Onvermijdelijke Metal-platen

Cirith Ungol - King Of The Dead
Ah Mordorrrr. Zo die gast zet het meteen op een schril schreeuwen, ik verwachtte iets toegankelijkers Dio-stijl, dit is best punky. Drums klinken maf, maar 't werkt wel. Die solo is eigenlijk veel te goed voor wat er verder in dit nummer gebeurd. (Atom Smasher) Het is wel slim dat die vocalist zichzelf meestal 'dubbelt' want zo op zijn eentje heeft ie toch vrij weinig kracht. Black Machine is de totale anti-swing, het rommelt houterig en hotseknotsend door. (En men weet, als iets slecht wordt vind ik het eigenlijk wel weer interessant) Wat doet die gitarist nou (Master of the Pit) lijkt wel een Mexicaanse geïnspireerde solo. De bas blijft ook maar pielen met rare effectjes. Breakje, bas terug als een spionage-theme, hehe, eindelijk 'ns een RIFF, snel overstemt door een wel erg snerpende solo, later krijgt ie gelukkig wel wat body, maar echt melodieus/sentimenteel/twin wordt 't helaas niet. Toch na dat rare begin een van de betere nummers. Inmiddels val ik een beetje stil, in King of Dead ben ik de stem wel zat. Word weer wakker rond Finger of Scorn. Akoestische gitaren! gheh, Metallica-stijl ballade dit trouwens, in 't begin dan. Eigenlijk blijven de punten hetzelfde: bassist klinkt bizar, which is good, zanger klinkt bizar, which is bad. Finger of Scorn is errug sloom trouwens, voor dat de akoestische gitaren een comeback maken valt het nummer black metaliaans uit elkaar. Tocata in D Minor, dat wordt lachen.. Oh nee, oh jaaaa dit. O mijn god, tragisch wel. Dit is wannabe-shredden. Als laatste track Cirith Ungol van Cirith Ungol (helaas geen triple..) ik moet zeggen na die Tocata wil ik de plaat alleen nog maar kapotmaken. Amusante mislukking.

wat mij meteen doet afvragen over punk een soort...omgevingsfactor is geweest? Ja? Nee?

Denkt het wel. Swing vereist meer muzikaal talent dan harken. Toen kwam in de jaren tachtig ook nog de wedstrijd "wie kan het snelste spelen?" erbij en toen had helemaal niemand meer oor voor de fijnere swingnuances, ook al niet omdat er net genoeg budget was voor twee dagen studiotijd. Eind jaren tachtig waren het spelniveau en de opnamebudgetten dusdanig dat er weer ruimte was voor swing.

Cirith Ungol, typische love them or leave them band. Er zijn weinig mensen die de band direct goed vinden. Het moet onder je huid kruipen. Gekraakt door de pers indertijd en pas later, toen het al te laat was, postuum in ere hersteld. Continu genaaid door labels en managers en uitermate verbitterd. Ik ben altijd liefhebber geweest. De band had iets ondefinieerbaars en trok duidelijk z’n eigen plan. Ze zagen er, in het begin, niet erg metal uit; eerder hippieachtig. En in een tijd van wie de snelste was, opteerde Cirith Ungol voor de traagheid, zonder direct Black Sabbath te klonen (zoals Trouble en Witchfinder General). De effecten op de instrumenten zorgden voor extra vervreemding. En dan was er nog Tim Bakers ijselijke gekrijs. Geniale dwarslopers? Misschien deden ze wel gewoon alles anders (/fout) uit pure incompetentie. Feit is dat King of the Dead voor mij een van de eerste doommetal platen is en vrijwel perfect, op dat stomme Tocatta na (inderdaad).

Het debuut Frost & Fire bevindt zich op het snijpunt van jaren zeventig hardrock en proto heavy metal, een kruising die niet druk bevolkt is. Vreemde ongebalanceerde plaat die tegelijkertijd op een eigen manier poppy is. Derde plaat One Foot in Hell is zo’n heerlijke b-categorie moddermetalplaat (denk Tyrant en Manilla Road). De zanger is een kettingroker en per jaar hoorde je zijn stem schriller en meer gekarteld worden. Dat paste uitstekend.

