Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Catcher in the Rye is erg leuk, maar Seymour an Introduction en Raise High The Roofbeams raakte me (jaren nadat ik CitR las) veel meer.

'9 Stories' vind ik het mooist en beste, 'Catcher' was de introductie voor het werk van Salinger voor. De schreeuwerige toon stond me tegen, bij Franny en Zooey idem dito, maar daar hangt de onbenoembare sfeer van 'what if...' overheen van de zelfmoord van Seymour.

Wel mooi hoe Nescio in 'Titaantjes' en 'De uitvreter' hetzelfde soort thematiek rond 'coming of age' beschrijft.

Ik las Catcher ook te laat (net als bijvoorbeeld Die Leiden des jungen Werther en De Avonden), rond mijn 22ste. Ik herinner me dat ik de hele tijd dacht "Wat onorigineel, dit heb ik al zo vaak gezien". Arme Salinger, hij kon daar natuurlijk niet aan doen.

Ik geloof ook niet dat ik een "coming of age"-figuur heb, maar misschien krijgen meisjes daarvoor een vrijstelling?

Arkadi & Boris Strugatski - Пикник на обочине/Сказка о Тройке ofwel minder hardcore: De Bermtoeristen/Het sprookje van de trojka. Handige dubbele introductie in de wereld van de Russische SF-broeders. De Bermtoeristen kennen we natuurlijk als de het verhaal waarop Stalker is gebaseerd. Fijn idee toch dat buitenaardse wezens op bezoek zijn geweest, hem meteen zijn gepeerd en alleen nog wat rotzooi van hun "picknick" hebben achtergelaten in wat De Zone heet en dat verzameld wordt door vreemd snuiters. Verder heel anders dan de film, de Strugatski's zijn cynisch en hardboiled, Tarkovski mystiek en dweperig. Dacht de hele tijd "man wat zullen die gasten hebben opgekeken van de verfilming" maar nee hoor, ze hebben gewoon braaf het script samen met Tarkovksi geschreven. Het sprookje van de trojka was ik iets minder over te spreken, een bizarre trip door een kafkaëske bureaucratie Sovjet-stijl, Russen zullen destijds wel in een deuk hebben gelegen om deze satire (dat ze er overigens mee wegkwamen, zal wel desinteresse zijn geweest) maar bij mij tolde het af en toe van alle onverwachte wendingen.

Piknik na obochine/Skazka o troïke … 8)

Heb ik je extra huiswerk bezorgd? ;)

Nee hoor, dit is inmiddels basiskennis, maar zo vers dat ik het zelf nog erg leuk vind. :)

http://perivision.files.wordpress.com/2008/09/recovery1.png

(geen idee wat ie zegt)

Preved.

Maar dan houd het voor mij ook op. :D

Omdat 'hoi/hallo' in Russisch 'привет' (privet) is, maar misschien is het geen Russisch maar een taal die er op lijkt.

Arkadi & Boris Strugatski

kwam ik toevallig net van het weekend nog tegen op het fantastische blog over afghanistan (en de rest van de wereldgeschiedenis) van adam curtis, http://www.bbc.co.uk/blogs/adamcurtis/2010/01/afghanistan_didnt_just_defeat.html

xp! (oh zeldzaamheid)

hij zegt 'o hai!' denk ik dan. ;)

kwam ik toevallig net van het weekend nog tegen op het fantastische blog over afghanistan (en de rest van de wereldgeschiedenis) van adam curtis

Nou moe! Maar wat een tip zeg, een blog van Curtis!

His (Zulfiqar Ali Bhutto) slogan was "Islam is our faith, democracy is our policy, socialism is our economy. All power to the people."

'T is toch bijna Wilders …

Vraagje: in een grijs (lees: roze) Subjectivistenverleden schreef Roger Teeling eens een stukje op de site over een serie (?) kinderboeken, van oorsprong Amerikaans, maar naar het Nederlands vertaald. Een stukje uit de boeken dat hij postte ging over Fokke op sokken op blokken op Koos op een doos. Ofzo. :)

Iemand enig idee om welk boek/welke boeken het ging? (Meen dat Martijn tH toen reageerde de boeken ook te kennen.)

http://en.wikipedia.org/wiki/Fox_in_Socks

deze?

Heh, da's in ieder geval de schrijver serie boeken die mijn vrouw (lerares lagere school) net besteld had en waardoor ik aan Rogers verhaal moest denken. [Googlebreak] inderdaad! Dank!

