Onvermijdelijke Metal-platen

Heb Life After Death ook maar weer eens opgezet. Twee dingen vallen op: het blijft een schatkist van riffs en het is zo'n goede popband, met van die jolige meezingers. Was helemaal vergeten dat terwijl Dickenson heel mooi 'Revelations' probeert uit te zingen iemand in het publiek heel duidelijk "motherfucker!" er doorheen bralt. :)

De aftrap. Ik verwacht natuurlijk wel braaf antwoord.

Meshuggah (geen Messugah). ;)

Ha! Er stond eerst ook Avus ipv Asva. :) (die eerste zijn techno bedenk ik me.)

...en antwoord in epistel vorm. ;)

Ik verwacht natuurlijk wel braaf antwoord.

Ik merk dat ik gehoopt had op een meer expliciete duiding van hoe ... And Justice jou heeft voorbereid op de house/techno (zoals je al jaren roept). Vooral ook benieuwd naar hoe dat verband zich bij je geopenbaard heeft en je verdere housebeleving beinvloed heeft. Nu wordt het slechts aangestipt in een inwisselbare opeenstapeling van superlatieven die ook op eerdere platen van toepassing zijn (imho).

De bewering dat Metallica een trendsetter is geweest in de complexe metal/progmetal uitermate bestrijdbaar. De band was wat dat aangaat toch slechts volger, en dan nog voor maar één plaat. De eer van voortrekker gaat dan toch naar een hele trits andere bands; waaronder Mekong Delta, Watchtower en, inderdaad, Voivod (die daar met Killing Technology al aan werkten). Als we over het mechanische aspect van de muziek komen te praten, dan zou je de plaat kunnen plaatsen naast bijvoorbeeld Prong. Dat is muziek van een heel andere traditie. Wellicht dat daar jouw link met house/techno(/ebm?) vandaan komt?

Misschien interessant voor een verdere exploratie.

Na enige overpeinzing zou ik willen stellen dat Metalllica eerder de grote band was die heel goed door had wat er ondergronds speelde en dat adopteerde in het eigen geluid. De grote onwetende media (o.a. VPRO) omarmde dat met holle retoriek ('eindelijk is metal volwassen' & 'Eindelijk een band die de metal durft vernieuwen'), terwijl de ware metalhead natuurlijk heel goed hoorde dat Metallica heel slecht nadeed wat andere bands veel beter konden. Het was wellicht dat wat het begin van het einde betekende.

De bewering dat Metallica een trendsetter is geweest in de complexe metal/progmetal is uitermate bestrijdbaar.

OK, maar Metalliprog is toch wel wezenlijk anders dan de mathjazzgeekprog van Watchtower en Mekong Delta, net zoals bv. Pink Floyd en Rush ook totaal verschillende vormen van symphoprog zijn. Het blijft bij Metallica toch altijd wel gaan om liedjes met hooks en refreintjes en vooral ook rock 'n' roll, zelfs op AJFA. Wat OMC ook al zegt, ze zijn op redelijk natuurlijke gegroeid naar de complexiteit van die plaat, gewoon een kwestie van een band op de toppen van zijn kunnen met een lawine aan geweldige muziek die ze volledig wildlen vastleggen, en terecht.

terwijl de ware metalhead natuurlijk heel goed hoorde dat Metallica heel slecht nadeed wat andere bands veel beter konden

Come again? Het gaat bij Metallica toch niet om de prog, maar (zoals altijd) om de liedjes en de riffs? Hmm, ik voel enige overeenkomst met de Priest discussie ;)

Ik dacht eigenlijk antwoord in de vorm van andere artikels. ;)

Ik heb Metallica destijds trouwens nooit op de VPRO gehoord (alleen van horen zeggen) dus ik weet niet op welke manier ze toen zijn omarmd. En ja, er zijn altijd voorlopers binnen de voorhoede. Ik denk alleen dat Metallica een vrij unieke balans vond (misschien omdat het toch al populisten waren?) in die complexiteit (ik had destijds een vriend die me altijd Mekong Delta, Celtic Frost, etc probeerde te slijten maar ik kon er niet doorheen komen. :)

Ik blijf met die house-connectie worstelen, het blijft hangen in termen als "abstractie, energie" of om het nog vager te maken eenzelfde gestalt, want ik kan ook nu weer geen precieze muzikale overeenkomsten duiden. Vreemd, Prong vond ik alweer te kil, heel knap gedaan maar kil. De plaat die er het dichtst bij komt is Psalm 69 van Ministry.

