Onvermijdelijke Metal-platen

Nog een paar: Tomas Lindberg (Grotesque, At The Gates, Disfear), Bruce Dickinson (Iron Maiden), Barney Greenway (Napalm Death, misschien wel de ultieme personality-zanger-frontman), en John Gallagher (Raven).

ik vind evil chuck schuldiner juist geweldig. verder: nick holmes (paradise lost), john garcia (kyuss), glenn danzig, maynard james keenan (tool), chris cornell (ten tijde van temple of the dog), tom araya inderdaad, peter dolving (the haunted), michael akerfeldt (opeth), geoff thorpe (vicious rumors), buddo (last crack), mike muir (suicidal tendencies, kon heerlijk manisch uite hoek komen, zeker samen met de eeuwige gitaarsolo van rocky george), martin van drunen (pestilence, hail of bullets).

Van Drunen seconded. Dolving doet me nog steeds helemaal niks, eentje uit het klonenleger wat mij betreft, ondanks z'n grote bek.

Ja! Tompa (seconded) en Van Drunen (thirded).

Dolving kan ik ook niet meer dan iets meer dan adequaat vinden, Aro of Dolving is me om het even iig.

Verder nog Mark Boals, Göran Edman en in iets mindere mate Jolanda Turner, allemaal ex-Rising Force.

Btw, iemand dit al eens gehoord? Innaresting...

Verder: Eric Wagner (Trouble) en de enige echte-echte OG metalpersonality Ozzy natuurlijk.

Blackies: Varg, Simen Hestnaes en Czral.

...

mike muir (suicidal tendencies, kon heerlijk manisch uite hoek komen

Ja!

(De video doet het wel, je mag hem alleen niet embedden van Sony. Even dubbelklikken.)

Chris Reifert! (voor de n00bs: Autopsy)

jaahaa, chris reifert!

wie is tomba trouwens?

Tompa is Tomas Lindberg.

Nuclear Holocausto van Beherit is ook fijn.

Thomas Lindberg van At The Gates en Disfear. Dat vind ik een vrij standaard punkzanger, hoewel ik Disfear erg goed vindt.

Punkzanger? Bij Disfear misschien, maar bij ATG toch meer een proto-blackie.

Voeg ik La Sale Famine de Valfunde van Peste Noire ook nog ff toe.

Dolving doet me nog steeds helemaal niks, eentje uit het klonenleger wat mij betreft

Er is overeenkomst, maar Anselmo komt duidelijk uit Louisiana, terwijl Dolving dat echte Zweedse Bergman zwaar-op-de-hand heeft.
Bewijsmateriaal:

Down - Stone The Crow

The Haunted - All Against All

ik vind evil chuck schuldiner juist geweldig

Die was iig prima te verstaan. Ben wel geïntrigeerd door je keuze voor die Last Crack zanger, was dat er niet een uit de (oude) Patton-school?

Thomas Lindberg van At The Gates en Disfear. Dat vind ik een vrij standaard punkzanger

Zjuust, behalve dat standaard. Bij punk is de zang dan weer van levensbelang, natuurlijk. Heeft waarschijnlijk toch met die Boodschap te maken.

Ik bedoel, veel instrumentale punkbands zijn er volgens mij niet, kan eigenlijk alleen All en aanverwante progpunk bedenken (Victims Family?) die wel eens een liedje zonder zang doen.

bij dat Obituary werd ik er 'n beetje onpasselijk van

Dat is in hun geval ook een beetje de bedoeling.

Hoe kon ik vergeten, de beste vaderlandse vocalist in de geschiedenis van altijd:

http://tachtiger.web-log.nl/tachtiger/images/anneke.jpg

Melodieuze dameszang >>>> doucheputjes

Ik wilde Eric Adams (Manowar), Blaine Cook (The Accused) & Aaron Stainthorpe (My Dying Bride) nog even noemen in de categorie fijne zangers.

Ja, die Cook had een prachtige pruttelgorgel, dat dan weer wel. Stainthorpe ook top, van hem kan ik ongebruikelijk veel gejank verdragen.

Oh, in het kader exxxtreem: Attila Csihar en vooral Kvarforth (Shining, Den Saakaldte).

