Onvermijdelijke Metal-platen

Carnivore - Retaliation
Jack Daniel's and Pizza lololol. 20 seconden gaat 't nog, dan zap. I have a right to be myself! And you can go fuck yourself! Leuke teksten troughout. (En songtitels ook Angry Neurotic Catholics) I shit my pants as I wait for the Reaper. Race War heeft zelfs een mooie melodie. En Race War, da's net Erase War. toch!? :) Wel een beetje een overdreven R heeft die man (Steele dus) vooral in Jesus Hitler (een van zijn mindere vondsten) , z'n stem trek ik sowieso 't minst in de middendip. Ook opvallend dat ze 't over knokken op Ground Zero hebben en later USA For USA natuurlijk gheheh. If you don't like it here!! (Get the fuck out, oid) Manic depression it touches my soul! Five Billion Dead komt ook hard. Best 'n toffe plaat.

if you can't eat it or fuck it?

Then kill it!

En masturbate with rage natuurlijk.

Carnivore heerst. :)

de eerste type o negative (slow, deep and hard) hoort trouwens ook wel bij onvermijdelijke metalklassiekers.

Slayer - South of Heaven
Grillig werkje. Slayer op de slome Metallica-tour, ofzo. Drumgeluid bij vlagen erg lelijk (Mandatory Suicide bijvoorbeeld) en meteen daarna weer wel fijn!?! (Ghosts of War, goeie hakkende snare)
Behind The Crooks is 't beste nummer, wat mij betreft.
Die Judas Priest cover is ook wel aardig.

De slome Metallica-tour? Neen. Iedereen verwachtte dat het na Reign in Blood nog sneller zou worden. Hoe verrassend daarom dat Slayer voor vertraging koos (hun overigens niet onbekend; luister de plaat Hell Awaits)). Geen tweede Reign in Blood. Hulde.

Wat bij de besluitvorming wellicht ook een rol speelde, is dat tussen Reign in Blood en South of Heaven de grindcore werd uitgevonden. Moest Slayer naast zichzelf ook dat nog eens overtreffen qua extreemheid? De jongens kozen wijs een andere weg.

South of Heaven heeft inderdaad een opmerkelijk geluid. Drassig en naargeestig. Desintegratie. Op z'n Engels: decomposed. En ik heb inderdaad altijd een zombie-associatie met dat geluid gehad (wat je ook in vroege death metal kunt terugvinden). Hebben meer mensen daar last van?

Maar, Ludo, als je Slayer liever hoort blijven scheuren, dan rap aan de God Hates Us All en The Christ Illusion.

South of Heaven heeft inderdaad een opmerkelijk geluid. Drassig en naargeestig. Desintegratie. Op z'n Engels: decomposed. En ik heb inderdaad altijd een zombie-associatie met dat geluid gehad (wat je ook in vroege death metal kunt terugvinden). Hebben meer mensen daar last van?

goed gesproken. Alsof 't uit elkaar valt. Ik heb voorlopig wel even genoeg van Slayer, nu richting (even spieken) Metallica en Iron Maiden.

Ik vond 'm toen tegenvallen, maar ik was er ook van IJsselstein naar Utrecht voor gefietst... om eracher te komen dat ze 'm Utrecht óók niet hadden... en een dag later wel. Thuisgekomen vooral geschrokken van z'n zangpogingen.

En als ik 'm nu opzet denk ik elke keer: wat een plaat!

Hier trws een stukkie van de nieuwe voor 2009.

Heb hem altijd fantastisch gevonden. Vooral de serie van de eerste drie-vier tracks is gewoonweg briljant. Seasons In The Abyss vond ik juist eerste tegenvallen en ben ik ingegroeid.

Tot en met Seasons… is Slayer gewoon magistraal. Daarna wordt het gewoon Slayer.