Ik dacht eigenlijk antwoord in de vorm van andere artikels

Ja, dat was wel duidelijk, dacht ik ook. Ben bezig met de Poppenmeester-lowdown.

Cool. :) Maar verdere discussie hier is ook fijn. Binnenkort zullen we het logo van de Subs wel enigszins metalwaardiger moeten maken. ;)

http://www.nacfotos.nl/images/NAC-Heracles/nacheracles%20(9).JPG

http://www.nacfotos.nl/images/NAC-Heracles/nacheracles%20(9).JPG

Het blijft bij Metallica toch altijd wel gaan om liedjes

Metallica is zeker een pakkende liedjesband geweest - een van de redenen van hun succes -, maar mijns lieten ze dat op AJFA los. Op het einde van een lang rif-feest terugkeren naar eerder aangesneden thema's, maakt niet per se een liedje. Maar ja, dan kom je te praten over wat een liedje is - een discussie die ik niet ga voeren.
Laat ik zeggen dat er voor mij een duidelijk verschil zit in de 'composities' op AFJA (los zand met enkele orientatiepunten) en die op de eerste drie en, vooral, Metallica (hoeveel meer liedje kan iets zijn?). Andere metalbands lukte het wel om een minutenlang nummer vol refrein, rif en breaks te stoppen zonder te verzanden in doelloze zaagsessies (Dark Angel bijvoorbeeld, op Leave Scars).

Come again?

Ik kan niet beweren dat ik Metallica met een verrassend nieuw geluid hoorde komen aanzetten op AJFA. Iets dat bands als bijvoorbeeld Voivod en Celtic Frost wel deden. Dat had ik nou nog nooit eerder gehoord. Mijn opmerking doelde verder op een zeer vervelend verschijnsel bij serieuze media: dat wanneer zij het oppikken dat komt omdat het dan pas de moeite waard is - oftewel vinger aan de pols -, terwijl het feitelijk een kwestie van laatkomerij en onwetendheid is. Dan worden in artikelen altijd kwaliteiten aan bands toegedragen als zijnde nieuw en uniek, terwijl die kwaliteiten natuurlijk al jaren in het genre te vinden zijn.

Ik dacht eigenlijk antwoord in de vorm van andere artikels. ;)

Dat begreep ik natuurlijk ook, maar ik ben geen epistelschrijver.

Disclaimer vooraf: Ik moet hoognodig AJFA weer even gaan draaien ;)

Andere metalbands lukte het wel om een minutenlang nummer vol refrein, rif en breaks te stoppen zonder te verzanden in doelloze zaagsessies (Dark Angel bijvoorbeeld, op Leave Scars).

Eén van mijn favoriete metalplaten, maar op zeker dat dat een zaagsessie is, dat is naast de sine-qua-non-goede-riffs-factor hét sterke punt van die plaat en die band, ook datgene wat ik een beetje mis op Time Does Not Heal (hun discografie is goed vergelijkbaar met die van Metallica t/m AJFA). Groot verschil is ook dat Dark Angel geen melodieuze zang heeft (= minder hooks, minder liedjesachtig) en op iig op Leave Scars meer van de ellenlange coupletten was dan van de echte barokke progbouwsels.

Volgens mij draaide de VPRO gewoon vooral One. Misschien ook wel eens Harvester of Sorrow.

Come again?

Ik kan niet beweren dat ik Metallica met een verrassend nieuw geluid hoorde komen aanzetten op AJFA.

