Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

waar zou die Gondry-film blijven n.a.v. extreem luid en ongelooflijk dichtbij blijven..

(en al eerder gezegd op een van die oude fora, ook ik vond het 2e boek van Foer beter, wegens minder flauw en vooral een sympathieker hoofdpersonage, om niet te zeggen een grote kleine held)

Ha, ik wilde me eigenlijk niet meer aanmelden voor dit forum, maar nu het over boeken gaat, ben ik er weer bij! Ik heb gelijk weer titels genoteerd op mijn te-lezen-lijst.

Hierbij een greep uit mijn boekenzomer:

Vandaag ben ik begonnen in Jonathan Coe - The Rain Before It Falls, tot nu toe bevalt het goed. Coe is sowieso een van mijn favoriete schrijvers. Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik heb erg gelachen om Bestrijd het leed dat Mulisch leed, al vond ik sommige persiflages wel erg gemakzuchtig en flauw. Ik was ook verbaasd dat zoveel bekende journalisten van Propria Cures komen en dat Dirk van Delft zo geestig is.

Ook las ik veel "Young Adult writers". Het begon met An abundance of Katherines - John Green, wat me aangeraden werd vanwege de wiskunde erin. Was inderdaad een leuk boek met wat formules. Indruk maakte How I live now - Meg Rosoff, een vreemd, verontrustend boek dat ik niet aan een puber zou durven geven.

Verder was de De engelenmaker - Stefan Brijs bijna net zo spannend als Harry Potter and the deathly hallows en lachte ik meerdere malen hardop om A walk in the woods van Bill Bryson.

Op de planning staan voor de komende tijd nooit gelezen klassiekers als De avonden en Catch 22. 1984 heb ik al gehad, vond het tegenvallen na A brave new world (want dat hakte er echt in).

Eindelijk mijn abonnement op de ECI opgezegd, want het levert je toch 4 keer per jaar een boek op wat je eigenlijk niet wil lezen. Maar goed: uit die collectie:

Jonathan Strange & Mr. Norrell - Susanna Clarke
Dikke pil over toveraars en de Engelse behoefte aan magie. Plaatst Harry Potter als roman in een kader, een traditie. Veel voetnoten, maar de semi-wetenschappelijke opzet is leesbaar en hoogst vermakelijk.

Voor de vakantie gekocht voor 6 euro of minder:

Hoe ben je een goed mens - Nick Hornby
Hornby schrijft altijd vlot. Met glansrol voor Molly, de dochter die haar vader wil overtreffen in 'goed doen'.

De evangelist - Bas van Putten
Dikke pil met ongelooflijk veel monologue interieur van onsympathieke Johannes Bach. Zijn carriere begint op het conservatorium, vervolgens de handel, dan verkoper van klassieke auto's om als componist te eindigen. Intrigerend boek over 'slecht doen'.

Carter klopt de duivel - Glen David Gold
Amerika in de roaring twenties, beleefd door Carter de illusionist. Mooie avonturenroman, geeft hetzelfde gevoel als een meeslepende film. (Waar blijft de film met Tom Cruise?)

De vliegeraar - Khaled Hosseini
Was een cadeautje. Erg mooi geschreven en daar laat ik het bij.

Boek van Foer heet overigens 'Everthing is illuminated'.

Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik wilde The Rotter's Club bij de plaatselijke bibliotheek halen, maar die zat niet in hun willekeurige verzameling boeken. Toen heb ik maar weer eens een poging gedaan om in James Joyces Ulysses te beginnen. Dus Coe komt over een maand of zes wel weer. ;)

1984 heb ik gelezen toen ik zestien of zeventien was, voor m'n Engelse boekenlijst, omdat het boek me zo aansprak. Ik was ook erg onder de indruk, maar eigenlijk was het wat te hoog gegrepen (al was het maar vanwege de driehonderdzoveel pagina's in een taal die ik nog lang niet voldoende machtig was). Heb het een jaar of zes later nog eens gelezen en vond het toen een beetje tegenvallen. Het idee was goed enzo en het is natuurlijk terecht ontelbaar vaak als referentie gebruikt tegen een of andere megalomane dictator of paranoïde anti-privacy plan, maar het zat allemaal vrij zwak in elkaar vond ik. Dingen als "oh ja, en je hebt ook nog eens 90 procent van de bevolking en die worden niet zo in de gaten gehouden, maar die worden zoet gehouden met loterijen die ze toch nooit winnen en blijven gewoon lekker dom".
(Animal Farm vond ik, ook bij het herbelezen, goed in elkaar zitten. Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk. Huxley's Brave New World heb ik ook alleen maar op m'n zeventiende gelezen, maar ik denk dat het wat beter in elkaar zit.)

(Man op het plaatje is de man van de topic-titel: hij die het boekdrukken heeft uitgevonden.)

De evangelist - Bas van Putten

Van Putten is de beste muziekschrijver van Nederland. Het is alleen wel een snob en een chagrijnige cultuurpessimist en over zijn andere hobby, auto's, schrijft hij lang niet zo goed als over Ricardo Chailly.

Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk.

Volgens mij had Orwell het ook meestal wel goed gezien. Ik heb in de ramsj ooit het anti-communistische boek ('Mijn communistentijd') van de Nederlandse Orwell, Jacques de Kadt, gekocht. Moet ik ook eens gaan lezen.

ik heb nu ook Cloud Atlas gelezen.. kweenie.. Eerste helft van alle verhaaltjes is leuk. Maar dan op de terugweg, tsja is het nog steeds wel leuk hoor, maar denk ik ook WAAROM. waarom deze post-moderne constructie. Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen. (Maar misschien zag ik 't masterplan over het hoofd)

Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen

*niet*

Gisteren heb ik me vermaakt met de nieuwe Bas Haring: Voor een echt succesvol leven. Vlot geschreven, aardig basisidee en veel aansprekende voorbeelden - maar net niet echt diep. Ik vind het grappig dat hij precies zo schrijft als hij praat. Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

net uit: Dino Buzzati's De Woestijn der Tartaren. Behoorlijk aangrijpende roman over een soldaat die in een vesting verzeild raakt en daar ongewild blijft hangen/steken. Net als zijn leven dus, soort metafoor voor depressie eigenlijk.

al een tijd uit: 1984. hmm. wel visionair aan de ene kant, maar het wordt me allemaal teveel uitgelegd, te weinig aan de verbeelding overgelaten. ik voelde ook totaal geen emotionele betrokkenheid bij de hoofdpersoon. toch jammer.

binnenkort beginnen aan de definitieve versie van omc's droomstof :). had al een eerdere versie ter berschikking enkele jaren geleden, ben benieuwd wat er is veranderd en wat er nog is blijven hangen bij me.

Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?

Ik heb Jonathan Coes* The Rotters' Club gelezen. Geweldig boek, dat hier zo voor de inburgeringscursus gebruikt kan worden. En nu wil ik helemaal elke letter die de man op papier heeft neergezet lezen.

* die -s in de tweede naamval in het Nederlands staat wel erg lelijk hoor, bij Engelse namen.

*: Je kan hier pleiten voor Coe's, omdat je het uitspreekt als 'Ko' en er dan bovendien geen verwarring ontstaat met iemand die Koe-met-een-C heet.

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?
Kleine planken hebben jullie ;)

Het is officieel een Young Adult Novel, net als bijvoorbeeld The curious incident (etc.). Ik houd ook niet zo van oorlogsboeken, maar in dit boek is de oorlog meer een soort decor. Ik vind het moeilijk uit te leggen waardoor dat komt. De dood als verteller is in elk geval aardig gevonden. En een hoofdpersoon die boeken steelt om te kunnen lezen, vind ik ook heel sympathiek. Ik probeerde me voor te stellen wat ik zou doen als ik niet meer zomaar aan boeken zou komen.

ben ongeveer halverwege ayn rand's the fountainhead.
(het enige boek dat vernoemd is naar een bluetones albumtrack?)

ben als economisch-psycholoog/behavioral speltheoreticus/evolutionair sociaal psycholoog erg geinteresseerd in de tegenstelling/samenwerking tussen collectieve en individuele belangen en ik had begrepen dat mevr. rand daar ook bepaalde opvattingen over had. en dat is ook zo. het is alleen tot in het potsierlijke overdreven opgeschreven. de 'collectieven' zijn allemaal conservatieve, ouderwetse, op de oppervlakte goed bedoelende maar eigenlijk heel erg manipulatieve mannetjes en de 'individuelen' zijn modernistische, vooruitstrevende maar ook willens en wetens tegen de stroom oproeiende gevallen met, volgens mij, psychopatische, autistische en masochistische trekken. ze zijn pas gelukkig als ze door iedereen tegengewerkt worden. die laatste gaan natuurlijk 'winnen' en de eerste gaan koppie onder, maar het is moeilijk sympathie te krijgen voor eender welk personage.

ik ben nog niet helemaal overtuigd van het individualisme van ayn rand...

