Onvermijdelijke Metal-platen

k heb er bewondering voor dat je dit doet en blijft volhouden. Ik ga ervan uit dat het genre je genoeg heeft geboden en biedt om er mee door te gaan. Of is het nu wel tijd om je openingszin te evalueren en een conclusie te trekken?

Maar goed ik weet verder geen klap van metal en mijn genre zal het echt niet worden (als wattige muziek liefhebber)

he bah nee geen evaluaties hoor! ;) maar ik weet er inmiddels wel meer van een klap vanaf ja en ben gewoon gek op dat soort longterm-projecten, tenslotte ook 45 Jandek platen geluisterd enzo. 'mijn genre' zou het misschien zijn als ik een nieuwe metal-plaat in mijn jaarlijstje zou opnemen, dat zie ik nog steeds niet gebeuren, maar als ik inmiddels 2-3 weken geen metalplaatje draai krijg ik er wel zin in, trek uw conclusies.

Iedereen zou er inmiddels meer dan een klap vanaf moeten weten..deze draad is potdomme 2 jaar in de running...nooit geweten dat metalfans zo konden ouwehoeren :-)

*Houdt zich in om niet wéér dat filmpje van Mick Harris te posten*

Maar inderdaad, kudos Ludo!

Metal komt naar de koffietafel. :)

'Tis om een obscurantischische NSBM-er van te worden. ;)

Zeker, maar ik zat naar die voorbeeldpagina's te kijken en het is toch wel mooi gedaan. :)

was er al niet en koffietafelboek met portretten van die blackmetaljongens :)

net de plaat van The Devil's Blood gedraaid. Leuk maar net niet helemaal. Middenstuk met Christ or Cocaine, Queen of My Burning Heart en Angels Prayer is wel vet. gaat 'm zeker nog wel een paar keer luisteren.

Paar keer luisteren is niet verkeerd, 'groeiplaatje' heet dat. :)

… en we glijen nog wat verder af … ;)

Ha, onvermijdelijk eigenlijk. Het Einde nadert. :)

Dat hebben ze nu lang genoeg mogen beweren. Ook aan de 'ijzertijd' komt eens een eind.

Samson - Shock Tactics
Zozo, dit spettert. Zou het soms een goede remaster zijn, kan haast niet missen. Heb meteen zin om Riding With The Angels opnieuw op te zetten. Lekkere (eenvoudige) riff, goede vocals. The Power! Oh fuck, het is brulboei Dickinson himself.... Niet zo vreemd dat Maiden hem oppikte, hij is hier uitstekend op dreef. Hij stond toen bekend als Bruce Bruce, wat nog debieler klinkt als de bandnaam, maar goed die hond bestond niet en het was gewoon de achternaam van de bassist. (A la Fleetwood Mac, al had de band dan Burr Samson moeten heten geloof ik)
Leuke ritmische accentjes in Earth Mother. Ik zal wel in een emo-bui zijn, maar het wat hoger gezongen refrein van hetzelfde Earth Mother, it gets to me. Nice Girl is gewoon gezellie, krijg nu zin om dat proggy plaatje van Dio weer te luisteren, toch wat onderschat door ondergetekende.
Interessante quote van Dickinson over zijn tijd bij Samson (waar ik ook leer dat Bruce Bruce klaarblijkelijk een Monty Python grap is, maar blijft 't stom vinden)
"In my naivety I thought people who were in rock 'n' roll bands were great artists, and it was a huge shock to the system to realise that they weren't, that they didn't even aspire to be, really. Some of them did, maybe, but some of them, like Samson, were very frightened of the idea."
Zo klinkt het alsof hij het maar stom vind en snel weg ging naar grotere en betere dingen, maar ik vind het eigenlijk wel sympathiek, de underdog enzo he.
Maar goed, terug naar de muziek Blood Lust is wat te sloom, maar het gepiel in het ruimtelijke middenstuk is leuk.
Pick up the tempo met Go To Hell (ongetwijfeld het begin van de volgende plaatkant) Aardig, maar niets vergeleken met Bright Lights, een supernummer, met afstand het beste van de plaat. Prachtcombo van dubbele vocalen en gitaarlick in het refrein. Running faster than you! Het Hendrixiaanse Once Bitten is OOK al goed, dit moet dan toch wel mijn favoriete NWOBM plaat zijn. Het is pas in Grime Crime dat ik Dickinson wat vermoeiend vind worden (ben niet van Maiden en ja dit is beter dan alles wat ik van Iron Maiden heb gehoord, maar da's logisch) Snel door naar Communion de archetypische slotballade, beetje akoestische snaren erbij. Now we can start the long way home.