Ik doelde meer op de opmerking 'wat andere bands veel beter deden'; daar ben ik het niet mee eens, dat is iets anders dan het vernieuwings-aspect. Ik geloof ook dat jij vanwege je leeftijd veel meer referentiekader had destijds dan ik en de meesten hier. Ik was altijd onder de indruk dat Master Of Puppets de doorbraak naar het OOR/VPRO-segment al had gemaakt, en AJFA/"One" de Top 100 Aller Tijden-scene.

Mijn opmerking doelde verder op een zeer vervelend verschijnsel bij serieuze media: dat wanneer zij het oppikken dat komt omdat het dan pas de moeite waard is - oftewel vinger aan de pols -, terwijl het feitelijk een kwestie van laatkomerij en onwetendheid is.

Ja, dat is wel een herkanbaar gevoel, heb ik altijd vooral gehad m.b.t. de default Reign In Blood aanbidding van de 'gewone' media.

een zeer vervelend verschijnsel bij serieuze media: dat wanneer zij het oppikken dat komt omdat het dan pas de moeite waard is - oftewel vinger aan de pols -, terwijl het feitelijk een kwestie van laatkomerij en onwetendheid is.

Een veel gehoord misverstand; Metallica was gewoon veel beter dan al die pygmeeën die je hier noemt. Vaak hebben buitenstaanders een betere blik op een genre dan degenen die er middenin zitten.

Ik heb Metallica destijds trouwens nooit op de VPRO gehoord (alleen van horen zeggen) dus ik weet niet op welke manier ze toen zijn omarmd.

Geen VPRO maar Henk Westbroek. Volgens mij was hij degene die een actie begon om One in de Top Honderd Allertijden te krijgen.

Vaak hebben buitenstaanders een betere blik op een genre dan degenen die er middenin zitten.

Onzin natuurlijk ;) Buitenstaanders krijgen alleen maar het koren te horen wat vantevoren zoorgvuldig van het kaf is gescheiden door de kenners!

OTM wat Westbroek betreft volgens mij.

Ik was altijd onder de indruk dat Master Of Puppets de doorbraak naar het OOR/VPRO-segment al had gemaakt, en AJFA/"One" de Top 100 Aller Tijden-scene.

Hmm, mijn anglicisme-tic speelt weer op, misschien verwarrend; ik bedoelde:

Ik heb altijd de indruk gehad dat Master Of Puppets de doorbraak naar het OOR/VPRO-segment al had gemaakt, en dat AJFA/"One" de daaropvolgende Top 100 Aller Tijden-mainstream doorbraak was.

Onzin natuurlijk ;) Buitenstaanders krijgen alleen maar het koren te horen wat vantevoren zoorgvuldig van het kaf is gescheiden door de kenners!

Nee hoor, ik heb gelijk ;P Geldt niet alleen voor metal of muziek, maar ook voor heel veel andere aspecten des levens.

Recent praktijkvoorbeeld dan: Een lokale journalist schreef laatst een lovende recensie over Dimmu Borgir in het Patronaat, een beetje in de trant van "OK, het is metal enzo maar ik hoor dat het een goede band is met goede liedjes." Ben ik op zich met hem eens. Hij had echter nooit over ze geschreven als ze in de Baroeg hadden gestaan, maar die scene is DB inmiddels ontgroeid door jarenlange gestaag groeiende support van metalheads, en zoals hij zelf ook toegeeft, ze zijn inmiddels dus al een tijdje over hun creatieve hoogtepunt heen (ik moet toegeven dat hij feilloos de beste plaat uit hun discografie wist aan te wijzen). Ik weet echter ook, en dat heb ik hem ook verteld, dat hij véél meer onder de indruk zou zijn van pak-em-beet Wolves In The Throne Room of Krallice, maar die zal hij niet zo snel voor zijn kiezen krijgen als hij zelf niet wat initiatief vertoont richting metal ipv te wachten totdat ze een keer in een 'gewone' zaal komen spelen of op een wat groter label zitten... en hun beste tijd al achter zich hebben liggen ;)