(correcte link)

Julio Cortazar - Achtervolgd
Novelle waarin de ik-persoon vertelt over zijn vriendschap met een beroemde Amerikaanse jazzmuzikant die werkt in Parijs en is gemodelleerd naar Charlie Parker. De één schrijft een biografie over de ander, wat een soort haat/liefde verhouding tussen beiden oplevert. Wanneer de biografie uitkomt loopt de spanning tussen beiden nog hoger op. Een mooi verhaal over betekenis van woorden en muziek, vakkundig beknopt opgeschreven.

Julio Cortazar - Rayuela: een Hinkelspel
De Argentijnse versie van 'Ulysses'? Het is duidelijk dat Cortazar dit boek als inspiratiebron heeft gebruikt. Frappant ook hoe je dit boek kunt lezen: met of zonder een serie facultatieve hoofdstukken, vaak aanhangsels van 1 of 2 pagina's achterin het boek. Ik deed het eerste en dat is dus een hoop geblader van voor naar achter in het boek en weer terug. Op een gegeven moment wordt dat geblader een probleem, want de facultatieve hoofdstukken onderbreken het eigenlijke verhaal naar mijn mening teveel. Maar als je ze niet leest mis je een hoop leuks, al is de tweede helft van het eigenlijke verhaal helaas minder sterk dan het eerste. De ellenlange beschouwingen van hoofdpersoon Horacio Oliveira worden je op een gegeven moment teveel. Cortazar is het meest op dreef in het eerste deel van het boek, dat speelt in Parijs. Veel couleur locale, miserie en amour fou, afgewisseld met prachtige subjectivistische jazz-recensies.

Dat was weer een tijd geleden.

Robert Heinlein - The Moon Is A Harsh Mistress
Gooit vaak hoge (en soms de hoogste) ogen bij "de beste 100.000 SF boeken ooit" verkiezingen, dus toch maar weer eens proberen met Heinlein. En zo waar alleraardigst, in geen lichtjaren een meesterwerk, maar wel een intrigerend verhaal over een revolutie met een paar onverwachte hoofdpersonages. Ik-persoon praat consequent in een futuristisch Russisch(?)-Engels, maar niet té ingewikkeld zodat je het niet kan volgen. Verder wel een paar terugkerend Heinlein irritaties, een bepaalde pedanterie maar vooral dat oeverloze GELUL. Het beste moment is toch wel "de dag na de revolutie", iedereen vrij en blij en tot zijn afgrijzen wil men meteen beginnen met het opstellen van stomme regels die vooral de vrijheid van de ander moet beperken. Maar de echte SF-koning is natuurlijk:

Philip K. Dick - Father Thing
Derde deel van zijn verzamelde korte verhalen. De Gewone Man die na een dag werken vermoeid thuis komt krijgt weer vaak wat te verduren in veel van zijn verhalen (met o.a. een hele enge spam-robot.) En in dit boek ook het bizarre 'Upon A Dull Earth', niet goed na te vertellen, wel een van mijn favoriete verhalen ooit.

Roberto Bolaño - 2666
Roberto Bolaño was de Michael Haneke van de literatuur. Waar Haneke met 'Das Weisse Band' een monumentale film afleverde over kwaad of de ontwikkeling ervan, deed Bolaño dat in '2666', dat onschuldig begint maar tergend langzaam vordert tot een thriller van jewelste. Deel vier van de 900 pagina's tellende roman is een literaire versie van 'Funny Games', of zoiets. Over dit deel is veel geschreven, maar er gebeurt meer in '2666'.
Het is de elementaire bouwsteen voor de rest van zijn werk, vergelijkbaar met Proust's 'A La Recherche...' waar onderling tal van kruisverbanden zijn te leggen tussen plaatsten, gebeurtenissen en personages. Zoals altijd bij Bolaño wordt er veel gekibbeld over kunst (vooral literatuur) tegen een achtergrond van geweld, die dan weer impliciet, dan weer expliciet aanwezig is. Net als in 'Savage Detectives' is er een literaire speurtocht naar een verloren gewaande auteur, die tot de laatste pagina spannend blijft. Onderweg zijn er net als in 'Savage Detectives' veel omzwervingen, en dat maakt '2666' tot een vermoeiende leeservaring. Het is vrijwel onmogelijk om niet de draad kwijt te raken tussen alle personages, gebeurtenissen, expliciet slordig en onverschillig neergezette personages, woordgrappen (een personage heet 'lalo cura') en terzijdes die nergens heen leiden. Net als Haneke laat Bolaño expres veel open, de lezer mag interpreteren. Als leeservaring is '2666' niet datgene wat het had kunnen zijn, maar als bouwsteen in Bolaño's totale oeuvre is het onmisbaar. Op internet zwerven een aantal verklarende noten van vertaalster Natascha Wimmer die veel helderheid geven over een aantal zaken.

oh ja De Wilde Detectives, afgelopen tijd gelezen. zeer pittige kluif, maar uiteindelijk toch indrukwekkend.