Rand zelf schijnt wel naar haar filosofie geleefd te hebben. Het was dan ook een ongelooflijk kutwijf, geven zelfs haar grootste fans toe. Arnon Grunberg is trouwens bezig in Atlas Shrugged (waarvan je dan in ieder geval moet zeggen dat de titel een briljant beeld is.)

Ook leuk: Ayn Rand is de grondlegger van het Objectivisme!

Precies! Rand is de anti-sub! Ik kreeg Atlas Shrugged voor mijn afstuderen en las het met plezier, al is het natuurlijk veel te dik. Ik had in de roman wel sympathie voor personages, maar bedacht later dat ik aan al die mensen in het echt een bloedhekel zou hebben.

Ik neem trouwens terug dat The book thief niet echt een oorlogsboek is. Maar mooi was het wel.

Spook Country. Met gemak de slechtste William Gibson. Helaas, helaas. Wat een ontzettende slome thriller dit. En nog rockistisch ook. :)

Veder bezig in:

Ludwig Wittgenstein - Tractatus Logico-Philosophicus. Mwaaah, ik wil wel maar ik ben nog niet helemaal overtuigd. Volgens mij moet ik overstappen naar het latere werk.

Robert Lemm - Geschiedenis van Spanje. Zo maar bij de bieb uit de kast getrokken. Begint ontzettend saai (die trouwde met die, en die met die, en toen die met die....fuck offffff!!!) maar tegen 1492 wordt het allemaal wel lachen en doorprikt Lemm heel wat mythen over Spanje. Met historici is het altijd oppassen, ik heb het gevoel dat hier de wind uit conservatief-Hegeliaanse hoek blaast en de grote litmus test komt natuurlijk met de Spaanse Burgeroorlog.

Italo Calvino - De Onzichtbare Steden. Ben ik ook al jaren van plan om te lezen. Als op een winternacht een reiziger en Le cosmicomiche zijn twee van mijn favoriete boeken ooit, hier weet ik het nog niet mee. Heel compact geschreven, je moet je hoofd er echt bij houden want ik vermoed dat Calvino allemaal (post)structuralistisch en semiotische theorie zit uit te leggen aan de hand van reisverhalen van Marco Polo.

Er is trouwens een nieuwe Nick Hornby. Ook een Young Adult Novel.

Jonathan Coe's Rotters Club. Gisteren in begonnen en moeilijk weg te leggen. Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

Doris Lessing, anyone? Er is geloof ik bij Engels eens wat van haar werk voorgelezen, maar dat heeft nooit een blijvende indruk op me achtergelaten. Zo vlug wat plots bij elkaar gewikipediaad lijkt het me echter best wel iemand die boeken kan schrijven die mij boeien.

was (is?) toch een communist? Ik had The Good Terrorist op mijn Engelse boekenlijst staan. Redelijk boek, over wat slackers.

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.

Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet:

* Salmon Fishing in the Yemen (Paul Torday). Ligt hier bij elke supermarkt en inderdaad een snelconsumptieboek. Prettig leesvoer desalniettemin, over een wetenschapper die in een project wordt gezogen om zalm te kweken in Jemen. Tegen het eind wordt het allemaal wel een beetje érg overdreven.
* Diary of a Bad Year (J.M. Coetzee). Mooi idee, indrukwekkend boek. Bevat een serie politieke en filosofische essays van een "gerenommeerd schrijver" (die nogal wat overeenkomsten met Coetzee zelf vertoont) en daarnaast de dagboekaantekeningen van die schrijver én die van het meisje dat die essays voor hem uittypt.
* Eleanor Rigby (Douglas Coupland). Mooi boek, goed verhaal.
* Havoc, in Its Third Year (Ronan Bennett). Speelt zich af rond 1630, maar met buitengewoon hedendaagse thema's als machtspolitiek en , vooral, xenofobie. Erg geloofwaardig geschreven. En een must-read voor de Wildersen en Verdonken van deze planeet.

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?
Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.
Woonden jullie maar in Leiden! Ik heb hem zo staan (in het Engels). Het is opvallend hoe vaak Martijn dezelfde dingen leest als mijn vrienden. Om me heen hoor ik nu iedereen over Coetzee en Coupland. Gisteren zag ik trouwens drie verschillende mensen in de trein Murakami lezen. Het was een mooie dag.

Ik las de laatste tijd vooral vakliteratuur, maar ook

* A certain ambiguity (Gaurav Suri & Hartosh Singh Bal). De beste roman over wiskunde die ik tot nu toe las.
* The polysyllabric spree (Nick Hornby). Erg amusante verzameling columns waarin hij elke maand beschrijft welke boeken hij koopt en welke boeken hij daadwerkelijk leest. Zijn smaak is duidelijk niet de mijne, maar hij schrijft erg geestig over boeken, lezen en redacteuren. Zo'n column zou ik ook wel willen schrijven!
* Shakespeare (Bill Bryson). Ik wist niets over Shakespeare, maar wil alles van Bryson lezen. Veel geleerd en gegrinnikt, al vond ik het iets taaier dan verwacht.
* Oracle night (Paul Auster). Auster is niet echt iets voor mij, maar dit heb ik in elk geval met plezier uitgelezen.

En ben net begonnen in This book will save your life (A.M. Homes). Het lijkt me wel wat!

ps Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet
Heb je echt een spreadsheet? Ik schrijf alles in een mooi klein boekje. Tot groot vermaak van mijn vriend.

Nee, dat was metaforisch bedoeld. Ofzo. :)
Al heb ik tegenwoordig wel de wathebjeallemaalgelezen-applicatie op Facebook. Wat in feite hetzelfde idee is.

Ik heb hem zo staan (in het Engels)

Volgens mij staat 'ie ook gewoon bij ons in de kast. In het Grieks...

Die Hornby moet ik dan toch ook maar eens lezen. Die verzameling muziekessays waren ook verrassend leuk. En Murakami ga ik ook eens aan beginnen.

Ik had bij Coetzee nog moeten vertellen dat de drie "verhalen" parallel lopen en dat elke pagina in drieën is verdeeld. Want dat maakt het allemaal een stuk intellectueler. :)

de recent-gelezen-spreadsheet

bij mij is het gewoon een word-document...

* de gum thief van douglas coupland. erg lief. misschien iets te.
* de autiobio van alex james (bassist van blur). hij is 'in het echt' precies zoals je verwacht dat-ie is. zelf denkt-ie dat-ie een renaisssence man is, maar eigenlijk is-ie een meer een blufgozertje die veel dingen 'he, leuk man te gek'-vind met, op een gegeven moment, heel veel geld
* de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio maar die ene die een paar maanden na z'n dood verscheen. kostte maar 1 pond. vandaar. is verder gewoon een doos omgevallen en aan elkaar gebonden krantenknipsels en anekdotes die ik sowieso allemaal al uit m'n hoofd kende.

Vergeten jullie pardoes wat jullie hebben gelezen of zo? :)

Uitgelezen Bug Jack Baron van Norman Spinrad. Een echte jaren 60 SF klassieker, ongelofelijk inventief geschreven en toch leest het weg als een thriller.

Ik ben nu bezig met Palomar van Italo Calvino. Wel okay, denk ik, een soort ambient literatuur.

Net uitgelezen Godard, portrait of the artist at 70 van Colin MacGabe. Wel rap geschreven biografie van Godard die steeds goed wordt geplaatst in zijn tijd. De post-68 Godard was altijd een mysterie voor mij en dat is dus nu fijn ik kaart gebracht, al geloof ik er geen reet van dat die films zo goed zijn als MacGabe pretendeert.

Nu verder in: The Work of Mourning van Jacques Derrida. Mooie, voor zijn doen toegankelijke maar zwaarmoedige teksten van JD geschreven voor vrienden/collega's die zijn overleden.

even de agenda tevoorschijn toveren.

*Cormac McCarthy - De Weg
korte postacopalyptische roman, vader + zoontje op weg door verschroeide aarde. erwtjes uit blikjes. rottende lijken. zou naar Hollywood kunnen, ware het niet dat het einde ietwat te droevig en spiritueel is. Heb je zo uit, dus zeker de moeite van het lezen waard.

