofdstad Las Vegas. Qua humor en thematiek veel overeenkomsten met Robocop, maar dan met de feminien gecodeerde soap opera in plaats van de masculiene b-actiefilm als uitgangspunt. Het zou ook wel een goede double bill vorm met iets als Wild at Heart, met als verschil dat David Lynch. hoewel hij het absurde er wel van inziet, nog wel houdt van naïeve Americana kitsch, waar Verhoeven er alleen maar om kan lachen. Bloot en seks overal, maar o wee als er iemand 'Fuck' zegt.

Ook heel goed hoe Verhoeven, choreograaf Marguerite Pomerhn Derricks en het team verantwoordelijk voor licht, geluid en muziek werkelijk alle erotiek uit al dat naakt weten te halen. De muziek is één en al hard beats en koude synthesizers, het licht hard, de decors altijd dingen als bergen of oude fabrieken en de lichamen gestaalde perfectie die militaristisch in plaats van sensueel bewegen (wat op het einde nog van pas komt, waardoor het wel heel expliciet wordt, maar dat is Verhoeven.) Het heeft meer van doen met lijven zoals je ze ziet in fascistische propaganda dan met seks. Gezien Verhoevens obsessie met fascistische propaganda in het algemeen en Riefenstahl in het bijzonder, kan dat geen toeval zijn.

Ook heel Verhoevens hoe efficiënt alles wordt verteld. De openingsscene waarin Nomi Malone (Elizabeth Berkley) een agressieve man die haar een lift geeft op zijn plaats zet en de radio verandert van het geïdealiseerde Amerika van Garth Brooks naar de parodie van de excessen ervan door Sisters of Mercy, vertelt ons meteen alles over het karakter en haar motivaties en de bedoelingen van de film.

Maar vooral dus vaak heel grappig. Joe Eszterhas schreef scherp kattige, soms bijna John Waters-achtige dialogen, maar mijn favoriete moment is een visuele grap: als Kyle MacLachlans karakter de neon palmbomen aanzet. (Oh ja, Kyle MacLachlan zit in deze film, wat gezien de toon eigenlijk onvermijdelijk is.)

Raar dat dit aanvankelijk zo misbegrepen werd. Maar goed, bij Starship Troopers snap je dat ook niet.

Juist. You Don't Nomi is een aanrader. En Eden heeft een prachtige discussie over Showgirls (helaas onvindbaar op YouTube 2026).

Blijkbaar een soort Nieuwe Lulligheid trend of zo?

wachten op de terugkeer van DOOP.

Eergisteren OMC weer tegengekomen. Duurde weer even voordat we een praatje maakten. Niet door Tim Koehoorn-aversie, maar omdat ik dacht: "Dat lijkt OMC wel, maar die gaat toch niet naar Black Mountain?" Dus wel.

haha mooi.

En ah vandaar dat die Restaurantmoord weer in het nieuws was. "Mooi" dat ze er een serie van gemaakt hebben en geen podcast. (Want elke podcast lijkt soms ook wel een 'mysterie')

Haha. Jaja, dat krijg je met een vriendin met bovengemiddelde muziekinteresse.

daar selecteert men ze op, je weet. Black Mountain staat me alleen een aardige americana ballade van bij, maar ik ben oud. ;-)

citeer mezelf even over Missing: We komen het verhaal nét na de coup. Nergens is de film zo sterk als in dat unheimische gevoel van machteloosheid dat het individu dan overvalt

Wat MB zegt over die Poetin-film. Assayas deed 't voor het geld zeker.

Verwarde Les Voleurs even met Le Voleur ook een ekte ekte Franse film, maar dan die van de stijlvolle, sexy, renaissancistische criminaliteit.

Paul Williams en Eno hadden samen een plaat moeten maken. (Als ie ook met Coldplay werkt...)

Het heeft meer van doen met lijven zoals je ze ziet in fascistische propaganda dan met seks

goed gezegd. Als puber was ik dan ook zwaar teleurgesteld toen ie op tv kwam.