De hoezen van Michael Whelan pasten ook perfect. Fantasy in de Conan traditie (praat mij niet van elfjes en Lord of the Rings); episch en gelijk nerdy gemankeerd.

http://www.cirithungol.chaos-lords.de/cover010.jpg

http://www.cirithungol.chaos-lords.de/cover020.jpg

http://www.cirithungol.chaos-lords.de/cover030.jpg

Tom Warrior (istie weer) en Martin Ain noemden Cirith Ungol trouwens als invloed tijdens hun Hellhammer tijd. Dat is niet de slechtste referentie.

hoezen doen me een beetje hieraan denken:
http://www.vgmuseum.com/scans/scans2/goldenaxe.jpg

"hotlinking is not allowed"

heh jammer.

deze misschien. belangrijk is 't verder niet.

http://www.mywii.com.au/img/game/Golden-Axe-1.jpg

Dat is de stijl, ja. Cirith Ungol vermengde die met teksten over Ferrari's (jongens blijven jongens). Ik ben doorgaans behoorlijk anti-fantasy, maar de Conanboeken en -strips zijn trouwens fantastisch.

De albumhoezen zijn overigens allemaal afkomstig van Elric boekomslagen:

http://ecx.images-amazon.com/images/I/51HJA88EWXL._SS500_.jpg

http://www.cirithungol.chaos-lords.de/cover040.jpg

Ungol had geen geld om een kunstenaar aan het werk te zetten. Maar Michael Whelan, omdat ie in hetzelfde gehucht woonde als de band, stond echter wel een licensie toe. Mooi, die kleingruttersmentaliteit aan beide kanten.

Een licensie hoeft niet goedkoper te zijn dan een mindere god aan 't werk zetten. Bedoel, Frazetta zal iets uit de kast trekken voor een prijs waar ik een aardige discografie voor zou doen.

Details. De band heeft de opnames en eerste uitgave van hun debuut betaald door auto's te wassen. Met dat in het achterhoofd neem ik aan dat Whelan het bescheiden heeft gehouden. Kwestie van support your local artists?

https://www.youtube.com/watch?v=QqUYzQxBwG4

Hell yeah!!

Op hun demo hadden ze trouwens ook nog keyboards, voor dat extra laagje mystiek. En cheese. Retecool:

https://www.youtube.com/watch?v=DS2Mg50lysU

Album van Burzum deels te horen op Amazon.

http://www.amazon.com/Belus/dp/B0036WVFYE/ref=sr_1_4?ie=UTF8&s=dmusic&qid=1265311984&sr=8-4

https://www.youtube.com/watch?v=fepOUSrBCfM

Overkill - Feel The Fire
Moehahah! Dubbele kick drums rollen modern binnen, maar nu gaat het meer op de Britse golf verder. Ozzy & Iommi zouden tevreden zijn. Dit knalt er lekker in en die brul aan het einde mag er ook zijn. Wat, gaat ie nou alweer lachen, de lolbroek. (Hij brengt er wel variatie in an, hij blijft maar bezig de hele plaat lang) Het tempo gaat met Rotten to the Core flink omhoog, of had die opener iets fake slepends en werd ik gefopt, hoe dan ook. De break rond 2.13 in Rotten is steengoed, geen amateurs hiero. Het geblaf van de zanger in de outro is erg lollig. In There's No Tomorrow rennen ze zichzelf in eerste instantie voorbij, maar om het goed te maken wat aansteker-snaren-traantjes, de dramatiek in de stem van de zanger krijgt ineens wat ongemakkelijks, het lijkt bijna Vic Chesnutt! (Maar zingen moet ie verder maar niet proberen) Zou er een band zijn die zich Hammerhead heeft genoemd, naar de song. Zou moeten. Leaving the posers behind. Dominant worden wij brave luisteraartjes toegesproken. Strikt en strak muziekje ook wel. De titeltrack begint als een indiepop-liedje, met de bas bijna als extra trommeltje, werkt leuk, de akkoorden zijn bijna jammer en wat standaard, maar het liedje gaat gaandeweg wel vooruit, deze gasten zijn technisch wel zo goed dat ik bijna ga opmerken dat het op 1 luisterbeurt niet te behappen is. (Wat ik een slap excuus vind) Maar wel een van de hoogtepunten uiteindelijk die titeltrack en hij lacht wéér (en krijst ook nog wat in een zelfverzonnen taal, of who cares about Engelse spraak, teksten irrelevant) Blood & Iron, All Right Donuts! (Hij zal wel wel wat anders zeggen) Ok dit gaat weer veel over de vocalen, let op de drumritmes in Kill at Command rond 2.10 (en toch, ook op het koortje! gheh) Man man man, het intro van Overkill (Overkill van Overkill, Overkill will never dieee, had het laatste nummer moeten zijn maar geloof dat de 10e ook een bonusje was, eigenlijk onnodig). Brrruut. Bigbeat-riffie hier, melodieus gezien blijf ik het met die schuivende power chordjes wat moeilijk vinden. Al het andere is uitstekend.