Mijn Slayer-voorliefde is net iets anders. Als liefhebber van Black Sabbath/Kyuss/Soundgarden kon ik heel weinig met de band totdat ik 'Dead Skin Mask' en 'Seasons in the Abyss' hoorde. Reign in Blood ben ik pas recentelijk gaan waarderen, maar mijn favoriete nummers van die plaat zijn ook de meer slepende ('Postmortem', 'Raining Blood').

Wat me wel opvalt is dat al mijn favoriete Slayer-nummers zijn geschreven door Hanneman.

Toen South Of Heaven uitkwam was ik zo hyper dat ik hem nooit meer 'objectief' zal kunnen beoordelen, denk niet dat ik ooit verwachtingsvoller naar een plaat heb uitgezien. Ik geloof ook niet dat ik destijds merkte dat hij langzamer/zwaarder oid was dan RiB. Het was gewoon De Nieuwe Slayer, eindelijk. Als ik hem nu hoor komt altijd weer dat hyperenthousiasme naar boven van twintig jaar geleden. Maar Reign In Blood blijft wel de beste, natuurlijk.

Ik keek erg uit naar Reign in Blood - zeker ook met alle perikelen rond Slayer, Aardschok en de Aardschokdag (Slayer liet het blad zitten op die dag en de Aardschok weigerde daarop de plaat te bespreken of uberhaupt nog een woord vuil te maken aan de band). Controverse. Spannend. Reign in Blood was een bom. Diepe indruk door de snelheid en de hardheid. Een beetje geschokt door de korte speelduur (al was ik daarop voorbereid door Speak English or Die van S.O.D. - mijn eerste echt korte plaat). Toch is Reign in Blood voor mij nooit de beste Slayer geweest. En ook niet de beste plaat van 1986. Het was een mijlpaal in een landschap van mijlpalen. South of Heaven verraste me door het tragere tempo en een zingende Tom Araya. Slayer nam me daarmee erg voor zich in. Hier was een band die zich wilde ontwikkelen, die niet langer meedeed aan de speedwedstrijd. Hun eerste vier platen verschillen duidelijk van elkaar. Daarna werd het meer van hetzelfde.

Ze zijn toch wel blijven evolueren vind ik. Bijvoorbeeld wat meer prog op Divine Intervention of juist het beruchte crunchy geluid van God Hates Us All, met tevens het meest poppy Slayer nummer, 'Bloodline'.

Heh, Reign In Blood en Speak English Or Die stonden bij mij fijn samen op een TDK D60 bandje, nonstop autoreverse op de walkman jeweettogg ;)

Dat klopt, maar dat is maar mondjesmaat. Een verrassend nieuw geluid zoals op South of Heaven heb ik op latere platen niet gehoord (hoe goed ik die platen ook vind, laat dat duidelijk zijn).

Conservatieve Slayerfans vervloeken de band al jaren om de nu metal en hardcoreinvloeden op hun latere platen. Alsof die platen radikaal anders klinken dan het oude werk. Ik hoor het in ieder geval niet.

@Hiram: ideale krantenwijkmuziek. Snel thuis :-)

Ik deed de zaterdag bestelling vooral op Trouble (s/t op Def American). Rustug...

Hah, altijd afgevraagd wat het toch was dat Reign In Blood niet besproken werd. Te extreem, zoals iemand die ik graag mag beweren geloofde ik nooit zo. Dit klinkt aannemelijker. :D

Slayer zegde de Aardschokdag af ruim na de gangbare termijn. Aardschok was hierom vooral ook pissed omdat het blad de band bij hun vorige Nederlandse tournee op iedere mogelijke manier geholpen had. Andre Verhuysen reed hun tourbus (omdat niemand in de band een rijbewijs had) en Metal Mike zorgde er meen ik voor dat de jongens iedere dag een maaltijd voor hun neus hadden en door het hele land bij vrienden van de redactie op de bank kon maffen. Stank voor dank.

Tja, en laat dan net Reign In Blood volkomen boycottproof blijken...

Reign in Blood plaatste Slayer in een keer op de kaart en de hele wereld wilde de band hebben. Dat wist de band natuurlijk ook niet van tevoren. En helaas worden andere dingen dan belangrijker dan vriendendiensten.

