Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Mary Renault - The Persian Boy. Middelste boek van een romantrilogie over Alexander de Grote. Uit 1972 en als ik het goed heb destijds erg populair. Als je de idealistisch-romantische interpretatie van Alexander wilt is dit het boek. De titelfiguur Bagoas, een jonge Perzische eunuch, komt via het hof van Darius onder de hoede van Alexander en blijft daar als geliefde/hulpje tot zijn dood. Alexander is een all-round toffe peer -knap, atletisch, moedig, groothartig, intelligent, briljant, geïnteresseerd in andere culturen- na verloop van tijd wordt het een beetje ongeloofwaardig, maar ja het is vanuit het ik-perspectief verteld van iemand die idolaat van hem is dus er valt mee te leven. Bagoas zelf werd ik zelf ook een beetje narrig van op het laatst, want het is wel een ontzettende Perzische slijmbal. Maar goed, ik blijf de hele onderneming sowieso een fantastisch verhaal vinden en wanneer Alexanders troepen in India niet meer verder willen had ik erg met hem te doen. Of hij echt zoveel respect had voor andere culturen blijft een discussie die tegenwoordig al helemaal vervuild raakt (ik moest bij veel Macedoniërs in dit boek toch denken aan een soort proto-PVV zeikerds en de Perzen als een soort Duitsers van de Oudheid.)

zit zijn vermeende homoseksualiteit er nog in? ja neem ik aan eunuch + atletische leider. ;)

ben zelf bezig in EM Forster's classic Room With A View, eerste gedeelte dat zich in Florence afspeelt vond ik een beetje mutsig, maar nu terug in Engeland is 't wel aangenaam/best grappig en soepel geschreven.

zit zijn vermeende homoseksualiteit er nog in? ja neem ik aan eunuch + atletische leider. ;)

Niks vermeend. ;) Hij is gewoon heel erg homo -maar dan in de klassieke zin, hè- (schijnt in "die" kringen ook een cultboek te zijn, de liefdesscènes zijn echter puur "uitzoomen naar fade-out". ;) Met vrouwen doet hij het tegen met tegenzin om een kind te krijgen en dat met mager resultaat (snel effe googlen hoe het daar mee is afgelopen.)

oh ik dacht dat dat een verzinsel van Oliver Stone was ;)

terzijde:
nu heet de FYR Macedonie (het land) dit jaar nog altijd geen Nieuw-Macedonië! (na 20 jaar onderhandelen met die rare Grieken)

oh ik dacht dat dat een verzinsel van Oliver Stone was ;)

:) Dat die Grieken zich om die film al in hun mannelijkheid voelden aangetast blijft hilarisch (was toch ook alleen maar brave insinuatie.)

nu heet de FYR Macedonie (het land) dit jaar nog altijd geen Nieuw-Macedonië! (na 20 jaar onderhandelen met die rare Grieken)

Dat komt natuurlijk omdat die pseudo-Bulgaren zo flauw zijn om de naam Voormalige Joegoslavische Republiek Die Zich Ten Onrechte Macedonie Pleegt Te Noemen maar niet te accepteren. ;)

(Het ligt nog altijd extreem gevoelig in Griekenland. Er zijn een stuk of honderd Macedonia is Greek!-groepen op Facebook. En dat zijn nog alleen maar de Engelstaligen.)

Tussen de zeventien Macedonie-protesten die ik bijwoonde in Athene ook nog Oorlog en Vrede uitgelezen. Geweldig boek, goed leesbaar ook, niks ellenlange beschrijvingen, geweldige karakters, mooi einde. Snap nu ook wel waarom Doris Lessing ooit zei dat ze na het lezen van Tolstoy het gevoel had dat alles dat er geschreven kon worden al door hem geschreven was. (Ik parafraseer enorm en misschien was het niet eens Lessing die het zei, maar goed.)