Moet ik hoognodig weer ens uit de kast trekken. Overkill heeft toevallig net een beste comebackplaat afgeleverd, Ironbound. Check de Diamond Head-achtige single en je bent verkocht: http://www.noisecreep.com/2010/02/09/overkill-bring-me-the-night-video-premiere/

ze hebben sinds de eighties elke 2/3 jaar een plaat uitgebracht, wel straf. die nieuwe single mag er best wezen (eigenlijk geen spat anders dan Feel The Fire) die zanger heeft zijn haar nog! :O ;)

Wat een mannetje is dat, die zanger. Ooit in Scum in Katwijk gaf ie m'n toenmalige vriendin die eerder een interview had gedaan een zoen op de wang, met een peuk in z'n bek. :D

Rock 'n' roll!

xpost

Ja, 't is inderdaad ook niet echt een comeback, want ze zijn nooit weggeweest, maar die nieuwe is zo verrassend sterk dat je het wel bijna zo mag noemen. Herinner me trouwens dat hun (inmiddels ex-) gitarist ca. 1990 nogal wat te verduren kreeg omdat hij zo overdreven zijn best deed om op And Justice For All / Black Album James Hetfield te lijken. Op die nieuwe staat ook een nummer met een intro dat zo van "To Live Is To Die" is gejat.

http://content.nos.nl/data/image/m/2010/02/21/138558.jpg

Beroemde headbangers...

Apocrypha - The Forgotten Scroll
Zat een beetje tegen deze plaat aan te hikken. Steeds als ik 'm binnenhaalde via Soulseek bleek 't een of andere kloterige vinyl-rip (hopelijk niet steeds van dezelfde user ;) ). Is ie zo obscuur? Nu dan wat beluisterbaars gevonden al klinkt het nog altijd wat dof of juist galmend, als dat samen kan gaan. Rondneuzen op Wikipedia heeft weinig zin, want er bestaat alleen een Nederlandse pagina, terwijl de band toch Amerikaans is. (En die pagina geeft niet meer dan bezetting + discografie) Musicmeter dan maar.. (Want de tracklist ontbreekt ook nog, was ik nog even vergeten te vermelden) Daar staan er wel een paar, maar niet deze. Gottegot. Google to the rescue. Fredianelli (de gitarist) blijkt de hele boel gratis online te hebben gepleurd. Zal ie de rechten wel nooit volledig aan Shrapnel hebben verpatst (de geinteresseerden spoeden zich: http://www.tonyfredianelli.com/discography/apocrypha.htm) Zanger Steve Ploicca heeft het vibrato, zonder iel te worden, dat is ook wel 'ns fijn, een beetje een dronken rafelrandje wel eigenlijk, ik hoor Dio na een whiskeyvat ook wel zo Riding In The Night zingen, het commercieelste nummer van de plaat. Holy Wars (Only Lock The Door) doet er qua tempo een lekker tandje bij. En een lekker wild einde. Waren die Shrapnels niet van het shredden (dat zou qua naam leuk passen) Dan was het intro van Fall of The Crest zeker een contractuele verplichting. :) De zanger begint inmiddels als een maffe circusdirecteur te klinken. In Tablet of Destiny (de ware shredder) houdt ie zijn mond. (Al zijn de orgels, jawel, nog altijd kermis) Drums lijken wat hobbelig, maar aan 't end mag ie lekker vooruit rammen en dat gaat beter. Ik begin een patroon te ontdekken wat Look In The Sun vind ik ook alleen leuk in het massief rockende stoner einde. Hooo, daar zijn ze, de akoestische snaren in de slottrack (Broken Dream, wat anders) Snare in de kelder opgenomen. So many nights, I cried alooooo-o-o-o-one. Another night, another broken dream. (Another night with youuuu da's dan wel weer een originele wending) Ze volgen verder 't boekje, hebben het net niet helemaal, maar ze doen hun uiterste best. :)