Bravo! Alsof ik het zelf heb geschreven, dit. Communion bevat trouwens een van de mooiste melodieen die ik ken. Het nummer roert me echt. Maar de hele plaat is heerlijk, inderdaad.

Het is interessant hoe snel Samson vorderde. De eerste plaat - zonder Bruce - bood middelmatige bluesrock, de tweede plaat - met Bruce - een pittige mix van rock'n'roll (a la Nice Girl) en heavy metal en de derde plaat - deze dus - NWOBHM van de bovenste plank. Wat had er nog kunnen komen?

We zullen het nooit weten. Bruce zong Maiden naar de top en Samson zonk zonder hem terug naar de blues en de middelmaat. Wat iets zegt over songwriter Dickinson, want toen hij Maiden tijdelijk verliet, ging ook die band hard achteruit, terwijl zijn eigen soloplaten uitstekend waren.

Samson durfde te swingen als een rock'n'roll band, wat je in metal niet veel tegenkomt. Enige andere band die dat deed was Saxon, al zochten die het meer in de boogie. (Voor metal oervaders als Sabbath, Purple, Kiss, Motorhead en Thin Lizzy hoorde swing trouwens bij de standaard uitrusting; geen idee waarom dat rock'n'roll element verdween.)

Dickinsons werk met Samson was lange tijd van mythische proporties. Vlak voor Bruce naar Maiden overstapte, ging Samsons platenmaatschappij failliet. Toen de hele wereld Bruce ontdekte met Maidens Number of the Beast, was zijn Samson-werk nergens meer te krijgen, terwijl iedereen het wilde horen. Pas eind jaren tachtig kwam het weer ter beschikking, op CD. De interesse in alles Maiden was toen al op z'n retour. En de verkrijgbare, meer recente platen van Samson hadden de gewilligheid sowieso al danig bekoeld. Een jammerlijke carriere, zeker met de onnoemelijk hoge kwaliteit van Head On en Shock Tactics in gedachten.

Bruce z'n opmerkingen over hoe Samson geen kunstenaars waren, heeft de band trouwens altijd erg dwars gezeten. Alsof het hen enkel maar om het bier en de meisjes te doen was. Daarbij, Bruce wist in de jaren tachtig toch ook wel hoe een feestje te bouwen.

Samson videos mogen trouwens niet onopgemerkt blijven!

https://www.youtube.com/watch?v=B8CIFiblb74

https://www.youtube.com/watch?v=XojJOgiRgus

Vergeet ik zomaar de meest swingende metal oervader te noemen!

Boetedoening:

https://www.youtube.com/watch?v=98I85ceICRM

Waarom en hoe swing uit metal verdween zou ik ook wel eens willen weten. Ons (niet alleen mij) viel twee jaar geleden in de HMH op dat Slayer ook swingde (swong) als een rijpe tros bananen. Een latinachtige swing die we toeschreven aan het pro-actievere drummen door Dave Lombardo. Maar of dat nou echt de reden was?

(piekert of swing in metal is verdwenen)

(… en of dat erg is)

Is het loslaten van rock en blues (de afrikaanse afkomst in het algemeen) niet juist wat metal metal maakt?

Jawel, maar dat betekent nog niet dat het niet swingt.