Ook uitgelezen: Mark Mazower - Dark Continent: Europe's Twentieth Century . Wat de titel zegt: Europese geschiedenis tussen het einde van WO1 en de val van het communisme. Nogal feitendicht, maar toch prettig geschreven. En Mazower snapt het allemaal: hoe en waarom democratie in de jaren '30 faalde en waarom het later wel lukte, waarom het communisme instortte in '89 (it's the economy, stupid), hoe Europa langzaam aan het verrechtsen is. Zou verplicht leesvoer moeten zijn voor Europarlementariers.

En puur fictie: Alaa Al Aswany - The Yacoubian Building. Over het leven van de diverse mensen die leven en werken in een groot gebouw in Cairo. Een aardige kennismaking met Egypte en de diverse verhaallijnen maken het prettig leesbaar, maar Al Aswany lijkt vooral te willen laten zien hoe verrot de corrupte Egyptische maatschappij is. Het boek was in 2002 en 2003 het best verkochte Arabische boek ter wereld en dat terwijl het vol staat met seks, voornamelijk buiten het huwelijk, soms tussen mannen, waarmee dus weer een Wildersiaans vooroordeel de grond in wordt geboord.

Robert Silverberg - Up The Line
Pageturnert!! Nou ben ik niet zo'n tijdreisfanaat, maar als het goed gedaan is dan is het ook keten. Zoals in Up The Line uit 1969, dus de toekomst is rielekst met allerlei psychedelica, standaard blowen, 0,0 gêne wat betreft het lichaam en seks...en dus tijdreistoerisme. Wat een ontzettend slecht idee is (al die paradoxen die op de loer liggen, het langzaam toenemende aantal toeschouwers bij de kruisiging van Jezus, etc.) maar wel de basis voor een goed verhaal. De hoofdpersoon is weer een typisch vulgair/melancholische Silverberg geilaard die in de bizz verzeild raakt als gids langs de hoogtepunten van Constantinopel. En natuurlijk is het bon ton onder gidsen om je eigen voorouders van het vrouwelijke geslacht te krikken. Wat een puinzooi, in heerlijke stijl geschreven en ik heb als bonus ontzettend veel over de geschiedenis van Byzantium geleerd. :)

Men Without Women - Ernest Hemingway
Vroege collectie korte verhalen over boxers, stierenvechters en Amerikanen verdwaald in Europa. Een aantal verhalen zijn zo kort dat je ze nauwelijks verhalen kunt noemen, eigenlijk meer aanzetjes. De langere verhalen over de slapeloze boxer en de te oude stierenvechter zijn dan weer erg mooi.

Literaire Non-Fictie (uitgeverij Atlas)
Gevonden bij De Slegte voor een paar Euro's. In eerste instantie gekocht om de bijdrage van Ian Buruma, die schrijft over de Affaire Grass en een goed beeld geeft van hoe Duitsland als natie worstelt met het oorlogsverleden en de rol van Grass hierin. Verder een erg goed interview van Jonathan Littel met Bob Dylan en een mooi reisverhaal van Gerrit Jan Zwiers naar een onbewoond eiland (Bouvet), samen met een fanatieke groep wereldreizigers die elkaar de loef af willen steken door als eerste aan land te gaan, om daarna verder te reizen naar de volgende bestemming met als inzet een vermelding in het Guinness Book of Records. Verder een interessante, onvoltooide autobiografie van Saul Bellow.

Een klap van de molenwiek: hoe Don Quichot naar de lage landen kwam
Nederlands/Spaanse uitgave van Cervantes instituut, met een verzameling korte verhalen van Nederlandse en Vlaamse auteurs die zich lieten inspireren door DQ. Onder wie Arnon Grunberg, Herman Brusselmans en Cees Nooteboom. Het niveau van de bijdragen wisselt nogal, maar voor 2 Euro geen slechte koop.