Aan de ene kant waren al die Shrapnelbandjes natuurlijk een pot nat, maar wie zijn oren te luisteren legde kon de kenmerkende gitaarstijl van de verschillende gitaristen onderscheiden. In dit geval: Tony Fredianelli. Verder had de band een ietwat massief, log geluid, zonder per se langzaam te zijn, wat me altijd zeer heeft aangesproken. Gekoppeld aan meezingrefreintjes natuurlijk (want Shrapnel eigen). Dit debuut heeft nog wat schaafwerk nodig - The Eyes Of Time is een tandje beter - doch blijft de moeite waard. Derde plaat Area 54 is het vermeende meesterwerk, maar mij te commercieel.

The Forgotten Scroll is nooit op CD verschenen, naar mijn weten; wat de vinylrips verklaard. Shrapnel loopt nogal achter wat dat aangaat. Zo wacht ik ook nog steeds op Under the Spell van Hexx. Echter, vorig jaar is zomaar vanuit het niets Chastain's Ruler of the Wasteland (ook in je lijst) op CD verschenen. Bijna 25 jaar na uitgave. Er is dus nog hoop.

Oh ja, Hexx, zat daar niet iemand van Autopsy in?

Ik meen dat Abscess enkele Hexx en Autopsy leden deelde. Hexx was een beetje stuurloos groepje, dat per plaat naar een ander genre hopte. Tweede plaat Under the Spell is vreselijk zwanger van onheil. Metal met zwarte wolken erboven, tegen de storm instuwend op weg naar veiligheid. Maar ik geloof dat ik de enige ben die dat hoort. Je hebt zo van die platen, waarvan niemand anders het briljante hoort.

Ik heb Under The Spell en die death metal plaat met Clint Bower (van Abscess/the Ravenous/Eatmyfuk, idd) gedownd, twee verschillende bands.

Moet even wat meer horen om er wat zinnigs over te zeggen.

Cyclone - Brutal Destruction
Hadden we al Belgen gehad in deze serie. Ik meen van niet. (80% zal sowieso wel Amerikaans of Brits zijn geweest) Behalve die Zwitsers van kom hoe heten ze ook alweer.
Maar goed, Belgen nu dan. 100 bonuspunten voor het feit dat dit trash-metal plaatje een half uur duurt. Niet dat het slecht is, maar dat zijn de speellengten die dit soort muziek nodig heeft.
Als dit de band is (en ik geloof het wel) krijg ik ineens zin in een Broodje Warm Vlees of een Broodje Bakpao:
http://3.bp.blogspot.com/_JM4vNPUyNRA/RkxgpbkLD_I/AAAAAAAAAMk/g5DAwqtF_4g/s1600-h/1110_photo.jpg

Brutal Destruction begint met een vrij sloom instrumentaal intro, en gaat dan aardig verder met Long To Hell, dat een mooi kick drum stamp-passage heeft. De zanger is acceptabel, klinkt als iemand met een punk achtergrond, zijn screams zijn wel een beetje naar/eng. In Fall Under His Command hinnikt ie vrolijk aan het begin (en zet 't later helemaal op een lachen) Jammer dat na de vette snelle solo, de terugkeer van de riff niet echt uit de speakers knalt. De drums beginnen wat te wankelen, de maatsoort was onderling niet helemaal goed afgestemd, of de fills waren gewoon te moeilijk voor de arme jongen. Lachen in The Call Of Steel. KWUSJ de iron wheel. Accentje! (Fighting the fatal klinkt later meer als Fighting the feel) Hier (terug in Steel dus) heeft de drummer zijn zaakjes ineens wel op orde. Gewoon meer van het voetenwerk. Al probeert hij in In The Grip Of Evil wel leuke jazzy roffels erdoor te moffelen. Ambitieus! De melodie lijkt wel wat op die van Teenage Mutant Hero Turtles, gheh. (Die zouden metal ook wel waarderen denk ik) (En heette hun baas/die rat geen Shredder!) Mijn favoriete nummer. In de eind-break (1 minuut voor het einde) maakt de zanger een sissend geluidje alsof ie een bierflesje opentrekt. "Ah!" Merkwaardig, Take Thy Breath komt ineens veel helderder door. Sessie uit een andere studio, of iets van mijn mp3's. Een remaster misschien. Night falls and I'm here, now you feel fear! Qua melodie bijna atonaal trouwens op een fijne avant-gardistische sik manier. Vervolgens is Incest Love ineens Heideroosjes. Wat gebeurt hier allemaal. Chaos reigns :)