Of je moet een heeeeeeeel enge Afro-Amerikaanse definitie hanteren. Dat betekent echter dat ze nergens swingen als er geen Afrikanen aan te pas zijn gekomen en dat vind ik dan weer een enge redenatie. :)

Okee :) Noem eens wat voorbeelden van niet-Afrikaanse swing die je hoort in metal. Europese volksmuziek of zo?

Tja, moeilijk te zeggen en sommige metal is natuurlijk ook anti-swing (doom/drone/black/industrial), en heel vroeger vond ik het ook een prettige afwisseling op die 'tyrannie van de disco beat' zoals Laibach dat al noemde (dat was net voor ambient en drum'n'bass aantraden).

Inmiddels al lang weer van teruggekomen, want bijvoorbeeld Suffocation was weer heel swingend toen ik ze vijf jaar geleden live zag, maar dat had ik er eerder nooit in gehoord. Het vloeide, maar de riffs gedroegen zich meer als gitaarsolo's. Sommige black metal bands swingen toch ook weer op blastsnelheid maar dan toch weer anders dan Suffocation.

Een progmetal band als Redemption staat stijf van de oneven maatsoorten, dus 'technisch' (of 'moeilijk' volgens sommigen), maar vloeit bijna zoals een Bulgaarse wedding band. Dat zou ik dan toch wel 'swingen' willen noemen terwijl niet veel mensen gelijk aan rock of r'n'b denken bij dergelijke klanken. Terwijl ik niet echt verwacht dat Papazov & co in het rijtje invloeden staan. Meestal het gevoel dat ik zin krijg om te spelen. Noem het 'soul', 'swing' of 'vuur', maar het is niet iets exclusiefs voor jazz of rock. Meer een gevoel wat alle genres overstijgt. Je kan een jazz-shuffle houterig spelen maar een suf walsje laten swingen. Je hebt 'soul' als stijlelement en 'soul' als gevoel, zoiets.

Tegenwoordig kan alles, dus ook swing in metal, afkomstig uit ongeacht welk genre. Nattefrost maakt pure carnavalsmuziek. Inhaken die armen en hoempa hoempa!

Maar het is frappant dat de jaren tachtig bands die zo beinvloed waren door de jaren zeventig, alles leken over te nemen van hun voorbeelden, behalve dan de swing. Dat is niet per se erg - ik dans wel in op iets anders -, maar opmerkelijk is het wel. Was dat - na het kwijtraken van de blues - het bewuste benodigde laatste stapje om van hardrock naar metal te komen? Misschien wel. Maar het hierboven gepostte Devil Eyes van Mercyful Fate toont toch aan dat swing metal bepaald geen schade hoeft te doen. Het wordt er in mijn oren niet direct minder authentiek van. Het is niet overduidelijk schadelijk.

Communion bevat trouwens een van de mooiste melodieen die ik ken. Het nummer roert me echt

uiteindelijk toch ook mijn favoriet. 1. Communion 2. Bright Lights 3. Riding With The Angels 4. Once Bitten

Waarom en hoe swing uit metal verdween zou ik ook wel eens willen weten.

Aah, inderdaad een interessante vraag. Mijn gok: iets in de verschuiving die plaatsvindt van Black Sabbath/Deep Purple/Deep Purple (die allerdrie evenveel swingen als pakembeet The Staple Singers) naar Motörhead en Venom. Een Engelse aangelegenheid nog wel (wat mij meteen doet afvragen over punk een soort...omgevingsfactor is geweest? Ja? Nee? :)

Ik gebruik zelf graag de term Boogie.

Venom … Abaddon lijkt me een prima manier om vooral niet al te soepel en groovy te gaan klinken. :)

Haha, Deep Purple is wel cool, maar het moet natuurlijk Sabbath/Deep Purple/Led Zeppelin zijn. :) (en de vraag of punk een omgevingsfactor is geweest).