Recent praktijkvoorbeeld

Ja, ja, dat veraschijnsel is uitgebreid aan de kaak gesteld door Joe Carducci in Rock And The Pop Narcotic, een hele lijst aan voorbeelden rabiaat bekritiseerd. :)

Ik ben er ook van overtuigd dat Metallica al de overstap met MOP had gemaakt naar de VPRO, wat niet betekent dat de luisteraars massaal meegingen. De crossover van 'One' richting Top100 was volgens mij ook pas later, iig een jaar later maar ik denk zelfs circa Zwart Album. 'One' was volgens mij ook geen top-40 hit destijds. Maar daarvoor hebben we een echt hitlijst-nerd nodig. ;)

Dummy Burger. :P

"Normaal houd ik niet van … maar …", als het zo begint verwacht ik al iets waar ik het niet mee eens ga zijn. :D

Ja, ja, dat veraschijnsel is uitgebreid aan de kaak gesteld door Joe Carducci in Rock And The Pop Narcotic, een hele lijst aan voorbeelden rabiaat bekritiseerd

Niet gelezen. Bedoel je nou dat hij het met mij eens zou zijn of met Rick?

Ik doelde meer op de opmerking 'wat andere bands veel beter deden'; daar ben ik het niet mee eens, dat is iets anders dan het vernieuwings-aspect.

Dat klopt. Terug naar de definities dan. OMC stelt dat het album staat voor de geboorte van de progmetal. Dat is denk ik niet het geval. Het is hooguit de plaat die een vorm van prog naar een groter publiek bracht.

Ik ben daarnaast verward over welke stroming de plaat dan geinitieerd heeft. Hiram schrijft: Metalliprog is toch wel wezenlijk anders dan de mathjazzgeekprog van Watchtower en Mekong Delta, net zoals bv. Pink Floyd en Rush ook totaal verschillende vormen van symphoprog zijn. Dit houd, voor zover ik het snap, in dat Metallica een unieke vorm van prog heeft gecreerd. Volgens OMC de geboorte van een bepaalde soort prog, die, neem ik aan, een stroming werd. Mijn vraag: welke dan?
(Tot die tijd blijf ik van mening dat Metallica 'slechts' een plaat maakte die onderdeel was van een breed proces dat gaande was in de thrash van die tijd: het toenemen van complexiteit.)

Ik was altijd onder de indruk dat Master Of Puppets de doorbraak naar het OOR/VPRO-segment al had gemaakt, en AJFA/"One" de Top 100 Aller Tijden-scene.

Klopt hoor. Puppets & Reign brachten de metal naar een groter, doch alternatief publiek (OOR). One bracht Metallica naar ieder huishouden; met Metallica als afmaker. Of Metallica daarmee ook intellectueel aanvaardbaar werd, weet ik zo snel niet. Vara's Vuurwerk was erg lowbrow. De VPRO was dat twintig jaar geleden zeker niet.

(Tot die tijd blijf ik van mening dat Metallica 'slechts' een plaat maakte die onderdeel was van een breed proces dat gaande was in de thrash van die tijd: het toenemen van complexiteit.)

En dat andere bands dat dus beter deden. Maar dat is smaak of wat daar voor doorgaat.

Tot die tijd blijf ik van mening dat Metallica 'slechts' een plaat maakte die onderdeel was van een breed proces dat gaande was in de thrash van die tijd: het toenemen van complexiteit

Akkoord. Maar dat was bij Metallica zoals ik al zei meer een kwestie van zoveel goede ideeën proberen een plek te geven in een enigszins tarditionele epische heavy metal setting dan van mathematische prog-met-voorbedachte-rade zoals Mekong Delta en Watchtower (twee geweldige bands trouwens, daar niet van). En nogmaals, ik vind het (vernieuwende?) progaspect van Metallica eigenlijk maar een al dan niet aangename bijkomstigheid, niet iets waar hun grootsheid op hangt. Daar verschil ik dan misschien in van mening met jou en OMC. Het machinale aspect (van speedmetal, van Hetfield's slaggitaarstijl, van AJFA) vind ik wat dat betreft interessanter en essentiëler. Maar wat je zegt, 'eye of the beholder' hè.