Van een heel ander laken een chique Italiaans maatpak:

Journey to Italy
'I must say one sleeps well in this country.' Een onderkoeld Brits echtpaar maakt een Italienische Reise om de villa van een oompje te verkopen. Het is een kinderloos echtpaar van middelbare leeftijd, een leeftijd die je maar zelden in films ziet. De ergernissen van de midlife crisis zijn volle bak daar. Gebbetjes die hun tijd hebben gehad. Ergernissen die hun tijd bepalen. Op vakantie hebben mensen tijd om over oude liefdes na te denken en over nieuwe liefdes te dromen. Ingrid Bergman en George Sanders spelen sterk en sereen. In hun Bentley verkrijgen de kaders zelfs wat van Ozu, een waar kwaliteitskenmerk. Regisseur Rossellini – op dat moment overigens getrouwd met Bergman – observeert ingetogen, een moderne man zijn tijd vooruit. Als altijd lijkt hij het meest te genieten van de toevallige cinema verité. Vanuit die chique auto – een personage op zich – trekt de wereld onverstoorbaar langs. Oude gebouwen, neon lichten en silhouetten langs de weg. Maar hoe mooi de wereld ook is, dit huwelijk is en blijft doods als Pompeii en wacht slechts op een cynisch Mariamirakel. 'Is this the way out?'

Ik ben wel nieuwsgierig naar hoe een tweede keer anders zou uitpakken.

Ben wel benieuwd hoe die verschillen worden gemaakt, een simpele “shuffle” zou ik wel wat magertjes vinden, moet voor iemand als Eno wel minstens iets als een AI-gegenereerde arc o.i.d. aan te pas komen.

Pink Flamingos (John Waters, 1972, Lab111)

Net toen ik me echt in film begon te interesseren, had John Waters zijn mainstreamsuccessen met Hairspray, Cry Baby en mijn grote favoriet, Serial Mom. Ik was daarvoor al klaargestoomd voor het werk van 'the pope of trash' door VPRO kindertelevisie met erg aan John Waters verwante (en er door geïnspireerde?) programma's als Rembo & Rembo en Theo & Thea. De periode van Waters' mainstream succes overlapt ook met Arjan Ederveen en Tosca Niterinks overstap naar televisie voor volwassenen met Kreatief met Kurk en Borreltijd, waar ik als tiener ook enorme fan van was. John Waters en zijn invloed op kindertelevisie is trouwens wel een studie waard: Ursula in The Little Mermaid is gebaseerd op Divine en Waters zelf zit als gast in The Simpsons en een Alvin & The Chipmunks film, met de meest voor volwassenen grap voor volwassenen in een kinderfilm ooit tot gevolg. Al die weirde creatieve kids die grote Waters fan zijn worden natuurlijk schrijvers voor film- en televisie. Zo krijg je ook de konijnenmuts uit Gummo in Bob's Burgers.

https://www.youtube.com/watch?v=Q4iRo9srtMU

Waters' grote doorbraak als cultfavoriet, het berucht Pink Flamingos uit 1972 had ik alleen nog nooit gezien. Dus meteen gegaan toen hij draaide. Ik kende de reputatie van de film, maar het bleek toch nog wat extremer dan ik had gedacht met de ongesimuleerde pijpbeurt in incestsetting en de seks met kippen als uitschieters. Vooral die laatste was minder, omdat de kippen het duidelijk niet overleefd hebben en ook krasten met hun poten op de actrice. Strafpunten daarvoor.

Dan is er de beruchte slotscène. Laat ik het zo zeggen: ik kan bijna alles hebben, behalve in handen snijden en coprofagie. Dat laatste niet eens bewust, maar ik kokhalsreflexen. Divine trouwens ook.