Bijvoorbeeld Suffocation was weer heel swingend toen ik ze vijf jaar geleden live zag

Laat dat nou 'toevallig' een band met een zwarte drummer zijn :)

Swingen in metal wordt natuurlijk nooit onontkoombaar overweldigend swingen/grooven à la the Meters of Zep, vooral vanwege het staccato-regime van palm mutes en dubbele basdrums, wat volgens mij de twee belangrijkste punten zijn waarop metal zich van hardrock onderscheidt, in combinatie met minder blues / zwarte invloeden inderdaad. Maar binnen z'n beperkingen kan (extreme) metal wel degelijk grooven. Zoals eerder gezegd, Dave Grave van Repulsion swingt echt als een Braziliaanse tiet, door syncopen en een downbeat in z'n blasts en versnelde d-beats te verwerken. Napalm Death dan weer niet, inderdaad waarschijnlijk toch vanwege die Britse chaotipunkinvloeden. Dave Lombardo onderscheidt zich inderdaad ook, maar dat komt vooral omdat het een 'beatpusher' is die de rest van de band opjaagt, dus is het eerder dwingend dan echt swingend. Heb bij hem eerlijk gezegd nooit zo erg latin-invloeden kunnen herkennen, maar daar moet ik misschien eens specifiek op gaan letten. En wat Martijn en Sebastian zeggen, wat ook erg gemeen kan swingen zijn die typische 12/8 blackmetalinhakers van Immortal, Kampfar, Taake etc. In de jaren tachtig, de gouden tijd van metal natuurlijk, swingde muziek trouwens ook in z'n algemeenheid een stuk minder.

https://www.youtube.com/watch?v=4Mv4SqRZc7c

Dit swingt dus ook kei hè. Eerst die versnelde d-beat-met-downbeat-riff à la Repulsion, maar omdat de drums gewoon rechtdoor gaan moet je hem er zelf 'bijvoelen' en dat maakt het des te leuker. En dan natuurlijk die tempowisseling urgh-bom op 0:18, sweet!

Tempowisselingen werken sowieso ook goed, zeker als je dan met een gesyncopeerde superriff als deze aan komt zetten (op 2:49); prachtig extra verwarring zaaiend triolenopmaatje van Friedman ook. Ik geloof niet dat echte-echte metal-metal ooit meer gegrooved heeft zonder in funk metal te vervallen dan hier:

https://www.youtube.com/watch?v=VXpjtWZn_vU

Swingen zit in metal vaak ook meer in de riffs dan in de ritmesectie. John Cobbett van Hammers of Misfortune en Ludicra is ook een meester in het schrijven van swingende riffs. 2 cool 4 YouTube natuurlijk, maar check bv. 'Chastity Rides' en vooral 'War Anthem' van HoM's The Locust Years.

Staccato en syncopatie zijn natuurlijk ook helemaal niet mutually exclusive, integendeel zelfs. Maar het zal wel altijd straight blijven, zo gauw je echt gaat shuffle swingen kom je bijna onvermijdelijk op niet-metal terrein.

die goatwhore swint inderdaad errug lekker. en die riff bij megadeth wordt dan ook wel erg goed ondersteund door de marty friedman solo vol oosterse invloeden in zowel ritme als melodie; als mustaine soleert klinkt het veel meer rechtvooruit.

dave lomborda heeft altijd een natuurlijke swing gehad, en daarmee slayer ook. echter ook door de riffs: 'blood red' van seasons in the abyss.

https://www.youtube.com/watch?v=QKh12patqLc

voor meer swing in de metal verwijs ik ook graag naar trouble ;-)

Mmm, Slayer en swing? Ik denk daar altijd meer aan een niet-muziekterm als voortstuwing (niet zo mooi als het Engelse propulsion, jeweetwel dat "Pumping fluid..." moment in 'Eentjel of Des'...waarschijnlijk dat 'beat pushen' waar Thijs het over heeft.)