Re: de progvarianten-definitiediscussie in het algemeen, er zijn in mijn ogen twee extremen, de Piper At The Gates Of Dawn-psych-LSD-prog en conservatorium-dertien-achtsten-WARR-gitaar-prog; naar metal vertaald het verschil tussen Leviathan en Necrophagist, zeg maar ;) Vervolgens zijn er veel tussenvormen uiteraard, maar uiteindelijk gaat het toch gewoon om goede muzikale ideeën, en dat is wat ik steeds bedoel met de vage gemeenplaatsten riffs/hooks/liedjes.

Laat ik trouwens als derde hoofdvariant nog Mahavishnu-Krallice-TDEP-ADHD-wit-licht-prog toevoegen.

Ja, ja, dat verschijnsel is uitgebreid aan de kaak gesteld door Joe Carducci in Rock And The Pop Narcotic, een hele lijst aan voorbeelden rabiaat bekritiseerd. :)

Joe Carducci is a writer, record producer, and former A&R executive, formerly most closely associated with the influential record label SST Records.

Ja ja, een platenbaas van een label dat altijd werd afgedankt als zijn artiesten meer succes kregen (vanwege de gebrekkige distributie). Dat is een autoriteit zeg...

Bedoel je nou dat hij het met mij eens zou zijn of met Rick?

We hebben het toch over het "bij de vierde plaat pas echt goed geworden" syndroom binnen de popjournalistiek. Met jou dus. (Een hele andere discussie is natuurlijk dat die bands na SST artistiek altijd bergafwaarts gingen. ;) En Carducci is verder ook een kwal maar dat had hij nou wel goed gezien.)

Maarrr we zijn lekker bezig, ik duizel...een bepaald soort progmetal. Mja, is dat een streng afgebakend genre? Persoonlijk geloof ik daar niet zo in, zie ik het meer als een vergaarbak voor...Andere Metal (alternatieve metal waag ik me maar niet aan. :) Wat mij betreft kan je Jane's Addiction daar ook zo bij gooien, evenals die minimalmetal, ben naam even kwijt (die bandnamen worden ook steeds slechter, klaagde grootvader.)

wit-licht-prog...wat nou weer? :)

http://www.sinologic.com/newmusic/sub/pics/icon/mahavishnu/1.JPG

LOL.

Ik spiek op Last.FM dat Bas al Ride The Lightning aan het luisteren is voor zijn huiswerkopdracht. ;) Alhoewel het best wel shockerend is dat hij die niet gewoon heeft.

Ik zet net "Battery" @320kbps op; huiskamerlogistieke redenen :)

Oeh, jongens als Lars er achter komt! :)

hiram, leg me die laatste progversie eens uit? geloof niet dat ik hem vat.

maar goed, omar, geweldig stuk weer, zeer inspirerend want ik ben nu bezig met mij ride the lightning stukje (komt het er toch nog van, nietwaar hiram ;-)?

over justice lijkt hierboven en in het stuk van omar alles al gezegd, hoewel ik er zelf nooit een proggevoel bij heb gekregen. überhaupt werd toen het woord prog niet samen met metal gebruikt in dezelfde zin; veeleer werd volgens mij een term als technometal gebezigd (hetgeen overigens iets heel anders is dan de combinatie techno/house en metal), metal met techniek met de bovengenoemde namen, maar ook queensrijche, damn the machine (wel iets later), atheist. voivod en prong noemde ik toendertijd avantmetal trouwens, die namen echt aparte plaatsen in.

wat betreft techno en metal is er volgens mij maar één kandidaat, namelijk catch 33 van meshuggah. dat is net plastikman.

@ omar: zie hiram ;-)

Prog lijkt tegenwoordig wel gebruikt te worden om bands met (vrijwel) enkel lange nummers aan te duiden. Iron Maiden werd met hun laatste plaat ineens ook als prog aangeduid.

zeer inspirerend want ik ben nu bezig met mij ride the lightning stukje (komt het er toch nog van, nietwaar hiram ;-)?

