Onvermijdelijke Metal-platen

Ook niet deze (met 1 r)
http://img194.imageshack.us/img194/2341/covergy.jpg

Een Sunn0))) man trwns, die andere treedt aan met Goatsnake.

Oh, Tom Warrior is een held. Maar wel een erg verbitterde.

A GUITAR PLAYER THAT HAS THE ATTITUDE LIKE GOOD OLD BILL STEER/THE TONE OF BILL STEER[AKA SCUM/FETO]
WHO CAN PLAY AND WANTS TO PLAY GOOD OLD BASIC STYLE GRIND AKA FETO STYLE,NO PISSING ABOUT WITH CLICKS TRIGGERS AND PROFOOLTOOLS AND SO CALLED EXTREME METAL PRODUCERS.
JUST OLD SCHOOL GRIND/PUNK.

YES I FEEL LIKE BASHING THE DRUMS,SO MUCH ANGER INSIDE ME RIGHT NOW I NEED TO RELEASE IT.
MALEK SHOULD HAVE MOVED TO THIS SHIT CITY THEN IT WOULD BE ON[HE KNOWS THE OLD SCHOOL AND CAN PLAY IT ON THE KIT AND GUITAR]FUCKING YAN SAID IF I COULD SHOW HIM THE RIFFS HE WOULD LOVE TO HAVE THE VOODLE NUDGE KIPP KIPP PIP DOSS.

NO ONE CAN TELL ME THAT THERE ISNT SOME KID LIKE OLD BILL STEER THAT SITTING ABOUT WANTING TO ALSO MAKE SOME BASIC GRIND.BIRMINGHAM IS SHIT[I HAVE ALWAYS SAID SO]BUT THERE MUST BE SOMEONE THAT WANTS TO GET IN A ROOM ONCE A WEEK.

IM READY TO DRIVE THE BASTARD CAR OFF THE BRIDGE AND INTO THE RIVER SOON.

MH

MH = Mick Harris (mocht dat niet duidelijk zijn … "THE VOODLE NUDGE KIPP KIPP PIP DOSS")

Leatherwolf - Leatherwolf (aka Endangered Species

Halford zou die bandnaam mook wel bedacht willen hebben. Dit begint meteen goed, met een vreemd huppelende drumpartij. De vocalen zijn wat voorzichtig/soft. Lees op Wikipedia (de plaat staat vreemd genoeg niet op Allmusic) dat de band vooral bekend is door triple lead guitar attack steel. 2 of 3, ik weet niet of ik zelf het verschil zo snel zou horen, maar Endangered Species opent in elk geval met een spetterende riff en alweer prima drums, eens kijken wie de trommels beroert: ene Dean Roberts. Endangered Species is eigenlijk nog wat rustiger dan de ook al niet brute opener, hier passen de melancholische vocalen beter. (+ er zijn wat yoooowls, met mate mag het hoor) Tonight's The Night is het dansplaatje, maar dan zakt het tempo weer voor The Hook. (Terwijl dat toch begint met do you want a date en hop naar de disco) maar de break (die eigenlijk uit het niets komt) is voor de aanstekers. Maf bandje, net als Tyrant eigenlijk, maar dan dus wat gladder (lees veel beter geproduceerd, en misschien ook wel gespeeld) Wat niet verlet dat Tyrant natuurlijk op zijn eigen lo-fi cooler is, maar goed, beetje appels met peren vergelijken wel. Dit is veel meer proggy, let op de openingssnaartjes in Season of the Witch, het eerste nummer waar die triple lead trouwens voor het eerst echt opvalt, en goed ook. (Heb wel het gevoel dat de drummer inmiddels wel is teruggezakt in boem tjik boem tsjik, maar heel erg is dat nou ook weer niet) In Kill and Kill Again krijst de zanger als een meisje dat om een ijsje jengelt. Vagrant rockt dan weer wel, na een wel heel bekend clichématig begin. In Leatherwolf (de track jaja) rennen ze zichzelf een beetje voorbij, ik bespeur ook een merkwaardige drop in geluidskwaliteit, zal wel aan mijn soulseek downloadje liggen, wie weet is er een remaster? Vagrant klonk ineen wel geniaal helder. Maar goed, ook Leatherwolf heeft wel weer wat gitaarmomentjes. Wel een plaatje dat ik nog 'ns ga draaien, al klikt ie toch ergens nog niet helemaal.