O, en ik Alim Qasımov als rockzanger doet het ook goed, ik zou iemand met een stem als İbrahim Tatlıses wel eens in een pittige (power)metalband willen horen.

@ hiram: helemaal gelijk natuurlijk met anneke, maar ik vind het geen metalzangeres. maar ze zingt verder wel iedereen onder de tafel.

last crack + buddo: heb het nooit een mike patton kloon gevonden, zoals last crack ook nooit op faith no more leek. ik hoorde er wel een iets zwaardere, metaligere jane's addiction in, maar buddo's zang was veel beter dan perry farrell. mooie, flexibele stem had-ie, fijne emotionele ondertoon ook. burning time blijft een van mijn alltime fav's.

bij punk is de zang trouwens inderdaad behoorlijk belangrijk, ik bedoel: dead kennedys zonder jello? bad religion zonder greg? ik denk niet.

Hmm, als je in een metalband zingt ben je in mijn boekje gewoon een metalzangeres, hoor; zij kan er toch ook niks aan doen dat de rest volhardt in stoere mannen gebrul? Wat mij betreft mag er in het genre veel meer met melodieuze (dames)zang worden gedaan, liefst een beetje poppy en meerstemmig. Powerpop in het kwadraat, een beetje wat Torche en In This Moment (en een hoop metalcore in het algemeen) proberen maar dan goed ;) Twee lichtende voorbeelden in deze (vooral omdat ze de liedjes hebben uiteraard): King's X doet het meerstemmig en vanuit metalbeginselen, Damone heeft een dame op zang en komt meer uit de powerpunkpop hoek, maar wel met echte riffs, twin leads en dubbele basdrum. De vraag is hoe extreem je het kan maken (blastbeats? tekst en imago?) voordat De Pop het loodje legt. Ik denk ook dat metalheads over het algemeen niet bedreven genoeg zijn in catchy liedjes schrijven (ipv de gebruikelijke riffsalad) en dat je meer moet verwachten van de overkant, de 'hipsters' zeg maar.

Zo eens even de In This Moment MySpace beluisterend moet ik die toch maar eens een herkansing gunnen, ondanks de matige zang.

Last Crack ken ik maar één nummer van (van de Ein Abend In Wien compilatie), ik had er alleen een vage funk/alt.metal associatie mee, vandaar. Ga eens luisteren.

Irritant is dat, ik wéét gewoon dat er in die hele new wave of american metalcore maalstroom dingen zitten die ik erg goed zou vinden, maar ik kan me er echt niet toe zetten om dáár doorheen te gaan waden...

Het beste voorbeeld van wat ik bedoel, nog steeds ongeëvenaard:

Ik lees net Adrien Begrand's recensie van die nieuwe In This Moment en voor de zoveelste keer vraag ik me af of hij en ik niet bij de geboorte gescheiden zijn... ben het lang niet altijd met hem eens, maar hij schrijft echt eng vaak precies wat ik denk.

Agent Steel - Unstoppable Force
kon 'm eerst niet vinden. dacht wow zo obscuur.. maar clismo had E-tje achter Steel geplakt. Daarna dook ie wel op, alhoewel wel in een vinyl-mp3-rip. :) lekker warm geluid zullen we maar zeggen.
Toffe plaat een van mijn favorieten in de hele reeks. Never Surrender, geweldig. Als eerder gememoreerd high pitch screams pwnen gorgelende grunts. En dan ook nog zulk melodieus gitaarwerk, dit is gewoon een sell-out voor de masses. ;)
Midden zakt ie wat in, maar het slotdrieluik is 't best van allemaal. The Day At Guyana komt 't hardst en cheesy slotstuk Traveller (ET bedoelen ze zeker) is 't traantjesmoment. ;)

Na vele omzwervingen vond metalludo toch een thuis, in de speed metal....

ook al zo'n rare term. de metal is al niet hard ( ;) ) en snel.. mwah, niet onnavolgbaar snel in elk geval. Agent Steele is de eerste in deze reeks waarvan ik de neiging kreeg een "tab" te zoeken om het ook te spelen. (niet dat ik dat vervolgens deed)

Snel voor 1988. En vooral sneller dan gewoon 'heavy metal'. Tuurlijk, vele malen ingehaald inmiddels, maar het genre speed metal is (imo, naturally) gewoon heavy metal maar dan snel (met behoud van hoge zang, evt. een tandje hysterischer).

