Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

heb je die 2666 gelezen Eric? (if so wat moet de keuze zijn tussen Detectives en die)

Ludo, ik heb 2666 nog niet gelezen, maar ik zou voor Savage Detectives gaan, die is officieel voltooid, 2666 niet.

ach so. ok noteren we die. nu bezig in Netherland, goed, zoals verwacht.

Graham Robb - The Discovery of France
Briljant. Engelse biograaf van Rimbaud, Hugo en Balzac besluit om lekker door Frankrijk te fietsen en allerlei obscure plekken te bezoeken en verhalen te verzamelen. Eindresultaat: Frankrijk zoals je het dacht te kennen (en wordt uitgedragen door bepaalde vervelende types) is compleet anders dan je verwacht. Het boek loopt over van allerlei coole feitjes, anekdotes en leest sowieso heerlijk weg. Maar goed, raar land, of land? Tot ver in de 19e eeuw is Frankrijk eigenlijk een soort anarchistische lappendeken geweest van gemeenschappen die meestal geen idee van elkaars bestaan hadden (en vaak ook allemaal een eigen taal spraken.) Tegen het einde wordt het boek steeds donkerder (WOI) en Robb weigert blij te eindigen, hij kent zijn Zola dus het laatste hoofdstuk eindigt met een klap in het gezicht van dom nationalisme. Bravo! Verplichte aanschaf voor iedereen die zich in een beetje interesseert in Frankrijk (en geschiedenis nerds natuurlijk.)

Heh. Goede dingen over gelezen inderdaad.

Nog steeds bezig in Oorlog en Vrede (magistraal!) maar ondertussen wel Reif Larsens The Selected Works of TS Spivet uitgelezen. Boek gaat over een 12-jarig jongetje dat kaarten en grafieken van van alles en nog wat maakt en voor zijn tekeningen een prestigiueze prijs krijgt -- zonder dat men weet dat hij maar 12 is. Boek zit vol met tekeningen, kaarten en andersoortig gefrutsel in de kantlijn en het kost even om er in te komen, maar daarna lees je het ook in een adem uit. Het heeft op momenten wel wat weg van The Curious Incident, maar met minder nadruk op de afwijking van de hoofdpersoon, en ook wel wat minder realistisch.

heel koppig "gelijk heeft"

Dat voert hij echt ver door: hij wordt nog steeds zeer kribbig als de woorden 'Rode Khmer' over wie hij begin jaren zeventig iets te enthousiast was vallen. Dan gaat hij zich zo uitdrukken:

"I mean the great act of genocide in the modern period is Pol Pot, 1975 through 1978 - that atrocity - I think it would be hard to find any example of a comparable outrage and outpouring of fury and so on and so forth."

Maar goed, mijn probleem met dit soort Grote Denkers is toch dat waar zij ingewikkelde sociologische en maatschappelijke waarnemen, mijn life science oog toch vooral denkt: "De strijd op de apenrots."

Ursula Le Guin - Four Ways To Forgiveness
Vier los met elkaar verbonden verhalen uit de jaren negentig die, voor de liefhebber, in het Ekumen universum afspelen. Misschien net niet het niveau wat haar klassieke romans (Left Hand of Darkness, etc) maar wel wat grimmiger en zoals altijd erg goed. En hoogstwaarschijnlijk een van de lelijkste voorkanten van een boek die ik ken:

http://ecx.images-amazon.com/images/I/51PW3R2MZ5L._SS500_.jpg

En na jaren sf lezen wil dat toch wel wat zeggen. ;)

Meer Meer Minder: Amerikanen over hun grote crisis - Freek Staps
NRC-correspondent Freek Staps reisde de hele VS door voor verhalen van slachtoffers van de crisis, en bundelde zijn verhalen tot een boekje. Dat leest een beetje als een verzameling losse verhalen die je gewoon in willekeurige volgorde kunt lezen en ook doublures bevatten, zoals het wel heel vaak noemen van de oorzaken van de crisis. Gedegen verslaggeving maar het analysegedeelte, waarin met bijv. Alan Greenspan wordt gepraat over oorzaken en gevolgen van de crisis, valt een beetje tegen. Daar had meer in gezeten.