Maar goed, uiteindelijk toch vooral keihard gelachen. Het hele verjaardagsfeestje van Divine met het anale entertainment en de onfortuinlijke poging van de politie het te stoppen is één van de grappigste dingen die ooit heb gezien. Divine en de teksten van John Waters zijn sowieso een gouden combinatie. Dat die twee vlakbij elkaar in de buurt woorden, is toch een beetje het filmequivalent van de Van Halen broertjes en David Lee Roth die elkaar treffen in Pasadena. De beroemde monoloog met het politieke programma: ook goud. Het likken en daarmee beheksen van de meubels: goud. En dan is er Mink Stole, die minstens net zo is als Divine als de slechterik. Het sollicitatiegesprek dat ze voert: ook goud. Het hele Eggman-subplot: goud.

https://www.youtube.com/watch?v=uh4caBkxlcQ

Dus ondanks wat, uh, ongemakkelijke momenten - gewoon even ogen dicht - uiteindelijk toch een topfilm. Lekkere soundtrack ook. En een beetje je grenzen opzoeken af en toe voor wat catharsis kan geen kwaad, hoewel ik toch zou aanraden bij Serial Mom te beginnen als je geïnteresseerd bent in Waters.

Nog een P.S.: ik zie de laatste tijd af en toe een meme opduiken van een vrouw die "I hate the Supreme Court!" schreeuwt als het Amerikaanse hooggerechtshof weer eens een controversiële uitspraak heeft gedaan, vooral als het gaat om transrechten. Omdat ik wat dingen heb opgezocht op YouTube over Pink Flamingos, krijg ik allemaal John Waters video's aangeraden en die meme blijkt ook uit één van zijn films te komen. Er zit vast een grote overlap tussen 'transgenderactivisten' en 'John Waters-kenners'. Het komt uit deze briljante tirade van Mink Stole uit Desperate Living uit 1977, die ik je niet wilde onthouden: https://www.youtube.com/watch?v=mc3QsZHu5SI

Mooi punt over John Water en kindertelevisie (in Nederland dus vooral VPRO, what else).

Zouden Wim T (tikkie overschat) en John W (tikkie onderschat?) elkaar ooit ontmoet hebben trouwens...

Pink Flamingos probeer ik al jaren vergeefs te vergeten :P

Beef seizoen 1
De Disclosure Day-Dame - die haar spielbergs inmiddels redelijk disclosed heeft - tipte Beef. Ik uiteraard braaf kijken (voor wat hoort wat), zegt ze: 'o, ik bedoelde seizoen 2, en die kun je gewoon los kijken'. En bedankt... Nou, misschien later in de zomer dan. Van dit eerste seizoen werd ik niet warm of koud. Ik vind het typisch Netflix-meuk, soort van fake provocatief, fake hip en al met al middle of the road. Over roads gesproken. Twee Asian American families denderen van ramp na ramp na een uit de hand gelopen road rage. Een familie is steenrijk, de ander sappelende arbeidersklasse. Een beetje Parasite zit er dus ook wel in. Maar die vond ik ook al niet zo goe als de goegemeente.

Eno
De denker des muzieklands, dat beeld krijg je wel van Brian Eno na dit exposé. (Hij geeft ook lezingen.) Met zijn piekfijn ingerichte huis en vast peperdure bril wordt dat soms een beetje té smug voor mij. Maar het is leuk om 'm staand (!- want zitten is het nieuwe roken en Brian lijkt gestopt) aan de gang te zien met zijn 2 beeldschermen. Als producer verrichte hij zijn beste werk door te 'verlangzamen', hij zet tot nadenken en filosoferen en laat bands dingen net even anders aanpakken. Het werkt, heel even vond ik zelfs U2 bijna ok. Wat betreft de 'random' volgorde van de docu, die bewijst een van Eno's stokpaardjes. Wij zien overal de logica in. Vandaar dat hij met Logic als DAW werkt zeker.

Ik realiseerde me ook weer dat Roxy Music niks voor mij is. 😅

Vražda ing. Čerta (Killing The Devil)
Vrouw op leeftijd valt op een hork, een duivel zelfs, een wat grimmig sprookje. Je vraagt je af wat ze in ’m ziet. Zijzelf uiteindelijk ook, fun stuff!