Louis Couperus - Xerxes: of de Hoogmoed
Ben al sinds mijn boekenlijstdagen fan van Couperus en ben al meer dan 15 jaar van plan om zijn Iskander te lezen, maar ja ik had net The Persian Boy achter de kiezen, dus dacht waarom niet eerst on the previous episode... zijn Xerxes te lezen. Fantastisch boek, wat me o.a. deed beseffen hoe ontzettend mooi Nederlands ooit was, helemaal natuurlijk met die prachtige, lichte zinnen van Couperus. Mooie taal en het plot is vanzelfsprekend een klassieker, met legendarische veld- en zeeslagen en doet de rest. Xerxes is best wel een aardige kerel, verwaand en inhalig, maar op momenten dat je denkt "nou maakt hij hem een kopje kleiner" omdat hij beledigd is blijkt hij dan altijd grootmoedig. De slag bij Thermopylae komt ook nog langs en het is wel intrigerend om te zien hoe anders de figuur Leonidas is (Couperus is een beetje verliefd op hem.) In plaats van die brullende pauper uit 300 is het een soort zenmeester die heel kalm de strijd afwacht en nieuwsgierig Perzische verkenners bekijkt terwijl zijn manschappen hun blonde haren kammen. :) Aischylos komt ook nog langs (vocht zowel in Marathon en Salamis) en zijn opvoering van De Perzen sluit heel mooi het boek af (volgens mij is het idee van Couperus dat de Grieken zo groots zijn omdat ze in hun kunst sympathie voor hun vijanden kunnen tonen/wekken, ik vind het allemaal sowieso hardcore.)

http://www-tc.pbs.org/wnet/americannovel/timeline/images/salinger_pic.jpg

Ja, ik zag het op het journaal. 91 jaar, netjes. Nu eens kijken of het waar is van die stapels manuscripten (maar dat kan ook alleen maar tegenvallen nietwaar?)

was die Nabokov van laatst ook al geen flop? (althans qua inhoud, zal best ok verkocht zijn)
bovendien is een verzameld werk wat op 500 pagina's kan (minder misschien?) (en toch geniaal is) ook wel stoer.

http://ncowie.files.wordpress.com/2009/04/catcher-rye-full.jpg

bovendien is een verzameld werk wat op 500 pagina's kan (minder misschien?) (en toch geniaal is) ook wel stoer.

Zeker. Man, waar is Martijn G.? Die kan altijd precies een mooie muzikale analogie uit zijn mouw schudden. :) Laatst eindelijk bijna Nine Stories gemooched, die zal wel voorlopig niet te vinden zijn.

Syd Barrett is de eerste naam die al analogiserend in me opkomt. En er zijn natuurlijk tig bands en muzikanten wier legendarische status mede te danken is aan het feit dat ze het fatsoen hadden er na een paar platen mee op te houden. The Velvet Underground zouden nooit die Essentiële Band Voor Den Serieuze Muziekliefhebber zijn geworden als Reed and Cale tot op de dag van vandaag samen plaatjes hadden gemaakt, twee keer per jaar in de Bierhal voor mede-zestigers zingend over heroïne en al die feestjes van morgen.

Moest ook meteen aan Harper Lee denken, die is er echt na één boek mee opgehouden. Maar die ziet er op foto's niet zo mensenschuw uit als Salinger op het eind:
http://criticalmass.blogs.citypaper.net/blogs/mu/files/2009/01/9c1aa64a.jpg

(Maar er zijn verrassend weinig andere voorbeelden van schrijvers en muzikanten die er vroeg, en om andere reden dan gewoon dood, echt mee opgehouden zijn. Bands die uit elkaar gaan is toch wat anders.)

Herta Müller - The Passport
(Gelezen in de Engelse vertaling, in het Nederlands heet het De mens is een grote fazant en de Duitse titel is ook iets van die strekking.)
Het prettige aan de Nobelprijs is dat haar winnaars altijd op zijn minst goed kunnen schrijven. Had van Müller nog nooit gehoord en de biografien na de bekendmaking vorig jaar deden me niet direct naar de boekhandel rennen (waar sowieso niets te vinden was), maar dit boek is prettig dun dus toch maar een kans gegeven. Boek gaat over een Duits dorpje in Roemenië na de oorlog en de pogingen van haar bewoners om op de vlucht voor heden en verleden naar Duitsland te gaan. Müllers schrijfstijl is inderdaad erg mooi en je hebt vaak het idee in een gedicht te zijn beland; dat dat soms ten koste gaat van het verhaalbegrip is niet eens zo ramp. Alleen het is allemaal zo donker, zo cynisch, zo onaardig.