Naar aanleiding van een goed stuk van Aart Brouwer in de kerstgroene eindelijk maar eens Black Mass - apocalyptic religion and the end of Utopia van John Gray opgepakt. Hoogst leesbaar, en niet eens zozeer cynisch. "Modern politics is a chapter in the history of religion", zo bulldozert Gray zichzelf naar binnen. Om vervolgens een schitterend essay te ganzeveren waarin sovjet communisme, nazisme, liberalisme, neoconservatisme en de radicale islam over 'verlichtings dna' (zo noem ik het maar even, niet Gray's woord) blijken te beschikken: een dwingende geschiedfilosofie (i.e.: een duidelijk te identificeren patroon in de wereldgeschiedenis, vooruitwijzend naar een vast te stellen toekomst) en vervolgens het verheerlijken van 'achievable utopia', zichtbaar voor een elite, en te bereiken met geweld. Gray wijst op de supercomplexe natuur van de Verlichting: waarin zich nog allerlei religieus residu bevond, soms zelfs van voorchristelijke tijden.
Gray biedt al met al ontluisterende lectuur, ik ben er nog in bezig, maar nu al heel nieuwsgierig naar wat Gray voor alternatieven schetst. Want de neiging tot utopisch denken wordt bij hem wel erg oceanisch, alsof je jezelf daar simpelweg niet aan kunt onttrekken. 's Ochtends opstaan uit bed lijkt me namelijk ook al vrij utopisch gedacht.
Het leest wel als een vlijmscherpe analyse van heel veel pseudowetenschappelijke humbug, zoals de communistische heilsleer, maar evenzogoed het streven van Bush cs to bring democracy to the middle east. Politieke filosofie die zich laat lezen als het inhaleren van een flinke dosis berglucht. En boy wat trapt die Gray waar het pijn doet!

Tja, met Gray kun je, als je z'n punt hebt, gauw denken: jajaja, we hebben het door.

Maar het verlichtingsdenken is nog altijd vele malen luider, al is het maar het 'besluit' dat het maar 2° warmer mag worden. Zo nietszeggend en overmoedig tegelijk. :)

Waarmee ik maar wil zeggen, zonder te beweren dat een beetje verstandig met je omgeving omgaan slecht is, dat niemand zich het eskaton kan toeëigenen en die neiging is in de moderne beschaving minstens zo groot, zo niet groter, dan ooit, lijkt het.

nietszeggend en overmoedig: mooi gesteld inderdaad! misschien is het wel idioot hovaardig om te veronderstellen dat wij invloed kunnen uitoefenen op planeet aarde, for better or for worse, of in dit geval: for better after worse. maar toch: kunnen we het risico nemen (ons de luxe veroorloven) om ervanuit te gaan dat de aarde zichzelf wel zal redden ondanks menselijke actie ten goede?
en wat de hel is eskaton?
doorlezend in Gray valt me wel toch ook een zekere actualiteitsgebondenheid op. veel ranting against bush bijvoorbeeld. er is een zkv van AL Snijders waarin hij met evenzoveel overtuigingskracht onze aanwezigheid in Afghanistan dodelijk ironiseert. en dat zonder de westerse filosofiegeschiedenis van de afgelopen vierhonderd jaar erbij te betrekken.

Martin Bril - De Kleine Keizer: Verslag van een Passie
Niks dan goeds over de doden, etc maar ik sloeg de stukjes van Bril altijd over in de krant. Kreeg dit echter van de Sint en was toch wel geïntrigeerd, wist helemaal niet dat hij wat had met Napoleon. Leuk boek over Napoleon-fanatisme met van die geinige weetjes en zo. Maar wat me verbaasde: af en toe zo middelmatig geschreven, al maakt het enthousiasme veel goed. Een soort introductie die uitnodigt tot verder lezen.

Roberto Bolaño - The Skating Rink
Een soort Reservoir Dogs in boekvorm. Om de vier pagina's wisselt Bolaño van vertelperspectief. De karakters hebben allemaal iets met elkaar te maken, maar wat precies? Een verhaal over politieke overmoed, de zelfkant van de samenleving en de illusies van een mooi meisje met sporttalent. Typisch is dat Bolaño het wisseldende perspectief ook toepaste in 'The Savage Detectives', maar zonder zo duidelijk naar een plot toe te schrijven als hier. Een echte literaire thriller.