Virginia Nicholson - Among the Bohemians: Experiments in Living 1900-1939
Interessante studie naar de levensstijl(en) van Britse artiesten en het hele idee van de bohemien. Leest heerlijk weg. Leuke opbouw naar thema (seks, hygiëne, opvoeding, geld, stimulerende middelen, wonen, reizen, rol van vrouw in het huis, etc.) Kon me toch niet onttrekken aan het idee dat het een laboratorium is geweest voor wat in de jaren zestig op grotere schaal als levensstijl is verspreid en we nu veelal niet meer van opkijken (behalve baarden en jezelf uit overtuiging niet wassen misschien. :) Al dreigen die baarden ook altijd een come-back te maken.) Soms schrijnend maar al met al een positief balans, Nicholsons oma was Vanessa Bell, de zus van Virginia Woolf en ze vind het allemaal wel okay wat ze deden. Is ook wel zo. Nicholson weet trouwens goed het dagelijks leven in Engeland zo vlak na de dood van Victoria te beschrijven (pfff, geen vrolijke boel.)

Dave Simpson - The Fallen
Guardian-journalist Dave Simpson interviewde rond de 40 ex-leden van The Fall, alsmede Mark E. Smith. Hij wil weten hoe het is om deel uit te maken van de band, en dan met name de ervaringen met Smith, die er een gewoonte van maakt om bandleden te dumpen op vliegvelden buiten Engeland en apparatuur ontregelt tijdens optredens. Simpson raakt zo geobsedeerd door de verhalen van de muzikanten dat het zijn leven gaat beheersen, met alle gevolgen van dien (Simson krijgt bijvoorbeeld al gauw door dat hij als therapeut wordt gebruikt tijdens 'interviews'). Het boek leest als een detective, met interessante muzikale terzijdes om de wat herhalende structuur van het boek (interview na interview) te doorbreken.

Kurt Vonnegut - Player Piano

Heb al een tijd een Vonnegut bundel liggen met zes romans. Drie had ik er nog niet gelezen, waaronder zijn eerste boek. Vond het niet meevallen. Misschien ben ik Vonnegut ontgroeid, maar eerder denk ik dat hij nog niet echt op stoom was gekomen. Eerste helft is welhaast niet door heen te komen, tweede is wat beter maar nog erg makkelijk Kafka/Orwell. Af en toe wel een paar mooie zinnen. Het heeft nog niet dat zelfverzekerde wilde schakelen tussen ironie en sentiment van zijn meesterwerken (Sirens, Cat's Cradle en Slaughterhouse).

Martin Bril - Stadsogen
Serie columns over Amsterdam die vooral gaan over wat Bril hoort en ziet, nauwelijks over zijn persoonlijk leven (in tegenstelling tot latere columns). Oog voor detail, gevoel voor humor, Bril registreert genadeloos wat er omgaat in de medemens. Zolang Bril bij de werkelijkheid blijft, gaat het goed. Gaat 'ie verzinnen, dan gaat het mis (zoals de stukjes over Evelien).

Martin Bril - Jongensjaren
Dit jaar uitgegeven boekje met herinneringen aan zijn jeugd, zonder sentimenteel gedoe. Bril is to-the-point als altijd en zelfs met herinneringen aan heel vroeger erg scherp (miniscule details, niets ontgaat Bril). Het beste stuk gaat over zijn schrijversvoorbeelden en eerste schreden richting professioneel schrijversschap in Amsterdam. Aanstekelijk en in sneltreinvaart geschreven, alsof het niets is.

Ian Buruma - Grenzen aan de Vrijheid
Essay waarin Buruma een hele serie thema's aan elkaar schrijft met jammer genoeg een wat haastig geschreven slot, waarin hij in een kort maar helder voorbeeld nog ns aangeeft wat ie wil zeggen (een soort inleiding aan het eind van het essay, vreemd wel). Kern van het essay zijn de begrippen positieve en negatieve vrijheid, met voorbeelden van over de hele wereld tussen De Verlichting en nu. Voor sociologen waarschijnlijk gesneden koek, maar ik kende die begrippen dan weer niet. Geschreven in een heldere stijl en met enige distantie tot het subject geschreven, met name als het gaat over Nederland (zowiezo een sterk punt van Buruma).