Ja, zonder dood te gaan (Nick Drake) is het wat lastiger. In techno heb je Derrick May die inderdaad in drie jaar zijn oeuvre heeft gemaakt (een dubbel-cd Innovator met gemak vullende) en daarna nooit meer muziek heeft gemaakt. Maar die leeft zeker niet als kluizenaar. :)

ik zou zeggen Mark Hollis, de Talk Talk-voorman. Bracht in 1996 een cd uit met zeer minimale popmuziek, daarna niks meer van gehoord. Maar dat is gezien de stiltes tussen de noten ook niet echt verbazingwekkend.

Iets anders: ik las laatst het verhaal 'Iemand Anders' van Grunberg (serie Literaire Juweeltjes), deed me in de verte wel een beetje denken aan Salinger's 'Bananafish'. Ook heel erg goed trouwens.

ik las recent Tegennatuur van Michel van Eeten (wellicht beter bekend als de weblogger van bijzinnen.com) ook wel een Grunbergiaanse roman met een wat mensenschuw hoofdpersonage, die naar Californie trekt om daar samen met een Amerikaanse professor onderzoek te doen. Die professor is een magnifiek personage, een homoseksueel maar wel met een vrouw getrouwd, maakt continu avances t.o.v. de jonge Nederlander. De roman is net effe 50 pagina's te dik, het tempo zakt af en toe vervaarlijk (er zit een hoop wetenschap over zalmen en andere waterstand-avonturen in) maarrr het einde is wel heel mooi.

Het Salinger-boekje 'De vanger gevangen' van Ed van Eeden is ook wel de moeite waard, met name de interviews achterin met Nederlandse auteurs, met name die met Doeschka Meijsing die stelt dat Salinger 'tegen de wereld heeft gekozen'. Van Eeden komt tot dezelfde conclusie in een beschouwing over zijn werk en verschenen biografieën.

Wat vinden we eigenlijk van The Catcher in the Rye? Ik vond het wel aardig toen ik het las, maar niet meer dan dat en er is me vooral erg weinig van bijgebleven. Misschien was ik ook wel gewoon te oud (23) toen ik het las, maar meer waarschijnlijk kan ik me gewoon minder goed met een Caulfield-achtig figuur identificeren. "Mijn" soort coming-of-age figuur is toch eerder de sociaal onhandige stuntel in Coetzee's Youth.

De biograaf van je in memoriam zeven jaar overleven, dat is natuurlijk wel stoer.

Wel aardig is ook mijn kwalificatie. Kan me er ook weinig van herinneren, moest er wel af en toe erg om lachen. En dat ik mijn hoofd brak toen eindelijk die Catcher in the rye langskwam. Franny & Zooey werd ik ook niet echt door weggeblazen, beetje de Belle & Sebastian van de literatuur nietwaar? :)

"Mijn" coming of age figuur? Aljosja Karamazov.

Catcher in the Rye is erg leuk, maar Seymour an Introduction en Raise High The Roofbeams raakte me (jaren nadat ik CitR las) veel meer.

'9 Stories' vind ik het mooist en beste, 'Catcher' was de introductie voor het werk van Salinger voor. De schreeuwerige toon stond me tegen, bij Franny en Zooey idem dito, maar daar hangt de onbenoembare sfeer van 'what if...' overheen van de zelfmoord van Seymour.

Wel mooi hoe Nescio in 'Titaantjes' en 'De uitvreter' hetzelfde soort thematiek rond 'coming of age' beschrijft.

Ik las Catcher ook te laat (net als bijvoorbeeld Die Leiden des jungen Werther en De Avonden), rond mijn 22ste. Ik herinner me dat ik de hele tijd dacht "Wat onorigineel, dit heb ik al zo vaak gezien". Arme Salinger, hij kon daar natuurlijk niet aan doen.