Gerri Eickhof - Met de tram door Amsterdam
NOS-correspodent Eickhof beschrijft elke tramlijn van begin tot eind, wat al met al toch een heel mooie samenvatting geeft van het publiek dat met deze lijnen reist, naast uiteraard de architectuur en geschiedenis van de stad als geheel. Fijn zijn ook de commentaren van de conducteurs en trambestuurders op de verschillende haltes, afgeluisterde telefoongesprekken en persoonlijke noten van Eickhof.

en wat de hel is eskaton?

Een anglicisme mijnerzijds, hah. Het einde der tijden. "The eschaton will not be immanentized", ofwel mensen ons proberen voor te houden dat ze de wereld kunnen redden of voor verlossing kunnen zorgen, terwijl dat toch zonder uitzondering hele akelige gevolgen heeft gehad. Zoals Gray laat zien aan de hand vna de nazi's, communisten en de religieuze fundaloonies. En de kreet lijkt zo mooi Gill Scott Herons "The revolution will not be televized". :)

Philip K. Dick - Eye In The Sky
En daar verdween alweer de 21ste roman van PKD die ik heb gelezen in de boekenkast. Redelijk vroeg werk (1957), misschien net niet de complete waanzin van het het latere jaren '60 werk maar toch weer erg sterk en met veel van de gebruikelijke ingrediënten: in elkaar overvloeiende realiteiten, paranoia en religie. Vrij politiek werk ook, erg anti-McCarthy, het rassenprobleem wordt weer aangekaart en Christelijke fundamentalisten worden vrij creepy neergezet (in het eerste gedeelte, waar het boek naar is vernoemd, het plot is zo een wat later in virtual reality films/boeken tot in den treuren is uitgemolken.) Snap ook steeds beter waarom Dick eerder in Frankrijk populair werd dan in eigen land, die gasten gingen, hun Bataille kennende, natuurlijk helemaal uit hun dak van kosmische ogen en allerhande schizofrene symptomen.

grappig, John Gray's aanrader om jezelf te zuiveren van onvermoede utopistische neigingen: Philip K. Dick (a.o.).

Nou ja zeg! :) (dat boek van Gray ken ik niet, Strohonden wel overigens.) Er zitten bij Dick idd altijd wel nare trekjes in de utopische neigingen, in Eye in the Sky ook weer, eigenlijk een soort kritiek op het dictatoriaal narcisme van het individu dat de maatschappij compleet naar zijn eigen wensen wil inrichten.

Voor de liefhebbers van het mooie, ouwe, vertrouwde boek.

Mary Renault - The Persian Boy. Middelste boek van een romantrilogie over Alexander de Grote. Uit 1972 en als ik het goed heb destijds erg populair. Als je de idealistisch-romantische interpretatie van Alexander wilt is dit het boek. De titelfiguur Bagoas, een jonge Perzische eunuch, komt via het hof van Darius onder de hoede van Alexander en blijft daar als geliefde/hulpje tot zijn dood. Alexander is een all-round toffe peer -knap, atletisch, moedig, groothartig, intelligent, briljant, geïnteresseerd in andere culturen- na verloop van tijd wordt het een beetje ongeloofwaardig, maar ja het is vanuit het ik-perspectief verteld van iemand die idolaat van hem is dus er valt mee te leven. Bagoas zelf werd ik zelf ook een beetje narrig van op het laatst, want het is wel een ontzettende Perzische slijmbal. Maar goed, ik blijf de hele onderneming sowieso een fantastisch verhaal vinden en wanneer Alexanders troepen in India niet meer verder willen had ik erg met hem te doen. Of hij echt zoveel respect had voor andere culturen blijft een discussie die tegenwoordig al helemaal vervuild raakt (ik moest bij veel Macedoniërs in dit boek toch denken aan een soort proto-PVV zeikerds en de Perzen als een soort Duitsers van de Oudheid.)

zit zijn vermeende homoseksualiteit er nog in? ja neem ik aan eunuch + atletische leider. ;)

ben zelf bezig in EM Forster's classic Room With A View, eerste gedeelte dat zich in Florence afspeelt vond ik een beetje mutsig, maar nu terug in Engeland is 't wel aangenaam/best grappig en soepel geschreven.