*Daniel Wallace's Grote Vis.. negeren, de film van Burton zien. Het boek is een schetsmatige opzet voor de magie die Burton op weet te roepen.

*Sándor Márai - Gloed
Wereldbibliotheek is wel een interessante uitgever, of imprint, whatever. De Woestijn van der Tartaren was ook al interessant. Gloed is een mooie filosofische verhandeling, over 2 gezworen vrienden en 1 gebeurtenis in 't verleden die hun uitelkaar heeft gedreven en ze nu eens aan het einde van hun leven uitgebreid analyseren. Mooi tijdvak en plaats ook.. Hongarije, voor de 2de wereldoorlog. (of ik moet mijn feiten nu alweer over hoop hebben, het is alweer een maand of 2 geleden)

oh en voor extra drama is Marai een vergeten schrijver a la Kennedy Toole (Samenzwering van Idioten) inclusief zelfmoord.

Nu bezig in Amos Oz epos Een verhaal van liefde en duisternis, goed voor de Jiddisch/Hebreeuwse woordenschat, als ik 't zou kunnen onthouden. Hij valt soms in herhaling, maar 't lijkt een keuze. Soort Eeuw van mijn Vader, maar die Oz heeft natuurlijk een veel interessanter leven. Iedere zionist aan 't begin van de staat Israel lijkt wel een intellectueel met Nobelprijs.

ok i love you guys

de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

Ik vond nog een Coetzee-boek, gewoon thuis in de kast (Boyhood), wat mijn fascinatie voor de man alleen maar grote heeft gemaakt. En mijn dorpsgenoot die The Closed Circle aan het lezen was, heeft die inedelijk uit en ik inmiddels ook al bijna. (Voorzover dat nog niet duidelijke was, @ragruiters: Lezen! Nu! Meteen!)

Oh ja, en Ira Levin (die ik altijd met de zanger van Yo La Tengo verwar) is dood. Was volgens mij zo'n schrijver die je ofwel voor je boekenlijst las, of helemaal nooit. Ik las hem nooit. Heb ik iets gemist?

Levin schreef wel leuke thrillerts (Rosemary's Baby, Boys From Brazil), maar het is wel iets voor als je puber bent.

Palomar was zo uit. Toch wel mooi en apart boek.

Nu ben ik de Laatstsche Mensch die eens De Naam van de Roos gaat lezen...leest verrot weg in het begin als ik even mag klagen.

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

nog niet. moet ik bekennen. verder geen excuus voor. zie hem elke week weer voor vijf pond bij de virgin zavvi liggen. binnenkort.

heb recentelijk trouwens ook shortcomings van adrian tomine gelezen. m'n eerste graphic novel.

Jonathan Coe - Gesloten Kring:
Mooi vervolg op de Rotters Club, alleen worden er wel heel nadrukkelijk allerlei losse eindjes uit het eerste boek aan elkaar geknoopt. De relatie van Paul met Malvina is ongeloofwaardig, temeer hun relatie (voor haar) vanaf het begin duidelijk moet zijn. Maar zoals de boektitel al zegt: er moeten heel wat cirkels gesloten worden. En dat gebeurt. Benjamin is een zielige loser.

Irvine Welsh - Lijm:
Vermakelijk boek over vrienden die groot worden met veel drank, drugs en sex. Uiteindelijk een mooi happy end. Over trouw en geen vrouwen slaan.

Stephane Audeguy - Wolkenbibliotheek:
Bibliothecaresse in de ban van Japanse couturier die boeken over wolken verzamelt. Een ontdekkingsreis langs quakers, schilders en wetenschappers. En natuurlijk die grote allesbepalende Japanse wolk aan het einde van wo2.
Ik zie steeds meer als ik in de lucht kijk!

Alleen worden er wel heel nadrukkelijk allerlei losse eindjes uit het eerste boek aan elkaar geknoopt

Dat vond ik ook wel. Het idee om een vervolg te schrijven op The Rotter's Club is erg leuk, maar dit maakt dat boek met terugwerkende kracht opeens een boek is met vele open eindes. Zo las ik het niet.
Neemt niet weg dat het wel een erg goed boek is.

Ik ben bezig in A Portrait of the Artists as a Young Man van James Joyce. Een kennis is professor in de Jamesjoyceologie ofzo, en die verdeelt mensen in al naar gelang of ze Ulysses (al) gelezen hebben. Dus beloofde ik hem het te lezen. Maar het is nogal dik (900+ pagina's), dus toen ik deze in een kast vond, leek me dat een aardige opwarming. Goed wel, maar taai en pittig. Voel me opeens weer 16, met een matige kennis van het Engels en mis vooral de grote lijn nogal eens.

Ter afwisseling ook in Mil Millingtons Love and Other Near-Death Experiences begonnen. Ik vond een ander boek van hem, The Things my Girlfriend and I have Argued About (van de gelijknamige website, erg komisch snelwegleesvoer. Hier moet ik ook soms om lachen, maar zelden zonder dezelfde schaamte die je krijgt als je om een comedyserie met Peter Lusse moet lachen. Alleen als Joyce heel taai blijft lees ik 'm uit.

Ik had bij Coetzee nog moeten vertellen dat de drie "verhalen" parallel lopen en dat elke pagina in drieën is verdeeld. Want dat maakt het allemaal een stuk intellectueler. :)
Ik ga hem binnenkort echt eens lezen, volgens mij staat hij bij mijn moeder in de kast. Kan ik hem mooi lezen onder de kerstboom. Intussen las ik:

* This book will save your life van A.M. Homes. Het boek heeft mijn leven niet gered, maar ik vond het wel goed. Een belachelijk rijke Amerikaan denkt dat hij dood gaat en besluit zijn leven te veranderen. Ik vond veel dingen herkenbaar (hoe absurde gebeurtenissen zich opstapelen bijvoorbeeld).

*De helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst. Beschrijving van een jeugd aan de onderkant van de Vlaamse samenleving. Wat goed, zo rauw en pijnlijk. Dat het nog goed is gekomen met die Dimitri...

*Foute Fantasieën van Marjan Slob. Waarom lezen intelligente vrouwen boeketreeksen? Slob komt er niet helemaal uit, maar geeft wat aannemelijke verklaringen. Gaat natuurlijk stiekem over meer dan die boeketreeks.

*In the company of liars van David Ellis. Volgens de VN een van beste thrillers van 2007. Inderdaad knap gedaan: het verhaal wordt achterstevoren verteld (net als in Memento) en je wordt een paar keer goed verrast. Toch vond ik het niet zo goed als ik hoopte.

*Mobius Dick van Andrew Crumey. Een roman over quantummechanica! Jawel! En nog goed te lezen ook! Ik heb zelfs hardop gelachen om de beschrijving van een natuurkundeprof die naar een lezing bij letteren gaat. Je merkt wel dat Crumey zichzelf heeeeeel slim vindt.

Wow... dat je op het forum kijkt of er nog iets nieuws is gebeurd en dat iemand dan drie seconden (!) geleden was gepost had. Een teken!

Enfin, ik las:

* JPod van Coupland. Het was, soms, af en toe, wel een beetje grappig. Maar ik vond het vooral een verhaal zonder doel, over mensen die, eveneens zonder doel, rare dingen deden.

* Norwegian Wood van Murakami. Mijn eerste Murakami. En ondanks dat er soms wel errug veel aan seks gedaan werd, vond ik een heel mooi boek. Is het representatief voor de rest van zijn oeuvre? D'r werd, in de toevoeging door de vertaler, een beetje gesuggereerd dat het, in elk geval vergeleken met, zijn eerdere werk een nogal simpel liefdesverhaal was.

En heb ik een film, of televisieserie ofzo gemist of is het gewoon toevallig dat iedereen nu opeens Murakami leest? Ik dacht dat het een nieuwe auteur was, maar Norwegian Wood is van 20 jaar geleden.

Waarom lezen intelligente vrouwen boeketreeksen?

Ik vind de vraag: waarom maken intelligente vrouwen zich druk over waarom intelligente vrouwen boeketreeksen lezen minstens zo interessant. :) (Ik wilde schrijven dat veel intelligente mannen computervechtspelletjes spelen. Maar er zijn vast ook mensen die zich weer druk over het waarom daarvan maken.)

Ja, laten we er weer een doen.

Miles Marshall Lewis - There's A Riot Goin' On. Weer een teleurstellende 33 1/3 (ditmaal bij de bieb gehaald gelukkig). Duurt gewoon te lang voordat Lewis eindelijk eens begint met de analyse van het album zelf en dat ratelt hij ook eigenlijk gewoon alle nummers braaf af. Voor de rest is het veel hiphop samples spotten.