plaatje staat op blogspot http://3.bp.blogspot.com/_JM4vNPUyNRA/RkxgpbkLD_I/AAAAAAAAAMk/g5DAwqtF_4g/s1600-h/1110_photo.jpg

daar zou je toch best naar moeten kunnen deeplinken

http://3.bp.blogspot.com/_JM4vNPUyNRA/RkxgpbkLD_I/AAAAAAAAAMk/g5DAwqtF_4g/s1600-h/1110_photo.jpg

nee.. hm.

Yep, dat is zeker de band. Stoere mannen.

De plaat werd nogal lauw ontvangen indertijd. Cliche titel, cliche hoes, cliche geluid. En dit na veelbelovende demos. De band verweet het de platenmij: over de hoes hadden ze niets te zeggen, de titel The Destructive Brutality werd zonder hun weten veranderd in Brutal Destruction, en de tamme productie, tja...

Wat mij altijd in de plaat heeft aangesproken is dat het juist allemaal zo volgens de regels van de kunst is. Dit is een schoolvoorbeeld van hoe thrash anno 1985 klonk. Vrijwel ieder cliche van het genre komt erop voor. Het enige dat ontbreekt is een voorkeur voor radioactief afval (maar ik heb de teksten nooit bestudeerd, dus wieweet zit ook dat er wel in).

Voor mij is de plaat met de jaren alleen maar sterker geworden. Pas een jaar of drie geleden verscheen ie op CD, en het vinyl had ik al minstens twintig jaar niet meer in huis. Het was daarmee een vrijwel nieuwe kennismaking. En die beviel. Zoals dat gaat in de muziek, worden bandjes die op de grote namen achterlopen in hun eigen tijd niet gewaardeerd (been there, done that). Maar jaren later, als je de kennis niet meer helder hebt van wat in oktober 1984 origineel was maar in februari 1985 alweer ruimschoots achterhaald, komt het in de zoektocht naar meer heerlijk binnendenderen. Menig B-bandje spint hier tegenwoordig garen bij.

:)

http://img139.imageshack.us/img139/5059/cyclonee.jpg

hij moest er gewoon in

Zeg drumnerds, zijn de drums op Covenant getriggered denken jullie? En op welke andere platen klinkt Sandoval redelijk tot zeer naturel?

het meest naturel klinkt-ie op world downfall van terrorizer. beste grindcore plaat die ik ken, nog steeds kippevel bij 'dead shall rise'. verder ben ik morbid angel na blessed are the sick wat uit het oog verloren; op die plaat en altars of madness is volgens mij niets getriggerd, en was het toendertijd zeker de snelste drummer die ik kende. pete 'commando' sandoval speelde tijdens repetities altijd met extra gewicht om de enkels, zodat hij tijdens optredens nog meer snelheid kon ontwikkelen.

Grappig, Blessed Are The Sick klinkt naar mijn oren juist vreselijk digitaal, was samen met On The Seventh Day… van Master mijn definitieve Morrisound afknapper.

Terrorizer dan ook maar weer 'ns opzetten, vond ik ook altijd wat vlakjes.

En dan heb ik het puur over de productie, want verder allemaal hele dikke shit natuurlijk. :)

is wel al weer jaren geleden dat ik blessed goed heb beluisterd, toch weer eens doen dan.