Dat verslag van die tour is erg leuk om te lezen. :)

\m/ slayer! \m/

ook ik keek erg uit naar south of heaven en ik schrok me in eerste instantie kapot; het was zo clean, zo netjes, zo traag? terwijl ik een groezelig teepje met hell awaits had, en een iets beter tdk'tje met reign in blood (vreemd genoeg zonder post-mortem, had de metalgoeroe van school er niet op gezet). toch was het snel een van mijn favorieten en is dat ook altijd gebleven. de sound vond en vind ik geweldig, en de drums vind ik nog altijd fantastisch klinken (rick rubin toen hij nog goed was). beste nummers: titelnummer (de openingsriff natuurlijk) en live undead.
seasons in the abyss vond ik zelf een stapje terug toen, zonder de klasse van voorgaande albums. nog steeds vind ik hem niet de beste slayer, maar blood red swingt als een tiet en war ensemble is van reign in blood niveau.

daarna paar jaar uit het oor verloren (die punkcoverplaat kan me gestolen worden), maar god hates us all en christ illusion vind ik dan wel weer heel goed.

(vreemd genoeg zonder post-mortem, had de metalgoeroe van school er niet op gezet

Hehe, mijn Trouble '91 was ook vreselijk gemaltraîteerd door degene die het tapeje had gemaakt (andere volgorde, R.I.P. weg). Bofte ik nog want hij maakte het wel bonter hoorde ik later.

Die punkcover plaat is best OK, hangt een beetje van het nummer af. DISINTEGRATE YOU BASTAAAAAAAAAAAARDS!

Haha. Ik had een tape-je gekregen van de de metalhead die een paar jaar hoger zat, met daarop twee platen van Raven. Dat was een overdub van een overdub van een overdub. Geen hoge tonen meer te bekennen, waardoor de band als Venom klonk. Geen idee dat dit niet de bedoeling was. Toen ik de platen eenmaal op vinyl in huis had, was ik teleurgesteld in hoe helder en opgeruimd de band klonk. Dat is nooit meer helemaal goed gekomen ;-(

Mijn eerste ervaring met speed metal was de Jump In The Fire 12" van Metallica... op 33 rpm... Ik dacht: is dit nou speed metal? :D

Metallica - ...And Justice For All
Zeker geen goed teken als je One het beste nummer vind he? ;) Drumgeluid is wel stoer natuurlijk, maar al die laaaange nummers. Gaap. Iets met Straw, vreselijk.

Ludo, Ludo, Ludo... Kill Em All, Ride the Lightning & Master of Puppets natuurlijk!

Ja, …And Justice For All is dodelijk saai, tot Dyers Eve begint (wel hier en daar een leuk stukje hoor, maar tussen Blackened en dat laatste nummer had zo 30 minuten geschrapt kunnen worden, als er een band gebaat was bij de maximale lengte van de LP…).

Je begint wel lekker op stoom te raken, Ludo.
Is dat omdat er je er lol in krijgt, of omdat je er zo snel mogelijk vanaf wilt zijn?

Ludo maakte de fout om mij blind te vertrouwen. :) Moet je ook niet doen. Maar goed ik moet idd nog steeds beginnen aan dat artikel waarom Justice de beste Metallica is (héééélemaal niet saai.)

Waarom nou weer 4 x é daar, 1 is zat. :)

Ik vind Justice verre van beroerd, maar ik zou hem niemand aanraden als instapper. Bevallen de eerste drie, ja, luister dan eens verder.

Overigens: Drumgeluid is wel stoer natuurlijk?
Hebben we met Ludo een potentiele St. Anger devoot in huis? ;-)

Mijn gemutileerde cassettebandjes duit-in-het-zakje: Ride The Lightning zonder "Call Of Cthulu", met dank aan de gitarist van een zeker noordoostbrabants gothisch doommetalbandje ("is toch niks aan, en dan past 'ie op een 45 minuten kantje").

blood red swingt als een tiet

Joah! 't Is dat grind-stomp-met-samba-bijna-triolen-feel-ritme van de riffs hè, never misses ;) Heeft, ondanks de Hanneman credits, misschien toch iets van doen met de latin roots van Araya en Lombardo.