Umberto Eco - De Naam van de Roos. Bijna uit. Beetje overgewaardeerd dit. Eerste helft is ontzettend traag, dan komt die pannenkoek van de inquisitie langs en wordt het beter (en ben je weer heel blij dat Luther heeft bestaan.) Verder ergerde ik me aan zaken als: "Ja, ik zat wel erg met die en die ketterse invloeden [volgt een opsomming van een halve pagina met alle ketterse bewegingen van die tijd], gelukkig kwam ik broeder Pipo tegen en ik noemde de naam Salvatore van Perugia..." [hopakee er volgen weer 8 pagina's die Eco's eruditie tentoonspreiden].

Filip Buekens - Jacques Lacan: Proefvlucht in het luchtledige. Strakke ontleding van het denken van het Franse warhoofd/bluffer. Hele mooie opbouw, leest als een spannend boek, informatief, soms valt mijn mond open van verbazing en regelmatig moet ik gewoon keihard lachen.

Net terug van de bieb gaan ik beginnen aan Sybren Polet De Andere Stad (met dank aan Ludo natuurlijk.) Haunted Weather van David Toop heb ik nog liggen. Ik ben dus nog wel even bezig.

jullie lezen allemaal zo snel. ik zit nog steeds bij Oz.

maar heb van een boekenbon die ik ooit "na een fout van de bank in uw voordeel" van de Postbank had gehad.. een heel dik koffietafelboek gekocht.. MOVIES heet het. 1000 defining moments. ik zit nu nog bij de gebroeders lumiere en een moment dat een of andere schurk in de camera schiet (nep dan he) in 1897 ofzo. (Vido zal de rest weten)

maar goed mooi boek dus en ongetwijfeld geschikt om 300 nieuwe films op te pikken.

* Erasmus - <i>Lof der Zotheid</i>. Gekocht toen ik in Rotterdam ging wonen, toen een hele tijd op een stapel laten liggen. Niet nodig, want het leest makkelijk weg. Mijn conclusie is dat Erasmus een voorloper was van Brusselmans: hij kan heel vilein grappig vervelende mensen afbranden, maar hij gaat daar vaak iets te lang mee door.

* Michael Chabon - <i>The Yiddish Policemen's Union</i>. Dit is dus de bom. De zionisten hebben in '48 de oorlog verloren en toen van de VS maar een stuk van Alaska gekregen voor 60 jaar. Die periode is bijna over en bovendien zit rechercheur Meyer Landsman met een koelbloedige afrekening die hij moet oplossen. Dit alles in <i>hard boiled</i> detective stijl. De one-liners blijven komen.

* Hans van Maanen - <i>Een gezonde geest</i>. Wetenschapsjournalist rekent genadeloos af met het soort slechte onderzoek waarmee kranten graag hun pagina's vullen ("Linkshandige vrouwen hebben meer kans op borstkanker").

Nu ben ik bezig in <i>Het bewustzijn verklaard</i> van Daniel Dennett. Gezien het aantal pagina's, het kleine lettertype en de niet heel lichte (maar ook niet loodzware) inhoud met zinnen als "Het globale idee van deze theorieën is dat nadat in de primaire of perifere lagen van het waarnemingssysteem een bepaalde hoeveelheid 'voorwerking' heeft plaatsgevonden, het werk van de waarneming - het identificeren, herkennen en categoriseren van voorwerpen - wordt afgemaakt door genereer-en-test-cyclussen."

Miles Marshall Lewis - There's A Riot Goin' On

Nou ja! Die heb ik ook deze week gelezen!
Ik was er (ook) niet helemaal wild van, maar heb het album wel beter beluisterd dan ooit tevoren. En daar gaat het toch om. Verder blijft Greatest Hitsgewoon mijn favoriete cd van Sly & the Family Stone. Ondertussen ligt Graham Central Station op de draaitafel en voel ik een zware funkgolf aankomen...

Vanmiddag bij de bieb nog even Mystery Train van Greil Marcus gehaald voor zijn hoofdstuk over There's A Riot Goin' On en me net weer dood lopen ergeren aan de pretenties van die man. Toch heeft het wel wat. Misschien ga ik dat hoofdstuk over Randy Newman nu wél uitlezen.

genereer-en-test-cyclussen

tot dáár begreep ik hem.

The Yiddish Policemen's Union

het duurde bij mij even voordat-ie ging lopen. vooral de eerste derde/helft van het boek zit het 'alternative history'-aspect - en de manier waarop chabon graag wil laten weten tot in welke puntjes hij dat allemaal heeft uitgedacht (ik verdenk hem er van dat-ie een kaart van sitka boven z'n bureau had hangen) - de 'whodunnit' een beetje in de weg, imho.

@Martijn, ik wil alles in jouw lijstje ook lezen (nuja, die Dennett sla ik misschien over)! Van Maanen is voor mij verplichte kost, Erasmus werd nooit zo ronkend aanbevolen en de vorige Chabon was heel goed. Ik zag trouwens alweer een nieuwe van hem in de winkel.

En heb ik een film, of televisieserie ofzo gemist of is het gewoon toevallig dat iedereen nu opeens Murakami leest? Ik dacht dat het een nieuwe auteur was, maar Norwegian Wood is van 20 jaar geleden.
Dat speelt al een tijdje en ik snap het ook niet. Ik heb Murakami via en Japanse studente ontdekt. Bijna twee jaar geleden wilde ik voor een vriendin Norwegian wood kopen, maar die hadden ze niet staan. Toen had ik Kafka on the shore voor haar gekocht. Op haar feestje kwamen twee andere vrienden aanzetten met Norwegian wood. Eentje had er nog nooit van gehoord, maar had in de boekhandel gevraagd om een obscuur boek.

Zijn andere boeken zijn inderdaad anders dan Norwegian wood, veel surrealistischer.

Dennett rocks! (maar zo te zien kan je hem misschien beter in het Engels lezen. ;) De paradox van Caspar het Vriendelijke Spook! :) (dat blijft dan toch het beste hangen.)

Nou ja! Die heb ik ook deze week gelezen!
Ik was er (ook) niet helemaal wild van, maar heb het album wel beter beluisterd dan ooit tevoren. En daar gaat het toch om.

Asjemenou! Ja, dat klopt wel van dat beter luisteren maar dat heb ik sowieso wel met die boekjes. Ik heb die plaat zo vaak beluisterd dat het op een gegeven moment gewoon is. Ik realiseerde me eigenlijk nooit dat veel van die nummers beginnen als normale liedjes en dat Sly dan denkt "fuck it" en minutenlang gewoon de groove uitzit.

Vanmiddag bij de bieb nog even Mystery Train van Greil Marcus gehaald voor zijn hoofdstuk over There's A Riot Goin' On

haha...dat wilde ik dus ook doen, al heb ik mijn portie Marcus wel gehad na Lipstick Traces.

maar zo te zien kan je hem misschien beter in het Engels lezen.

Die ene zin vertekent wel een beetje, want daardoor mis je informatie. Hij legt het wel heel duidelijk uit, maar je moet wel geconcentreerd blijven lezen, anders mis je een stuk van de redenatie.

de 'whodunnit' een beetje in de weg

Die 'whodunnit' vond ik niet zo belangrijk eigenlijk. Ik heb vooral genoten van de taal, die mix van jiddisch en cynische politie one-liners. Ik heb hem al eerder gepost op mijn blog, maar hier nog maar eens omdat het zo mooi is:

"And just last week, amid the panic and feathers of a kosher slaughterhouse on Zhlitovsky Avenue, a chicken turned on the shochet as he raised his ritual knife and announced, in Aramaic, the imminent advent of Messiah. According to the Tog, the miraculous chicken offered a number of startling predictions, though it neglected to mention the soup iin which, having fallen once more silent as God Himself, it afterward featured. Even the most casual study of the record, Landsman thinks, would show that strange times to be a Jew have almost always been, as well, strange times to be a chicken."

En ik wil zo'n Filipijnse donut.

Dennett rocks!

Het goede aan Dennett is ook dat hij er precies zo uitziet als hij er uit moet zien:
http://www.bun.kyoto-u.ac.jp/phisci/Images/dennett.gif

LOL.

(en hij houdt van Coltrane.)