Ik voelde een blokkade. :)

Speelde Queensrÿche trouwens niet in het voorprogamma van Metallica tijdens de Justice tournee? Kan me vagelijk herinneren dat ik ze live niet zo goed vond (maar ja, Groenoord Hallen. ;)

Bonham/Warrior Soul/Dio/Metallica toch? Ik was er ook :)

Fijn toch om weer vast te kunnen stellen dat mijn favoriete plaat aller tijden na 20+ jaar nog steeds mijn favoriete plaat aller tijden is :')

nee, dat was toch echt queenrijche; toen aangekondigd als double headlining bill, maar stiekem gewoon voor- en hoofdprogramma. heb ik uit de aarschok/metal hammer van toen, want ik was er niet bij.

Dio! Krijg nou wat. Dat was even in een zwart gat van de geest verdwenen. Maar dat was in 1990 (spiek ik even hoor. ;)

Speelde Queensrÿche trouwens niet in het voorprogamma van Metallica tijdens de Justice tournee? Kan me vagelijk herinneren dat ik ze live niet zo goed vond .

Queensrÿche zat in het voorprogramma, ja.
Ik vond het een band van niks, met die aanstellerige Jeff Tate. Maar live was ik diep onder de indruk. Volgens mij vond ik ze stiekem ook gewoon beter dan Metallica.

Bij dat concert werd je trouwens uiterst zorgvuldig gefouilleerd en zo moest ik mijn armbandje met vier rijen studs afstaan. Daar kreeg je dan een papiertje voor. Na afloop dat papiertje weer ingeleverd. Kreeg ik zo'n enorm ding met wel twintig rijen studs terug! Is dit 'em, vroeg ze nog? Ik ja knikken natuurlijk.

Thuis bleek dat dat ding van een of ander beest was geweest met armen twee keer zo dik als de mijne, dus ik heb hem nooit gedragen. :(

LOL, ik was zo slim geweest om de eerste EP van Queensrÿche te kopen bij Boudisque voordat we naar het concert gingen. Dus eenmaal daar aangekomen begon ik zenuwachtig over mijn sik te wrijven, want zo'n plaatje overleeft natuurlijk nooit tig duizend metalheads. Toen kwam ik op het lumineuze idee om hem in het reservewiel van zo'n toer vrachtwagen te leggen. Daar lag hij na het concert ook nog. :)

The God Machine - Scenes From The Second Storey
ik zit zelf ook aan de andere metal. Of gewoon shoegaze-noise-progrock. Geen onversneden metal in elk geval, wel een goeie (doch veel te lange) plaat. Home (het nummer dat Ragruijters eigenlijk tipte) is wel een van de lekkerste en hardere. Emoscream! The Blind Man hakt ook knauwend/pijnlijk/goed. Daarna wordt het meer trippen. (Seven bijvoorbeeld) I don't exist! I don't exist!

the god machine, ludo, is een van de allerallerallerbeste bands ooit. ik heb nooit de juiste woorden weten te vinden om de impact van hun twee platen te beschrijven.

Ik heb net Global Metal gekeken, het vervolg op Metal - A Headbanger's Journey (… … … satan …). Het is prachtig. Die eerste een hoop bekende verhalen verteld door bekende gezichten, en dat was vanuit een perspectief waar ik als fan wel wat mee kon. Het onderwerp van de tweede kan ik ook wel wat mee: metal wereldwijd. Het is een lifestyle zeggen ze wel eens maar meestal denk, ja joh, vast. Maar dit is een lesje nederheidheid en doet je realiseren hoe verwend je als Nederlandse metalhead bent en dat aannemen van die kritische houding, gemiereneuk en hokjesdenken onder Europese en Amerikaanse fans (niet tr00, wel kvlt, anti-emo of nu, etc)... ik had het recentelijk nog aan de hand in de shoutbox van Pentagram waar de Turkse bandfoto de doomfans tamelijk overstuur maakte.

Het horen van wat Ride The Lightning werk in de docu heeft me wel meer overtuigd dat dat m'n favoriete 'tallica is.