Anything That Moves
De vorige film die ik van Alex Philips zag, All Jacked Up and Full of Worms, vond ik niet best zag ik na deze te hebben bekeken. Het is in Chicago gemaakt maar het voelt wat New Yorkerig, ook door de soms wat skronky soundtrack. Budget lijkt me laag maar de cinematography is behoorlijk goed en de giallo-achtige avonturen van de snacks bezorgende sekswerkers (of sekswerkende snackbezorgers) leveren een weird maar vermakelijk schouwspel op.

Burning Ambition: Iron Maiden
Iron Maiden is natuurlijk formative geweest en sws een zwak voor muziekdocumentaires dus tja, ik heb me prima vermaakt. Redelijk standaard met bekende en minder bekende talking heads als blijft de band anno nu op dat vlak buiten beeld (alleen wat archival stuff. En tegen Maidenlore in kinda short and snappy, met slechts 1 uur en 40 minuten.

Touch Me
Meer sexy horror en ook deze is visueel heel anders dan Anything… maar wel weer dik in orde, queer esthetics? Het verhaal met de sexy alien is lollig, maar de film wordt wel gedragen door charmante hoofdrolspeelster Olivia Taylor Dudley.

Ik realiseerde me ook weer dat Roxy Music niks voor mij is.

Oh, dat vond ik weer buitengewoon spannend. Wat betreft het generatieve gedeelte, het zou wel echt gaaf zijn als er opeens andere insteken naar boven komen drijven, andere voorbeelden van zijn productiewerk (dus opeens met Talking Heads in de studio ipv U2). Wel echt jammer van die Joni Mitchell samenwerking (niet superfan maar die richting, beetje het einde van 'Hissing...' kan ik me wel iets moois bij voorstellen.)

Twee Asian American families denderen van ramp na ramp na een uit de hand gelopen road rage. Een familie is steenrijk, de ander sappelende arbeidersklasse.

Daar haakte ik al af. Dat road rage-incident was zo nep en die rijke gasten worden zo overdreven neergezet, dat Showgirls er subtiel bij is. Dat had ik ook met The White Lotus. Maar daar waren de grappen ook gewoon niet grappig. Veel sexgrappen, maar dan stiekem toch preuts. Anora doet dat wel goed. En John Waters natuurlijk, dat is echt "let your freak flag fry".

Je vraagt je af wat ze in ’m ziet.

Moet eerlijk zeggen, het duurde bij mij ook even voor het kwartje viel, maar ik denk dat het echt de wens is te conformeren aan die genderrol: "Ik ben een vrouw van middelbare leeftijd, ik moet eigenlijk getrouwd zijn en huisje, boompje, beestje leven." Het is toch Tsjechoslowakije in 1972, daar was het - ondanks de officiële ideologie van de communistische partij - natuurlijk nog veel sterker dan je je nu bijna kan voorstellen. Dat boompje was trouwens prima geregeld.

Ik krijg nu allemaal John Waters video's aanbevolen en die man geeft echt alleen maar goede interviews. Onberispelijke smaak ook. Rowland S. Howard! Joke: Folie à Deux!

https://www.youtube.com/watch?v=9AOk8cSrZAY

All About Eve (Joseph Mankiewicz, 1950, Lab111)

"Lloyd, honey, be a playwright with guts. Write me one about a nice normal woman who just shoots her husband."

Theatersuperfan Eve Harrington (Anne Baxter) wordt in de regen voor de artiesteningang opgemerkt door Karen Richards (Celeste Holm), de vrouw van de schrijver van het stuk, Lloyd Richards (Hugh Marlowe). Ze raken aan de praat. Eve heeft alle voorstellingen gezien en is superfan van hoofdrolspeler Margo Channing (Bette Davis). Karen is gecharmeerd van Eve en neemt haar mee naar binnen om haar voor te stellen aan Margo, Lloyd en Bill Sampson (Gary Merrill), de regisseur en Margo's vriend (ongetrouwd stel in een Hays Code film!) Eve blijkt geen werk en woning te hebben en verdient zich met haar charmes een baantje als administratief assistent van de ongeorganiseerde diva Margo. Ze maakt zich al snel onmisbaar. Iedereen is weg van haar, behalve Margo's PA Birdie (Thelma Ritter), die het er allemaal iets te dik bovenop gelegd vindt. Ze krijgt Margo langzamerhand mee in haar twijfels: wil de jongere en knappere Eve de oude (wel 40!) Margo vervangen? Ook de invloedrijke theaterrecensent en -columnist Addison de Witt (George Sanders, de acteur met de fluwelen, maar tegelijkertijd van venijn druipende posh Engelse stem die hem ook de rol van Shere Khan in Jungle Book opleverde) heeft zijn vermoedens, maar die bekijkt het van een meer positieve kant: spannend nieuw talent dat hij kan claimen als ontdekking!