Over Dennett gesproken*: Ik ben een blz. of 100 gevorderd in Musicofilia van Oliver Sacks. Het staat vol met van die typische Sacks-anecdotes over mensen met een fascinerende afwijking. Waardoor ze 24 uur per dag muziek in hun hoofd horen bijvoorbeeld. Helaas hebben de meeste slachtoffers geen keus in de zender waarop ze af kunnen stemmen, dus het is toch minder ideaal dan je in eerste instantie zou denken. ;-)

* Kennis mee gemaakt via 'Een Schitterend Ongeluk' en in mijn hoofd voor eeuwig verweven met Dyson, Gould, Sheldrake, Sacks en ... nummer zes is blijkbaar elders in mijn hoofd opgeslagen. Of die uitzending heb ik gemist.

Ah! Dat verhaal over die duiven. Geweldig!

Het hoofdstuk van Greil Marcus over Sly Stone.

Hwt scheelt niet veel, een boek 2004 kan snel verouderd aanvoelen, maar ik vond het heel goed bij de huidige vibe passen.

Paul Verhoeven - Jezus van Nazareth
Wilde ik lezen sinds het ter sprake kwam in een van de documentaires over Verhoeven en hij zijn thesen aan een gezelschap Jezus-kenners uitlegt. Verhoeven was lange tijd van plan een film over een "echte" Jezus te maken en deed daarvoor niet alleen heel veel research; hij sloot zich ook aan bij een groep Amerikaanse theologen die alles met een open en kritische blik bestuderen. Dat leverde uiteindelijk dit boek op. Prettig geschreven en met een zeer uitgebreid notenapparaat. Verhoeven is natuurwetenschapper en agnost en wil Jezus ontdoen van zijn mythologische status, zoals hij stelt: twee dingen staan vast: hij werd gedoopt door Johannes de Doper en hij stierf aan het kruis. De rest is open voor interpretatie. En in goede protestantse traditie gaat Verhoeven aan de exegese. Heel af en toe gebruikt hij een voorbeeld uit een film (het meest te spreken is hij over Pasolini's versie) en hij kan heerlijk stellen "Over water lopen, ja, dat is dus niet gebeurd." Wat blijft er over? Heel veel gegoochel met chronologie door de evangelisten, gekloot met Grieks en achteraf een mooi verhaal vertellen. Jezus wordt zo tot een exorcist, die zich verkijkt op de snelle komst van het Koninkrijk Gods, de waarschuwing van de dood van Johannes de Doper niet goed inschat, misschien iets te militant wordt en dan gewoon heel snel uit de weg wordt geruimd. In die zin is het een teleurstellende figuur waarvan het ongelooflijk is dat die zo'n invloed heeft gekregen. Niet dat het Verhoeven daar om te doen is, hij is geen zure nu-atheist. Ontdaan van de mythe blijft voor hem een mooie ethiek over die heel lastig is na te leven.

Cool (dat ie uberhaupt de hubris had om eran te beginnen).

João Ubaldo Ribeiro - Sergeant Getúlio
'Bij een druiper is dat zo, hoe die uitpakt weet je nooit.' Absoluut modernisme, uitgebeend als de mensen in de sertão, de dorre woestijn in het noordoosten van Brazilie. In deze leegte sleept een sergeant (een huurling van een hoge pief) met een gegijzelde. Het is iets politieks, maar zelf heeft hij er de ballen verstand van. Lullen, dat kan hij zeker. In een maalstroom van grotendeels gewelddadige en seksistische gedachten, deelt hij aan ons (of aan zichzelf?) zijn gruwelijke wereldbeeld. Grotendeels onnavolgbaar, moet ik toegeven, al zijn er momenten van morbide humor. (Dat begint al met die eerste geslachtsdelen-zin). Aan het eind gooit Ribeiro geheel inze delirische stijl ook nog de spelling en interpunctie overboord, zodat zelfs het touw om iemand mee om te hangen (wie dan ook!) ontbreekt. 'Luzi neteop demaan deze kogels zijn als mijn ver weg en k ijkdaar [etc.]

Aldous Huxley - Crome Yellow
Ik had deze vintage Penguin-pocket nog liggen (wat een heerlijke, zachte, vanille-achtige geur geven de vergeelde pagina's af.) Geen informatie op de kaft dus zonder enige voorkennis aan begonnen. Huxley's debuutroman is heel erg Engels, een country house novel, waar een jonge dichter in het eerste hoofdstuk bij een landhuis aankomt waar niemand thuis lijkt te zijn. Heel expliciet wordt het niet uitgelegd, maar tijdens de mooie zomer zijn een aantal kunstenaars, denkers, mooie mensen en vrienden (naar het schijnt allemaal gebaseerd op echte personen) uitgenodigd om enkele weken lekker te chillen. Op onderkoelde, licht ironische toon beschrijft Huxley de onderlinge relaties met allerlei uitstapjes naar theorieën en de geschiedenis van het landhuis. Redelijk open over seksualiteit voor zijn tijd, met een hoofdstuk een duidelijke voorzet naar Brave New World en een intrigerend naoorlogse sfeer waarin Huxley al eigenlijk weet dat er een tweede wereldoorlog gaat komen. Leest prettig weg, lijkt zichzelf op de hak te nemen, met een wrang einde dat ook weer niet te dramatisch is. Heel vibey, mist alleen nog een bezoekje aan een cricketwedstrijd.

(wat een heerlijke, zachte, vanille-achtige geur geven de vergeelde pagina's af.)

het was een scratch 'n sniff titel ;-)

Raymond Chandler – The Long Good-Bye
'Do I detect a note of sarcasm?' Van de drie Chandlers die ik las is dit de beste – en ja, misschien was het ook wel de beste film. Uiteraard herinnerde ik me van die adaptatie weinig daarvoor is het een dective noir, behalve dan dat huisje op de heuvel waar Marlowe zit te drinken en rumineren en de wereld te haten. (Hij draait ook elpees!). De private dick sluit in de loop van alle twists zowaar een soort van vriendschap met een belittekente oorlogsveteraan (en dronkelap). Lang kan die pret en die bondgenootschap niet duren, want ja, 'leef alleen, sterf alleen' is de kern van hard boiled detectives. Het boek zit dan ook weer vol misantropie en misogynie, daar moet je tegen kunnen, maar meer dan in de andere Marlowe detectives vind ik 'm hier menselijk. Stiekem snákt hij naar een vriendschap. Maar trouwen, dat gaat dus écht niet gebeuren, ook niet als de kans daar is met een millionaire! 'To say good-bye is to die a little.'

Mary M. Wiles - Jacques Rivette
Wat extra ondersteuning is geen overbodige luxe bij de films van Rivette. En in dit overzichtelijke boek pakt Wiles de rode draad van het theater om de films mee te analyseren. Ze groepeert de films verder per gemeenschappelijk thema en komt zo tot een groot aantal mooie inzichten en ideeën, terwijl ze de films ook plaatst in de culturele context, met invloeden en flink wat verwijzingen waar ik zelf nooit op was gekomen. Kortom, de films van Rivette worden nog rijker. Ze heeft er een beetje het handje van om de verhaallijn te 'spoilen' (dus gewoonweg als leidraad voor haar betoog te gebruiken), dus twee hoofdstukken met films die ik nog moet zien heb ik nog even overgeslagen. Met als bonus een leuk interview met le maitre zelf. Sympathieke man die echt heel veel van theater weet. Volgende stop: het interview van Rivette met Barthes.

Enrique Vila-Matas - Chet Baker piensa en su arte
Georges Simenon - Maigret en zijn dode
Een tijdje geleden las ik het amusante en bevreemdende fictie-essay van Vila-Matas waar hij probeert twee uitersten van de literatuur samen te smeden, namelijk Finnegans Wake en Les Fiançailles de M. Hire van Georges Simenon, de ene een doolhof van woordtovernarij en het andere een puur verhaal zonder enige opsmuk. Vermakelijk, met heel veel zijpaden, schrijvers waar ik nog nooit van had gehoord en hij me op het laatst toch wat kwijt raakte. Maar dus een goed excuus om Simenon eens te verkennen, geliefd onder het grote publiek en schrijvers die gefascineerd zijn door zijn efficiënte stijl (en productie). Heerlijk leesbaar inderdaad, met Maigret als prettig excentrieke politiecommisaris die door zijn faam in Parijs zich veel kan permiteren (zoals een flinke calvadosconsumptie). Het boek is uit 1948 en voelde opvallend modern. Wat een tempo vanaf pagina 1. Een man wordt achtervolgd en belt steeds met Maigret terwijl hij zich door Parijs beweegt. Maigret voelt sympathie, maar kan uiteindelijk niet voorkomen dat de man 's nachts dood uit een auto wordt gedragen op Place de la Concorde. Zoals hoort bij een detective volgt het grote gepuzzel, waarbij je voor een schrijver die niet van uitgebreide beschrijving houdt toch een heerlijk beeld van Parijs krijgt eind jaren '40. Opvallend vond ik zijn beschrijving van de politieactie in een achterbuurt waar de buitenlanders met enig dedain worden neergezet. Toch gespiekt op Wikipedia en, ja, ja, mogelijk antisemitisme voor de oorlog, en wellicht niet helemaal zuiver op de graad tijdens. Toevallig kocht ik het boek in de kringloop samen met...Celine. En ik zag opeens de connectie, ben benieuwd of daar al een studie aan is gewijd.