Ik geloof ook niet dat ik een "coming of age"-figuur heb, maar misschien krijgen meisjes daarvoor een vrijstelling?

Arkadi & Boris Strugatski - Пикник на обочине/Сказка о Тройке ofwel minder hardcore: De Bermtoeristen/Het sprookje van de trojka. Handige dubbele introductie in de wereld van de Russische SF-broeders. De Bermtoeristen kennen we natuurlijk als de het verhaal waarop Stalker is gebaseerd. Fijn idee toch dat buitenaardse wezens op bezoek zijn geweest, hem meteen zijn gepeerd en alleen nog wat rotzooi van hun "picknick" hebben achtergelaten in wat De Zone heet en dat verzameld wordt door vreemd snuiters. Verder heel anders dan de film, de Strugatski's zijn cynisch en hardboiled, Tarkovski mystiek en dweperig. Dacht de hele tijd "man wat zullen die gasten hebben opgekeken van de verfilming" maar nee hoor, ze hebben gewoon braaf het script samen met Tarkovksi geschreven. Het sprookje van de trojka was ik iets minder over te spreken, een bizarre trip door een kafkaëske bureaucratie Sovjet-stijl, Russen zullen destijds wel in een deuk hebben gelegen om deze satire (dat ze er overigens mee wegkwamen, zal wel desinteresse zijn geweest) maar bij mij tolde het af en toe van alle onverwachte wendingen.

Piknik na obochine/Skazka o troïke … 8)

Heb ik je extra huiswerk bezorgd? ;)

Nee hoor, dit is inmiddels basiskennis, maar zo vers dat ik het zelf nog erg leuk vind. :)

http://perivision.files.wordpress.com/2008/09/recovery1.png

(geen idee wat ie zegt)

Preved.

Maar dan houd het voor mij ook op. :D

Omdat 'hoi/hallo' in Russisch 'привет' (privet) is, maar misschien is het geen Russisch maar een taal die er op lijkt.

Arkadi & Boris Strugatski

kwam ik toevallig net van het weekend nog tegen op het fantastische blog over afghanistan (en de rest van de wereldgeschiedenis) van adam curtis, http://www.bbc.co.uk/blogs/adamcurtis/2010/01/afghanistan_didnt_just_defeat.html

xp! (oh zeldzaamheid)

hij zegt 'o hai!' denk ik dan. ;)

kwam ik toevallig net van het weekend nog tegen op het fantastische blog over afghanistan (en de rest van de wereldgeschiedenis) van adam curtis

Nou moe! Maar wat een tip zeg, een blog van Curtis!

His (Zulfiqar Ali Bhutto) slogan was "Islam is our faith, democracy is our policy, socialism is our economy. All power to the people."

'T is toch bijna Wilders …

Vraagje: in een grijs (lees: roze) Subjectivistenverleden schreef Roger Teeling eens een stukje op de site over een serie (?) kinderboeken, van oorsprong Amerikaans, maar naar het Nederlands vertaald. Een stukje uit de boeken dat hij postte ging over Fokke op sokken op blokken op Koos op een doos. Ofzo. :)

Iemand enig idee om welk boek/welke boeken het ging? (Meen dat Martijn tH toen reageerde de boeken ook te kennen.)

http://en.wikipedia.org/wiki/Fox_in_Socks

deze?

Heh, da's in ieder geval de schrijver serie boeken die mijn vrouw (lerares lagere school) net besteld had en waardoor ik aan Rogers verhaal moest denken. [Googlebreak] inderdaad! Dank!

(correcte link)

Julio Cortazar - Achtervolgd
Novelle waarin de ik-persoon vertelt over zijn vriendschap met een beroemde Amerikaanse jazzmuzikant die werkt in Parijs en is gemodelleerd naar Charlie Parker. De één schrijft een biografie over de ander, wat een soort haat/liefde verhouding tussen beiden oplevert. Wanneer de biografie uitkomt loopt de spanning tussen beiden nog hoger op. Een mooi verhaal over betekenis van woorden en muziek, vakkundig beknopt opgeschreven.