zit zijn vermeende homoseksualiteit er nog in? ja neem ik aan eunuch + atletische leider. ;)

Niks vermeend. ;) Hij is gewoon heel erg homo -maar dan in de klassieke zin, hè- (schijnt in "die" kringen ook een cultboek te zijn, de liefdesscènes zijn echter puur "uitzoomen naar fade-out". ;) Met vrouwen doet hij het tegen met tegenzin om een kind te krijgen en dat met mager resultaat (snel effe googlen hoe het daar mee is afgelopen.)

oh ik dacht dat dat een verzinsel van Oliver Stone was ;)

terzijde:
nu heet de FYR Macedonie (het land) dit jaar nog altijd geen Nieuw-Macedonië! (na 20 jaar onderhandelen met die rare Grieken)

oh ik dacht dat dat een verzinsel van Oliver Stone was ;)

:) Dat die Grieken zich om die film al in hun mannelijkheid voelden aangetast blijft hilarisch (was toch ook alleen maar brave insinuatie.)

nu heet de FYR Macedonie (het land) dit jaar nog altijd geen Nieuw-Macedonië! (na 20 jaar onderhandelen met die rare Grieken)

Dat komt natuurlijk omdat die pseudo-Bulgaren zo flauw zijn om de naam Voormalige Joegoslavische Republiek Die Zich Ten Onrechte Macedonie Pleegt Te Noemen maar niet te accepteren. ;)

(Het ligt nog altijd extreem gevoelig in Griekenland. Er zijn een stuk of honderd Macedonia is Greek!-groepen op Facebook. En dat zijn nog alleen maar de Engelstaligen.)

Tussen de zeventien Macedonie-protesten die ik bijwoonde in Athene ook nog Oorlog en Vrede uitgelezen. Geweldig boek, goed leesbaar ook, niks ellenlange beschrijvingen, geweldige karakters, mooi einde. Snap nu ook wel waarom Doris Lessing ooit zei dat ze na het lezen van Tolstoy het gevoel had dat alles dat er geschreven kon worden al door hem geschreven was. (Ik parafraseer enorm en misschien was het niet eens Lessing die het zei, maar goed.)

Ook uitgelezen: Mark Mazower - Dark Continent: Europe's Twentieth Century . Wat de titel zegt: Europese geschiedenis tussen het einde van WO1 en de val van het communisme. Nogal feitendicht, maar toch prettig geschreven. En Mazower snapt het allemaal: hoe en waarom democratie in de jaren '30 faalde en waarom het later wel lukte, waarom het communisme instortte in '89 (it's the economy, stupid), hoe Europa langzaam aan het verrechtsen is. Zou verplicht leesvoer moeten zijn voor Europarlementariers.

En puur fictie: Alaa Al Aswany - The Yacoubian Building. Over het leven van de diverse mensen die leven en werken in een groot gebouw in Cairo. Een aardige kennismaking met Egypte en de diverse verhaallijnen maken het prettig leesbaar, maar Al Aswany lijkt vooral te willen laten zien hoe verrot de corrupte Egyptische maatschappij is. Het boek was in 2002 en 2003 het best verkochte Arabische boek ter wereld en dat terwijl het vol staat met seks, voornamelijk buiten het huwelijk, soms tussen mannen, waarmee dus weer een Wildersiaans vooroordeel de grond in wordt geboord.

Robert Silverberg - Up The Line
Pageturnert!! Nou ben ik niet zo'n tijdreisfanaat, maar als het goed gedaan is dan is het ook keten. Zoals in Up The Line uit 1969, dus de toekomst is rielekst met allerlei psychedelica, standaard blowen, 0,0 gêne wat betreft het lichaam en seks...en dus tijdreistoerisme. Wat een ontzettend slecht idee is (al die paradoxen die op de loer liggen, het langzaam toenemende aantal toeschouwers bij de kruisiging van Jezus, etc.) maar wel de basis voor een goed verhaal. De hoofdpersoon is weer een typisch vulgair/melancholische Silverberg geilaard die in de bizz verzeild raakt als gids langs de hoogtepunten van Constantinopel. En natuurlijk is het bon ton onder gidsen om je eigen voorouders van het vrouwelijke geslacht te krikken. Wat een puinzooi, in heerlijke stijl geschreven en ik heb als bonus ontzettend veel over de geschiedenis van Byzantium geleerd. :)