Nieuw nummer "Psychopathy Red" volledig & 'HQ'; voor de fans van Undisputed Attitude, zak maar zegge. Yowzaah.

Hah, Death Magnetic, who cares?

Je begint wel lekker op stoom te raken, Ludo.
Is dat omdat er je er lol in krijgt, of omdat je er zo snel mogelijk vanaf wilt zijn?

een beetje van beide denk ik ;)

ik had hier meer over willen typen maar werd afgeleid door PSV's wanprestatie.

Het is wel duidelijk een OMC-plaat. Radicalismus natuurlijk. Ik vind meestal de solo's nog wel fijn, maar ja om een nummer van 9 minuten voor een solootje van 55 seconden te luisteren.

St. Anger vind ik wel de beste Metallica-plaat-titel.

Ludo, Ludo, Ludo... Kill Em All, Ride the Lightning & Master of Puppets natuurlijk!

die laatste heb ik natuurlijk gedraaid voor dit project (werd me misschien wel als 1e aangeraden of in elk geval bij de eerste 5)

Maar goed ik moet idd nog steeds beginnen aan dat artikel waarom Justice de beste Metallica is

Daar ben je net te laat mee. (Newsted is wel echt genaaid. Maar goed, hij heeft het ook laten gebeuren.)
'One' vind ik niet zo goed, 'Harvester of Sorrow' dan weer wel. De rest van de plaat ken ik niet zo.

Harvester …, de eerste en de laatste polkabeat nummers en een stukje uit To Live …, en vooruit, One zijn de beste tracks imo.

Ik ga 'm weer eens opzetten.

Wat ook wel meespeelt is dat ik op dat moment net 'erin' raakte en Metallica eigenlijk al als mainstream ging zien, zeg maar.

die laatste [Master of Puppets] heb ik natuurlijk gedraaid voor dit project

Ik ben zelf een Ride the Lightningman, dus zou die willen aanraden; maar duidelijk is dat je het Metallicageluid kent.

Op naar Iron Maiden dan. Het debuut Iron Maiden voor de rauwe sound, Number of the Beast en/of Piece of Mind voor het klassieke geluid en A Matter of Life and Death voor hoe het er tegenwoordig voor staat (Rock in Rio mag ook - beter dan Life After Death, echt!)

Powerslave en Piece Of Mind imo. (Qua Dickinson-era dan. En de eerste 2 natuurlijk)

Daar ben je net te laat mee.

Ha! Een tweede roepende in de woestijn! :)

Iron Maiden. Life After Death wat mij betreft.

Life After Death wordt 't. Niet omdat OMC dat nu zegt, maar omdat ie dat in januari ook al zei ;)

Neem dan gewoon een verzamelaar. The Essential Iron Maiden of Somewhere Back in Time: the Best of 1980-1989.

verzamelaars zijn verboten.

Life After Death is feitelijk toch ook een verzamelaar, alleen dan live?

Tsja, Reign In Blood dus, het eerst gebod nietwaar, mag ik dan wel even South of Heaven daarna noemen, kakt op het laatst weliswaar in maar toch.

Qua Metallica ben ik altijd een ...And Justice For All man geweest. Oh twee zei je? Nou, Iron Maiden - Life After Death..."this is not to do when a bird shits on you" TANATADTANDANATADATANDAN!!!

― OMC, zaterdag 19 januari 2008 21:46 (9 months ago) Bookmark

Kom op hé, over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd. Screeeaam for me multi-panel!

nieuw slayerliedje is geweldig! ik ga weer plat hoor.

qua justice: harvester of sorrow heb ik altijd maar een saaie stamper gevonden; geef mij maar blackened, dyers eve en eye of the beholder. geweldig album zowiezo.