Abdelkader Benali - De Eeuwigheidskunstenaar
Zowel 'parodie op' als 'eerbetoon aan' het werk van Mulisch. In beide opzichten geslaagd, maar inhoudelijk minder. Deel 2 van het verhaal komt iets teveel uit de lucht vallen, zowel de personages zelf, als wat ze overkomt.

allemaal voor het WK nog even Dure Spitsen Scoren niet van Kuper en Szymanski lezen. ben net begonnen, en het is hilarisch, stampvol feitjes. (al zitten ze McLaren te plagen die nu revanche heeft genomen)

het lijkt bijvoorbeeld uitgesloten dat Argentinie ondanks Messi het WK wint, want ze hebben al sinds '86 geen open wedstrijd meer van een West-Europees land gewonnen. (wel een paar keer na strafschoppen)

Bulgarije, Zweden en Polen zijn dichter bij een WK titel dan Engeland gekomen (sinds 1970)
probleem met de Engelsen = onderklasse dus kleine vijver om spelers uit te vissen, en gebrek aan netwerken (daarom is het aanstellen van Capello wijs)

oh en Hiddink heeft het boek ook gelezen want Turkije schijnt De Toekomst te zijn op voetbalgebied.

Robin Lane Fox - Alexander the Great

Scrrrrrream for me Subjectivisten:

"Near to the east
In a part of ancient Greece
In an ancient land called Ma-ceeeeeeee-doo-ni-aaaaah.
Was a born a son
To Philip of Macedon
The legend his name was Alexander."

Steve Harris had blijkbaar op tournee ook dit standaardwerk gelezen en even samengevat. Fox schreef deze biografie begin jaren zeventig en maakt meteen duidelijk dat het meer een zoektocht is naar Alexander dan een biografie, gewoonweg omdat het authentieke bronnenmateriaal erg schaars is. Belet hem niet om 500 pagina's te schrijven die redelijk droog het ultieme jongensboekverhaal uit de doeken doet. Ah, orakels in de woestijn, veldslagen, intrige, teleurstelling, het zit er allemaal in. Fox ziet in Alexander een romanticus die geobsedeerd was met de Iliad en zichzelf als een nieuwe Achilles wilde vormgeven. Hij is uiteindelijk erg positief, bij veel gebeurtenissen laat hij twee kanten zien en kiest dan uiteindelijk maar voor wat Alexander in het beste daglicht plaatst. Ik vind het allemaal prima, zit niet te wachten op een "hij was een soort proto-Hitler en had altijd geluk" demystificatie. Over de meer sappige details zuipen, homoseksualiteit laat hij zich overigens weinig uit (Hephaiston is zijn "lover", einde verhaal) denk uit een soort classicistische houding van "de Grieken, je weet toch."

Fox was overigens adviseur van Oliver Stone voor Alexander, wat hij wel wilde doen als hij zelf mocht meerijden in de veldslagen. Kon hij meteen verifiëren hoe het er aan toe ging, want een van leukste inzichten van het boek is dat niemand eigenlijk weet hoe de slag bij Gaugamela precies is verlopen omdat het binnen de kortste keren een grote stofwolk was. :)

Invisible Jukebox
Een verzameling van The Wire´s rubriek ´Invisible Jukebox´ uitgegeven in boekvorm. Het concept is simpel: Zet een plaatje op en vraag de artiest om te raden wat het is en publiceer dat vervolgens als interview. Lekker elitaire lectuur die zelden lezen als een afgerond interview. Maar dat is niet heel erg, de uitgesproken meningen van de geinterviewden afgewisseld met goede inhoudelijke antwoorden/inzichten houden de aandacht vast. Zoals bij de opvallend openhartige Paul Weller of bij de brute eerlijkheid van Mark E Smith. Bovenal is dit boekje een fijne bak met muzikale tips voor minstens een paar jaar. Boekje is nog te bestellen op de site van The Wire.

Is er een of ander Alexanderjubeleum bezig? Kom hem, en boeken over hem, de laatste tijd overal tegen.