fuck it The Hook is wel heeeul goed hoor. dit vind ik eigenlijk beter dan Iron Maiden (de Amerikaanse Maiden dixit Sebastian)

Zet hem nog eens op, inderdaad! Ik trok hem onlangs zelf weer uit de kast en daarin is hij vooralsnog niet teruggekeerd. Die galloperende drums en stuiterende bas, die melodieuze twinleads, de vele tempowisselingen: pure Iron Maiden tentijde van Killers. Maar Leatherwolf voegt daar een slicke Amerikaanse productie en een snuif hair metal aan toe. Als de band na zo’n pakkend hitparade refreintje via een rollende drumbreak rechtstreeks de dubbelloops N.W.O.B.H.M. induikt, om dan over de gierende solo’s die wijvengilletjes van de zanger te leggen, dan hebben ze mij op de knieen. Verdomme wat een goeie plaat! Het beste van twee werelden. Helaas nam het Amerikaanse element het op de volgende platen over.

En een oldie but goodie: "Iron Maiden's "The Number of the Beast" compressed over and over as an mp3 666 times (2004)"

http://www.beigerecords.com/cory/Things_I_Made/Maiden

dus we kunnen concluderen dat die riff onverwoestbaar is.. want komt nog altijd goed door. :)

(nou ja in 't begin dan :P)

Die schreeuw klinkt wel veel satanischer. Wat je dus leert is dat die mp3 codes koste wat het kost de zangfrequenties (waar het menselijk oor het gevoeligst is) in stand houden.

Holocaust The Movie bestaat geloof ik niet (toch wel maar vreemd genoeg met aanhalingstekens) En niet te vergeten Cannibal Holocaust (een betere metalbandnaam, zou die bestaan, nee wel een ep van Necrophagia)
Maar goed dit is een hoop gezwam om te zeggen dat Holocaust, de band, eigenlijk veel te softie klinkt voor die naam. Het genre alleen al ("Progressive Heavy Metal") Een band die Holocaust heet moet black of death maken.
Maar goed.. Deze Schotten komen uit de New Wave of British Heavy Metal en klinken ook wel min of meer zo, al geeft het progressive al aan dat ze wel wat boven pubrock en motormuis-emblemen uitstijgen (het gesoleer in Death of Glory is bijvoorbeeld erg goed, gelaagd, whatever) De zanger klinkt daar en overal (begin van Mavrock!) als een vijftienjarig Belgische knaap in een slechte punk- of Metallica-coverband. Hij zit een wijselijk (maar toch 'n beetje jammer) wat achterin de mix verstopt. Ach ja, het gaat om de gitaren en die zijn ok. Het gave einde van Mavrock had wel in het midden mogen zitten als break. Heavy Metal Mania wordt vreemd genoeg ook al pas echt leuk in de laatste minuut.

--
2 platen die buiten de scoop van dit project binnenkort eens gedraaid gaan worden (ze werden gisteren getipt door een of andere Dries op StuBru) nieuwe plaat van Ihsahn (van Emperor) klonk trippy en Devil's Blood (een of andere Eindhovense grap met een vrouw die zingt als Dio, gezellie)

Holocaust - The Nightcomers ^^ dus

The Devil's Blood = teh Sh1tz0orz

http://upload.metalrage.com/100_1342.JPG

gheheh. ik ben benieuwd

De bassist heeft een Arie Ribbens tattoo.

ik heb het geprobeerd met the devil's blood, maar tot nu toe zonder succes. no impact whatsoever.

hoe lang is je lijst nog, ludo? wat staat er aan te komen?

Ook ik heb Devil's Blood geprobeerd. Op papier lijkt het helemaal mijn bandje te zijn. Maar de zangeres staat me tegen. Ze doet in ieder nummer hetzelfde en klinkt daarbij te zoet en zalvend. Desalniettemin: ga ervoor, Ludo.