Men Without Women - Ernest Hemingway
Vroege collectie korte verhalen over boxers, stierenvechters en Amerikanen verdwaald in Europa. Een aantal verhalen zijn zo kort dat je ze nauwelijks verhalen kunt noemen, eigenlijk meer aanzetjes. De langere verhalen over de slapeloze boxer en de te oude stierenvechter zijn dan weer erg mooi.

Literaire Non-Fictie (uitgeverij Atlas)
Gevonden bij De Slegte voor een paar Euro's. In eerste instantie gekocht om de bijdrage van Ian Buruma, die schrijft over de Affaire Grass en een goed beeld geeft van hoe Duitsland als natie worstelt met het oorlogsverleden en de rol van Grass hierin. Verder een erg goed interview van Jonathan Littel met Bob Dylan en een mooi reisverhaal van Gerrit Jan Zwiers naar een onbewoond eiland (Bouvet), samen met een fanatieke groep wereldreizigers die elkaar de loef af willen steken door als eerste aan land te gaan, om daarna verder te reizen naar de volgende bestemming met als inzet een vermelding in het Guinness Book of Records. Verder een interessante, onvoltooide autobiografie van Saul Bellow.

Een klap van de molenwiek: hoe Don Quichot naar de lage landen kwam
Nederlands/Spaanse uitgave van Cervantes instituut, met een verzameling korte verhalen van Nederlandse en Vlaamse auteurs die zich lieten inspireren door DQ. Onder wie Arnon Grunberg, Herman Brusselmans en Cees Nooteboom. Het niveau van de bijdragen wisselt nogal, maar voor 2 Euro geen slechte koop.

Louis Couperus - Xerxes: of de Hoogmoed
Ben al sinds mijn boekenlijstdagen fan van Couperus en ben al meer dan 15 jaar van plan om zijn Iskander te lezen, maar ja ik had net The Persian Boy achter de kiezen, dus dacht waarom niet eerst on the previous episode... zijn Xerxes te lezen. Fantastisch boek, wat me o.a. deed beseffen hoe ontzettend mooi Nederlands ooit was, helemaal natuurlijk met die prachtige, lichte zinnen van Couperus. Mooie taal en het plot is vanzelfsprekend een klassieker, met legendarische veld- en zeeslagen en doet de rest. Xerxes is best wel een aardige kerel, verwaand en inhalig, maar op momenten dat je denkt "nou maakt hij hem een kopje kleiner" omdat hij beledigd is blijkt hij dan altijd grootmoedig. De slag bij Thermopylae komt ook nog langs en het is wel intrigerend om te zien hoe anders de figuur Leonidas is (Couperus is een beetje verliefd op hem.) In plaats van die brullende pauper uit 300 is het een soort zenmeester die heel kalm de strijd afwacht en nieuwsgierig Perzische verkenners bekijkt terwijl zijn manschappen hun blonde haren kammen. :) Aischylos komt ook nog langs (vocht zowel in Marathon en Salamis) en zijn opvoering van De Perzen sluit heel mooi het boek af (volgens mij is het idee van Couperus dat de Grieken zo groots zijn omdat ze in hun kunst sympathie voor hun vijanden kunnen tonen/wekken, ik vind het allemaal sowieso hardcore.)

http://www-tc.pbs.org/wnet/americannovel/timeline/images/salinger_pic.jpg

Ja, ik zag het op het journaal. 91 jaar, netjes. Nu eens kijken of het waar is van die stapels manuscripten (maar dat kan ook alleen maar tegenvallen nietwaar?)

was die Nabokov van laatst ook al geen flop? (althans qua inhoud, zal best ok verkocht zijn)
bovendien is een verzameld werk wat op 500 pagina's kan (minder misschien?) (en toch geniaal is) ook wel stoer.

http://ncowie.files.wordpress.com/2009/04/catcher-rye-full.jpg

bovendien is een verzameld werk wat op 500 pagina's kan (minder misschien?) (en toch geniaal is) ook wel stoer.