Klassiekers kunnen soms een beetje tegenvallen - toen revolutionair, nu saai - maar er zijn er ook die fier overeind blijven als gecertificeerde vijfsterrenklassiekers. The Third Man en Sunset Boulevard bijvoorbeeld. Laten dat nu de twee films zijn waar tegen All About Eve het opnam bij de Oscars van 1950. All About Eve won, eerst al door 14 nominaties op te halen (nog steeds een record, gedeeld met Titanic) en door er vervolgens 6 te winnen. Niet onterecht. Als het gaat om venijnige oneliners en scherpe dialogen, blijkt het werk van regisseur en schrijven Joseph Mankiewicz nog steeds onovertroffen. De 'quotes'-pagina op IMDb doorscrollen is een dagtaak. Echt bijna elke zin is een voltreffer in deze film over verbale psychologisch oorlogsvoering, met als hoogtepunt het verdoemde verjaardagsfeestje: "Fasten your seatbelts, it's going to be a bumpy night!"

Iedereen is in topvorm, maar het is terecht de vertolking van Bette Davis als Margo Channing die ronduit legendarisch geworden is. Heerlijk over de top en vilein. Dat leverde nog een beroemde Oscar-controverse op, want noch Baxter, noch Davis, noch de eveneens legendarische performance van Gloria Swanson in Sunset Boulevard - "Alright, mr. De Mille, I am ready for my close-up!" - won, maar Judy Holliday voor Born Yesterday. Die film ken ik niet, maar hij schijnt ook echt goed te zijn. Het werd Holliday wel nagedragen.

What Ever Happened to Baby Jane? (Robert Aldrich, 1962, Lab111)

Zussen Jane (Bette Davis) en Blanche Hudson (Joan Crawford) hebben beiden een carrière in showbiz gehad. Jane was als 'Baby Jane' in de jaren 10 van de vorige eeuw een vaudeville kindstersensatie met een eigen lijn poppen. Blanche daarentegen werd een enorme filmster in de jaren 30. Jane bleek geen acteertalent te hebben - hoewel ze erg goed was in accenten en stemmen - en raakte aan de alcohol. Door haar zus dronken aan te rijden, waarna die in een rolstoel belandde, eindigde ze de carrière van Blanche. Nu wonen ze samen en Jane verzorgt Blanche. Hoewel, 'verzorgt' is misschien niet het goede woord: Blanche zit vast in haar rolstoel op de eerste verdieping (geen lift) en Jane, nog steeds aan de drank, terroriseert haar. Ze kan het vooral niet hebben dat Blanche weer populair is omdat haar films op televisie komen, terwijl haar vaudeville-act totaal in de vergetelheid is geraakt. Blanche probeert te ontsnappen met behulp van de sympathieke huishoudster Elvira (Maidie Norman), terwijl een door jaloezie steeds verder in waanzin wegglijdende Jane probeert een comeback te maken als Baby Jane met behulp van pianist Edwin Flagg (Victor Buono).