Goed, Holocaust. Heavy Metal Mania. I got Heavy Metal Music in my blood and I like to get it to ya if I could. Een anthem, hoor. Proto Heavy Metal, feitelijk: de openingsriff van Judas Priests Victim of Changes gestolen en geplakt als intro voor een stevige vierkwarts pubrocker. Er was een korte periode waarin vierkante en onstuimige, soms nog bluesy rock (met garage-achtig geluid) werd opgeleukt met melodieus vlammende twin leads. Diamand Head lijkt er de grondlegger van. Holocaust en Cloven Hoof de vroege volgers. Mercyful Fate speelde deze muziek ook, tentijde van hun debuut EP (en nog een beetje op Melissa). Ik koester het.

Recente ontdekking in deze trant en absoluut fantastisch: het Engelse Legend, met Death in the Nursery. Gouden riffs, echt. Voeg aan de lijst toe, Ludo, als je zin hebt. Ik heb de band volledig gemist, indertijd. En kende haar ook nog niet toen ik de NWOBHM-lijst samenstelde. Nu zeg ik: een van de meest essentiele NWOBHM-platen ooit. Met nog een plezierig dramatische folktik in de zang ook.

De slaggitarist heeft een Arie Ribbens tattoo.

Arie Ribbens heb kanker he :(

@Bas de lijst is nog laaaang hoor, nog stuk of 45 platen minimaal. op stapel binnekort Samson, Def Leppard, Cirith Ungol

je hoort wel dat Holocaust een Metallica voorloper is. maar qua Lars Ullrich favorieten vond ik Mercyful Fate lekker (maar Holocaust is zo toegankelijk dat is op zich ook wel fijn)

Fate pwned Holocaust. Ik ben trwns meer gecharmeerd van het Hypnosis of Birds album. Dat heeft iets, ondanks de matige zangkwaliteiten, waar ik wel 'ballen in me buik' van krijg. :)

je hoort wel dat Holocaust een Metallica voorloper is

Meest duidelijke inspiratiebron is Diamond Head, op het genante af zelfs, op momenten. Ulrich is een kind van de NWOBHM en heeft zelfs ooit een hele CD samen mogen stellen met zijn favorieten, NWOBHM '79 Revisited. Een aanrader, als je niet door de hele lijst met klassiekers heen wilt. Op de Anvil Movie DVD staat een interview me Ulrich, waarin ie vol passie over deze periode spreekt. Op zulke momenten is ie als een beste vriend.

Holocaust is zo toegankelijk dat is op zich ook wel fijn

Het is grappig hoe muziek die ooit ruig en gevaarlijk was, nu klinkt als een lammetje. Gelukkig schijnen de songwriterkwaliteiten door de gedateerdheid heen. Heerlijke meezingers. NWOBHM was mijns inzien altijd al pop. Indertijd moest je als hardrocker fel gekant zijn tegen disco, omdat dat dom en simplistisch was. Metal zou meer doordacht zijn, echte muziek. Maar NWOBHM was ook dom en simplistisch. Sommige nummers zouden zo in een disco jasje kunnen en sommige disco klassiekers zouden op gitaar een metal klassieker zijn. Ik heb altijd weinig vrienden gemaakt, met deze mening, maar ik deel hem nog steeds. Daad bij het woord:

https://www.youtube.com/watch?v=8AaEqHVVa4c

de lijst is nog laaaang hoor

Ik heb er bewondering voor dat je dit doet en blijft volhouden. Ik ga ervan uit dat het genre je genoeg heeft geboden en biedt om er mee door te gaan. Of is het nu wel tijd om je openingszin te evalueren en een conclusie te trekken?

Maar goed ik weet verder geen klap van metal en mijn genre zal het echt niet worden (als wattige muziek liefhebber)

En toch vind ik, en daar zal ik dan een ouwe lul in zijn in de ogen van wiggerslammers en numetallers en crapcorers, dat zo'n Mercyful Fate nummer nog steeds fucken ruig is. Ondanks dat de King een hele aardig en LaVeyaans mietje is. Bij dat vroege Fate werk ben ik gewoon een believer zonder nader te definiëren wat precies … iets evils.