Heel veel gegoochel met chronologie door de evangelisten, gekloot met Grieks en achteraf een mooi verhaal vertellen.

Verhoeven is vast ook fan van Dan & Dan van Data over Dogma:
https://www.youtube.com/watch?v=qIY_1pmCDsc

Maar het wordt het leukst als ze zich op de sappige apocriefe boeken gaan storten: "This is the Acts of Paul and Thecla, which is the story of a woman so devoted to her faith that she throws herself into a lightning pond full of killer seals." Jammer dat Verhoeven zo oud is, anders was dit een kolfje naar zijn hand geweest.

https://www.youtube.com/watch?v=QlEhxEzVWd8

Dit jaar ergens tussendoor de Hollandse roman van Maigret, was niet best. Nu - al even tussendoor - een Havankje over de Schaduw, dat is nóg oubolliger, en vast ook nooit verfilmd.

ook oud:

Theo Thijssen – Barend Wels
'Zó had-ie 't nog nooit gehad. Allemachtig, nóu zaten ze d'r ónder.' The Making of a teacher ánd a writer. Thijssens Eersteling is nog wat episodisch, maar je ziet Het Onderwerp en het Talent. Opgroeien in en voor de klas. Barend heeft al wel de praatjes en de sigaartjes, maar de jongeling moet zijn hoofdakte nog halen en het leven nog begrijpen. In 12 episoden leert hij dat voor de klas, en erbuiten. Misschien toch vooral het tweede, want de aangrijpendste momenten zijn die met broer Henk (die als revolutionaire geest het kantoorleven kent) en zijn vriend Nico, op wie Barend ongelooflijk jaloers is. Het is in die kleine kissebisjes en strijdjes tussen tafellaken en servet dat Thijssen (een schrijver die grossiert in verkleinwoordjes) zijn meesterschap toont, over meester Barend én over het materiaal. 'En elke dag ging Barend Wels minder nadenken over zichzelf.'

Moet ik eigenlijk wel eens iets van lezen, het Theo Thijssen Museum is 3 minuten lopen van mijn huis. Het Anne Frank Huis 5 minuten en haar dagboek ook nog nooit gelezen. Max Havelaar wel, op de middelbare school. De fictieve Batavus Droogstoppel woonde ook ook hier vlakbij, op een bestaand adres.

W.F. Hermans - Het Behouden Huis

Maar dat lezen van boeken wil er maar niet inkomen. Telkens start-stop en halverwege de flow kwijtraken. Begonnen Pride & Prejudice - had ik nog een scholierenpocket van van de middelbare school, waar ik nooit aan was begonnen - maar dat blijkt stiekem een heel dik boek (sneaky pocketmakers hebben om papier te besparen gekozen voor een heel klein lettertype). De combinatie van een enorme reeks zussen, 19e-eeuws Engels en een plot dat in ieder geval in het begin alleen maar gaat over wie het rijkst en wie het knapst is, maakten dat ik er niet echt in kwam. Ingeving: gemakkelijker beginnen. Dus een novelle gepakt van een favoriete schrijver die ik ooit op de middelbare school met veel plezier heb gelezen. Gewoon in twee dagen uit. Hermans schrijft zo messcherp observerend. Fantastisch idee ook: een 95-jarige autist met een aquariumobsessie in een boek over de Tweede Wereldoorlog: hoe kom je er op?

Zo mooi Kees de Jongen, dus ik zeg doen (lezen, niet per se het museum).

Er is ook een verfilming met Theo Maassen die ik nog altijd eens in een kringloop op dvd hoop aan te treffen.

 een 95-jarige autist met een aquariumobsessie in een boek over de Tweede Wereldoorlog: hoe kom je er op?

haha, helemaal vergeten. Tijd voor een herlezing.

Twee anderen novellen over WWII die zéér de moeite waard zijn, zijn Pressers De Nacht der Girondijnen en Marga Minco's Het Bittere Kruid (haar geboortehuis is dan weer op 3 minuten lopen van mij)

Het volgende boek voelde de opkomst van het fascisme aardig aan – althans volgens Menno ter Braak.

Simon Vestdijk – Meneer Visser's Hellevaart
'Het kinderrijmpje had nu eindelijk vorm aangenomen, meneer Visser voelde zich vrij en opgelucht.' De invloeden liggen er dik bovenop, in deze vroege Vestdijk. De Hellevaart begint met een quote van James Joyce en de eerste pakweg 100 pagina's zijn een uitbundige meander van onanische en sadistische gedachten in stream of conscioussness-stijl. Pas halverwege haakte ik in op het moment dat Meneer Visser een voorliefde voor Robespierre blijkt te hebben. Hij las ooit alles wat er te vinden was over de man, tótdat hij een schrijver vond die net zoveel van Robespierre hield als hij. Toen vond hij het niks meer. Een fraai psychologisch inzicht. Later wordt Vissers machtsfantasie nog bepaald kafkaesk (een rechtszaak met een konijn!), al blijkt dat een droom. Dromen dat kunnen Allemannen, en gevaarlijk ook! 'Er lopen heel wat meneer Vissers rond zonder 't zelf te weten. Ik zie d'r hier genoeg; u bent nog niet eens één van de ergste, want nooit heeft u moeite gedaan om te verbergen dat u een meneer Visser bent.'

Die moet ik eens herlezen. Op de middelbare school als liefhebber van surrealisme mijn favoriet. Ik heb wel nooit Joyce gelezen, ik moest vooral aan Kafka denken.

Nicolas Bouvier - Japanse Kroniek
Bouvier deed Japan voor het eerst in ´64 aan. Er is grote vraag naar alles wat van ver weg komt en daar weet Bouvier weer slim munt uit te slaan als 'expert' over Franse literatuur. Dit boek combineert een aantal reisverslagen. Bouvier is geen standaard-toerist: hij vermijdt drukbezochte plekken en leert de taal (voor zover dat mogelijk is). Het boek is een schizofrene combinatie van persoonlijke indrukken, aangevuld met 'algemene' feiten: het boek opent met een soort "ontstaansgeschiedenis" die doorloopt tot WOII. Het sterkst zijn de ontmoetingen en gesprekken met locals, Grunbergiaans bijna. Bouvier reist meerdere keren door het land ziet ook hoe het met zijn bewoners verandert: een binnenlandse touristenpopulatie van 30 miljoen personen die zich het liefst in grote groepen verplaatst. Het boek gaat vaak meer over Bouvier dan over Japan maar is mooi geschreven en erg leerzaam.

Hana Yanagihara – Een Klein Leven
'Hij wist wat hem te doen stond drie rechte, verticale lijnen, zo diep en zo lang als hij ze maar maken kon, in beide armen, langs de aderen omhoog.' 750 pagina's automutilatie. 750 pagina's lezersmanipulatie. Een tijdje was dikke, dramatische, depressieve pil een enorme hit. Het is dan ook New Yorks, slim, intelligent, aangrijpend. Maar ik denk dat het ook totaal 'overdone' is. Wat begint als een groepje van 4 kunstenaarsvrienden, met allemaal zo hun trauma's en kwaliteiten, concentreert zich steeds meer op Jude... De naam alleen al. Deze vent lijdt als Mel Gibsons versie van Jezus onder het leven. Als coping: snijden, snijden, snijden tot de vellen ervan af vallen. Vellen vol letters lang, uiteraard. Hij heeft in zijn Totaal Ongelukkige Leven ook ontzettend veel meegemaakt, van vondeling, naar misbruikt kloosterkind. En dan in een jeugdinstelling wéér gebruikt worden – waar je denkt veilig te zijn. Dát klopt denk ik, hoe pijnlijk het ook is. Maar dit is nog maar een fractie van wat de man meemaakt. Ongeveer op 2/3e als zijn verleden volledig onthuld wordt, is het er voor mij teveel aan. En dan moeten we nog een auto-ongeluk en het onvermijdelijke einde tegemoet. Zo gênant. Ik was bijna teleurgesteld dat de man geen AIDS kreeg... 'Ach doodgaan', zei hij laatdunkend. 'We gaan allemaal dood.'