Anna Karenina uitgelezen. Wat aarzelend aan begonnen, want na Oorlog en Vrede kon het nooit meer zo goed worden, maar wauw. Meer nog dan Oorlog en Vrede heeft dit boek een soap-achtige opzet, met diverse families en verhaallijnen waar tussen steeds geswitcht wordt. Veel geroddel en geflirt ook. Maar wat een boeiend verhaal en wat een Geweldige Personages die 140 jaar na dato nog steeds zo echt zijn, dat het niet eens zo raar zou zijn, zou Kostya Levin nu straks hier de woonkamer binnenlopen.

http://www.selectism.com/news/wp-content/uploads/2010/03/alexander-alifeinlegend-front.jpg

Deze toevallig? Geen jubileum dat ik weet, die gast is al eeuwen populair. :)

ik lees Zoete Mond van Rosenboom (eerste boek van die kerl voor mij) valt na een boeiend begin toch wat tegen, te beginnen met een hoofdstuk over zeilen waarin Rosenboom wel heel fanatiek zijn kennis etaleert, terwijl het hoofdpersonage er geen klap vanaf weet, voelt toch raar, en er is geen alwetende verteller.

Hier, bitches!

http://2.bp.blogspot.com/_dX-OdaMZJt0/S8D0OA-HIeI/AAAAAAAAFEI/XuG8F-B_SDU/s1600/imperial+bedrooms.jpg

Nou nog even lezen (hij lag voor een vriendelijke prijs in de boekwinkel.)

Deze toevallig?

(Het was zondag zijn 1333e sterfdag, maar dat zal toeval zijn.)

Yoko Ogawa - The Housekeeper and the Professor
Fijn boekje, over een huishoudster die bij een wiskundige, die sinds een ongeluk een korte-termijn geheugen van precies 80 minuten heeft, komt te werken. Een van de leukere fictieboeken over wiskunde; aanrader voor wiskundigen (Ionica?) en honkbalfans, maar het verhaal is boeiend genoeg voor mensen die geen van beiden zijn (mijn vrouw, bijvoorbeeld).

Die nieuwe Ellis dus. Intens depressief boek. De voorkant is ook geen grap. Dit is dus Less Than Zero 25 jaar later, wat in ieder geval zorgt voor een briljant begin waar Clay het boek analyseert dat een van zijn vrienden destijds over hen schreef. Enige hoop dat die fijne jongelui nog in aardige mensen zouden zijn veranderd wordt in 177 pagina's ongenadig de grond ingeboord (Clay zelf in zijn apathie destijds nog misschien een "moreel kompas" is een ontzettend nare vent in Imperial Bedrooms.) Heel kaal geschreven, een beetje een noirplot (dat er niet veel toe doet) en aan het eind ben je heel blij dat je niet in Los Angeles woont en deze figuren kent.

Ryszard Kapuściński - The Soccer War
Verzameling essays en indrukken uit met name Afrika en in mindere mate Zuid-Amerika. Helaas onvertaald in het Nederlands zoals veel werk van Ryszard Kapuściński, aangevuld met een interview waarin hij toelicht waarom hij journalist werd en hoe hij daarbij te werk ging.
Vrij korte stukken, zonder data, veel context en namen, maar dat deert niet. Want dit is geen geschiedenisboek, maar een serie ooggetuigenverslagen waarbij historie wordt beschreven vanuit de bevolking van een land, wat hem niet in dank werd afgenomen door zijn werkgever.

Ray Bradbury - Something Wicked This Way Comes
Bij vlagen fenomenaal duister "vervolg" op het zonnig-dromerige Dandelion Wine (zie hierboven). Nu toch al drie keer op een voltreffer met Bradbury. Dit is een soort proto-Stephen King (al is Bradbury stilistisch superieur): een dorpje in het Midden van de V.S. krijgt op een avond bezoek van een bizarre, welhaast satanische kermis. Twee jongens op de drempel van de puberteit gaan het eens onderzoeken en komen in grote problemen. Een probleem van het boek is misschien dat de aanloop naar de intrige (de eerste 100 pagina's ongeveer) zo mooi is dat de echte verwikkelingen met de strijd tegen het Kwaad er niet aan kunnen tippen (ook al is het bij vlagen razend spannend.)

Kurt Vonnegut - Breakfast of Champions

Zesde roman van Vonnegut. Niet zijn beste. Eigenlijk dicht bij zo'n ik-gooi-er-maar-met-de-pet-naar-roman die je wel vaker ziet bij schrijvers die hun meesterwerk(en) achter zich hebben liggen. Vonnegut is dan wel weer zo brutaal om zichzelf een rol toe te bedelen en het verhaal "een slecht boek" te noemen. Ik weet niet, het miste iets ook al strooit Vonnegut af en toe met van die mooie "naïve buitenaardse" observaties over de mensheid. En die Kilgor Trout figuur ben ik sowieso nooit van gecharmeerd geweest. Wel mooi einde.