Zeker. Man, waar is Martijn G.? Die kan altijd precies een mooie muzikale analogie uit zijn mouw schudden. :) Laatst eindelijk bijna Nine Stories gemooched, die zal wel voorlopig niet te vinden zijn.

Syd Barrett is de eerste naam die al analogiserend in me opkomt. En er zijn natuurlijk tig bands en muzikanten wier legendarische status mede te danken is aan het feit dat ze het fatsoen hadden er na een paar platen mee op te houden. The Velvet Underground zouden nooit die Essentiële Band Voor Den Serieuze Muziekliefhebber zijn geworden als Reed and Cale tot op de dag van vandaag samen plaatjes hadden gemaakt, twee keer per jaar in de Bierhal voor mede-zestigers zingend over heroïne en al die feestjes van morgen.

Moest ook meteen aan Harper Lee denken, die is er echt na één boek mee opgehouden. Maar die ziet er op foto's niet zo mensenschuw uit als Salinger op het eind:
http://criticalmass.blogs.citypaper.net/blogs/mu/files/2009/01/9c1aa64a.jpg

(Maar er zijn verrassend weinig andere voorbeelden van schrijvers en muzikanten die er vroeg, en om andere reden dan gewoon dood, echt mee opgehouden zijn. Bands die uit elkaar gaan is toch wat anders.)

Herta Müller - The Passport
(Gelezen in de Engelse vertaling, in het Nederlands heet het De mens is een grote fazant en de Duitse titel is ook iets van die strekking.)
Het prettige aan de Nobelprijs is dat haar winnaars altijd op zijn minst goed kunnen schrijven. Had van Müller nog nooit gehoord en de biografien na de bekendmaking vorig jaar deden me niet direct naar de boekhandel rennen (waar sowieso niets te vinden was), maar dit boek is prettig dun dus toch maar een kans gegeven. Boek gaat over een Duits dorpje in Roemenië na de oorlog en de pogingen van haar bewoners om op de vlucht voor heden en verleden naar Duitsland te gaan. Müllers schrijfstijl is inderdaad erg mooi en je hebt vaak het idee in een gedicht te zijn beland; dat dat soms ten koste gaat van het verhaalbegrip is niet eens zo ramp. Alleen het is allemaal zo donker, zo cynisch, zo onaardig.

Ja, zonder dood te gaan (Nick Drake) is het wat lastiger. In techno heb je Derrick May die inderdaad in drie jaar zijn oeuvre heeft gemaakt (een dubbel-cd Innovator met gemak vullende) en daarna nooit meer muziek heeft gemaakt. Maar die leeft zeker niet als kluizenaar. :)

ik zou zeggen Mark Hollis, de Talk Talk-voorman. Bracht in 1996 een cd uit met zeer minimale popmuziek, daarna niks meer van gehoord. Maar dat is gezien de stiltes tussen de noten ook niet echt verbazingwekkend.

Iets anders: ik las laatst het verhaal 'Iemand Anders' van Grunberg (serie Literaire Juweeltjes), deed me in de verte wel een beetje denken aan Salinger's 'Bananafish'. Ook heel erg goed trouwens.

ik las recent Tegennatuur van Michel van Eeten (wellicht beter bekend als de weblogger van bijzinnen.com) ook wel een Grunbergiaanse roman met een wat mensenschuw hoofdpersonage, die naar Californie trekt om daar samen met een Amerikaanse professor onderzoek te doen. Die professor is een magnifiek personage, een homoseksueel maar wel met een vrouw getrouwd, maakt continu avances t.o.v. de jonge Nederlander. De roman is net effe 50 pagina's te dik, het tempo zakt af en toe vervaarlijk (er zit een hoop wetenschap over zalmen en andere waterstand-avonturen in) maarrr het einde is wel heel mooi.

Het Salinger-boekje 'De vanger gevangen' van Ed van Eeden is ook wel de moeite waard, met name de interviews achterin met Nederlandse auteurs, met name die met Doeschka Meijsing die stelt dat Salinger 'tegen de wereld heeft gekozen'. Van Eeden komt tot dezelfde conclusie in een beschouwing over zijn werk en verschenen biografieën.