En dat heeft The Devil's Blood ook trwns, die trouwens geen LaVeyaans mietje is maar dat satanisme van hem kan ik verder ook niks mee, op persoonlijk vlak.

Mercyful Fate heerst, maar voor mij is enkel de EP nog steeds ruig. Het is die jonge honden energie (geholpen door de productie, of het gebrek daaraan). Melissa heeft het op momenten. De band zit zichzelf in de weg met een hang naar ingewikkeldheid, die het rocken vaak ernstig belemmerd. Te veel, te vroeg. Don't Break the Oath is mijn favoriet - alles in balans -, maar die vond ik bij verschijnen al niet ruig. Die plaat is dan weer evil, inderdaad. Kwestie van de juiste sfeer.

k heb er bewondering voor dat je dit doet en blijft volhouden. Ik ga ervan uit dat het genre je genoeg heeft geboden en biedt om er mee door te gaan. Of is het nu wel tijd om je openingszin te evalueren en een conclusie te trekken?

Maar goed ik weet verder geen klap van metal en mijn genre zal het echt niet worden (als wattige muziek liefhebber)

he bah nee geen evaluaties hoor! ;) maar ik weet er inmiddels wel meer van een klap vanaf ja en ben gewoon gek op dat soort longterm-projecten, tenslotte ook 45 Jandek platen geluisterd enzo. 'mijn genre' zou het misschien zijn als ik een nieuwe metal-plaat in mijn jaarlijstje zou opnemen, dat zie ik nog steeds niet gebeuren, maar als ik inmiddels 2-3 weken geen metalplaatje draai krijg ik er wel zin in, trek uw conclusies.

Iedereen zou er inmiddels meer dan een klap vanaf moeten weten..deze draad is potdomme 2 jaar in de running...nooit geweten dat metalfans zo konden ouwehoeren :-)

*Houdt zich in om niet wéér dat filmpje van Mick Harris te posten*

Maar inderdaad, kudos Ludo!

Metal komt naar de koffietafel. :)

'Tis om een obscurantischische NSBM-er van te worden. ;)

Zeker, maar ik zat naar die voorbeeldpagina's te kijken en het is toch wel mooi gedaan. :)

was er al niet en koffietafelboek met portretten van die blackmetaljongens :)

net de plaat van The Devil's Blood gedraaid. Leuk maar net niet helemaal. Middenstuk met Christ or Cocaine, Queen of My Burning Heart en Angels Prayer is wel vet. gaat 'm zeker nog wel een paar keer luisteren.

Paar keer luisteren is niet verkeerd, 'groeiplaatje' heet dat. :)

… en we glijen nog wat verder af … ;)

Ha, onvermijdelijk eigenlijk. Het Einde nadert. :)

Dat hebben ze nu lang genoeg mogen beweren. Ook aan de 'ijzertijd' komt eens een eind.

Samson - Shock Tactics
Zozo, dit spettert. Zou het soms een goede remaster zijn, kan haast niet missen. Heb meteen zin om Riding With The Angels opnieuw op te zetten. Lekkere (eenvoudige) riff, goede vocals. The Power! Oh fuck, het is brulboei Dickinson himself.... Niet zo vreemd dat Maiden hem oppikte, hij is hier uitstekend op dreef. Hij stond toen bekend als Bruce Bruce, wat nog debieler klinkt als de bandnaam, maar goed die hond bestond niet en het was gewoon de achternaam van de bassist. (A la Fleetwood Mac, al had de band dan Burr Samson moeten heten geloof ik)
Leuke ritmische accentjes in Earth Mother. Ik zal wel in een emo-bui zijn, maar het wat hoger gezongen refrein van hetzelfde Earth Mother, it gets to me. Nice Girl is gewoon gezellie, krijg nu zin om dat proggy plaatje van Dio weer te luisteren, toch wat onderschat door ondergetekende.
Interessante quote van Dickinson over zijn tijd bij Samson (waar ik ook leer dat Bruce Bruce klaarblijkelijk een Monty Python grap is, maar blijft 't stom vinden)
"In my naivety I thought people who were in rock 'n' roll bands were great artists, and it was a huge shock to the system to realise that they weren't, that they didn't even aspire to be, really. Some of them did, maybe, but some of them, like Samson, were very frightened of the idea."
Zo klinkt het alsof hij het maar stom vind en snel weg ging naar grotere en betere dingen, maar ik vind het eigenlijk wel sympathiek, de underdog enzo he.
Maar goed, terug naar de muziek Blood Lust is wat te sloom, maar het gepiel in het ruimtelijke middenstuk is leuk.
Pick up the tempo met Go To Hell (ongetwijfeld het begin van de volgende plaatkant) Aardig, maar niets vergeleken met Bright Lights, een supernummer, met afstand het beste van de plaat. Prachtcombo van dubbele vocalen en gitaarlick in het refrein. Running faster than you! Het Hendrixiaanse Once Bitten is OOK al goed, dit moet dan toch wel mijn favoriete NWOBM plaat zijn. Het is pas in Grime Crime dat ik Dickinson wat vermoeiend vind worden (ben niet van Maiden en ja dit is beter dan alles wat ik van Iron Maiden heb gehoord, maar da's logisch) Snel door naar Communion de archetypische slotballade, beetje akoestische snaren erbij. Now we can start the long way home.