Carl Jung - Memories, Dreams, Reflections
Had ik een tijdje geleden bij de Slegte meegenomen. Autobiografie die Jung aan het eind van zijn leven schreef maar dan weer niet onderdeel mocht zijn van het Verzameld Werk. Groot gedeelte is fascinerend. In zekere zin verteld hij zijn levensverhaal aan de hand van zijn belangrijkste dromen (eigenlijk nog nooit eerder zoiets gezien). Wist niet dat hij zo Christelijk was. Maar dan ook wel weer een raar soort, want als hij een paar eeuwen eerder was geboren was de kans groot geweest dat hij als ketter een kopje kleiner gemaakt was. Eigenlijk een mysticus die in de verkeerde tijd leeft en de psychiatrie inrolt. In ieder geval een boek dat je erg aan het denken zet, vol mooie anekdotes en je nog meer boeken wil doen (her)lezen. Laatste hoofdstukken met "laatste gedachten" zijn door mij geen touw aan vast te knopen, freaky S.F. Christendom die nog het meest overeenkomt met Philip K. Dick op zijn onbegrijpelijkst (die kende zijn Jung dan ook.)

Heel kaal geschreven, een beetje een noirplot (dat er niet veel toe doet)

Dat plotje vond ik zelfs een beetje afbreuk doen aan het verhaal. BEE had gewoon open moeten laten of het de paranoia van Clay was of dat er echt iets speelde (de American Psycho optie zeg maar). Dat was intrigerender geweest.
Maar wat kan die Easton Ellis fantastisch een sfeer neerzetten. Dat ritmische, hypnotiserende, dat veel van de beste Amerikanen hebben, dat kunnen Nederlandse schrijvers niet. Zou het door de taal komen?

Richard Dawkins - The Selfish Gene
Eerst even het enorme minpunt: dat belerende "ik weet het beter"-toontje waarop Dawkins praat zit ook in zijn schrijfstijl.
Ik moet zeggen dat verder de reputatie als non-fictie klassieker aan alle kanten verdiend is. Dawkins legt helder en overtuigend de mechanismen uit achter de theorie die iedereen denkt te kennen, maar die de meeste mensen eigenlijk nauwelijks snappen: evolutie.

Haht-koah Henkie hier leest alleen maar boeken over muziek, dus met permissie:

John Peel / Sheila Ravenscroft - Margrave of the Marshes
Stond al sinds vorig jaar 'ter referentie' in de kast vanwege een artikel over Peel's grindcoresessies, maar had 't nog steeds niet helemaal gelezen. Peel was bezig aan deze autobiografie toen hij in (was 't?) 2005 plotseling overleed, zijn vrouw Sheila (oftewel the Pig, zoals Peel haar noemde vanwege haar onbetamelijke manier van lachen) maakte het verhaal daarna af. Helaas eindigt het door Peel zelf geschreven gedeelte op het moment dat hij nog niet eens echt is begonnen met DJ-en en slechts enige bekendheid geniet in zijn toenmalige (mid-1960s) verblijfplaats de VS als self-made Beatles-verslaggever / kenner / 'friend of the band', puur op basis van het feit dat hij uit Liverpool (nou ja, The Wirral; close enough for rock 'n roll) komt en zijn Scouse-tongval genoeg is om de teenyboppers in katzwijm te doen geraken. Hoogst vermakelijk dus, u begrijpt het al, ook de hoofdstukken over zijn tijd op kostschool en in het leger, waar ik trouwens nogal een Boy/Solo-Roald Dahl gevoel van kreeg, maar zo zijn waarschijnlijk alle biografieën over upper/middleclass Brits. Gelukkig flasht Peel ook het nodige forward, allemaal in de van hem bekende droogkomische stijl ("self-deprecation alert!"). The Pig schrijft vervolgens ook niet onverdienstelijk, maar de tweede helft van het boek is toch echt een stuk minder leuk, ook al gaat dit juist over Peel's BBC carrière. Er wordt mij iets teveel uitgewijd over bruiloften, verjaardagspartijtjes en de kinderen (ik zeg ni-hiks...), maar goed, laten we zeggen dat dat in de lijn is van Peel's latere jaren als presentator van het de-dingen-van-alledag programma Home Truths. Over grindcore valt er uiteindelijk trouwens maar weinig te lezen, afgezien van het typerende feit dat Peel met het hele gezin (!) naar een hele vroege Napalm Death show gaat in één of andere noordwestelijke dive / crusthonk; zijn zoon van 14 is op slag verkocht, net als Peel zelf.

Starks nog eentje.

dat belerende "ik weet het beter"-toontje waarop Dawkins praat zit ook in zijn schrijfstijl.