Wat vinden we eigenlijk van The Catcher in the Rye? Ik vond het wel aardig toen ik het las, maar niet meer dan dat en er is me vooral erg weinig van bijgebleven. Misschien was ik ook wel gewoon te oud (23) toen ik het las, maar meer waarschijnlijk kan ik me gewoon minder goed met een Caulfield-achtig figuur identificeren. "Mijn" soort coming-of-age figuur is toch eerder de sociaal onhandige stuntel in Coetzee's Youth.

De biograaf van je in memoriam zeven jaar overleven, dat is natuurlijk wel stoer.

Wel aardig is ook mijn kwalificatie. Kan me er ook weinig van herinneren, moest er wel af en toe erg om lachen. En dat ik mijn hoofd brak toen eindelijk die Catcher in the rye langskwam. Franny & Zooey werd ik ook niet echt door weggeblazen, beetje de Belle & Sebastian van de literatuur nietwaar? :)

"Mijn" coming of age figuur? Aljosja Karamazov.

Catcher in the Rye is erg leuk, maar Seymour an Introduction en Raise High The Roofbeams raakte me (jaren nadat ik CitR las) veel meer.

'9 Stories' vind ik het mooist en beste, 'Catcher' was de introductie voor het werk van Salinger voor. De schreeuwerige toon stond me tegen, bij Franny en Zooey idem dito, maar daar hangt de onbenoembare sfeer van 'what if...' overheen van de zelfmoord van Seymour.

Wel mooi hoe Nescio in 'Titaantjes' en 'De uitvreter' hetzelfde soort thematiek rond 'coming of age' beschrijft.

Ik las Catcher ook te laat (net als bijvoorbeeld Die Leiden des jungen Werther en De Avonden), rond mijn 22ste. Ik herinner me dat ik de hele tijd dacht "Wat onorigineel, dit heb ik al zo vaak gezien". Arme Salinger, hij kon daar natuurlijk niet aan doen.

Ik geloof ook niet dat ik een "coming of age"-figuur heb, maar misschien krijgen meisjes daarvoor een vrijstelling?

Arkadi & Boris Strugatski - Пикник на обочине/Сказка о Тройке ofwel minder hardcore: De Bermtoeristen/Het sprookje van de trojka. Handige dubbele introductie in de wereld van de Russische SF-broeders. De Bermtoeristen kennen we natuurlijk als de het verhaal waarop Stalker is gebaseerd. Fijn idee toch dat buitenaardse wezens op bezoek zijn geweest, hem meteen zijn gepeerd en alleen nog wat rotzooi van hun "picknick" hebben achtergelaten in wat De Zone heet en dat verzameld wordt door vreemd snuiters. Verder heel anders dan de film, de Strugatski's zijn cynisch en hardboiled, Tarkovski mystiek en dweperig. Dacht de hele tijd "man wat zullen die gasten hebben opgekeken van de verfilming" maar nee hoor, ze hebben gewoon braaf het script samen met Tarkovksi geschreven. Het sprookje van de trojka was ik iets minder over te spreken, een bizarre trip door een kafkaëske bureaucratie Sovjet-stijl, Russen zullen destijds wel in een deuk hebben gelegen om deze satire (dat ze er overigens mee wegkwamen, zal wel desinteresse zijn geweest) maar bij mij tolde het af en toe van alle onverwachte wendingen.

Piknik na obochine/Skazka o troïke … 8)

Heb ik je extra huiswerk bezorgd? ;)

Nee hoor, dit is inmiddels basiskennis, maar zo vers dat ik het zelf nog erg leuk vind. :)

http://perivision.files.wordpress.com/2008/09/recovery1.png

(geen idee wat ie zegt)

Preved.

Maar dan houd het voor mij ook op. :D

Omdat 'hoi/hallo' in Russisch 'привет' (privet) is, maar misschien is het geen Russisch maar een taal die er op lijkt.

Arkadi & Boris Strugatski

kwam ik toevallig net van het weekend nog tegen op het fantastische blog over afghanistan (en de rest van de wereldgeschiedenis) van adam curtis, http://www.bbc.co.uk/blogs/adamcurtis/2010/01/afghanistan_didnt_just_defeat.html