En ik bedoel niet noodzakelijkerwijs quantizeren, veel mensen lijken dat als een synoniem van triggeren te zien. ;)

Zeg drumnerds

Voel me eigenlijk niet aangesproken, maar euh, grappig, ik draaide van de week toevallig nog Heretic. Het fijne van Sandoval is dat je hem altijd kunt horen *werken*, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Gene Hoglan, die ook zonder hulpmiddelen al akelig mooi vlak en machinaal kon spelen, alsof het totaal geen moeite kost (ook dat is een 'naturelle' stijl). Bij Sandoval maakt het (mij) eigenlijk niet uit of hij nou met of zonder triggers speelt (wat trouwens nog wat anders is dan de boel ook qua timing helemaal strak trekken met protools oid); zijn licht chaotische Latijns-Amerikaanse manier van spelen blijft altijd herkenbaar en werkt fantastisch in de combinatie met de gitaarstijl van Azagthtoth. Maar waarom wil je het eigenlijk weten?

xpost ;)

Slecht nieuws trouwens: Sandoval doet niet mee op de nieuwe Morbid Angel vanwege de lange revalidatie na een rugoperatie :(

(wat trouwens nog wat anders is dan de boel ook qua timing helemaal strak trekken met protools oid)

En ik bedoel niet noodzakelijkerwijs quantizeren, veel mensen lijken dat als een synoniem van triggeren te zien. ;)

Dat zeg ik. :)

Anyway, World Downfall staat nu op en idd, dat klinkt als gemic'd, meer nog dan Covenant.

Ik wil het weten omdat ik iemand ken die niet naar Covenant kan luisteren vanwege de triggers maar Altars of Madness prijst. Volgens mij is die juist wel getriggerd en klinken ze sowieso meer naturel op Covenant.

En dan luister ik en vind ik het toch nog wel moeilijk te zeggen, want er zitten natuurlijk wel effecten als reverb op.

… en een beetje discunerden is nooit verkeerd, vond het geen nieuw draadje waard. :)

Precies, triggers schmiggers, het gaat om het totale productieplaatje. Voor mijn gevoel horen triggers gewoon bij Sandoval, en is het hartstikke leuk om 'm ermee te horen worstelen :)

Dat zeg ik. :)

Vandaar ook die 'xpost + knipoog'.

wat is een trigger dan? (heb een de ja vu gevoel, als het is dat als je 1 op je bass drum tikt je er 36 hoort dan vind ik 't wel fout)

quantizen weet ik wel, krijg ik altijd interessante resultaten mee als ik zelf iets inspeel in mijn muzieksoftware en het dan goed laat trekken (ik zal wel permanent totaal uit de maat spelen)

Ben geen kenner, maar: Triggeren is een trucje om m.b.v. samples (die worden 'getriggerd' door een aanslag op een drumvel) alle slagen even hard te laten klinken. Dynamisch gelijk trekken dus, niet qua timing.

En je moet dus inderdaad wel alle slagen (het razende tempo) zelf kunnen maken in principe, althans, zo wordt het bij metaldrums vooral gebruikt.

Oh, ik interpreteerde xpost altijd als 'off topic', maar even geurbandictionaried en inmiddels op de hoogte. :D

ahh. dat valt wel rockistisch gezien wel mee, want je moet je kit dan op zijn minst toch nog aaien elke keer als je het geluid wil horen. (zou wel een grappige filmpje rond te maken moeten zijn met een drummer die heel subtiel (met van die brushes wellicht) zijn electronische kit "streelt" en dat er dan ondertussen blastbeats klinken.

Denk ik. Ik ben een kuntriedrummert, dus kijk wie't er praat ;)

xpost

xxpost, zelfs ;)

Signaal van 't vel 'triggered' inderdaad de sample. Of die allemaal even hard zijn is een keuze (volgens mij tenminste wel, aanslaggevoeligheid lijkt me een aannemelijke feature), maar voor de luie drummer een voordehandliggende.

Scheelt je stemmen en mic-en en je kunt idd net doen of je goed kan blasten.

'Triggert' dan toch ook. Als we toch aan 't nerden zijn.

Had deze volgens mij al eens gepost, maar hier sandoval live én geïsoleerd in actie. Zo te zien speelt hij z'n dubbele kick op z'n pannenkoekens (nee, echt!), dus RRLL ipv RLRL:

https://www.youtube.com/watch?v=HVHI2tckHjM