En dan is er:

https://www.youtube.com/watch?v=gfajXV9Y7AU

Blood Red is wel een anomalie in de Slayer discografie qua groove. En ook hier komt de swing meer van de gitaren dan van de drums, om sterker nog, het ritme van die riff (tuh-duh...tuh-duh-duh...tuh-duh-duh) is precies die naar triolenfeel neigende braziliaanse d-beat groove waar ik het steeds over heb :) Wordt hier door Lombardo wel extra geniaal benadrukt door te kiezen voor een übersimpele halftimegroove, en hij gooit er een paar mooie gesyncopeerde fills uit ook (bv. 0:30). Mooiste aan dit nummer behalve de groove zijn de akkoorden in de overgang van couplet naar refrein (1:17-1:18), harmonisch meer à la Metallica of black metal dan Slayer eigenlijk.

Another groovy metal plaat uit de jaren '00:

https://www.youtube.com/watch?v=z4Eq6LWogvI

O nee, dit nummer is van het titelloze debuut uit 1999 (de hoes in de Tubeage is van de tweede plaat uit 2001).

https://www.youtube.com/watch?v=K6_zsJ8KPP0

Nu we toch de klassiekers aan het kommaneuken zijn, is 0:49 in 'Angel of Death' eigenlijk niet Het Moment waarop blije punkpolkahuppelthrash transformeert in waarlijk kwaadaardige death metal haatrush duisternis as we know & love it now :) En re: propulsion/beatpushen, schoolboekvoorbeeld = vanaf 3:36, het soloblokje. Zoals ik in World Painted Blood recensie ook al zei, niemand kan zo mooi nét niet uit de bocht vliegen als Slayer. Wat daarbij ook een machtig wapen is, is de verraderlijk eenvoudige, pesterige, ophitsende microvertraging van de signature halftime snaredrum fill van Lombardo, zie bv. 3:48 en 4:13. Ook op WPB stikt het ervan trouwens. Maar goed, of je dit nou *swingen* moet noemen...

Maarre, lololol @ the related video:
https://www.youtube.com/watch?v=RpgjUawlOZI

LOL! En WTF, zelfs het beatpushen in de solos blijft overeind!

Wie is met me eens dat ook Metal Church vooral op hun debuut (1984!) een swingband was? Op nummers als Battalions en (My Favorite) Nigthmare heb ik eerder de neiging om met m'n kont te schudden dan met m'n kop.

https://www.youtube.com/watch?v=Xng0ROEgHYc

https://www.youtube.com/watch?v=e6JejU1YGOI

OT
Mario Paint Composer is stoer! muziek op game consoles is altijd raarr en leuk, op de Playstation had je Fluid, muziekmakend al rondzwemmend met een dolfijn, dat was ook far out. (en heel gaaf) las laatst nog een interview met een of andere artiest (Brits geloof ik) die zijn eerste tracks met Playstation's Music had gemaakt. (da's eigenlijk ook gewoon Mario Paint Composer)

xpost: Heheh, zitten zeker leuke dingetjes in (2:27 in 'Battalions' is weliswaar straight, maar ook slechts één snaretik verwijderd van Earl Palmers klassieke New Orleans r&b/r&r groove, met die basdrum onder de snare op de vierde upbeat), maar als geheel toch te snel, te vierkant, te Ace of Spades doordenderstylo om het echt te laten grooven. Wel leuk om weer te horen zeg, moet ik volgens mij nog op LP hebben staan. Hadden ze ook niet zo'n supersnel instrumentaal nr. dat begint met die Motörheadgroove, of stond dat op The Dark?

Yesss, dit was altijd m'n favoriet van Metal Church:

https://www.youtube.com/watch?v=TIfCl4SVlfc

Eh enne, 'supersnel' gelieve te zien in de tijdgeest ;)

Na Metallica is het toch niet sneller geworden, hebben we geleerd van de NPS. ;)

Cool, de buren zijn eindelijk begonnen met het publiceren van de resultaten van de ILM Metal Top 100 van 2009 Poll. Mijn lijstje was:

1. Funeral Mist - Maranatha
2. Autumn - Altitude
3. Goatwhore - Carving Out The Eyes Of God
4. Heaven & Hell - The Devil You Know
5. YOB - The Great Cessation
6. Slayer - World Painted Blood
7. Pelican - What We All Come To Need
8. Candlemass - Death Magic Doom
9. Anaal Nathrakh - In The Constellation Of The Black Widow
10. God Dethroned – Passiondale
11. Marduk - Wormwood
12. Portal – Swarth
13. Revocation - Existence Is Futile
14. The Ruins Of Beverast - Foulest Semen Of A Sheltered Elite
15. Liturgy - Renihilation
16. Kylesa - Static Tensions
17. Cobalt – Gin
18. Mastodon - Crack The Skye
19. Immortal - All Shall Fall
20. Absu - Absu
21. Infernal Stronghold - Godless Noise
22. Necrophobic - Death To All
23. The Black Dahlia Murder - Deflorate
24. Suffocation - Blood Oath
25. Wolves In The Throne Room - Black Cascade
26. Impetuous Ritual - Relentless Execution Of Ceremonial Excrescence
27. Birds Of Prey - The Hellpreacher
28. Burnt By The Sun - Heart Of Darkness
29. Municipal Waste - Massive Aggressive
30. Flyleaf - Memento Mori

Had inmiddels iig Revocation een heel stuk hoger geplaatst.

Def Leppard - On Through The Night
Eerst even naar deze foto van Billy Clismo's weblog kijken voor het juiste metal-gevoel:
http://www.boerenkoolenradijs.nl/wordpress/?p=779

Def Leppard nog zo'n (zoals ooit Black Sabbath) superbekende naam waarvan ik geen liedje zou kunnen noemen. Maar bij Sabbath is er nog wel een fenomeen als Ozzy. Wie is de zanger van Leppard, hebben ze een gitarist van wereldfaam. I guess not. De zanger klinkt in elk geval wel wat als Ozzy! Grappig rondscrollend op Wikipedia is het me de eerste minuut nog niet duidelijk wie nou zingt. (De vocalen aan het einde zijn heel tof trouwens) Goed, het is dus Joe Elliott, die oorspronkelijk als gitarist was ingehuurd. Allemaal verrekt jonge gastjes trouwens, zo klinken ze zeker niet. Het Hello America klinkt een beetje Hair hippie-ig, gelukkig is daar een goede drumfill om het goed te maken. (Zo'n altijd lekkere bass drum gedempte open hi-hat combo, als ik sense maak hier)
Verder rondtoerend op Wikipedia...
During the 1983 Pyromania tour in Tuscon, Arizona, Elliott made a comment that turned off many of the fans in the audience and the people hearing about it. He offered to apologize and donate 1000 dollars to the district, but met with only limited success. [1][2]
Nogal onhandig opgeschreven, en je moet dus op de links klikken om erachter te komen wat dan. En dan blijken er hele sites te bestaan die over dat (toch absurd minor) incidentje gaan. Ik bedoel als een ongetwijfeld stonede bezopen zanger van een heavy metal band tijdens een show al geen baldadig racistische opmerking meer mag maken. Als we het over de Spaanse voetbalbondscoach hebben, dan is 't wat anders en moet de man hangen gheheh. Was dat Aragones? Dan zit ie er nog denk ik he, damn heeft ie ze ook nog succes gebracht ook.
Te lui om uit te zoeken of Def Leppard ooit nog in "greasy Mexicans" town El Paso heeft gespeeld.
Ik weet het niet deze plaat, die vocalen leken alleen in de opening op Ozzy, het wordt nu (It Could Be You en Satellite) toch een beetje alsof de Eagles aan het metallen zijn geslagen. When The Walls Came Tumbling Down een de betere nummers klinkt op alle vlakken heel wat scherper, punky. Wasted begint als iets wat ik eerder heb gehoord in dit project, Misschien van Saxon. Re!-sur!-rection! (Motor action, Locomotion? ;) Damn puntje van de tong, het is echt heeeeel duidelijk) Rocks Off continueert hoe dan ook het motormuizen gevoel, op plaatkant A leek Leppard nog, ehm, intellectueel, nu is het gewoon bieren. Ik ga dit keer voor het tweede. Oenga-boenga drums, een versterker die ontploft, hevige panning, ja toch wel leuk. It Don't Matter, pophit, hier kun je horen dat Leppard grooooot ging worden. More cowbell! Fuck die plaatkant A. Answer to the Master: 1.44 HOOOO grijns van oor tot oor. Bassist ook lekker bezig trouwens, maar dat vind ik altijd een dooddoener de bassist noemen als ie niet samenvalt met, eh alles, maar hoog aan de loopjes gaat. Nou, Overture dan nog, en als dat niet met akoestische gitaren begint (7 minuten nummer namelijk) And with this message that I bring to youuuu, the beacon of light to see you through... Sweet. Niet zo goed als die diepe afsluiter van Samson, maar dan nog. De laatste 6 nummers (van de 11) zijn eigenlijk allemaal goed.