Nee, bedankt.

Cixin Liu - The Dark Forest
De opvolger van The Three Body Problem is weer hoogwaardige sciencefiction. De Trisoleriaanse vloot vliegt gestaag richting de Aarde en ze hadden ook nog eens sneaky de wetenschappelijke vooruitgang gesaboteerd. Kortom, de mensheid zit flink in de put. Dan besluit men flink out of the box te denken: vier mannen, zogenaamde Wallfacers krijgen de macht en budget om alternatieve strategieën te bedenken om de oorlog alsnog te winnen. Dat levert een intrigerend verhaal op dat er een tijd over doet om echt op gang te komen, maar op gang komt het, vooral dankzij de kosmische socioloog en rare snuiter Luo Ji. Heerlijk speculatief en groots met sprongen in de tijd want mensen een paar eeuwen invriezen gaat al prima. Tot aan de laatste pagina's een intens pessimistisch boek over de mensheid en de rest van het leven in het "duistere woud". Een aspect van het verhaal irriteerde me trouwens mateloos omdat het volstrekt ongeloofwaardig was en duidelijk om plottechnische redenen moest plaatsvinden. Hoe dan ook, de Chinese blik blijft fascinerend en ik kijk nu toch wel uit naar het laatste deel van de trilogie.

Roger Caillois - Pierres
Een van de curieuste boeken die ik ooit heb gelezen. Caillois was een van die typische Franse figuren die hun eigen niche verzonnen. Studeerde linguïstiek en de geschiedenis van religies, was lid van de surrealisten, richtte met Bataille het Collège de Sociologie op en schreef deze meesterlijke studie van stenen. Tijdens het lezen googlede ik af en toe de steen die werd besproken en besefte dat ze inmiddels grotendeels gedevalueerd zijn tot New Age-speelgoed. Jammer, want Caillois zoekt poëtische contemplatie wanneer hij stenen aanschouwt. Voor een deel laat hij zich inspireren en verleiden door oud-Chinese literatuur over stenen en dat is magisch, een Borgesiaanse plezier van vreemde categorieën, sprookjes, legendes en theorieën. Maar Caillois kan net zo heerlijk onder de indruk zijn van stenen die al miljoenen jaren het puurst denkbare water in zich dragen. Een beschrijving van een zwart mineraal: "Un hibernation éternelle : je m'en éveille plus sage ; et plus fervent." (Uit een eeuwige winterslaap ontwaak ik, ouder en vuriger.) Volgens mij is het nooit in het Nederlands vertaald.

awesome (grandiose!) en hoe kom je erop (in alle opzichten).

Willem Elsschot – Lijmen-Het Been
'Maar wat eist u eigenlijk?' 'Te mogen betalen.' Hoewel ik vrij zeker ben dit meesterstuk ook al (deels) op de middelbare school te hebben gelezen, werd het hoog tijd mezelf absolute zekerheid te verschaffen. Ik heb gelezen. En genoten. Lijmen-Het Been behoort zonder twijfel tot de 'les plus admirables' van de ganse Nederlandstalige literatuur, en mogelijk zelfs van de Europese. Ik durf de stelling wel aan dat het mínstens zo goed is als Kafka. Elsschot legt om het kafkaeske een dikke laag ironie die heel postmodern aandoet. Bijtende humor verhult de humor als een houten been een amputatie. Vooral Lijmen begint duister, met het Vlaams-Nationalistische verleden van de dwaler Laarmans. De dwaas wordt opgetraind tot de superkapitalist Boorman, de man die alles lijmen kan en die 'niets' verkoopt. Hij is een 'SEO content farm' avant la lettre met zijn magazine. In Het Been lijkt Elsschots niveau heel even wat te zakken, en wordt het wat religieuzer. Maar het glorieuze, krankzinnige einde – inclusief de onvermijdelijke rechtszaak – maakt van de boetedoening alsnog een prachtige nachtmerrie. Het Wereldtijdschrift Forever. 'Rond Boorman had zich een leegte gevormd, als om een krankzinnige.'

Renate Dorrestein – Weerwater
'Als ik al iets in ellendig Almere had geleerd, dan was het in elk geval niet hoe ik liefdevol moest omgaan met andermans beperkingen.' Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, en Dorrestein is natuurlijk superslim – ze heeft ook heel wat meiden op hún toekomst voorbereid, denk ik, met haar vaak autobiografischer romas. Weerwater ontstond tijdens een betaalde (annex gesubsidieerde) schrijfretraite van Dorrestein in Almere. Ja, zo'n maffe stad zonder enige cultuur moet net als Qatar de intelligentsia inkopen. En wat doen die lui? Die schrijven een roman waarin de wereld vergaat. De héle wereld? Nee, het vreselijke Almere biedt verzet. Zo verzekert Dorrestein zich van een plek in toekomstige masterscripties (bekende literatoren die zich aan SF waagden). En ja, ze doet dat in stijl. Alles is van haar schrijfvader Kurt Vonnegut gejat, biecht ze blijmoedig op. In het verhaal zelf, dus ín de ramp, figureert namelijk ook een schrijfster die Renate heet. Best leuk, maar arme ik als lezer heb (ten minste!) één beperking. Ik kan niet tegen handenvol personages. En die zijn hier even ruim voorradig als de eindeloos herhaalde PVV-gebbetjes. 'Mijn aantekeningen, die ik na de dood van de wehouder werktuiglijk was blijven maken, vervielen in herhaling.'

David Wong - This Book is Full of Spiders
Naar het schijnt een vervolg, maar leest prima weg als losstaand boek. In ongelooflijk hoog tempo vertelt Wong over de bizarre avonturen van twee vrij domme figuren, met soms intelligente ingevingen. Heel snel krijgt Dave te maken met een bezoek van een grote spin die zich na allerlei verwikkelingen nestelt in een andere bezoeker, waardoor in een kettingreactie een soort zombie-apocalypse dreigt uit te breken. Wat volgt zijn duizelingwekkende avonturen, met heel veel viezigheid, die steeds maar erger worden gemaakt door de Dumb & Dumber-achtige beslissingen van de antihelden. Veel goede humor en op achteloze wijze worden er flink wat maatschappijkritische tikken uitgedeeld. Wel bijna 500 pagina's dus op sommige momenten raak je wat murw geslagen van alle actie, al helpt de spanning om je bij de les te houden.

Roland Barthes - The Grain of the Voice
Deze bundel met interviews blijkt een perfecte introductie te zijn tot het werk van Barthes. En dat terwijl hij een paar keer aangeeft eigenlijk helemaal niet van interviews te houden. Want natuurlijk schrijft hij liever. En toch werkt het. Waarom? Sowieso is Barthes een prettige gesprekspartner: eloquent, aimabel, die graag pleidooien houdt voor een soort zachtaardig hedonisme. En het interview dwingt hem toch tot uitleg en verklaring, wat het soms een prettige didactische insteek geeft. De verzameling volgt de periode 1962–1980 chronologisch, zodat veel van zijn boeken, op het moment van verschijnen, aan bod komen. Barthes is dan,na Mythologies, al een bekende intellectueel met een hele eigen positie in Frankrijk. Hoe dan ook, veel moois: het interview met Rivette, zijn liefde voor Japan, zijn herhaaldelijke tegenstribbelen dat hij een slechte lezer is, en een lang interview met Bernard-Henri Lévy, die een hele goede interviewer blijkt te zijn, semi-nonchalant, neemt niet snel genoegen met antwoorden.

In ongelooflijk hoog tempo vertelt Wong over de bizarre avonturen van twee vrij domme figuren

geef ons een film! (De titel van de film lijkt me obvious, en winnend)

Even gecheckt en dat eerdere boek John Dies at the End is wel verfilmd, maar dat was zo te zien een low-budget affaire, maar wel met Paul Giamatti:
https://www.youtube.com/watch?v=IfJp417dyig

Ik in 2018:

John Dies at the End
Totale onzin die gigantisch kan ontsporen maar hier is het allemaal met genoeg fantasie en humor gedaan om toch een lekker avondje popcornvermaak aan over te houden.

geweldige old skool poster. :-)

https://en.wikipedia.org/wiki/John_Dies_at_the_End_%28film%29#/media/File:John_dies_at_the_end_poster.jpg

hm

https://m.media-amazon.com/images/I/61UOJp5cdYL._AC_.jpg

Ik zie dat de hond en "sojasaus" ook al in deel 1 meedoen. 😏

de boeken (on topic) schijnen overigens - hoor ik via een literaire connectie - érg grappig en érg gewelddadig te wezen. FWIW.