1986.
Kom in mijn armen, Ludo! En dan te bedenken dat last.fm onze liefde maar 38% kans geeft.

* schudt meewarig het hoofd *

:)

Dat jaartal was willekeuring hoor, wilde eens niet dat legendarische speed/thrash jaar 1986 noemen. :)

goed zo ludo :-). en ga nu maar snel richting bay-area-thrash-land, daar zul je je ook wel thuis voelen.

Carnivore - Retaliation
Jack Daniel's and Pizza lololol. 20 seconden gaat 't nog, dan zap. I have a right to be myself! And you can go fuck yourself! Leuke teksten troughout. (En songtitels ook Angry Neurotic Catholics) I shit my pants as I wait for the Reaper. Race War heeft zelfs een mooie melodie. En Race War, da's net Erase War. toch!? :) Wel een beetje een overdreven R heeft die man (Steele dus) vooral in Jesus Hitler (een van zijn mindere vondsten) , z'n stem trek ik sowieso 't minst in de middendip. Ook opvallend dat ze 't over knokken op Ground Zero hebben en later USA For USA natuurlijk gheheh. If you don't like it here!! (Get the fuck out, oid) Manic depression it touches my soul! Five Billion Dead komt ook hard. Best 'n toffe plaat.

if you can't eat it or fuck it?

Then kill it!

En masturbate with rage natuurlijk.

Carnivore heerst. :)

de eerste type o negative (slow, deep and hard) hoort trouwens ook wel bij onvermijdelijke metalklassiekers.

Slayer - South of Heaven
Grillig werkje. Slayer op de slome Metallica-tour, ofzo. Drumgeluid bij vlagen erg lelijk (Mandatory Suicide bijvoorbeeld) en meteen daarna weer wel fijn!?! (Ghosts of War, goeie hakkende snare)
Behind The Crooks is 't beste nummer, wat mij betreft.
Die Judas Priest cover is ook wel aardig.

De slome Metallica-tour? Neen. Iedereen verwachtte dat het na Reign in Blood nog sneller zou worden. Hoe verrassend daarom dat Slayer voor vertraging koos (hun overigens niet onbekend; luister de plaat Hell Awaits)). Geen tweede Reign in Blood. Hulde.

Wat bij de besluitvorming wellicht ook een rol speelde, is dat tussen Reign in Blood en South of Heaven de grindcore werd uitgevonden. Moest Slayer naast zichzelf ook dat nog eens overtreffen qua extreemheid? De jongens kozen wijs een andere weg.

South of Heaven heeft inderdaad een opmerkelijk geluid. Drassig en naargeestig. Desintegratie. Op z'n Engels: decomposed. En ik heb inderdaad altijd een zombie-associatie met dat geluid gehad (wat je ook in vroege death metal kunt terugvinden). Hebben meer mensen daar last van?

Maar, Ludo, als je Slayer liever hoort blijven scheuren, dan rap aan de God Hates Us All en The Christ Illusion.

South of Heaven heeft inderdaad een opmerkelijk geluid. Drassig en naargeestig. Desintegratie. Op z'n Engels: decomposed. En ik heb inderdaad altijd een zombie-associatie met dat geluid gehad (wat je ook in vroege death metal kunt terugvinden). Hebben meer mensen daar last van?

goed gesproken. Alsof 't uit elkaar valt. Ik heb voorlopig wel even genoeg van Slayer, nu richting (even spieken) Metallica en Iron Maiden.

Ik vond 'm toen tegenvallen, maar ik was er ook van IJsselstein naar Utrecht voor gefietst... om eracher te komen dat ze 'm Utrecht óók niet hadden... en een dag later wel. Thuisgekomen vooral geschrokken van z'n zangpogingen.

En als ik 'm nu opzet denk ik elke keer: wat een plaat!

Hier trws een stukkie van de nieuwe voor 2009.

Heb hem altijd fantastisch gevonden. Vooral de serie van de eerste drie-vier tracks is gewoonweg briljant. Seasons In The Abyss vond ik juist eerste tegenvallen en ben ik ingegroeid.