What Ever Happened to Baby Jane? is het equivalent van een moderne thriller/horrorfilm* die voor grotendeels drijft op een totaal losgeslagen performance van Nic Cage, alleen in dit geval moet je Cage dus vervangen door Bette Davis, die de laatste van haar 11 Oscar-nominatie voor deze film kreeg. Sterker nog, het uiterlijk van Cage in Longlegs uit 2024 is sterk gebaseerd op dat van Davis hier: een oudere alcoholiste die zich met veel makeup probeert terug te schminken naar haar tijd als kinderster. In beide films spelen poppen ook een rol, maar de uitwerking is totaal anders. Davis' uiterlijk en performance zijn ook een grote inspiratie voor veel dragartiesten (let op: spoilers voor het einde van de film!)

https://www.youtube.com/watch?v=l2WV0-IyZ_Y

Crawford, Norman en Flagg zijn ook prima en ook dingen als cinematografie en muziek zijn dik in orde. Maar het is toch echt Davis' film.

Wel is de film met dik 2 uur aan de lange kant. Het had gemakkelijk wat korter gekund, want een aantal situaties worden een paar keer herhaald. Er zit ook een plottwist op het einde die wat mij betreft niet echt nodig was, maar ook geen afbreuk doet aan de film.

Na de film viel ik nog in een konijnenhol, omdat de grote hit van Baby Jane, 'I've Written a Letter to Daddy', nogal veel overeenkomsten vertoont met Hazes' 'De Vlieger'. Maar voor zover ik heb kunnen vinden zijn de overeenkomsten toeval. Het blijkt te gaan om een type sentimentele smartlap dat zowel qua muzikale stijl als liedtekst begin vorige eeuw populair was. Hazes' 'De Vlieger', dat is geschreven door Nico Haak, lijkt geïnspireerd door een 'De Vlieger' van Duo Hoffman uit 1928, dat later nog door andere levensliedzangers werd opgenomen. 'I've Written a Letter to Daddy' is speciaal voor de film geschreven.

https://www.youtube.com/watch?v=bNwzfjNkz-0

*: Er zitten geen bovennatuurlijke zaken in de film, dus 'thriller' lijkt logisch, maar het gedrag van Jane is zo bizar en niet realistisch - wat geen kritiek is; daar gaat de film voor en met groot resultaat - dat deze film ook vaak als 'horror' wordt gekwalificeerd.

Leuk Blokhuiscollege 😄 Ga ’ns wat meer Duo Hofmann opsnorren…

Keeper (Osgood Perkins, 2025, HBO Max)

Je kan veel van Osgood Perkins zeggen, maar hij is lekker productief en houdt het ook gevarieerd. Eerst leverde hij in 2025 de hysterische splatterkomedie The Monkey af - een horrorfilm die als voornaamste inspiratiebron Roadrunner en Tom & Jerry cartoons leek te hebben - en in datzelfde jaar komt hij dan met Keeper, juist een ouderwetse slow burn van een "spoken in bosrijke omgeving"-film, die me nogal Japans geïnspireerd aanvoelde.

Campy zwarte humor is veel meer mijn smaak dan trage, atmosferische horror, dus ik geef de voorkeur aan The Monkey. En ik nu al weet dat veel horrorliefhebbers Keeper veel te traag en te tam zullen gaan vinden. De film is ook duidelijk voor een appel en een ei gemaakt. Maar met een mooie setting in de eindeloze Canadese bossen, een trippy vertelstijl - de rode draad is duidelijk, maar veel details worden aan de fantasie van de kijker overgelaten; geen saaie creativewritingcursusopbouw hier - en ook special effects en solide acteren, met name van hoofdrolspeler Tatiana Maslany, scoort Keeper bij mij nog een nette voldoende.

To Live and Die in L.A. (William Friedkin, 1985, Prime Video, in op zich een prima versie, zelfs een HDR remaster, zodat de stikstofoxide in de smog extra mooi oranje oplicht, maar wel zonder Nederlandse ondertiteling. Dat schijnt vaker te gebeuren.)

Ik zal eerlijk zijn: deze film zette mijn aanvankelijk op het verkeerde been. Het begint als een heel standaard jaren 80 buddy cop actiefilm. In de proloog gaat Secret Service agent Richard Chance (William Petersen) samen met zijn partner Jim (Michael Greene) uiterst kordaat en professioneel te werk bij het vangen van een Arabische zelfmoordterrorist. Dan wordt Jim vermoord door valsemunter Rick Masters (Willem Defoe), uiteraard drie dagen voor zijn pensioen. Chance zweert dat hij Masters gaat pakken, ook al moet hij daarvoor onder protest van zijn nieuwe partner John Vukovich (John Pankow) wat suffe regeltjes breken.