Ken ze vooral als die idioten die zangpartijen tot op de lettergreep produceerden en het eindresultaat niet om aan te horen was.

En natuurlijk die drummer die met één arm nog steeds z'n drums én z'n vrouw kon slaan.

De jongens van Def Leppard hebben de pech niet in Amerika te zijn geboren. Als Amerikaanse chartrock hen met de paplepel was ingegoten, waren ze groter dan Van Halen geweest. Nu moeten we het doen met opzichtige pogingen naar verkoopbaarheid overzee, waarvan ik geen fan ben.

Dat is jammer, omdat de jongens weten hoe je een poppy rocksong moet schrijven. Op hun eerste demo onderscheidde Def Leppard zich qua geluid nauwelijks van andere nwobhm-bands. Nee, het zat hem in de songs: die waren pure pop en van goud. Op debuut On Through the Night werden die demo songs verpakt in een meer commercieel geluid. De band werd erom gekraakt, maar mij beviel (en bevalt) het wel. Def Leppard verzorgde samen met Tygers of Pan Tang en Praying Mantis de meer toegankelijke, ingetogen kant van de nwobhm. Daarvoor was ook een plek: het hoefde niet allemaal te loeien.

Helaas sloeg de band daarin door. Ze lieten Mutt Lange toe als producer, arrangeur en songsmit; de man die begin jaren tachtig iedereen een hit kon bezorgen. Die bracht hen de zo fel begeerde roem. En doorbraakplaat Pyromania en opvolger Hysteria bevatten ook heerlijk pakkende nummers - nogmaals, dat kunnen ze wel -, maar de productie heeft er helaas ieder metal element uitgepoetst. Het is ook een typische jaren tachtig productie - met van die fletse electronische drums -, die, nu, onverdragelijk gedateerd klinkt.

Luister bijvoorbeeld naar de gelikte studioversie van Billy's Got a Gun:
(Minuutje is genoeg)

https://www.youtube.com/watch?v=nIz-1Jxg14o

En vergelijk die eens met hoe het er indertijd live aan toeging:

https://www.youtube.com/watch?v=-nBi7nqMtfw

Of: hoe een goed nummer de nek om te draaien. Eeuwig zonde. Gelukkig is het materiaal op On Through the Night dat lot bespaard gebleven.

Nog even Wasted om het af te leren (wat een killer lick!):