Julio Cortazar - Rayuela: een Hinkelspel
De Argentijnse versie van 'Ulysses'? Het is duidelijk dat Cortazar dit boek als inspiratiebron heeft gebruikt. Frappant ook hoe je dit boek kunt lezen: met of zonder een serie facultatieve hoofdstukken, vaak aanhangsels van 1 of 2 pagina's achterin het boek. Ik deed het eerste en dat is dus een hoop geblader van voor naar achter in het boek en weer terug. Op een gegeven moment wordt dat geblader een probleem, want de facultatieve hoofdstukken onderbreken het eigenlijke verhaal naar mijn mening teveel. Maar als je ze niet leest mis je een hoop leuks, al is de tweede helft van het eigenlijke verhaal helaas minder sterk dan het eerste. De ellenlange beschouwingen van hoofdpersoon Horacio Oliveira worden je op een gegeven moment teveel. Cortazar is het meest op dreef in het eerste deel van het boek, dat speelt in Parijs. Veel couleur locale, miserie en amour fou, afgewisseld met prachtige subjectivistische jazz-recensies.

Dat was weer een tijd geleden.

Robert Heinlein - The Moon Is A Harsh Mistress
Gooit vaak hoge (en soms de hoogste) ogen bij "de beste 100.000 SF boeken ooit" verkiezingen, dus toch maar weer eens proberen met Heinlein. En zo waar alleraardigst, in geen lichtjaren een meesterwerk, maar wel een intrigerend verhaal over een revolutie met een paar onverwachte hoofdpersonages. Ik-persoon praat consequent in een futuristisch Russisch(?)-Engels, maar niet té ingewikkeld zodat je het niet kan volgen. Verder wel een paar terugkerend Heinlein irritaties, een bepaalde pedanterie maar vooral dat oeverloze GELUL. Het beste moment is toch wel "de dag na de revolutie", iedereen vrij en blij en tot zijn afgrijzen wil men meteen beginnen met het opstellen van stomme regels die vooral de vrijheid van de ander moet beperken. Maar de echte SF-koning is natuurlijk:

Philip K. Dick - Father Thing
Derde deel van zijn verzamelde korte verhalen. De Gewone Man die na een dag werken vermoeid thuis komt krijgt weer vaak wat te verduren in veel van zijn verhalen (met o.a. een hele enge spam-robot.) En in dit boek ook het bizarre 'Upon A Dull Earth', niet goed na te vertellen, wel een van mijn favoriete verhalen ooit.

Roberto Bolaño - 2666
Roberto Bolaño was de Michael Haneke van de literatuur. Waar Haneke met 'Das Weisse Band' een monumentale film afleverde over kwaad of de ontwikkeling ervan, deed Bolaño dat in '2666', dat onschuldig begint maar tergend langzaam vordert tot een thriller van jewelste. Deel vier van de 900 pagina's tellende roman is een literaire versie van 'Funny Games', of zoiets. Over dit deel is veel geschreven, maar er gebeurt meer in '2666'.
Het is de elementaire bouwsteen voor de rest van zijn werk, vergelijkbaar met Proust's 'A La Recherche...' waar onderling tal van kruisverbanden zijn te leggen tussen plaatsten, gebeurtenissen en personages. Zoals altijd bij Bolaño wordt er veel gekibbeld over kunst (vooral literatuur) tegen een achtergrond van geweld, die dan weer impliciet, dan weer expliciet aanwezig is. Net als in 'Savage Detectives' is er een literaire speurtocht naar een verloren gewaande auteur, die tot de laatste pagina spannend blijft. Onderweg zijn er net als in 'Savage Detectives' veel omzwervingen, en dat maakt '2666' tot een vermoeiende leeservaring. Het is vrijwel onmogelijk om niet de draad kwijt te raken tussen alle personages, gebeurtenissen, expliciet slordig en onverschillig neergezette personages, woordgrappen (een personage heet 'lalo cura') en terzijdes die nergens heen leiden. Net als Haneke laat Bolaño expres veel open, de lezer mag interpreteren. Als leeservaring is '2666' niet datgene wat het had kunnen zijn, maar als bouwsteen in Bolaño's totale oeuvre is het onmisbaar. Op internet zwerven een aantal verklarende noten van vertaalster Natascha Wimmer die veel helderheid geven over een aantal zaken.