Maar net toen ik dacht: "Dit is best wel cliché eighties actiemeuk", begon op te vallen dat Chance wel heel erg schijt aan de regels had. En daarbij ook nog blunder op blunder stapelde. To Live and Die in L.A. blijkt namelijk de spirituele opvolger te zijn van Friedkins The French Connection. Net als Gene Hackmans Popeye Doyle is Petersens Chance ongeveer een grotere psychopaat dan de boef. En dat wil wat zeggen, want Defoe gaat hier lekker los als sinistere slechterik. Maar zijn Masters is wel competent en lijkt echt van zijn vriendin te houden, wat meer is dan je van Chance kan zeggen. Dit is neo noir op zijn cynischt, waar iedereen iedereen bedriegt en niemand echt sympathiek is.

En het gaat van kwaad tot erger, tot het op het einde pure opera wordt. Ik moet zeggen: ik zag wel zo ongeveer waar het heenging, maar in de finale zitten toch wel een paar "WAT?!"-momenten.

De setting is verplaatst van het rauwe New York van de jaren zeventig voor The French Connection naar het glamoureuze Los Angeles van de jaren tachtig. Want qua jarentachtigvormgeving is To Live and to Die in L.A. een pareltje dat kan wedijveren met het beste werk van Michael Mann uit die tijd. De legendarische Nederlandse cameraman Robby Müller zorgt voor schitterende plaatjes van gelikte appartementen in die typische art deco revival stijl (in de beste Hollywood vastgoedfantasietraditie kan Chance zich met zijn ambtenarensalaris een groot modernistisch appartement aan het strand veroorloven), gouden licht van de zon die langzaam in de Grote Oceaan zakt, eindeloze asfaltwegen en strakke, magere fitness-en-cocaine lichamen in zwarte kleding. De band Wang Chun zorgt voor de bijbehorende opgepompte synthwave soundtrack. Perfect om mee te scheuren in je zwarte Ferrari.

Twee dingen die me verder opvielen:
- Jim zegt aan het begin van de film "I'm getting too old for this shit." To Live and Die in L.A. kwam twee jaar voor Lethal Weapon uit...
- Deze film voelt alsof alle karakters er in en iedereen die hem gemaakt heeft, gigantische hoeveelheden cocaïne heeft gebruikt. Dat past ook bij het tijdsbeeld. Maar typisch genoeg wordt er in de film juist geen enkel lijntje gesnoven.

Ik realiseerde me ook weer dat Roxy Music niks voor mij is. ?

Ferry de ultieme smug.

Touch Me

niet mijn genre, maar fantastisch postertje hoor :0

Daar haakte ik al af. Dat road rage-incident was zo nep en die rijke gasten worden zo overdreven neergezet, dat Showgirls er subtiel bij is

ja ugh, 400 minuten ofzo van mijn leven die ik niet meer terugkijk. Al sluit ik niet uit dat ik tweede scherm Tour keek. (ook saai though). Voor Beef gold ook wel je remark van het is zogenaamd seksueel progressief, maar dan eigenlijk totaal niet.

Dat boompje was trouwens prima geregeld.

pun or no pun that's the question.

John Water, heeft ie die snor nou opgettatoeerd?

Celeste Holm <3.

Born Yesterday is wat politieker, provocatiever. Maar al met al minder, als ik mijn middling recensie zo teruglees.

Baby Jane, geweldig! Aldrich sowieso klasbak in alle genres. Lol @ De Vlieger konijnenhol. ('Halo hallo, alle konijnen van de wereld!')

Ik keek een film die ook met Canadees geld werd gemaakt (en er misschien ook wel opgenomen). Heeft ook iets Cronenbergiaans. Verbaasd 'm nog niet in de archieven van deze draad gerecenseerd te zien.