Murat Isik – Wees Onzichtbaar
'Maar op dat beslissende moment zat mijn vader ineens naast me.' Bijzonder boek. Het is zo meeslepend geschreven dat het bijna een onmogelijkheid lijkt dat het niet goed kan zijn. En toch is het niet goed, verre van dat zelfs. Isik graaft zich autobio, zoals hij dat zijn hele carrière al doet en waarschijnlijk zal blijven doen. Hij is geen literator – hij is een verteller. En dat doe je, zoals dat hoort, over je eigen leven. Het lijkt de enige les die je wordt meegegeven op een moderne creative writing-cursus. Maar een waarlijk goed boek heeft een compositie. In deze vuistdikke roman dist Isik bijna oeverloos anekdotisch zijn moeilijke jeugd in de Bijlmer op. Aan het eind heeft hij dan 102 hoofdstukjes – zelfs het feit dat het er geen 100 zijn kriebelde me verkeerd. Ook na al die hoofdstukjes weten we nauwelijks iets over zokm verhouding met zijn mishandelde moeder, laat staan iets over zijn laffe band met zijn vader. Maar het ergste is nog: ook zijn eigen alter ego blijft een raadsel. Een tabula rasa dat alleen met het leven om hem heen kon worden gevuld. De Kameleon in de Bijlmer. Soms schemert het thema nog door het dikke wolkendek van bijzaken. 'De bijles had mijn verwachtingen overtroffen, maar ik wilde niet nog een aflevering van The Transfomers missen.'

Goethe – Het Lijden van de jonge Werther
'Je vraagt of je me mijn boeken zult sturen? - Beste, in Godsnaam, houd ze alsjeblieft uit mijn buurt!.' Onmogelijke en gedoemde liefdes, de literatuur – en zeker de Europese – zit er vol mee. Vreemd genoeg had ik deze Ur-tekst nimmergelezen – zelfs niet op het VWO bij Duits II, terwijl we daar wel Emilia Galotti lazen, het laatste stuk dat Werther zelf tot zich neemt op zijn laatste avond. Het mooist aan Goethe's novelle zijn de korte hoofdstukjes, waarin de gedoemde, depressieve Werther in korte aforismen over zijn ellende spreekt. Het deed me zelfs wat denken aan Pessoa. (Even eenzaam uiteraard). De object trouvé-grapjes en de intermezzi van de 'verteller' deden me minder. Ondanks het verscheiden van 250 jaren zijn de gevoeligheden van aantrekken en afstoten niet anders dan het Tinder van nu. Er is weinig zo aangenaam voor een vrouw als een aanbidder, zolang ze niet-vrij is om op 'r op in te gaan. Dan pas kan én mag ze er ten volste van genieten. Arme Werther, hij weet dondersgoed waar hij aan begint. 'Jazeker, ben ik maar een zwerver, een rondtrekkende reiziger langs 's Heren wegen. Zijn jullie dan meer?'

John Darnielle – Devil House
‘Our house grew chaotic; not all house are built to protect the people inside him.’ Darnielle is officieel een te groot genie voor mij, want ik snapte bar weinig van dit ambitieuze boek. Natuurlijk strooit hij met fraaie zinnen, die ook in Mountain Goats-liedjes hun plek hadden kunnen vinden – zijn band wordt uitgebreid bedankt in de Acknowledgements – maar hij strooit ook met puntkomma’s, altijd een slecht teken. Als een mindere David Foster Wallace zet hij een metafictie over de eighties Satanic Panic op. Aan het eind komen er zelf nog voetnoten ter spráke – die ontbraken er eigenlijk nog aan! Wel is er een daadwerkelijk hoofdstuk in gotisch lettertype. Ongetwijfeld zit het boek vol met nog meer middeleeuwse referenties, die ik allemaal miste. In de kern gaat het boek over het schrijven van een boek, een true crime boek. De schrijver in kwestie (ene Gage) trekt ín het huis (ooit pornowinkel) waar een gruweldaad plaatsvindt. Als een ‘beautiful mind’ raakt hij langzaam geobsedeerd met zijn eigen genre, tot op het punt dat ik dacht dat hij de crime zelf had gepleegd (of op zijn minst meegemaakt). Helemaal duidelijk werd ook dat me nimmer. Het is allemaal wat te filosofisch bedoeld en te hermetisch gebleven. ‘Do you follow me? No, I said, I don’t think so.’

A. Den Doolaard – De Bruiloft Der Zeven Zigeuners
'Want hij wilde niets meer doen om het ongeluk af te wenden, en alles, om het te bespoedigen.' Zelf voelde machoman Den Doolaard enige vernedering toen hij deze roman schreef. Hij moest terugkeren naar de Balkan, want de lezers bliefden niets anders. Zijn psychologische romans mislukte. Steeds meer verdiende hij zijn geld als fotograaf en razende reisreporter. Branko – het hoofdpersonage – maakte hij bijna pesterig daarom óók fotograaf, zonder het uit te werken. Een goede fotograaf vermoed ik ook niet in Den Doolaard. Geeft weinig, want De Bruiloft Der Zeven Zigeuners liet Den Doolaard nu eenmaal doen waar hij wél goed in was. Balkanzwier en macho-liefde. De mannen temmen vrouwen en worden dan zelf getemd. De man die ooit een ski-romance beleefde met Leni Riefenstahl schrijft het allemaal zeer smakelijk op. En hij tekende er ook notenbalken bij, met Macedonische melodieën. Mede dankzij zulke liefdevolle details is dit met afstand zijn beste 'late' roman gevonden. Een eenvoudige, muzikale structuur helpt enorm: 7 liederen. 7 liefdes. En de arme Branko die zal tóch moeten trouwen, ondanks al zijn vitalisme. Ook de Leeuw van Hoenderloo was met deze roman definitief getemd. Maar het kunstje, dat deed ie goed. 'Hij was bijna zeker, dat het een samenzwering tussen de zigeuners was, om telkens die liederen te spelen, waarvan zij vermoedden, dat ze bezwaard aren met een herinnering. Maar wat gaf het eigenlijk?

Ernest Hemingway – For Whom the Bell Tolls
'What is he obscenitying off under that bridge. Vaya mandanga!' Ooit bezat ik een gecensureerd exemplaar van een Kendrick Lamar-album, en nee, dat werkte niet. Maar een gecensureerde Hemingway, het is me wat. (En daar pas na 100 pagina's achterkomen... Ik dacht wat schelden die Spanjolen merkwaardig: obscenity the milk of thy matter.) Er is wel meer vreemd aan het Engels. De personages praten dus in 'thy' en 'thee', wat het allemaal een krukkig, ouderwets tintje geeft. Terwijl de strijd tegen de fascisten nog altijd modern voelt. Robert Jordan moet een brug opblazen, geholpen door een troupe elkaar hatende zigeuners, communisten (het was natuurlijk ook een proefeditie van Sovjet-Unie-Duitsland) en een stel vrouwen. De oude Pilar en de jonge Maria maken het boek. De oude huwelijkt de jonge voor drie dagen uit. Drie dagen waarin Robert en Maria een soort doorgedraaide, hyperintense vakantieromance beleven. En zoals ook elke vakantie eindigt, eindigt ook elke oorlog. Het einde is even melodramatisch als fraai. 'You are me now.'

*mother*

Fascinerend onderwerp wel hoor, die Spaanse Burgeroorlog. Ergens wordt geopperd dat het komt doordat de Reformatie Spanje nooit heeft bereikt, en dat de inquisitie is blijven doorrotten.

Cees Nooteboom - De zucht naar het Westen
Amerika komt pas echt tot leven als Nooteboom de mensen die er wonen beschrijft. Hopper's 'Nighthawks' is het canvas voor een tripje naar New York. In detail beschrijft hij het verlepte Brighton Beach met een Russische kolonie. Er is een onaangekondigd bezoek aan een eenzame kunstenaar in New Mexico. Terugkerend element zijn de bejaarden die leven in goedkope hotels, en het geluid van de tv verdrijft er 's nachts de stilte. In Penobscot Bay leeft een blanke elite lang en gelukkig. Het boek eindigt met een serie losse flarden over slavernij en Truman Capote. De contrasten zijn van Amerika niet met elkaar te rijmen voor de Europeaan.