oh ja De Wilde Detectives, afgelopen tijd gelezen. zeer pittige kluif, maar uiteindelijk toch indrukwekkend.

Virginia Nicholson - Among the Bohemians: Experiments in Living 1900-1939
Interessante studie naar de levensstijl(en) van Britse artiesten en het hele idee van de bohemien. Leest heerlijk weg. Leuke opbouw naar thema (seks, hygiëne, opvoeding, geld, stimulerende middelen, wonen, reizen, rol van vrouw in het huis, etc.) Kon me toch niet onttrekken aan het idee dat het een laboratorium is geweest voor wat in de jaren zestig op grotere schaal als levensstijl is verspreid en we nu veelal niet meer van opkijken (behalve baarden en jezelf uit overtuiging niet wassen misschien. :) Al dreigen die baarden ook altijd een come-back te maken.) Soms schrijnend maar al met al een positief balans, Nicholsons oma was Vanessa Bell, de zus van Virginia Woolf en ze vind het allemaal wel okay wat ze deden. Is ook wel zo. Nicholson weet trouwens goed het dagelijks leven in Engeland zo vlak na de dood van Victoria te beschrijven (pfff, geen vrolijke boel.)

Dave Simpson - The Fallen
Guardian-journalist Dave Simpson interviewde rond de 40 ex-leden van The Fall, alsmede Mark E. Smith. Hij wil weten hoe het is om deel uit te maken van de band, en dan met name de ervaringen met Smith, die er een gewoonte van maakt om bandleden te dumpen op vliegvelden buiten Engeland en apparatuur ontregelt tijdens optredens. Simpson raakt zo geobsedeerd door de verhalen van de muzikanten dat het zijn leven gaat beheersen, met alle gevolgen van dien (Simson krijgt bijvoorbeeld al gauw door dat hij als therapeut wordt gebruikt tijdens 'interviews'). Het boek leest als een detective, met interessante muzikale terzijdes om de wat herhalende structuur van het boek (interview na interview) te doorbreken.

Kurt Vonnegut - Player Piano

Heb al een tijd een Vonnegut bundel liggen met zes romans. Drie had ik er nog niet gelezen, waaronder zijn eerste boek. Vond het niet meevallen. Misschien ben ik Vonnegut ontgroeid, maar eerder denk ik dat hij nog niet echt op stoom was gekomen. Eerste helft is welhaast niet door heen te komen, tweede is wat beter maar nog erg makkelijk Kafka/Orwell. Af en toe wel een paar mooie zinnen. Het heeft nog niet dat zelfverzekerde wilde schakelen tussen ironie en sentiment van zijn meesterwerken (Sirens, Cat's Cradle en Slaughterhouse).

Martin Bril - Stadsogen
Serie columns over Amsterdam die vooral gaan over wat Bril hoort en ziet, nauwelijks over zijn persoonlijk leven (in tegenstelling tot latere columns). Oog voor detail, gevoel voor humor, Bril registreert genadeloos wat er omgaat in de medemens. Zolang Bril bij de werkelijkheid blijft, gaat het goed. Gaat 'ie verzinnen, dan gaat het mis (zoals de stukjes over Evelien).

Martin Bril - Jongensjaren
Dit jaar uitgegeven boekje met herinneringen aan zijn jeugd, zonder sentimenteel gedoe. Bril is to-the-point als altijd en zelfs met herinneringen aan heel vroeger erg scherp (miniscule details, niets ontgaat Bril). Het beste stuk gaat over zijn schrijversvoorbeelden en eerste schreden richting professioneel schrijversschap in Amsterdam. Aanstekelijk en in sneltreinvaart geschreven, alsof het niets is.