Het woord 'fascist' spookte regelmatig door m'n hoofd bij 't lezen van The God Delusion, hoewel ik 'm daar toch niet direct voor wil uitmaken. Jammer toch altijd want die evangelistische idioten die hij bestrijdt verdienen het bestreden te worden, maar bij hem heb ik altijd een sterk baby-badwater gevoel.

Ik kreeg Dennett's Darwin's Dangerous Idea aangeraden als een verfrissende uitleg van die misbegrepen evolutietheorie, en hoewel zoveel me nog wel duidelijk is zijn er toch vrij veel dingen die voor wetenschappers volkomen logisch schijnen te klinken kan ik daar toch niet altijd in meegaan. Volgens mij werkt mijn brein gewoon anders waardoor ik voel bij een meer poëtische uitleg, en dat laat ik me niet afnemen door die meneer Dawkins. :)

Wat ik vooral heb geleerd is dat evolutie door veel zelfverklaarde Evolutionisten net zo slecht/eenzijdig/vooringenomen geïnterpreteerd wordt als het scheppingsverhaal door de Creationisten.

en hoewel zoveel me nog wel duidelijk is zijn er toch vrij veel dingen die voor wetenschappers volkomen logisch schijnen te klinken kan ik daar toch niet altijd in meegaan.

… en hoewel zoveel me nog wel duidelijk is zijn er toch vrij veel dingen die voor wetenschappers volkomen logisch schijnen te klinken, maar waar de logica mij toch gewoon ontgaat.

http://whenitstrikesme.com/wp-content/uploads/2010/04/recognize-miracles.gif

zelf A Death in the Family van James Agee gelezen. scenarioschrijver achter the Night of the Hunter en the African Queen. En alcoholist. Hij reminiscet hier over de dood van zijn vader (een auto-ongeluk lang lang geleden, een van de eerste auto's in hun buurt) goed geschreven, maar een beetje langdradig. mooi Faulkneriaans intro (er wordt een nachtmerrie beschreven) maar later wordt het helaas gewoner. Ook gaat het minder over het kleine zoontje (ik dacht dat het hele boek vanuit zijn oogpunt zou zijn, de wonderlijke grote mensenwereld, de beste passages zijn wel in die trant trouwens) maar ook de andere gezinsleden en aanverwanten komen (te) uitgebreid aan het woord.

http://imgs.xkcd.com/comics/atheists.png

Het woord 'fascist' spookte regelmatig door m'n hoofd

Het is even geleden dat ik Peels semi-autobio las, maar ik vond het feit dat Peel halverwege de pen aan Maarten gaf het boek juist veel beter maken. Peels anecdotes zijn leuk en grappig maar hebben toch ook een hoog opa vertelt-gehalte; Sheila had toch meer oog voor de grotere lijnen. En zoals het hoort in een goed huwelijk was zij ook de grotere Peel-kenner van de twee. :)

Ik denk dat je gelijk hebt, maar ik ben over het algemeen sowieso meer geïnteresseerd in de 'funny asides' dan de Grote Lijn. Ik hoef ook niet perse het 'ware verhaal', liever gewoon een leuk verhaal.

Kirk Lake - There Will Be Rainbows: A Biography of Rufus Wainwright, and the Story of Loudon Wainwright & Kate McGarrigle
Jazeker, in het universum van zonnekoning Rufus de Eerste is het nu, op zijn zesendertigste, al tijd voor een (niet-geautoriseerde) biografie, en een verdomd goeie ook. Lake schrijft/schreef voor NME, the Guardian en the Observer en is zelf ook muzikant, en dat laatste kun je merken in de in depth, vaak liedje-voor-liedje beschrijvingen van Rufus’ muziek, met allerhande al dan niet muziektechnische info, referenties en (heerlijk!) breedsprakige voetnoten die soms driekwart van de pagina beslaan. Ook de meer seedy, tabloidy kanten van Roefie komen wel aan bod, maar de focus ligt gelukkig echt op de muziek. En de familieverhoudingen natuurlijk, want behalve de carrières van vader Loudon en moeder Kate komt ook zus Martha ruim aan bod, hoewel – hoe typerend voor haar ondergeschoven status binnen het nogal dysfunctionele, want vooral via muziek met elkaar communicerende gezin - genoeg de (onder)titel van het boek niet heeft gehaald. Grote winst is vooral dat ik het oeuvre van Loudon ben gaan (her)ontdekken, die nog wel eens als grapjurk in de hoek wordt gezet, maar jongens, wat had die man een prachtige stem in zijn jonge jaren, op het randje van emo af en toe, maar dat wordt dus gelukkig mooi rechtgezet door de zelfspot en zijn ontzettend knappe manier van humor in muziek in te passen en te laten ‘werken’.Het toeval wil overigens dat ik eigenlijk net een beetje ben uitgeluisterd op Rufus (ik heb hem erg laat ontdekt, 2 jaar geleden ofzo), die legato ad infinitum mooizingerij begint me nu toch wel geregeld flink de keel uit te hangen. Ook als persoon is het niet echt iemand om van te houden, zo’n tiepje waarvoor de Britten de mooie term ‘insufferable ingrate’ hebben uitgevonden. Maar een prima bio dus, zo lees ik ze graag.