https://www.youtube.com/watch?v=sxWp_DLxoto

Cirith Ungol - King Of The Dead
Ah Mordorrrr. Zo die gast zet het meteen op een schril schreeuwen, ik verwachtte iets toegankelijkers Dio-stijl, dit is best punky. Drums klinken maf, maar 't werkt wel. Die solo is eigenlijk veel te goed voor wat er verder in dit nummer gebeurd. (Atom Smasher) Het is wel slim dat die vocalist zichzelf meestal 'dubbelt' want zo op zijn eentje heeft ie toch vrij weinig kracht. Black Machine is de totale anti-swing, het rommelt houterig en hotseknotsend door. (En men weet, als iets slecht wordt vind ik het eigenlijk wel weer interessant) Wat doet die gitarist nou (Master of the Pit) lijkt wel een Mexicaanse geïnspireerde solo. De bas blijft ook maar pielen met rare effectjes. Breakje, bas terug als een spionage-theme, hehe, eindelijk 'ns een RIFF, snel overstemt door een wel erg snerpende solo, later krijgt ie gelukkig wel wat body, maar echt melodieus/sentimenteel/twin wordt 't helaas niet. Toch na dat rare begin een van de betere nummers. Inmiddels val ik een beetje stil, in King of Dead ben ik de stem wel zat. Word weer wakker rond Finger of Scorn. Akoestische gitaren! gheh, Metallica-stijl ballade dit trouwens, in 't begin dan. Eigenlijk blijven de punten hetzelfde: bassist klinkt bizar, which is good, zanger klinkt bizar, which is bad. Finger of Scorn is errug sloom trouwens, voor dat de akoestische gitaren een comeback maken valt het nummer black metaliaans uit elkaar. Tocata in D Minor, dat wordt lachen.. Oh nee, oh jaaaa dit. O mijn god, tragisch wel. Dit is wannabe-shredden. Als laatste track Cirith Ungol van Cirith Ungol (helaas geen triple..) ik moet zeggen na die Tocata wil ik de plaat alleen nog maar kapotmaken. Amusante mislukking.

wat mij meteen doet afvragen over punk een soort...omgevingsfactor is geweest? Ja? Nee?

Denkt het wel. Swing vereist meer muzikaal talent dan harken. Toen kwam in de jaren tachtig ook nog de wedstrijd "wie kan het snelste spelen?" erbij en toen had helemaal niemand meer oor voor de fijnere swingnuances, ook al niet omdat er net genoeg budget was voor twee dagen studiotijd. Eind jaren tachtig waren het spelniveau en de opnamebudgetten dusdanig dat er weer ruimte was voor swing.

Cirith Ungol, typische love them or leave them band. Er zijn weinig mensen die de band direct goed vinden. Het moet onder je huid kruipen. Gekraakt door de pers indertijd en pas later, toen het al te laat was, postuum in ere hersteld. Continu genaaid door labels en managers en uitermate verbitterd. Ik ben altijd liefhebber geweest. De band had iets ondefinieerbaars en trok duidelijk z’n eigen plan. Ze zagen er, in het begin, niet erg metal uit; eerder hippieachtig. En in een tijd van wie de snelste was, opteerde Cirith Ungol voor de traagheid, zonder direct Black Sabbath te klonen (zoals Trouble en Witchfinder General). De effecten op de instrumenten zorgden voor extra vervreemding. En dan was er nog Tim Bakers ijselijke gekrijs. Geniale dwarslopers? Misschien deden ze wel gewoon alles anders (/fout) uit pure incompetentie. Feit is dat King of the Dead voor mij een van de eerste doommetal platen is en vrijwel perfect, op dat stomme Tocatta na (inderdaad).

Het debuut Frost & Fire bevindt zich op het snijpunt van jaren zeventig hardrock en proto heavy metal, een kruising die niet druk bevolkt is. Vreemde ongebalanceerde plaat die tegelijkertijd op een eigen manier poppy is. Derde plaat One Foot in Hell is zo’n heerlijke b-categorie moddermetalplaat (denk Tyrant en Manilla Road). De zanger is een kettingroker en per jaar hoorde je zijn stem schriller en meer gekarteld worden. Dat paste uitstekend.

De hoezen van Michael Whelan pasten ook perfect. Fantasy in de Conan traditie (praat mij niet van elfjes en Lord of the Rings); episch en gelijk nerdy gemankeerd.

http://www.cirithungol.chaos-lords.de/cover010.jpg

http://www.cirithungol.chaos-lords.de/cover020.jpg

http://www.cirithungol.chaos-lords.de/cover030.jpg

Tom Warrior (istie weer) en Martin Ain noemden Cirith Ungol trouwens als invloed tijdens hun Hellhammer tijd. Dat is niet de slechtste referentie.