Ian Buruma - Grenzen aan de Vrijheid
Essay waarin Buruma een hele serie thema's aan elkaar schrijft met jammer genoeg een wat haastig geschreven slot, waarin hij in een kort maar helder voorbeeld nog ns aangeeft wat ie wil zeggen (een soort inleiding aan het eind van het essay, vreemd wel). Kern van het essay zijn de begrippen positieve en negatieve vrijheid, met voorbeelden van over de hele wereld tussen De Verlichting en nu. Voor sociologen waarschijnlijk gesneden koek, maar ik kende die begrippen dan weer niet. Geschreven in een heldere stijl en met enige distantie tot het subject geschreven, met name als het gaat over Nederland (zowiezo een sterk punt van Buruma).

Abdelkader Benali - De Eeuwigheidskunstenaar
Zowel 'parodie op' als 'eerbetoon aan' het werk van Mulisch. In beide opzichten geslaagd, maar inhoudelijk minder. Deel 2 van het verhaal komt iets teveel uit de lucht vallen, zowel de personages zelf, als wat ze overkomt.

allemaal voor het WK nog even Dure Spitsen Scoren niet van Kuper en Szymanski lezen. ben net begonnen, en het is hilarisch, stampvol feitjes. (al zitten ze McLaren te plagen die nu revanche heeft genomen)

het lijkt bijvoorbeeld uitgesloten dat Argentinie ondanks Messi het WK wint, want ze hebben al sinds '86 geen open wedstrijd meer van een West-Europees land gewonnen. (wel een paar keer na strafschoppen)

Bulgarije, Zweden en Polen zijn dichter bij een WK titel dan Engeland gekomen (sinds 1970)
probleem met de Engelsen = onderklasse dus kleine vijver om spelers uit te vissen, en gebrek aan netwerken (daarom is het aanstellen van Capello wijs)

oh en Hiddink heeft het boek ook gelezen want Turkije schijnt De Toekomst te zijn op voetbalgebied.

Robin Lane Fox - Alexander the Great

Scrrrrrream for me Subjectivisten:

"Near to the east
In a part of ancient Greece
In an ancient land called Ma-ceeeeeeee-doo-ni-aaaaah.
Was a born a son
To Philip of Macedon
The legend his name was Alexander."

Steve Harris had blijkbaar op tournee ook dit standaardwerk gelezen en even samengevat. Fox schreef deze biografie begin jaren zeventig en maakt meteen duidelijk dat het meer een zoektocht is naar Alexander dan een biografie, gewoonweg omdat het authentieke bronnenmateriaal erg schaars is. Belet hem niet om 500 pagina's te schrijven die redelijk droog het ultieme jongensboekverhaal uit de doeken doet. Ah, orakels in de woestijn, veldslagen, intrige, teleurstelling, het zit er allemaal in. Fox ziet in Alexander een romanticus die geobsedeerd was met de Iliad en zichzelf als een nieuwe Achilles wilde vormgeven. Hij is uiteindelijk erg positief, bij veel gebeurtenissen laat hij twee kanten zien en kiest dan uiteindelijk maar voor wat Alexander in het beste daglicht plaatst. Ik vind het allemaal prima, zit niet te wachten op een "hij was een soort proto-Hitler en had altijd geluk" demystificatie. Over de meer sappige details zuipen, homoseksualiteit laat hij zich overigens weinig uit (Hephaiston is zijn "lover", einde verhaal) denk uit een soort classicistische houding van "de Grieken, je weet toch."

Fox was overigens adviseur van Oliver Stone voor Alexander, wat hij wel wilde doen als hij zelf mocht meerijden in de veldslagen. Kon hij meteen verifiëren hoe het er aan toe ging, want een van leukste inzichten van het boek is dat niemand eigenlijk weet hoe de slag bij Gaugamela precies is verlopen omdat het binnen de kortste keren een grote stofwolk was. :)