RE: Dawkins: Een Engels religieus kopstuk van de Anglicaanse kerk verwoordde het mooi in Dawkins' eigen tv-programma: je houdt je te veel op met fundamentalisten.

Hij is eigenlijk een soort Wilders. Zelf bepalen wat religie is en daar geen enkele nuance meer inzien en daardoor een grotere fundamentalist worden dan de meeste mensen die ze bestrijden.

Ryszard Kapuściński - Imperium
De Poolse journalist reisde in dertig jaar tijd meerdere malen naar Rusland en hield een dagboek bij, met de intentie een beeld te geven van het land functioneerde. Reiservaringen afgewisseld met historische bronnen geven een indruk hoe Rusland werd bestuurd en langzaam implodeerde. Zoals wel vaker bij Kapuściński weinig jaartallen en feiten, maar vooral indrukken, persoonlijke ontmoetingen met de lokale bevolking en een beetje analyse. Vreemd genoeg staat er nergens een kaart in het boek, een gemiste kans.

Julio Cortazar - Cronopios and Famas
Mix van poëzie en proza, zoals bijvoorbeeld een ode aan uiteenspattende regendruppels en een handleiding om alle mieren in Rome te vernietigen.

Het woord 'fascist' spookte regelmatig door m'n hoofd bij 't lezen van The God Delusion, hoewel ik 'm daar toch niet direct voor wil uitmaken.

Is ook niet netjes. Dawkins is een beetje pedant, maar verder een keurig D66'er. Zingt ook in het kerkkoor.

Jammer toch altijd want die evangelistische idioten die hij bestrijdt verdienen het bestreden te worden

Ik dacht ook dat dat pamfletje een stel open deuren intrappen gecombineerd met een totaal gebrek aan filosofische diepgang was, maar het effect sprak het tegen. Het was blijkbaar precies het juiste emancipatoire boek op het juiste moment voor (m.n.) Amerikanen die zich aan het christelijke juk wilden ontworstelen. Wij hadden Wolkers en 'T Hart, die zijn leuker.

Dawkins moet gewoon bij zijn leest blijven en dat is biologie. The Selfish Gene is vele malen beter en belangrijker dan The God Delusion.

Dirk Peter Blok - De Franken in Nederland
Behalve de Eppo lees ik zelden een boek van voor naar achteren uit, maar hier is er dan een. De auteur van dit ramsjouwetje uit '79 is Dick Blok, de dorre, stugge Jaap Balk in Voskuils Het Bureau.

Geschiedenis altijd leuk gevonden, maar de vroege Middeleeuwen vormen een vreselijk hiaat. Toch de periode dat de leer van Jezus zijn intrede deed in het estuarium van Maas en Rijn. De (Salische) Franken speelden daarbij een sleutelrol. Rond 350 werden ze vanuit het Salland verdreven en als foederati tot het tanende Romeinse keizerrijk in Brabant toegelaten. Geleidelijk namen ze het trinitarische Christendom over, stichtten kloosters bij onze zuiderburen, hielpen van daaruit zendelingen uit het westen om wat Friezen te bekeren, veroverden heel West-Europa en legden hun religie op aan de Germaanse broedervolken.
Zoals het een Meertensinstituter betaamt, beschrijft Blok achteloos de versmelting van taal, cultuur en rituelen, en wijst hij op de invloeden van de 'Salische wetten' op het erf- en staatsrecht tot in onze tijd. Moeizamer zijn de pogingen om via Bloks tak van sport (naamkunde) gedetailleerd geschiedenis te beschrijven. De geschreven bronnen zijn spaarzaam en van bijvoorbeeld archeologie heeft hij, ook naar eigen zeggen, geen kaas gegeten.
Tegen de achtergrond van de huidige coalitiebesprekingen een lezenswaardig boek. En brengt me op de vraag of er al eens een doorwrochte ontwikkelingsgeschiedenis van het Christendom is geschreven vanuit darwinistisch perspectief.