Screamers
'What is this shit?' 'Mozart.' Zingende zagen maken de dienst uit in deze Philip K. Dick-adaptatie. Daar kan geen opera tegenop, merkt Peter Weller. Voor de Arisch-gedistingeerde 'commandant' van buitenpost Sirius 6b is de situatie in alle opzichten hopeloos. De menselijke troepen zijn overbodig, hun 'behouden huis' is allang opgegeven. Ik moest zelf aan de suicidale soldaten va Salinger denken. Gelukkig arriveert er snel een al even gedoemde 'marathonloper'. De mannen moeten naar buiten. 'Light your reds!' Te midden van de radioactieve straling moeten ze roken, om te overleven. Een geweldig detail en er volgen er rap meer. We komen op typisch PKD-terrein. Nepnieuws en neprealiteiten. De Screamers zijn levende en lerende machines. Dat gaat van kwaad tot erger. Metal AI kan ook – als een soort Claude – Shakespeare citeren. En ja, wie Shakespeare citeert is verdacht! Hoewel de film door de vele registers onevenwichtig aanvoelt, is dit toch een manmoedige poging om tot een Blade Runner Junior te komen. Machine-moedig, bedoel ik. 'I have no father, I am my own father.'

Oh ja die! De draad gaat lang mee, maar deze heb ik nog op video gezien. 😉

pun or no pun that's the question.

Denk niet dat dat werkt in het Tsjechisch of Slowaaks.

John Water, heeft ie die snor nou opgettatoeerd?

Nee, Maybelline oogpotlood, geloof ik geleerd van de zus van Mink Stole. 😉 Ik ben na Pink Flamingos ook in een John Waters-konijnhol gegeven, maar dat komt ook omdat elk interview van die man een feest is.

Screamers op de kijklijst. Gisteren naar The Odyssey geweest. Ben er nog mee bezig, maar 7'tje. Typisch Nolan zwakheden, maar ook veel van zijn sterke punten. Wel buitengewoon irritant gedoe in Eye. Dat is ongeplaceerd en de ongewassen meute - ik begin me steeds meer een snob te voelen - ging daar gebruik van maken door stoelen bezet houden met jassen en dan vervolgens met iedereen drinken halen. Natuurlijk was er toen iemand gaan zitten omdat een jas net niet net wel een stoel aanraakte en dikke ruzie. Vanavond gewoon naar Omaha in Het Ketelhuis met 10 andere mensen. Kan een keer voorkomen dat iemand wat later is, maar dan houd je altijd de stoelen bezet door een persoon die zegt: "Sorry, deze stoel is bezet, door iemand die vertraging heeft/even naar de wc is/etc". Niet van dat all-in resort gedoe.

Eerst nog maar even:
Omaha (Cole Webley, 2025, Het Ketelhuis)

Tijdens de hypotheekcrisis van 2008, zet op de ochtend dat ze hun huis uitgezet zouden worden een recent weduwnaar geworden vader (John Magaro) zijn kinderen Ella (Molly Belle Wright) en Charlie (Wyatt Solis) en hond Rex in de oude rammelbak. Ze vertrekken uit Nevada naar Nebraska. Waarom Nebraska? Dat wordt pas helemaal aan het einde van de film duidelijk. Pa is sowieso geen prater en hulp vragen gaat hem al helemaal niet gemakkelijk af. Charlie is nog te jong om door te hebben wat er aan de hand is en houdt zich bezig met de grote vragen des levens, zoals of je liever een vieze wc schoon wilt likken of vijf plakken bedorven kaas wilt eten, maar Ella merkt steeds meer dat er iets helemaal mis is.

Sterke tranentrekkende roadmovie, ongeveer driekwart Aftersun en een kwart Hit the Road. Ook de grote hoofdrol voor John Magaro die hij al een tijdje verdiende en hij maakt het helemaal waar. Sterke support van Wright (die blijkt Engels!) en Wyatt Solis als zijn kinderen. Ook erg mooie cinematografie. De muziek was me soms net té.