Bravo! Alsof ik het zelf heb geschreven, dit. Communion bevat trouwens een van de mooiste melodieen die ik ken. Het nummer roert me echt. Maar de hele plaat is heerlijk, inderdaad.

Het is interessant hoe snel Samson vorderde. De eerste plaat - zonder Bruce - bood middelmatige bluesrock, de tweede plaat - met Bruce - een pittige mix van rock'n'roll (a la Nice Girl) en heavy metal en de derde plaat - deze dus - NWOBHM van de bovenste plank. Wat had er nog kunnen komen?

We zullen het nooit weten. Bruce zong Maiden naar de top en Samson zonk zonder hem terug naar de blues en de middelmaat. Wat iets zegt over songwriter Dickinson, want toen hij Maiden tijdelijk verliet, ging ook die band hard achteruit, terwijl zijn eigen soloplaten uitstekend waren.

Samson durfde te swingen als een rock'n'roll band, wat je in metal niet veel tegenkomt. Enige andere band die dat deed was Saxon, al zochten die het meer in de boogie. (Voor metal oervaders als Sabbath, Purple, Kiss, Motorhead en Thin Lizzy hoorde swing trouwens bij de standaard uitrusting; geen idee waarom dat rock'n'roll element verdween.)

Dickinsons werk met Samson was lange tijd van mythische proporties. Vlak voor Bruce naar Maiden overstapte, ging Samsons platenmaatschappij failliet. Toen de hele wereld Bruce ontdekte met Maidens Number of the Beast, was zijn Samson-werk nergens meer te krijgen, terwijl iedereen het wilde horen. Pas eind jaren tachtig kwam het weer ter beschikking, op CD. De interesse in alles Maiden was toen al op z'n retour. En de verkrijgbare, meer recente platen van Samson hadden de gewilligheid sowieso al danig bekoeld. Een jammerlijke carriere, zeker met de onnoemelijk hoge kwaliteit van Head On en Shock Tactics in gedachten.

Bruce z'n opmerkingen over hoe Samson geen kunstenaars waren, heeft de band trouwens altijd erg dwars gezeten. Alsof het hen enkel maar om het bier en de meisjes te doen was. Daarbij, Bruce wist in de jaren tachtig toch ook wel hoe een feestje te bouwen.

Samson videos mogen trouwens niet onopgemerkt blijven!

https://www.youtube.com/watch?v=B8CIFiblb74

https://www.youtube.com/watch?v=XojJOgiRgus

Vergeet ik zomaar de meest swingende metal oervader te noemen!

Boetedoening:

https://www.youtube.com/watch?v=98I85ceICRM

Waarom en hoe swing uit metal verdween zou ik ook wel eens willen weten. Ons (niet alleen mij) viel twee jaar geleden in de HMH op dat Slayer ook swingde (swong) als een rijpe tros bananen. Een latinachtige swing die we toeschreven aan het pro-actievere drummen door Dave Lombardo. Maar of dat nou echt de reden was?

(piekert of swing in metal is verdwenen)

(… en of dat erg is)

Is het loslaten van rock en blues (de afrikaanse afkomst in het algemeen) niet juist wat metal metal maakt?

Jawel, maar dat betekent nog niet dat het niet swingt.

Of je moet een heeeeeeeel enge Afro-Amerikaanse definitie hanteren. Dat betekent echter dat ze nergens swingen als er geen Afrikanen aan te pas zijn gekomen en dat vind ik dan weer een enge redenatie. :)

Okee :) Noem eens wat voorbeelden van niet-Afrikaanse swing die je hoort in metal. Europese volksmuziek of zo?

Tja, moeilijk te zeggen en sommige metal is natuurlijk ook anti-swing (doom/drone/black/industrial), en heel vroeger vond ik het ook een prettige afwisseling op die 'tyrannie van de disco beat' zoals Laibach dat al noemde (dat was net voor ambient en drum'n'bass aantraden).

Inmiddels al lang weer van teruggekomen, want bijvoorbeeld Suffocation was weer heel swingend toen ik ze vijf jaar geleden live zag, maar dat had ik er eerder nooit in gehoord. Het vloeide, maar de riffs gedroegen zich meer als gitaarsolo's. Sommige black metal bands swingen toch ook weer op blastsnelheid maar dan toch weer anders dan Suffocation.

Een progmetal band als Redemption staat stijf van de oneven maatsoorten, dus 'technisch' (of 'moeilijk' volgens sommigen), maar vloeit bijna zoals een Bulgaarse wedding band. Dat zou ik dan toch wel 'swingen' willen noemen terwijl niet veel mensen gelijk aan rock of r'n'b denken bij dergelijke klanken. Terwijl ik niet echt verwacht dat Papazov & co in het rijtje invloeden staan. Meestal het gevoel dat ik zin krijg om te spelen. Noem het 'soul', 'swing' of 'vuur', maar het is niet iets exclusiefs voor jazz of rock. Meer een gevoel wat alle genres overstijgt. Je kan een jazz-shuffle houterig spelen maar een suf walsje laten swingen. Je hebt 'soul' als stijlelement en 'soul' als gevoel, zoiets.

Tegenwoordig kan alles, dus ook swing in metal, afkomstig uit ongeacht welk genre. Nattefrost maakt pure carnavalsmuziek. Inhaken die armen en hoempa hoempa!

Maar het is frappant dat de jaren tachtig bands die zo beinvloed waren door de jaren zeventig, alles leken over te nemen van hun voorbeelden, behalve dan de swing. Dat is niet per se erg - ik dans wel in op iets anders -, maar opmerkelijk is het wel. Was dat - na het kwijtraken van de blues - het bewuste benodigde laatste stapje om van hardrock naar metal te komen? Misschien wel. Maar het hierboven gepostte Devil Eyes van Mercyful Fate toont toch aan dat swing metal bepaald geen schade hoeft te doen. Het wordt er in mijn oren niet direct minder authentiek van. Het is niet overduidelijk schadelijk.

Communion bevat trouwens een van de mooiste melodieen die ik ken. Het nummer roert me echt

uiteindelijk toch ook mijn favoriet. 1. Communion 2. Bright Lights 3. Riding With The Angels 4. Once Bitten

Waarom en hoe swing uit metal verdween zou ik ook wel eens willen weten.

Aah, inderdaad een interessante vraag. Mijn gok: iets in de verschuiving die plaatsvindt van Black Sabbath/Deep Purple/Deep Purple (die allerdrie evenveel swingen als pakembeet The Staple Singers) naar Motörhead en Venom. Een Engelse aangelegenheid nog wel (wat mij meteen doet afvragen over punk een soort...omgevingsfactor is geweest? Ja? Nee? :)

Ik gebruik zelf graag de term Boogie.

Venom … Abaddon lijkt me een prima manier om vooral niet al te soepel en groovy te gaan klinken. :)

Haha, Deep Purple is wel cool, maar het moet natuurlijk Sabbath/Deep Purple/Led Zeppelin zijn. :) (en de vraag of punk een omgevingsfactor is geweest).